<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Bijlage gemeente Houten: IS17.00991




 (Gewijzigd n.a.v. de raadsvergadering van 23 januari 2018)

 Toelichting Erfgoedverordening gemeente Houten

 ALGEMEEN DEEL
 Inleiding
 De wetgeving op het gebied van het gemeentelijk erfgoedbeleid verandert. Vooral de bundelingen van
 wetgeving in één Erfgoedwet en de verwachte invoering van de Omgevingswet stimuleren zowel een meer
 integraal gemeentelijk erfgoedbeleid als de erkenning dat erfgoed een integraal onderdeel is van (de kwaliteit
 van) de fysieke leefomgeving. Door de invoering van deze twee wetten is het bereik van de gemeentelijke
 Erfgoedverordening in vergelijking met de voorgaande verordening zowel breder – het betreft nu monumenten
 én cultuurgoederen – als smaller: belangrijke fysieke onderwerpen zoals de aanwijzing of bescherming van
 stads- en dorpsgezichten of archeologische waarden en verwachtingen worden steeds minder geregeld via een
 verordening en meer via het bestemmingsplan en straks, onder de Omgevingswet, het omgevingsplan. Per
 saldo leidt een en ander tot een vereenvoudigde Erfgoedverordening.
 De gemeentelijke Erfgoedverordening wordt vernieuwd vanwege de invoering van de nieuwe Erfgoedwet, per
 1 juli 2016. De Erfgoedwet vervangt en integreert verschillende wettelijke regelingen op het gebied van het
 cultureel erfgoed. Naast de Erfgoedwet wordt besluitvorming over cultureel erfgoed in de fysieke leefomgeving
 op termijn geregeld via de Omgevingswet. De Erfgoedwet anticipeert op de invoering van de Omgevingswet
 door overgangsrecht als gevolg waarvan delen van de Monumentenwet 1988 van kracht blijven, tot de
 inwerkingtreding van de Omgevingswet. Daarom is deze verordening zowel gebaseerd op de Erfgoedwet als op
 de Monumentenwet 1988.
 In de Omgevingswet zal materieel gezien het bestaande stelsel van monumenten- en sloopvergunningen
 nagenoeg één-op-één worden overgenomen. Wel vindt op een aantal wetstechnische, procedurele en
 inhoudelijke punten stroomlijning plaats, die samenhangt met de samenvoeging met andere stelsels en de
 achterliggende vereenvoudigingsgedachte. Ook bepalingen over taken en bevoegdheden van de gemeentelijke
 monumentencommissies, de aanwijzing van beschermde stads- en dorpsgezichten en in dat kader het
 opstellen van beschermende bestemmingsplannen (straks omgevingsplannen) en de bepalingen over de
 archeologische monumentenzorg in bestemmingsplannen en omgevingsvergunningen zullen overgaan naar de
 Omgevingswet.


 De voorliggende verordening is een technische vertaling van de huidige Monumentenverordening naar een
 nieuwe Erfgoedverordening. Er is dus geen sprake van verandering van beleid. Uitgangspunt zijn en blijven de
  eleidsstukke   Gekoesterd erfgoed zoals de raad dat aststelede op       septe   er     4 e het eleidspla
 Ar heologie uit      . Deze stukke spreke zi h iet uit o er ee aa tal pu te . Hierdoor zijn op dit moment
 een aantal artikelen niet van toepassing. Puur omdat er beleidsmatig geen uitspraken over zijn gedaan. In die
 gevallen zijn de betreffende artikelen niet opgenomen in de Erfgoedverordening. Wel zijn, in verband met de
 leesbaarheid, deze artikelnummers geha dhaafd e op gereser eerd gezet. Hierdoor is het op ee later
 moment op eenvoudige wijze mogelijk deze artikelen alsnog op te nemen in de verordening. Bij enkele
 artikelen is wel informatief een nadere toelichting opgenomen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Reikwijdte
De Erfgoedwet integreert de Regeling materieelbeheer museale voorwerpen 2013, de Wet verzelfstandiging
museale diensten, de Monumentenwet 1988 (Mw 1988), de Wet tot behoud van cultuurbezit (Wbc), de
Uitvoeringswet UNESCO-verdrag 1970 inzake onrechtmatige invoer, uitvoer of eigendomsoverdracht van
cultuurgoederen en de Wet tot teruggave cultuurgoederen afkomstig uit bezet gebied. In aansluiting op de
Erfgoed et is gekoze     oor ee    rede Erfgoed erorde i g die o for     het egrip ultureel erfgoed ziet op
zowel onroerend cultureel erfgoed (monumenten) als roerend cultureel erfgoed (cultuurgoederen).
Deze verordening ziet in beginsel niet meer op archeologie. Archeologische waarden moeten worden geborgd
via het ruimtelijke spoor (lees: de bestemmingsplannen en de afwijkvergunning op basis van de Wabo) op
grond van artikel 3.1.6 van het Besluit ruimtelijke ordening en artikel 5.2 van het Besluit omgevingsrecht.
Omdat er binnen de gemeente nog twee bestemmingsplannen zijn waarin de bescherming van archeologische
monumenten niet is opgenomen, is in het overgangsrecht afzonderlijk in een vangnetbepaling voorzien (artikel
23).


