<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Brief aan de leden
T.a.v. het college en de raad




informatiecentrum tel.           uw kenmerk                        bijlage(n)

 (070) 373 8393                                                    2
betreft                          ons kenmerk                       datum

Geactualiseerde ledenbrief Wmo ECSD/U201401725                     16 september 2014
2015, Modelverordening en      Lbr. 14/062
Modelbesluit

Samenvatting
In deze geactualiseerde ledenbrief bespreken wij de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015,
die op 18 juli 2014 in het Staatsblad is geplaatst (Stb. 2014, nr. 280); de hierbij gaande
Modelverordening maatschappelijke ondersteuning 2015, die daarop is gebaseerd; het concept
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015, dat ter advisering voorligt bij de Raad van State; en het eveneens
hierbij gaande Modelbesluit maatschappelijk ondersteuning 2015. De ledenbrief bevat een bijlage
met veel gestelde vragen en antwoorden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Aan de leden



informatiecentrum tel.           uw kenmerk                        bijlage(n)

 (070) 373 8393                                                    2
betreft                          ons kenmerk                       datum

Geactualiseerde ledenbrief       ECSD/U201401725                   16 september 2014
Wmo 2015, Modelverordening       Lbr. 14/062
en Modelbesluit


Geacht college en gemeenteraad,

Algemeen

1. Aanleiding
Voor u ligt de definitieve Modelverordening maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna te
noemen: Modelverordening) en het definitieve Modelbesluit maatschappelijke ondersteuning 2015
(hierna te noemen: Modelbesluit). De Modelverordening is gebaseerd op de Wet
maatschappelijke ondersteuning 2015 die op 18 juli 2014 in het Staatsblad (2014, nr. 280;
Kamerstuknr. 33841) is geplaatst.
Het Modelbesluit is gebaseerd op het concept Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 (hierna:
Uitvoeringsbesluit 2015), dat ter advisering voorligt bij de Raad van State. Na ontvangst van dit
advies zal het Rijk het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 publiceren.
Deze Modelverordening en dit Modelbesluit vervangen de Modelverordening Wmo en het
Modelbesluit van eind 2010 die zijn gebaseerd op de huidige Wmo.

In vergelijking met de concept Modelverordening die de VNG in april van dit jaar heeft
gepubliceerd, zijn de volgende artikelen in de definitieve Modelverordening gewijzigd:

Artikel 5 Het Gesprek; redactionele wijziging.
Artikel 8 Criteria voor een maatwerkvoorziening; redactionele wijziging en wijziging artikelsgewijze
toelichting.
Artikel 11 Regels voor het PGB; inhoudelijke wijziging en wijziging artikelsgewijze toelichting.
Artikel 12 Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen; inhoudelijke wijziging en wijziging artikelsgewijze toelichting.
Artikel 17 Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische problemen;
inhoudelijke wijziging en wijziging artikelsgewijze toelichting.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Artikel 21 Betrekken van ingezetenen bij het beleid; inhoudelijke wijziging en wijziging van de
artikelsgewijze toelichting.

De VNG is nauw betrokken geweest bij de totstandkoming van de Wmo 2015. Voor de VNG-
reactie op het wetsvoorstel Wmo 2015 verwijzen wij naar:
http://www.vng.nl/onderwerpenindex/decentralisaties-sociaal-domein/decentralisatie-
awbz/brieven/vng-reactie-op-wetsvoorstel-wmo-2015.
Mede daardoor en door de actieve lobby die de VNG in de richting van de Tweede Kamer heeft
gevoerd, is de wet op een aantal punten ten gunste van gemeenten verbeterd. Als gevolg van het
zorgakkoord van 19 april 2014 zijn de bezuinigingen op de Wmo verzacht. Meer informatie:
(http://www.vng.nl/files/vng/nieuws_attachments/2014/364302-120176-dmo.pdf).

De huidige modelbeleidsregels zijn door de Wmo 2015 eveneens achterhaald. De Wmo 2015 en
de procesmatige insteek van de nieuwe modelverordening bieden weinig aangrijpingspunten voor
de VNG om modelbeleidsregels te formuleren. Wij realiseren ons dat hieraan bij gemeenten wel
behoefte bestaat. Daarom hebben we een bijlage aan deze ledenbrief toegevoegd met de titel
“De reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid in de Wmo 2015”. In deze bijlage, die
informatief van aard is en geen juridische status heeft, bieden we een samenvattend overzicht
van de stand van de Wmo-jurisprudentie tot nu toe en de huidige AWBZ-praktijk met betrekking
tot de nieuwe taken die naar gemeenten gaan. Toekomstige jurisprudentie zal de grenzen van de
gemeentelijke verantwoordelijkheid verder moeten bepalen. Verder wijzen wij u op de handreiking
van het Transitiebureau Wmo over cliëntprofielen. Deze bevat concrete en herkenbare
beschrijvingen van cliënten die gemeenten kunnen gebruiken bij het opstellen van de
beleidsregels en bij het inrichten van de toegang. Meer informatie:
http://www.invoeringwmo.nl/sites/default/files/Handreiking%20clientgroepen%20extramurale%20b
egeleiding.pdf.

Bij de Modelverordening en het Modelbesluit hoort een korte algemene toelichting, een
artikelsgewijze toelichting en deze uitgebreide ledenbrief. In de ledenbrief wordt achtereenvolgens
ingegaan op:

1. Aanleiding.
2. Wijze van totstandkoming van de Modelverordening; van concept naar eindversie.
3. Implementatie handleiding Modelverordening en Modelbesluit.
4. De belangrijkste wijzigingen in de Wmo 2015 ten opzichte van de huidige Wmo.
5. Onderwerpen uit de Wmo 2015 die in het Wmo beleidsplan aandacht moeten krijgen.
6. Onderwerpen uit de Wmo 2015 die in het beleidsplan én in de verordening moeten
    terugkomen.
7. Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 en toelichting op de onderwerpen in het Modelbesluit.
8. Relatie Wmo 2015 met de Wet langdurige zorg (Wlz), de Zorgverzekeringswet (Zvw), de
    Jeugdwet, de Participatiewet en de Wet Publieke Gezondheid.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         02/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>9. Invoerings-, handhavings- en uitvoeringsaspecten van de Wmo 2015.
10. Financiële gevolgen van de Wmo 2015.

Bijlage I         Geschiedenis van het traject van de Wmo 2015.
Bijlage II        De reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid in de Wmo 2015.
Bijlage III       Veel gestelde vragen en antwoorden over de Modelverordening en het Besluit.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       03/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>2. Wijze van totstandkoming van de Modelverordening
De Modelverordening is ontwikkeld is samenwerking met gemeenten en cliëntenorganisaties. In
de periode van augustus 2013 tot februari 2014 hebben twee door de VNG ingestelde
klankbordgroepen meegedacht in het proces en de verschillende concepten becommentarieerd.
Eén klankbordgroep bestond uit gemeenten, de ander uit cliëntenorganisaties. Alle opmerkingen
zijn verzameld, gewogen en waar mogelijk verwerkt in de Modelverordening.
We hebben ervoor gekozen de Modelverordeningen voor de Wmo 2015 en de Jeugdwet waar
mogelijk in één traject te ontwikkelen. De beide klankbordgroepen hebben gereageerd op
beide Modelverordeningen. Het doel daarvan was de beide verordeningen zoveel mogelijk op
elkaar te laten aansluiten voor wat betreft doelstelling, inhoud en structuur.
Gelet op de verschillen tussen de Wmo 2015 en de Jeugdwet qua inhoud, sturing en planning
van het wetgevingsproces, acht de VNG het op dit moment niet opportuun te komen tot één
verordening voor de Jeugdwet en de Wmo 2015. Voor de toekomst sluiten we deze
mogelijkheid niet uit.
In de Modelverordening is het gedachtegoed van het VNG-ondersteuningsproject ‘De
Kanteling’ en de jurisprudentie op basis van de huidige Wmo verwerkt.
De Modelverordening is besproken in de VNG-commissie Gezondheid en Welzijn van 7 maart en
de subcommissie Gemeenterecht van 3 april 2014.
Medio april is de Modelverordening als concept verstuurd naar de leden, samen met een
uitgebreide ledenbrief. In mei, juni en september zijn 6 regionale VNG-bijeenkomsten gehouden
over de Modelverordeningen Jeugd en Wmo. Voorts is de VNG een discussieforum voor leden
over de Modelverordeningen gestart. Ook zijn er vele vragen over de Modelverordening aan de
VNG gesteld. Dit heeft geleid tot een bijgestelde Modelverordening.

3. Implementatiehandleiding

3.1 Modelverordening

Algemeen: De Modelverordening kent een aantal bepalingen die als ‘facultatief’ zijn
aangemerkt (deze zijn te herkennen aan de cursieve tekst). Uiteraard is het gehele model in
zekere zin facultatief. Facultatief zoals aangeduid in het model betekent dat de keuze om die
onderdelen in het model op te nemen een bewuste keuze van een individuele gemeente dient
te zijn. Hierbij is er in het model voor gezorgd dat gemeenten door het niet overnemen van
deze bepalingen niet in de problemen komen met de Wmo 2015, voor zover deze gemeenten
verplicht bepaalde zaken te regelen. Daarnaast is er in het model voor gezorgd dat met het
niet overnemen van de facultatieve bepalingen de systematiek van de verordening niet
doorbroken wordt. Gemeenten die ervoor kiezen om andere bepalingen dan de facultatieve
bepalingen niet over te nemen, deze in gewijzigde vorm over te nemen of deze aan te vullen,
zullen er zelf scherp op moeten zijn dat deze keuzes zowel in lijn zijn met de Wmo 2015 als
dat deze stroken met de systematiek van de bepalingen die wel overgenomen worden.
Afhankelijk van de keuzes die gemaakt worden, kan het noodzakelijk zijn om artikelen of
artikelleden te vernummeren. Verder is de toelichting grotendeels zo opgesteld dat gemeenten




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                   04/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>deze kunnen overnemen als ze ook de bepaling waar deze bij hoort overnemen. Afhankelijk
van de gemaakte keuzes zullen dus ook bepaalde onderdelen van de toelichting wel of juist
niet geschikt zijn voor overname. Toelichting bij facultatieve bepalingen is eveneens als
facultatief aangemerkt (lees: cursief gemaakt).

Aanhef: De Wmo 2015 kent enkele verordenende bevoegdheden waaraan verplicht uitvoering
gegeven dient te worden (te weten: de artikelen 2.1.3, eerste tot en met vierde lid, 2.1.4, derde
en zevende lid, 2.1.6 en 2.6.6, eerste lid), daarnaast zijn er enkele verordenende
bevoegdheden waaraan uitvoering gegeven kan worden (te weten: de artikelen 2.1.4, eerste
en tweede lid, 2.1.5, eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, vierde lid). In de aanhef, na gelet op, dienen
enkel die artikelen vermeld te worden waar in de verordening uitvoering aan wordt gegeven.

Artikel 1. Begripsbepalingen: De begripsbepaling voor ‘gesprek’ en ‘melding’ dienen enkel
overgenomen te worden als de procedurebepalingen in de verordening worden vastgelegd. Zie
daarover hieronder bij artikel 2.

Artikel 2 (tot en met 7). Procedureregels: Op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder a, van
de Wmo 2015 moeten gemeenten onder meer regelen op welke wijze wordt vastgesteld of een
cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of
opvang in aanmerking komt. Ter uitvoering hiervan zijn twee varianten uitgewerkt.
-Variant A: De raad delegeert het vaststellen van de procedure volledig aan het college.
Voordeel van deze variant is dat de procedure sneller gewijzigd kan worden. Nadeel is dat de
raad hier verder weinig directe controle over heeft. Wel is het zo dat de Wmo 2015 zelf – in de
artikelen 2.3.1 tot en met 2.3.5 – al de nodige zaken regelt, waar bij het opstellen van de
nadere regeling rekenschap gegeven moet worden. Ook als het college de procedure
vaststelt, ligt een inhoudelijke regeling in lijn met variant B naar ons idee voor de hand.
-Variant B: De raad legt de procedure zelf vast in de verordening. Voordeel hiervan is dat de
regeling minder snel aangepast zal worden, waardoor burgers uit kunnen gaan van een
bestendige procedure. Doordat de procedure in de verordening van de raad vastgelegd wordt,
kent variant B meerdere artikelen (2 tot en met 7). Als voor variant B gekozen wordt, dan wordt
de raad tevens voor de keuze gesteld of de betreffende facultatieve procesbepalingen worden
overgenomen (te weten: de artikelen 2, derde lid, 3, 4, tweede, derde (deels) en vierde lid, en
7, eerste lid, tweede volzin, en tweede lid), voor welke variant in artikel 6 gekozen wordt en
welke termijnen in artikel 6 gehanteerd worden. Met uitzondering van artikel 7 kan kortweg
opgemerkt worden dat deze bepalingen als facultatief zijn aangemerkt vanwege het feit dat ze
inhoudelijk niets toevoegen aan de regeling van deze onderwerpen in de Wmo 2015. Een
reden om het desondanks toch op te nemen, kan gevonden worden in een in de verordening
meer volledig beeld willen schetsen van het proces en de rechten en plichten van de cliënt.

Let op! Met betrekking tot de mogelijkheid om verordenende bevoegdheden te delegeren aan
het college kan nog het volgende opgemerkt worden. De mogelijkheid om op grond van artikel
156 van de Gemeentewet verordenende bevoegdheden te delegeren aan het college is ruim,




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       05/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>doch niet onbeperkt. Nu de Wmo 2015 geen expliciete aanknopingspunten bevat voor de
beoordeling of delegatie is toegestaan, geldt de maatstaf van artikel 156. Dat wil zeggen, het
mag, tenzij dit in strijd zou zijn met de aard van de bevoegdheid. Bij de beoordeling hiervan
kan ook het stelsel van de Wmo 2015 een rol spelen. Tijdens de parlementaire behandeling
van het wetsvoorstel heeft de regering te kennen gegeven eraan te hechten dat
gemeenteraden bij het opstellen van de verordeningen de kaderstellende rol ten volle benutten
en de inwoners bij de totstandkoming van het lokale beleidskader actief betrekken, dat ook de
verantwoording over het gevoerde beleid de aandacht vraagt van de gemeenteraden en dat
met het delegeren van bevoegdheden aan het college dan ook naar het oordeel van de
regering terughoudend omgegaan dient te worden. De voorgestelde varianten zijn na overleg
met de ministeries van BZK en VWS tot stand gekomen. Natuurlijk kunnen wij geen 100%
zekerheid bieden; het is uiteindelijk aan de rechter om een eindoordeel uit te spreken.

Artikel 7. Aanvraag: Als het wenselijk wordt geacht dat alle aanvragen ingediend worden via
een door het college vastgesteld formulier, dan dient aan het eerste lid de tweede volzin
toegevoegd te worden. Een voordeel van het werken met een formulier is dat aanvragen die
langs andere weg binnenkomen niet in behandeling genomen hoeven te worden. Dit kan gelijk
ook het nadeel zijn. Ook als er gekozen wordt om wel met een formulier te werken, kan er nog
bepaald worden dat een aanvraag (daarnaast) gedaan kan worden door een ondertekend
gespreksverslag aan te merken als aanvraag (tweede lid).

Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorziening: Het eerste lid is als facultatief
aangemerkt vanwege het feit dat het inhoudelijk niets toevoegt aan de regeling van dit
onderwerp van de Wmo 2015. Een reden om het desondanks toch op te nemen kan gevonden
worden in een in de verordening meer volledig beeld willen schetsen van het proces en de
rechten en plichten van de cliënt.
Het derde lid is als facultatief aangemerkt omdat het niet noodzakelijk is en tevens omdat met
betrekking tot het daarin opgenomen criterium ‘voorzienbaarheid’ in de jurisprudentie nog
geen duidelijkheid is. Het begrip is vooral van toepassing op ouderen die een Wmo-
voorziening aanvragen. Een oudere die een aantal jaren ingeschreven staat voor een
appartement of serviceflat en op het moment van verhuizing een verhuiskostenvergoeding op
grond van de Wmo aanvraagt, had deze verhuizing kunnen zien aankomen en daarvoor
kunnen reserveren. Mogelijk geldt het criterium ook voor de aanvragen voor huishoudelijke
hulp en bepaalde woningaanpassingen. Bij het ouder worden mag van mensen gevraagd
worden dat zij anticiperen op beperkingen die te maken hebben met ouderdom en daarvoor
reserveren. Gemeenten die het criterium voorzienbaarheid bij de afweging willen betrekken
zullen zich bewust moeten zijn van deze onduidelijkheid.

Artikel 9. Advisering: Deze bepaling is als facultatief aangemerkt omdat de Wmo 2015
hiertoe niet verplicht en het goed denkbaar is dat het proces van hulpvraag tot beslissing
mogelijk is zonder externe advisering. Desondanks lijkt de mogelijkheid om advies aan te
vragen in ieder geval opportuun omdat het onderdeel kan zijn van het verplichte zorgvuldige




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                     06/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>onderzoek. Om van de bevoegdheid gebruik te kunnen maken, zal het college vervolgens één
of meer adviesinstanties aan moeten wijzen.

Artikel 10. Inhoud beschikking: Het eerste lid is als facultatief aangemerkt vanwege het feit
dat het inhoudelijk niets toevoegt aan de regeling van dit onderwerp van de Wmo 2015. Een
reden om het desondanks toch op te nemen, kan gevonden worden in een in de verordening
meer volledig beeld willen schetsen van het proces en de rechten van de cliënt.

Artikel 11. Regels voor pgb: Het eerste lid is als facultatief aangemerkt vanwege het feit dat
het inhoudelijk niets toevoegt aan de regeling van dit onderwerp van de Wmo 2015 (zie artikel
2.3.6). Een reden om het desondanks toch op te nemen kan gevonden worden in een in de
verordening meer volledig beeld willen schetsen van het proces en de rechten en plichten van
de cliënt.
         Op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de Wmo 2015 moeten gemeenten
regelen op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld. Ter
uitvoering hiervan zijn twee varianten uitgewerkt.
-Variant A: De raad legt de wijze zelf vast in de verordening. Voordeel hiervan is dat de
regeling minder snel aangepast zal worden, waardoor burgers uit kunnen gaan van een
bestendige handelingswijze. Nadeel is dat er minder snel ingespeeld kan worden op
voortschrijdend inzicht.
-Variant B: De raad delegeert het vaststellen van de procedure volledig aan het college.
Voordeel van deze variant is dat de procedure sneller gewijzigd kan worden. Nadeel is dat de
raad hier verder weinig directe controle over heeft.
         Op grond van artikel 2.3.6, vierde lid, van de Wmo 2015 kunnen gemeenten bepalen
onder welke voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt,
de ondersteuning kan inkopen van een persoon die behoort tot het sociaal netwerk.
Gemeenten hoeven dit echter niet te doen. Desondanks is de regeling van dit onderwerp niet
als facultatief aangemerkt. Dit omdat niet goed denkbaar is dat gemeenten geen voorwaarden
zullen stellen gelet op de taakstelling van de wet. Immers, als een gemeente afziet van een
regeling, dan gelden er geen nadere voorwaarden voor het inkopen van de ondersteuning van
een persoon die behoort tot het sociaal netwerk. Er zijn twee varianten uitgewerkt:
-Variant AA: De raad legt de voorwaarden zelf vast in de verordening. Voordeel hiervan is dat
de regeling minder snel aangepast zal worden, waardoor burgers uit kunnen gaan van
bestendige voorwaarden. Nadeel is dat er minder snel ingespeeld kan worden op
voortschrijdend inzicht. In het zesde lid, onder a, dient er tevens een keuze gemaakt te worden
tussen twee mogelijke invullingen.
-Variant BB: De raad delegeert het vaststellen van de voorwaarden volledig aan het college.
Voordeel van deze variant is dat de procedure sneller gewijzigd kan worden. Nadeel is dat de
raad hier verder weinig directe controle over heeft.

Artikel 12. Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen:




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       07/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Op grond van artikel 2.1.4, eerste en tweede lid, van de Wmo 2015 kunnen gemeenten
bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, en
maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd zullen zijn en dat de hoogte van de bijdrage
voor de verschillende soorten van voorzieningen, ook wanneer de cliënt de ondersteuning zelf
inkoopt met een persoonsgebonden budget, verschillend worden vastgesteld. Hierbij kan
tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt gegeven voor personen die
behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en
het vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot.
         Daarnaast kunnen gemeenten op grond van artikel 2.1.4, zevende lid, van de Wmo
2015 bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere instantie dan het
CAK worden vastgesteld en geïnd.
         Verder kunnen gemeenten op grond van artikel 2.1.5, eerste lid, bepalen dat in geval
van een minderjarige cliënt die niet zelf de eigenaar is van de woning, de bijdrage wordt
opgelegd aan diens onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder samen
met de ouder het gezag over de cliënt uitoefent.
         Gemeenten hoeven dit echter niet – of niet allemaal – te bepalen, desondanks is de
regeling van deze onderwerpen niet als facultatief aangemerkt. Het wordt namelijk
onwaarschijnlijk geacht dat gemeenten geen eigen bijdragen zullen willen hanteren.
In het tweede lid dient nog aangegeven te worden om welke groep het gaat en wat het
percentage van de korting is; in het vierde lid dient nog aangegeven te worden welke instantie
belast wordt met de vaststelling en inning van de bijdrage voor opvangvoorzieningen.
Er zijn in aanvulling op de eerste vijf leden twee varianten uitgewerkt.
-Variant A: De raad delegeert het vaststellen van deze regels volledig aan het college.
Voordeel van deze variant is dat deze sneller gewijzigd kan worden, iets dat zijn waarde heeft
gezien het te voorzien is dat de hoogte van de verschillende bijdragen waarschijnlijk periodiek
aangepast zal worden. Nadeel is dat de raad hier verder weinig directe controle over heeft.
-Variant B: De raad legt deze regels zelf vast in de verordening. Voordeel hiervan is dat de
regeling minder snel aangepast zal worden, waardoor burgers uit kunnen gaan van een
bestendige handelingswijze. Nadeel is dat er minder snel ingespeeld kan worden op
voortschrijdend inzicht. Als gekozen wordt voor variant B, dan kan de tekst van de artikelen 3 en
4 van het modelbesluit worden gebruikt. Een andere uitwerking ligt immers niet voor de hand,
enkel omdat de raad het bevoegde orgaan is om deze vast te stellen.

Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning: Op grond van artikel 2.1.3,
tweede lid, onder c, van de Wmo 2015 moeten gemeenten regelen welke eisen worden
gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten. De raad legt in ieder geval de hoofdregel vast in de
verordening. In het artikel in de modelverordening is een aantal eisen opgenomen, dit zijn
suggesties. Gemeenten zijn vrij om deze over te nemen, deze aan te vullen of andere eisen
hiervoor in de plaats te stellen. Als het wenselijk wordt geacht de mogelijkheid open te laten
dat het college verdere eisen stelt, kan het facultatieve tweede lid overgenomen worden.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        08/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweld: Dit artikel betreft een uitwerking van
de verordeningsplicht die in het oorspronkelijke wetsvoorstel in artikel 2.1.3, tweede lid, onder
f, was opgenomen en waarin werd bepaald dat in de verordening in ieder geval bepaald
diende te worden welke eisen gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de
verstrekking van een voorziening. Bij amendement (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 83)
is deze bepaling (kennelijk onbedoeld) geschrapt. Regeling is echter onverminderd van
belang; omdat de Wmo 2015 dus niet langer verplicht een regeling te treffen is dit artikel
desondanks als facultatief aangemerkt. Als overname wenselijk wordt geacht, zou ook kunnen
worden volstaan met het eerste en derde lid (het tweede lid voegt inhoudelijk niets toe aan de
regeling van dit onderwerp in de Wmo 2015; het vierde lid is enkel nodig als het wenselijk
wordt geacht de mogelijkheid open te laten dat het college verdere eisen stelt).

Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering:
Het eerste, tweede en vierde lid zijn als facultatief aangemerkt vanwege het feit dat ze
inhoudelijk niets toevoegen aan de regeling van dit onderwerp van de Wmo 2015 (zie de
artikelen 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Een reden om deze leden desondanks toch op te nemen kan
gevonden worden in een in de verordening meer volledig beeld willen schetsen van de rechten
en plichten van de cliënt
         De rest van het artikel geeft uitvoering aan de verplichte verordenende bevoegdheid
van artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. Op grond daarvan moeten gemeenten regels
stellen voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of
een persoonsgebonden budget, en van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet. In het
derde lid dienen gemeenten nog de periode in te vullen.

Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgers: Op grond van artikel 2.1.6 van de Wmo
2015 moeten gemeenten regelen op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijks blijk
van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Net als bij artikel 12 zijn
twee varianten uitgewerkt. Voor het onderscheid tussen de twee varianten wordt daarnaar
verwezen. Met betrekking tot variant A wordt hier nog opgemerkt dat de wijze waarop de
jaarlijkse blijk van waardering wordt gegeven nog ingevuld dient te worden. De bepaling bevat
een niet-uitputtende opsomming van suggesties.

Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen: Op grond van artikel 2.1.7 van de Wmo 2015 kunnen gemeenten bepalen dat aan
personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen die
daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt
verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie. Gemeenten hoeven dit
echter niet te bepalen, vandaar dat dit artikel als facultatief is aangemerkt. Bovendien hebben
gemeenten beleidsvrijheid met betrekking tot de besteding van de middelen voor het bieden
van maatwerk aan cliënten met meerkosten vanwege een beperking of chronische ziekte. Het
gevoerde beleid zal uiteengezet moeten worden in het beleidsplan. Gedacht kan worden aan
inzet van de middelen via de individuele bijzondere bijstand, in een aanvullende collectieve




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       09/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>ziektekostenverzekering met een ruimere dekking voor burgers met een laag inkomen of juist
ook voor burgers met een hoger inkomen, of dus inzet op grond van artikel 2.1.7 van de wet.
Als ervoor gekozen wordt om het artikel over te nemen, dan dient het percentage nog bepaald
te worden. Wellicht ten overvloede, als een gemeente besluit een dergelijke regeling niet te
treffen, dan zal ook dit in het beleidsplan gemotiveerd moeten worden.
Als het wenselijk wordt geacht de mogelijkheid open te laten dat het college bij nadere
regeling bepaalt in welke gevallen en in welke mate een tegemoetkoming kan worden
verstrekt, kan het eveneens facultatieve tweede lid overgenomen worden.

Artikel 17 kan ook gebruikt worden als titel om de bestaande financiële tegemoetkomingen
voor zaken als de verhuiskostenvergoeding en de taxikostenvergoeding te kunnen handhaven.
De maatwerkvoorziening kan volgens de Wmo 2015 alleen in de vorm van zorg in natura of
een PGB worden verstrekt. Via artikel 17 kan de tegemoetkoming (een subsidie waarvoor wel
een beschikking moet worden afgegeven) een alternatief voor de maatwerkvoorziening zijn.
Als de cliënt instemt met de tegemoetkoming krijgt hij het geld op zijn rekening. Het
trekkingsrecht is alleen van toepassing bij een maatwerkvoorziening.

Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden: Op grond van
artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 moeten gemeenten, met het oog op gevallen waarin
voorzieningen door aanbieders geleverd worden, bij verordening regels stellen ter waarborging
van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen
die worden gesteld aan de kwaliteit van de voorziening. Daarbij dient in ieder geval rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
         Uit de memorie van toelichting (MvT) op de Wmo 2015 volgt verder dat gemeenten
tenminste een inschatting dienen te maken van een reële kostprijs voor de activiteiten die zij
door aanbieders willen laten uitvoeren. Welke invloeden daarbij worden meegewogen, is ter
beoordeling aan de gemeenten. Uitgangspunt is, dat de aanbieder personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. De gemeente zal zich dus
tenminste een beeld moeten vormen van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden
die daarbij horen. Hiermee wordt voorkomen dat enkel de laagste prijs voor de uitvoering van
de opdracht beschouwd wordt. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.
         In het eerste lid is een aantal aandachtspunten opgenomen, dit zijn suggesties.
Gemeenten zijn vrij om deze over te nemen, deze aan te vullen of andere aandachtspunten
hiervoor in de plaats te stellen, als maar aan de hierboven geschetste verordeningsplicht
voldaan wordt.

