<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Concept verordening Jeugd Soest 2015
De raad van de gemeente Soest
gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 17 september 2014
(1208187)
gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 en 8.1.1., vierde lid,van de Jeugdwet;
overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van goede en
toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het uitgangspunt is dat de
verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van jeugdigen allereerst bij de ouders en de
jeugdige zelf ligt; en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de door het college te
verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met betrekking tot de voorwaarden voor
toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening,
over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt
afgestemd met andere voorzieningen, de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget
wordt vastgesteld, voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening
of een persoonsgebonden budget alsmede misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, en regels ter
waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de
uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit daarvan;
besluit vast te stellen de Verordening Jeugd Soest 2015
Artikel 1. Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
- andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Jeugdwet, op het gebied van zorg,
onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen;
- hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in verband met opgroei- en
opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3, eerste lid,
van de wet;
- individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders toegesneden voorziening als bedoeld in artikel
2, tweede lid;
- overige voorziening: overige voorziening als bedoeld in artikel 2, eerste lid;
- pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de wet, zijnde een door het college
verstrekt budget aan een jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp die tot de
individuele voorziening behoort van derden te betrekken;
- wet: Jeugdwet.
Artikel 2. Vormen van jeugdhulp
1. De volgende vormen van overige voorzieningen zijn beschikbaar:
         a. Basishulp:
                    i. Voorzieningen gericht op preventie van opvoed- en opgroeiproblemen
                   ii. Sociaal team voor hulpverlening bij opvoed- en opgroeiproblemen
2. De volgende vormen van individuele voorzieningen zijn beschikbaar:
         a. Specialistische jeugdhulp, zijnde
                    i. Hulp voor jeugdigen met (ernstige) opvoed- en opgroeiproblemen die niet
                       preventief of door sociaal team geboden kan worden
                   ii. Hulp voor jeugdigen met psychische klachten of stoornissen (voorkomen,
                       behandelen en genezen)
                  iii. Hulp voor jeugdigen met een verstandelijke beperking
                  iv. Begeleiding en persoonlijke verzorging jeugdigen
                   v. Gesloten jeugdzorg in het kader van ernstige opgroei- en opvoedingsproblemen
Versie 3                                    25 september 2014                                         1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>3. Het college stelt bij nadere regeling vast welke overige en individuele voorzieningen op basis van
het eerste en tweede lid beschikbaar zijn.
Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
1. Het college draagt zorg voor de inzet van jeugdhulp na een verwijzing door de huisarts, medisch
specialist en jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor zover genoemde
jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.
2. Als de jeugdige of zijn ouders hierom verzoeken, legt het college de te verlenen individuele
voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, vast in een beschikking als bedoeld in artikel 5.
Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente
Het college stelt bij nadere regeling regels met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de
wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening. Het college geeft
daarbij aan op welke wijze hij jeugdigen en ouders informeert over de mogelijkheid en het belang om
in bepaalde gevallen een beroep op jeugdhulp te doen.
Artikel 5 Inhoud beschikking
1. In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening wordt in ieder geval aangegeven
of de voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar
tegen de beschikking kan worden gemaakt.
2. Bij het verstrekken van een voorziening in natura wordt in de beschikking in ieder geval vastgelegd:
a. welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;
b. wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
c. hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing,
d. welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3. Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking in ieder
geval vastgelegd:
a. voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
b. welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
c. wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
d. wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en
e. de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4. Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of zijn ouders daarover in de
beschikking geïnformeerd.
Artikel 6. Regels voor pgb
1. Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van de wet.
2. De hoogte van een pgb wordt bepaald aan de hand van en tot het maximum van de kostprijs van
de in de betreffende situatie goedkoopst adequate individuele voorziening in natura.
3. Het college kan nadere regels stellen over de wijze waarop de hoogte van een pgb wordt
vastgesteld.
4. Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de persoon aan wie een pgb
wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoord tot het sociale netwerk.
5. Onverminderd artikel 8.1.1 van de Jeugdwet verstrekt het college geen pgb voor zover de
aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening van de
aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte voorziening noodzakelijk was.
Artikel 7. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
1. Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders op verzoek of onverwijld uit
eigen beweging aan het college mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hun
Versie 3                                   25 september 2014                                          2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing
aangaande een individuele voorziening.
2. Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing aangaande een individuele
voorziening herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
a. de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens hebben verstrekt en de verstrekking
van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
b. de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele voorziening of op het pgb zijn aangewezen;
c. de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;
d. de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van de individuele voorziening of het
pgb, of
e. de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het pgb niet of voor een ander doel
gebruiken dan waarvoor het is bestemd.
3. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en de
verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden, kan het
college van degene die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft geheel of
gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten individuele voorziening of het ten
onrechte genoten pgb.
4. Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb binnen zes
maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor de
verlening heeft plaatsgevonden.
5. Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde zorg, al dan niet
steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.
Artikel 8. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering
Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de
tarieven die het hanteert voor door derden te leveren jeugdhulp of uit te voeren
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, rekening met:
a. de aard en omvang van de te verrichten taken;
b. de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de zwaarte van de functie;
c. een redelijke toeslag voor overheadkosten;
d. een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof,
ziekte, scholing en werkoverleg;
e. kosten voor bijscholing van het personeel.
Artikel 9. Vertrouwenspersoon
1. Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep kunnen doen op een
onafhankelijke vertrouwenspersoon
2. Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst kunnen laten bijstaan door een
onafhankelijke vertrouwenspersoon.
Artikel 10. Klachtregeling
Het college stelt een regeling vast voor de afhandeling van klachten van jeugdigen en ouders die
betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld in deze
verordening.
Artikel 11. Inspraak en medezeggenschap
1. Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding van het beleid
betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde regels
met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.
2. Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen vroegtijdig in de gelegenheid
voorstellen voor het beleid betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen bij de besluitvorming
over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende jeugdhulp, en voorziet hen van ondersteuning
om hun rol effectief te kunnen vervullen.
3. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek overleg, waarbij zij
onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een
Versie 3                                    25 september 2014                                          3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.
4. Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en derde lid.
Artikel 12. Inwerkingtreding en citeertitel
1. Deze verordening treedt in werking op [datum].1 januari 2015
2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening Jeugd Soest 2015
Versie 3                                   25 september 2014                        4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Toelichting
Deze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit van de
bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de jeugdzorg, de jeugd-ggz, de zorg
voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de begeleiding en persoonlijke verzorging van jeugdigen.
Daarnaast wordt met deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd op een wettelijk recht
op zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een voorzieningenplicht voor gemeenten
(voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met de Wet maatschappelijke ondersteuning
(Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij
vervangen door een voorzieningenplicht waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente
worden bepaald (maatwerk). Het doel van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind:
jeugdigen en ouders krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd doel
ervoor te zorgen de eigen kracht van de jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen
van het gezin te versterken.
De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad per verordening in
ieder geval regels opstelt:
 over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en overige
    (jeugdhulp)voorzieningen;
 met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van beoordeling van en de
    afwegingsfactoren bij een individuele voorziening;
 over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele voorziening wordt
    afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke
    ondersteuning, werk en inkomen;
 over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld;
 voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening of
    persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of oneigenlijke gebruik van de Jeugdwet;
 over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van de Jeugdwet, en
 ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en de eisen die
    worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp, kinderbeschermingsmaatregelen of
    jeugdreclassering, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door
    derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
    beroepskrachten en de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.
Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het bepaalde bij of
krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze verordening maakt hier spaarzaam gebruik
van; om een meer compleet beeld te geven van de rechten en plichten van burgers en de gemeente.
Daarnaast kan op grond van artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening bepaald worden onder welke
voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan
betrekken van een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk.
Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op grond van artikel
2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het door het
gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met betrekking tot preventie en jeugdhulp, de
uitvoering van kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering.
Toeleiding naar de jeugdhulp
De toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.
Vrij toegankelijk
In de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en individuele (niet vrij-
toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp (zie artikel 2, eerste, respectievelijk tweede
lid). Voor een deel van de hulpvragen zal volstaan kunnen worden met een vrij-toegankelijke
voorziening. Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van maken zonder dat zij daarvoor een
Versie 3                                    25 september 2014                                           5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben. De jeugdige en zijn ouders kunnen zich
voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de jeugdhulpaanbieder wenden.
Toegang jeugdhulp via de gemeente
Ook kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de gemeente. De beslissing
door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft, komt vervolgens tot
stand in overleg met die jeugdige en zijn ouders. In een gesprek tussen een door de gemeente
ingezette deskundige en de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden wat de jeugdige en zijn
ouders eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen aan het probleem. Als aanvullend
daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig is, dan zal eerst gekeken worden of dit
een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet vrij-toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval
dan neemt deze deskundige, namens het college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door naar de
jeugdhulpaanbieder die volgens de deskundige de aangewezene is om de betreffende problematiek
aan te pakken.
Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist
De Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing door de huisarts, de
jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke verwijzing staat echter nog niet vast welke
specifieke behandelvorm van jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie) een jeugdige of zijn ouder
precies nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij de jeugdhulpaanbieders die de
gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder zelf zijn die op basis van zijn
professionele autonomie na de verwijzing beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de
behandelvorm), hoe vaak iemand moet komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze
beoordeling dient de jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de
gemeente heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze afspraken zien toe op
hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang van het pakket. Deze afspraken
zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de gemeentelijke toegang goed van elkaar op de
hoogte zijn van de doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de integrale benadering rond
het kind en het principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met name bij multiproblematiek, kan
worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal plaatsvinden, waarbij professionals niet goed
van elkaar weten dat zij bij het gezin betrokken zijn. Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening
moeten houden met de regels die de gemeente bij verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt
welk aanbod van de gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente toegankelijk
is (zie artikel 2). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt bij de toegang via de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze slechts een enkel aspect met betrekking
tot het proces (zie artikel 3). Artikel 5 en verder zijn wel van overeenkomstige toepassing.
Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het openbaar ministerie en de directeur of
de selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting
Een andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter (via een
kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot jeugdreclassering), het openbaar ministerie en de
directeur of de selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De gecertificeerde instelling is
verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het kader van een door de rechter
opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering te overleggen met de gemeente.
Uiteraard kan bij dit overleg een kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt
vervolgens gehouden de jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering van de
kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht van de gemeente vloeit
voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen tijde moeten worden uitgevoerd om
rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat de gecertificeerde
instelling in beginsel gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft ingekocht. Als de
kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezagsbeëindiging uitspreekt, wijst hij gelijktijdig in de
beschikking de gecertificeerde instelling aan die de maatregel gaat uitvoeren. Dit kan de rechter juist
omdat de raad voor de kinderbescherming in zijn verzoekschrift een concreet advies geeft over welke
gecertificeerde instelling de maatregel zou moeten uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming
neemt een gecertificeerde instelling in zijn verzoekschrift op die na overleg met de gemeente en
gezien de concrete omstandigheden van het geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de
kinderbescherming is verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang wordt al in
de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.
Toegang via de advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling (AMHK)
Versie 3                                      25 september 2014                                            6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK geeft advies
over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en kindermishandeling, onderzoekt indien nodig
op basis van een melding of er sprake is van kindermishandeling, motiveert zo nodig ouders tot
accepteren van jeugdhulp en legt daartoe contacten met de hulpverlening. Deze toegang wordt al in
de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.
Artikelsgewijs
Artikel 1. Begripsbepalingen
Onder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze verordening verstaan een voorziening die niet op
grond van de Jeugdwet wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke ondersteuning,
onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet. De individuele
voorzieningen en overige voorzieningen zijn opgenomen in artikel 2. Hoe individuele voorzieningen
verkregen kunnen worden, is nader geregeld in artikel 3.
Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink aantal definities kent die
ook bindend zijn voor deze verordening. Deze wettelijke definities zijn dan ook niet nogmaals
opgenomen in de verordening. Het betreft onder meer definities van centrale begrippen als
‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen jeugdige en ouder
overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als ‘jeugdigen en ouders’ en
specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’. Gebruik van ‘of’ impliceert ook de betekenis ‘en’. Met
de aanduiding ‘de jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar of
ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of beide ouders (in de definitie van artikel 1 van de wet: de
gezaghebbend ouder, adoptiefouder, stiefouder of een ander die een jeugdige als behorend tot zijn
gezin verzorgt en opvoedt, niet zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar),
of de ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar).
In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:
1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan jeugdigen en hun ouders bij het
verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of omgaan met de gevolgen van psychische
problemen en stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of een verstandelijke
beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de ouders of adoptiegerelateerde problemen;
2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het zelfstandig
functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking,
een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de leeftijd van achttien jaar
nog niet hebben bereikt, en
3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied van de persoonlijke
verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan zelfredzaamheid bij jeugdigen met een
verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische aandoening
of beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien verstande dat de
leeftijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van jeugdstrafrecht.
Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal definitiebepalingen die voor deze
verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid, van de Awb) en ‘beschikking’
(artikel 1:2 van de Awb).
Artikel 2. Vormen van jeugdhulp
Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.9, onder a,
van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening regels stelt over de door het college te
verlenen individuele voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen. Uit de memorie van
toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar voren dat de burger recht
heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van voorzieningen binnen de gemeente.
Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich dan ook niet aan een
definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan dat de door de gemeente te treffen
voorziening zowel een algemene, vrij toegankelijke voorziening kan zijn als een individuele
voorziening. Een individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde zorg.