Wettelijke grondslag
De grondslag voor deze verordening bestaat uit artikel 3.16 van de Erfgoedwet en, op de voet van het
overgangsrecht van artikel 9.1 van de Erfgoedwet, de artikelen 12, 15 en 38 van de Monumentenwet 1988.
Deze laatste wetgeving blijft op grond van het overgangsrecht van de Erfgoedwet van kracht tot de invoering
van de Omgevingswet. Daarnaast zijn ook de artikelen 2.1 en 2.2 van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (hierna: Wabo) van belang in verband met de bescherming van monumenten door middel van
omgevingsvergunningen.




ARTIKELSGEWIJS
Alleen die bepalingen die nadere toelichting behoeven worden hieronder behandeld.


Artikel 1    Begripsbepalingen
De wettelijke definities uit artikel 1.1 van de Erfgoedwet gelden onverkort voor de begrippen die gebruikt
worden in deze verordening, nu deze verordening berust op artikel 3.16 van de Erfgoedwet en derhalve in
samenhang met de Erfgoedwet moet worden gelezen. Artikel 1 van deze verordening bevat daarom uitsluitend
de egrippe      ge ee telijk   o u e t ,     i ister , o ge i gs ergu     i g e    stads- e dorpsgezi hte
waarvan de definitie moet worden omschreven of die kortheidshalve zijn gegeven en die niet al (in deze vorm)
in artikel 1.1 van de Erfgoedwet zijn gegeven.


De voor deze verordening relevante begrippen uit de Erfgoedwet zijn:
 -     archeologisch monument: terrein dat deel uitmaakt van cultureel erfgoed vanwege de daar aanwezige
       overblijfselen, voorwerpen of andere sporen van menselijke aanwezigheid in het verleden, met inbegrip
       van die overblijfselen, voorwerpen en sporen;
 -     archeologische vondst: overblijfsel, voorwerp of ander spoor van menselijke aanwezigheid in het verleden
       afkomstig van een archeologisch monument;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre> -   beschermd cultuurgoed: cultuurgoed dat:
       a. als zodanig is aangewezen op grond van artikel 3.7, eerste lid;
       b. voorkomt in een opsomming als bedoeld in artikel 3.7, derde lid; of
       c. in geval van de aanwijzing van een beschermde verzameling op grond van artikel 3.8, eerste lid
            zolang nog geen opsomming voor die verzameling is vastgesteld, redelijkerwijs onder de algemene
            omschrijving van die beschermde verzameling valt;
 -   beschermde verzameling: verzameling die is aangewezen op grond van artikel 3.7, tweede lid;
 -   cultureel erfgoed: uit het verleden geërfde materiële en immateriële bronnen, in de loop van de tijd tot
     stand gebracht door de mens of ontstaan uit de wisselwerking tussen mens en omgeving, die mensen,
     onafhankelijk van het bezit ervan, identificeren als een weerspiegeling en uitdrukking van zich
     voortdurend ontwikkelende waarden, overtuigingen, kennis en tradities, en die aan hen en toekomstige
     generaties een referentiekader bieden;
 -   cultuurgoed: roerende zaak die deel uitmaakt van cultureel erfgoed;
 -   kerkelijk monument: monument dat eigendom is van een kerkgenootschap, een zelfstandig onderdeel
     daarvan, een lichaam waarin kerkgenootschappen zijn verenigd, of van een ander genootschap op
     geestelijke grondslag en dat uitsluitend of voor een overwegend deel wordt gebruikt voor het gezamenlijk
     belijden van de godsdienst of levensovertuiging;
 -   monument: onroerende zaak die deel uitmaakt van cultureel erfgoed;
 -   normaal onderhoud: noodzakelijke reguliere werkzaamheden die gericht zijn op het behoud van
     monumentale waarde;
 -   rijksmonument: monument of archeologisch monument dat is ingeschreven in het
     rijksmonumentenregister;
 -   rijksmonumentenregister: register als bedoeld in artikel 3.3;
 -   verzameling: cultuurgoederen die uit cultuurhistorisch of wetenschappelijk oogpunt bij elkaar horen.