Ook bij of krachtens Amvb kunnen nog nadere regels worden gesteld omtrent het bepaalde in
artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015. Daartoe zal slechts aanleiding kunnen bestaan, als
wordt vastgesteld dat de gemeenten er onvoldoende in slagen deze materie op eigen kracht
afdoende te regelen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    10/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Artikel 19. Klachtregeling: Het eerste lid is als facultatief aangemerkt vanwege het feit dat
het inhoudelijk niets toevoegt aan de regeling van dit onderwerp van de Wmo 2015. Een reden
om het desondanks toch op te nemen kan gevonden worden in een in de verordening meer
volledig beeld willen schetsen.
Het tweede lid is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is
bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De
aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een
klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de Wmo 2015). De gemeente
moet bepalen welke voorzieningen wel en welke voorzieningen geen klachtenregeling hoeven
te hebben.

Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning: Dit
artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald dat
in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn, vereist is. De gemeente moet bepalen welke voorzieningen wel en
welke voorzieningen geen vorm van medezeggenschap hoeven te hebben.

Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid van de wet. Met het derde lid wordt aan
het college overgelaten hoe het college hier invulling aan geeft.

Artikel 22. Evaluatie: Deze bepaling is als facultatief aangemerkt omdat de Wmo 2015 hiertoe
niet verplicht. Het is aan de raad om te bepalen of zij een evaluatie van de werking van de
verordening in de praktijk wenst. Wellicht ten overvloede, deze evaluatie is niet hetzelfde als
de evaluatie die op centraal niveau zal plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde
gegevens benutten. Als ervoor gekozen wordt om het artikel over te nemen, dan dienen de
termijnen nog ingevuld te worden.

Artikel 23. Intrekking oude verordening en overgangsrecht: Het tweede tot en met vierde
lid zijn als facultatief aangemerkt, omdat opname in de verordening afhangt wat de wensen,
noodzakelijk- en mogelijkheden zijn om overgangsrechtelijke zaken te regelen. Zie voor meer
informatie over het overgangsrecht van de Wmo 2015 paragraaf 7.17 van deze ledenbrief.
Verder spreekt het invullen van dit artikel voor zich.

Artikel 24. Inwerkingtreding en citeertitel: Het invullen van dit artikel spreekt voor zich.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           11/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>3.2 Modelbesluit

Algemeen: Wat in paragraaf 3.1 is geschreven over de modelverordening is ook van
toepassing op het modelbesluit, met de toevoeging gemeenten die ervoor kiezen om – hier óf
in de verordening – andere bepalingen dan de facultatieve bepalingen niet over te nemen,
deze in gewijzigde vorm over te nemen of deze aan te vullen, zullen er zelf scherp op moeten
zijn dat deze keuzes zowel in lijn zijn met de Wmo 2015 én de gemeentelijke verordening als
dat deze stroken met de systematiek van de bepalingen die wel overgenomen worden.
         Verder dient er rekening mee gehouden te worden dat de in het modelbesluit
genoemde voorzieningen telkens suggesties betreffen. Als het bijvoorbeeld gaat om een
suggestie voor een algemene voorziening, terwijl die voorziening in een gemeente als
maatwerkvoorziening wordt aangeboden, dan kan dat uiteraard. De uitwerking van het
modelbesluit dient afgestemd te worden op dergelijke keuzes.

Let op! Het modelbesluit is een model voor nadere regels van het college, niet voor een
beleidsregel. De betreffende onderwerpen kunnen niet in een beleidsregel geregeld worden;
wel is het uiteraard mogelijk dat het college aanvullend een beleidsregel vaststelt waarin
bijvoorbeeld wordt neergelegd hoe het bepaalde bevoegdheden interpreteert of voornemens is
uit te voeren.

Aanhef: In de aanhef, na gelet op, dienen enkel die artikelen uit de verordening vermeld te
worden waar in de verordening uitvoering aan wordt gegeven.

Artikel 1. Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuning: Als gekozen is
voor variant A van artikel 2 van de modelverordening dan kan bij artikel 1 van het modelbesluit
de tekst van artikel 2 tot en met 7 van variant B gebruikt worden. Een andere uitwerking ligt
immers niet voor de hand, enkel omdat het college het bevoegde orgaan is om deze vast te
stellen.

Artikel 2. Hoogte pgb: Als gekozen is voor variant B van artikel 11, derde lid, van de
modelverordening, dan kan bij artikel 2 van het modelbesluit de tekst van artikel 11, derde en
vierde lid, van variant A van de modelverordening gebruikt worden.
         Als gekozen is voor variant BB van artikel 11, vijfde lid, van de modelverordening, dan
kan bij artikel 2 van het modelbesluit de tekst van artikel 11, vijfde lid, van variant AA van de
modelverordening gebruikt worden.
         Ook in deze gevallen geldt dan andere uitwerking niet voor de hand ligt, enkel omdat
het college het bevoegde orgaan is om deze vast te stellen.

Artikel 3 en 4: Met deze artikelen wordt uitvoering gegeven aan artikel 12, zesde lid (variant
A), van de modelverordening. Als gekozen is voor variant B van artikel 12, zesde lid, van de
modelverordening, dan hoeven de artikelen 3 en 4 van het modelbesluit niet overgenomen te
worden.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        12/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>         Artikel 3 regelt de bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en kent twee varianten.
Variant A is voor gemeenten die de maximale bedragen van artikel 3.1, eerste lid, van het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 wensen te hanteren. Variant B is voor gemeenten die naar
afwijkende bedragen of een afwijkend percentage wensen te hanteren; de afwijkende getallen
dienen nog ingevuld te worden. Deze mogen alleen lager zijn dan de maximale bedragen van
artikel 3.1, eerste lid van het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015.
         Artikel 4 regelt de bijdrage voor algemene voorzieningen. De opsomming in het eerste
lid betreft een – niet-uitputtende – suggestie. Uiteraard dient dit lid afgestemd te worden op de
algemene voorzieningen die aangeboden worden (en waarvoor een eigen bijdrage wordt
gevraagd). In sub a tot en met h van het tweede lid dient vervolgens de hoogte van de
betreffende bijdrages ingevuld te worden en dienen de verschillende inkomensgrenzen
bepaald te worden. Als het eerste lid anders komt te luiden dan in het modelbesluit, dan zal
hier uiteraard rekening mee gehouden moeten worden met overname in invulling van deze
onderdelen (mogelijk zijn sommige dan niet nodig en anderen juist weer wel).

Artikel 5. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning: Als artikel 13, tweede lid, van de
modelverordening is overgenomen en als het college nadere eisen aan de kwaliteit van
voorzieningen wil stellen, dan kunnen deze hier opgenomen worden.

Artikel 6. Meldingsregeling calamiteiten en geweld: Als artikel 14, eerste lid, van de
modelverordening is overgenomen, dan kan hier de regeling voor het melden van calamiteiten en
geweldsincidenten opgenomen worden. Als tevens het vierde lid is overgenomen en het college
wenst nadere eisen aan de melding van calamiteiten en geweld te stellen, dan kunnen ook die
hier opgenomen worden.

Artikel 7. Waardering mantelzorgers: Als gekozen is voor variant B van artikel 16 van de
modelverordening, dan hier de tekst van variant B gebruikt worden. Een andere uitwerking ligt
immers niet voor de hand, enkel omdat het college het bevoegde orgaan is om deze vast te
stellen.
         Bij algemene voorzieningen zoals een was- en strijkservice of een klussendienst is
uitgegaan van één tarief voor alle gebruikers. Gemeenten kunnen uiteraard andere keuzen
maken.

Artikel 8. Tegemoetkoming voor kosten taxi, rolstoeltaxi, autoaanpassing, verhuiskosten,
sportrolstoel en bezoekbaar maken woning, vervoer van en naar de dagbesteding: Als
artikel 17, tweede lid, van de modelverordening is opgenomen en het college wenst vast te
leggen in welke gevallen en in welke mate een tegemoetkoming kan worden verstrekt, dan dient
dit artikel overgenomen te worden. De invulling van de modelbepaling betreft suggesties,
gemeenten kunnen deze naar eigen inzicht aanpassen en/of aanvullen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       13/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>Artikel 9. Betrekken van ingezetenen bij het beleid: Het college dient op grond van artikel 21,
derde lid, van de modelverordening nadere regels te stellen met betrekking tot de
medezeggenschap van ingezetenen. Deze kunnen in artikel 9 van het besluit opgenomen
worden. Een uitgebreide en/of algemene (breder dan Wmo) regeling kan uiteraard ook getroffen
worden. Deze kan desgewenst in een aparte verordening gegoten worden.

Artikel 10. Inwerkingtreding en citeertitel: Het invullen van dit artikel spreekt voor zich.

4. De belangrijkste wijzigingen van de Wmo 2015 ten opzichte van huidige Wmo

De Wmo 2015 kent andere uitgangspunten dan de huidige Wmo. Gelet op de grote
bezuinigingen die gemeenten moeten doorvoeren, kan dit niet anders. Het kabinet gaat uit van
het adagium dat ‘de voorzieningen terecht moeten komen bij de burgers die het echt niet zelf
kunnen regelen en betalen’. Het kabinet spreekt van een nieuwe verhouding tussen burger en
overheid en benadrukt het belang van kunnen sturen op de eigen inzet van de burger en zijn
sociaal netwerk.

4.1 Maatwerkvoorziening in plaats van compensatieplicht
De eerste verandering is dat de compensatieplicht in Wmo 2015 niet meer op dezelfde manier
terugkomt. In plaats daarvan is in artikel 2.3.1 van de Wmo 2015 de maatwerkvoorziening
geïntroduceerd. Het doel van de maatwerkvoorziening is het leveren van een bijdrage aan de
zelfredzaamheid en participatie van de cliënt. Zelfredzaamheid is in de Wmo 2015
gedefinieerd als ‘in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden’. Participatie als
‘deelnemen aan het maatschappelijke verkeer’.
Die definities zeggen echter nog weinig. Participatie is sterk individueel bepaald en de
mogelijkheden zullen samenhangen met de beperking. Voor mensen met ernstige beperkingen
kan het hoogst haalbare doel van de maatwerkvoorziening het handhaven van de status quo zijn.
De burger wordt aangesproken op wat er redelijkerwijs van hemzelf verwacht mag worden en
wat de gemeente aanvullend kan doen.
Dit is een minder vergaande opdracht dan de opdracht van de huidige Wmo aan de gemeente
om burgers te compenseren voor hun beperkingen.
Door het aangenomen amendement 89 is het begrip compensatie in het derde en vierde lid
van artikel 2.3.5 van de Wmo 2015 toegevoegd. De indieners hebben hiermee willen
aangeven dat de verplichting voor het college tot het verstrekken van een
maatwerkvoorziening qua zekerheid niet verschilt van de bedoeling van de compensatieplicht
in huidige Wmo. De nadruk ligt niet op het compenseren van een gebrek maar op versterken
van de zelfredzaamheid en de participatie.
Hier zou een risico kunnen liggen dat de jurisprudentie van de huidige Wmo ook gaat gelden
voor de Wmo 2015.

4.2 Geen compensatiedomeinen meer




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         14/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>De tweede verandering is het feit dat de domeinen van artikel 4, eerste lid, van de huidige
Wmo, waarop de gemeente de burger met een belemmering moet compenseren (huishouden
voeren, zich verplaatsen in en om de woning en lokaal, en medemensen ontmoeten), in de
Wmo 2015 niet meer worden genoemd. Voor de nieuwe taken zijn geen nieuwe domeinen
opgenomen.
In plaats daarvan wordt in artikel 1.2.1, onderdelen a tot en met c, van de Wmo 2015
gesproken over maatwerkvoorzieningen bieden ter “ondersteuning van zelfredzaamheid en
participatie”, “beschermd wonen” en “opvang”.
Huishoudelijke hulp wordt in de Wmo 2015 niet meer genoemd. Het niet meer noemen van de
huishoudelijke hulp in de wet betekent niet dat gemeenten deze hulp niet meer hoeven in te
zetten als dit de meest passende oplossing in een individuele situatie is.
De huidige AWBZ-functies worden in de Wmo 2015 niet genoemd. Wel is in artikel 1.1.1,
eerste lid, van de Wmo 2015 een definitie opgenomen van begeleiding en van beschermd
wonen.
Het kabinet verwacht dat gemeenten met dit nieuwe sturingsprincipe voldoende juridische
handvatten krijgen om een maatwerkvoorziening te kunnen afwijzen als uit onderzoek blijkt dat
de aanvrager in staat is zelf, met zijn netwerk of met een algemene voorziening, de oplossing
kan organiseren. Van verplichte mantelzorg of nauw omschreven uitsluitingsgronden voor
toekenning van een maatwerkvoorziening wil het kabinet niets weten. De VNG heeft steeds
vraagtekens gezet bij de vrijblijvendheid van sturingsprincipes van de nieuwe Wmo, maar de
praktijk zal moeten uitwijzen of dit terecht is.

4.3 Versterking positie cliënt in toegangsprocedure
Ten derde is de positie van de cliënt in de Wmo 2015 versterkt. De wetgever heeft in de Wmo
2015 een uitvoerige beschrijving van een zorgvuldige toegangsprocedure opgenomen. Het
recht op compensatie op nader genoemde domeinen is in zekere zin vervangen door het recht
op een zorgvuldige toegangsprocedure. In de procedure wordt onderscheid gemaakt tussen
een melding en de aanvraag voor een maatwerkvoorziening. Na een melding doet het college
onderzoek. De huidige modelverordening is al volgens deze opzet geschreven, maar nu staat
het ook zo in de tekst van de Wmo 2015.

Voor het onderzoek naar een gemelde hulpvraag geeft de wet een maximale termijn van zes
weken en voor het afhandelen van een aanvraag een maximale termijn van twee weken. Na
een melding volgt in de regel een gesprek met de melder. De melder wordt gewezen op de
mogelijkheid zich door een cliëntondersteuner te laten bijstaan en op de mogelijkheid om zelf
een ondersteuningsplan te maken. Uitgangspunt bij het gesprek is de eigen
verantwoordelijkheid van de melder om het probleem zelf of met steun van zijn omgeving op te
lossen. Vervolgens wordt beoordeeld of een vrijwilliger of een algemene voorziening een
oplossing kan bieden. Pas wanneer dat niet voldoende is, komt de melder in aanmerking voor
een maatwerkvoorziening.
Van het gesprek wordt altijd schriftelijk verslag gemaakt dat de basis kan zijn voor een
eventuele aanvraag voor een maatwerkvoorziening. Uiteraard is het ook mogelijk dat de




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                   15/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>melder na een kort gesprek geholpen is met een goede verwijzing en zichzelf verder kan
redden. Dan is een verslag niet altijd nodig en hoeft er geen aanvraag voor een
maatwerkvoorziening te worden ingediend.

5. Onderwerpen uit de Wmo 2015 die in het Wmo beleidsplan aandacht moeten krijgen

5.1 Het beleidsplan
Op grond van artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 moet de gemeenteraad periodiek een plan voor
maatschappelijke ondersteuning vaststellen. De opdracht om periodiek een meerjarig
beleidsplan op te stellen bestaat ook in de huidige Wmo. Het beleidsplan op grond van de
Wmo 2015 beschrijft de beleidsvoornemens gericht op:
           Bevordering van de sociale samenhang, toegankelijkheid van voorzieningen en
            ruimten van mensen met een beperking, veiligheid en leefbaarheid, voorkoming en
            bestrijding van huiselijk geweld;
           Ondersteuning van mantelzorgers en vrijwilligers;
           Vroegtijdig vaststellen of inwoners maatschappelijke ondersteuning behoeven;
           Voorkomen dat inwoners maatschappelijke ondersteuning nodig hebben (preventie);
           Algemene voorzieningen voor maatschappelijke ondersteuning aanbieden;
           Maatwerkvoorzieningen aanbieden ter ondersteuning van zelfredzaamheid en
            participatie, opvang en beschermd wonen, aan inwoners met een beperking die niet op
            eigen kracht, met steun van de omgeving of met een algemene voorziening geholpen
            zijn.

Bij amendement zijn aan artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 nog toegevoegd:
           Aan het vierde lid, onder a: “preventie” (amendement 149). Gemeenten moeten in het
            beleidsplan ook aandacht aan preventie besteden mede op grond van Wet publieke
            gezondheid.
           Het vierde lid, onder c: betreft de keuzemogelijkheid tussen aanbieders waarbij
            rekening gehouden wordt met godsdienstige gezindheid, levensovertuiging en
            culturele achtergrond. (amendement nr. 37).
           Het vierde lid, onder e: Hoe wordt de continuïteit van ondersteuning geregeld voor de
            doelgroep van de Jeugdwet die de leeftijd van 18 of soms 23 jaar heeft bereikt en
            ondersteuning vanuit de Wmo of Wlz gaat ontvangen (amendement nr. 82).
           Het vierde lid, onder f: de mogelijkheid om begeleiding, waaronder dagbesteding in te
            zetten om mensen zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving te laten blijven
            (amendement 88).
           Het vierde lid, onder g: de wijze waarop ingezeten geïnformeerd worden over
            personen die kunnen optreden als vertegenwoordiger van een cliënt (amendement
            151).




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           16/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>         Het zesde lid: Welke resultaten de gemeente in de planperiode wil behalen en welke
          criteria worden gehanteerd om resultaten te meten en welke outcomecriteria worden
          gehanteerd ten aanzien van aanbieders (amendement nr. 61).
Bij dit laatste amendement merken wij op dat in het verleden is gebleken dat het ontwikkelen
van outcomecriteria voor maatschappelijke ondersteuning en zorg niet eenvoudig is en in ieder
geval een zaak van lange adem.

Artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 vervangt de negen prestatievelden uit de huidige Wmo. In deze
nieuwe opsomming zijn de oude prestatievelden deels herkenbaar.

De inhoud van het Wmo beleidsplan is dermate afhankelijk van de lokale situatie dat de VNG
geen modelbeleidsplan kan en zal maken.
Wel wijzen we op het belang van een goede samenhang tussen het beleidsplan en de
verordening. In het beleidsplan wordt het beleid op hoofdlijnen neergelegd, in de verordening
wordt dit nader uitgewerkt in regels die burgers inzicht geven in hun rechten en plichten.
Niet alle onderwerpen die in het beleidsplan moeten worden beschreven, hoeven in de
verordening te worden opgenomen. In de verordening worden alleen die onderwerpen
geregeld waarvan de wet zegt dat gemeenten ze in de verordening moeten regelen of kunnen
regelen.

5.2 Intergemeentelijke samenwerking
Op grond van de Wmo 2015 mogen gemeenten zelf bepalen welke Wmo-voorzieningen zij
lokaal, bovenlokaal en regionaal willen organiseren. In het algemeen geldt: hoe
specialistischer de hulp, hoe kleiner de doelgroep en hoe meer voordelen er zijn om de inkoop
regionaal, bovenregionaal of zelfs landelijk vorm te geven. Er zijn inmiddels 43 Wmo-regio’s
(plus een aantal subregio’s) gevormd en alle gemeenten zijn bij een regio aangesloten. Er
wordt op veel verschillende manieren samengewerkt variërend van een gemeenschappelijke
regeling, gebruikmaking van de jeugdzorgregio’s, tot gezamenlijke inkoop van regionale
voorzieningen en gezamenlijke uitvoering en toegang. Alleen als gemeenten er niet in slagen
regionaal samen te werken kan het rijk samenwerkingsgebieden aanwijzen (art. 2.6.1 van de
Wmo 2015).
Het project “Slim Samenwerken” van de VNG ondersteunt gemeenten bij het ontwikkelen van
regionale samenwerking.

5.3 Gegevensverwerking en overdracht van cliëntgegevens
Hoofdstuk 4 van de Wmo 2015 gaat over de eisen met betrekking tot het vragen, bewaren,
verstrekken en uitwisselen van persoonsgegevens. De wet regelt dat de gemeente de
persoonsgegevens mag verwerken, die strikt voor de uitvoering van de Wmo 2015 nodig zijn.
De gemeente mag, binnen enkele randvoorwaarden, gegevens verwerken van de betrokkenen
en van zijn omgeving (partner, kinderen, mantelzorgers e.d.).
In de uitvoering van de Wmo is het van belang dat gemeenten en aanbieders over de juiste
informatie beschikken, en dat eventuele gegevensuitwisselingen binnen de kaders van de




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       17/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>privacywetgeving plaatsvinden. Om gemeenten hierbij te helpen zijn vanuit VWS en VNG de
volgende activiteiten ondernomen:
-        In het programma i-Wmo ontwikkelen het Ministerie van VWS, de VNG en de
veldpartijen enkele gestandaardiseerde berichten voor administratieve processen. Het gaat
dan bijvoorbeeld om het melden van de start van hulpverlening, of om factureren en
declareren. De versie 1.0 van de standaarden zijn inmiddels door VWS en de veldpartijen
vastgesteld. In de algemene ledenvergadering (ALV) van de VNG van juni 2014 hebben ook
de gemeenten de i-Wmo standaarden onderschreven. De standaarden zijn te vinden op:
http://www.invoeringwmo.nl/actueel/nieuws/definitieve-specificaties-iwmo-10-gepubliceerd
In het derde kwartaal worden in enkele gemeenten pilots ingericht om de standaarden in de
praktijk te beproeven. Daarnaast is er intensief contact met de ICT-leveranciers van
gemeenten en aanbieders, om te zorgen dat de standaarden voor het eind van 2014 in de
systemen zijn ingebouwd.
-        Het Ministerie van VWS en de VNG hebben opdracht gegeven aan het
Inlichtingenbureau en Vecozo voor de realisatie van een gegevensknooppunt. Het knooppunt
fungeert als elektronische postbus om de gestandaardiseerde berichten efficiënt en beveiligd
tussen aanbieders en gemeenten te kunnen versturen. Het gegevensknooppunt is eind 2014
gereed voor verwerking van de i-Wmo berichten.
-        Het Ministerie van VWS en de VNG hebben opdracht gegeven aan het CIZ en het
Inlichtingenbureau voor de realisatie van een inkijkvoorziening Wlz-indicaties. Met deze
voorziening kunnen gemeenten online vaststellen of er voor een bepaalde persoon in een
periode wel of niet sprake was van een geldende Wlz-indicatie. De inkijkvoorziening is rond de
jaarwisseling gereed.
-        De VNG onderzoekt de gegevensuitwisseling tussen partijen in de Wmo en de andere
domeinen (jeugd, werk & inkomen, wijkteams). Dit is onderdeel van het programma VISD
(Versterking Informatievoorziening Sociaal Domein), In het bijzonder heeft de VNG enkele
handreikingen gemaakt over het borgen van privacy. Zie hiervoor:
https://www.visd.nl/visd/gegevensuitwisseling-en-privacybescherming

De eenmalige gegevensoverdracht van de benodigde individuele cliëntgegevens om de
nieuwe taken te kunnen uitvoeren heeft in juli 2014 plaatsgevonden. Het betreft
identificatiegegevens zoals het BSN-nummer, naam, adres, woonplaats, de indicatiegegevens
zoals grondslag, duur en omvang en de declaratiegegevens zoals de aanbieder, geleverde
functie en omvang.

5.4 Samenwerkingsverplichting met zorgverzekeraars
In artikel 2.3. tweede lid, onderdeel f. van de Wmo 2015 is een samenwerkingsverplichting voor
gemeenten met zorgverzekeraars opgenomen. Vanwege de afstemming met andere wetten zoals
de Zvw en de Wlz is die samenwerking meer dan ooit van belang. Burgers mogen er geen hinder
van ondervinden dat de zorg en ondersteuning in Nederland in verschillende stelsels is
ondergebracht. Bij amendement nr. 86 is een dergelijke verplichting tot samenwerking met
gemeenten ook in de Zvw opgenomen.
Wij vinden het een stap in de goede richting dat afspraken met betrekking tot de inzet en de
financiering van de wijkverpleegkundige worden neergelegd in het Besluit zorgaanspraken en in
de beleidsregels van de NZA. Wel vinden wij het wenselijk dat in deze afspraken een percentage
van het budget wordt gereserveerd voor de inzet van de wijkverpleegkundige in het sociale




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    18/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>wijkteam en de uitvoering van sociale en preventieve taken. Gemeenten hebben dan meer
zekerheid dat de ruimte die voor deze taken in het Besluit zorgaanspraken en de beleidsregels is
gecreëerd in de praktijk ook daadwerkelijk wordt ingezet.
Voor de samenwerking en het maken van afspraken op andere gebieden blijven gemeenten
afhankelijk van de bereidheid van zorgverzekeraars om die afspraken met gemeenten te maken.
Het gaat dan bijvoorbeeld over preventie, beschermd wonen en de persoonlijke verzorging. Er
zijn veel goede voorbeelden in het land waar die samenwerking goed van de grond komt, maar er
zijn ook nog veel gemeenten die tevergeefs bij de zorgverzekeraars aankloppen.
Op dit moment zijn gemeenten en verzekeraars in regionale overlegtafels bezig met de
agendering van de samenwerkingsonderwerpen. De regionale overlegtafels worden ondersteund
door vanuit het Ministerie van VWS gefinancierde regiosecretarissen

5.5 “Veilig Thuis” het Advies en Meldpunt Huiselijke Geweld en Kindermishandeling
(AMHK)

Vanaf 1 januari 2015 zijn gemeenten ook verantwoordelijkheid voor de volwassenen en kinderen
die te maken hebben met geweld of mishandeling in de huiselijke kring. Op die datum moeten
gemeenten een (bovenlokaal) Advies- en Meldpunt Huiselijk geweld en Kindermishandeling
(hierna AMHK) hebben georganiseerd. De functies van de huidige Advies- en Meldpunten
Kindermishandeling (AMK's) en de Steunpunten Huiselijk Geweld (SHG's) worden daartoe
samengevoegd tot een AMHK. De wettelijke taken en bevoegdheden van de AMHK’s worden
opgenomen in een wijziging van de Wmo.

Het VNG-ondersteuningsprogramma AMHK helpt gemeenten bij deze ontwikkeling. Binnen dat
programma is er samen met cliënten, gemeenten en veldpartijen voor gekozen om de AMHK’s de
naam ‘Veilig Thuis’ te geven. De Veilig Thuis organisaties worden het meldpunt waar burgers en
professionals voor (vermoedens van) huiselijk geweld én kindermishandeling terecht kunnen. Zo
is het mogelijk meer samenhang te creëren in de aanpak van huiselijk geweld en
kindermishandeling.

