<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>VERORDENING MAATSCHAPPELIJKE
ONDERSTEUNING GEMEENTE HEERENVEEN 2015
Artikel 1 Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
    a. algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is bedoeld voor
       mensen met een beperking en die algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder
       is dan vergelijkbare producten;
    b. andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet maatschappelijke
       ondersteuning 2015;
    c. bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;
    d. college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Heerenveen;
    e. hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2,
       eerste lid, van de wet;
    f. ingezetene: cliënt die hoofdverblijf heeft in de gemeente Heerenveen;
    g. melding: kenbaar maken van de hulpvraag aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2,
       eerste lid van de wet;
    h. persoonlijk plan: plan waarin de cliënt de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2,
       vierde lid, onderdelen a tot en met g van de wet, beschrijft en aangeeft welke
       maatschappelijke ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen;
    i. pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de wet;
    j. voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening waarmee aan de
       hulpvraag wordt tegemoetgekomen;
    k. wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;

Artikel 2 Melding hulpvraag
1.   Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden gemeld.
2.   Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.
3.   In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft het college na de
     melding onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van
     het onderzoek.

Artikel 3 Cliëntondersteuning
1.   Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op kosteloze
     professionele cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt uitgangspunt is.
2.   Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek, bedoeld in artikel
     2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis
     cliëntondersteuning.
3.   Het college verstrekt geen vergoeding voor niet-professionele cliëntondersteuning.

Artikel 4 Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
1.   Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de
     wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt
     zo spoedig mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.
2.   De cliënt verschaft het college voorafgaand aan het gesprek alle gegevens en bescheiden
     die naar het oordeel van het college nodig zijn voor het vooronderzoek en waarover de
     cliënt redelijkerwijs kan beschikken. De cliënt verstrekt in ieder geval een
     identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter
     inzage.
3.   Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in
     overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld in het eerste
     en tweede lid.



                                                    1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>4.   Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een persoonlijk plan
     als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet op te stellen en stelt hem gedurende
     zeven dagen na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.

Artikel 5 Onderzoek
1.   Een gesprek maakt deel uit van het onderzoek. Het college onderzoekt met de cliënt, zijn
     eventuele mantelzorger en desgewenst familie, gemachtigde, of andere door de cliënt
     gewenste derden zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
      a. de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt;
      b. het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
      c. de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of algemeen
           gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of
           te verbeteren, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een
           maatwerkvoorziening;
      d. de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit zijn sociaal
           netwerk te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te
           voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
      e. de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt;
      f. de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, zoals
           opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, of door het
           verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering van
           zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorkomen dat hij een beroep moet
           doen op een maatwerkvoorziening;
      g. de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen of door samen
           met zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en
           andere partijen op het gebied van publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs,
           welzijn, wonen, werk en inkomen, te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke
           ondersteuning;
      h. de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
      i. welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het bepaalde bij of
           krachtens artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd zal zijn, en
      j. de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb, waarbij de cliënt
           in begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2.   Als de cliënt een persoonlijk plan aan het college heeft overhandigd, betrekt het college
     dat plan bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid.
3.   Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het onderzoek, diens rechten
     en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt toestemming om zijn
     persoonsgegevens te verwerken. Na het gesprek doet het college zo nodig verder of
     nader onderzoek omtrent het genoemde in lid 1.
4.   Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het bepaalde in
     artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien van een gesprek.

Artikel 6 Verslag
1.   Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek.
2.   Zo snel mogelijk na afronding van het onderzoek verstrekt het college aan de cliënt een
     schriftelijke weergave of verslag van de uitkomsten van het onderzoek.
3.   Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag toegevoegd.
4.   De cliënt tekent het verslag voor gezien of akkoord en zorgt ervoor dat een getekend
     exemplaar binnen 10 werkdagen wordt geretourneerd aan het college.
5.   Indien de cliënt tekent voor gezien, kan hij daarbij tevens aangeven wat de reden is
     waarom hij niet akkoord is.
6.   Indien de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een
     maatwerkvoorziening, kan hij dit aangeven op het door hem ondertekende verslag.
7.   De cliënt die het verslag niet retourneert, wordt geacht akkoord te gaan met de inhoud
     van het verslag.

                                                    2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Artikel 7 Aanvraag
1.   Het college kan een ondertekend verslag van het onderzoek aanmerken als aanvraag als
     de cliënt, zijn vertegenwoordiger of gemachtigde dat op het verslag heeft aangegeven.
2.   Een aanvraag voor een maatwerkvoorziening kan pas worden gedaan nadat het
     onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen zes weken na de
     ontvangst van de melding, het college hiervoor geen gegronde reden heeft en de cliënt
     niet op de hoogte is gesteld van de termijn waarmee het onderzoek wordt verlengd.

