<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Verordening maatschappelijke
ondersteuning
gemeente Terschelling 2024
De raad van de gemeente Terschelling
gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4a, eerste lid en zesde lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.6, 2.3.6, vierde lid, en
2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en 5.4. van het Uitvoeringsbesluit
Wmo 2015;
overwegende:
    -    dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze waarop zij hun leven
         inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven;
    -    dat van burgers verwacht mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen bijstaan;
    -    dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun omgeving onvoldoende
         zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep moeten kunnen doen
         op ondersteuning door de gemeente Terschelling, zodat zij zo lang mogelijk in de eigen
         leefomgeving kunnen blijven wonen;
    -    dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan als bedoeld
         in artikel 2.1.2 van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 met betrekking tot de
         ondersteuning bij de versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met een
         beperking of met chronische psychische of psychosociale problemen, beschermd wonen en
         opvang;
    -    dat het noodzakelijk is om de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor
         mensen met een beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een
         inclusieve samenleving;
besluit vast te stellen de:
Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Terschelling 2024
Hoofdstuk 1.               Begrippen en algemene bepalingen
Artikel 1.      Begripsbepalingen
    1.   Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader worden
         omschreven hebben dezelfde betekenis als in de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 en
         in de Algemene wet bestuursrecht.
    2.   In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
         -    advies en aanvraag maatwerkvoorziening Wmo 2015: het geaccordeerde of voor gezien
              getekende document dat een weergave bevat van het onderzoek in het kader van de Wmo
              2015;
                                                                                                       1 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>        -    algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal bedoeld is voor mensen
             met een beperking en die algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan
             vergelijkbare producten, diensten, activiteiten of andere maatregelen;
        -    beleidsregels: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning;
        -    bijdrage in de kosten: bijdrage in de kosten als bedoeld in artikel 2.1.4a van de wet;
        -    college: de burgemeester en wethouders van de gemeente Terschelling;
        -    de wet: de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
        -    gebiedsteam: het in de desbetreffende gemeente actieve team van professionals;
        -    formele hulp: ondersteuning door professionals die werken voor een bij de Kamer van
             Koophandel ingeschreven organisatie. Die organisatie voldoet aan onze kwaliteitseisen en
             is gecontracteerd als ZIN-aanbieder of kan door middel van plannen (over relevante wet-
             en regelgeving, aansprakelijkheid, administratie en continuïteit) of visitatie door onze
             gebiedsteams en toezichthouder aantonen dat de organisatorische bekwaamheid voldoet
             aan het niveau van onze inkoopvoorwaarden;
        -    hoofdverblijf: het feitelijke woonadres van de aanvrager. In de meeste gevallen is dat het
             adres waarmee de aanvrager in de Basisregistratie Personen (BRP) staat ingeschreven. De
             omstandigheden van het geval kunnen echter aanleiding geven een ander adres als
             feitelijk woonadres aan te merken;
        -    hulpvraag: de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2,
             eerste lid, van de wet;
        -    ingezetene: cliënt die hoofdverblijf heeft in de gemeente Terschelling;
        -    onverwijld: zo spoedig mogelijk, maar in ieder geval binnen drie werkdagen;
        -    persoonlijk plan: plan waarin de cliënt de omstandigheden bedoeld in artikel 2.3.2. vierde
             lid onderdelen a tot en met g van de wet beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke
             ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen;
         -   ZIN: zorg in natura-tarief.
Artikel 2.       Algemene bepalingen
De gemeente Terschelling volgt het beleid van de gemeente Leeuwarden in haar rol als
centrumgemeente ten aanzien van de regionale voorzieningen Beschermd wonen, maatschappelijke
opvang en vrouwenopvang en de inrichting van een Veilig thuis-organisatie zoals vastgesteld in de
Verordening Wmo 2022 gemeente Leeuwarden, de Beleidsregels Wmo 2023-2 gemeente Leeuwarden
en het Financieel Besluit Wmo 2023-2 gemeente Leeuwarden en de eventueel navolgende gewijzigde
versies hiervan voor zover het veranderingen betreft die voortvloeien uit de verantwoordelijkheden
zoals vastgelegd in de gemeenschappelijke regeling ‘Centrumregeling samenwerking Sociaal Domein
Fryslân 2022’.
Hoofdstuk 2. Procedureregels aanvraag maatschappelijke
ondersteuning
Artikel 3.       Procedureregels
Het college bepaalt met inachtneming van de artikelen 2.3.1 tot en met 2.3.5 van de wet bij nadere
regeling op welke wijze in samenspraak met de cliënt wordt vastgesteld of de cliënt voor een
                                                                                                    2 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking
komt.
Hoofdstuk 3.            Maatwerkvoorziening
Artikel 4.   Criteria voor een maatwerkvoorziening
    1. Het college neemt het advies en aanvraag maatwerkvoorziening Wmo 2015 als uitgangspunt
       voor de beoordeling van een aanvraag om een maatwerkvoorziening.
    2. Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening ter compensatie van de
       beperkingen in de zelfredzaamheid en/of participatie die de cliënt ondervindt, voor zover de
       cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan verminderen: op eigen
       kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg, met hulp van andere personen uit zijn sociale
       netwerk, met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of met gebruikmaking
       van algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
       uitkomsten van het in artikel 3 en de nadere regelgeving op basis van artikel 3 bedoelde
       onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat
       wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving
       kan blijven.
    3. Een cliënt met psychische of psychosociale problemen en een cliënt die de thuissituatie heeft
       verlaten, al dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld,
       komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening ter compensatie van de problemen bij het
       zich handhaven in de samenleving voor zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van
       het college niet kan verminderen of wegnemen: op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
       mantelzorg, met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk of met gebruikmaking van
       algemene voorzieningen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de
       uitkomsten van het in artikel 3 en de nadere regelgeving op basis van artikel 3 bedoelde
       onderzoek, een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan
       beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat
       wordt gesteld zich zo snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in de samenleving.
    4. Een cliënt komt enkel in aanmerking voor een financiële maatwerkvoorziening voor zover een
       maatwerkvoorziening in de verstrekkingsvormen in natura of pgb geen passende bijdrage
       leveren en een financiële maatwerkvoorziening naar oordeel van het college daarentegen wel
       een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
       gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan
       blijven.
    5. Ten aanzien van een maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfredzaamheid en participatie
       geldt dat een cliënt alleen voor een maatwerkvoorziening in aanmerking komt als de noodzaak
       tot ondersteuning:
            a.  voor de cliënt redelijkerwijs niet vermijdbaar was, en
            b.  voorzienbaar was, maar van de cliënt redelijkerwijs niet verwacht kon worden
                maatregelen te hebben getroffen die de hulpvraag overbodig had gemaakt.
    6. Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een eerder door het college
       verstrekte voorziening, wordt deze slechts verstrekt als de eerder verstrekte voorziening
       technisch is afgeschreven tenzij:
            a.  de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden
                die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen;
            b.  de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de veroorzaakte kosten;
                                                                                                    3 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>            c.   de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing biedt voor de behoefte van
                 de cliënt aan maatschappelijke ondersteuning.
    7.  Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, wordt de goedkoopst compenserende
        maatwerkvoorziening verstrekt.
Artikel 5.     Voorwaarden en weigeringsgronden
     1. Er wordt in ieder geval geen maatwerkvoorziening verstrekt:
        a.  voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp
            van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen in de zelfredzaamheid en/of
            participatie kan wegnemen;
        b.  voor zover de cliënt met gebruikmaking van een algemene voorziening de beperkingen in
            de zelfredzaamheid en/of participatie kan wegnemen;
        c.  indien de voorziening voor cliënt algemeen gebruikelijk is;
        d.  indien het een voorziening betreft die de cliënt na de melding aan het college als bedoeld
            in artikel 2.3.2. lid 1 van de wet maar vóór de datum van het besluit heeft gerealiseerd of
            geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk toestemming heeft verleend of de
            noodzaak, adequaatheid en passendheid van de voorziening en de gemaakte kosten
            achteraf kan worden vastgesteld;
        e.  voor zover de aanvraag betrekking heeft op een voorziening die aan cliënt al eerder is
            verstrekt in het kader van enige wettelijke bepaling of regeling en de normale
            afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet is verstreken. Dat is anders wanneer die
            voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de cliënt zijn
            toe te rekenen. Dat is ook anders wanneer de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoetkomt in
            de veroorzaakte kosten of wanneer de eerder verstrekte voorziening niet langer een
            oplossing biedt voor de behoefte van de cliënt aan maatschappelijke ondersteuning;
        f.  voor zover deze niet in overwegende mate op het individu is gericht;
        g.  indien de cliënt tekortschietend besef van verantwoordelijkheid heeft betoond.
     2. Geen maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie wordt verstrekt:
        a.   als deze niet langdurig noodzakelijk is, tenzij een kortdurende maatwerkvoorziening leidt
             tot het te bereiken resultaat;
        b.   indien de cliënt geen ingezetene is van de gemeente Terschelling.
     3. Geen woonvoorziening wordt verstrekt:
        a.  voor zover de beperkingen in de zelfredzaamheid en/of participatie voortvloeien uit de
            aard van de in de woning gebruikte materialen;
        b.  indien de belanghebbende zijn/haar hoofdverblijf niet heeft in de gemeente Terschelling;
        c.  voor zover het voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten betreft welke niet op het
            individu zijn gericht;
        d.  indien de noodzaak het gevolg is van een verhuizing naar een voor de belanghebbende
            ongeschikte woning op grond van beperkingen bij de zelfredzaamheid en/of participatie
            en er geen zwaarwegende reden voor verhuizing aanwezig is;
        e.  indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment
            meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door
            het college;
        f.  Indien toepassing wordt gegeven aan het primaat van verhuizen.
Artikel 6.     Regels voor pgb
                                                                                                  4 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>     1. Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.