Wettelijke taken voor de Veilig Thuis organisaties zijn:
- fungeren als herkenbaar en toegankelijk meldpunt voor gevallen of vermoedens van huiselijk
geweld en kindermishandeling;
- geven van advies en informatie aan melders en burgers;
- naar aanleiding van een melding: doen van onderzoek om te bepalen of er sprake is van
kindermishandeling of (een van de vormen van) huiselijk geweld;
- het – indien noodzakelijk - inschakelen van passende hulpverlening;
- het zo nodig in kennis stellen van de politie of de Raad voor de Kinderbescherming;
- Indien een verzoek tot onderzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming wordt ingediend,
wordt het college van burgemeester en wethouders daarvan in kennis gesteld;
- het terug rapporteren aan de melder van datgene wat met de melding is gebeurd.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      19/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Het VNG-ondersteuningsprogramma AMHK levert specifieke producten en instrumenten en
kortdurend advies en procesbegeleiding. De producten en meer informatie over het programma
zijn te vinden op: http://www.vng.nl/onderwerpenindex/decentralisaties-sociaal-domein/amhk




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    20/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>5.6 Vervoer van en naar de dagbesteding
Gemeenten krijgen ook de verantwoordelijkheid voor het vervoer van en naar dagbesteding. Nu
wordt dit nog grotendeels door zorgaanbieders zelf uitgevoerd. In 2013 is het vervoersbudget van
de zorgaanbieders al met circa 40% gekort. Daardoor hebben de zorgaanbieders in 2013 en 2014
reeds allerlei maatregelen moeten nemen om het aantal vervoersbewegingen terug te brengen.
Gemeenten zullen in het Wmo-beleidsplan vervoersbeleid moeten formuleren. Indien de
gemeente bij een PGB voor vervoer uitgaat van een vast bedrag per kilometer, of een vast
bedrag per dag, dan zou de gemeente dit als tegemoetkoming in het Besluit kunnen opnemen.
Eind 2013 heeft het Transitiebureau Wmo een handreiking vervoer van en naar de
dagbesteding uitgebracht. Deze handreiking gaat tevens in op de combinatiemogelijkheden
van allerlei soorten contractvervoer waarvoor de gemeente verantwoordelijk is (Wmo vervoer,
leerlingenvervoer, SW vervoer).
Meer informatie:
- Handreiking Vervoer van en naar dagbesteding:
http://www.invoeringwmo.nl/sites/default/files/20131210-vervoer-dagbesteding-extramuraal-
webversie-kpvv-vng.pdf
- Website van het kennisplatform verkeer en vervoer: www.kpvv.nl

5.7 Respijtzorg (waaronder kortdurend verblijf) en mantelzorgondersteuning
Het doel van respijtzorg is de ontlasting van mantelzorgers en zo lang mogelijk thuis kunnen
blijven wonen. In de AWBZ is het zo geregeld dat mensen met een beperking die thuis wonen en
permanent toezicht nodig hebben, met een indicatie voor kortdurend verblijf maximaal drie
etmalen per week kunnen logeren, zodat hun mantelzorgers vrijaf krijgen. In veel situaties gaat
het om kinderen met beperking die gaan logeren: Het gaat dus vaak om ouders die ontlast
moeten worden. Dat is een vorm van respijtzorg: het tijdelijk en volledig overnemen van de zorg
van mantelzorgers zodat zij een adempauze kunnen nemen. Er zijn veel meer vormen van
respijtzorg dan alleen logeren.
De taak wordt met een korting gedecentraliseerd naar de gemeenten. Dat betekent dat zij het
logeren niet een op een kunnen overnemen en daarnaast andere vormen van (ook informele)
respijtzorg moeten ontwikkelen.
Naast gemeenten hebben ook zorgverzekeraars een taak om respijtzorg te bieden.
Respijtzorg is onderdeel van lokaal/regionaal mantelzorgondersteuningsbeleid, eveneens een
taak voor gemeenten op grond van de Wmo 2015.

Bij amendement is de definitie van mantelzorg uitgebreid naar mantelzorgers op het gebied van
jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en overige diensten in de Zvw (artikel 1.1.1,
eerste lid). Dit houdt in dat gemeenten ook deze mantelzorgers zo nodig ondersteuning moeten
bieden.

Het Transitiebureau Wmo heeft een handreiking respijtzorg ontwikkeld. Er volgt nog een tweede
handreiking hierover met concrete voorbeelden van respijtzorg. Deze zal in de loop van 2015
gereed zijn.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       21/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>Eind september 2014 worden de nieuwe basisfuncties voor mantelzorg en vrijwillige inzet
gepubliceerd. Aanleiding zijn de ontwikkeling rond de langdurige zorg en de invoering van de
Wmo 2015. De nieuwe basisfuncties vormen een handreiking voor gemeenten in het
vormgeven van het mantelzorgbeleid en het vrijwilligerswerk. De basisfuncties voor
mantelzorg zullen o.a. aansluiten bij de Kamerbrief over “Versterken, Verlichten en Verbinden”
van 20 juli 2013: http://www.rijksoverheid.nl/ministeries/vws/documenten-en-
publicaties/kamerstukken/2013/07/20/kamerbrief-over-mantelzorg-en-langdurige-zorg.html

Meer informatie:
- Handreiking respijtzorg:
http://www.invoeringwmo.nl/sites/default/files/Adempauze%20voor%20Mantelzorgers.pdf

5.8 Landelijke voorzieningen die naar de Wmo 2015 komen
Ten behoeve van een aantal landelijke AWBZ voorzieningen die onder de Wmo gaan vallen heeft
de algemene ledenvergadering van juni 2014 is besloten tot een uitname van de financiële
middelen daarvoor uit het gemeentefonds en mandatering van de VNG om deze voorzieningen
landelijk in te kopen. Het gaat om de anonieme hulp op afstand, de doventolk en enkele
organisaties op het gebied van de maatschappelijke opvang en vrouwenopvang, te weten: de
zorg voor slachtoffers van eer gerelateerd geweld en loverboys, het landelijk knooppunt
huwelijksdwang en achterlating, en de opvang van mannelijke slachtoffers van geweld in
huiselijke kring.

5.9 Centrale leveringsvoorwaarden voor (specialistische) ondersteuning voor zintuigelijk
gehandicapten
Het gaat hier om een kleine doelgroep met een zeer specialistische vorm van begeleiding. De
kosten bedragen jaarlijks circa 15 miljoen euro. Er is slechts een beperkt aantal organisaties die
deze doelgroep kan begeleiden. Een individuele gemeente zal maar weinig met deze doelgroep
te maken krijgen. Mede op verzoek van de Tweede Kamer is er voor gekozen om centrale
leveringsvoorwaarden te ontwikkelen, waarvan iedere gemeente gebruik kan maken.
De informatiekaart, de raamovereenkomst inzake de centrale leveringsvoorwaarden en de
programma’s van eisen zijn op de website van de VNG geplaatst. Daarnaast worden gemeenten
per brief geïnformeerd over de tarieven. Meer informatie is te vinden op:
http://www.vng.nl/onderwerpenindex/decentralisaties-sociaal-domein/wmo-
2015/publicaties/informatiekaart-landelijke-inkoopafspraken-specialistische-begeleiding-zg

5.10 Right to challenge, maatschappelijke initiatieven
Bij amendement 158 is artikel 2.6.7 aan de Wmo 2015 toegevoegd. Bij AMvB kunnen gemeenten
voorwaarden opgelegd krijgen over hoe ze moeten omgaan met maatschappelijke initiatieven op
het terrein van maatschappelijke ondersteuning. De VNG is van mening dat gemeenten hiervoor
kunnen aansluiten bij hun beleid met betrekking tot burgerinitiatieven.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            22/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>5.11 Verklaring omtrent het gedrag voor werknemers van aanbieders
Bij amendement nr. 118 is artikel 3.5 van de Wmo 2015 over de verklaring omtrent het gedrag
gewijzigd. Gemeenten moeten hiervoor zelf beleid maken. Het rijk kan bij AMvB nadere regels
stellen.

6. Onderwerpen uit de Wmo 2015 die zowel in het beleidsplan als in de verordening
moeten terugkomen

6.1 Procedure bepalingen (artikel 2 t/m 7 Modelverordening)
Deze artikelen vormen de basis voor een zorgvuldige toegangsprocedure tot de Wmo. In
paragraaf 4 van de ledenbrief is het onderscheid tussen melding van de hulpvraag en
aanvraag genoemd. De procedure begint met een melding bij de gemeente (of bij een andere
organisatie die daarvoor gemandateerd is, bijvoorbeeld een sociaal wijkteam). Die melding kan
door de cliënt zelf of door iemand anders (mantelzorger, wettelijke vertegenwoordiger of een
hulpverlener) worden gedaan. Niet iedere melding hoeft geregistreerd te worden. De melding
kan schriftelijk, telefonisch, fysiek bij het loket of digitaal gedaan worden. Dit laatste kan alleen
als het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg geopend is (artikel 2.15 Awb).

Vervolgens moet een gemeente een ontvangen melding op de een of andere manier
bevestigen (schriftelijk, digitaal). Maar niet iedere melding hoeft bevestigd te worden. Een
persoon kan met een bepaalde inlichting voldoende zijn geholpen, of kan worden
doorverwezen indien direct blijkt dat zijn hulpvraag niet onder de Wmo 2015 valt.
Zodra uit het vooronderzoek blijkt dat de melding wel onder de Wmo 2015 valt en niet kan
worden afgehandeld met een eenvoudige verwijzing, wordt de melding geregistreerd. Vanaf
dat moment begint de termijn van zes weken onderzoek te lopen.
De gemeente maakt een afspraak voor een gesprek in het kader van het onderzoek. Dit
gesprek vindt zo mogelijk plaats samen met de gemachtigde, mantelzorger en desgewenst
familie, indien aanwezig. Het gesprek is tevens de start voor het onderzoek naar de
ondersteuningsbehoefte en persoonskenmerken. Voorafgaand aan het onderzoek moet de
gemeente de cliënt wijzen op de mogelijkheid van cliëntondersteuning (amendement 100) en
op de mogelijkheid een persoonlijk ondersteuningsplan op te stellen. Daarvoor krijgt de cliënt 7
dagen de tijd die binnen de afhandelingstermijn van 6 weken valt (amendement 70). De
gemeente betrekt dat plan bij het gesprek.
Mantelzorgers worden waar mogelijk bij het onderzoek betrokken. Het college krijgt de
opdracht om behalve de mogelijkheden ook de grenzen aan de belastbaarheid en zijn
behoefte aan ondersteuning te bepalen (artikel 2.3.2, vierde lid onder d, van de Wmo 2015
(amendementen 60 en 87).

Een gesprek is niet altijd nodig, bijvoorbeeld wanneer de cliënt al bekend is bij de gemeente
en het een vervolg(aan)vraag betreft. Denk aan een aanpassing aan een reeds geleverde
rolstoel. Het registreren van de melding is in dit geval wel van belang omdat de termijn van zes
+ twee weken (voor afhandeling van de aanvraag) dan gaat lopen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                          23/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Van het gesprek of onderzoek wordt altijd een verslag gemaakt. Dit is onderdeel van een
zorgvuldige dossiervorming en procedure. Het verslag moet een weergave zijn van de
uitkomsten van het onderzoek. De cliënt kan aangeven dat hij dit verslag niet wenst te
ontvangen.
De vorm van het verslag is vrij. Het kan ook een ingevulde vragenlijst zijn.
Het is mogelijk dat de gemeente het verslag tevens opvat als een plan waarin het arrangement
van voorzieningen en afspraken is neergelegd. In dat geval zullen gemeente en cliënt het
verslag beiden moeten ondertekenen. Het wetsvoorstel regelt niet hoe lang het onderzoek
geldig is. In de nota naar aanleiding van het verslag adviseert VWS, rekening houdend met de
mogelijkheid dat de omstandigheden veranderen, in de verordening vast te leggen hoe lang de
weergave van het onderzoek als basis kan worden gebruikt voor het doen van een aanvraag.
De VNG heeft hiervoor niet gekozen omdat wij verwachten dat dit per situatie zal kunnen
verschillen. Indien na het gesprek en het onderzoek blijkt dat een maatwerkvoorziening
noodzakelijk is, moet de cliënt daarvoor een aanvraag indienen. Het verslag kan eventueel ook
als aanvraag dienen.
Het college moet binnen twee weken op de aanvraag beslissen. Uitstel is mogelijk, op
voorwaarde dat de cliënt daarvan tijdig op de hoogte is gesteld. Een periode van twee weken
om op een aanvraag voor een maatwerkvoorziening te beslissen is mogelijk, omdat het
onderzoek reeds is afgerond.

Artikel 2.6.3 van de Wmo 2015 maakt het mogelijk dat het college de vaststelling van de
beschikking kan mandateren aan een aanbieder (amendement nr. 63).

6.2 Cliëntondersteuning (artikel 3 Modelverordening)
Artikel 2.2.4 eerste lid van de Wmo 2015 draagt gemeenten op gratis onafhankelijke
cliëntondersteuning beschikbaar te stellen voor hun burgers. Per 1 januari 2015 zijn gemeenten
verplicht om cliëntondersteuning als kosteloze algemene voorziening te organiseren voor alle
burgers. Gemeenten moeten ervoor zorgen dat cliëntondersteuning beschikbaar is voor cliënten
die maatschappelijke ondersteuning nodig hebben of problemen hebben op andere terreinen
binnen het sociale domein, bijvoorbeeld op het gebied van jeugd en gezin, werk en inkomen of
schuldenproblematiek. Daarbij dient de gemeente zich niet te beperken tot de voorzieningen
waarvoor zij zelf geheel of gedeeltelijk verantwoordelijk is, maar ook informatie, advies en
kortdurende ondersteuning te geven over relevante aanpalende domeinen, zoals zorg, wonen en
onderwijs.
Gemeenten hebben beleidsruimte bij het invullen van die verantwoordelijkheid. De Wmo 2015
schrijft niet voor hoe en door wie de cliëntondersteuning moet worden uitgevoerd.
De wet bepaalt wel dat cliëntondersteuning “onafhankelijk” moet zijn. Dat wil zeggen dat de
cliëntondersteuner moet handelen in het belang van de cliënten vanuit professionele autonomie,
vergelijkbaar met sociaal raadslieden, maatschappelijk werkers en ouderenadviseurs. Het
betekent ook dat degene die cliëntondersteuning biedt niet dezelfde persoon kan zijn als die
beslist over de toewijzing van een maatwerkvoorziening.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    24/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Er is geen verplichting om cliëntondersteuning door een derde partij te laten uitvoeren. Burgers
die een melding doen, kunnen zelf een keuze maken wie zij ter ondersteuning willen meenemen
bij het gesprek.
De budgetten die vanuit de AWBZ gemoeid waren met cliëntondersteuning voor mensen met een
handicap, worden overgeheveld naar gemeenten. Deze worden onderdeel van het sociaal
deelfonds. Gemeenten zijn dus binnen de kaders van het sociaal deelfonds vrij in de besteding
ervan.
Voor een zorgvuldige transitie van de MEE-middelen zijn bestuurlijke afspraken gemaakt tussen
VWS, VNG en MEE NL. Doel van deze afspraken is om de continuïteit van de functie
cliëntondersteuning te waarborgen en frictiekosten bij MEE-organisaties te vermijden.
Volgens de bestuurlijke afspraken moeten gemeenten en MEE-organisaties voor 1 mei 2014
afspraken maken over de continuïteit van de cliëntondersteuning. Daarin moeten gemeenten
onder meer aangeven welk budget zij van plan zijn te besteden bij de MEE-organisatie. Deze
afspraken zijn niet bindend. De drie landelijke partijen adviseren gemeenten om bij het maken van
deze afspraken een regionale insteek te kiezen en hiervoor de jeugdregio’s te hanteren.

De transitie van de cliëntondersteuning wordt ondersteund door het transitiebureau Wmo. Gezien
de specifieke positie van de MEE-organisaties in deze transitie is MEE NL nauw betrokken bij dit
aspect van de decentralisatie. VWS, VNG en MEE NL hebben bestuurlijke afspraken gemaakt
over een zorgvuldige transitie van de cliëntondersteuning. Over de inhoud van deze afspraken
bent u geïnformeerd door middel van een aparte ledenbrief. Meer informatie:
http://www.vng.nl/onderwerpenindex/decentralisaties-sociaal-domein/decentralisatie-
awbz/brieven/bestuurlijke-afspraken-clientondersteuning-wmo

6.3 Adviesaanvraag (artikel 9 Modelverordening)
Gemeenten zijn in de huidige situatie al gewend om advies te vragen bij complexe aanvragen,
bijvoorbeeld van de GGD. In de Modelverordening is deze bepaling facultatief.
Wij raden gemeenten aan om deze bepaling wel op te nemen omdat een adviesaanvraag
onderdeel kan zijn van een zorgvuldig onderzoek. De cliëntenorganisaties hechten hier zeer
aan. Bij de nieuwe groepen die onder de Wmo 2015 gaan vallen, is er naar verwachting vaker
sprake van complexe situaties waarbij gespecialiseerde advisering nodig is. Deze kan
geleverd worden door de door de gemeente gecontracteerde organisaties. Cliëntorganisaties
wijzen op het belang van onafhankelijke advisering om te voorkomen dat het aanbod van de
instelling bepalend wordt voor het advies.
In artikel 2.3.8, derde lid, van de Wmo 2015 is een medewerkingsplicht opgenomen: “De cliënt is
verplicht aan het college desgevraagd de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor
de uitvoering van deze wet.”

6.4 Algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen en eigen bijdragen (artikelen 8
en 12 Modelverordening)
De Wmo 2015 noemt nog maar twee soorten voorzieningen: algemene en
maatwerkvoorzieningen. Ze worden in artikel 1.1.1 als volgt gedefinieerd:




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       25/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Een algemene voorziening is een aanbod van diensten en activiteiten dat zonder uitgebreid
voorafgaand onderzoek naar de behoeften en persoonskenmerken en mogelijkheden van de
gebruikers toegankelijk is en dat is gericht op het versterken van de zelfredzaamheid en
participatie of op opvang.
Een maatwerkvoorziening is een op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van
een persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen, ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen en opvang.

Uit de MvT op de Wmo 2015 blijkt dat een maatwerkvoorziening een individuele voorziening is
die verstrekt wordt op basis van een beschikking waartegen bezwaar en beroep mogelijk is.
Een algemene voorziening is zonder beschikking toegankelijk en is voorliggend op een
maatwerkvoorziening, mits uit onderzoek is gebleken dat dit een passende oplossing biedt
voor het probleem van de burger.

Met uitzondering van beschermd wonen mag de gemeente op grond van de Wmo 2015 alle
voorzieningen die zij als maatwerkvoorziening kan aanbieden ook als algemene (voorliggende)
voorziening aanbieden. Het creëren van meer algemene voorzieningen en het beter
toegankelijk maken van algemene voorzieningen voor mensen met een beperking draagt bij
aan een meer inclusieve samenleving en zou kostenbesparend kunnen werken, mede omdat
algemene voorzieningen minder bureaucratisch zijn georganiseerd.

Het ligt voor de hand om algemene voorzieningen te maken die voor een bredere doelgroep
geschikt zijn. Een dagbestedingscentrum voor doofblinden zal in de regel geen algemene
voorziening kunnen zijn maar een dagcentrum voor ouderen wel. Een passantenverblijf voor
daklozen is een algemene voorziening, voor andere instellingen voor maatschappelijke opvang
kan een beschikking nodig zijn. Wij adviseren gemeenten in het beleidsplan aan te geven
welke voorzieningen algemeen zijn en welke een maatwerkvoorziening.
De ontwikkeling naar meer algemene voorzieningen zal niet in 2015 voltooid zijn. Dit is een
onderdeel van de transformatie en zal een aantal jaren gaan duren.

De VNG vraagt zich af of het verschil tussen algemene en maatwerkvoorzieningen in de Wmo
2015 onderscheidend genoeg is geformuleerd. Het is niet ondenkbaar dat na een onderzoek
door de gemeente een verwijzing naar een algemene voorziening volgt, waarna de algemene
voorziening toch door de rechter als een individuele voorziening wordt aangemerkt met alle
daaraan klevende verplichtingen voor gemeenten van dien. Een recente uitspraak van de
Rechtbank Noord Nederland van 23 december 2013 in de zaak van de gemeente Emmen wijst
daar althans op. .1

Voor de maatwerkvoorziening blijft een landelijke inkomensafhankelijke eigen bijdrageregeling
van toepassing. Dit wordt geregeld in het Uitvoeringsbesluit. De parameters van de landelijke

1
    Zie ECLI:NL RBNNE: 2013: 8103, 13/535




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                   26/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>eigen bijdrage regeling zullen per 2015 niet worden aangepast. Het rijk heeft daarvan afgezien
in verband met de inkomenseffecten als gevolg van de afschaffing van de Wet
tegemoetkoming chronisch ziekten en gehandicapten (Wtcg) voor burgers met een beperking
of een chronische ziekte.

De systematiek zoals die nu in het Uitvoeringsbesluit is vastgelegd blijft op hoofdlijnen in
stand. Er zijn twee wijzigingen:
1. voor woningaanpassingen voor kinderen onder de 18 jaar mag aan de ouders een eigen
bijdrage worden gevraagd, en
2. de termijn van maximaal drie jaar voor het betalen van een eigen bijdrage voor
woningaanpassingen en hulpmiddelen is losgelaten. Dit geldt alleen voor toekenning van
nieuwe voorzieningen.
De eigen bijdrage mag doorlopen totdat de kostprijs van de voorziening is afbetaald. Het
huidige Besluit Maatschappelijke Ondersteuning is daarvoor op 1 oktober 2013 gewijzigd. Het
CAK heeft de aanpassing van de ICT die nodig is om de wijzigingen te verwerken pas per 1-1-
2015 gereed.
De landelijke eigen bijdrageregeling is niet van toepassing op de algemene voorzieningen.
Gemeenten mogen hiervoor zelf een bijdrage vragen tot maximaal de kostprijs van de
voorziening. Zij hebben bovendien de mogelijkheid om een korting te geven op de algemene
voorziening, bijvoorbeeld via stadspassen. Gemeenten kunnen via de bijzondere bijstand
bepalen dat mensen met een inkomen op bijstandsniveau geen of een lagere eigen bijdrage
betalen. Maar volgens de MvT van de Wmo 2015 mogen gemeenten voor algemene
voorzieningen geen inkomensafhankelijke eigen bijdrage vragen volgens de systematiek van
de landelijke eigenbijdrageregeling voor maatwerkvoorzieningen zoals het CAK die uitvoert.

Het gegeven dat gemeenten voor algemene voorzieningen geen inkomensafhankelijke
bijdrage mogen vragen, zou hen kunnen beperken in de mogelijkheid om
maatwerkvoorzieningen om te vormen tot algemene voorzieningen. Dit speelt bijvoorbeeld nu
bij het omvormen van huishoudelijke hulp niveau I (eenvoudige schoonmaakondersteuning)
van een maatwerkvoorziening naar een algemene voorziening. Cliënten die iets meer inkomen
hebben dan bijstandsniveau moeten de gehele kostprijs betalen en dat werpt een drempel op
om van de voorziening gebruik te maken. Het gratis maken van de voorziening is voor de
gemeente financieel onaantrekkelijk. Het lijkt erop dat gemeenten met artikel 2.1.7 van de
Wmo 2015 (artikel 17 van de modelverordening) inzake de tegemoetkoming meerkosten, een
instrument in handen hebben om ook financieel maatwerk te kunnen bieden aan mensen met
een inkomen iets boven het bijstandsniveau. Dit lijkt althans op te gaan voor de eenvoudige
huishoudelijk hulp als algemene voorziening, waarvoor het kabinet een tijdelijke
stimuleringsregeling voor twee jaar in het leven heeft geroepen. Meer informatie over de
regeling is te vinden op:
http://www.invoeringwmo.nl/sites/default/files/Informatiekaart%20HH%20toelage.pdf
 (informatiekaart)




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    27/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>http://www.invoeringwmo.nl/actueel/nieuws/informatiekaart-huishoudelijke-hulp-toelage
(overige informatie en bijlagen)

Het is mogelijk dat mensen zowel gebruik maken van een algemene voorziening als van een
maatwerkvoorziening. De kosten die mensen moeten betalen voor een algemene voorziening
vallen buiten de cumulatiebepaling die het CAK hanteert om de inkomensafhankelijke eigen
bijdrage voor de maatwerkvoorziening te bepalen. Dat kan onwenselijk zijn omdat die cliënten
dan financieel zwaarder worden belast. Gemeenten die de kosten van de algemene
voorziening door het CAK willen laten meenemen bij de berekening van de eigen bijdrage voor
een maatwerkvoorziening zullen daarover afspraken met het CAK moeten maken.

Onder algemene voorzieningen rekent de Wmo 2015 tevens de voorzieningen in de markt.
Met de nieuwe wet wordt meer dan in de huidige wet de mogelijkheid gecreëerd om personen
die met een vraag of probleem bij de gemeente komen, te verwijzen naar voorzieningen en
producten die in de markt worden geleverd, mits hun probleem daarmee adequaat wordt
opgelost.
Gemeenten verwijzen nu al naar boodschappendiensten van supermarkten als mensen zelf
hun boodschappen niet meer kunnen doen. De Wmo 2015 maakt het mogelijk dat gemeenten
voor eenvoudige schoonmaakondersteuning verwijzen naar de particuliere markt. Indien uit
het onderzoek dat de gemeente uitvoert nadat de melding is gedaan, blijkt dat met eenvoudige
schoonmaakondersteuning kan worden volstaan, is het voldoende dat de gemeente een
actuele sociale kaart heeft met producten waarnaar verwezen kan worden en die beschikbaar
zijn.
Indien de cliënt bezwaar maakt tegen de beslissing van de gemeente om geen
maatwerkvoorziening toe te kennen, is het essentieel voor het in stand blijven van de
afgegeven beschikking dat uit het onderzoek blijkt dat in dit individuele geval van deze cliënt
volstaan kan worden met de beschikbare algemene voorziening of een product in de markt.

6.5 Beschermd wonen (artikel 8 Modelverordening)
Bij beschermd wonen gaat het om het bieden van onderdak en begeleiding aan personen met
een psychische beperking (huidige ZZP GGZ categorie C). De op participatie gerichte
ondersteuning vanuit een beschermende woonomgeving staat bij deze personen centraal.
Personen die vanwege psychische problematiek er niet in slagen zelfstandig te wonen zonder de
directe nabijheid van 24 uur per dag toezicht en ondersteuning komen in aanmerking voor
beschermd wonen. De meeste beschermd wonen-plekken zijn te vinden in de Regionale
Instellingen voor beschermd wonen (Ribw’s). In de Wmo 2015 is beschermd wonen altijd een
maatwerkvoorziening.

De Wmo 2015 geeft huidige cliënten beschermd wonen een overgangstermijn van minimaal 5
jaar. De middelen worden overgeheveld naar de 43 centrumgemeenten voor de maatschappelijke
opvang. Er wordt geen korting toegepast op het budget. De centrumgemeenten krijgen de regie
over de plaatsingen. In 2013 hebben zij een budget van 3 miljoen ontvangen voor de




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       28/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>voorbereiding op deze nieuwe taak.

Beschermd wonen is landelijk toegankelijk. Dat betekent dat burgers zich in principe tot iedere
gemeente kunnen wenden voor opvang en beschermd wonen. Het betekent niet dat in iedere
gemeenten een vorm van beschermd wonen geboden moet worden. Een cliënt die vanuit de
beschermde woonvorm zelfstandig gaat wonen, is vrij zijn woonplaats te kiezen.
In het beleidsplan en in de verordening moeten de Centrumgemeenten vastleggen hoe en op
basis van welke criteria wordt vastgesteld of iemand in aanmerking komt voor beschermd wonen.
Die criteria moeten in samenwerking met de instellingen nog worden ontwikkeld. Daarom zijn ze
op dit moment nog niet in de verordening opgenomen.
Het Transitiebureau zal ervoor zorg dragen dat deze criteria worden ontwikkeld en zal een
handreiking maken. Het is nog niet duidelijk wanneer dit gereed is.
Voor beschermd wonen geldt een afwijkende eigen bijdrageregeling, genoemd in artikel 3:10 van
het Uitvoeringsbesluit. Daarin staat: “Indien de Gemeenteraad uitvoering geeft aan artikel 2.1.4,
eerste lid, onder b, van de wet, mag de hoogte van de eigen bijdrage in de kosten voor
beschermd wonen of verblijf in de opvang niet zodanig zijn dat de persoon die gebruik maakt van
die maatwerkvoorziening na afdracht van de bijdrage in de kosten van zijn bijdrageplichtig
inkomen, bedoeld in art. 3.4, eerste lid, minder overhoudt dan een bedrag dat overeenkomt met
het bedrag, vermeld in art.23, eerste lid van de WWB vermeerderd met de standaardpremie,
bedoeld in art. 1, eerste lid van de Wet op de zorgtoeslag, gecorrigeerd met de zorgtoeslag en
omgerekend naar een periode van 4 weken.”