Artikel 8 Criteria voor een maatwerkvoorziening
1.   Het college neemt het verslag van het onderzoek als uitgangspunt voor de beoordeling
     van een aanvraag om een maatwerkvoorziening.
2.   Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
      a. ter compensatie van de beperkingen, chronische psychische of psychosociale
          problemen, als gevolg waarvan cliënt niet voldoende in staat is tot zelfredzaamheid
          of participatie en voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het
          college niet kan verminderen of wegnemen
                 1. op eigen kracht;
                 2. met gebruikelijke hulp;
                 3. met mantelzorg;
                 4. met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;
                 5. met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; of
                 6. met gebruikmaking van algemene voorzieningen.
          De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in
          artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een
          situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en
          zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven, en/of
      b. ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van
          de cliënt met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de
          thuissituatie heeft verlaten, al dan niet in verband met risico's voor zijn veiligheid
          als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt deze problemen naar het
          oordeel van het college niet kan verminderen of wegnemen
                 1. op eigen kracht;
                 2. met gebruikelijke hulp;
                 3. met mantelzorg;
                 4. met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;
                 5. met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; of
                 6. met gebruikmaking van algemene voorzieningen.
          De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in
          het voorgaande hoofdstuk bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het
          voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het
          realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zich zo snel
          mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving.

Artikel 9 Beperkingen
Cliënt komt niet voor een maatwerkvoorziening in aanmerking indien:
   1. de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs vermijdbaar was; en van de
      cliënt redelijkerwijs verwacht kon worden maatregelen te hebben getroffen die de
      hulpvraag overbodig hadden gemaakt;
   2. met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de
      noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grond van een andere wettelijke
      bepaling bestaat;
   3. de cliënt de voorziening reeds na de melding en vóór de datum van het besluit heeft
      gerealiseerd of geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft
      verleend of de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld;
   4. er sprake is van door de cliënt betoond tekortschietend besef van verantwoordelijkheid;

                                                    3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>     5. de voorziening niet langdurig noodzakelijk is. Het college kan nadere regels stellen met
        betrekking tot uitzonderingen hierop;
     6. in de vervoersbehoefte van de cliënt kan worden voorzien door een systeem van
        collectief vraagafhankelijk vervoer.

Artikel 10 Inhoud beschikking
1.     Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de beschikking in
       ieder geval vastgelegd:
         a. welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;
         b. wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
         c. hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing, en
         d. welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
2.     Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de
       beschikking in ieder geval vastgelegd:
         a. voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
         b. welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
         c. wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
         d. wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en
         e. de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
3.     Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de beschikking
       geïnformeerd.

Artikel 11 Regels voor persoonsgebonden budget
1.     Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.
2.     Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet verstrekt het college geen
       pgb voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende
       voorafgaand aan de indiening van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan
       of de ingekochte voorziening noodzakelijk was.
3.     De hoogte van een pgb:
         a. is gebaseerd op een door de cliënt opgesteld plan over hoe hij het pgb gaat
             besteden;
         b. is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg in te kopen, en
         c. bedraagt ten hoogste de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst
             adequate maatwerkvoorziening in natura;
         d. bedraagt voor inkoop van dienstverlening maximaal 75% van de kostprijs;
         e. bedraagt voor inkoop van dienstverlening bij een niet-gekwalificeerde uitvoerder
             maximaal 50% van de kostprijs.
         f. bedraagt voor inkoop van dienstverlening bij een persoon ut het sociale netwerk
             van de cliënt maximaal 25% van de kostprijs.
4.     De kostprijs van de goedkoopst adequate maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald:
         a. door een aanbesteding, of
         b. na een consultatie in de markt, of
         c. in overleg met de aanbieder.
5.     De hoogte van een pgb voor dienstverlening is opgebouwd uit verschillende
       kostencomponenten, zoals salaris, vervanging tijdens vakantie, verzekeringen en
       reiskosten.
6.     De hoogte van een pgb voor een zaak wordt bepaald op ten hoogste de kostprijs van de
       zaak die de aanvrager op dat moment zou hebben ontvangen als de zaak in natura zou
       zijn verstrekt. Als de naturaverstrekking een tweedehands voorziening betreft, wordt de
       kostprijs daarop gebaseerd, met een looptijd gelijk aan de verkorte termijn waarop de
       zaak technisch is afgeschreven, rekening houdend met onderhoud en verzekering. Als de
       naturaverstrekking een nieuwe voorziening betreft, wordt de kostprijs daarop gebaseerd,
       rekening houdend met een eventueel door de gemeente te ontvangen korting en
       rekening houdend met onderhoud en verzekering.
7.     Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de controle op de besteding.

                                                       4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Artikel 12 Eigen bijdrage
1.    Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
        a. voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning,
            en,
        b. voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de maatwerkvoorziening
            gebruik maakt of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt verstrekt,
            overeenkomstig het Besluit maatschappelijke ondersteuning, en afhankelijk van het
            inkomen en vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot.
2.    Als de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van een
      woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is verschuldigd, is de bijdrage
      verschuldigd door de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie
      een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is afgewezen,
      en degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een
      cliënt.
3.    Het college kan nadere regels stellen voor een korting op de eigen bijdrage voor het
      gebruik van een algemene voorziening voor bepaalde groepen personen.

Artikel 13 Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
1.    Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot
      de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door:
        a. het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;
        b. het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;
        c. erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van
            het leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele
            standaard;
        d. erop toe te zien beroepskrachten voldoende zijn opgeleid of voldoende ervaring
            hebben om de werkzaamheden naar behoren te kunnen uitvoeren;
        e. er voor te zorgen dat de kwaliteit van de te verlenen voorziening geborgd wordt.
 2.   Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van
      deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks
      cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren
      van de geleverde voorzieningen.

Artikel 14 Meldingsregeling calamiteiten en geweld
1.    Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij
      de verstrekking van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend
      ambtenaar aan.
2.    Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan
      bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.
3.    De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar
      de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van
      verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
4.    Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden
      van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.