Artikel 2    Gemeentelijk erfgoedregister
Het gemeentelijk erfgoedregister heeft betrekking op al het (beschermd) gemeentelijk aangewezen cultureel
erfgoed als dat krachtens deze verordening is gebeurd. Het gaat om door het gemeentebestuur zelf
aangewezen monumenten, stads- of dorpsgezichten of cultuurgoederen.
Dit artikel geeft uitvoering aan de verplichting van artikel 3.16, derde lid, van de Erfgoedwet en is daarmee van
toepassing op al het cultureel erfgoed, ongeacht of het om onroerende of roerende zaken gaat, dat is
aangewezen op grond van deze verordening.
Het oord o herroepelijk       eteke t hier dat tege de aa     ijzi g gee    eroep of ez aar is i gesteld of dat
het is afgewezen.
De in lid 3 genoemde koppeling is informatief bedoeld. De gemeente verwijst dus slechts naar bestaand
overzicht van door het rijks aangewezen monumenten.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>Artikel 3    Aanwijzing als beschermd gemeentelijke cultuurgoeder of beschermde gemeentelijke
             verzameling
Dit artikel is gereserveerd.


Binnen de gemeente Houten zijn goederen of verzameling goederen aanwezig die in aanmerking kunnen
komen om aangewezen te wordenals beschermd gemeentelijk cultuurgoed of beschermde gemeentelijke
verzameling. Het gaat daarbij om de goederen die bekend staan als:
  de oude brandspuit van Houten,
  glas in lood raam uit het voormalig gemeentehuis van Schalkwijk
  andere objecten uit de voormalige Oudheidkamer
  de boomstamkano van Castellum


Artikel 4    Wijziging, intrekking en vervallen van de aanwijzing als beschermd gemeentelijke cultuurgoed of
             beschermde gemeentelijke verzameling
Dit artikel is gereserveerd.


Artikel 5    Aanwijzing als gemeentelijk monument
Dit artikel regelt de toekenning van de status van gemeentelijk monument aan een monument of archeologisch
  o u e t ee tui e ee park alle          i   e het egrip     o u e t , atuurla ds hap iet . De aa       ijzi g
vergt een belangenafweging tussen het met de aanwijzing te dienen belang en de overige bij de aanwijzing
betrokken belangen, waaronder planologische en/of economische belangen of het gebruik van het monument
of archeologisch monument. Deze formulering is ontleend aan artikelen 3.1, eerste lid, en 3.16, tweede lid, van
de Erfgoedwet.
Burgemeester en wethouders hebben beleidsvrijheid bij de aanwijzing van een monument of archeologisch
monument als beschermd gemeentelijk monument; er geldt bovendien niet zoiets als de voorheen
gehanteerde vijftigjarengrens voor monumenten. Bij de afweging van belangen die daarbij een rol spelen
moeten ook de belangen van het gebruik ten opzichte van de te beschermen monumentale waarde
uitdrukkelijk en gemotiveerd naar voren komen. Bij de voorbereiding van een aanwijzing moeten deze
belangen derhalve in concreto worden onderzocht. Artikel 2 van de oude verordening (vergelijkbaar met het
oude artikel 2, eerste lid, van de Monumentenwet 1988) over het gebruik van het monument, keert echter niet
terug in deze verordening. Voor de aanwijzing als gemeentelijk monument voegt de bepaling over het gebruik
van het (archeologisch) monument geen belang toe dat niet al op grond van artikel 3:4, eerste lid, van de
Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) dient te worden meegewogen. Volgens vaste jurisprudentie van de
Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State gaat het bij een besluit over de aanwijzing als beschermd
monument om de afweging van het algemeen belang dat is gemoeid met de bescherming van het cultureel
erfgoed tegen de belangen die de eigenaar heeft bij al dan niet aanwijzing. Het gebruik van het monument
wordt beschouwd als een aspect van de belangen van de eigenaar en behoeft daarom niet afzonderlijk te
worden benoemd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Artikel 6    Voornemen tot aanwijzing
Eerste lid
Ieder monument is gegeven de begripsbepaling van artikel 1.1 van de Erfgoedwet per definitie een onroerende
zaak (het gebouw). Ieder archeologisch monument omvat ten minste één onroerende zaak (het terrein, dat
vanwege en samen met de daar aanwezige overblijfselen, voorwerpen of andere sporen van menselijke
aanwezigheid in het verleden, met inbegrip van die overblijfselen, voorwerpen en sporen, gegeven de
begripsbepaling van artikel 1.1 van de Erfgoedwet wordt aangemerkt als archeologisch monument). Voor alle
zakelijk gerechtigenden op de betreffende onroerende zaken is ontvangst van het voornemen van een
aanwijzing door burgemeester en wethouders van belang, niet alleen voor de eigenaar. Zie ook artikel 1, onder
a, onderdeel 1, jo. artikel 1, onder b, onderdeel 5, van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen
onroerende zaken. Onder zakelijk gerechtigden vallen ook hypothecaire schuldeisers ten aanzien van de
onroerende zaak.