     2. Het college verstrekt geen pgb als de cliënt het beheer ervan uitvoert met hulp van of laat
        uitvoeren door de betrokken ondersteuner zelf of daaraan verbonden personen of organisaties
        en daarmee ongewenste belangenverstrengeling kan ontstaan.
     3. Een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt, kan diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen
        en andere maatregelen van sociaal betrokken ondersteuners afnemen in situaties waarin het
        de gebruikelijke hulp overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning
        leidt en aantoonbaar doelmatiger is.
     4. Een pgb dient door de cliënt binnen zes maanden na toekenning te worden aangewend ten
        behoeve van het resultaat waarvoor het is verstrekt.
Artikel 7.       Regels voor hoogte PGB
Algemeen:
     1. De hoogte van een PGB wordt berekend op basis van een prijs of tarief:
        a.   waarbij redelijkerwijs is verzekerd dat het PGB toereikend is om veilige, doeltreffende en
             kwalitatief goede ondersteuning te realiseren;
        b.   waarbij rekening is gehouden met redelijke overheadkosten van derden van wie de cliënt
             diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot de
             maatwerkvoorziening behoren, wil betrekken;
        c.   welke niet meer bedraagt dan (een percentage van) de kostprijs van de in de betreffende
             situatie goedkoopst adequate in het dienstgebied beschikbare maatwerkvoorziening in
             natura.
Bijzonder:
     2. Individuele begeleiding basis, plus en specialistisch
        Het PGB-tarief voor formele hulp bedraagt maximaal 75% van het ZIN-tarief.
        Bij de inzet van het sociaal netwerk bedraagt het PGB-tarief maximaal 50% van het ZIN-tarief.
     3. Dagactiviteit basis, plus en persoonlijke ontwikkeling en kortdurend verblijf basis en plus
        Het PGB-tarief voor formele hulp bedraagt maximaal 80% van het ZIN-tarief.
        Bij de inzet van het sociaal netwerk bedraagt het PGB-tarief maximaal 50% van het ZIN-tarief.
     4. Wanneer dagactiviteit basis, plus of persoonlijke ontwikkeling is geïndiceerd en daarbij vervoer
        naar en van die dagactiviteit in de vorm van een pgb is geïndiceerd bedraagt het PGB-tarief
        voor vervoer wanneer meerdere cliënten worden vervoerd voor formele hulp maximaal 80% van
        het ZIN-tarief. Bij de inzet van het sociaal netwerk bedraagt het PGB-tarief in dat geval
        maximaal 50% van het ZIN-tarief. Wanneer één cliënt wordt vervoerd, is het PGB-tarief voor
        zowel formele als informele hulp conform de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
     5. Wanneer kortdurend verblijf basis of plus is geïndiceerd en daarbij vervoer naar en van dat
        verblijf in de vorm van een pgb is geïndiceerd, wordt het pgb voor vervoer op maat
        vastgesteld.
     6. Huishoudelijke hulp 1 en huishoudelijke hulp 2
        Het PGB-tarief voor formele hulp bedraagt maximaal 75% van het ZIN-tarief.
        Bij de inzet van het sociaal netwerk bedraagt het PGB-tarief maximaal 50% van het ZIN-tarief.
     7. Rolstoelvoorzieningen
          a.    Het PGB-budget voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een rolstoelvoorziening
                wordt gebaseerd op maximaal het ZIN-tarief van die voorziening. Dat bedrag omvat
                indien van toepassing tevens de kosten voor onderhoud, reparatie en/of verzekering
                                                                                                   5 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>              gedurende de indicatietermijn van die voorziening. Dat bedrag wordt eveneens afgeleid
              van het ZIN-tarief. Bij aanschaf van een tweedehands voorziening wordt het PGB-budget
              naar rato vastgesteld.
        b.    Ter verbijzondering van sub a wordt het PGB-budget voor voorzieningen die niet
              gebaseerd kunnen worden op een ZIN-tarief bepaald aan de hand van te overleggen
              offertes gebaseerd op de goedkoopst compenserende voorzieningen. Er zijn 2 offertes
              noodzakelijk. Het PGB-budget wordt gebaseerd op de laagste offerte.
  8.  Vervoersvoorzieningen
        a.    Het PGB-budget voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een vervoersvoorziening
              wordt gebaseerd op maximaal het ZIN-tarief van die voorziening. Dat bedrag omvat
              indien van toepassing tevens de kosten voor onderhoud, reparatie en/of verzekering
              gedurende de indicatietermijn van die voorziening. Dat bedrag wordt eveneens afgeleid
              van het ZIN-tarief. Bij aanschaf van een tweedehands voorziening wordt het PGB-budget
              naar rato vastgesteld.
        b.    Ter verbijzondering van sub a wordt het PGB-budget voor voorzieningen die niet
              gebaseerd kunnen worden op een ZIN-tarief bepaald aan de hand van te overleggen
              offertes gebaseerd op de goedkoopst compenserende voorzieningen. Er zijn 2 offertes
              noodzakelijk. Het PGB-budget wordt gebaseerd op de laagste offerte
  9.  Woonvoorzieningen
      a.   Het PGB-budget voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een woonvoorziening
           wordt gebaseerd op het ZIN-tarief. Het bedrag omvat indien van toepassing tevens de
           kosten voor maximaal 48 maanden onderhoud, reparatie en/of verzekering van die
           voorziening. Dat bedrag wordt eveneens afgeleid van het ZIN-tarief. Bij de aanschaf van
           een tweedehands voorziening wordt het PGB-budget naar rato vastgesteld.
      b.   Ter verbijzondering van sub a wordt voor veel voorkomende woningaanpassingen het
           PGB-budget vastgesteld aan de hand van een in regionaal verband opgestelde lijst. Indien
           de noodzakelijke aanpassing niet voorkomt op die lijst, dienen twee offertes te worden
           overlegd gebaseerd op de goedkoopst compenserende oplossing. Het PGB-budget wordt
           gebaseerd op de laagste offerte.
  10. Vervoersvoorzieningen
      a.   Het PGB-budget voor een maatwerkvoorziening in de vorm van een vervoersvoorziening
           wordt gebaseerd op het ZIN-tarief van die voorziening. Het bedrag omvat indien van
           toepassing tevens de kosten voor maximaal 48 maanden onderhoud, reparatie en/of
           verzekering van die voorziening. Dat bedrag wordt eveneens afgeleid van het ZIN-tarief.
           Bij aanschaf van een tweedehands voorziening wordt het PGB-budget naar rato
           vastgesteld.
      b.   Ter verbijzondering van sub a wordt het PGB-budget voor autoaanpassingen en
           fietsaanpassingen bepaald aan de hand van te overleggen offertes gebaseerd op de
           goedkoopst compenserende aanpassingen. Er zijn 2 offertes noodzakelijk. Het PGB-
           budget wordt gebaseerd op de laagste offerte.
  11. Aanschaf en indien nodig onderhoud, verzekering of noodzakelijke reparatie sportrolstoel
      Het PGB-budget voor de aanschaf en indien nodig voor het onderhoud, de verzekering van een
      sportrolstoel wordt vastgesteld aan de hand van aangevraagde offertes. Er zijn 2 offertes
      noodzakelijk. Het PGB-budget wordt gebaseerd op de laagste offerte. Het PGB-budget voor
      noodzakelijke reparaties wordt gebaseerd op de factuur.
Hoofdstuk 4.            Informatieplicht, herziening en terugvordering
                                                                                               6 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Artikel 8.     Controle
    1.    Het college onderzoekt al dan niet periodiek of de verstrekte voorzieningen worden gebruikt
          of besteed ten behoeve van het doel waarvoor ze verstrekt zijn. Daarbij wordt eveneens
          gekeken naar de kwaliteit en rechtmatigheid ervan.
    2.    Onverminderd artikel 2.3.8 lid 3 van de wet en artikel 5:20 van de Awb bestaat de
          verplichting medewerking te verlenen.
Artikel 9. Voorkoming en bestrijding ten onrechte ontvangen
             maatwerkvoorzieningen en pgb’s en misbruik of oneigenlijk gebruik van
             de wet
    1.    Het college informeert cliënten of hun vertegenwoordiger in begrijpelijke bewoordingen over
          de rechten en plichten die aan het ontvangen van een maatwerkvoorziening of pgb zijn
          verbonden en over de mogelijke gevolgen van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet.
    2.    Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of
          onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden waarvan hem
          redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
          beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.
    3.    Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in artikel
          2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien of intrekken als het college vaststelt dat:
          a.  de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste
              of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
          b.  de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen;
          c.  de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;
          d.  de cliënt langer dan 8 weken verblijft in een instelling als bedoeld in de Wet langdurige
              zorg of de Zorgverzekeringswet;
          e.  de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden
              voorwaarden, of
          f.  de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt.
    4.    Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb
          binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
          voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.
    5.    Als het college een beslissing op grond van het derde lid, onder a, heeft ingetrokken en de
          verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft
          plaatsgevonden, vordert het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
          medewerking heeft verleend geheel of gedeeltelijk de geldswaarde terug van de ten
          onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.
    6.    Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, wordt deze
          voorziening teruggevorderd.
    7.    Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, wordt deze
          voorziening teruggevorderd.
Artikel 10. Opschorting betaling uit het pgb
    1.    Het college kan de Sociale verzekeringsbank gemotiveerd verzoeken te beslissen tot een
          gehele of gedeeltelijke opschorting van betalingen uit het pgb voor ten hoogste dertien
                                                                                                  7 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>           weken als er ten aanzien van een cliënt een ernstig vermoeden is gerezen dat sprake is van
           een omstandigheid als bedoeld in artikel 2.3.10, eerste lid, onder a, d of e, van de wet.
    2.     Het college kan de Sociale verzekeringsbank gemotiveerd verzoeken te beslissen tot een
           gehele of gedeeltelijke opschorting van betalingen uit het pgb voor de duur van de opname
           als sprake is van een omstandigheid als bedoeld in artikel 9, derde lid, onder d.