Artikel 15 Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
1.    Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of
      onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan
      hem redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging
      van een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.
2.    Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in
      artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
       a. de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van
            juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;

                                                     5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>       b.  de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen;
       c.  de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;
       d.  de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden
           voorwaarden, of
      e. de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt.
4.   Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb
     binnen 6 maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
     voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.
5.   Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en
     de verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft
     plaatsgevonden, kan het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
     medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten
     onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.
6.   Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze
     voorziening worden teruggevorderd.
7.   Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze
     voorziening worden teruggevorderd.
8.   Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot de controle op de besteding van
     het pgb.

Artikel 16 Jaarlijkse waardering mantelzorgers
Het college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor
mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.

Artikel 17 Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of
chronische problemen
Het college geeft geen uitvoering aan artikel 2.1.7 van de wet.

Artikel 18 Klachtregeling
1.   Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van cliënten ten
     aanzien van voorzieningen of diensten.
2.   Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van
     de klachtregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders.

Artikel 19 Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning
1.   Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van cliënten over
     voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn ten
     aanzien van voorzieningen en diensten.
2.   Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van
     de medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de
     aanbieders.

Artikel 20 Betrekken van ingezetenen bij het beleid
1.   Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder geval cliënten of
     hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van het beleid betreffende
     maatschappelijke ondersteuning, overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de
     Gemeentewet gestelde regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt
     verleend.
2.   Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid
     betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de
     besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke
     ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen
     vervullen.

                                                     6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>3.    Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek overleg,
      waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien
      van de voor een adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en
      ondersteuning.
4.    Het college geeft uitvoering aan lid 2 en 3 door middel van de Verordening
      Participatieraad.

Artikel 21 Hardheidsclausule
Het college is bevoegd, in gevallen waarin de toepassing van deze verordening naar zijn
oordeel tot een bijzondere en onvoorziene hardheid leidt, ten gunste van de aanvrager af te
wijken van deze verordening, indien daar zeer dringende redenen voor zijn.

Artikel 22 Evaluatie
De verordening wordt eenmaal per twee jaar geëvalueerd.

Artikel 23 Intrekking oude verordening en overgangsrecht
1.    De Verordening Voorzieningen Wmo Gemeente Heerenveen wordt ingetrokken.
2.    Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening
      Voorzieningen Wmo Gemeente Heerenveen, totdat het college een nieuw besluit heeft
      genomen waarbij het besluit waarmee deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.
3.    Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening Voorzieningen Wmo Gemeente
      Heerenveen en waarop nog niet is beslist bij het in werking treden van deze verordening,
      worden afgehandeld krachtens deze verordening.
4.    Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening Voorzieningen Wmo
      Gemeente Heerenveen wordt beslist met inachtneming van die verordening.

Artikel 24 Inwerkingtreding en citeertitel
1.    Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
2.    Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening Wmo 2015.



Aldus besloten in de openbare vergadering van de raad, gehouden op 24 november 2014.

De griffier,                           De voorzitter,

mevrouw W.J.M.A. Jansen                de heer T.J. van der Zwan




                                                   7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>TOELICHTING VERORDENING MAATSCHAPPELIJKE
ONDERSTEUNING GEMEENTE HEERENVEEN

Algemeen
Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna:
Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met toepassing van
een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van een aantal taken uit de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ). Deze taken worden toegevoegd aan
het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder de „oude‟ Wet maatschappelijke
ondersteuning. Hierbij wordt deels voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet.
Er wordt bekeken wat redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal
netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat stellen
gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden om deel te
nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij.

Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de hulpvraag van
de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te krijgen, om te achterhalen wat de
cliënt:
- op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal netwerk dan
wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om zijn
zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren,
- om te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden
volstaan, of
- dat een maatwerkvoorziening nodig is, en
- of sprake is van een voorliggende of andere voorziening die niet onder de reikwijdte van de
Wmo 2015 valt.
De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom vast. Want waar
het recht op compensatie dat bestond onder de „oude‟ Wet maatschappelijke ondersteuning is
komen te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdige procedure daartegenover
gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een
juist eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is.
Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening
verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of
participatie, of dat hem opvang of beschermd wonen ten onrechte wordt onthouden, kan
betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan
tegen de beslissing op zijn bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft
gehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van
betrokkene op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot
zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.

De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De uitvoering
hiervan zal namens het college in mandaat door ambtenaren gedaan worden. Het college
maakt geen gebruik van de in artikel 2.6.3 van de wet opgenomen mogelijkheid om de
vaststelling van de rechten en plichten aan een aanbieder te mandateren. Het vaststellen van
de rechten en plichten gebeurt in de toegang tot het sociale domein door de meitinkers of door
gespecialiseerde ambtenaren.

De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per verordening de
regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het verplichte
gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. In de
verordening dient overeenkomstig de artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4,
derde en zevende lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:
                                                    8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>- op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt;
- op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld;
- welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief eisen met
betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
- ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van
cliënten vereist is;
- ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn vereist is;
- op welke wijze ingezetenen, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers, worden
betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid kunnen doen, gevraagd en
ongevraagd advies kunnen uitbrengen over verordeningen en beleidsvoorstellen, worden
voorzien van ondersteuning en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
- op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend; en
- op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.

Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6, eerste lid, van
de Wmo 2015 per verordening regels te stellen:
- voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een
persoonsgebonden budget, en van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet;
- ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en de eisen die
worden gesteld aan de kwaliteit van de voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de
uitvoering van de Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden. Dit is in Heerenveen niet van toepassing en daarom is hierover geen
bepaling in de verordening opgenomen.

Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5,
eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
- bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, en
maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd zullen zijn;
- de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van voorzieningen, ook wanneer de
cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met een persoonsgebonden budget, in de verordening
verschillend vaststellen. Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting
wordt gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en dat de bijdrage
afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot;
- bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere instantie dan het CAK
wordt vastgesteld en geïnd (dit is in Heerenveen niet het geval);
- bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de eigenaar is van de woning,
een bijdrage wordt opgelegd aan diens onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan
als ouder samen met de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
- bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale
problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een
tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie,
en vaststellen welke de toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de financiële
draagkracht;
- bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan wie een
persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan inkopen van een persoon die
behoort tot het sociale netwerk.

Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op grond van
artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het
door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke
ondersteuning vastgelegd.
                                                   9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Artikelsgewijs

Artikel 1. Begripsbepalingen
De onder a. genoemde algemeen gebruikelijke voorziening is bijvoorbeeld een elektrische
fiets. ‟Gebruikelijke hulp‟ is niet in de verordening, maar in de wet gedefinieerd en is
bijvoorbeeld de hulp van een partner van de cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.

Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel 1.1.1) al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Voor de duidelijkheid zijn
een aantal belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.

-   aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een
    algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren;
-   algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand
    onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers,
    toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning;
-   begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van
    de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
-   cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een
    maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of door of namens wie een
    melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid;
-   cliëntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies en algemene
    ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de zelfredzaamheid en participatie en
    het verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van
    maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
    wonen, werk en inkomen;
-   gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag
    worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten;
-   maatschappelijke ondersteuning:
    1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de
    toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking,
    de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van
    huiselijk geweld,
    2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een
    beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen zoveel mogelijk in de
    eigen leefomgeving,
    3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
-   maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een
    persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
    maatregelen:
    1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
    instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede
    hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen,
    2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke vervoer,
    alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen,
    3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
-   mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen,
    opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten
    als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen
    bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend
    beroep;
-   participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
-   persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan
    voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
    maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft betrokken;
                                                     10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>-   sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliënt een
    sociale relatie onderhoudt;
-   vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt vertegenwoordigt die niet in
    staat kan worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
-   voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
-   zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
    levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden.

Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal (definitie)bepalingen die
voor deze verordening van belang zijn, zoals: „aanvraag‟ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek
van een belanghebbende om een besluit te nemen, en „beschikking‟ (artikel 1:2).

Artikel 2. Melding hulpvraag
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden
gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en
tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij
verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang.

In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het college melding
wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, het college deze melding
onderzoekt. Deze bepaling verankert ook in de verordening dat bij het college een melding kan
worden gedaan en door wie. In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een
aanvraag niet kan worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is
uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes weken.

Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is vormvrij en
kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het college worden gedaan.

In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer per email)
kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg geopend
is. De melding kan „door of namens de cliënt‟ worden gedaan. Dit kan ruim worden opgevat.
Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid,
buurman of andere betrokkene de melding doen.
In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term „hulpvraag‟ een
afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die op grond van een andere
wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden doorverwezen. Te denken valt hier
bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie
ook de tekst en toelichting van artikel 8, tweede lid.

In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel 2.3.2, eerste lid,
slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het bestuursorgaan gehouden een
elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat kan dan – en ligt voor de hand – ook
elektronisch. Indien de melding mondeling of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden
afgesproken.




                                                    11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie artikel 2.3.2,
eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging van de melding ook in het kader
van deze termijn van belang.

In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering vervat voor
spoedeisende gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht in dergelijke gevallen een
passende tijdelijke maatwerkvoorziening te verstrekken in afwachting van de uitkomsten van
het onderzoek dat volgt na de melding.

Artikel 3 Cliëntondersteuning
Het eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college in artikel 2.2.4,
eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en
vraagt niet om hierover bij verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is
toch in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet
overzicht van rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de
cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de memorie van
toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld
dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor
cliëntondersteuning te realiseren, waar burgers informatie en advies over vraagstukken van
maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook
uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.

In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald dat het college
de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van gratis
cliëntondersteuning.

Het derde lid is opgenomen om duidelijk te maken dat het de cliënt vrij staat om te kiezen
voor een niet-professionele vorm van cliëntondersteuning, maar dat het college daar geen
vergoeding voor verleent. De reden is dat het college reeds kosteloze en professionele
cliëntondersteuning beschikbaar stelt.

Artikel 4 Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
Deze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste lid
dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de melding waarbij in
samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden gebracht en cliënten niet
worden belast met vragen over zaken die bij de gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek
kan afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het
samen met de belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek.
Tijdens het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete vragen worden
gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over te leggen.
De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid, is opgenomen
overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader van de rechtmatigheid is
het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder geval verplicht om de identiteit van de cliënt
vast te stellen aan de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht en is de cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook
verplicht dat document ter inzage te geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het
eerste en tweede lid zullen de grenzen van de Wet bescherming persoonsgegevens in acht
genomen moeten worden.
Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat een
onnodige herhaling van zetten zou betekenen.
In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de verplichting voor
het college opgenomen om informatie te verschaffen over de mogelijkheid voor de cliënt om
een persoonlijk plan op te stellen en deze aan het college te overhandigen. Zie ook artikel 5,
tweede lid.