Tweede lid
De aanwijzing van kerkelijke monumenten vereist voorafgaand overleg met de eigenaar. Het gaat dan per
definitie om een monument dat eigendom is van een kerkgenootschap, een zelfstandig onderdeel daarvan, een
lichaam waarin kerkgenootschappen zijn verenigd, of van een ander genootschap op geestelijke grondslag en
dat uitsluitend of voor een overwegend deel wordt gebruikt voor het gezamenlijk belijden van de godsdienst of
levensovertuiging (artikel 1.1 van de Erfgoedwet). Dit lid stemt overeen met de vergelijkbare eis in artikel 3.1
van de Erfgoedwet en artikel 3.2a van de Wabo en doet recht aan de bijzondere positie van het kerkelijk
monument als plaats voor het gezamenlijk belijden van godsdienst of levensovertuiging. Dit geldt naast de
algemene regel van artikel 4:8 van de Awb op grond waarvan belanghebbenden zoals eigenaren moeten
worden gehoord.


Artikel 7    Voorbescherming
Het is wenselijk ook ten aanzien van gemeentelijk monumenten in voorbescherming te voorzien. Dat gebeurt
met dit artikel. De voorbescherming start zodra burgemeester en wethouders het voornemen tot aanwijzing
hebben bekendgemaakt aan de zakelijk gerechtigden. Het is vergelijkbaar met de voorbescherming voor
rijksmonumenten die voortvloeit uit artikel 5 van de Monumentenwet 1988 (dat, zoals dat luidde voor
inwerkingtreding van Erfgoedwet, tot inwerkingtreding van de Omgevingswet blijft gelden voor
rijksmonumenten).