    3.     Het college stelt de pgb-houder schriftelijk op de hoogte van het verzoek op grond van het
           eerste of tweede lid.
Hoofdstuk 5.              Bijdrage in de kosten
Artikel 11. Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen
    1.     Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd voor een maatwerkvoorziening in natura
           dan wel als pgb.
    2.     Op grond van artikel 2.1.4a lid vier van de wet, worden de bijdragen voor een maatwerkvoorziening en
           pgb tot aan kostprijs, voor de ongehuwde cliënt of de gehuwde cliënt en echtgenoot tezamen, door het
           CAK vastgesteld en geïnd, tenzij overeenkomstig hoofdstuk 3 van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 of
           het volgende lid geen bijdrage is verschuldigd.
    3.     In de volgende gevallen is geen bijdrage in de kosten verschuldigd:
             a.   Wanneer een financiële tegemoetkoming wordt verstrekt.
             b.   Wanneer vervoer naar en van de dagactiviteit basis, plus of persoonlijke ontwikkeling
                  of naar kortdurend verblijf basis of plus wordt verstrekt.
    4.     Voor collectief vervoer geldt een afwijkende bijdrage. De reizigersbijdragen daarvoor zijn
           vastgelegd in artikel 2 van het Financieel Besluit maatschappelijke ondersteuning 2024
           en de eventueel navolgende gewijzigde versie hiervan.
    5.     De kostprijs van
             a.   Een maatwerkvoorziening wordt bepaald door een aanbesteding, na een consultatie in
                  de markt, of in overleg met de aanbieder.
             b.   Een maatwerkvoorziening in de vorm van een hulpmiddel of woningaanpassing wordt
                  tevens bepaald door de wijze van beschikbaarstelling van de voorziening.
             c.   Een pgb is gelijk aan de hoogte van het pgb.
Hoofdstuk 6.              Kwaliteit en veiligheid
Artikel 12.     Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
1.     Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
       deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door onder andere:
        a.    het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;
        b.    het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;
        c.    erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van het
              leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard.
2.     Het college stelt eisen aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
       deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.
                                                                                                  8 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>3.     Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van deze
       eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en
       het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.
Artikel 13.      Meldingsregeling calamiteiten en geweld
1.     Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij de
       verstrekking van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar
       aan.
2.     Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan
       bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.
3.     De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar de
       calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van verdere
       calamiteiten en het bestrijden van geweld.
4.     Onverminderd artikel 5:20 Awb is eenieder verplicht binnen de gestelde redelijke termijn alle
       medewerking te verlenen aan de toezichthoudend ambtenaar die deze redelijkerwijs kan
       vorderen bij de uitoefening van zijn bevoegdheden.
Artikel 14. Verhouding prijs en kwaliteit levering dienst door derden
    1.   Ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een dienst
         door een derde als bedoeld in artikel 2.6.4 van de wet en de eisen die worden gesteld aan de
         kwaliteit van de dienst stelt het college vast:
           a.    een vaste prijs, die geldt voor een inschrijving als bedoeld in de Aanbestedingswet
                 2012 en het aangaan van een overeenkomst met de derde; of
           b.    een reële prijs die geldt als ondergrens voor:
               1e een inschrijving en het aangaan van een overeenkomst met de derde, en
               2e de vaste prijs, bedoeld in onderdeel a.
    2.   Het college stelt de prijzen, bedoeld in het eerste lid, vast:
           a.   overeenkomstig de eisen aan de kwaliteit van die dienst, waaronder de eisen aan de
                deskundigheid van de beroepskracht, bedoeld in artikel 2.1.3, tweede lid, onderdeel c,
                van de wet, en
           b.   rekening houdend met de continuïteit in de hulpverlening, bedoeld in artikel 2.6.5,
                tweede lid, van de wet, tussen degenen aan wie de dienst wordt verstrekt en de
                betrokken hulpverleners.
    3.   Het college baseert de vaste prijs of de reële prijs op de volgende kostprijselementen:
            a.  de kosten van de beroepskracht;
            b.  redelijke overheadkosten;
            c.  kosten voor niet-productieve uren van de beroepskrachten als gevolg van verlof, ziekte,
                scholing, werkoverleg;
            d.  reis- en opleidingskosten;
            e.  indexatie van de reële prijs voor het leveren van een dienst;
            f.  overige kosten als gevolg van door de gemeente Terschelling gestelde verplichtingen
                voor aanbieders waaronder rapportageverplichtingen en administratieve verplichtingen.
    4.   Het college kan het eerste lid, onderdeel b, buiten beschouwing laten indien bij de inschrijving
         aan de derde de eis wordt gesteld een prijs voor de dienst te hanteren die gebaseerd is op
         hetgeen gesteld is in het tweede en derde lid. Daarover legt het college verantwoording af aan
         de gemeenteraad van de gemeente Terschelling.
                                                                                                  9 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 7. Waardering en ondersteuning mantelzorgers en
vrijwilligers
Artikel 15. Waardering mantelzorgers en ondersteuning mantelzorgers en
vrijwilligers
De gemeente Terschelling bepaalt voor eigen grondgebied hoe de jaarlijkse blijk van waardering voor
mantelzorgers van cliënten wordt vormgegeven.
Hoofdstuk 8. Klachten, medezeggenschap en inspraak
Artikel 16.      Klachtregeling
    1.   Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van cliënten die betrekking
         hebben op de wijze van afhandeling van meldingen, verzoeken en aanvragen als bedoeld in
         deze verordening. Hoofdstuk 9 van de Algemene wet bestuursrecht wordt daarbij in acht
         genomen.
    2.   Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van cliënten ten
         aanzien van voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt.
    3.   Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden, ziet het college toe op de naleving van de
         klachtregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders en een jaarlijks
         cliëntervaringsonderzoek.
Artikel 17.      Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
    1.   Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van cliënten over
         voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn ten aanzien
         van de voorzieningen die in het kader van deze verordening door de aanbieders worden
         verstrekt.
    2.   Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden, ziet het college toe op de naleving van de
         medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders
         en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.
Artikel 18.      Betrekken van ingezetenen bij het beleid
    1.      Het college stelt ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers,
            in de gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning
            te doen, vroegtijdig gevraagd en ongevraagd advies uit te brengen bij de besluitvorming
            over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en
            voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.
    2.      Het college zorgt ervoor dat ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun
            vertegenwoordigers, kunnen deelnemen aan periodiek overleg waarbij zij onderwerpen voor
            de agenda kunnen aanmelden en dat zij worden voorzien van de voor een adequate
            deelname aan dat overleg benodigde informatie.
                                                                                                  10 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 9.             Slotbepalingen
Artikel 19. Gegevensverwerking en Privacy
    1. Het college is, bij de verwerking van persoonsgegevens op grond van deze verordening,
       gehouden aan de wettelijke bepalingen in de Wmo 2015, de daaruit afgeleide regelgeving, de
       Algemene wet bestuursrecht en de Algemene verordening gegevensbescherming.
    2. Het college draagt zorg voor het naleven van het door het college vastgestelde Privacy-
       protocol.
    3. Het college informeert actief de bewoner/jeugdigen en hun ouders over zijn/hun privacy
       rechten en de gegevensverwerkingen die in het kader van de ondersteuning plaatsvinden.
Artikel 20.    Pilot
    1.    Het college kan met het oog op het onderzoeken en het toepassen van mogelijkheden om
          maatschappelijke ondersteuning te bevorderen, middels een pilot afwijken van de
          bepalingen in deze verordening en in de beleidsregels die die pilot verhinderen. De overige
          bepalingen blijven van toepassing.
    2.    Een pilot is gebaseerd op een opzet welke door de gemeenteraad als zodanig is
          goedgekeurd en kenmerkt zich door zowel een beperkte omvang in kosten als een beperkte
          omvang in duur. In de opzet wordt naast de pilot aandacht besteed aan de bepalingen in
          deze verordening en/of in de beleidsregels waarvan tijdelijk wordt afgeweken.
    3.    Als de pilot noodzaakt tot bijstelling van de verordening en/of de beleidsregels kan de
          periode zoals bedoeld in het tweede lid worden verlengd tot aan het moment van
          inwerkingtreding van die bijstelling.
    4.    Indien een belangenafweging dit uitwijst, kan de cliënt worden uitgezonderd van deelname
          aan de pilot.
Artikel 21.    Nadere regels en hardheidsclausule
    1.    In gevallen - de uitvoering van deze verordening betreffende - waarin deze verordening niet
          voorziet, beslist het college.
    2.    Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze verordening.
    3.    Het college kan ten gunste van de cliënt afwijken van de bepalingen van deze verordening
          indien toepassing daarvan tot onbillijkheden van overwegende aard leidt.
Artikel 22.    Intrekken oude verordening en overgangsbepalingen
    1. De Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Terschelling wordt per 1
       januari 2024 ingetrokken.
    2. Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van Verordening
       maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Terschelling en de daarop berustende
       bepalingen, totdat het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee
       deze voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.
                                                                                                11 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>    3.  Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021
        gemeente Terschelling waarop nog niet is beslist bij het inwerking treden van deze
        verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening. Indien dit leidt tot een nadelige
        situatie voor de aanvrager, wordt de aanvraag afgehandeld krachtens de Verordening
        maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Terschelling.
    4.  Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening maatschappelijke
        ondersteuning 2021 gemeente Terschelling, wordt beslist met inachtneming van die
        verordening.
Artikel 23.     Inwerkingtreding en citeertitel
    1.     Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2024.
    2.     Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning
           gemeente Terschelling 2024.