Dit betekent dat mensen minimaal de zak- en kleedgeldnorm moeten overhouden. Gemeenten
mogen ook een lagere eigen bijdrage vragen zodat mensen meer dan de zak- en kleedgeldnorm
overhouden.
Elke gemeente zal zelf nog moeten bepalen (zoals ze dat ook voor de huidige en andere nieuwe
Wmo-producten moet doen) wat de hoogte van de eigen bijdrage is, uiteraard binnen de grenzen
van het Uitvoeringsbesluit. Het is een optie om de systematiek van Zorg met Verblijf aan te
houden zoals die nu in de Awbz geldt. Er is geen sprake van een vast bedrag aan eigen bijdrage,
het varieert afhankelijk van inkomen en vermogen.

Zie voor de laatste ontwikkelingen bij beschermd wonen ook paragraaf 8.2. van deze ledenbrief.

6.6 Inhoud beschikking (artikel 10 Modelverordening)
In dit artikel is opgenomen wat minimaal in de beschikking moet staan. De inhoud van de
beschikking houdt verband met de criteria voor een maatwerkvoorziening en een pgb.

6.7 Het pgb en het trekkingsrecht bij de SVB (artikel 11 Modelverordening)
Cliënten die in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening kunnen onder bepaalde
voorwaarden een pgb krijgen. De voorwaarden voor het verstrekken van een pgb staan in artikel
2.3.6 van de Wmo 2015 genoemd:




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        29/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>           de cliënt moet gemotiveerd aangeven waarom hij de maatwerkvoorziening in een vorm
            van een PGB geleverd wil krijgen (amendement nr. 103);
           de gemeente moet ervan overtuigd zijn dat de cliënt of diens wettelijke
            vertegenwoordiger met het pgb om kan gaan;
           het college moet ervan overtuigd zijn dat de ondersteuning die met het pgb wordt
            ingekocht van goede kwaliteit is.


De pgb-artikelen in de Wmo 2015 en de Jeugdwet zijn met het amendement nr. 23 gelijk
getrokken. Als de kosten van het pgb-arrangement hoger uitpakken dan de kosten van zorg in
natura, moet de cliënt het meerdere zelf betalen. In de Modelverordening is dit uitgewerkt in
artikel 11, derde lid, onder c, van variant A.

De verantwoordelijkheid om na te gaan om de kwaliteit van de ondersteuning die met een pgb
wordt ingekocht te beoordelen, is nieuw voor de gemeente. In de voorwaarden voor toekenning
van een PGB zou de gemeente kunnen opnemen dat de cliënt een plan maakt waarin hij
aangeeft hoe hij het pgb wil inzetten. Met het amendement nr. 104 is deze verantwoordelijkheid
verduidelijkt: het college moet beoordelen of de ondersteuning die met een pgb wordt geboden
veilig, doeltreffend en cliëntgerichtheid is.
Amendement nr. 113 stelt daarentegen dat de kwaliteitseisen die aan zorg in natura worden
gesteld niet één op één ook aan de ondersteuning via het pgb kunnen worden gesteld. Het is
voldoende als het college constateert dat de ondersteuning in redelijkheid geschikt is voor het
doel waarvoor het pgb is verstrekt. Dit amendement suggereert dat de kwaliteit van de
ondersteuning met een pgb anders wordt beoordeeld dan de kwaliteit van zorg in natura.
Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de kwaliteit van de maatschappelijke ondersteuning en zij
zullen hier zelf keuzen moeten maken.

In de nieuwe opzet wordt een pgb in beginsel ook mogelijk voor verblijf in de opvang of in een
beschermde woonvorm. Onduidelijk is nog wat dit gaat betekenen voor de beheersbaarheid van
de voorziening, mede gelet op de landelijke toegankelijkheid. Ook is nog onduidelijk hoe dit in de
uitvoering door de SVB moet worden geregeld en of afwijzing van de aanvraag op grond van
doelmatigheid kans van slagen heeft.

Evenals onder de huidige Wmo en AWBZ blijft het mogelijk dat de gemeente voor ondersteuning
met een pgb verschillende tarieven hanteert, afhankelijk van de keuze van de pgb-houder voor
een zorgverlener. Verder kan ervan worden uitgegaan dat een pgb gemiddeld genomen
goedkoper is dan zorg in natura omdat er minder overheadkosten hoeven te worden
meegerekend. Wel moet het pgb uiteraard toereikend zijn om de noodzakelijke ondersteuning te
kunnen inkopen (zie ook amendement nr. 93).

De hulp van een familielid of iemand uit het sociale netwerk valt in principe onder de eigen kracht
van de cliënt tenzij de gemeente gebruik wil maken van de mogelijkheid van artikel 2.3.6, derde
lid, van de Wmo 2015 om “personen uit het sociale netwerk” uit het pgb te kunnen betalen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            30/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>Bij amendement nr. 109 is ter verduidelijking toegevoegd dat gemeenten “de voorwaarden met
betrekking tot het tarief” in de verordening kunnen aangeven. Wij raden u aan met de betrekking
tot de voorwaarden aan te sluiten bij de nieuwste AWBZ-praktijk. Die houdt onder meer in dat
bemiddelingsbureaus niet meer met een pgb mogen worden betaald en dat voor de betaling van
mantelzorgers in de eerste en tweede graad een uurtarief geldt van maximaal € 20, - (tarief
2014).
De transitiebureaus Wmo en Jeugd van VNG en VWS hebben een handreiking over het pgb
uitgebracht:
http://www.invoeringwmo.nl/sites/default/files/Handreiking%20Pgb%20in%20de%20Wmo%20en
%20de%20Jeugdwet.pdf

Verplicht pgb beheer en trekkingsrecht bij Sociale Verzekeringsbank (hierna: SVB)
Nieuw is artikel 2.6.2 van de Wmo 2015 waarin het trekkingsrecht voor de pgb-houder en de
verplichte winkelnering bij de SVB wordt geregeld. De SVB gaat het trekkingsrecht uitvoeren.
Gemeenten maken het pgb over aan de SVB, en de SVB maakt het geld na facturering en
controles over aan de hulpverlener. Het trekkingsrecht is van toepassing in de Wmo 2015,
Jeugdwet en de Wlz. In de Zvw wordt eveneens een mogelijkheid voor een PGB geopend.
Zoals het nu in de Wmo 2015 staat lijkt het verplichte beheer bij de SVB voor alle pgb’s te gelden,
zowel dienstverlening, als woningaanpassingen en hulpmiddelen.
De VNG heeft tot nu toe tevergeefs bepleit het verplichte beheer bij de SVB te beperken tot alleen
pgb’s voor dienstverlening. Eenmalige pgb’s voor hulpmiddelen en woningaanpassingen zouden
gemeenten ook rechtstreeks aan leveranciers en woningcorporaties/verhuurders moeten kunnen
blijven betalen om zo snelle levering met weinig administratieve handelingen en zonder onnodige
kosten, te kunnen realiseren.
Het Rijk beschouwt een voucher als een pgb. Persoonsvolgende budgetten zijn een vorm van
zorg in natura en vallen buiten het trekkingsrecht. Een cheque is een vorm waarmee een
algemene voorziening (goedkoper) kan worden ingekocht en valt ook buiten het trekkingsrecht.

Momenteel is een werkgroep van gemeenten, VWS en de SVB bezig om de SVB-organisatie in te
richten voor het gaan werken met trekkingsrecht. Wij hebben bedongen dat de SVB bij de
inrichting rekening houdt met de verschillende wensen van gemeenten ten aanzien van de
inrichting werkwijze trekkingsrecht. In de praktijk zal de SVB in 2015 nog niet aan de wensen van
gemeenten kunnen voldoen. Dit vraagt een langere termijn.

6.8 Kwaliteit, toezicht en handhaving (artikel 13 Modelverordening)
In de Wmo 2015 is veel aandacht voor waarborgen voor de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning. Gemeenten zijn integraal verantwoordelijk voor de kwaliteit van
de maatschappelijke ondersteuning Daarnaast draagt artikel 3.1 van de Wmo 2015 aanbieders op
maatschappelijke ondersteuning te leveren die van goede kwaliteit is. De basisnormen voor
goede kwaliteit staan in artikel 3.1, tweede lid, genoemd.
De verplichting om landelijke kwaliteitsstandaarden voor maatschappelijke ondersteuning te
ontwikkelen is uit de wet verdwenen, maar wordt in de MvT op de Wmo 2015 nog wel genoemd.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         31/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>Het rijk kan besluiten dit bij Amvb alsnog te verplichten.
Bij amendement nr. 75 is bepaald dat het rijk hiertoe pas kan overgaan nadat de Tweede Kamer
hier een oordeel over heeft gegeven (zogeheten voorhangbepaling).
Het is aan gemeenten om samen met patiënten en cliëntenorganisaties dergelijke standaarden te
ontwikkelen. De VNG is gestart met een werkgroep om samen met patiënten en
cliëntenorganisaties en aanbieders een basisset kwaliteitseisen te ontwikkelen voor de meest
kwetsbare mensen. Dit najaar worden daarvan de eerste resultaten verwacht. De basisset
kwaliteitseisen is toepasbaar voor de inkoop of subsidiering van ondersteuning, voor de toegang
tot ondersteuning en het toezicht. Kwaliteitseisen zijn onderdeel van een kwaliteitssysteem dat
het Wmo-beleidsplan ondersteunt. Daarin krijgen eisen, toezicht, handhaving, resultaatmeting en
cliëntervaringsonderzoek een plaats. Binnenkort verschijnt een informatiekaart kwaliteit waarin dit
wordt uitgelegd.
Wij verwachten dat de ontwikkeling en invoering van kwaliteitsaspecten meerdere jaren zal duren
en doorloopt in 2015.
Binnen de huidige AWBZ bestaan vele kwaliteitsstandaarden, keurmerken en certificeringen.
Gemeenten kunnen deze in eerste instantie gebruiken om zich voor de overgangsperiode te
oriënteren op de kwaliteit van de in te kopen ondersteuning. Daarnaast zullen gemeenten nog
eigen kwaliteitseisen willen stellen bij de inkoop of subsidiëring.
Het toezicht door de Inspectie voor de Gezondheidszorg (hierna IGZ) is beperkt tot de AMHK’s.
Volgens artikel 6.1 van de Wmo 2015 moet de gemeente zelf toezichthouders aanstellen die
toezicht houden op de kwaliteit van de ingekochte maatschappelijke ondersteuning.
Voor het onderwerp toezicht en handhaving is eveneens een informatiekaart in de maak.

Het jaarlijks verplicht af te nemen klanttevredenheidsonderzoek uit de huidige Wmo is vervangen
door een jaarlijks verplicht af te nemen cliëntervaringsonderzoek (artikel 2.5.1 van de Wmo 2015).
De VNG is gestart met een traject om te komen tot een basisvragenlijst die is afgestemd op met
de basisset kwaliteitseisen en waarmee benchmarking mogelijk is. De eerste keer dat gemeenten
een dergelijk onderzoek moeten uitvoeren is in 2016.

6.9 Regels bezoldiging bestuurders van aanbieders en Wet arbeid vreemdelingen
In de Modelverordening zijn geen regels opgenomen voor de bezoldiging van bestuurders en
medewerkers van aanbieders. Daarvoor geldt een landelijk regime. De regels voor de
(semi)publieke sector zijn vastgelegd in de Wet normering bezoldiging topfunctionarissen
publieke en semipublieke sector (WNT). Hierin staat onder meer:

- Topfunctionarissen mogen niet meer verdienen dan het wettelijke maximum: de WNT-norm.
Jaarlijks wordt dit bedrag vastgesteld in een ministeriële regeling.
- Topfunctionarissen moeten altijd openbaar maken wat zij verdienen, of dit nu meer of minder
is dan de norm.
- Een ontslagvergoeding is maximaal € 75.000, - en
- Bonussen, winstdelingen en andere vormen van variabele beloning zijn niet toegestaan.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         32/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>Evenmin zijn regels opgenomen over de Wet arbeid vreemdelingen (Wav). Ook daarvoor geldt
een landelijk regime. De Wav geeft aan op welke wijze vreemdelingen toegang hebben tot de
Nederlandse arbeidsmarkt. In deze wet staan regels waarin is aangegeven waaraan werkgevers
moeten voldoen als zij door vreemdelingen arbeid laten verrichten. De definitie van
‘werkgeverschap in de zin van de Wav’ is ruimer dan de civielrechtelijke definitie van dit begrip.
Dit heeft als consequentie dat ook een werkgever die via intermediairs (zoals uitzendbureaus en
loonbedrijven) vreemdelingen inhuurt, werkgever is in de zin van Wav. En een opdrachtgever die
het werk via een (onder)aannemer uitbesteedt, wordt eveneens aangemerkt als ‘werkgever in de
zin van de Wav’.
Voor het opleggen en de hoogte van een boete maakt het geen verschil of de werkgever een
uitzendbureau, loonbedrijf, inlener, opdrachtgever of (onder)aannemer is. Ook maakt het niet uit
in welk land de werkgever is gevestigd. Een boete ten aanzien van overtreding van artikel 2 van
de Wav (het laten verrichten van arbeid zonder geldige tewerkstellingsvergunning) bedraagt in
beginsel € 12.000 per vreemdeling. De boete voor overtreding van artikel 15 van de Wav
(identiteit niet geverifieerd/administratie niet op orde) bedraagt € 2.250. Het totale boetebedrag
kan fors oplopen, omdat de boetebedragen per afzonderlijke overtreding worden opgelegd en de
boetes bij meer illegale werknemers bij elkaar worden opgeteld.

6.10 Meldingsregeling calamiteit en geweld (artikel 14 Modelverordening)
Een dergelijke regeling bestaat ook in de AWBZ. Daar melden de instellingen bij de IGZ. Bij
amendement 83 is de meldingsregeling calamiteit en geweld, mogelijk onbedoeld, geschrapt. De
VNG vindt het belangrijk dat gemeenten een dergelijke regeling wel opnemen in hun verordening.
Aanbieders moeten iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de
verstrekking van een voorziening zo snel mogelijk melden aan de toezichthoudend ambtenaar.
De toezichthoudend ambtenaar doet onderzoek naar de calamiteiten en geweldsincidenten en
adviseert het college over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
Wij handhaven artikel 14, maar dan facultatief.

6.11 Herziening, intrekking en terugvordering (artikel 15 Modelverordening)
In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de Wmo 2015 zijn regels voor het verhaal van kosten
opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde)
terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens
bepaald dat het terugvorderingsbesluit een executoriale titel oplevert in de zin van het Tweede
Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Uit de volgende passage in de artikelsgewijze toelichting op artikel 2.4.1 wordt duidelijk dat
daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug te vorderen: Omdat het
niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening terug te vorderen, kan het
college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor
terugvordering in aanmerking komt. In het vijfde en zesde lid zijn dan ook de bepalingen uit de
Modelverordening Wmo van 2010 overgenomen over terugvordering van in eigendom en in
bruikleen verstrekte voorzieningen.
De Wmo 2015 legt de nadruk op terugvordering bij een ten onrechte verstrekte




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            33/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>maatwerkvoorziening. De vraag is of hieronder ook de situatie valt dat de gemeente teveel pgb
heeft betaald of een fout heeft gemaakt.

6.12 Jaarlijkse waardering van mantelzorgers (artikel 16 Modelverordening)
De middelen voor het mantelzorgcompliment worden naar het sociaal deelfonds overgebracht.
Artikel 2.1.6 van de Wmo 2015 draagt gemeenten op bij verordening aan te geven hoe zij zorg
dragen voor een jaarlijks blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in hun
gemeente. Artikel 1.1.1 van de Wmo 2015 definieert een cliënt als een persoon die gebruikt
maakt van een algemene voorziening, een maatwerkvoorziening of een pgb of door of namens
wie een melding is gedaan. Tot de doelgroep behoren in ieder geval mantelzorgers van cliënten
die gebruik maken van Wmo 2015 en Jeugdwet. Van belang is nog te vermelden dat de
woonplaats van de cliënt leidend is. Mantelzorgers kunnen dus uit andere gemeenten afkomstig
zijn. De gemeente heeft de vrijheid ook mantelzorgers van burgers die niet bij de Wmo bekend
zijn tot de doelgroep te rekenen. Blijken van waardering kunnen bijvoorbeeld bestaan uit een
geldbedrag, een VVV-bon of een jaarlijkse dag voor mantelzorgers. Gemeenten zullen hier zelf
beleid op moeten ontwikkelen. Het Transitiebureau Wmo heeft over de waardering van
mantelzorgers een informatiekaart uitgegeven. Een vervolgactie is waarschijnlijk het
inventariseren van goede voorbeelden van lokale mantelzorgwaarderingsprojecten. Meer
informatie:
www.vng.nl/publicaties/informatiekaart-mantelzorgwaardering

6.13 Tegemoetkoming meerkosten voor personen met beperking of chronische ziekte
(artikel 17 Modelverordening)
De Wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (hierna Wtcg) en de
Compensatieregeling Eigen Risico (hierna CER) is met terugwerkende kracht vanaf 1-1-2014
afgeschaft. De belangrijkste reden hiervoor is de ongerichtheid van de regelingen. In de Wctg en
CER werd zorggebruik gehanteerd als indicator voor een chronische aandoening of handicap die
zou leiden tot meerkosten. Uit onderzoek van TNO (2011) is echter gebleken dat zorggebruik een
beperkte voorspeller is voor meerkosten. Daardoor was de samenhang tussen de meerkosten en
tegemoetkomingen gering: een deel van de ontvangers geeft aan geen meerkosten te hebben,
terwijl sommige mensen die geen tegemoetkoming ontvangen wel meerkosten hebben.
Het kabinet heeft besloten om de kosten van de tegemoetkomingsregelingen voor chronisch
zieken en gehandicapten terug te brengen van 1,5 miljard tot circa 700 miljoen.
Gemeenten krijgen daarvan oplopend (tot 2017) 268 miljoen structureel in het sociaal deelfonds.
Met de rest van het geld ontwikkelt het rijk een nieuwe en soberder fiscale aftrekregeling voor
specifieke zorgkosten.

Gemeenten hebben beleidsvrijheid met betrekking tot de besteding van deze middelen. Het
beleid daarvoor moet in het beleidsplan worden opgenomen. Mogelijkheden zijn bijvoorbeeld om
de middelen in te zetten via de individuele bijzondere bijstand of in een aanvullende collectieve
ziektekostenverzekering met een ruimere dekking voor burgers met een laag inkomen of voor
burgers met een iets hoger inkomen. Gemeenten kunnen de middelen inzetten op grond van




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           34/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>artikel 2.1.7 van de Wmo 2015. Hierin staat dat gemeenten bij verordening kunnen bepalen dat zij
een tegemoetkoming verstrekken aan burgers met een beperking, een chronisch psychisch of
psychosociaal probleem die aannemelijke meerkosten hebben. In artikel 17 van de
Modelverordening is hierover een bepaling opgenomen.
Gemeenten mogen de tegemoetkoming zowel individueel of categoriaal verstrekken. Tevens
moeten ze aangeven voor welke inkomenscategorie de tegemoetkoming beschikbaar is. Dit
kunnen zowel burgers met een inkomen op minimumniveau zijn als ook burgers met een hoger
inkomen.
Als gemeenten besluiten geen gebruik te willen maken van het financiële maatwerkartikel in de
Wmo 2015 moeten zij dat in het beleidsplan motiveren.
Het Transitiebureau Wmo heeft een handreiking uitgebracht over de mogelijkheden van het
financiële maatwerkartikel in de Wmo 2015. Meer informatie:
http://www.invoeringwmo.nl/actueel/nieuws/handreiking-%E2%80%98gemeentelijk-maatwerk-
voor-personen-met-een-chronische-ziekte-enof-beper

6.14 Basistarieven en prijs kwaliteitverhouding (artikel 18 Modelverordening)
De verplichting voor de gemeenteraad om basistarieven vast te stellen voor de huishoudelijke
hulp is in de Wmo 2015 vervangen door artikel 2.6.6 waarin staat dat bij een voorziening die
wordt geleverd door derden, in de verordening regels moeten worden gesteld voor een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit van die voorziening. Daarbij wordt rekening gehouden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden.

6.15 Verplichte medezeggenschap en klachtregeling bij aanbieders (artikel 19 en 20
Modelverordening)
Artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de Wmo 2015 bevat de opdracht dat in de verordening in
ieder geval wordt bepaald: “ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de
afhandeling van klachten van cliënten is vereist en ten aanzien van welke voorzieningen een
regeling voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die
voor gebruikers van belang zijn, is vereist”.
Gemeenten moeten in hun bestekken voor aanbesteding of hun subsidievoorwaarden opnemen
dat aanbieders verplicht worden een toegankelijke en laagdrempelige klachtenregeling in te
richten voor nader genoemde voorzieningen.
Daarnaast moeten aanbieders een vorm van medezeggenschap voor hun cliënten hebben
geregeld voor nader genoemde voorzieningen. Deze verplichtingen zijn in grote lijnen uit de
Kwaliteitswet zorginstellingen overgenomen in de Wmo 2015. Gemeenten mogen zelf bepalen
aan welke eisen de klachtregeling en de medezeggenschap bij instellingen moeten voldoen en
voor welke voorzieningen ze dit verplicht stellen.

Als de cliënt vindt dat zijn klacht niet naar behoren is afgehandeld door de aanbieder of hij niet
tevreden is over hoe de aanbieder de medezeggenschap heeft geregeld, kan hij een verzoek tot
handhaving bij de gemeente indienen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            35/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>6.16. Betrekken ingezetenen bij Wmo beleid (artikel 21 Modelverordening)
De Wmo 2015 vraagt van gemeenten om meer in de verordening te regelen over de manier
waarop ze ingezetenen betrekken bij de totstandkoming van het Wmo beleid.
De meeste gemeenten doen dat nu via de instelling van de Wmo-raad, maar dit is geen
verplichting,
Ook in de Wmo 2015 zijn gemeenten vrij in de manier waarop zij burgers betrekken bij het Wmo-
beleid. In de verordening moeten zij aangeven hoe ze dit geregeld hebben en hoe ze dit
faciliteren.
Gemeenten die hun Wmo-raad willen continueren moeten de vertegenwoordiging uitbreiden met
de nieuwe doelgroepen van de decentralisatie zoals cliëntorganisaties voor mensen met een
verstandelijke beperking en met GGZ problematiek.

6.17 Overgangsrecht (artikel 23 Modelverordening)
In artikel 8.3 van de Wmo 2015 is voor verschillende doelgroepen verschillend overgangsrecht
opgenomen.
Voor de doelgroep bestaande AWBZ-cliënten van wie de indicatie doorloopt tot na 2015 blijft
indicatie nog maximaal 1 jaar van kracht tot 31 december 2015, tenzij de gemeente er in slaagt
de cliënt eerder te voorzien van een nieuw, gelijkwaardig arrangement waartegen geen bezwaar
en beroep meer openstaat (artikel 8.3 eerste, derde en vierde lid). In afwijking van artikel 6:16 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft het rijk aan het bezwaar en beroep van deze
doelgroep schorsende werking toegekend. Dit betekent dat de voorziening doorloopt totdat op het
bezwaar en beroep is beslist.
Voor de doelgroep die in een beschermde woonvorm verblijft, is een overgangsrecht van 5 jaar
opgenomen (artikel 8.4) van de Wmo 2015.
Voor de bestaande Wmo-cliënten is in artikel 8.9 overgangsrecht opgenomen. Dit is in strijd met
de wens van de VNG. Wij adviseren gemeenten zelf overgangsrecht in hun Wmo verordening
2015 te regelen voor bestaande Wmo-cliënten met inachtneming van de wettelijke redelijke
termijnen. De lengte van de overgangstermijn hangt mede af van de duur van de beschikking. De
VNG schat in dat in de regel een overgangstermijn van een half jaar voldoende is. Een kortere
termijn kan ook redelijk zijn, als de burger tijdig van de mogelijke komende wijzigingen op de
hoogte is gesteld of er goede alternatieven kunnen worden geboden. In de Modelverordening is
daarvoor een bepaling (artikel 23, tweede lid) opgenomen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                          36/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>7. Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 en toelichting op de onderwerpen in het Modelbesluit

7.1 Uitvoeringbesluit Wmo 2015

Het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 geeft bepalingen voor de volgende onderwerpen:

In artikel 2.1 is bepaald welke categorieën van niet rechtmatig in Nederland verblijvende
vreemdelingen geheel of gedeeltelijk in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening
(gelijkstelling vreemdeling).

In de artikelen 3.1 tot en met 3.11 staan de bepalingen in verband met de bijdrage in de
kosten van een maatwerkvoorziening. Er wordt geregeld welke inkomensafhankelijke maxima
gelden en hoe die berekend worden. Aan de parameters van de huidige maxima is niets
veranderd. De gemeenteraad mag wel een lagere bijdrage in de kosten opleggen maar geen
hogere.
Gemeenten kunnen voor alle maatwerkvoorzieningen een eigen bijdrage opleggen behalve
voor rolstoelen voor jeugdigen onder de 18 en volwassenen, en voor hulpmiddelen voor
jeugdigen onder de 18 jaar.
Gemeenten kunnen een bijdrage in de kosten opleggen zolang iemand van de
maatwerkvoorziening gebruikt maakt, met als maximum de kostprijs van de voorziening.
De zogenaamde Wtcg korting van 33% voor eigen bijdrage van extramurale zorg is vervallen
met ingang van 1 januari 2015.
De vaststelling en de inning van de eigen bijdrage voor een maatwerkvoorziening wordt
uitgevoerd door het CAK. Alleen voor de inning van de eigen bijdrage voor de
maatschappelijke opvang mogen gemeenten een andere aanbieder aanwijzen. Daarbij moet
de gemeente de eigen bijdrage aan het CAK melden zodat het CAK de anticumulatiebepaling
kan toepassen en gegarandeerd wordt dat het zak- en kleedgeld voor de cliënt behouden blijft.

Gemeenten kunnen zelf bepalen voor welke algemene voorzieningen zij een eigen bijdrage
willen vragen. De hoogte van de bijdrage voor een algemene voorziening is beperkt tot de
kostprijs van de voorziening. Gemeenten mogen mensen met een laag inkomen een korting
geven op de eigen bijdrage voor de algemene voorziening. Zie voor meer informatie paragraaf
6.4 van de ledenbrief.

In artikel 5.1 is bepaald dat de gemeente in de overeenkomst met een gegunde aanbieder
vastlegt dat deze in overleg treedt met de aanbieder die de gunning verloren heeft over de
overname van personeel. Tevens wordt bepaald dat de gemeente de opdracht tot levering van
de maatschappelijke ondersteuning drie maanden voor de ingangsdatum van die opdracht
moet hebben gegeven.

In artikel 7a van het Uitvoeringsbesluit omzetbelasting 1968 worden de vormen van
maatschappelijke ondersteuning benoemd waarover geen omzetbelasting verschuldigd is.
Voor de taken die vanuit de Awbz naar de Wmo gaan en waarvoor in de Awbz geen
omzetbelasting verschuldigd was, geldt dat deze taken onder de Wmo 2015 ook vrij zijn van
omzetbelasting. Of dit ook geldt voor de uitvoeringskosten van de aanbieders is nog een punt
waarover nog geen definitieve duidelijkheid bestaat.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      37/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>7.2 Modelbesluit maatschappelijke ondersteuning 2015
Het Besluit wordt vastgesteld door burgemeester en wethouders op grond van de
delegatiebepalingen in de Verordening.