Artikel 8    Advies gemeentelijke adviescommissie
Artikel 15 van de Monumentenwet 1988 blijft van kracht tot de invoering van de Omgevingswet. Op grond van
dat artikel die t te   i ste i de o derha ige erorde i g te zij geregeld de i s hakeli g a        ee commissie
op het gebied van de monumentenzorg die in elk geval tot taak heeft te adviseren over aanvragen om een
omgevingsvergunning voor een activiteit als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder f, van de Wet algemene
 epali ge o ge i gsre ht. Hieraan wordt in dit artikel uitvoering gegeven. Binnen de commissie zijn enkele
leden deskundig op het gebied van de monumentenzorg. Hiertoe behoort ook de archeologische
monumentenzorg.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>De Monumentenwet 1988 laat de ruimte om voor de adviestaak voor monumenten de inschakeling te regelen
van een commissie waaraan in de praktijk meer taken in de fysieke leefomgeving zijn toegedicht. In de praktijk
wordt de monumentencommissie bijvoorbeeld wel gecombineerd met een commissie voor ruimtelijke
kwaliteit. Artikel 8 maakt daarvan gebruik om mogelijk te maken dat vooruitlopend op de Omgevingswet
gewerkt kan worden met een bredere gemeentelijke adviescommissie omgevingskwaliteit. Nu een voorwaarde
van de Omgevingswet zal zijn dat geen leden van het gemeentebestuur deel uitmaken van deze commissie
(onder de Monumentenwet 1988 geldt dat voor leden van burgemeester en wethouders), is deze voorwaarde
daartoe overgenomen in deze verordening.
Onder de Omgevingswet (artikel 17.9 van het wetsvoorstel zoals dat op 22 maart 2016 is aangenomen door de
Eerste Kamer) zal een adviescommissie ingesteld moeten worden die tot taak heeft te adviseren over de
aanvragen om een omgevingsvergunning voor een rijksmonumentenactiviteit, voor zover het andere dan
archeologische monumenten betreft. Ook daarbinnen dienen enkele leden deskundig te zijn op het gebied van
de monumentenzorg. Het gaat (onder de Omgevingswet) om een adviescommissie met een bredere taak voor
de omgevingskwaliteit, waarin de erkenning ligt van het belang van aspecten als cultureel erfgoed,
architectonische kwaliteit van bouwwerken, stedenbouwkundige kwaliteit en kwaliteit van natuur en
landschap. Het gaat daarbij (onder de Omgevingswet) zowel om de menselijke beleving van de fysieke
leefomgeving als om de intrinsieke waarden die de maatschappij toekent aan de identiteit van gebieden en aan
dier- en plantensoorten. De Omgevingswet maakt uitdrukkelijk een bredere taakstelling van deze commissie
mogelijk. De werking van de huidige Monumentencommissie moet nog geëvalueerd worden. Afhankelijk van
de uitkomsten daarvan is mogelijk een andere samenstelling van de Monumentencommissie aan de orde. Tot
dat moment wordt de huidige werkwijze voortgezet. Ook de in lid 3 opgenomen termijn komt overeen met de
huidige werkwijze (adviestermijn) van de Monumentencommissie.
Artikel 8, lid 2 regelt bij de aanwijzing van een gemeentelijk monument de inbreng van een lokale deskundige
uit bijvoorbeeld de Monumentenwerkgroep. Dit in verband met de inbreng van lokale kennis en
deskundigheid.


Artikel 9    Beslistermijn en inhoud aanwijzingsbesluit
Het staat de gemeente wettelijk gezien vrij een eigen beslistermijn te hanteren. In afwijking van de Erfgoedwet
(die een adviestermijn van 26 weken hanteert) blijft de termijn voor advisering door de
Monumentencommissie in Houten 20 weken.


Artikel 10 Bekendmaking aanwijzingsbesluit aan rechthebbenden en inschrijving
Eerste lid
Dit artikel geldt naast de algemene verplichting tot bekendmaking van besluiten op basis van de Awb.
Ontvangst van de aanwijzing door burgemeester en wethouders is voor alle zakelijk gerechtigden van belang,
niet alleen voor de eigenaar. Zie ook artikel 1, onder a, onderdeel 1, jo. artikel 1, onder b, onderdeel 5, van de
Wet kenbaarheid publiekrechtelijke beperkingen onroerende zaken. Op een aanwijzingsbesluit is deze wet ook
van toepassing. Onder zakelijk gerechtigden vallen ook hypothecaire schuldeisers.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Tweede lid
De registratie van de aanwijzing in het gemeentelijk erfgoedregister is een louter administratieve verrichting en
niet een besluit. Overigens zal van de aanwijzing ook inschrijving in het gemeentelijke beperkingenregister en
in het kadaster plaatsvinden op grond van artikel 1, onder c en e, van de Wet kenbaarheid publiekrechtelijke
beperkingen onroerende zaken.