Aldus besloten in de openbare vergadering van de gemeenteraad Terschelling,
….. december 2023
De raad voornoemd,
              , voorzitter                                          , griffier
                                                                                               12 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>Toelichting Verordening maatschappelijke ondersteuning gemeente Terschelling 2024
Algemeen
Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna: de Wmo
2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de in 2015 ingezette bestuurlijke en financiële
decentralisatie naar gemeenten, van een aantal taken uit de voormalige Algemene Wet Bijzondere
Ziektekosten. Deze taken zijn destijds toegevoegd aan het takenpakket dat al bij gemeenten, lag
onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Een van de uitgangspunten hierbij was en is dat
er telkens wordt bekeken wat redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociale
netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente, in aanvulling hierop hem in staat stellen gebruik te
maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een maatwerkvoorziening waarmee
een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden om deel te nemen aan het maatschappelijk
verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij.
Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden:
     -   om de hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te krijgen,
     -   om te achterhalen wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, mantelzorg of met
     -   hulp van zijn sociaal netwerk dan wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige
         activiteiten kan doen om zijn zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren,
     -   om te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden
         volstaan, of dat een maatwerkvoorziening nodig is en of sprake is van een voorliggende of
         andere voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt.
De Wmo 2015 en voornamelijk de nadere regeling op basis van deze verordening leggen de
toegangsprocedure in hoofdlijnen vast.
Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de Wmo 2007 is vervallen, wordt een recht op
een zorgvuldige, tweezijdige procedure onder de Wmo 2015 gesteld. Een dergelijke procedure die
bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten leiden; ondersteuning
waar ondersteuning nodig is. Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen
maatwerkvoorziening verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de
zelfredzaamheid of participatie, of dat hem opvang of beschermd wonen ten onrechte wordt
onthouden, kan betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep
gaan tegen de beslissing op zijn bezwaar. De rechter zal toetsen of het college zich heeft gehouden
aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene op
adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren
van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang
mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.
De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De uitvoering hiervan zal
echter in de regel namens het college gedaan worden (in mandaat) door deskundige medewerkers in
de gebiedsteams of door specialisten.
Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de gemeenteraad op grond van
artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In het beleidsplan wordt het door het
gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd. In
het beleidsplan worden afwegingen en keuzes gemaakt over de inrichting en uitvoering van nieuwe
taken.
                                                                                                   13 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Artikelsgewijs
Hier worden enkel die bepalingen die nadere toelichting behoeven nader toegelicht.
Hoofdstuk 1.              Begrippen en algemene bepalingen
Artikel 1.       Begripsbepalingen
Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de Wmo 2015 (in artikel 1.1.1) al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening.
Algemeen gebruikelijke voorziening:
Het is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt waarvan gelet op de
omstandigheden van de cliënt aannemelijk is te achten dat deze daarover, ook als hij of zij geen
beperkingen, chronische psychische of psychosociale problemen had, zou (hebben kunnen) beschikken
(zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr. 06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010,
nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr. AWB 11/5564).
    -    Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor de
         cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of sprake is van een
         algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het beantwoorden van de vraag of de
         cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen) beschikken als hij geen beperkingen
         chronische psychische of psychosociale problemen zou hebben gehad. Bij die beoordeling
         spelen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria een rol:
    -    Is de voorziening gewoon te koop?
    -    Is de voorziening niet substantieel duurder dan vergelijkbare producten en zou het daarmee
         passen of kunnen passen binnen het naar geldende maatschappelijke normen normale
         bestedingspatroon van de aanvrager?
    -    Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?
Bijdrage in de kosten:
Uit artikel 2.1.4a van de Wmo 2015 vloeit de bevoegdheid voort tot het vragen van een bijdrage in de
kosten. Cliënten zullen voor hun ondersteuning, als de gemeente daarvoor kiest, een bijdrage moeten
betalen.
Hulpvraag:
De hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 1.1.1. van de
wet. Als iemand die behoefte heeft aan maatschappelijke ondersteuning zich tot het college wendt, is
het van belang dat allereerst wordt onderzocht wat de hulpvraag van betrokkene is. Wanneer de
betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op voorhand duidelijk of en in welke vorm
het college in actie moet komen. Een zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet
is noodzakelijk.
Ingezetene:
                                                                                                   14 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>De cliënt kan als hij ingezetene is van de gemeente Terschelling in aanmerking komen voor een
maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie (artikel 1.2.1 Wmo). Om voor een
maatwerkvoorziening gericht op beschermd wonen en opvang in aanmerking te komen moet de cliënt
in ieder geval ingezetene van Nederland zijn, maar niet persé van de gemeente Terschelling. Uit de
Memorie van Toelichting volgt dat een ingezetene zich, voor een maatwerkvoorziening, moet wenden
tot het college van de gemeente waar hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de
jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-09-2010, nr. 09/1743 WMO ) volgt dat het gaat om de
feitelijke verblijfplaats, waarbij een inschrijving in het Brp belangrijk is maar niet doorslaggevend is.
Onverwijld:
De wet en deze verordening spreken op verschillende momenten van ‘onverwijld’. Het ligt altijd aan de
concrete omstandigheden van een zaak wat daaronder moet worden verstaan. Het is echter van belang
voor de cliënt dat hij een indruk heeft waar hij vanuit kan gaan. Dit tweede perspectief zou men
zodanig van belang kunnen vinden, dat deze passage in de verordening wordt opgenomen. Het komt
de rechtszekerheid ten goede en laat binnen de drie werkdagen voldoende ruimte voor maatwerk.
Persoonlijk plan:
In het plan kan de cliënt – al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk - de omstandigheden,
bedoeld in artikel 2.3.2, lid 4 onderdelen a tot en met e van de Wmo 2015, en de maatschappelijke
ondersteuning die door hem wordt gewenst, beschrijven. De omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2,
lid 4 onderdelen a tot en met e van de Wmo 2015, worden onderzocht door het college. Doordat de
cliënt voorafgaand aan het onderzoek een persoonlijk plan kan overleggen, is het college direct bekend
met de wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig is om
zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren. Door de cliënt een persoonlijk plan te laten opstellen,
wordt de eigen regie en de betrokkenheid van het sociale netwerk van cliënten in de Wmo versterkt.
In de wettekst zelf, Wmo 2015, in artikel 1.1.1, zijn een flink aantal definities opgenomen.
Deze zijn ook bindend voor deze verordening.
Ook de Awb kent een aantal (definitie)bepalingen die voor deze verordening van belang zijn, zoals:
‘belanghebbende’ (artikel 1:2, eerste lid), ‘besluit’ (artikel 1:3, eerste lid), ‘beschikking’ (artikel 1:3,
tweede lid) en ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid).
                                                                                                        15 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 2.               Procedureregels aanvraag maatschappelijke
ondersteuning
Artikel 3.      Procedureregels
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als
een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a,
van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op
welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang. Deze bepaling legt de uitwerking van die procedureregels
neer bij het college.
Hoofdstuk 3.               Maatwerkvoorziening
Artikel 4.       Criteria voor een maatwerkvoorziening
In dit artikel is het algemene afwegingskader dat in de Wmo 2015 centraal staat, nogmaals
uiteengezet. De nadruk ligt, nog meer dan onder de Wmo 2007, op de eigen kracht en hulp van
anderen. De maatwerkvoorziening vormt slechts het sluitstuk van de maatschappelijke ondersteuning.
Het college neemt het advies en aanvraag maatwerkvoorziening Wmo 2015 als uitgangspunt voor de
beoordeling van een aanvraag om een maatwerkvoorziening. Indien het advies en aanvraag
maatwerkvoorziening Wmo 2015 niet is geaccordeerd, maar slecht is getekend voor gezien, neemt het
college de reden daarvoor mee in de beoordeling.
In artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van de Wmo 2015 is bepaald dat bij verordening moet worden
aangegeven op basis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking
komt. Daar is in dit artikel uitvoering aan gegeven, met de kanttekening dat het bij het verstrekken van
een maatwerkvoorziening altijd op maatwerk aankomt. Het tweede en derde lid zijn gebaseerd op
artikel 2.3.5, derde en vierde lid, van de wet.
Het vierde lid is opgenomen naar aanleiding van de constatering van de Centrale Raad van Beroep
(hierna: CRvB) dat het (ook) onder de Wmo 2015 mogelijk is om een financiële maatwerkvoorziening te
verstrekken. Het betreft hier nadrukkelijk niet de (financiële) tegemoetkoming in de meerkosten voor
personen met een beperking of chronische problemen. Van die mogelijkheid maakt de gemeente geen
gebruik. Het betreft hier ook nadrukkelijk niet een pgb, waarvoor een specifiek regime geldt en waarop
de cliënt aanspraak maakt als zijn voorkeur hiernaar uitgaat en de aanvraag aan de vereisten van
artikel 2.3.6 van de wet voldoet. De Wmo 2015 verplicht weliswaar niet om specifiek iets te regelen ten
aanzien van financiële maatwerkvoorzieningen. Toch is er voor gekozen, om de inzet van financiële
maatwerkvoorzieningen te beperken tot die gevallen waar ze een duidelijke meerwaarde hebben of
waar geen alternatief in natura voorhanden is. Daarbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan een
                                                                                                  16 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>financiële tegemoetkoming voor verhuis- en herinrichtingskosten of een financiële tegemoetkoming
voor vervoerskosten voor gebruik van een (rolstoel) taxi.
Met ‘financiële maatwerkvoorziening’ wordt op zichzelf overigens geen inhoudelijke kwalificatie
gegeven, het betreft een verstrekkingswijze (in zekere zin de 3e variant, naast in natura en als pgb).
Wel geldt – net als bij alle maatwerkvoorzieningen – dat de (financiële) maatwerkvoorziening ‘een
passende bijdrage moet leveren aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt
gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven’.
Het gaat in dit geval om een forfaitaire, niet noodzakelijk kostendekkende tegemoetkoming. Deze mag
echter niet zo ver afstaan van de werkelijke kosten van de compenserende maatregel dat deze geen
passende bijdrage meer levert aan het verminderen of wegnemen van de beperkingen in de
zelfredzaamheid en/of participatie. Dan kan deze namelijk niet gelden als maatwerkvoorziening.