Afschaffing financiële tegemoetkoming
In het huidige Modelbesluit waren bedragen opgenomen voor bepaalde individuele
voorzieningen die als financiële tegemoetkoming werden verstrekt, bijvoorbeeld voor
verhuiskosten, taxikosten etc.
In de Wmo 2015 kan een maatwerkvoorziening niet meer in de vorm van een financiële
tegemoetkoming worden verstrekt. Het is nog niet geheel duidelijk wat hiervan de
consequenties zijn. Strikt genomen zou dit kunnen betekenen dat de huidige financiële
tegemoetkomingen alleen nog in natura of in de vorm van een pgb mogen worden verstrekt.
Hieraan kleven allerlei uitvoeringstechnische bezwaren. Zo mag een cliënt niet gedwongen
worden om een pgb te nemen. Bij een pgb wordt het geld overgemaakt naar de SVB en die
betaalt de leverancier. Om de voorziening in natura te kunnen leveren, zouden gemeenten
contracten moeten gaan sluiten met verhuisbedrijven, aannemers en taxibedrijven. De
uitvoeringskosten worden hoger, terwijl ook de kosten van de voorzieningen waarschijnlijk
hoger worden omdat een pgb toereikend moet zijn om de voorziening in te kopen, terwijl een
financiële tegemoetkoming niet altijd gebaseerd hoeft te zijn op de waarde van de voorziening
in natura.

De oplossing kan mogelijk gevonden worden in artikel 2.1.7 van de Wmo dat luidt: “Bij
verordening kan worden bepaald dat door het college aan personen met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende
aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming kan worden verstrekt ter
ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie.”

Gemeenten mogen dus geld (“een tegemoetkoming”) geven aan personen die kunnen worden
gerekend deel uit te maken van deze doelgroep als zij dat expliciet geregeld hebben in de
verordening. Dit is de beleidsruimte die gemeente hebben.

Over de vraag hoe artikel 2.1.7 zich verhoudt tot het verstrekken van een
maatwerkvoorziening (artikel 2.3.5; in natura of als pgb) is in de Wmo 2015 niets opgenomen.
Ook de wetsgeschiedenis biedt geen concrete aanknopingspunten. Gemeenten hebben naar
ons oordeel dan ook de beleidsruimte om hier hun eigen keuzes te maken. De rechter zal te
zijner tijd kunnen oordelen of deze keuzes juridisch aanvaardbaar zijn.

De tegemoetkoming wordt op grond van artikel 17 van de Verordening op aanvraag verstrekt.
De beslissing op een dergelijke aanvraag is een beschikking en meer in het bijzonder een
subsidiebeschikking. De bepalingen in de Awb, onder andere over bezwaar en beroep en
subsidies zijn hierop van toepassing. De tegemoetkoming kan een alternatief zijn voor een
maatwerkvoorziening of pgb. Hiervoor is wel vereist dat de cliënt zelf kiest voor een
tegemoetkoming. Voordeel voor de cliënt hierbij is onder andere dat hij het bedrag van de
tegemoetkoming direct op zijn rekening ontvangt, terwijl het bedrag van een pgb aan de SVB
wordt overgemaakt die daarvan de leverancier betaalt.
Een cliënt zou in theorie wanneer hij een tegemoetkoming krijgt, bezwaar kunnen maken en
op grond van artikel 2.3.5 om een maatwerkvoorziening in de vorm van natura of pgb vragen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      38/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 40 ======================================================================

<pre>De gemeente zal dan moeten duidelijk maken waarom zij heeft gekozen voor een
tegemoetkoming op grond van artikel 2.1.7 in plaats van een voorziening op grond van artikel
2.3.5 van de Wmo 2015.

In artikel 8 van het Modelbesluit zijn (nog door de gemeente in te vullen) bedragen voor
tegemoetkomingen voor verschillende soorten voorzieningen opgenomen.

Voor een toelichting op de overige artikelen van het Modelbesluit wordt verwezen naar de
implementatiehandleiding in paragraaf 3.2 van deze ledenbrief.

8. Relatie Wmo 2015 met Zvw, Jeugdwet, Wlz, Participatiewet en Wet Publieke
Gezondheid.

In de Wmo 2015 is geen bepaling meer opgenomen waarin wordt gesteld dat er geen
aanspraak op maatschappelijke ondersteuning is, als een voorziening op grond van een
andere wettelijke bepaling bestaat (artikel 2 van de huidige Wmo). In artikel 2.3.5. zesde lid
van de Wmo 2015 staat wel dat het college een maatwerkvoorziening kan weigeren, indien de
cliënt in aanmerking komt voor een indicatie voor de Wlz. Een duidelijke afbakening ten
opzichte van andere (zorg)wetten is van belang. Delen van de extramurale AWBZ-zorg worden
ondergebracht in de Wmo en de Zvw en de overblijvende intramurale zorg wordt
ondergebracht in de Wlz.
Een burger die bij de Wmo een aanvraag doet voor persoonlijke verzorging of verpleging op
grond van somatische beperkingen wordt bijvoorbeeld verwezen naar zijn zorgverzekeraar.
Een burger die een beroep doet op de extramurale ondersteuning van de Wmo maar
dusdanige zware beperkingen heeft dat thuis wonen niet langer verantwoord is, wordt
doorverwezen naar het CIZ (Centraal indicatieorgaan zorgverzekeringen) voor een Wlz-
indicatie. Een aanvraag van ouders voor dagbesteding voor hun kind, terwijl dat kind niet
vrijgesteld is van de leerplicht, valt niet onder de Wmo maar onder de Leerplichtwet. Zo zal de
gemeente in haar onderzoek na de melding moeten nagaan of de melding wel thuishoort bij de
Wmo.
In de Modelverordening hebben we het begrip “voorliggende voorziening” niet opgenomen,
omdat de Wmo 2015 dit begrip niet kent. In het wetsvoorstel Wlz is wel een bepaling
opgenomen dat een persoon met een indicatie Wlz niet onder de Wmo 2015 valt (zie
hieronder onder 8.1) en ook de Jeugdwet kent afbakeningsbepalingen (artikel 1.2 Jeugdwet).
Het college dient na de melding ook de mogelijkheden te onderzoeken om te komen tot een zo
goed mogelijk afgestemde dienstverlening door middel van samenwerking met
zorgverzekeraars en aanbieders als bedoeld in de Zvw en partijen op het gebied van publieke
gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen (artikel 2.3.2, vierde lid,
onder f, van de Wmo 2015).




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      39/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 40 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 41 ======================================================================

<pre>8.1 Afbakening Wmo 2015 met Wlz
De Wlz is ingediend bij de Tweede Kamer. De datum van de behandeling is naar verwachting
september 2014. De bedoeling is dat de Wlz tegelijk met de Wmo 2015 van kracht wordt. Als
dit niet lukt dan zal de Awbz in aangepaste vorm in 2015 nog blijven bestaan.
Uit de MvT bij de concept Wlz blijkt dat het Rijk de bedoeling heeft tot een duidelijke
afbakening in verantwoordelijkheden te komen tussen de Wlz enerzijds en de Wmo 2015 en
de Jeugdwet anderzijds. Het uitgangspunt van de Wlz is dat een persoon met een indicatie
voor de Wlz niet meer onder de Wmo 2015 of de Jeugdwet valt. Dat geldt in ieder geval voor
de maatwerkvoorzieningen. Burgers met een Wlz-indicatie kunnen wel in aanmerking komen
voor sociaal recreatief vervoer uit de Wmo 2015 en kunnen een beroep blijven doen op
algemene voorzieningen.
Mensen met een Wlz-indicatie hoeven niet per definitie intramurale zorg te krijgen. Ze kunnen
ook een volledig pakket thuis (VPT), of een pgb krijgen. .
Inmiddels heeft het kabinet besloten dat hulpmiddelen en woningaanpassingen voor mensen
met een Wlz-indicatie die nog thuis wonen in 2015 nog onder de Wmo 2015 blijven vallen. De
reden hiervoor is dat het op dit moment niet goed mogelijk het bedrag te bepalen dat hiervoor
uit het gemeentefonds zou moeten worden overgeheveld naar de Wlz. Verder is het een
probleem dat zorgverzekeraars die de Wlz gaan uitvoeren geen kennis hebben van
woningaanpassingen. De VNG vindt dat de bepaling van de hoogte van de uitname zorgvuldig
moet geschieden en vindt dat er zorgvuldig bekeken moet worden of woningaanpassingen wel
in twee verschillende domeinen (Wlz en Wmo 2015) moeten worden ondergebracht. Om die
reden zijn wij akkoord gegaan met het uitstel voor 1 jaar.
Eind augustus 2014 heeft het kabinet een nota van wijziging op de Wlz ingediend bij de
Tweede Kamer. Deze nota bevat een aantal beleidsmatige wijzigingen die een meer
geleidelijke overgang van Awbz naar de Wlz tot doel hebben. Zo wordt het “modulair pakket
thuis” geïntroduceerd als alternatief voor het ZZP in functies en klassen. Hiermee kan een
persoon met een indicatie voor de Wlz die thuis blijft wonen, zelf een keus maken welke delen
van het volledig pakket thuis hij wil afnemen.
In de nota van wijziging wordt gesteld dat gemeenten in de situatie dat een persoon een
modulair pakket thuis afneemt, in 2015 de huishoudelijke hulp nog voor hun rekening moeten
nemen. Dit laatste is in strijd met eerdere afspraken die de VNG daarover met VWS heeft
gemaakt. Volgens deze afspraken zou met de invoering van de Wlz de huishoudelijke hulp
voor thuiswonende mensen met een Wlz indicatie in alle gevallen onder de Wlz vallen. Dit sluit
aan bij het uitgangspunt van het kabinet dat iemand met een indicatie op grond van de Wlz
alle voorzieningen uit de Wlz gefinancierd krijgt.
De VNG zal hiervoor bij de behandeling van de Wlz in de Tweede Kamer aandacht vragen

Voor de reactie van de VNG op het wetsvoorstel Wlz verwijzen wij u naar:
http://www.zorgvisie.nl/PageFiles/82116/001_1368514633307.pdf



8.2 Afbakening Wmo 2015 met de Zvw




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    40/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 41 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 42 ======================================================================

<pre>De wijziging van het Besluit Zorgaanspraken is eveneens ingediend bij de Tweede Kamer. Het
is de bedoeling dat ook het gewijzigde Besluit Zorgaanspraken met ingang van 2015 van
kracht worden.
In de Wmo 2015 en de Besluit Zorgaanspraken zitten bepaalde “knippen” die zouden kunnen
leiden tot afbakeningsproblematiek. Gemeenten en zorgverzekeraars zullen daarover
afspraken moeten maken om te voorkomen dat cliënten met hun hulpvraag van het ene
domein naar het andere worden gestuurd.
De eerste “knip” betreft de groep cliënten die begeleiding bij algemene dagelijkse
levensverrichtingen uit de Wmo krijgt. Gemeenten krijgen voor deze taak circa 125 miljoen
euro. De taak houdt in dat deze cliënten wel in staat zijn zelf op te staan, zichzelf te wassen en
aan te kleden maar de regie en structuur missen om dit regelmatig en op de juiste momenten
te doen. Daartoe moeten ze worden aangespoord en begeleid. Zodra cliënten de handelingen
met betrekking tot opstaan, wassen en aankleden om somatische redenen niet meer zelf
kunnen doen, moeten ze persoonlijke verzorging uit de Zvw krijgen. Hier kan onduidelijkheid
over de afbakening ontstaan.
Een andere knip betreft de mensen met GGZ-problematiek die in aanmerking komen voor
beschermd wonen. In de brief van 6 november 2013 ging het kabinet ervan uit dat de groep
die alleen begeleiding en beschermd wonen nodig had over zou gaan naar de
Centrumgemeenten Maatschappelijke opvang (hierna: Centrumgemeenten) De groep voor wie
het beschermd wonen noodzakelijk is vanwege de behandeling zouden onder de Zvw komen
te vallen. Het kabinet schatte in dat de verhouding ongeveer zou zijn dat 80% van de cliënten
onder de Wmo zou vallen en 20% onder de Zvw. De Wlz zou voor GGZ-cliënten niet
openstaan omdat, anders dan bij cliënten met een somatische of verstandelijke beperking, het
perspectief op verbetering van de situatie en de participatiemogelijkheden niet te voorspellen
zou zijn.
http://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/brieven_regering/detail.jsp?id=2013Z21365&did=20
13D44040
Inmiddels heeft het kabinet dit standpunt herzien (naar aanleiding van de motie
Keijzer/Bergkamp) en heeft de Wlz toch opengesteld voor de GGZ-doelgroep. Wat dit gaat
betekenen voor de taakomvang van de Centrumgemeenten is op dit moment nog niet aan te
geven. Wel is te verwachten dat de groep die onder de verantwoordelijkheid van de
Centrumgemeenten komt, kleiner zal zijn dan in de brief van 6 november was aangekondigd.
Vooralsnog is afgesproken dat de groep cliënten die beschermd wonen met begeleiding heeft
in 2015 wel eerst naar de Wmo 2015 gaat. Tegelijkertijd wordt een instrument ontwikkeld op
basis waarvan kan worden bepaald of de psychische gezondheidssituatie van de cliënt
zodanig is dat hij levenslang op beschermd wonen is aangewezen, zonder uitzicht op
verbetering. In die situaties zou hij toegang tot de Wlz moeten krijgen.

8.3 Afbakening Wmo 2015 met de Jeugdwet
De besluitvorming over de Jeugdwet is afgerond (Stb. 2014 nr. 105).
Beoogde inwerkingtredingsdatum is net als bij de Wmo 2015 1 januari 2015.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        41/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 42 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 43 ======================================================================

<pre>Omdat beide wetten onder de gemeentelijke verantwoordelijkheid vallen en beide budgetten in
het sociale deelfonds worden ondergebracht kunnen gemeenten eventuele
afbakeningsproblematiek zelf regelen.
De middelen voor de begeleiding, kortdurend verblijf en persoonlijke verzorging voor jeugdigen
tot en met 18 jaar worden in de Jeugdwet ondergebracht.
De hulpmiddelen en rolstoelen voor jongeren blijven onder de Wmo vallen. Gemeenten mogen
daarvoor geen eigen bijdrage vragen. Woningaanpassingen voor jeugdigen onder de 18 die
thuis wonen, blijven eveneens onder de Wmo. Gemeenten kunnen aan de ouders van de
jongeren een eigen bijdrage vragen.
Afbakeningsproblematiek zou zich kunnen voordoen bij de doelgroep 18 tot en met 23 jaar, die
soms nog gebruik kan maken van de Jeugdwet (als de behandeling voor het 18 e jaar is
gestart) en soms moet overstappen naar de Wmo 2015. In het beleidsplan moet de gemeente
aangeven hoe zij de overgang van de Jeugdwet naar de Wmo 2015, Zvw en Wlz hebben
geregeld.

8.4 Afbakening met de Participatiewet
De Participatiewet (Stb. 2014 nr. 271) is eveneens beoogd op 1 januari 2015 van kracht te
worden. Met de Participatiewet schetst het kabinet een ambitieus kader voor de komende
jaren: meer banen voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, gemeentelijk maatwerk
en een systeem waarin de uitkering kan worden ingezet als loonkostensubsidie om mensen
aan het werk te krijgen. De VNG staat achter dit kader maar heeft ook geconstateerd dat de
cruciale inzet op begeleiding en ondersteuning van werkzoekenden en werkgevers zeker de
eerste jaren fors onder druk staat door de scherpe bezuinigingen.
Er is een overlap tussen de Wmo-doelgroep die is aangewezen op (arbeidsgerichte) Wmo-
dagbesteding en de doelgroep met een arbeidshandicap die begeleid regulier of beschut kan
werken.

8.5 Relatie met de Wet publieke gezondheid (Wpg)
Jeugdgezondheidszorg, preventieve ouderengezondheidszorg, gezondheidsbevordering,
epidemiologie & monitoring en beleidsadvisering ten behoeve van gezondheidsrisico’s zijn
taken die vastliggen in de Wpg en die een sterke relatie hebben met taken uit de Wmo. Een
aantal gemeenten combineert om deze reden de vierjaarlijkse nota lokaal gezondheidsbeleid
met het Wmo-beleidsplan. Vrijwel alle gezondheidsnota’s leggen de relatie met Wmo-beleid,
met name bij collectieve preventie voor volwassenen en ouderen om de kans op (verergering
van) ziekte of beperking te verminderen. Ook de relatie tussen gezondheid en sociale
veiligheid (zorgmijders) en het aanpakken van sociaal economische gezondheidsverschillen
komen in deze nota's voor.
Met de GGD heeft iedere gemeente een dienst voorhanden die op het gebied van
informatievoorziening en privacyvraagstukken een belangrijke rol kan spelen. Bij
privacygevoelige zaken kan de GGD de relevante verbindingen leggen, de GGD kan
handelend optreden bij dreigende escalatie van individuen en in sociale teams schakelen
tussen zorg en veiligheid.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                    42/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 43 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 44 ======================================================================

<pre>Daarnaast is de GGD een belangrijke speler bij het beantwoorden van én betekenis geven aan
lokale/regionale informatievragen rond welzijn en gezondheid en het verzorgen van monitors.
Voor de ouderenzorg ten slotte kan artikel 5A in de WPG, waarin de verantwoordelijkheid voor
de preventieve ouderengezondheidszorg is opgenomen, ingezet worden om vroegtijdig
problemen te signaleren en met voorstellen voor collectieve preventie te komen.

De GGD is een belangrijke speler in het domein van publieke gezondheid, mede door de
bestuurlijke verbinding met gemeenten vanuit de gemeenschappelijke regeling. Daarnaast zijn
er diverse andere organisaties die een rol spelen; Jeugdgezondheidszorg 0 tot 4 jaar, OGGZ-
taken (openbare geestelijke gezondheidszorg) en meldpunten vangnet (toekomstige AMHK)
zijn vaak bij de GGD ondergebracht maar in veel regio’s zijn ook andere organisaties
samenwerkingspartners. Daarnaast zijn zorgverleners (denk aan huisartsen /
gezondheidscentra, paramedici, ziekenhuizen en andere intramurale zorginstellingen)
relevante gesprekspartners om goede zorg én preventie in de wijk en gemeente te
organiseren.

Landelijk participeert de vereniging van de GGD'en in het traject Verkenning
Informatievoorziening Sociaal Domein (VISD).
Alle voorzitters van GGD’en vormen uit hoofde van hun functie de bestuurlijke
adviescommissie Publieke Gezondheid, die de VNG-commissies én de landelijke vereniging
van GGD’en adviseert over vraagstukken op het terrein van publieke gezondheid. Via het
klantcontactcentrum van de VNG (070-3738383) kunt u in contact komen met het secretariaat
van deze adviescommissie.

9. Invoerings-, handhavings- en uitvoeringsaspecten van de Wmo 2015
De nadruk op een zorgvuldige toegangsprocedure in de Wmo 2015 zal van gemeenten meer
uitvoeringscapaciteit gaan vragen. Het voeren van gesprekken, het betrekken van de
mantelzorg(s) daarbij, het doen van onderzoek en het zorgvuldig rapporteren zijn
arbeidsintensief. Wij adviseren gemeenten om aanbieders en cliëntondersteuners hierbij te
betrekken.
De verantwoordelijkheid van de gemeente om de maatschappelijke ondersteuning af te
stemmen met zorg die de cliënt op grond van andere wetten krijgt, alsmede de wettelijke
opdracht om breed naar het probleem van de melder te kijken, draagt eveneens bij tot een
meer arbeidsintensieve uitvoering. In dit verband wijzen we op de noodzaak voor gemeenten
bij multiprobleem situaties het ‘een-gezin-een-planbeleid’ vorm te geven.
Hiertegenover staat dat deze verantwoordelijkheden ook onder de huidige Wmo al bestaan en
dat gemeenten meer mogelijkheden krijgen om breed te kijken en te handelen omdat meer
taken in het sociale domein onder hun verantwoordelijkheid vallen.

Ook handhaving zal onder de Wmo 2015 meer van gemeenten vragen. De invoering van
toezichthouders (door het college aan te wijzen op grond van artikel 5.1 van de Wmo 2015) die
de kwaliteit van de ondersteuning gaan controleren en handhaven is nieuw. Verder worden




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                   43/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 44 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 45 ======================================================================

<pre>gemeenten meer dan onder de huidige Wmo verantwoordelijk voor de kwaliteit van de
maatschappelijke ondersteuning die met een pgb wordt ingekocht.

Gemeenten zullen in gesprekken burgers vaker op hun eigen verantwoordelijkheid wijzen. Of
de nieuwe Wmo 2015 daarvoor een voldoende stevig wettelijk fundament vormt, is nog een
vraag. Vooralsnog ziet het ernaar uit dat overtuigingskracht van de gemeentelijke consulent en
een beroep op de eigen kracht van de burger, het doen van een gedegen onderzoek en een
goede weergave daarvan in het verslag, de enige instrumenten zijn die gemeenten tot hun
beschikking hebben. De ‘bovengrenzen’ van wat redelijkerwijs van de burger en zijn eigen
steunsysteem verwacht mag worden, zullen opnieuw door de rechter worden bepaald. Het is
denkbaar dat het aantal bezwaar- en beroepszaken de eerste jaren na invoering van de wet
iets zal toenemen.


10. Financiële gevolgen van de Wmo 2015

In paragraaf 3 is al vermeld dat de decentralisatie van AWBZ-taken naar de Wmo 2015
gepaard gaat met omvangrijke bezuinigingen.
Bovendien zorgt de trend van de (dubbele) vergrijzing voor een toename van het aantal
kwetsbare burgers, waardoor een groter beroep op de Wmo 2015 zal worden gedaan. Deze
bezuinigingen kunnen niet geruisloos of pijnloos voor burgers en zorgaanbieders verlopen.
Omdat we, naast de bezuinigingen, met het sturingsprincipe van deze wet onbekend juridisch
terrein gaan betreden, zijn de financiële risico's voor gemeenten aanzienlijk. In de
meicirculaire 2014 is het definitieve macrobudget 2015 gepresenteerd.

Er is afgesproken dat er een sociaal deelfonds voor drie jaar komt waarin de budgetten voor
de Wmo, Participatiewet en Jeugdwet worden ondergebracht. De huidige middelen voor de
Wmo huishoudelijke hulp die via een integratie decentralisatie-uitkering beschikbaar zijn
gesteld of al sinds lang in de algemene uitkering van het gemeentefonds zijn ondergebracht
(hulpmiddelen, woningaanpassingen, welzijn) maken geen onderdeel uit van het sociaal
deelfonds. Gemeenten mogen de middelen uit het sociaal deelfonds breed inzetten, maar
alleen voor taken uit het sociale domein.

Er is nog onduidelijkheid rond de indexering van het sociaal deelfonds. Voor de jaren 2015 en
2016 hanteert het kabinet een groeipercentage van 1,4% per jaar. Over aanpassingen als
gevolg van loon- en prijsbijstelling moeten nog definitieve afspraken worden gemaakt.

Het macrobudget wordt voor 2015 ‘historisch’ verdeeld, aan de hand van het zorggebruik in
gemeenten in 2013. In de septembercirculaire gemeentefonds 2014 zal het objectief
verdeelmodel bekendgemaakt worden. De verdeling gebeurt dan aan de hand van objectieve
kenmerken, zoals het aantal inwoners, het aantal 75-plussers en het medicijngebruik. Vanaf
2016 zal het macrobudget volgens het objectieve verdeelmodel over gemeenten worden
verdeeld. Bij de overgang van het historische naar het objectieve verdeelmodel geldt een
overgangsregime en een ingroeipad. Er zijn nog geen afspraken gemaakt over hoe dit
ingroeipad er uit gaat zien en wat de looptijd zal zijn.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       44/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 45 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 46 ======================================================================

<pre>De komende jaren zal duidelijk worden of gemeenten met de Wmo 2015 de beoogde
doelstellingen kunnen bereiken met het beschikbare budget. Voldoende beleidsvrijheid en een
ontschot budget voor het hele sociale domein zijn van groot belang voor gemeenten om de
opgave te realiseren. Wij adviseren gemeenten de budgetten goed te monitoren en te sturen
op financiële beheersbaarheid.

Hoogachtend,
Vereniging van Nederlandse Gemeenten




J. Kriens
Voorzitter Directieraad




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                 45/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 46 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 47 ======================================================================

<pre>    Bijlage I Geschiedenis van het wetsvoorstel Wmo 2015

    I. Regeerakkoord 2012
    In het regeerakkoord ‘Bruggen slaan’, van VVD en PvdA, van 29 oktober 2012, is vastgelegd
    dat met ingang van 2015 een aantal taken in de AWBZ wordt beëindigd. Deze worden
    gedecentraliseerd naar de gemeenten en ondergebracht in een nieuwe Wmo.
    Deze taken zijn:
    • begeleiding (inclusief dagbesteding);
    • vervoer van en naar de dagbesteding;
    • kortdurend verblijf (respijtzorg);
    • cliëntondersteuning;
    • inloop GGZ;
    • een maatwerkvoorziening inkomenssteun voor chronisch zieken en gehandicapten;
    • niet medische persoonlijke verzorging;

    In de loop van 2013 kwamen daar nog bij:
    • beschermd wonen met begeleiding;
    • telefonische hulpdiensten
    • doventolk.
    • mantelzorgcompliment.

    II. Wijzigingen ten opzichte van het regeerakkoord

    Zorgakkoord april 2013
    Naar aanleiding van het zorgakkoord van april 2013 zijn de bezuinigingen op de
    huishoudelijke hulp van 75% verlaagd tot 40% vanaf 2015.
    Recentelijk heeft het kabinet besloten tot een regeling huishoudelijk hulp toelage .
    Gemeenten krijgen in 2015 en 2016 incidenteel 75 miljoen per jaar.
    Doel van het extra geld is het stimuleren van de vraag naar huishoudelijk hulp, teneinde
    zoveel mogelijk volwaardige werkgelegenheid te behouden. Het is aan de gemeente om
    samen met de aanbieders de mogelijkheden te verkennen. Uitgangspunt bij de uitwerking van
    de huishoudelijke hulp toelage is dat de gemeente aansluiting zoekt bij de lokale context. Zie
    ook paragraaf 6.4 van de ledenbrief.

    De overige bezuinigingen bleven aanvankelijk overeind:
    • begeleiding 25%;
    • generieke korting 25 miljoen;
    • vervoer van en naar de dagbesteding was vanaf 2013 al gekort met ruim 40%;
    • korting op AWBZ PGB’s 2,5% vanaf 2014;
    • hulpmiddelen 50 miljoen;
    • financiële maatwerkvoorziening inkomensondersteuning bedroeg in het regeerakkoord
    nog 750 miljoen. Dit wordt teruggebracht naar 268 miljoen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       46/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 47 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 48 ======================================================================

<pre>    Persoonlijke Verzorging niet langer onderdeel van de nieuwe Wmo
    In september 2013 besloot de regering de persoonlijke verzorging naar de
    Zorgverzekeringswet (Zvw) over te hevelen. De VNG ledenvergadering nam daarop vrijwel
    unaniem een resolutie aan waarin zij de VNG opriep opnieuw met het kabinet te gaan
    onderhandelen omdat de voorwaarden voor de decentralisatie niet langer acceptabel waren
    door het verlies van de persoonlijke verzorging.
    Na overleggen met de staatssecretaris is in december 2013 een overlegresultaat met positief
    advies aan de leden voorgelegd. In dit overlegresultaat stonden de volgende hoofdpunten:

    1. Alle begeleiding inclusief de begeleiding bij algemene dagelijkse levensverrichtingen gaat
    naar de gemeenten. Voor die laatste taak ontvangen gemeenten vanaf 2015 circa 125
    miljoen structureel uit het budget van de persoonlijke verzorging. Het exacte bedrag wordt na
    berekening door VWS beoordeeld door de Algemene Rekenkamer.