                                                      12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>Artikel 5 Onderzoek
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden
gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en
tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is bepaald dat de gemeente bij
verordening in ieder geval regels vaststelt die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in
artikel 2.1.2 bedoelde plan en de door het college te nemen besluiten of te verrichten
handelingen.
Het onderzoek vormt de kern van de procedure. De wet beschrijft in artikel 2.3.2 lid 4 de
zaken die tijdens het onderzoek aan bod moeten komen. Het gesprek wordt in de wet niet
expliciet genoemd, maar impliciet wordt er vanuit gegaan dat persoonlijk contact tussen
gemeente en cliënt plaatsvindt.
In dit artikel wordt benadrukt dat een gesprek deel uitmaakt van het onderzoek en dat het
past in het stelsel van deze Wmo dat daar de omgeving van de cliënt zoveel mogelijk bij
betrokken wordt.
Het gesprek vindt zo mogelijk bij de cliënt thuis plaats. Indien woningaanpassingen nodig zijn,
is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed te kunnen beoordelen en doeltreffende
oplossingen te vinden.
In onderdeel b is als onderwerp van gesprek „het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning‟ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van de nota naar aanleiding
van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of
de maatschappelijke ondersteuning effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag
of de cliënt zelf vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan
een verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo 2015 staat
het bereiken van dit resultaat centraal”.

In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet verankerd dat het
college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk plan betrekt bij het onderzoek.

Het gesprek is het belangrijkste onderdeel van het onderzoek, maar mogelijk moet het college
of de cliënt nog verder onderzoek doen. Nader onderzoek door het college kan bijvoorbeeld het
opvragen van een medisch of bouwkundig advies zijn. De cliënt kan bijvoorbeeld nog nader
onderzoek doen naar de mogelijkheden van mantelzorg. Ter verduidelijking is daarom hierover
in het derde lid een bepaling opgenomen,

Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet nodig is (zie het
vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al bekend is bij de gemeente en een
eenvoudige „vervolgvraag‟ heeft.

Artikel 6 Verslag
Deze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een
zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet opgenomen.

Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze verslagplicht is
vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de Wmo. In de memorie van
toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 32-33) staat dat de gemeente aan de
cliënt een weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen
een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een
goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen op
een aanvraag, en draagt bij aan een inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de
weergave van de uitkomsten van het onderzoek variëren met de uitkomsten van het
onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de
cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een
maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een
uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke
weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt
overeengekomen plan (arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en
                                                     13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>participatie waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn
vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen.
Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook opgenomen of toegevoegd aan
het verslag.

Het verslag zal in de regel achteraf gemaakt worden en daar gaat enige tijd overheen. Dan kan
ook het eventuele nader onderzoek van het college en/of de cliënt in het verslag opgenomen
worden. Daarom is in het tweede lid opgenomen dat het verslag na afronding van het
onderzoek zo snel mogelijk aan de cliënt wordt opgestuurd. De cliënt heeft dan volgens het
derde lid nog 10 werkdagen de tijd om het verslag aan te vullen of te corrigeren en het
ondertekend terug te sturen. In de wet is een termijn van zes weken na de melding
opgenomen, Binnen die termijn dient het onderzoek te zijn afgerond.
Het college streeft er naar de periode van onderzoek zo kort mogelijk te laten duren.

In dit artikel is opgenomen dat het verslag altijd aan de cliënt wordt toegestuurd. Het is
vervolgens de keuze van de cliënt of hij het verslag ondertekend terug wil sturen. In het
zevende lid is daarom opgenomen dat wanneer de cliënt de keuze maakt om het verslag niet
terug te sturen het college aanneemt dat de cliënt akkoord gaat met de inhoud van het
verslag. Dit om te voorkomen dat bij een volgende melding mogelijk een herhaling van het
vorige onderzoek plaatsvindt.

Artikel 7 Aanvraag
Ook deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede lid, onder a, van
de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke
wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college
binnen twee weken na de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel
2.3.5, tweede lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening
wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven
van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de
aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald.
In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem gemachtigd
persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van vertegenwoordiger de toelichting
onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit is minder ruim dan de kring van personen rond
de cliënt die een melding kan doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien
het hier gaat om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de
formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld.
In het artikel is geen bepaling opgenomen met de mogelijkheid van een rechtstreekse
aanvraag zonder melding. De reden hiervoor is dat de rechtstreekse aanvraag niet past binnen
deze Wmo. Nadrukkelijk is in de wet het onderzoek voor de aanvraag geplaatst.
Alleen wanneer het onderzoek niet binnen de termijn plaatsgevonden heeft, het college
hiervoor geen goede reden heeft en de cliënt is niet op de hoogte gesteld van het uitstel, heeft
de cliënt de mogelijkheid om wel een rechtstreekse aanvraag te doen. Hierdoor wordt de
rechtszekerheid voor de cliënt geborgd wanneer de gemeente, buiten de schuld van de cliënt
niet tijdig het onderzoek ter hand neemt of afrondt.