Wat betreft het vijfde lid: in de memorie van toelichting is bij artikel 2.3.5, derde lid, van de wet
(Kamerstukken II 2013-14, 33 841, nr. 3, p. 148) opgemerkt dat de maatwerkvoorziening nadrukkelijk
een hekkensluiter is:
“Alleen wanneer iemand echt niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot zelfredzaamheid of
participatie en ook een algemene voorziening geen uitkomst biedt, is er een rol voor het college. Dat is
niet het geval wanneer het gaat om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen of andere
maatregelen die naar hun aard gebruikelijk zijn (fiets, schoonmaakmiddelen, wandelstok, eenvoudige
rollator). Wanneer iemand beschikt over algemeen gebruikelijke zaken, maar deze in verband met zijn
beperking of problemen niet meer afdoende zijn, kan aanleiding bestaan om een voorziening te
treffen. Dat is ook niet het geval als de aanvrager zijn behoefte aan maatschappelijke ondersteuning
redelijkerwijs van te voren had kunnen voorzien en met zijn beslissing had kunnen voorkomen,
bijvoorbeeld: indien iemand is aangewezen op een rolstoel en een huis koopt waarin veel dure
aanpassingen moeten worden aangebracht, had het in de rede gelegen dat de aanvrager in een al
aangepast huis zou zijn gaan wonen.”
Deze passage in het bijzonder – maar gelezen in samenhang met de verdere parlementaire
geschiedenis – biedt een onderbouwing om het begrip ‘voorzienbaarheid’ in individuele gevallen een
rol te laten spelen bij de afwijzing van een maatwerkvoorziening. Zoveel volgt ook uit de passages in
de parlementaire geschiedenis waaruit blijkt dat de wetgever aan heeft willen sluiten bij de huidige
rechtspraak op dit punt (zie in het bijzonder de nadere memorie van antwoord, Kamerstukken I 2013-
14, 33841, nr. J, p. 18). Hieruit volgt verder dat met artikel 8, derde lid, nadrukkelijk geen (verkapte)
inkomenstoets is – of kan worden – beoogd. Ook op grond van de wettekst en blijkens de
parlementaire geschiedenis is hiervoor namelijk uitdrukkelijk geen ruimte gelaten (zie verder de nota
naar aanleiding van het verslag, Kamerstukken II 2013-14, 33 841, nr. 34, p. 24).
Gelet op artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, aanhef en onder a, van de wet, de genoemde
wetsgeschiedenis en de huidige jurisprudentie is het van belang een expliciete grondslag te hebben
voor afwijzing van een maatwerkvoorziening waarbij de ‘voorzienbaarheid’ een rol speelt. Het vijfde lid
voorziet in een dergelijke grondslag.
In lid 7 van dit artikel is bepaald dat kan worden volstaan met de goedkoopst compenserende
voorziening. Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt, dienen naar
                                                                                                      17 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>objectieve maatstaven gemeten zowel compenserend als de meest goedkope voorziening te zijn. Met
nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip compenserend bedoeld wordt: volgens objectieve
maatstaven nog toereikend. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening
meer adequaat maken, zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarbij kan een
overweging zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet alleen door technische en functionele
aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat een product dat duurder is dan een vergelijkbaar
product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat betreft het kwaliteitsniveau waarvan
uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij een verantwoord, maar ook niet meer dan dat,
niveau dient te worden aangesloten. Het is uiteraard wel mogelijk een compenserende voorziening te
verstrekken die duurder is dan de goedkoopst compenserende voorziening, mits de belanghebbende
bereid is het prijsverschil uit eigen middelen te betalen. Het kan er bijvoorbeeld toe leiden dat als
maatwerkvoorziening niet een woningaanpassing wordt verstrekt maar een verhuiskostengoeding. De
woningaanpassing kan dermate kostbaar zijn dat het college het primaat van verhuizing hanteert. Het
begrip goedkoopst compenserend geeft het college dus mogelijkheden tot sturen binnen het beleid.
Artikel 5. Voorwaarden en weigeringsgronden
In jurisprudentie is inmiddels herhaaldelijk bepaald dat afwijzingsgronden, wil er een beroep op
kunnen worden gedaan, een grondslag in de verordening moeten hebben. Zie bijvoorbeeld Rechtbank
Gelderland 8-11-2013, nr. ZUT 12/1823. Ook in het kader van rechtszekerheid is hier iets voor te
zeggen: bij het ontbreken van afwijzingsgronden of het hanteren van zeer ruime afwijzingsgronden is
het voor de cliënt niet mogelijk om zijn rechtspositie te bepalen of te voorzien. Bovendien is met dit
artikel invulling gegeven aan de verplichting van artikel 2.1.3, tweede lid onder a. van de wet, omdat is
aangegeven op grond van welke criteria iemand voor een maatwerkvoorziening in aanmerking kan
komen.
Eerste lid
  ( a.): Dit betreft de herhaling van het algemene toetsingskader, zoals dat in de wet centraal staat.
         Door het hier te herhalen kan het dienst doen als afwijzingsgrond.
         Het is belangrijk een goede afbakening te hebben met andere wetten. Voor zover er met
         betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot
         ondersteuning, een voorziening op grond van een andere wettelijke bepaling bestaat, wordt er
         geen maatwerkvoorziening toegekend. Dat wordt gemotiveerd met een beroep op de eigen
         kracht.
         Uit de jurisprudentie tot stand gekomen ten tijde van de Wmo 2007 volgt dat de cliënt
         daadwerkelijk aanspraak moet hebben op een voorziening op grond van een andere wettelijke
         bepaling. (CRvB 09-11-2011, nr. 11/3583 WMO en CRvB 28-09-2011, nr. 10/2587 WMO). Dat
         wil dus niet zeggen dat cliënt de voorziening daadwerkelijk moet hebben, maar slechts dat hij
         daarop aanspraak heeft. Dat is anders indien de voorziening op grond van een andere wettelijke
         bepaling is afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr. 11/517 WMO) of indien vaststaat dat cliënt
         daarvoor niet in aanmerking komt (CRvB 19-04-2010, nr. 09/1082 WMO).
  ( b.): Een algemene voorziening gaat voor op de verstrekking van een maatwerkvoorziening. Ook dit
is        een uitvloeisel van het algemene toetsingskader van de wet. Het is hier opgenomen om dienst
te       doen als afwijzingsgrond.
  ( c.): Het is niet de bedoeling dat op grond van de Wmo 2015 voorzieningen worden verstrekt
         waarvan, gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat deze daarover,
         ook als hij of zij geen beperkingen, chronische psychische of psychosociale problemen had, zou
         (hebben kunnen) beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008,
                                                                                                   18 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>         nr. 06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562 WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr.
         AWB 11/5564).
         Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor
         de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO).
  ( d.): Hier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening aanvraagt nadat deze reeds door
         de cliënt na de melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2. lid 1 van de wet gerealiseerd
         of aangekocht is. Omdat het college dan geen mogelijkheden meer heeft de voorziening volgens
         het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins invloed heeft op de te verstrekken
         voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden geweigerd. Door deze regeling wordt
         voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen uiteindelijk niet overeenstemt
         met hetgeen het college als goedkoopst compenserende voorziening beschouwt.
  ( e.): In dit onderdeel wordt aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als het gaat om een
         vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de cliënt verwijtbaar is
         dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare
         onachtzaamheid, dus niet indien de cliënt geen schuld treft. Ook hier kan de eigen
         verantwoordelijkheid van een cliënt een rol spelen. Indien bijvoorbeeld in een woning een
         verstelbare keuken of een andere dure voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te
         verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient in de opstalverzekering gedekt te worden.
         Indien vervolgens bij brand blijkt dat de woning onvoldoende verzekerd is, dan kan op dat
         moment geen beroep op deze verordening worden gedaan.
  ( f.): De maatwerkvoorziening is gericht op een individuele cliënt. Het past hier niet om generieke
         voorzieningen te treffen. Daarvoor zijn de algemene maatregelen en algemene voorzieningen
         geschikte instrumenten.
  ( g.): De eigen verantwoordelijkheid van cliënten speelt een prominente rol in de Wmo, getuige
         bijvoorbeeld CRvB 21-5-2012, nr. 11/5321 WMO. Dit onderdeel is opgenomen om de eigen
         verantwoordelijkheid daadwerkelijk weer te geven in de verordening zodat het kan dienen als
         beoordelings- en afwijzingsgrond. De CRvB heeft echter herhaaldelijk (zo ook in de hierboven
         genoemde uitspraak) geoordeeld dat de eigen verantwoordelijkheid binnen de Wmo een grote
         rol speelt, zodat een grondslag niet expliciet nodig lijkt te zijn.
De in het tweede lid opgenomen weigeringsgronden zijn specifiek van toepassing op
maatwerkvoorzieningen ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en participatie. Het is op basis van
het tweede lid onder a van belang dat de uitgaven in proportie staan tot de duur van de beperking.
Deze weigeringsgrond geldt echter niet als een kortdurende maatwerkvoorziening leidt tot het te
bereiken resultaat. Daarbij kan het bijvoorbeeld gaan om kortdurende hulp bij het huishouden en
kortdurend verblijf indien de cliënt is aangewezen op permanent toezicht en ondersteuning indien de
mantelzorger overbelast dreigt te worden. Er kan daarbij niet over langdurig noodzakelijk gesproken
worden.