Artikel 11 Aanwijzing als voorlopig gemeentelijk monument
Dit artikel biedt burgemeester en wethouders de mogelijkheid om in spoedeisende gevallen een monument of
archeologisch monument als gemeentelijk monument aan te wijzen. In dat geval wordt de adviescommissie
zoals bedoeld in artikel 8 pas ingeschakeld na de voorlopige aanwijzing. De bescherming van paragraaf 4 geldt
echter vanaf het moment dat belanghebbenden schriftelijk in kennis zijn gesteld van de voorlopige aanwijzing.
Een bezwaarschrift heeft dus geen opschortende werking en daarmee kan de voorlopige aanwijzing dus niet
eenvoudig omzeild worden. Als de aanwijzing definitief wordt door de opname in het erfgoedregister loopt
deze bescherming door. Als er uiteindelijk geen opname in het erfgoedregister plaatsvindt, vervalt de
bescherming. De huidige verordening kent geen termijn waarbinnen een besluit moet worden genomen. Voor
de eenduidigheid sluiten we aan bij de termijn uit artikel 9.


Artikel 12 Wijziging gemeentelijk erfgoedregister, vervallen aanwijzing monument
Dit artikel bepaalt dat op het schrappen uit het register van een aanwijzing als gemeentelijk monument
dezelfde procedure geldt als bij de aanwijzing daarvan. Voorts is hierin bepaald dat de aanwijzing als
gemeentelijk monument vervalt zodra een monument is opgenomen in het rijksmonumentenregister of in een
provinciaal erfgoedregister.


Artikel 13 Instandhoudingsplicht gemeentelijk monument
Dit artikel is voor gemeentelijke monumenten naar analogie met artikel 11, eerste lid, van de Monumentenwet
1988 geschreven, zoals dat is gewijzigd door artikel 10.18 van de Erfgoedwet, met inbegrip van de
instandhoudingsplicht die daarbij is geïntroduceerd.


Artikel 14 Omgevingsvergunning gemeentelijk monument
Dit artikel is gebaseerd op artikel 2.2 van de Wabo en inhoudelijk grotendeels gelijk aan de oude verordening.


Tweede lid
Wettelijk gezien bestaan er een aantal vergunningsvrije bouwmogelijkheden bij rijksmonumenten. Met dit lid
krijgen gemeentelijke monumenten dezelfde vergunningsvrije bouwmogelijkheden.


Derde lid
Op basis van dit lid kan het college nadere regels stellen. Het kan daarbij gaan om een grote variatie aan regels.
Het betreft in ieder geval het eisen van een bouwhistorische verkenning of opname.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>Artikel 16 Weigeringsgronden
In het eerste lid ligt op grond van de belangenafweging die moet worden gemaakt tevens besloten dat
rekening wordt gehouden met het gebruik van het monument. In het tweede lid is voor wat betreft de vereiste
overeenstemming met de eigenaar van een kerkelijk monument aangesloten bij artikel 3.2a van de Wabo.


Artikel 17 Advies omgevingsvergunning rijksmonument
Zie de toeli hti g ij artikel . De ter   rijks o u e t is gedefi ieerd i artikel .       a de Wa o op gro d
van artikel 10.9 van de Erfgoedwet). De procedure inzake deze omgevingsvergunning is geregeld in die wet. De
gemeenteraad is verplicht om de inschakeling van een commissie die adviseert over omgevingsvergunningen
bij rijksmonumenten te regelen bij verordening (artikel 15 van de Monumentenwet 1988).


Artikel 18 Aanwijzing als beschermd gemeentelijk stads- en dorpsgezicht
Dit artikel geeft de mogelijkheid aan de gemeenteraad om gemeentelijke stads- en dorpsgezichten aan te
wijzen, die vervolgens krachtens het bestemmingsplan moeten worden beschermd. Dit is vergelijkbaar met de
thans nog geldende artikelen 35 en 36 van de Monumentenwet 1988; echter zonder de plicht de minister te
horen. Artikel 36 van de Monumentenwet 1988 zal vervallen met de inwerkingtreding van de Omgevingswet.
Daarna is het aanwijzen gemeentelijke van stads- en dorpsgezichten mogelijk via het omgevingsplan. Voor de
bescherming van rijksmonumenten binnen het gemeentelijke stads- en dorpsgezicht geldt artikel 11 van de
Monumentenwet en van gemeentelijke monumenten artikel 13 van deze verordening. Ook het Rijk zal de
bescherming van stads- en dorpsgezichten van landelijke betekenis dan op basis van de Omgevingswet regelen
via een instructie aan de gemeenten, die zij moeten overnemen in hun omgevingsplan.