Artikel 8 Criteria voor een maatwerkvoorziening
In artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij verordening moet
aangeven op basis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14,
33 841, nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een
maatwerkvoorziening op maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de
behoeften van inwoners per gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke
infrastructuur per gemeente anders is. Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in
iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening
                                                    14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De gemeente
moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet nader
afbakenen in welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is
deze verplichting uitgewerkt.

Artikel 9 Aanvullende criteria
Ondanks dat in artikel 8 de criteria voor het verstrekken van een maatwerkvoorziening zijn
opgenomen, zijn in dit artikel toch enkele beperkingen opgenomen. De reden hiervoor is dat In
rechtbankjurisprudentie inmiddels herhaaldelijk bepaald dat voorwaarden om een aanvraag
toe of af te wijzen, wil er een beroep op kunnen worden gedaan, een grondslag in de
verordening moeten hebben. Ook in het kader van rechtszekerheid is hier iets voor te zeggen:
bij het ontbreken van voorwaarden of het hanteren van zeer ruime criteria is het voor de cliënt
niet mogelijk om zijn rechtspositie te bepalen of te voorzien. Bovendien is met dit artikel,
samen met artikel 8, invulling gegeven aan de verplichting van artikel 2.1.3, tweede lid onder
a van de wet, omdat is aangegeven onder welke voorwaarden iemand voor een
maatwerkvoorziening in aanmerking kan komen.

1: het college geeft geen maatwerkvoorziening wanneer de noodzaak tot ondersteuning
vermijdbaar was en van de cliënt in redelijkheid verwacht mocht worden maatregelen te
treffen om de noodzaak van een maatwerkvoorziening te voorkomen. Hier wordt een beroep
gedaan op de eigen kracht van cliënten om tijdig maatregelen te treffen wanneer duidelijk is
dat dit noodzakelijk is of binnen redelijke termijn wordt. Er kunnen zich omstandigheden
voordoen dat hierop een uitzondering gemaakt dient te worden.

2: de wet kent niet een bepaling zoals die wel was opgenomen in artikel 2 van de Wmo 2007.
Het is echter wel van belang om een duidelijke afbakening te hebben met andere wetten.
Vandaar dat deze bepaling in de verordening is opgenomen. Voor zover er met betrekking tot
de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot
ondersteuning, een voorziening op grond van een andere wettelijke bepaling bestaat, wordt er
geen maatwerkvoorziening toegekend. Uit de jurisprudentie, tot stand gekomen ten tijde van
de Wmo 2007, volgt dat de cliënt aanspraak moet hebben op de voorziening om te kunnen
spreken van een voorliggende voorziening.
Het is niet duidelijk hoe de rechter op grond van de Wmo 2015 zal oordelen over deze bepaling
in de verordening. De bepaling is toch opgenomen om duidelijk te maken dat een cliënt pas in
laatste instantie een maatwerkvoorziening op grond van de Wmo kan ontvangen.

3: hier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening aanvraagt nadat deze reeds
door de cliënt gerealiseerd of aangekocht is. Omdat het college dan geen mogelijkheden meer
heeft de voorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins invloed
heeft op de te verstrekken voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden geweigerd.
Door deze regeling wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen
uiteindelijk niet overeenstemt met hetgeen het college als goedkoopst adequate voorziening
beschouwt.

4: de eigen verantwoordelijkheid van cliënten speelt een prominentere rol in de Wmo, getuige
bijvoorbeeld CRvB 21‐5‐2012, nr. 11/5321 WMO. Onderdeel 4 is opgenomen om de eigen
verantwoordelijkheid daadwerkelijk weer te geven in de verordening.

5: De maatwerkvoorziening dient langdurig noodzakelijk te zijn. Voor een kortdurende
noodzaak voor een hulpmiddel is er bijvoorbeeld de thuiszorgwinkel waar men hulpmiddelen
kan lenen.

6: Hier heeft het primaat van collectief vervoer een grondslag gekregen. Met een systeem van
collectief vervoer wordt ook bedoeld de taxipas zoals deze door de gemeente Heerenveen
wordt verstrekt. Een andere vorm van ondersteuning bij vervoer komt pas in beeld als de

                                                   15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>cliënt geen gebruik kan maken van de taxipas of een andere vorm van collectief vervoer (voor
zover aanwezig).

Artikel 10. Inhoud beschikking
Uitgangspunt van de wet is dat de cliënt een maatwerkvoorziening in „natura‟ krijgt. Indien
gewenst door de cliënt bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een budget.

Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is bijvoorbeeld „mobiliteit‟ en
niet „een scootmobiel‟. Zie ook de toelichting op artikel 5, eerste lid, onder b.
Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder „duur‟ valt ook de termijn waarop een
voorziening technisch is afgeschreven.

Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt niet de hoogte
van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de
mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van
de wet, waarin is bepaald dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een
persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor
de gemeente geïnd door het CAK.

Artikel 11. Regels voor persoonsgebonden budget
Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle
wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college
worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliënt dit
gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6, tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis
wordt geborgd dat duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te
vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33 841,
nr. 103).

Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren.

Het derde tot en met vijfde lid berusten op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet.
Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van
een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn. In de memorie
van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente
bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van de kosten
die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate ondersteuning in natura.
Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de
hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende
vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners. Gemeenten kunnen bij
het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld onderscheid maken tussen
ondersteuning die wordt geleverd door het sociale netwerk, door hulpverleners die werken
volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten,
zzp‟ers zonder diploma‟s e.d.).
Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger
zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet).
De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het
college betekent dus niet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan worden.
Cliënten kunnen zelf bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder
duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts
weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Dit
kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand zelf
ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers- of
opvangvoorzieningen.