    2. Verpleging en verzorging worden onderdeel van het verzekerd pakket op grond van de
    Zorgverzekeringswet (Zvw).

    3. De samenwerking tussen gemeenten en zorgverzekeraars wordt vastgelegd in de
    toelichting op het Besluit Zvw. In de toelichting op de aanspraak wijkverpleging wordt
    vastgelegd dat elk wijkteam kan beschikken over de functie wijkverpleegkundige. In de
    aanspraak en toelichting worden de preventieve, signalerende, coördinerende en
    overlegfuncties van de wijkverpleegkundige beschreven.
    In de bekostigingssystematiek tussen rijk en zorgverzekeraars wordt het budget voor de
    beschikbaarheid van de wijkverpleegkundige voor de deelname aan het sociale wijkteam
    geoormerkt. Dit geldt ook voor de bekostiging van de werkzaamheden zoals coördineren,
    signaleren, coachen en individuele, geïndiceerde en zorggerelateerde preventie. Dit betekent
    dat zorgverzekeraars met gemeenten afspraken moeten maken over de inzet van de
    wijkverpleegkundige en de afstemming tussen maatschappelijke ondersteuning en zorg in de
    wijk. VNG en Zorgverzekeraars Nederland (ZN) werken een samenwerkingsagenda uit,
    waarvan afspraken over een afstemmingsmodel tussen zorgverzekeraars en gemeenten deel
    van zullen uitmaken.

    4. Het Rijk heeft toegezegd met ingang van 2015 structureel 200 miljoen euro extra
    beschikbaar te stellen voor een zorgvuldige overgang en vernieuwing van de
    maatschappelijke ondersteuning. Dit komt neer op een verzachting van de bezuinigingen.

    5. VWS stelt in 2014 7 miljoen euro beschikbaar voor de implementatie van de sociale
    wijkteams. Dit bedrag loopt op tot structureel 50 miljoen euro in 2017. Voor het mogelijk
    maken van sociale wijkteams wordt in 2014 een programma gestart voor onderzoek,
    ontwikkeling en kennisdeling. Het programma heeft tot doel gemeenten te faciliteren bij de
    implementatie en doorontwikkeling van het concept van de sociale wijkteams. De aansturing




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        47/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 48 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 49 ======================================================================

<pre>    zal plaatsvinden vanuit een programmaraad bestaande uit gemeenten en vertegenwoordigers
    van de rijksoverheid. Gemeenten worden voor de inhoudelijke aansturing van het programma
    verantwoordelijk in de rol van medeopdrachtgever.

    Uitslag ledenraadpleging december 2013
    Twee derde van de leden heeft zich uitgesproken tegen het overlegresultaat, vaak met een
    uitgebreide motivatie. Daaruit bleek dat de gemeenten nog steeds de nieuwe
    verantwoordelijkheid op zich willen nemen. Ook de tegenstemmers willen doorgaan met de
    decentralisatie. Wel maken gemeenten zich grote zorgen over de wijze waarop de
    decentralisatie van taken naar gemeenten van Rijkswege vorm krijgt. De zorgen en bezwaren
    van voor- en tegenstemmers kwamen sterk overeen. In de veelal uitgebreide inhoudelijke
    reacties verwijzen gemeenten naar de onduidelijkheid over de budgetten, te veel
    vrijblijvendheid in de samenwerking met zorgverzekeraars, de vertraging van
    wetgevingstraject én de toenemende stapeling van kabinetsmaatregelen die gemeenten op
    verschillende terreinen raken. Bovendien zouden de huidige budgettaire kaders en de
    overgangsrechten voor burgers gemeenten voor niet te dragen financiële risico’s plaatsen.
    Het VNG bestuur heeft uit de reacties geconcludeerd dat het voorwaardenpakket zoals het
    voor lag ontoereikend was voor een verantwoorde invoering van de nieuwe taken.

    In een brief van 17 januari 2014 aan het kabinet heeft de VNG gevraagd om een adequate
    reactie op de zorgen van de leden.

    Het kabinet heeft op 29 januari haar reactie aan de VNG gestuurd. Daarin zegt zij toe dat:
    • de financiële effecten van het overgangsrecht in 2015 worden gevolgd en dat de eerste
    uitkomsten al in de loop van 2015 bestuurlijk zullen worden besproken.
    • er afspraken met betrekking tot de inzet en de financiering van de wijkverpleegkundige in
    het sociale wijkteam worden neergelegd in het Besluit zorgaanspraken en in de beleidsregels
    van de NZA.

    BZK en VWS stellen een breed periodiek overleg in met gemeenten. Deze zogeheten
    ‘regietafel decentralisaties’ moet leiden tot een versterking van de regie op de drie
    decentralisaties.
    Deze regietafels zijn inmiddels van start gegaan.

    III. Advies Raad van State
    De Raad van State is kritisch op een aantal aspecten van het wetsvoorstel. Deze kritiek is
    voor een groot deel in lijn met de zorgen en bezwaren die ook vanuit de VNG zijn geuit.
    Opmerkelijk is dat de Raad van State met ons van oordeel is dat gemeenten op de eigen
    financiële kracht van burgers moeten kunnen sturen. Het wetsvoorstel biedt nu die
    mogelijkheid niet. Volgens de Raad van State levert het wetsvoorstel een eerste bijdrage aan
    het beheersen van de ontwikkeling van de collectieve uitgaven aan langdurige zorg. Door het
    maken van een omslag van verzekerde rechten naar voorzieningen en decentralisatie van de




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      48/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 49 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 50 ======================================================================

<pre>    beleidsmatige en financiële verantwoordelijkheid voor deze taken naar gemeenten kan met
    minder collectieve middelen zo gericht mogelijk ondersteuning worden geboden. Integraliteit
    van taken is volgens de Raad van State voor deze opzet een belangrijke voorwaarde om tot
    een betere en efficiëntere dienstverlening te komen.

    De Raad van State betreurt het feit dat de persoonlijke verzorging grotendeels wordt
    overgeheveld naar de Zorgverzekeringswet. Daarover zegt de raad het volgende: “Daarmee
    blijft persoonlijke verzorging een verzekerde aanspraak. In zoverre wordt de beoogde omslag
    in denken en doen, fors beperkt. Daardoor blijft voor dit deel de opwaartse druk van de
    zorguitgaven bestaan. Verder is onzeker of diegenen die (blijvend) zijn aangewezen op deze
    zorg, deze ook (toereikend) zullen blijven krijgen. De beoogde integraliteit van taken in het
    sociale domein wordt door het wetsvoorstel beperkt, zowel inhoudelijk als in financiële zin.
    Bovendien kunnen nieuwe afbakeningsproblemen ontstaan tussen de Zorgverzekeringswet
    en de Wmo 2015”.

    Verder gaat de Raad van State in op het hoge tempo waarin de decentralisatie moet worden
    gerealiseerd. Ook denkt zij dat de wettelijke verplichting voor gemeenten om samen te
    werken, niet nodig is. Bovendien stelt de Raad van State vragen bij de voorwaarden en de
    procedure om voor de voorzieningen in aanmerking te komen en de veelheid van instanties
    die zich met kwaliteitseisen zal bezig houden. De kwaliteitsparagraaf van de wet is naar
    aanleiding van het advies aangepast. Gemeenten worden integraal verantwoordelijk voor de
    kwaliteit van de maatschappelijke ondersteuning. Wij komen hier later in de ledenbrief nog op
    terug.

    IV. De behandeling van het wetsvoorstel Wmo 2015 in de Tweede en Eerste Kamer
    Voorafgaand aan de behandeling van het wetsvoorstel heeft het kabinet met de
    gedoogpartijen D’66, Christen Unie en SGP op 19 april een zorgakkoord gesloten waardoor
    de financiële randvoorwaarden voor de beginperiode van de Wmo 2015 verbeterd zijn.
    Gemeenten krijgen in 2015 € 195 miljoen extra in aanvulling op de eerder toegezegde 200
    miljoen), in 2016 € 165 miljoen en daarna € 50 miljoen in 2017, aflopend naar € 30 miljoen
    structureel vanaf 2019.
    Het Rijk stelt verder extra geld beschikbaar (oplopend tot € 70 miljoen vanaf 2019) om de
    extramuralisering te verzachten. Ouderen en gehandicapten met ZZP VV3 en VG4 die niet
    het thuis niet meer redden komen toch in aanmerking voor Wet langdurige zorg.
    Daardoor kunnen gemeenten de eerste jaren een meer geleidelijke omslag realiseren en de
    focus leggen op vernieuwen, naast bezuinigingen.

    Op 24 april jl. heeft de Tweede Kamer het wetsvoorstel Wmo 2015 aangenomen met 102
    stemmen voor en 48 stemmen tegen. Verder zijn er 32 amendementen en 6 moties
    aangenomen. Op 8 juli heeft de Eerste Kamer het wetsvoorstel aangenomen met 38
    stemmen voor en 37 stemmen tegen.
    Bijlage II De reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid in de Wmo 2015




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         49/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 50 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 51 ======================================================================

<pre>In paragraaf 4 van de ledenbrief is uiteengezet in welke opzichten de Wmo 2015 verschilt van de
huidige Wmo. De Wmo 2015 geeft gemeenten een minder vergaande opdracht dan de huidige
Wmo, maar de zinsnede “het leveren van een passende bijdrage aan participatie en
zelfredzaamheid” zegt nog weinig over hoe ver die verantwoordelijkheid reikt. Tijdens de sessies
van de klankbordgroepen van gemeenten en patiënten- en cliëntenorganisaties werd veelvuldig
de vraag naar de reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid gesteld.
Aanknopingspunten daarvoor vinden we in de huidige Wmo en AWBZ praktijk, de jurisprudentie
en uiteraard in de Wmo 2015 zelf.
In deze bijlage geven we daarvan een samenvattend overzicht dat mogelijk kan bijdragen tot een
begin van inzicht in de reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid in relatie tot de Wmo
2015 en de daarvoor beschikbare middelen. Toekomstige jurisprudentie zal de grenzen van de
gemeentelijke verantwoordelijkheid verder moeten bepalen. Deze bijlage is informatief van aard
en heeft geen status.

Voor de bepaling van de reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid zijn de volgende
kaders richtinggevend:

    1. De Wmo 2015 en dan met name artikel 2.3.5. over de maatwerkvoorziening.

    2. De jurisprudentie met betrekking tot de huidige Wmo. Deze jurisprudentie heeft met
       betrekking tot de bestaande Wmo taken in de afgelopen jaren richting gegeven aan de
       reikwijdte van de compensatieplicht. Uit die jurisprudentie zijn bepaalde algemene
       “grenzen” af te leiden. Bijvoorbeeld het feit dat een gemeente verschillende tarieven voor
       het pgb huishoudelijke hulp mag hanteren. Een tarief voor een particulier mag lager zijn
       dan een tarief voor een medewerker van een thuiszorgorganisatie. Deze jurisprudentie
       blijft onder de nieuwe Wmo van kracht voor zover nog relevant onder de Wmo 2015 en
       tenzij uit nieuwe jurisprudentie het tegendeel blijkt.

    3. De huidige AWBZ praktijk met betrekking tot de taken die naar de Wmo 2015 gaan
       (begeleiding, dagbesteding, vervoer en kortdurend verblijf). De grenzen die daarvoor in
       de AWBZ zijn aangegeven kunnen door gemeenten als uitgangspunt worden genomen.
       Gemeenten hoeven niet meer te doen dan in de AWBZ gangbaar was. Uiteraard mag
       een gemeente wel meer doen, maar het beschikbare budget zal hiervoor weinig ruimte
       bieden. Onder de AWBZ geldt bijvoorbeeld een zogeheten vergoedingenlijst voor het
       pgb. Daarin staat wat pgb houders wel en niet met het pgb mogen bekostigen. Zo mocht
       bijvoorbeeld met het pgb geen begeleiding worden ingekocht bij recreatieve uitstapjes.
       Andere protocollen zoals het protocol “gebruikelijke zorg” worden al jaren door
       gemeenten toegepast bij de verstrekking van huishoudelijke hulp en kunnen worden
       toegepast op begeleiding en kortdurend verblijf.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        50/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 51 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 52 ======================================================================

<pre>    4. Voorzieningen en zorg die op grond van andere wetten zoals de Zvw en de Wlz worden
       geleverd, vallen niet onder de Wmo 2015. In paragraaf 8 van de ledenbrief is dit
       toegelicht. Overigens wil dit niet zeggen dat voorzieningen die niet onder de Zvw of Wlz
       worden geleverd automatisch onder de Wmo 2015 vallen. Een voorbeeld is de rollator die
       uit het basispakket van de Zvw is gehaald. Deze hoeft niet onder de Wmo 2015 vergoed
       te worden. De rollator is daarmee algemeen gebruikelijk geworden en burgers betalen die
       zelf.

    5. De gemeentelijke budgetten voor de Wmo taken zoals bepaald in het regeerakkoord, de
       zorgakkoorden van 20013 en 20014 en de afspraken m.b.t. rijksbegroting 2014. Zoals
       bekend gaat de decentralisatie van de Wmo gepaard met behoorlijke kortingen op het
       budget, ook al zijn deze kortingen met name in het overgangsjaar 2015 verzacht. De
       korting op de huishoudelijke hulp van 40% maakt het noodzakelijk dat gemeenten hier
       een soberder beleid op gaan voeren. In het regeerakkoord is met betrekking tot de HH
       gesteld dat dit alleen nog bedoeld is voor burgers met een beperking die het echt niet zelf
       kunnen regelen en betalen. Dit leidt ertoe dat gemeenten naar wegen zullen moeten
       zoeken bij de afweging of iemand zelf zijn HH kan regelen toch inkomen en vermogen op
       de een of andere manier te betrekken. Door van de HH een algemene voorziening te
       maken heeft de gemeente hier meer mogelijkheden dan bij de maatwerkvoorziening.

    6. Het in de Wmo 2015 bepaalde overgangsrecht voor verschillende doelgroepen. Voor
       burgers met een Wmo-voorziening zullen gemeenten zelf het overgangsrecht in de
       verordening moeten opnemen en daarbij rekening houden met de redelijke termijnen uit
       de Awb. Voor burgers in een beschermde woonvorm (AWBZ) geldt een overgangsrecht
       van 5 jaar en geen bezuiniging op het budget. Daar zullen gemeenten de komende jaren
       weinig beleidsruimte hebben, maar ook geen bezuinigingen hoeven door te voeren.
       De overige AWBZ gebruikers krijgen een overgangstermijn van één jaar. De gemeente
       kan hen alleen iets anders aanbieden als zij het daarmee eens zijn.

    2. Criteria die de verantwoordelijkheid van gemeenten in het kader van de Wmo 2015
    begrenzen.

    2.1 Algemeen gebruikelijke voorzieningen
    Algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn in principe voor iedereen beschikbaar, of mensen
    nu wel of geen beperking hebben. Wat in een concrete situatie algemeen gebruikelijk is,
    hangt vaak af van de geldende maatschappelijke normen op het moment van de aanvraag.

    Algemeen gebruikelijke voorzieningen hoeven niet vanuit de Wmo te worden verstrekt.
    Een voorziening is algemeen gebruikelijk als die:
        - niet speciaal bedoeld is voor mensen met een beperking én;
        - in de reguliere handel verkrijgbaar is, én
        - in prijs vergelijkbaar is met soortgelijke producten.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        51/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 52 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 53 ======================================================================

<pre>    Heel duidelijk zijn deze criteria niet. De jurisprudentie verwoordt het zo: “een voorziening
    waarvan aannemelijk is te achten dat belanghebbende daarover ook zou hebben beschikt als
    hij niet gehandicapt was” (zie o.a. CRvB 14-07-2010, nr. 09/562). Bovendien blijkt uit
    jurisprudentie dat een voorziening voor de ene persoon wel algemeen gebruikelijk kan zijn en
    voor de ander niet. Zo kunnen beugels in het toilet voor een persoon van boven de 70 jaar
    algemeen gebruikelijk zijn, maar voor een jongere persoon die na een ongeluk gehandicapt is
    geraakt, niet.

    Uitzonderingen op deze criteria kunnen zijn situaties waarin:
        - de handicap plotseling ontstaat, waardoor algemeen gebruikelijke voorzieningen eerder
            dan normaal aangeschaft of vervangen moeten worden;
        - de aanvrager een inkomen heeft, dat door aantoonbare kosten van de handicap onder
            de voor hem geldende bijstandsnorm dreigt te komen.

    Er is geen complete lijst van voorzieningen die algemeen gebruikelijk zijn, maar voorbeelden
    zijn:
          - tandem (met uitzondering van een ouder-kind tandem);
          - fiets met lage instap, ligfiets;
          - spartamet/ tandemmet;
          - rollator;
          - elektrische fiets/tandem (al dan niet met lage instap) voor een persoon van 16 jaar en
               ouder;
          - bakfiets, fietskar, aanhangfiets;
          - personenauto en de gebruikskosten die daaraan verbonden zijn;
          - autoaccessoires: airconditioning, stuurbekrachtiging, elektrisch bedienbare ruiten,
               trekhaak;
          - eenhendelmengkranen;
          - thermostatische kranen;
          - keramische- of inductiekookplaat;
          - verhoogd toilet of toiletverhoger;
          - tweede toilet/sanibroyeur;
          - renovatie van badkamer en keuken*;
          - antislipvloer/coating;
          - wandbeugels;
          - zonwering (inclusief elektrische bediening);
          - ophogen tuin/bestrating bij verzakking.

* Bij de Wmo wordt ervan uit gegaan dat elke badkamer of keuken eens in de zoveel jaar
vernieuwd wordt. Bij een aanvraag voor een woningaanpassing van een badkamer of keuken
wordt rekening gehouden met de leeftijd van de badkamer of keuken. Als een keuken of
badkamer ouder is, wordt de bijdrage vanuit de Wmo lager.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            52/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 53 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 54 ======================================================================

<pre>Voor huishoudelijke hulp vindt de VNG dat deze bij een zeker inkomen en bij een zekere leeftijd
als algemeen gebruikelijk kan worden beschouwd. Maar lastig is dat de Wmo 2015 gemeenten
daarover geen duidelijke richtlijnen geeft. Formeel mogen gemeenten “niet aan inkomenspolitiek
doen”. De vraag blijft hoe gemeente dan moeten beoordelen of de aanvrager de HH zelf kan
bekostigen. Zie ook hierboven onder paragraaf 1, punt 5.

2.2 Algemene voorzieningen
De definitie van een algemene voorziening in de Wmo 2015 luidt: een aanbod van diensten of
activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en
mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is gericht op het versterken van
zelfredzaamheid en participatie, of op opvang;

Hierbij kan een onderscheid gemaakt worden tussen voorzieningen in de markt, waarmee de
gemeente geen bemoeienis heeft en voorzieningen die geheel of gedeeltelijk door de gemeente
worden bekostigd. Deze voorzieningen zijn voorliggend aan de maatwerkvoorziening. Dit
betekent dat de gemeente eerst beoordeelt of het probleem van een persoon met een beperking
kan worden opgelost door middel van een algemene voorziening. De landelijke eigen
bijdrageregeling is niet van toepassing op algemene voorzieningen. De gebruiker betaalt of de
marktprijs of een al dan niet kostendekkend tarief waar het een door de gemeente gesubsidieerde
voorziening betreft.

De zin ”zonder voorafgaand onderzoek toegankelijk” moet wel in de context worden bekeken. Het
betekent in dit verband dat de gemeente voor deze voorziening geen beschikking afgeeft. De
voorziening in kwestie zal wel een toegangstoets doen of iemand tot de doelgroep van de
voorziening behoort. Bijvoorbeeld: om gebruik te maken van een passantenverblijf zal de cliënt
moeten aantonen dat hij dakloos is.

Voorbeelden van algemene voorzieningen die door de overheid (mede) gefinancierd zijn:
Peuterspeelzalen
Scholen
Algemeen maatschappelijk werk
Schuldhulpverlening en budgettering
GGD
Welzijnswerk (voor ouderen)
Jongerenwerk
Informatie en advieswerk
Formulierenbrigade
Klussendienst
Was- en strijkservices
Sportvoorzieningen
Maaltijdvoorziening




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         53/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 54 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 55 ======================================================================

<pre>Passantenverblijf voor dak- en thuislozen
Sociale alarmering
Cliëntondersteuning (kosteloos)

Voorbeelden van algemeen (gebruikelijke) voorzieningen in de markt zijn:
Kinderopvang
Boodschappendiensten supermarkten
Glazenwasser
Tuinonderhoud
Commercieel sportaanbod
Gemaksdiensten van de zorgverzekeraar

De Wmo 2015 biedt gemeenten meer mogelijkheden om voor voorzieningen die onder de huidige
Wmo individuele voorzieningen zijn, te verwijzen naar gesubsidieerde of commerciële algemene
voorziening.
Voorbeelden zijn een algemene voorziening voor schoonmaakondersteuning, collectief vervoer,
een scootmobiel of rolstoelpool, en een dagopvangcentrum voor ouderen.
In principe kan de gemeente voor het gebruik van deze voorzieningen een kostendekkend tarief
vragen. Aan personen met een laag inkomen kan via de bijzondere bijstand een lager tarief
worden gegeven.

Voor cliënten kan het gebruik maken van een algemene voorziening het nadeel hebben dat de
kosten die ze daarvoor maken niet betrokken worden in het anticumulatiebeding voor de eigen
bijdrage die wordt vastgesteld en geïnd door het CAK. Gemeenten kunnen ervoor kiezen om de
kosten die cliënten maken voor algemene voorzieningen die voorheen als individuele voorziening
werden aangeboden bij het CAK aan te melden. Hierover zullen zij met het CAK aparte afspraken
moeten maken.

2.3 Gebruikelijke zorg
Van gebruikelijke zorg is sprake indien er een huisgenoot aanwezig is, die in staat kan worden
geacht het huishoudelijk werk over te nemen. Onder huisgenoot wordt verstaan: een persoon die
- ofwel op basis van een familieband, ofwel op basis van een bewuste keuze - één huishouden
vormt met de persoon die beperkingen ondervindt. Een huisgenoot is bijvoorbeeld een inwonend
kind, maar zijn ook inwonende ouders. Of sprake van inwoning wordt naar de concrete feitelijke
situatie beoordeeld. Daarbij staat inwonend tegenover het hebben van een volledig eigen en
zelfstandige huishouding, waarbij er geen zaken zoals huisnummer, kosten nutsvoorzieningen en
voordeur door elkaar lopen. Bij gebruikelijke zorg wordt rekening gehouden met de leeftijd van de
huisgenoot. Tot 18 jaar wordt van huisgenoten verwacht dat zij hun bijdragen leveren bijvoorbeeld
door hun eigen kamer schoon te houden en/of door hand- en spandiensten te verrichten, zoals
het doen van (kleine) boodschappen en het helpen bij de afwas. Bij gebruikelijke zorg wordt
uitgegaan van de mogelijkheid om naast een volledige baan een huishouden te kunnen runnen.
Alleen bij daadwerkelijke afwezigheid van de huisgenoot gedurende een aantal dagen en nachten




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      54/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 55 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 56 ======================================================================

<pre>zullen de niet-uitstelbare taken overgenomen kunnen worden. Bij het zwaar en licht huishoudelijk
werk gaat het veelal om uitstelbare taken. Alleen als schoonmaken niet kan blijven liggen
(regelmatig geknoeide vloeistoffen en eten) zal dat direct moeten gebeuren. Hier zal dan ondanks
de gedeeltelijk gebruikelijke zorg wel voor geïndiceerd worden.

In situaties korter dan drie maanden moet alle zorg door de gebruikelijke zorger worden geboden.

Het Rijk heeft in het kader van de AWBZ een richtlijn ontwikkeld voor gebruikelijke zorg voor
ouders ten opzichte van hun kinderen. Deze kan ook door gemeenten gebruikt worden.


Kinderen van 0 tot 3
- hebben volledige Persoonlijke Verzorging (PV) en Begeleiding (BG) van een ouder nodig.
Bovengebruikelijke PV en BG bij kinderen tot 3 jaar komt daarom zelden voor.


Kinderen van 3 tot 5
- kunnen niet zonder toezicht van volwassenen;
- hebben begeleiding en stimulans nodig bij hun psychomotorische ontwikkeling;
- kunnen zelf zitten, en op gelijkvloerse plaatsen zelf staan en lopen;
- ontvangen zindelijkheidstraining van ouders/verzorgers;
- hebben gedeeltelijk hulp en volledig stimulans en toezicht nodig bij aan- en uitkleden, eten en
wassen;
- kunnen in- en uit bed komen, dag- en nachtritme en dagindeling bepalen;
- hebben begeleiding nodig bij hun spel en vrijetijdsbesteding;
- zijn niet in staat zich zonder begeleiding in het verkeer te begeven.


Kinderen van 5 tot 12
- hebben een reguliere dagbesteding op school;
- kunnen niet zonder toezicht van volwassenen;
- hebben toezicht nodig en nog maar weinig hulp bij hun persoonlijke verzorging;
- hebben begeleiding en stimulans nodig bij hun psychomotorische ontwikkeling;
- zijn overdag zindelijk, en 's nachts merendeels ook; ontvangen zonodig zindelijkheidstraining
van de ouders/verzorgers;
- hebben begeleiding van een volwassene nodig in het verkeer wanneer zij van en naar school
of activiteiten ter vervanging van school gaan;
- hebben een reguliere dagbesteding op school, oplopend van 22 tot 25 uur/week.


Kinderen van 12 tot 18 jaar
- hebben geen voortdurend toezicht nodig van volwassenen;
- kunnen vanaf 16 jaar dag en nacht alleen gelaten worden;
- kunnen vanaf 18 jaar zelfstandig wonen;
- hebben bij hun persoonlijke verzorging geen hulp en maar weinig toezicht nodig;




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           55/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 56 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 57 ======================================================================

<pre>- hebben tot 18 jaar een reguliere dagbesteding op school/opleiding;
- hebben begeleiding en stimulans nodig bij ontplooiing en ontwikkeling (bv. huiswerk of het
zelfstandig gaan wonen).



Gebruikelijke begeleiding
In de hierboven beschreven drie groepen valt gebruikelijke begeleiding onder gebruikelijke zorg.
Onder gebruikelijke begeleiding valt:
- Het geven van begeleiding op het terrein van de maatschappelijke participatie;
- Het geven van begeleiding binnen de persoonlijke levenssfeer, zoals familiebezoek en huisarts;
- Het bieden van hulp of het overnemen van taken die bij een gezamenlijk huishouden horen,
zoals het doen van de administratie;
- Het leren omgaan van derden (familie en vrienden) met de cliënt;
- Het bieden van een beschermende woonomgeving van ouders aan kinderen is tenminste tot
een leeftijd van 17 jaar zowel in kortdurende als langdurige situaties gebruikelijk.

2.4 Mantelzorg en bovengebruikelijke zorg
Mantelzorg wordt in de Wmo 2015 gedefinieerd als “hulp ten behoeve van zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen en opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen
en zorg en overige diensten als bedoeld in de Zvw die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen
personen bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van hulpverlenend
beroep”.
Mantelzorg overstijgt gewoonlijk de gebruikelijke zorg en wordt bovengebruikelijke zorg genoemd.
Tot 2013 was mantelzorg per definitie bovengebruikelijke zorg die voor vergoeding in het kader
van de AWBZ in aanmerking kwam. Vanaf 2013 geldt in de AWBZ de regel dat anderhalf uur per
24 uur bovengebruikelijke zorg voor rekening van de cliënt komt. Gemeenten kunnen deze regel
onder de Wmo 2015 overnemen.

In de Wmo 2015 blijft mantelzorg in principe vrijwillig. Wel krijgen gemeenten vanuit de Wmo
2015 de opdracht om eerst na te gaan of het probleem van de cliënt met inzet van eigen netwerk
kan worden opgelost. Dat zou kunnen inhouden dat met het eigen sociaal netwerk of de
mantelzorger wordt afgesproken dat deze bovengebruikelijke zorg levert.
Bij deze afweging dient de gemeente de belangen en de draagkracht van de mantelzorger mee te
wegen. Inzet van respijtzorgvoorzieningen (zie hierna) kan de draagkracht van de mantelzorger
versterken.
Een mantelzorger heeft onder de Wmo 2015 geen eigenstandig recht op een
maatwerkvoorziening. De maatwerkvoorziening wordt altijd toegekend aan degene met de
beperking. Wel krijgt de gemeenten de opdracht de mantelzorger(s) te betrekken bij het gesprek
en na te gaan of zij behoefte hebben aan ondersteuning vanuit algemene voorzieningen.