Versie 3                                     25 september 2014                                            7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij toegankelijk is en welke niet. Voor de niet vrij toegankelijke
vormen van ondersteuning zal door de gemeente (artikel 4) of door de huisarts, medisch specialist of
jeugdarts en de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de jeugdige of zijn
ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben.
Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige wettelijke definitie van
jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een voorziening kan derhalve een breed spectrum van
verschillende soorten ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een beschrijving is gewenst omdat de
wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de burger zich een beeld kan vormen van de
voorzieningen in het kader van jeugdhulp.
In deze verordening worden de algemene categorieën genoemd. Vanwege de transformatie zullen
vormen van jeugdhulp aan verandering onderhevig zijn. In nadere regels wordt dit uitgewerkt en ter
besluitvorming aan college voorgelegd (lid 3). Hiermee wordt flexibiliteit beoogd in de ontwikkeling
van vormen van jeugdhulp de komende jaren.
Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
In artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast de gemeentelijk
georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe verwijzingsmogelijkheid door de huisarts,
medisch specialist en jeugdarts naar de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt zowel voor de vrij-
toegankelijke (overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke (individuele) voorzieningen. Met
een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de
praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder (bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of
orthopedagoog) zijn die na de verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is. Deze
bepaalt in overleg met de jeugdige of ouder daadwerkelijk de concrete inhoud, vorm, omvang en duur
van de benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud
van de benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de protocollen en
richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen vormen (stap 2). Zie ook de algemene
toelichting.
Als de jeugdige of zijn ouders dit wensen òf in het uitzonderlijke geval dat het college een besluit
neemt dat afwijkt van het oordeel van de jeugdhulpaanbieder, legt het college de te verlenen
individuele voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn
ouders. Op die manier wordt de jeugdige en zijn ouders de benodigde rechtsbescherming geboden
en wordt voorkomen dat het college talloze beschikkingen moet afgeven die hetzelfde luiden als
hetgeen de jeugdige of zijn ouders naar het oordeel van de jeugdhulpaanbieder nodig hebben.
Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente
Deze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is opgenomen om een
zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter uitvoering van artikel 2.9, onder a, van de wet
waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels stelt over de door het college
te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met betrekking tot de voorwaarden
voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de afwegingsfactoren bij een individuele
voorziening.
Artikel 5. Inhoud beschikking
Indien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen of er overeenkomstig
artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt, dient het college een schriftelijke beschikking
op te stellen, waartegen zij bezwaar en beroep op grond van de Awb kunnen indienen. Uitgangspunt
van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien gewenst door
de jeugdige of zijn ouders bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een pgb.
Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de Awb en is hier
opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een zo compleet mogelijk beeld te
geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid om bezwaar in te dienen tegen de beschikking
en ook de daarop volgende mogelijkheid van beroep bij de rechter is geregeld in de Awb en geldt in
beginsel voor alle beschikkingen. Indien een jeugdige of zijn ouders in bezwaar en beroep willen
gaan, hebben zij op grond van de Awb het recht op het indienen van een aanvraag, waarmee een
voor bezwaar en beroep vatbaar besluit kan worden uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang
uitblijven van een beschikking, geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en
beroep.
Versie 3                                     25 september 2014                                          8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een ouderbijdrage is verschuldigd
(vierde lid). De vaststelling en inning geschiedt door het bestuursorgaan dat namens de gemeente
met de inning is belast.
Artikel 6. Regels pgb
Bij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is de regeling in artikel
8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast (“gestandaardiseerd”) aan de verwante regelgeving met
betrekking tot de maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze regeling stond dat een pgb
slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde voorwaarden is voldaan. Bij
amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 109) is het woord ‘slechts’
geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige inperking van het recht op een pgb leek te
suggereren. Bij amendement Bisschop en Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het
vijfde lid zo aangepast dat duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen bijbetalen
wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college te bieden individuele voorziening in natura. Het college kan het
pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan deze door het college te bieden individuele
voorziening in natura.
In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel (8.1.1) van de wet. Dit lid is
opgenomen teneinde in de verordening een compleet beeld van rechten en plichten van de cliёnt te
geven. In het eerste lid is verankerd dat het college op grond van artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan
verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting
van het college worden gesproken (zie ook de tekst van artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of
zijn ouders dit wensen …”). Voor gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt
verstrekt indien de jeugdige of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele
voorziening die door een aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel 8.1.1, derde lid, onder
b).
Het tweede tot en met vierde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de wet. In deze wetsbepaling
staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt
vastgesteld.