                                                     16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>Door de in het derde lid onder b opgenomen voorwaarde dat het pgb toereikend moet zijn om
kwalitatief goede zorg in te kopen, wordt voorkomen dat het pgb aan niet voldoende voor het
werk gekwalificeerde personen wordt uitbetaald.
Een pgb kan gemiddeld genomen ook goedkoper zijn dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. Daarom is in lid 3 onder d opgenomen dat
een pgb voor dienstverlening ten hoogste 75% van de kostprijs bedraagt. Het tarief voor een
niet-gekwalificeerde dienstverlener bedraagt maximaal 50% van de kostprijs, in verband met
het niet (volledig) voldoen aan de eisen zoals die gesteld worden aan dienstverlening in natura
en het ontbreken van overhead.
Bij uitzondering kan het pgb uitbetaald worden aan een persoon uit het sociaal netwerk. Dat
kan bijvoorbeeld het geval zijn wanneer dit de beste oplossing is en de noodzakelijke
ondersteuning de gebruikelijke hulp van leden van een huishouding aan elkaar overstijgt, of de
hulp de omvang van een vriendendienst overstijgt. Omdat het hier meestal zal gaan om een
persoon die niet gekwalificeerd is, geen overhead heeft en het niet zal gaan om intensieve
ondersteuning, wordt het tarief voor deze uitvoerder gesteld op 25% van de kostprijs. Dit is
ook in overeenstemming met de bepalingen die hierover in de Verordening Jeugdhulp
Gemeente Heerenveen 2015 zijn opgenomen.
Ten aanzien van dit lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van het verslag
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft aangegeven dat onder dit sociale
netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening dat de beloning van
het sociale netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de
gebruikelijke hulp overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt
en aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met betrekking tot
informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten (zorg van mantelzorgers
bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen is
minder goed denkbaar. Ingeval ook hiervoor een pgb wordt aangevraagd is voor gemeenten
van belang dat slechts een pgb wordt verstrekt indien naar het oordeel van het college is
gewaarborgd dat de in te kopen diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt (artikel 2.3.6, tweede lid,
onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in artikel 2.3.6, tweede
lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doel
waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).

De maximale hoogte van een pgb is in de verordening begrensd op de kostprijs van de in de
betreffende situatie goedkoopst adequate door het college ingekochte maatwerkvoorziening in
natura. In het vierde lid is specifiek beschreven hoe de kostprijs voor een naturavoorziening
wordt bepaald, Dit zal in eerste instantie gebaseerd zijn op de prijs die de gemeente via een
aanbesteding heeft bepaald. Wanneer een maatwerkvoorziening individueel ingekocht moet
worden, zal een marktconsultatie uitkomst kunnen brengen, of overleg met de aanbieder. In
alle gevallen zal de goedkoopst adequate voorziening het uitgangspunt zijn. Ook wordt
rekening gehouden met herverstrekking van naturavoorzieningen, dit is in het zesde lid
opgenomen.

In het zevende lid is opgenomen dat het college nog nadere regels kan stellen voor de controle
op de besteding van het budget. Deze regels worden vooraf met de cliënt die een pgb wenst,
besproken. De daadwerkelijk uitbetaling aan uitvoerenden vanuit het pgb, valt onder het
trekkingsrecht zoals opgenomen in artikel 2.6.2 Wmo. Dit houdt kort gezegd in dat de
gemeente bepaalt hoe hoog een pgb wordt en aan wie het uitbetaald dient te worden (dit
laatste uiteraard naar de wens van de cliënt). Vervolgens stort de gemeente het geld naar de
Sociale Verzekeringsbank (SVB). De SVB betaalt vervolgens de uitvoerder nadat de cliënt een
nota heeft ingediend bij de SVB. Hiermee wordt al voor een groot deel controle uitgeoefend op
de uitbetaling. De gemeente kan bijvoorbeeld controleren of het pgb ook daadwerkelijk
uitgevoerd wordt conform de beschikking of dat de persoon met wie door de cliënt hiervoor
een overeenkomst is gesloten, ook daadwerkelijk de uitvoerder is.

                                                   17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>Artikel 12. Eigen bijdrage
Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde en zevende lid,
en 2.1.5, eerste lid van de wet.

De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen
en maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag de
gemeente bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding van het verslag
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat hierover dat de regering gemeenten
beleidsruimte geeft door hen de mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke
eigen bijdrage een cliënt verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van
deze beleidsruimte gaat de regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee omgaan en
voorzieningen, zoals laagdrempelige informatievoorziening uit zal sluiten van eigen bijdragen.
Gemeenten hebben er zelf belang bij om een algemene voorziening (financieel) laagdrempelig
te maken, zodat de druk op vaak duurdere maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.

De bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen zijn gelimiteerd tot een bedrag gelijk
aan de kostprijs van de voorziening (artikel 2.1.4, derde lid, eerste zin, van de wet) en in het
Besluit maatschappelijke ondersteuning worden regels vastgesteld met betrekking tot deze
bijdragen (artikel 2.1.4, vierde lid, van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten
passen binnen de kaders die het Besluit maatschappelijke ondersteuning stelt.