2.5 Goedkoopst adequaat




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                      56/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 57 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 58 ======================================================================

<pre>Dit begrip is ontleend aan de praktijk van de voormalige Wet voorzieningen gehandicapten en
wordt ook in de AWBZ en de huidige Wmo toegepast.
De gemeente mag de voorziening die het goedkoopst adequaat is inzetten. Dit begrip betekent
zoveel als dat de voorziening doelmatig moet zijn. Het begrip heeft zowel betrekking op een
voorziening in natura als op een pgb.
Om tot een budgetbepaling te komen, wordt de hoogte van het pgb gekoppeld aan de
tegenwaarde van de in natura te verstrekken goedkoopst adequate voorziening.
Een gemeente die door het afsluiten van een contract met een leverancier een inkoopvoordeel
heeft behaald, kan bij het bepalen van de hoogte van het pgb rekening houden met dit voordeel.
Een cliënt die een duurdere voorziening wenst dan de voorziening die het goedkoopst adequaat
is, betaalt de meerkosten zelf. Voor het vervoer van en naar de dagbesteding kan het principe
goedkoopst adequaat tot gevolg hebben dat een cliënt die naar een andere dagbestedingslocatie
wil dan de voorziening die het dichtst bij zijn woonplaats is gevestigd, de meerkosten van het
vervoer zelf moet betalen.

2.6 Voorzienbaarheid
In de jurisprudentie is over dit begrip nog geen duidelijkheid. Het begrip is vooral van toepassing
op ouderen die een Wmo-voorziening aanvragen.
Een oudere die een aantal jaren ingeschreven staat voor een appartement of serviceflat en op het
moment van verhuizing een verhuiskostenvergoeding bij de Wmo aanvraagt, had deze verhuizing
kunnen zien aankomen en daarvoor kunnen reserveren.
Mogelijk geldt het criterium ook voor de aanvragen voor huishoudelijke hulp en bepaalde
woningaanpassingen. Bij het ouder worden mag van mensen gevraagd worden dat zij anticiperen
op beperkingen die te maken hebben met ouderdom en daarvoor reserveren.
Gemeenten die het criterium voorzienbaarheid bij de afweging willen betrekken zullen dit goed
moeten vastleggen in beleidsplan en verordening.

2.7 Medisch moeilijk te objectiveren aandoeningen (MMOA)
Hierbij is sprake van beperkingen die niet direct kunnen worden gerelateerd aan een bepaald
ziektebeeld. Voorbeelden zijn chronisch vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie, whiplash en
bekkeninstabiliteit. In de AWBZ konden mensen met deze aandoeningen vrijwel nooit een
grondslag krijgen. Gemeenten die hiermee te maken krijgen doen er goed aan een diagnostisch
onderzoek te vragen, alvorens ondersteuning toe te kennen.

2.8 Grenzen aan de omvang van de ondersteuning
Voor de huishoudelijke hulp maken gemeenten al jaren gebruik van de richtlijnen die
oorspronkelijk in de AWBZ waren geformuleerd. Zo wordt bij het bepalen van de omvang van het
aantal uren HH uitgegaan van een woning op het niveau sociale woningbouw.

Voor het aantal vervoerkilometers dat een persoon per jaar nodig heeft geldt een norm van
maximaal 1000 tot 1500 kilometer per jaar. Als de vervoersbehoefte beperkter is kan een lagere
norm worden aangehouden.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        57/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 58 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 59 ======================================================================

<pre>In de AWBZ zijn protocollen ontwikkeld voor de gemiddelde tijd die een bepaalde zorghandeling
kost. Gemeenten zullen het systeem van tot in detail opgeknipte zorg, gefinancierd door middel
van “uurtje factuurtje” systeem mogelijk niet willen kopiëren. Maar zij zullen wel kennis moeten
nemen van normtijden voor bepaalde handelingen om het benodigd aantal uren ondersteuning te
kunnen toekennen.

Voor dagbesteding geldt in de AWBZ het maximum van 9 dagdelen per week voor personen tot
65 jaar. Een dagdeel bedraagt 4 uur. Het maximum aantal dagdelen is afgeleid van het gemiddeld
aantal uren dat een gezond persoon naar school gaat, studeert of betaalde arbeid verricht. Voor
ouderen van 65 jaar en ouder is het maximum voor dagopvang 6 dagdelen per week.

Voor individuele begeleiding varieert het aantal uren tussen het minimum van 1,9 uur per week en
het maximum van 24,9 uur per week.

De omvang van kortdurend verblijf (respijtzorg) varieert van één etmaal per week tot maximaal 3
etmalen per week. Voor kortdurend verblijf wordt in de AWBZ geen pgb verstrekt.

2.9 Tarieven
De tarieven in de AWBZ voor begeleiding, vervoer en kortdurend verblijf werden tot 2015 jaarlijks
door de NZA vastgesteld. Vanaf 2015 bepalen gemeenten zelf de tarieven. Gemeenten kunnen
de tarieven van het NZA minus de bezuiniging als richtlijn hanteren bij hun eigen tariefbepaling in
2015. Daarbij moet bedacht worden dat de NZA tarieven, maximum tarieven zijn. De meeste
zorgaanbieders krijgen geen maximale tarieven.
Er zijn ook andere manieren om tot lagere tarieven te komen. In plaats van naar de vergoeding
van de NZA te kijken (inkomstenkant), kan gekeken worden naar de uitgave kant. Wat kost een
uur begeleiding bijvoorbeeld? Uit welke elementen is een kostprijs opgebouwd?

Met betrekking tot de pgb-tarieven is het gangbare praktijk dat deze circa 20% lager kunnen
liggen dan tarieven waarmee vergelijkbare zorg in natura wordt ingekocht. Dat heeft ermee te
maken dat er bij een pgb minder overheadkosten hoeven te worden mee berekend.

Gemeenten mogen variëren met hun tarieven al naar gelang de professionaliteit van de met het
pgb ingekochte ondersteuning. Voor een niet-opgeleid persoon uit het eigen netwerk geldt een
lager tarief dan voor een opgeleide hulpverlener in dienst bij een aanbieder.

In de AWBZ is sinds 1 januari 2014 bepaald dat de hoogte van een pgb waarmee een niet
professionele zorgverlener wordt betaald, maximaal 20 euro per uur (tarief 2014) bedraagt.
Gemeenten zouden bij deze AWBZ praktijk kunnen aansluiten.
De vrijheid van de gemeente om zelf tarieven te bepalen, wordt door artikel 2.6.6 van de Wmo
2015 begrensd doordat de gemeente bij verordening regels moet stellen hoe ze een goede prijs-
kwaliteit verhouding van de maatwerkvoorzieningen waarborgt, waarbij rekening wordt gehouden




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         58/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 59 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 60 ======================================================================

<pre>met de deskundigheid van beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden.

2.10 Financiële zelfredzaamheid
Uit de jurisprudentie kan nog geen heldere lijn worden gehaald. Aan de ene kant heeft de
Centrale Raad van Beroep in meerdere uitspraken duidelijk gemaakt dat gemeenten geen
absolute inkomensgrenzen mogen hanteren om mensen buiten de Wmo te sluiten. Aan de
andere kant is er jurisprudentie waarbij de Raad wel rekening hield met het financiële vermogen
van burgers om zelf in een oplossing te voorzien.

Enkele voorbeelden zijn:
- Van een oudere persoon die zijn auto heeft verkocht omdat hij het niet meer veilig vindt om te
rijden en bij de Wmo aanklopt voor een scootmobiel, mag worden verwacht dat hij met de
opbrengst van de auto op eigen kosten een scootmobiel aanschaft.
- Een echtpaar met twee huizen in bezit, verkoopt het aangepaste huis, gaat wonen in het niet-
aangepaste huist en vraagt bij de Wmo nieuwe woningaanpassingen aan. De rechter oordeelde
dat het echtpaar bij de verkoop van de woning rekening had kunnen houden met de noodzakelijke
aanpassingen van het andere huis.
- Een oudere persoon die servicekosten van een particulier serviceappartement zelf betaalde en
de HH bij de Wmo aanvroeg, kreeg van de rechter te horen, dat gelet op de hoge eigen bijdrage
voor de servicekosten en het vermogen waarover de persoon beschikte, zij de HH zelf kon
betalen.
- Een echtpaar koopt een huis voor een miljoen euro en vraagt de woningaanpassingen bij de
gemeente aan. De gemeente vindt dat zij in staat zijn de aanpassingen zelf te betalen gelet op de
prijs die ze voor een hun huis kunnen betalen. De rechter gaat hier in mee.
- Een persoon die altijd particuliere hulp heeft gehad, vraagt om HH uit de Wmo nadat de
particuliere hulp ermee opgehouden is. Omdat er in zijn situatie verder niets is veranderd, wordt
hij geacht de HH net als voorheen zelf te regelen en te betalen.

In de MvT bij de Wmo 2015 wordt gesteld dat gemeenten burgers niet vanwege hun inkomen en
vermogen mogen uitsluiten van de Wmo. Bij het gesprek zal de gemeente nagaan of de
aanvrager zelf in een oplossing kan voorzien. Het kan niet anders of de financiële
zelfredzaamheid zal daarbij aan de orde komen. Er ligt nu eenmaal een verband tussen de
zelfredzaamheid van een persoon en diens financiële omstandigheden. Maar zoals het er nu
uitziet, kan de gemeente daar alleen op vrijwillige basis een beroep op doen. In de praktijk zal dit
gaan wringen. Daarom verwachten wij dat ook met de Wmo 2015 de juridische discussie over
financiële zelfredzaamheid door zal gaan.
Door aanpassing per 2014 van het Besluit maatschappelijke ondersteuning hebben gemeenten
vanaf 2014 de mogelijkheid voor nieuwe gevallen en voor vervanging van voorzieningen een
eigen bijdrage te vragen tot de hoogte van de kostprijs. De termijn voor de betaling van de eigen
bijdrage voor hulpmiddelen en woningaanpassingen van maximaal drie jaar is losgelaten. Meer
mensen zullen hun Wmo-voorziening helemaal zelf betalen en zullen er mogelijk vaker voor
kiezen om deze zelf (goedkoper) aan te schaffen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                              59/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 60 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 61 ======================================================================

<pre>Bijlage III : Veelgestelde vragen Modelverordening Wmo 2015

A. Algemene vragen over de modelverordening:

1. Weigeringsgronden in modelverordening
V: Waarom zijn er in de modelverordening geen weigeringsgronden opgenomen?
A: De reden daarvoor is dat de cliëntenorganisaties fel tegen de opname van weigeringsgronden
waren. Dat vonden ze een veel te negatieve benadering. We hebben in artikel 8 van de
modelverordening een aantal elementen die ook in de vorm van weigeringsgronden zouden
kunnen worden opgenomen, zoveel mogelijk positief geformuleerd opgenomen.

2. Inwerkingtreding wet en verordening, bevoegdheid bestuur
V: Op 1 november 2014 moet de verordening zijn vastgesteld. Betekent dat dat het college vanaf
die datum al op aanvragen om maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen kan gaan
beschikken?
A: Op grond van het Besluit van 9 juli 2014, houdende vaststelling van het tijdstip van
inwerkingtreding van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015
(https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stb-2014-281.html) is de Wmo 2015 in werking getreden
op 10 juli 2014, met uitzondering van de volgende artikelen: 1.1.2, 1.2.1, 1.2.2, 2.1.1, 2.2.1 en
2.2.2, 2.3.1, 4.1.1 tot en met 4.3.4, 7.1 tot en met 7.23 en 7.25 tot en met 7.37, 8.1, 8.9, eerste tot
en met vierde lid, en 8.10. Deze treden in werking met ingang van 1 januari 2015.
Artikel 2.1.1, eerste lid (Het gemeentebestuur draagt zorg voor de maatschappelijke
ondersteuning) treedt dus pas op 1 januari 2015 in werking. Pas vanaf die datum rust op de
gemeente de verantwoordelijkheid die ondersteuning te regelen die haar in de Wmo 2015 wordt
opgedragen, dus dat is de datum waarop de verordening in werking moet treden. Vanaf die datum
ontstaat ook pas de bevoegdheid van het gemeentebestuur om de Wmo 2015 daadwerkelijk uit te
gaan voeren.
Zowel het beleidsplan (art 2.1.2) als de verordening (art 2.1.3) moeten voor 1 november zijn
vastgesteld. Ook de voorzieningen o.g.v. art 2.2.3 moeten voor 1 november getroffen zijn (zie art
8.7, eerste en tweede lid, Wmo 2015). Zodra de raad het beleidsplan heeft vastgesteld, kan het
college dus de algemene voorzieningen gaan treffen die in het plan staan genoemd, maar het
verwijzen van ingezetenen naar die algemene voorzieningen kan pas vanaf 1 januari 2015. Ook
het wijzigen van vigerende beschikkingen is pas per 1 januari mogelijk..Besluiten over
maatwerkvoorzieningen kunnen pas per 1 januari genomen worden (art 2.3.1). Wel kan al
onderzoek worden gedaan naar aanleiding van meldingen voor ondersteuning.

3. Mogelijkheden voor delegatie van regelgevende bevoegdheid aan het college
V: Op grond van de Wmo 2015 moet of kan de raad diverse zaken bij verordening regelen (artikel
2.1.3 en 2.1.4 Wmo 2015). Is het mogelijk om in die verordening te bepalen dat het college
bepaalde zaken uitwerkt in nadere regels? M.a.w. kan de raad dit aan het college delegeren?




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            60/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 61 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 62 ======================================================================

<pre>A: in principe is dit mogelijk, ook als in de Wmo 2015 is bepaald dat een bepaald onderwerp “in
de verordening” of “bij verordening” moet of kan worden uitgewerkt. De nadere regels die het
college stelt zijn immers net als de verordening van de raad algemeen verbindende voorschriften,
en dus een verordening (al wordt in de praktijk de naam verordening meestal gereserveerd voor
algemeen verbindende regelingen van de raad). De mogelijkheid om op grond van artikel 156 van
de Gemeentewet verordende bevoegdheden te delegeren aan het college is ruim, doch niet
onbeperkt. Nu de Wmo 2015 geen expliciete aanknopingspunten bevat voor de beoordeling of
delegatie is toegestaan, geldt de maatstaf van artikel 156. Dat wil zeggen, het mag, tenzij dit in
strijd zou zijn met de aard van de bevoegdheid. Bij de beoordeling hiervan kan ook het stelsel van
de Wmo 2015 een rol spelen. Tijdens de parlementaire behandeling van het wetsvoorstel heeft de
regering te kennen gegeven eraan te hechten dat gemeenteraden bij het opstellen van de
verordeningen de kaderstellende rol ten volle benutten en de inwoners bij de totstandkoming van
het lokale beleidskader actief betrekken, dat ook de verantwoording over het gevoerde beleid de
aandacht vraagt van de gemeenteraden en dat met het delegeren van bevoegdheden aan het
college dan ook naar het oordeel van de regering terughoudend omgegaan dient te worden. De
voorgestelde varianten zijn na overleg met de ministeries van BZK en VWS tot stand gekomen.
Natuurlijk kunnen wij geen 100% zekerheid bieden; het is uiteindelijk aan de rechter om een
eindoordeel uit te spreken.

4. Delegatie en mandaat m.b.t. de uitvoering van de wet
V: Wat is er onder de Wmo 2015 mogelijk wat delegatie en mandaat betreft?
A: Delegatie is mogelijk op grond van artikel 2.6.4, eerste lid, van de Wmo 2015. Het college kan
de uitvoering van de wet, behoudens de vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt,
door derden laten verrichten.
Op grond van artikel 10:3, eerste lid, van de Awb in samenhang met artikel 2.6.3 van de Wmo
2015 kan het college de vaststelling van de rechten en plichten van de cliënt mandateren aan een
aanbieder. Omdat artikel 2.6.3 van de Wmo 2015 geen mandaatverbod betreft, maar het door de
wetgever wel wenselijk werd geacht om delegatie aan enige beperkingen te onderwerpen, is
artikel 2.6.4, eerste lid, in de wet opgenomen. Overigens, wij interpreteren deze bepaling zo dat
mandatering aan aanbieders mogelijk is (zoals expliciet in de bepaling zelf staat), maar dat
mandatering aan ondergeschikten binnen de organisatie niet is uitgesloten. Dit omdat dit in
principe altijd mogelijk is, maar ook omdat het er anders op neerkomt dat er wel gemandateerd
moet worden aan de aanbieders (het college gaat het immers niet zelf doen).

5. Nadere regels versus beleidsregels
V: Wanneer zaken uit de Wmo-verordening nader geregeld moeten worden door het college, mag
dat dan in de beleidsregels bij de Wmo-verordening of is een aparte 'nadere regeling' nodig die
een andere juridische status heeft dan beleidsregels? Bijvoorbeeld t.a.v. het
mantelzorgcompliment.
A: Nadere regels zijn algemeen verbindende voorschriften ter uitwerking van onderdelen van – in
dit geval – de verordening. Zaken die in de verordening op hoofdlijnen zijn benoemd, kunnen
worden uitgewerkt in het collegebesluit Wmo (bijvoorbeeld de hoogte van een bedrag van een




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       61/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 62 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 63 ======================================================================

<pre>mantelzorgcompliment). Zie ook het antwoord op de vraag hierboven over delegatie van
regelgevende bevoegdheid.
Beleidsregels geven aan hoe een bestuursorgaan met een bepaalde bevoegdheid om gaat.
Daarin zou de procedure voor een aanvraag voor een mantelzorgcompliment kunnen worden
neergelegd.

6. Beleidsregels
V: Komt er een model voor de beleidsregels voor de Wmo 2015?
A: De huidige modelbeleidsregels zijn door de Wmo 2015 achterhaald. De nieuwe Wmo en de
procesmatige insteek van de nieuwe Wmo-modelverordening bieden weinig aangrijpingspunten
voor de VNG om modelbeleidsregels te formuleren.
Aan de ledenbrief over de modelverordening hebben we wel een bijlage toegevoegd met de titel
'De reikwijdte van de gemeentelijke verantwoordelijkheid op grond van de Wmo 2015'. In deze
bijlage (informatief van aard, zonder juridische status) bieden we een samenvattend overzicht van
de stand van de Wmo-jurisprudentie en de huidige AWBZ-praktijk met betrekking tot de taken die
naar gemeenten gaan.
Toekomstige jurisprudentie zal de grenzen van de gemeentelijke verantwoordelijkheid verder
moeten bepalen. Verder wijzen wij u op de handreiking van het Transitiebureau Wmo over
cliëntprofielen. Deze bevat concrete en herkenbare beschrijvingen van cliënten die gemeenten
kunnen gebruiken bij het opstellen van de beleidsregels en bij het inrichten van de toegang.

7. Ingezetene versus hoofdverblijf
V: In de Wmo geldt het principe van hoofdverblijf. Heeft iemand geen hoofdverblijf in de gemeente
waar de aanvraag wordt gedaan, dan is dat een weigeringsgrond. Dat wordt niet in de
modelverordening genoemd. De wet spreekt over ingezetene (zonder begripsbepaling) maar dat
kan breder zijn. Dat kan ook iemand zijn die alleen ingeschreven is zonder zijn hoofdverblijf in die
gemeente te hebben. Zou hoofdverblijf niet als aanvullende uitsluitingsgrond opgenomen moeten
worden?
A: Een ingezetene is iemand die in de basisregistratie personen (BRP, voorheen: GBA) is
ingeschreven. Als er twijfel bestaat over de vraag of iemand wel het hele jaar woont op een
bepaald adres, dan kan het feitelijk woonadres elders zijn, in een andere gemeente. Als iemand
dan een beroep doet op de gemeente waar hij is ingeschreven, kan die gemeente stellen dat het
hoofdverblijf elders is en dat de cliënt zich dan daar zou moeten inschrijven. Een persoon kan
maar op één adres ingeschreven staan (artikel 2.66, tweede lid, Wet BRP).

8. Integrale verordening mogelijk
V: Is het mogelijk is om één integrale verordening voor de decentralisaties op te stellen?
A: Ja, het maken van één verordening voor de drie decentralisaties is mogelijk. De wetten regelen
enkel dat er bepaalde zaken bij verordening geregeld moeten of kunnen worden, niet hoe
gemeenten dit verder vormgeven. Bij het Ondersteuningsteam decentralisaties (OTD) is niet
bekend of er gemeenten zijn die één '3D-verordening' maken. (Gemeenten die daaraan werken
kunnen contact opnemen met het OTD: otd@vng.nl tel. 070- 373 83 98)




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         62/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 63 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 64 ======================================================================

<pre>De VNG wilde in eerste instantie één modelverordening Jeugdwet/Wmo 2015 opstellen. Dat bleek
niet haalbaar vanwege de verschillen tussen de wetten en de verschillende snelheden van de
parlementaire behandeling daarvan. Waar mogelijk hebben we identieke uitwerkingen/bepalingen
in beide modelverordeningen opgenomen.

9. Geen hardheidsclausule
V: Waarom is in de modelverordening WMO geen hardheidclausule opgenomen? Is daar een
bepaalde reden voor?
A: Ja, er is geen hardheidsclausule, omdat de Wmo 2015 niet uitgaat van verzekerde rechten of
compensatieplicht, zoals in de huidige Wmo, maar van maatwerkvoorzieningen ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en participatie. Dat vertaalt zich in een zorgvuldig proces van onderzoek
en beoordeling van de mogelijkheden van de burger. Een hardheidsclausule is daarom overbodig.
Zie ook aanbeveling 76 van de Ideeën voor de gemeentelijke regelgever.

10. Inspraak
V: Is het verplicht om inspraak te verlenen aan inwoners bij de vast te stellen verordening?
A: Nee, dit is niet verplicht. De inspraak is geregeld in artikel 150 van de Gemeentewet en betreft
inspraak met betrekking tot beleidsvoornemens. In de meeste inspraakverordeningen is het niet
verplicht om een ontwerpverordening ter inzage te leggen voor inspraak, maar het is niet
uitgesloten. Het ligt echter meer voor de hand om inwoners de gelegenheid te geven te reageren
op de voorgenomen inhoudelijke uitgangspunten die in de verordening hun beslag gaan krijgen.
Ten aanzien van verordeningen is wel het volgende bepaald. Op grond van artikel 2.1.3, derde
lid, onder b, van de Wmo 2015 moet met ingang van 1 januari 2015 bij gemeentelijke verordening
worden geregeld hoe ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers,
gevraagd en ongevraagd advies kunnen uitbrengen bij de besluitvorming over verordeningen.
Deze bepaling is uitgewerkt in artikel 21, eerste lid, van de Modelverordening. Gemeenten
kunnen er hierbij voor kiezen om niet alle ingezetenen adviesrecht te geven, maar alleen de
verplichte groepen “cliënten of hun vertegenwoordigers”. Zie ook de vragen en antwoorden bij
artikel 21 van de Modelverordening.

11. Verplichte bepalingen verordening
V: Wat moet er in de verordening worden opgenomen volgens de Wmo 2015.
A: In de wetsartikelen 2.1.3 t/m 2.1.7, 2.3.6 en 2.6.6 in de Wmo 2015 zijn bepalingen opgenomen
over wat in de verordening moet of kan worden opgenomen. Artikel 2.1.3, 2.1.4, derde en
zevende lid, 2.1.6, en 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 bevatten verplichte bepalingen.

12. Beschikkingen / Bezwaar en beroep
V: Hoe zit het met bezwaar, beroep en hoger beroep tegen besluiten op grond van de Wmo 2015
A: Bezwaar en beroep zijn geregeld in de Algemene wet bestuursrecht (Awb), daarom heeft de
Wmo 2015 daarvoor geen eigen bepalingen. Als een aanvrager het niet eens is met een
beschikking op grond van de Wmo 2015, dan moet hij eerst bezwaar maken bij het college; dat is
immers het bestuursorgaan dat die beschikking heeft gegeven (art 7:1 Awb). Als de bezwaarde




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         63/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 64 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 65 ======================================================================

<pre>niet tevreden is met de beslissing op bezwaar, kan hij in beroep bij de rechter. Beroep tegen een
beschikking op grond van de Wmo 2015 moet worden ingesteld bij de Rechtbank, sector
bestuursrecht. De Centrale Raad van Beroep is bevoegd als hoger-beroepsrechter.

13. Aanbesteding Wmo en Awbz
V: Binnen de gemeente vindt op het moment een bestuurlijk aanbesteding plaats van de huidige
Wmo-taken en de nieuwe AWBZ-taken die de gemeenten vanaf 1-1-15 uit moet voeren. Moeten
er gelet op artikel 21a in de huidige wet Wmo ook basistarieven door de gemeente vastgesteld
worden?
A: Dit artikel 21a van de huidige Wmo is niet meer relevant vanaf 1 januari 2015: dus geen
basistarieven meer vanaf 2015. De gemeente moet wel in de nieuwe verordening op grond van
artikel 2.6.6, eerste lid, van de Wmo 2015 regels stellen ter waarborging van een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld
aan de kwaliteit van de voorziening. Zie artikel 18 van de modelverordening.

B. Vragen met betrekking tot artikelen van de modelverordening

14. Begripsbepalingen, artikel 1
V: Wat is de definitie van het begrip “persoonlijk plan” (of “ondersteuningsplan”). Dit instrument is
via amendement 100 in de wet gekomen, het staat niet in de Wmo 2015 omschreven en is
vormvrij. Daarnaast ook graag een definitie van de begrippen “vooronderzoek”, “onderzoek” en
“clientenondersteuning”.
A: Persoonlijk plan is inderdaad niet gedefinieerd in de wet. Uit artikel 2.3.2, tweede lid, van de
wet kan echter de volgende definitie worden afgeleid:
Een plan waarin de cliënt de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2, vierde lid, onderdelen a tot
en met g, van de wet beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke ondersteuning naar zijn
mening het meest is aangewezen.
Vooronderzoek is niet gedefinieerd. Het heeft daarom de betekenis die gangbaar is in het
Nederlands taalgebruik, en die blijkt uit de betreffende bepaling.
Hetzelfde geldt voor onderzoek (wordt ook als centraal, maar niet gedefinieerd, begrip gebruikt in
de wet (zie artikel 2.3.2, eerste lid).
Cliëntondersteuning is wel gedefinieerd in de wet als: onafhankelijke ondersteuning met
informatie, advies en algemene ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de
zelfredzaamheid en participatie en het verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening
op het gebied van maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs,
welzijn, wonen, werk en inkomen (artikel 1.1.1 Wmo 2015).

15: Procedure melding – aanvraag, artikel 2
V: Wat te doen als een cliënt direct een schriftelijke aanvraag om een maatwerkvoorziening
indient en dus niet eerst een melding doet. De verordening biedt nu geen mogelijkheid de burger
te verplichten om zich eerste te melden, noch biedt de wet deze mogelijkheid. Moet het
gemeentebestuur dan binnen 14 dagen beslissen? Een onderzoek is niet mogelijk in die korte tijd.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           64/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 65 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 66 ======================================================================

<pre>A: Het college kan deze premature aanvraag aanmerken als een melding in de zin van de wet en
de verordening. In artikel 2.3.2, negende lid, van de Wmo 2015 staat immers duidelijk dat eerst
een melding moet worden gedaan: "Een aanvraag als bedoeld in artikel 2.3.5 kan niet worden
gedaan dan nadat het onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de
in het eerste lid genoemde termijn." Het college bevestigt aan de cliënt dat de aanvraag is
ontvangen en op grond van de wet als melding in behandeling wordt genomen en informeert de
cliënt over het vervolg van de procedure (onderzoek, evt. aanvraag en beschikking) en de
doorlooptermijnen. Zie ook artikel 2.3.2 lid 1 Wmo 2015:
"Indien bij het college melding wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke
ondersteuning, voert het college in samenspraak met degene door of namens wie de melding is
gedaan en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens
vertegenwoordiger, zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk binnen zes weken, een onderzoek uit
overeenkomstig het tweede tot en met achtste lid. Het college bevestigt de ontvangst van de
melding."