Het vijfde lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren.
Artikel 7. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
Deze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr.
11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van artikel 2.9, onder d, van de wet, waarbij is
bepaald dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van een individuele voorziening, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.
Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de regelgeving met betrekking tot de aan elkaar
verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting
onder artikel 6.
In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de gemeentelijke
verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen te voorkomen en, waar nodig,
op te treden tegen onterecht gebruik van individuele voorzieningen of persoonsgebonden budgetten.
Een zorgvuldig gebruik van collectieve middelen is wezenlijk voor het draagvlak daarvan. De artikelen
8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd: 8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn eveneens bij nota van
wijziging en ter standaardisering van de regelgeving aan het wetsvoorstel toegevoegd.
Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de overige onderdelen van
artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en voeten aan de bestrijding van misbruik en
oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen in deze verordening. De wettekst van de artikelen 8.1.2 tot en
met 8.1.4 is veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter uitwerking van de
delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening uitgebreid tot de individuele
voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun gevonden worden in de tekst van de toelichting op
artikel 8.1.2, waarbij is vermeld dat de in het eerste lid geregelde inlichtingenverplichting als
uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders aan wie een individuele voorziening of een
daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan worden dat ze voldoende gegevens en inlichtingen
verstrekken om het college in staat te stellen te beoordelen of het beroep op die individuele
Versie 3                                    25 september 2014                                            9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>voorziening of het daaraan gekoppelde pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat er feiten en omstandigheden, of daarin opgetreden wijzigingen,
zijn die van invloed kunnen zijn op de toekenning van de individuele voorziening of het daaraan
gekoppelde pgb, dienen zij dit onverwijld aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit
eigen beweging of op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan heeft
dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan gekoppelde pgb. Het college kan
niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia concrete informatie en bewijsstukken van de
belanghebbende vragen.
Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier is de tot de pgb beperkte reikwijdte van
artikel 8.1.4 van de wet op grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van de wet uitgebreid tot de
individuele voorziening in natura.
Artikel 8. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering
Het college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de vaststelling van de rechten
en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door aanbieders laten verrichten (artikel 2.11, eerste lid,
van de Jeugdwet). Met het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van jeugdhulp,
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij verordening regels worden
gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of
de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder geval rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.
Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering worden in dit
artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen van tarieven
(naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat er een beter beeld ontstaat van
reële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat
de aanbieder kundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste
vaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de
arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.
Artikel 9. Vertrouwenspersoon
In artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college ervoor verantwoordelijk is dat
jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep kunnen doen op een vertrouwenspersoon. Met de
vertrouwenspersoon wordt een functionaris bedoeld zoals deze nu al werkzaam is binnen de
jeugdzorg. Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en toegankelijkheid zijn belangrijke factoren (wettelijke
vereisten) voor een goede invulling van deze functie.
De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening een regeling op
te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening opgenomen vanwege het in het belang om
in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van jeugdigen en ouders te geven.
Bij algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit Jeugdwet) zal een nadere uitwerking
worden gegeven van de taken en bevoegdheden van de vertrouwenspersoon.
Artikel 10. Klachtregeling
Dit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van de Awb in het
algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en schriftelijke klachten over
gedragingen van personen en bestuursorganen die onder haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn.
Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige regeling omtrent
klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de afhandeling van de klacht de
bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen, kan in deze verordening met een
enkele bepaling worden volstaan.
In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de wijze van behandeling.
De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is geregeld in artikel 4.2.1 e.v. van de wet. Pas
wanneer dit klachtrecht niet bevredigend is, of niet logisch, bijvoorbeeld bij gedragingen van
gemeenteambtenaren, dan komt de gemeentelijke klachtmogelijkheid in zicht.
Artikel 11. Inspraak en medezeggenschap
Versie 3                                      25 september 2014                                           10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>In dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de gemeente. De
mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder is al geregeld in artikel 4.2.4
e.v. van de wet.
Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel 2.10 van de wet in
samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In artikel 2.10 (in de redactie van de Nota
van wijziging op het wetsvoorstel Wmo 2015 van 12 maart 2014, kamerstukken II 22841, nr. 35)
worden de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015
van overeenkomstige toepassing verklaard. Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015 dient
bij verordening te worden bepaald op welke wijze ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van
deze wet.
In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet vastgestelde
inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde inspraakprocedure geldt voor
het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De inspraak geldt voor alle ingezetenen. Dit is
uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig moment aangewezen kan raken
op ondersteuning.
Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van de
medezeggenschap vorm te geven.
Versie 3                                   25 september 2014                                        11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>