De hulpmiddelen die aan minderjarigen worden verstrekt vallen ook onder de reikwijdte van de
Wmo en niet onder de Jeugdwet. De eigen bijdrage voor maatwerkvoorzieningen voor
minderjarigen is beperkt tot woningaanpassingen. Voor andere hulpmiddelen is geen eigen
bijdrage verschuldigd. De eigen bijdrage voor een minderjarige is verschuldigd door de
onderhoudsplichtige. Om dit mogelijk te maken is lid 3 opgenomen.

Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid,
onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.

De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente
en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke
kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook
betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te schakelen personeel. De regering
benadrukt in de memorie van toelichting op artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen
3.1 e.v. van de wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn.
De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte voor de
gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan
kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning.

In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Het in het
tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel
2.5.1, eerste lid, van de wet.

De kwaliteitseisen zijn algemeen geformuleerd. Bij de inkoop van de verschillende diensten of
zaken worden deze nader en specifiek uitgewerkt in de offerteaanvraag.

Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweld
In artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend
ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding doet van iedere calamiteit die
bij de verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de
verstrekking van een voorziening. In artikel 6.1 van de wet is bepaald dat het college personen
                                                     18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>aanwijst die zijn belast met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens de wet.
In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een regeling wordt
opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen
onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten en het
bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde lid kan het college bij nadere regeling
bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de
verstrekking van een voorziening.

Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van
de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede
van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.

Het derde lid is een „kan‟-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men
daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing tot het verstrekken
van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de
beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een verbijzondering
van de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura)
ziet).

In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van kosten
opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde)
terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens
bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de
memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157)
wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug
te vorderen; „omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening uitdrukken
in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid
geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.
De controle op de besteding van het pgb is opgenomen in lid 7. Het college kan hier nadere
regels voor stellen. Een groot deel van de controle op de uitbetaling van pgb‟s vindt plaats bij
de Sociale Verzekeringsbank (SVB) volgens art. 2.6.2 van de wet.

Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de wet.
Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college zorg draagt
voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.

Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel
1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene
voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan. Het
gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is
daar geen voorziening op basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de
cliënt bepalend, zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.

Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen
Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is opgenomen dat bij
verordening kan worden bepaald dat door het college aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende
                                                     19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van
de zelfredzaamheid en de participatie.
Artikel 2.1.7 is een zogenaamde „kan‟-bepaling. De gemeente kan kiezen of zij het artikel wil
uitvoeren, en zo ja, hoe.
Aan artikel 2.1.7 wordt geen uitvoering gegeven. Aantoonbare en noodzakelijke meerkosten
van chronische ziekte kunnen worden gecompenseerd via de bijzondere bijstand. Hierbij wordt
rekening gehouden met de financiële draagkracht van de individuele cliënt.

Artikel 18. Klachtregeling
De gemeente is op grond van de AWB in het algemeen verplicht tot een behoorlijke
behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en
bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Gemeente Heerenveen
kent hiervoor een algemene klachtenregeling. Daarom is hierover niet een artikel in deze
verordening opgenomen. In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van
aanbieders opgenomen. Een dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede
lid, onder e, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald
ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van
cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde
voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de
wet).
In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat
cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier
waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een
gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens
(vermeende) gebrek aan deskundigheid. Hiervoor is de bovengenoemde gemeentelijke
klachtenregeling van toepassing. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de
aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een
bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de
aanbieder).
Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst
bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder
de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de afhandeling
niet naar wens is, staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de klacht open.

In het tweede lid is opgenomen dat het college toeziet op naleving van de klachtenregelingen
van aanbieders. Dit gebeurt in ieder geval tijdens de periodieke gesprekken die met
aanbieders gevoerd worden in het kader van de overeenkomsten tot het leveren van diensten
en zaken.

Artikel 19. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald
dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn, vereist is.
In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder.
Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet
medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd
inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015
is het stellen van regels geheel aan gemeenten overgelaten.
In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor
medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening
genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2,
eerste lid, onder b, van de wet).
In het tweede lid is net als in artikel 18 opgenomen hoe het college toeziet op de naleving van
regeling voor medezeggenschap.
                                                     20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Artikel 20. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet.

In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde
inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er eenzelfde inspraakprocedure
geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen.
Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment
aangewezen kan raken op ondersteuning.

In het vierde lid is opgenomen dat het college uitvoering geeft aan de leden 2 en 3 door
middel van de Verordening Participatieraad.

Artikel 21 Hardheidsclausule
Dit artikel geeft het college de mogelijkheid om in individuele gevallen af te wijken van de
verordening ten gunste van de cliënt, wanneer toepassing van de verordening onevenredig
negatieve gevolgen zou hebben voor de cliënt. Het college kan niet in negatieve zin afwijken
van de verordening.

Artikel 22. Evaluatie
Deze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau (zie artikel 7.10 van de
wet) zal plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten.

Artikel 23. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
In het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op basis van de
oude verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van
deze nieuwe verordening zijn ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet is
beslist, worden afgedaan op grond van de nieuwe verordening. In het vierde lid is voor
lopende bezwaarschriften bepaald dat deze volgens de oude verordening worden afgedaan.
Daarnaast bevat de wet nog overgangsrecht voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo
en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de wet.].




                                                     21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>