In het derde lid zijn enkele afwijzingsgronden opgenomen die specifiek zien op een
maatwerkvoorziening die onder de Wmo 2007 zouden worden aangeduid met de term
'woonvoorziening', een term die binnen de Wmo 2015 ook gebruikt kan worden. In het derde lid, sub f
staat het primaat van verhuizen opgenomen. Er kan slechts toepassing worden gegeven aan het
primaat van verhuizen, als dat primaat voor de desbetreffende cliënt een compenserende voorziening
is. Dat wordt beoordeeld aan de hand van alle relevante omstandigheden van het geval. Die worden bij
elkaar afgewogen. Er kan bijvoorbeeld worden gedacht aan de volgende omstandigheden:
      •    Kosten van de woningaanpassing. Betreft verhuizing de goedkoopst compenserende
           oplossing?
                                                                                                     19 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>     •   Wat is er beschikbaar op het gebied van aangepaste of eenvoudig aan te passen woningen?
     •   Wat zijn de financiële gevolgen van verhuizing voor de cliënt?
     •   Wat zijn de sociale omstandigheden van de cliënt?
     •   Zijn er psychische redenen aanwezig op grond waarvan van de cliënt niet kan worden verlangd
         dat deze verhuist?
Wanneer toepassing is gegeven aan het primaat van verhuizen, kan – in plaats van een
woonvoorziening - een tegemoetkoming voor verhuis- en herinrichtingskosten worden verstrekt.
Artikel 6.     Regels voor pgb
In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel (2.3.6) van de wet. Dit lid is
opgenomen teneinde in de verordening een compleet beeld van rechten en plichten van de cliënt te
geven. In het eerste lid is verankerd dat het college op grond van artikel 2.3.6 van de Wmo 2015 een
pgb kan verstrekken. Van belang is (bijvoorbeeld) dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliënt
dit gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6, tweede lid, onder b van de Wmo 2015). Daardoor wordt
geborgd dat duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te vragen (zie de
toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 103).
Ten aanzien van het derde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van het verslag
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft aangegeven dat onder sociaal betrokken
ondersteuners ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening dat de beloning van
sociaal betrokken ondersteuners in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de
gebruikelijke hulp overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met betrekking tot informele
hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten. Informele hulp bij hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook hiervoor een pgb
wordt aangevraagd, is voor de gemeente van belang dat slechts een pgb wordt verstrekt indien naar
het oordeel van het college is gewaarborgd dat de in te kopen diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt
(artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in artikel
2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doel waarvoor het
persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).
Artikel 7.      Regels voor hoogte pgb
Artikel 7 berust op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet. Hierin staat dat in ieder geval wordt
bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte
toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39)
staat vermeld dat kan worden bepaald dat het pgb niet hoger hoeft te zijn dan een percentage van de
kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van compenserende ondersteuning in
natura. De gemeente heeft daarmee ook de mogelijkheid differentiatie aan te brengen in de hoogte van
het pgb. De gemeente kan verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van
ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners.
Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger zijn dan de
kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet). De situatie waarin
het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het college betekent dus niet bij
voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door het college
voorgestelde aanbod. Een pgb kan slechts worden geweigerd voor dat gedeelte dat duurder is dan het
                                                                                                     20 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>door het college voorgestelde aanbod. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente
vanwege inkoopvoordelen maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer
iemand zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers- of
opvangvoorzieningen.
Een pgb is gemiddeld genomen goedkoper dan zorg in natura omdat er minder overheadkosten
hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de verordening begrensd op
de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst compenserende door het college ingekochte
maatwerkvoorziening in natura.
De CRvB heeft op 17 mei 2017 een uitspraak gedaan over verboden delegatie. De raad stelt dat de
bevoegdheid om nadere regels te stellen over de hoogte van het pgb niet kan worden gedelegeerd aan
het college. De essentialia van het voorzieningenpakket dienen in de verordening te worden
vastgelegd. Volgens de CRvB behoort de berekeningswijze van de hoogte van de pgb tarieven tot de
essentialia. De berekeningswijze van de hoogte van pgb’s is vanaf lid 2 uiteengezet.
Hoofdstuk 4.            Informatieplicht, herziening en terugvordering
Artikel 8.    Controle
Op grond van artikel 2.1.3., vierde lid van de wet dienen in de verordening regels te worden gesteld
over de bestrijding van ten onrechte ontvangen van maatwerkvoorzieningen of persoonsgebonden
budget alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.
Op grond van artikel 2.3.9 van de wet moet het college periodiek onderzoeken of er aanleiding is om
een besluit tot verstrekking van een maatwerkvoorziening of toekenning van een pgb te heroverwegen.
Soms bestaat er echter twijfel over de kwaliteit, doelmatigheid en rechtmatigheid van geleverde
ondersteuning, het onderzoek in het kader van artikel 2.3.9 van de wet biedt dan onvoldoende houvast
om hier goed naar te kijken. Daarom is artikel 8 toegevoegd. Op grond van deze bepaling moet het
college in aanvulling op het onderzoek overeenkomstig artikel 2.3.9 van de wet ook periodiek, al dan
niet steekproefsgewijs onderzoeken of de verstrekte maatwerkvoorzieningen in natura en pgb’s
worden gebruikt, respectievelijk besteed ten behoeve van het doel waarvoor ze zijn verstrekt, of de
besteding op een rechtmatige manier gebeurt en of de geleverde ondersteuning van goede kwaliteit is.
Een onderzoek kan zowel betrekking hebben op het handelen van een cliënt of pgb-houder, als op de
ondersteuningsverlening door een aanbieder. Het onderzoek kan onder meer bestaan uit:
dossieronderzoek, bezoek aan de cliënt, bezoek aan de locatie waar de cliënt ondersteuning krijgt en
gesprekken met de aanbieder.
Artikel 9. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of
terugvordering
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet,
waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de bestrijding van
het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet.
Aan het ‘bestrijden’ van ten onrechte ontvangen maatwerkvoorzieningen en pgb’s gaat een poging dit
te ‘voorkomen’ vooraf. Duidelijke informatie over enerzijds de rechten en plichten van de cliënt en
                                                                                                  21 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>anderzijds de gevolgen van misbruik en oneigenlijk gebruik spelen hierbij een belangrijke rol. Daarom
is in het eerste lid een ‘informatieplicht’ voor het college opgenomen.
Het tweede, derde en vijfde lid bevatten grotendeels een herhaling van hetgeen al in de tekst van de
wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van de wettekst in de verordening
wordt beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de Wmo 2015.
Op grond van het derde lid, onderdeel d, kan het college een beslissing als bedoeld in de artikelen
2.3.5 of 2.3.6 van de wet herzien of intrekken als het college vaststelt dat de cliënt langer dan een 8
aantal weken verblijft in een instelling als bedoeld in de Wet langdurige zorg (verder: Wlz) of de Zvw.
Deze bepaling is toegevoegd naar analogie van artikel 5.20, eerste lid, onderdeel b, van de Regeling
langdurige zorg op basis waarvan het zorgkantoor de verleningsbeschikking kan wijzigen of intrekken,
indien de verzekerde langer dan twee maanden verblijft in een instelling als bedoeld in de wet of de
Zvw.
Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men daarmee een voorziening treft. Als binnen zes
maanden na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het
college op grond van lid 4 de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken. Het
betreft een verbijzondering van het derde lid onder f.
In de artikelen 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de Wmo 2015 zijn regels voor het verhaal van kosten
opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde) terugvorderen van
een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het
terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel
2.4.1 Wmo 2015 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast de
mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen; ‘omdat het niet in alle
gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening terug te vorderen, kan het college de waarde
van de genoten maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking
komt.’
In het zesde en zevende lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid geven
tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.
Artikel 10. Opschorting betaling uit het pgb
Met deze regeling wordt uitvoering gegeven aan artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet, in combinatie met
artikel 2, vierde lid, aanhef en onder e, van de Uitvoeringsregeling Wmo 2015, en wordt beoogd
misbruik en oneigenlijk gebruik van pgb’s te bestrijden.
In bepaalde gevallen is (tijdelijke) opschorting van een betaling uit het pgb naar aanleiding van een
declaratie een beter instrument dan beëindiging of weigering (op grond van artikel 2, vierde lid, van de
Uitvoeringsregeling Wmo 2015) of zelfs intrekken of herzien van het verleningsbesluit (op grond van
artikel 2.3.10 van de wet). Middels opschorting kan ruimte geboden worden voor herstelmaatregelen of
nader onderzoek. Bijvoorbeeld als het gaat om de overeenkomsten die de budgethouder is aangegaan
of bij herziening van de toekenningbeschikking.
Om deze redenen is de mogelijkheid voor het college om de SVB te verzoeken over te gaan tot
opschorting aan de verordening toegevoegd. Het college kan een verzoek enkel doen als een ernstig
vermoeden is gerezen dat:
    1)   de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of
         volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid,
                                                                                                   22 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>    2)   de cliënt niet voldoet aan de aan het persoonsgebonden budget verbonden voorwaarden, of
    3)   de cliënt het persoonsgebonden budget niet of voor een ander doel gebruikt.
Van de onder 2 genoemde omstandigheid is ook sprake als de cliënt niet langer voldoende in staat is
op eigen kracht, dan wel met hulp uit zijn sociale netwerk of van zijn vertegenwoordiger, de aan een
persoonsgebonden budget verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren, en als niet langer is
gewaarborgd dat de diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot de
maatwerkvoorziening behoren, veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt.
Uiteraard moet het college het verzoek goed motiveren en – met inachtneming van de daarvoor
geldende regels – de SVB van voldoende informatie voorzien op grond waarvan de SVB over kan gaan
tot deugdelijke besluitvorming ten aanzien van het al dan niet nemen van een besluit tot opschorting.
Verder kan er voor ten hoogste dertien weken worden opgeschort. Hierbij is aansluiting gezocht bij de
termijn zoals deze ook wordt gehanteerd in artikel 4:56 van de Awb en onder de Wlz.