16. Persoonlijk plan, artikel 4
V: Artikel 4, vierde lid, van de modelverordening zegt dat de cliënt in de gelegenheid moet worden
gesteld een persoonlijk plan in te dienen/te overhandigen. Mag je eisen dat hierbij gebruik wordt
gemaakt van een door de gemeente vastgesteld format?
A: Ja, dat mag. De Wmo 2015 stelt geen vormvereisten aan het persoonlijk plan.

17. Geen begrip voorliggende voorziening, artikel 5
V: Waarom is in art 5 van de definitieve modelverordening het begrip “voorliggende voorziening“
uit de conceptmodelverordening van mei 2014 geschrapt?
A: De tekst is aangepast aan de tekst van artikel 2.3.2, vierde lid Wmo 2015. De term
“voorliggende voorzieningen” kwam wel voor in de ‘oude’ wet en de oude verordening. Zonder
wettelijke grondslag kan de raad niet bepalen dat iemand geen recht heeft op Wmo-
ondersteuning als hij ook een andere voorziening zou kunnen gebruiken op grond van een
andere wettelijke regeling. In het wetsvoorstel Wlz is wel een bepaling opgenomen dat een
persoon met een indicatie Wlz niet onder de Wmo 2015 valt en ook de Jeugdwet kent
afbakeningsbepalingen (artikel 1.2 Jeugdwet). Het college dient na de melding ook de
mogelijkheden te onderzoeken om te komen tot een zo goed mogelijk afgestemde dienstverlening
door middel van samenwerking met zorgverzekeraars en aanbieders als bedoeld in de Zvw en
partijen op het gebied van publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en
inkomen (artikel 2.3.2, vierde lid, onder f, van de Wmo 2015).
In principe mag de gemeente op grond van de Wmo 2015 alle voorzieningen die zij als
maatwerkvoorziening kan aanbieden ook als algemene (voorliggende) voorziening aanbieden.

18. Eigen bijdrage, artikel 5
V: In artikel 5, eerste lid, onder i, van de modelverordening Wmo is bepaald dat er een onderzoek
moet plaatsvinden om te bepalen of de cliënt een eigen bijdrage moet betalen en zo ja, hoe veel.
Hoe ver strekt dit onderzoek?




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                       65/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 66 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 67 ======================================================================

<pre>A: Hoever het onderzoek strekt, hangt af van welke gegevens bij de gemeente ten tijde van het
onderzoek bekend zijn. In principe berekent het CAK de hoogte van de eigen bijdrage aan de
hand van inkomens- en vermogensgegevens. De klant is niet verplicht deze gegevens aan de
gemeente te verstrekken. Indien de klant deze gegevens wel verstrekt, kan de gemeente in het
onderzoek ook een meer precieze berekening van de verwachte hoogte van de eigen bijdrage
geven.

19. Eigen bijdrage, artikel 5 en 12
V: Vallen woningaanpassingen t.b.v. jeugdigen onder de Wmo 2015 of onder Jeugdwet?
A: Thuiswonende jeugdigen tot 18 jaar kunnen voor woningaanpassingen een beroep doen op de
Wmo 2015. Zie ook artikel 2.1.5 van de Wmo 2015. Daarin is bepaald dat in de verordening
geregeld kan worden dat voor woningaanpassingen t.b.v. jeugdigen een eigen bijdrage
verschuldigd is. Zie ook het antwoord op de vraag hierna mbt. eigen bijdrage jeugdigen.

20. Eigen bijdrage jeugdigen, artikel 5 en 12
V: Hoe zit het met de eigen bijdrage voor hulpmiddelen (zoals rolstoelen) voor jeugdigen?
A: Rolstoelen en andere hulpmiddelen voor jeugdigen tot 18 jaar zijn vrijgesteld van een eigen
bijdrage. Cliënten van 18 jaar en ouder betalen geen eigen bijdrage voor rolstoelen, maar wel
voor andere hulpmiddelen. Dit blijkt uit een brief aan de Tweede Kamer van de staatssecretaris
VWS van 18 juli 2014:
"Ik heb het voornemen om voor jeugdigen tot 18 jaar zowel de rolstoelen als overige
hulpmiddelen vrij te stellen van het betalen van een eigen bijdrage. Voor cliënten van 18 jaar en
ouder geldt de vrijstelling alleen voor rolstoelen. Deze regeling wordt opgenomen in het
Uitvoeringsbesluit Wmo 2015." En in het Verslag van het schriftelijk overleg naar aanleiding van
vragen over het concept Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 schrijft de staatssecretaris: “Voor een
maatwerkvoorziening verstrekt aan een jeugdige tot 18 jaar kan uitsluitend een eigen bijdrage
worden opgelegd voor een woningaanpassing op grond van de Wmo 2015.” (kamerstukken
33841, nr. 167, blz. 3). Het concept Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 bevat nog niet een dergelijke
bepaling, maar we nemen aan dat dit in de definitieve tekst van de Amvb wordt opgenomen.

21. Onderzoek en verslag, artikel 6
V: Ingevolge art 2.3.2, achtste lid, van de Wmo 2015 onderzoekt het college in samenspraak met
de klant uiterlijk binnen zes weken na de melding de onder a tot en met f genoemde zaken. In
artikel 6 van de modelverordening is bepaald dat het college binnen een aantal in de verordening
te bepalen dagen een verslag van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt. De cliënt tekent het
verslag voor gezien of akkoord. Moet dit binnen die 6 weken gebeuren?
A: Artikel 2.3.2, eerste lid, Wmo 2015 bepaalt dat binnen zes weken een onderzoek moet worden
gedaan. In het achtste lid van dit artikel is bepaald dat het college een schriftelijke weergave van
dit onderzoek moet verstrekken. Logischerwijs lijkt dat dit dan direct na afronding van het
onderzoek, dus in het uiterste geval (direct) NA de zes weken moet worden verstrekt.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           66/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 67 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 68 ======================================================================

<pre>22. Gesprek en aanvraag, artikel 6 en 7
V: Moet er in de verordening niet worden bepaald dat je een aanvraag niet in kan dienen dan
nadat er een gesprek heeft plaatsgevonden (tenzij daar in overleg af van is gezien)?
B Dit volgt al uit de wet en is daarom overbodig. Zie artikel 2.3.2, achtste lid, in combinatie met
artikel 2.3.2, eerste lid

23. Verslag en aanvraagtermijn, artikel 6 en 7
V: Als de cliënt het niet eens is met de uitkomst van het gesprek dat hij geen recht heeft op een
maatwerkvoorziening en hij besluit toch een aanvraag daarvoor in te dienen, binnen welke termijn
na het verstrekken van het verslag moet de cliënt dat dan doen?
A: Het is de bedoeling dat de melder nadat er een verslag is van het gesprek direct een aanvraag
voor een maatwerkvoorziening indient, als dat aan de orde is. De gemeente heeft dan nog twee
weken om erop te beslissen.
Wordt de aanvraag bijvoorbeeld een half jaar later ingediend, dan kan het zijn dat het verslag niet
meer actueel is. Of dat zo is, hangt af van de omstandigheden van de cliënt. Als zijn situatie in dat
half jaar aanzienlijk is gewijzigd, dan begint de procedure opnieuw met een melding en een
gesprek. En begint de termijn opnieuw te lopen.

24. Beslistermijn, artikel 7 en 10
V: Is het mogelijk om de wettelijke termijn van twee weken voor het afhandelen van een aanvraag
te verlengen?
A: Nee, dit is niet mogelijk. De bepalingen uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb) over de
beslistermijn (afdeling 4.1.3) zijn ook op de Wmo 2015 van toepassing. In artikel 4:13, eerste lid,
van de Awb is bepaald dat een beschikking dient te worden gegeven binnen de bij wettelijk
voorschrift bepaalde termijn. En in artikel 4:14, eerste lid, van de Awb is bepaald dat indien een
beschikking niet binnen deze wettelijke termijn kan worden gegeven, het bestuursorgaan dit aan
de aanvrager mededeelt en daarbij een zo kort mogelijke termijn noemt waarbinnen de
beschikking wel tegemoet kan worden gezien. De laatstgenoemde bepaling mag volgens de MvT
op de Awb (Kamerstukken II 1998/99, 26 523, nr. 3, p. 4) niet gezien worden als een bevoegdheid
de wettelijk bepaalde termijn te verlengen. De bewindslieden tekenden uitdrukkelijk aan dat de
tekst van artikel 4:14, eerste lid, onverlet laat dat de aanvrager van het besluit c.q. de indiener van
een bezwaarschrift bij overschrijding van de wettelijke termijn bezwaar kan maken c.q. beroep
kan instellen zodra het orgaan in gebreke is tijdig een besluit te nemen.
Het is dus niet mogelijk de beslistermijn voor een Wmo-aanvraag te verlengen. De verwachting is
echter dat verlenging in veel gevallen niet nodig zal zijn, omdat de uitkomst van het onderzoek
duidelijkheid verschaft over de inhoud van het besluit op de aanvraag.

25. Beschermd wonen en intergemeentelijke samenwerking, artikel 8
V: Als de voorziening beschermd wonen door een centrumgemeente wordt uitgevoerd, kunnen de
andere deelnemende gemeenten dan artikel 8, tweede lid, onder b uit hun verordening weglaten?
Of moet dan de tekst worden aangepast.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                             67/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 68 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 69 ======================================================================

<pre>A: Nee, artikel 8, tweede lid, onder b, van de verordening kan niet verwijderd worden. De
deelnemende gemeente maakt afspraken met de Centrumgemeente over de voorwaarden
waaronder beschermd wonen uitgevoerd gaat worden. Die afspraken kunnen worden opgenomen
in de verordening. Als die afspraken er nu nog niet zijn, kan de tekst uit de modelverordening
blijven staan en eventuele nadere regels (te vergelijken met die voor de centrale toegang voor de
maatschappelijke opvang) gedelegeerd worden aan het college. Zodra die regels er zijn kunnen
ze worden verwerkt in het collegebesluit. Zie verder het antwoord op de vraag over delegatie van
regelgevende bevoegdheid aan het college.

26. Pgb voor persoon uit sociaal netwerk, artikel 8 en 11
V: In de Wmo verordening 2015 staat in artikel 8 onder andere vermeld dat een cliënt in
aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening als de cliënt niet op eigen kracht of met hulp van
andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan verminderen of wegnemen.
Vervolgens staat in artikel 11, vijfde lid 5, dat het college voorwaarden stelt aan een pgb voor een
persoon uit sociaal netwerk. Onze vraag: is dit wel in overeenstemming met artikel 8?
A: Ja, dit is met elkaar in overeenstemming. Een persoon uit het sociaal netwerk kan onder
bepaalde voorwaarden ook uit een pgb worden betaald. Wel is de regering van mening dat de
beloning van het sociale netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de
gebruikelijke hulp overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Zie de toelichting bij artikel 11 van de modelverordening.

27. Advisering, artikel 9
V: In dit artikel gaat het over advisering in verband met de "beoordeling van de aanvraag".
Betekent dit dat je alleen deskundig advies kan opvragen in aanvraagfase of kan dat ook al in de
onderzoeksfase?
A: Gezien het belang van zorgvuldig onderzoek en de medewerkingsplicht van de cliënt is het
zeker mogelijk deskundig advies op te vragen in de onderzoeksfase.

28. Pgb, artikel 11
V: In het tweede lid van artikel 11 is bepaald: 'onverminderd (...) verstrekt het college geen pgb
(…) als de kosten al gemaakt zijn én niet meer na te gaan is of de ingekochte voorziening
noodzakelijk was'. Als een cliënt zelf al een voorziening heeft (aangebracht) is er toch geen
ondersteuningsbehoefte meer en heeft de gemeente geen rol meer? Het woordje' én' houdt in dat
aan allebei de voorwaarden moet worden gedaan; klopt dit?
A: Het geld voor de voorziening kan ook zijn voorgeschoten door een familielid of bekende, in
afwachting van een pgb. De vraag is of de ondersteuningsbehoefte in dat geval niet meer bestaat.
De opsomming is nevenschikkend bedoeld, d.w.z. dat aan beide voorwaarden moet zijn voldaan.

29. Pgb en subsidietitel Awb, artikel 11 en 15
V: Is de subsidietitel van de Awb (titel 4.2) van toepassing op het pgb?
A: In het oorspronkelijke wetsvoorstel Wmo 2015 stond geen bepaling dat titel 4.2 niet van
toepassing is op het pgb. Later is dat alsnog ingevoegd, het staat nu in art 2.3.6, zesde lid. In art




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                               68/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 69 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 70 ======================================================================

<pre>2.4.1 Wmo 2015 zijn nu bepalingen opgenomen over terugvorderen en invorderen bij
dwangbevel. Zie verder ook het antwoord op de vraag over terugvordering ten onrechte betaald
pgb.

30. Pgb en veranderde omstandigheden, artikel 11 en 15
V: Hoe zit het als iemand terecht een pgb heeft ontvangen, maar zijn situatie daarna verandert?
Bijvoorbeeld iemand heeft een scootmobiel gekregen en verhuist naar een andere gemeente, of
iemand heeft zijn woning m.b.v. het pgb aangepast en verkoopt die woning.
A: Voor een scootmobiel geldt dat een verhuizing naar een andere gemeente iniet in strijd is met
de voorwaarden waaronder een pgb pleegt worden verstrekt. De scootmobiel blijft eigendom van
betrokkene.
Woningaanpassing: in het besluit tot toekenning van een pgb voor een woningaanpassing kunnen
regels worden opgenomen die van toepassing zijn in geval betrokkene de woning verkoopt en er
sprake is van een aanzienlijke winst die in direct verband staat met de woningaanpassing. Het is
uiteraard zaak als gemeente hierin een eenduidig beleid te voeren.

31. Eigen bijdrage, artikel 12
V: Is artikel 12, tweede lid, facultatief?
A: Ja, strikt genomen is het tweede lid facultatief. Immers, in artikel 2.1.4, tweede lid, van de Wmo
2015 wordt bepaald dat in de verordening KAN worden bepaald dat voor personen, behorende tot
daarbij omschreven groepen, een daarbij aangegeven korting op de bijdrage van een algemene
voorziening van toepassing is. Niettemin hebben we de uitwerking van deze wettelijke
bevoegdheid niet facultatief opgenomen, omdat we ervan uitgaan dat de meeste gemeenten
burgers met een minimuminkomen een lager tarief willen berekenen. Als de gemeente daar op dit
moment nog geen beleid voor heeft gemaakt, kan in de verordening worden opgenomen dat de
nadere regels voor dit beleid aan het college worden gedelegeerd. Maar u zet op die manier de
gemeenteraad wel buiten spel. Zie hierboven ook het antwoord op de vraag over delegatie van
regelgevende bevoegdheid aan het college.

32. Eigen bijdrage beschermd wonen, artikel 12
V: Kunt u mij enige uitleg geven over de eigen bijdrage bij beschermd wonen vanaf 1-1-2015?
Kunnen gemeenten deze nu bepalen aan de hand van de Wmo (met behulp van o.a. de kostprijs)
of blijft de systematiek gelijk aan de huidige werkwijze voor Zorg met Verblijf? Dat wil zeggen een
lage of hoge bijdrage, afhankelijk van de voorwaarden zoals het CAK dit nu uitvoert. Het CAK
geeft namelijk aan dat dit niet wijzigt, terwijl de wet volgens mij aangeeft dat dit wel kan wijzigen?
Er zou ook nog een Amvb komen? Wanneer komt deze of is deze er al? Ik kan de Amvb namelijk
niet vinden.
A: Het Transitiebureau komt in met een informatiekaart over de bijdrage voor beschermd wonen.
De door u genoemde Amvb is er al in concept en artikel 3:10 van dit concept Uitvoeringsbesluit
Wmo 2015 geeft een regeling voor de maximale hoogte van de bijdrage voor beschermd wonen.
Elke gemeente zal zelf nog moeten bepalen (zoals ze dat ook voor de huidige en andere nieuwe
Wmo-producten moet doen) wat de hoogte van de bijdrage is, uiteraard binnen de grenzen van




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                            69/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 70 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 71 ======================================================================

<pre>het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015. In artikel 3.10 van het Uitvoeringsbesluit staat voor Beschermd
Wonen: “(…) mag de hoogte van de eigen bijdrage in de kosten (…) niet zodanig zijn dat de
persoon die gebruik maakt van die maatwerkvoorziening na afdracht van de bijdrage in de kosten
van zijn bijdrageplichtig inkomen, bedoeld in artikel 3.4, eerste lid, minder overhoudt dan een
bedrag dat overeenkomt met het bedrag, vermeld in artikel 23, eerste lid, van de Wet werk en
bijstand vermeerderd met de standaardpremie, bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de Wet op de
zorgtoeslag, gecorrigeerd met de zorgtoeslag en omgerekend naar een periode van vier weken.”
Dit betekent dat mensen minimaal de zak- en kleedgeldnorm moeten overhouden. Gemeenten
mogen ook een lagere bijdrage vragen zodat mensen meer dan de zak- en kleedgeldnorm
overhouden.
Gemeenten zullen eigen regels moeten vaststellen om de bijdrage voor beschermd wonen te
bepalen. Het is een optie om de systematiek van Zorg met Verblijf aan te houden.
Er is geen sprake van een vast bedrag aan (eigen) bijdrage, het varieert afhankelijk van inkomen
en vermogen.

33. Calamiteiten, artikel 14
V: Artikel 14 gaat over de meldingsregeling calamiteiten en geweld. Dit staat in modelverordening
tussen haakjes; is het een facultatieve bepaling?
A: Ja, het is een facultatieve bepaling. Dit artikel betreft een uitwerking van de verordeningsplicht
die in het oorspronkelijke wetsvoorstel in artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, was opgenomen en
waarin werd bepaald dat in de verordening in ieder geval bepaald diende te worden welke eisen
gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening. Bij
amendement (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 83) is deze bepaling (kennelijk onbedoeld)
geschrapt. Regeling is echter onverminderd van belang. Omdat de Wmo 2015 dus niet langer
verplicht een regeling te treffen, is dit artikel als facultatief aangemerkt. Als overname wenselijk
wordt geacht, zou ook kunnen worden volstaan met het eerste en derde lid (het tweede lid voegt
inhoudelijk niets toe aan de regeling van dit onderwerp in de Wmo 2015; het vierde lid is enkel
nodig als het wenselijk wordt geacht de mogelijkheid open te laten dat het college verdere eisen
stelt).

34. Opleggen voorwaarden, artikel 15, tweede lid
V: In artikel 15, tweede lid, van de modelverordening wordt bepaald dat een pgb of
maatwerkvoorziening kan worden ingetrokken als niet voldaan is aan maatwerkvoorziening of pgb
verbonden voorwaarden. Waar is geregeld dat zulke voorwaarden kunnen worden opgelegd?
A: Dit staat in de wet, in artikel 2.3.10, eerste lid, onder d, van de Wmo 2015.

35. Terugvordering ten onrechte betaald pgb, artikel 15, vierde tot en met zesde lid
V: In artikel 2.4.1 van de wet en in art. 15, vierde lid, van de modelverordening wordt de
terugvordering geregeld. De mogelijkheid tot terugvordering is beperkt tot schending van de
inlichtingenplicht en die schending moet opzettelijk hebben plaatsgevonden. Terugvordering op
andere gronden (er is bijvoorbeeld per abuis als gevolg van een administratieve fout een veel te
hoog bedrag aan pgb uitbetaald) is niet mogelijk. Is het toegestaan tegen de achtergrond van de




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                           70/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 71 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 72 ======================================================================

<pre>zogenaamde tweewegenleer het per abuis te veel uitbetaalde pgb op grond van onverschuldigde
betaling (BW) terug te vorderen en vervolgens, als betrokken niet betaalt, een verzoekschrift bij
de bevoegde rechter in te dienen, om zo een executoriale titel te verkrijgen.
A: Het college kan het besluit op grond waarvan het pgb is verstrekt, intrekken in de onder artikel
2.3.10, eerste lid, onder a tot en met e, van de Wmo 2015 genoemde gevallen. Door de intrekking
van het besluit komt de rechtsgrond van de verstrekking te vervallen. Dit kan - indien van
toepassing – met terugwerkende kracht.
De terugvordering krachtens artikel 2.4.1 Wmo 2015 is inderdaad beperkt tot de in artikel 2.3.10,
eerste lid, onder a, genoemde gevallen waarin sprake is van (aantoonbare) opzet. Het college
kan het in die gevallen terug te betalen bedrag bij dwangbevel invorderen. In de overige gevallen
is titel 4.4 (Bestuursrechtelijke geldschulden) uit de Algemene wet bestuursrecht (Awb) van
toepassing. Art. 4:85, eerste lid, onder b, Awb bepaalt dat titel 4.4 van toepassing is op
geldschulden die voortvloeien uit een besluit dat vatbaar is voor bezwaar of beroep.

36. Tegemoetkoming, percentage minimumloon, artikel 17
V: Moet in artikel 17 al zo concreet een percentage genoemd worden van het minimumloon? Mag
dit ook aan het college worden gedelegeerd? Mogen we ook in de verordening wat vager blijven
en opnemen: “Het college bepaalt bij nadere regeling, en in overeenstemming met het
beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, aan welke cliënten met een beperking of
chronische psychische of psychosociale problemen, die daarmee verband houdende
aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming kan worden verstrekt ter ondersteuning
van de zelfredzaamheid en de participatie.”
A: Ja, dat mag. Artikel 17 is een facultatieve bepaling op grond van artikel 2.1.7 van de Wmo
2015. Het artikel hoeft dus in zijn geheel niet te worden opgenomen. De modelbepaling is ook
facultatief (cursief gedrukt). De tekst van de modelbepaling is een suggestie en kan anders
worden ingevuld. Zie ook de implementatiehandleiding in de ledenbrief.
Krachtens artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet kan de raad bevoegdheden overdragen
aan het college, tenzij de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Zie ook bijvoorbeeld
artikel 16 Modelverordening Wmo 2015 (Waardering mantelzorgers). Zie hierboven ook het
antwoord op de vraag over delegatie van regelgevende bevoegdheid aan het college.

37. Klachtregeling, artikel 19
V: Moet er een gemeentelijke klachtenregeling worden opgesteld voor de taken vanuit de Wmo,
de sociale teams, het sociaal loket? Komen er voorbeelden vanuit de VNG?
A: Hoofdstuk 9 van de Awb verplicht gemeenten om te zorgen voor een behoorlijke behandeling
van mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die
onder hun verantwoordelijkheid werkzaam zijn. Deze verplichting strekt zich uit over alle
werkterreinen van de gemeente, dus ook de nieuwe taken die uit de decentralisaties binnen het
sociaal domein voortvloeien. Het is niet nodig om naast een algemene klachtenregeling speciaal
voor de nieuwe taken binnen het sociaal domein aparte klachtenregelingen op te stellen.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                         71/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 72 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 73 ======================================================================

<pre>38. Medezeggenschap, artikel 20
V: Is het verplicht om in de verordening Wmo 2015 op te nemen dat de verplichting om een
regeling voor medezeggenschap in te stellen alleen geldt voor aanbieders die hun taken laten
uitvoeren door in de regel minder dan tien personen?
A: Nee, dat is niet verplicht, omdat de Wmo 2015 die verplichting (i.t.t. de Jeugdwet) niet behelst.
Artikel 2.1.3, lid 2, onder f, van de wet geeft de gemeente de vrijheid te bepalen voor welke
voorzieningen een regeling voor medezeggenschap is vereist. Gezien deze ruime mate van
vrijheid is er geen reden om aan te nemen dat het uitsluiten van de verplichting tot een regeling
voor medezeggenschap voor aanbieders met minder dan tien personen niet binnen het systeem
van de wet zou passen. Te meer omdat in de Jeugdwet een dergelijke beperking (in andere
bewoordingen) wel is opgenomen.

39. Inspraak vs medezeggenschap, artikel 21
V: Wat is het verschil tussen inspraak en medezeggenschap?
A: Inspraak is verplicht op grond van artikel 150 van de Gemeentewet. Artikel 150 van de
Gemeentewet draagt de gemeenteraad op een verordening te maken waarin regels worden
gesteld met betrekking tot de wijze waarop ingezetenen en belanghebbenden bij de voorbereiding
van gemeentelijk beleid worden betrokken. Inspraak m.b.t. Wmo-beleid kan dus plaatsvinden op
grond van de gemeentelijke inspraakverordening.
In aanvulling daarop is in het derde lid van artikel 2.1.3 van de Wmo 2015 – in navolging van
artikel 47 van de Wet werk en bijstand – bepaald dat in de Wmo-verordening regels moeten
worden opgenomen over de wijze waarop periodiek met ingezetenen wordt overlegd. Deze
mogelijkheid tot medezeggenschap is van belang voor alle ingezetenen, omdat iedereen op enig
moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Daarom is niet de beperking tot personen die
maatschappelijke ondersteuning ontvangen of hun vertegenwoordigers gehanteerd. In de
bepaling zijn in navolging van de Wet werk en bijstand enkele onderwerpen genoemd waarop de
verordening betrekking moet hebben. De verordening zal in elk geval moeten regelen dat
betrokkenen in de gelegenheid worden gesteld voorstellen voor het beleid te doen en vroegtijdig
in staat worden gesteld gevraagd en ongevraagd advies uit te brengen over
ontwerpverordeningen en ontwerpbeleidsplannen; ook zal moeten worden voorzien in de
ondersteuning van betrokkenen op zodanige wijze dat zij effectief aan het overleg kunnen
deelnemen en in regels over de wijze waarop agendapunten daarvoor kunnen worden
aangemeld; tot slot zal ook moeten worden geregeld hoe de benodigde informatie voor het
overleg wordt verspreid. Dit alles is in artikel 21 opgenomen.

40. Ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers, artikel 21
V: Op grond van artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015 (van overeenkomstige toepassing
verklaard in de Jeugdwet) dient in de verordening te worden bepaald op welke wijze ingezetenen,
waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers, worden betrokken bij de uitvoering
van de wet.
De modelverordening Jeugdwet (artikel 15) en de modelverordening Wmo 2015 (artikel 21) wijken
op dit onderdeel van elkaar af, voor zover het betreft de tweede leden van deze artikelen. Moet in




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                          72/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 73 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 74 ======================================================================

<pre>het model Wmo 2015 in het tweede lid niet gesproken worden over 'cliënten en
vertegenwoordigers van cliëntgroepen', net als in het tweede lid van artikel 15 van de
modelverordening jeugdhulp?
A: Artikel 2.1.3, derde lid, Wmo 2015 spreekt over 'ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten
of hun vertegenwoordigers'. Het artikel bergt dus een keuzemogelijkheid in zich. 'Ingezetenen' in
het tweede lid van artikel 21 van de conceptmodelverordening Wmo 2015 is dus niet onjuist; het
is conform artikel 2.1.3, lid, Wmo 2015. In de definitieve versie van de modelverordening hebben
we toegevoegd: “waaronder in elk geval cliënten en hun vertegenwoordigers”.

Hoogachtend,

Vereniging van Nederlandse Gemeenten




J. Kriens
Voorzitter Directieraad




Deze ledenbrief staat ook op www.vng.nl onder brieven.




onderwerp  Geactualiseerde ledenbrief Wmo 2015, Modelverordening en Modelbesluit
datum   16 september 2014                                                                        73/73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 74 =================================================================

<br><br>