Artikel 19. Wijziging, intrekking en vervallen van de aanwijzing als beschermd gemeentelijke stads- en
dorpsgezicht
Dit artikel bepaalt o.a. dat bij wijziging (van niet-ondergeschikte aard) van een aanwijzing en bij intrekking van
de status als beschermd gemeentelijke stads- en dorpsgezicht dezelfde procedure geldt als bij de aanwijzing
daarvan. Voorts is hier bepaald dat een aanwijzing vervalt zodra het stads- en dorpsgezicht waarop de
aanwijzing betrekking door de minister of een provincie wordt aangewezen als beschermd stads- en
dorpsgezicht. Bij een wijziging van ondergeschikte betekenis kan o.a. gedacht worden aan wijzigingen i.v.m. de
verandering van bijvoorbeeld straatnamen of huisnummers.


Artikel 20. Verbodsbepaling en aanvraag vergunning
Artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo geeft gemeente de mogelijkheid om op basis van hun
verordening het slopen in een beschermd gemeentelijk stads- en dorpsgezicht aan een omgevingsvergunning
te onderwerpen. Daaraan is hier uitvoering gegeven.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Artikel 21 Strafbepaling
Deze strafbepaling is uitsluitend voor overtreding van de instandhoudingsplicht van artikel 13 en de nadere
regels krachtens artikel 14, derde lid, noodzakelijk. Hiermee komt het juridische instrumentarium dat al
beschikbaar was voor de instandhoudingsplicht van rijksmonumenten ook beschikbaar voor gemeentelijke
monumenten. De strafbaarstelling van handelen zonder of in strijd met de voorschriften van de
omgevingsvergunning voor gemeentelijke monumenten is via de Wabo en de Wet op de economische delicten
(artikel 1a) geregeld. Langs deze weg is ook overtreding van artikel 14, eerste lid, en 20, eerste lid, van deze
verordening strafbaar.


Artikel 22 Toezichthouders
Toezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met het houden van toezicht
op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). Toezichthouders
kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. In de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden
bevoegdheden aan toezichthouders toegekend.
Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te betreden met uitzondering van
woningen zonder toestemming van de bewoner. 'Plaatsen' is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen
erven en andere terreinen, maar ook gebouwen (niet-woningen). Uit artikel 5.13 van de Wabo volgt dat de
ambtenaren die op grond van artikel 22, eerste lid, belast zijn met het toezicht op de naleving ter zake van het
bepaalde bij of krachtens de Wabo, voor zover het betreft activiteiten als bedoeld in artikel 2.2, daarnaast ook
bevoegd zijn, met medeneming van de benodigde apparatuur, een woning te betreden zonder toestemming
van de bewoner.


Artikel 23 Vangnet archeologie
Op grond van artikel 3.1.6 van het Besluit ruimtelijke ordening dient in het bestemmingsplan in de toelichting
bij het bestemmingsplan een beschrijving opgenomen te worden van de wijze waarop met de in het gebied
aanwezige cultuurhistorische waarden en in de grond aanwezige of te verwachten monumenten rekening is
gehouden. Met de invoering van deze verplichting is de bescherming archeologische waarden in beginsel
ruimtelijk geborgd. Er zijn echter nog bestemmingsplannen van kracht van vóór de invoering van deze eisen. In
de gemeente Houten betreft het in ieder geval het Globaal Bestemmingsplan Houten VINEX (en mogelijk nog
een enkel ander bestemmingsplan). Om, mede gelet op de verplichtingen van het Verdrag van Malta, ook voor
de gro de     aar deze oude     este    i gspla   e    og gelde de es her i g a ar heologis he aarde te
verzekeren, is dit artikel opgenomen. De strekking van dit artikel is te waarborgen dat mogelijk in deze gronden
aanwezige archeologische waarden niet worden verstoord, tenzij daaraan aandacht is besteed die
gelijkwaardig is aan waartoe artikel 3.1.6 van het Besluit ruimtelijke ordening verplicht, door middel van de
verwachtingskaarten, een omgevingsvergunning of eigen onderzoek dat aan die eisen kan voldoen.
Bij eventuele nadere regels van burgemeester en wethouders over het verrichten van archeologisch onderzoek
kan bijvoorbeeld gedacht worden aan regels met betrekking tot een programma van eisen of een plan van
aanpak.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>