Op grond van het tweede lid kan het college de Sociale verzekeringsbank gemotiveerd verzoeken te
beslissen tot een gehele of gedeeltelijke opschorting van betalingen uit het pgb voor de duur van de
opname als sprake is van een omstandigheid als bedoeld in artikel 8, derde lid, onder d. Deze bepaling
is toegevoegd omdat het voor kan komen dat een cliënt tijdelijk geen gebruik van een
maatwerkvoorziening of pgb kan maken door (tijdelijke) opname in een instelling. In dat geval kan het
praktischer zijn de maatwerkvoorziening of het pgb tijdelijk op te schorten. Het college stelt de pgb-
houder schriftelijk op de hoogte van dit verzoek. Zie artikel 6:3 van de Awb: voorbereiding op
eventueel intrekken of herzien.
Hoofdstuk 5.             Bijdrage in de kosten
Artikel 11. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen
Bijdrage in de kosten
De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten:
     •   Van maatwerkvoorzieningen en pgb’s;
     •   Van bij verordening aangewezen algemene voorzieningen waarbij sprake is van een duurzame
         hulpverleningsrelatie;
     •   Van algemene voorzieningen waarbij geen sprake is van een dergelijke duurzame
         hulpverleningsrelatie.
De gemeente heeft geen algemene voorzieningen. Daarover komen dus geen bepalingen terug in het
artikel over de bijdrage in de kosten.
Wanneer de gemeente ervoor kiest om een eigen bijdrage te heffen, geldt voor maatwerkvoorzieningen
en pgb’s het abonnementstarief. Het CAK stelt de eigen bijdrage vast en int deze.
De wet verplicht tot het vaststellen van de kostprijs van een maatwerkvoorziening (artikel 2.1.4a, zesde
lid, van de wet). Dat kan op drie manieren en deze zijn vastgelegd in lid 5 (door een aanbesteding, na
consultatie in de markt of na overleg met de aanbieder). In sub b van het 5e lid is opgenomen dat de
kostprijs van een voorziening in de vorm van een hulpmiddel of woningaanpassing ook bepaald wordt
                                                                                                  23 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>door de wijze van verstrekken van de voorziening te weten bruikleen, huur of eigendom. Het is van
belang dat de eigen bijdrage de kostprijs van de voorziening niet te boven gaat. Dit zal zeker bij de
voorzieningen waar een dienst wordt geleverd nooit het geval zijn. Het zou wel kunnen voorkomen bij
een hulpmiddel of woningaanpassing. Wanneer deze in eigendom wordt verstrekt, kan er een moment
komen dat de kostprijs is betaald. Het CAK ziet toe op het niet overschrijden van de kostprijs. De
gemeente mag voor die voorziening dan geen eigen bijdrage meer heffen. Wanneer de voorziening in
bruikleen of huur is verstrekt, kan de eigen bijdrage worden geheven zolang de cliënt van de
voorziening gebruik maakt.
Hoofdstuk 6.                Kwaliteit en veiligheid
Artikel 12.       Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet, waarin is bepaald dat
in de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.
In het eerste lid is een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. De eis dat een
voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in overleg
met organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan kwaliteitsstandaarden voor de
ondersteuning. Het in het tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op
grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de Wmo 2015.
Artikel 13.      Meldingsregeling calamiteiten en geweld
In artikel 3.4, eerste lid, van de Wmo 2015 is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend
ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding doet van iedere calamiteit die bij de
verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een
voorziening. In artikel 6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de wet.
In aanvulling op het bovenstaande wordt door het college een regeling opgesteld over het doen van
meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het college adviseert
over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
Artikel 14. Verhouding prijs en kwaliteit levering dienst door derden
Algemeen
Het college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling van de rechten en
plichten van de cliënt, door derden (aanbieders) laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet).
Met het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening
regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van
een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van
de wet). Daarbij dient in ieder geval rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden en de op grond van artikel 2.6.6, tweede lid, van de wet in
artikel 5.4 van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015gestelde nadere regels Dat artikel bepaalt aan welke
                                                                                                    24 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>eisen ten minste moet worden voldaan om een goede prijs-kwaliteitverhouding te borgen. Gemeenten,
kunnen meer zaken hieromtrent regelen; een uitputtende regeling is in het Uitvoeringsbesluit Wmo
2015 niet bedoeld.
De regels hebben tot doel dat een vaste prijs of reële prijs wordt vastgesteld voor diensten die in
opdracht van het college door derden worden verleend, zodat de kwaliteit en continuïteit van deze
diensten kunnen worden gewaarborgd (artikel 2.1.1 van de wet) en de gecontracteerde aanbieders
(artikel 3.1 van de wet).
Er wordt gerefereerd aan het begrip voorziening, dat op grond van artikel 1.1.1 van de wet zowel een
algemene voorziening als een maatwerkvoorziening kan betekenen. Het artikel ziet (daarnaast) enkel
op diensten als onderdeel van een voorziening. Dat betekent een beperking van de reikwijdte van het
artikel. De eis voor de continuïteit, bedoeld in het tweede lid, onderdeel b, van artikel 5.4 van het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 ziet enkel op diensten die in het kader van een maatwerkvoorziening
wordt geleverd. Dit volgt uit artikel 2.6.5, tweede lid, van de wet.
Voor de volledigheid wordt vermeld dat het artikel alleen toeziet op overeenkomsten die het college
sluit met derden over opdrachten in het kader van de uitvoering van deze wet. Het toekennen van een
subsidiebeschikking is niet het sluiten van een overeenkomst voor een opdracht voor een dienst.
Artikel 5.4 van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 en artikel 14 zien dan ook niet toe op subsidies.
Vanzelfsprekend kan bij de bepaling van het toe te kennen subsidiebedrag wel gebruik worden
gemaakt van de genoemde kostprijselementen.
Op grond van artikel 5.4, tweede lid, van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 dient het college voor het
vaststellen van de vaste prijs of reële prijs rekening te houden met de vastgestelde kwaliteit van de
dienst en de continuïteit van de relatie tussen cliënt en hulpverlener. Met het derde lid van artikel 5.4
van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 wordt een vaste prijs of reële prijs nader geconcretiseerd. De
kostprijselementen waar het college ten minste een vaste prijs of reële prijs op moet baseren staan
daarin vermeld en zijn opgenomen in het derde lid van artikel 14.
Een vaste prijs of reële prijs wordt onder andere gebaseerd op de kosten van de beroepskracht (derde
lid, onderdeel a, - een beroepskracht is een natuurlijk persoon die de ondersteuning uitvoert; dit kan
zowel een zelfstandige zonder personeel zijn als een werknemer), waaronder de loonkosten en de
overige kosten voortvloeiend uit de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomst, de kosten van
wettelijke verplichtingen ter zake van de arbeid en de overige kosten van wettelijke verplichtingen
verbonden aan het leveren van een dienst. Het gaat hierbij onder meer om wettelijke verplichtingen als
werkgeverspremies, wettelijke sociale verzekeringen en pensioenpremies, wettelijk verlof, wettelijke
verplichtingen op het gebied van arbeidsomstandigheden en overige wettelijke verplichtingen die het
leveren van de dienst met zich meebrengt. Als uitgangspunt geldt dat een aanbieder beroepskrachten
inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden (de eisen aan de kwaliteit
van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen, zie artikel 2.1.3, tweede lid, onderdeel c, van de wet). Het college zal zich dus een beeld
moeten vormen van de vereiste activiteiten en de daaraan verbonden reële kosten. Het college baseert
een reële prijs vervolgens op de collectieve arbeidsovereenkomsten die door de aanbieder in de
betreffende sector moeten worden gehanteerd. In Nederland zijn immers bij veel aanbestedingen de
algemeen verbindend verklaarde bepalingen van een collectieve arbeidsovereenkomsten van
toepassing en daarmee gelden de bepalingen voor alle werknemers in de betreffende sector. Als op
een beroepskracht geen collectieve arbeidsovereenkomst van toepassing is, omdat het bijvoorbeeld
gaat om een zelfstandige zonder personeel of een buitenlandse aanbieder (Europese aanbesteding),
wordt van het college evengoed verwacht een reële kostprijs te hanteren die qua arbeidsvoorwaarden
gelijk is aan de positie van een werknemer en de wijze van kostprijsopbouw te motiveren. Bij een
algemeen verbindend verklaarde collectieve arbeidsovereenkomst kan bij een Europese aanbesteding
hetzelfde niveau aan arbeidsvoorwaarden worden geëist. Immers via de Wet arbeidsvoorwaarden
                                                                                                    25 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>grensoverschrijdende arbeid (Waga) waarmee de Europese Detacheringsrichtijn is omgezet in
Nederlandse wetgeving, zijn de kernbepalingen van deze algemeen verbindend verklaarde collectieve
arbeidsovereenkomsten ook van toepassing op gedetacheerde werknemers van dienstverleners uit
andere EU-lidstaten die hier (tijdelijk) werken. Indien er geen sprake is van een algemeen verbindend
verklaarde collectieve arbeidsovereenkomst en de werkgever geen partij is bij een afgesloten
bedrijfstak-cao gelden de wettelijke minimumnormen zoals opgenomen in de Wet minimumloon en
vakantiebijslag.
Naast de kosten van de beroepskracht is een reële prijs gebaseerd op directe en indirecte
kostprijselementen als een redelijke mate van overheadkosten (derde lid, onderdeel b), een voor de
sector reële mate van niet productieve uren van beroepskrachten als gevolg van verlof, ziekte, scholing
en werkoverleg (derde lid, onderdeel c), reis- en opleidingskosten (derde lid, onderdeel d), indexatie
van loon en prijs binnen een overeenkomst (derde lid, onderdeel e) en kosten als gevolg van
gemeentelijke eisen zoals rapportageverplichtingen en administratieve verplichtingen (derde lid,
onderdeel f).
Vanuit het oogpunt van kostenbeheersing kunnen het college en derden afspraken maken om bepaalde
kostenverhogende activiteiten die niet aan de directe dienstverlening zijn gerelateerd, zoals
gemeentelijke rapportageverplichtingen, niet meer te doen of de administratieve lasten terug te
brengen. Dergelijke afspraken tussen het college en derden kunnen een reële prijs verlagen.
Het vaststellen van een reële prijs door het college sorteert pas effect als duidelijk is voor welk proces
het college die prijs dient te gebruiken. De vastgestelde reële prijs dient zijn plaats te krijgen in de
aanbestedingsprocedure en in de overeenkomst met de derde. Er moet na gunning nog een
overeenkomst met de betrokken ondernemer worden gesloten. De mededeling van de
gunningsbeslissing betekent immers nog niet dat een overeenkomst tot stand is gekomen (zie ook
artikel 2:129 van de Aanbestedingswet 2012). Het college dient op grond van artikel 2.114, eerste lid,
van de Aanbestedingswet 2012 en artikel 2.6.4, tweede lid, van de wet, de overheidsopdracht te
gunnen op grond van het criterium van de economisch meest voordelige inschrijving. Overigens kan
het college in afwijking van artikel 2.114, tweede lid, van de Aanbestedingswet 2012 een
overheidsopdracht niet enkel op grond van het criterium de laagste prijs gunnen (artikel 2.6.4, derde
lid, van de wet). Het college moet bij het criterium “economisch meest voordelige inschrijving” in de
aankondiging van de opdracht bekendmaken welke nadere criteria hij toepast met het oog op de
toepassing van dat criterium (artikel 2:115 van de Aanbestedingswet 2012). Die nadere criteria kunnen
onder meer prijs en kwaliteit betreffen. De toepassing van het criterium “prijs” betekent dat de
inschrijving met de laagste prijs het beste scoort op dat criterium. De vastgestelde reële prijs wordt
opgenomen in de aankondiging of de aanbestedingsstukken als eis zodat een inschrijving geen prijs
bevat die lager is dan de vastgestelde reële prijs. De vaststelling van de reële prijs betreft een besluit
van het college ter voorbereiding op een privaatrechtelijke rechtshandeling (gunningsbeschikking)
waartegen geen beroep kan worden ingesteld (artikel 8:3 van de Awb). De reguliere rechtsbescherming
bij aanbestedingsprocedures staat uiteraard gewoon open. Aan dit besluit moet een zorgvuldige
afweging ten grondslag liggen (artikel 3:4 van de Awb). De inschrijvingen die niet voldoen aan de eis
van de reële prijs zijn ongeldig. Het college dient ongeldige inschrijvingen ter zijde te leggen, de
betrokken ondernemers komen niet meer in aanmerking voor de gunning. Het artikel vormt dus een
toetsingskader voor het gunnen van de overheidsopdracht voor maatschappelijke ondersteuning en
vult deze bevoegdheden op grond van de Aanbestedingswet 2012 nader in op grond van de artikelen
2.6.4 en 2.6.6 van de wet. Het is dus van belang om de reële prijs goed en objectief te onderbouwen.
Deze artikelen vormen een lex specialis ten opzichte van de algemene bevoegdheden van de
Aanbestedingswet 2012. Artikel 5.4 maakt, zoals eerder aangehaald, geen onderscheid tussen
diensten in het kader van een algemene voorziening of een maatwerkvoorziening.
                                                                                                      26 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Afzonderlijke leden
Eerste lid
In dit artikel wordt geregeld dat het college voor het leveren van een dienst door een derde als bedoeld
in artikel 2.6.4 van de wet, of een vaste prijs vaststelt of een reële prijs vaststelt die geldt als
ondergrens voor een inschrijving en het aangaan van een overeenkomst met de derde of die geldt als
ondergrens voor de vaste prijs. In het geval het college een reële prijs vaststelt, is het mogelijk dat
inschrijvers een hoger tarief dan de reële prijs neerleggen. Het is niet mogelijk een lagere prijs neer te
leggen. Indien het college een vaste prijs vaststelt, dan zal het tarief voor de inschrijvers gelijk zijn aan
de vaste prijs.
Tweede lid
Bij het vaststellen van de prijs dient het college rekening te houden met de eisen aan de kwaliteit van
die dienst, waaronder met de eisen aan de deskundigheid van de beroepskracht, bedoeld in artikel
2.1.3, tweede lid, onderdeel c, van de wet en met de continuïteit in de hulpverlening, bedoeld in artikel
2.6.5, tweede lid, van de wet, tussen degenen aan wie de dienst wordt verstrekt en de betrokken
hulpverleners. De invulling van de continuïteit van de hulpverleningsrelatie in financiële zin is nieuw
voor de gemeenten. De aanbieder die de opdracht gegund krijgt, moet overleggen met de aanbieder
die de opdracht tot dan toe had uitgevoerd over de overname van personeel. De gedachte is dat
overname van personeel gemakkelijker verloopt indien de gemeente een reële prijs betaalt voor de
opdracht.
Derde lid
Het college moet de vaste prijs of de reële prijs minimaal baseren op de in dit artikel genoemde
kostprijselementen. De opsomming in dit lid is niet uitputtend. De gemeente kan er elementen aan
toevoegen.
Vierde lid
Het vierde lid biedt het college de mogelijkheid om geen vaste of reële prijs te bepalen op basis van de
genoemde kostprijselementen maar de bepaling van de hoogte van een reële prijs over te laten aan de
inschrijvende partijen. Het college legt hierover verantwoording af aan de raad.
Hoofdstuk 7. Waardering mantelzorgers
Artikel 15. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
De bepaling in het eerste lid betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de
Wmo 2015. Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college
zorgdraagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de
gemeente.
Artikel 2.1.6 van de wet stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel
1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene
voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding aan het college als
bedoeld in artikel 2.3.2. lid 1 van de wet is gedaan. Het gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten
die een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning hebben aangemeld, ook al is daar geen
voorziening op basis van de wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat
het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.
                                                                                                      27 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 8.             Klachten, medezeggenschap en inspraak
Artikel 16.      Klachtregeling
Het eerste lid regelt het gemeentelijke klachtrecht in het kader van de wet. De gemeente is al op grond
van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en schriftelijke
klachten over gedragingen van bestuursorganen en personen die onder haar verantwoordelijkheid
werkzaam zijn. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de afhandeling
van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen, kan in deze
verordening met een enkele bepaling worden volstaan.
In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet een regeling over
klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. De aanbieder is ten aanzien van alle hier in de in de
verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid,
onder a, van de wet).
In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten
in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich
bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een gebiedsteammedewerker,
bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in artikel
2.3.2. eerste lid van de wet is gevoerd of over diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de
cliënt niet tevreden over een gedraging van de aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de
kwaliteit van de geleverde maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de
medewerker of een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van
de aanbieder).
Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst bij de
betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel
in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is,
staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de klacht open.
In het derde lid is bepaald dat het college toeziet op de naleving van de klachtenregeling door de
aanbieders.
Artikel 17. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke
ondersteuning
Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de Wmo 2015, waarin is bepaald
dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn, vereist is.
Het gaat dus uitdrukkelijk om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder.
In het verleden moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet
medezeggenschap cliënten zorginstellingen (verder: Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd
inspraak tegenover de aanbieder verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen
                                                                                                  28 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>van regels geheel aan gemeenten overgelaten. In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat
aanbieders een regeling voor medezeggenschap dienen vast te stellen.
De aanbieder is ten aanzien van de hier in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een
medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de Wmo 2015).
In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat die
verplichting door aanbieders goed wordt uitgevoerd.
Artikel 18.       Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015.
Met het derde lid wordt het aan het college overgelaten de exacte invulling van de medezeggenschap
vorm te geven.
Hoofdstuk 9. Slotbepalingen
Artikel 19. Gegevensverwerking en Privacy
Artikel 20. Pilot
Dit artikel maakt het mogelijk om bij wijze van experiment en niet gehinderd door de op dat moment
geldende plaatselijke regelgeving de mogelijkheden van de Wmo 2015 zo maximaal mogelijk te
benutten. Aan de Wmo 2015 moet dus wel worden voldaan.
De verordening wordt vastgesteld door de raad. Omdat het buiten spel zetten van enkele bepalingen
uit deze verordening de rechtszekerheid van de burger kan aantasten, moet met een pilot eveneens
worden ingestemd door de raad.
Artikel 21.       Nadere regels en hardheidsclausule
Juist omdat het in de Wmo 2015 om maatwerk gaat, zal het college er niet aan ontkomen om, ook al is
er een zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch te beoordelen of deze afweging niet leidt tot
onbillijkheden van overwegende aard. Deze afweging zal minder vaak voorkomen dan in normale
omstandigheden te verwachten is. Immers, bij de afweging gaat het al om een zeer persoonlijke
beoordeling. Als ondanks die zeer persoonlijke afweging toch nog sprake is van een niet billijke
situatie, kan de hardheidsclausule worden toegepast. De aanvrager kan ook een beroep doen op de
hardheidsclausule.
Artikel 22.       Intrekken oude verordening en overgangsbepalingen
In het eerste lid is bepaald dat de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente
Terschelling wordt ingetrokken.
                                                                                                 29 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>In het tweede lid is duidelijk gemaakt dat bestaande rechten doorlopen, totdat een nieuwe beoordeling
heeft plaatsgevonden.
In het derde lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Terschelling 2024 zijn ingediend maar waarop bij de
inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan op grond van deze. Indien er een situatie
ontstaat die voor de aanvrager nadelige gevolgen heeft, wordt de aanvraag echter afgehandeld
krachtens de Verordening maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Terschelling.
In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften bepaald dat deze volgens de Verordening
maatschappelijke ondersteuning 2021 gemeente Terschelling worden afgedaan.
Artikel 23.      Inwerkingtreding en citeertitel
Dit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe de verordening dient te
worden aangehaald.
                                                                                                30 / 30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>