<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Geachte Commissieleden,

Ik ben Tom van de Linden, binnenstadsbewoner en gepensioneerd waterbouwkundig civiel
ingenieur en ik wil graag vakinhoudelijk reageren.

Het gebied van compartiment 2c is het laagst, daalt het snelst en zakt steeds dieper in het
grondwater. Om natte voeten te voorkomen verlaagde men periodiek het peil in de hele
stadsboezem. Omdat de meeste huizen in de binnenstad op staal staan of op kleef zakken ze
even snel als de bodem. Het gevaar van paalrot binnen compartiment 2c blijft daarom beperkt
tot een aantal huizen op houten stuitpalen. (Zie figuur 1)

In de hogere delen van de binnenstad zakken de bodem en de huizen op kleef echter veel minder
snel. Het grondwater komt dus bij elke algehele peildaling weer iets dieper te staan t.o.v. het
maaiveld met als gevolg een verhoogd risico op paalrot, ook van huizen op kleef.

Daarom dient de grondwaterstand alleen in de laagstgelegen gebieden periodiek verlaagd
te worden en is variant 2c verreweg de beste oplossing.

De onderliggende problematiek van het besluit dat u moet nemen is ingewikkeld en voor velen
onoverzichtelijk. Wat u ook besluit, de bodem zakt gewoon door en er zullen altijd gedupeerden
zijn. Er staat heel wat op het spel. Het “Laat ons niet zakken” is dan ook een zeer begrijpelijke
noodkreet.

Hooghouden van de binnenstad is echter niet mogelijk. De techniek om de diepe veenlagen te
stabiliseren en tegelijk ook het historisch stadsgezicht te ontzien bestaat niet. Vele experts zijn
uitermate sceptisch over de mogelijkheden zulke methodes in de komende decennia te
ontwikkelen. De Wateralliantie denkt dat het wel mogelijk is en probeert tijd te winnen voor
zulke innovaties met de keuze van variant 2a: een algehele peilverlaging met de ook aan hen
bekende risico’s.

Deze kwestie loopt hoog op en is ontaard in een welles nietes debat. Omdat zodoende geen
bruikbare inzichten ontstaan roep ik op tot een open, diepgaande discussie met alle
betrokkenen: vertegenwoordigers van de gemeente, het waterschap, experts uit het veld (de
absolute wereldtop zit in Nederland) en inwoners. Wie A zegt moet ook B zeggen. We zullen het
wel eens moeten worden met elkaar. Want wat we ook besluiten, de zakking van de binnenstad
zet gewoon door, een onomkeerbaar proces.

Dank voor uw aandacht.
Ir. Tom (A.M.) van der Linden,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Toelichting.




Er zijn twee categorieën houten palen in het invloed-gebied van de stadsboezem:
1. Kleefpalen, die hun draagkracht verkrijgen door de wrijving met de grond. Als de paal
   tijdens heien nog maar heel weinig zakte was de vereiste draagkracht bereikt en stopte het
   heien. Door de wrijving wordt het gewicht van het huis op de omliggende grond
   overgebracht, dus ook op de diepe veenlagen die daardoor sneller zullen inklinken. Daardoor
   zakken huizen op kleef mee met het maaiveld.

2. Stuitpalen zijn geheid tot in de draagkrachtige lagen en ontlenen hun draagkracht volledig
   aan de puntweerstand. Het gewicht van deze huizen belast de veenlagen niet en ze zakken
   niet mee met het maaiveld, een groot voordeel. De techniek van het heien op stuitpalen is
   pas goed mogelijk sinds 1960er jaren toen de methode van het sonderen ontwikkeld werd in
   Delft (nu wereldwijde standaard). Hiermee kan de draagkracht van grond tot in de
   draagkrachtige lagen eenvoudig bepaald worden.
   Betonnen stuitpalen worden na ± 1900 toegepast, ze hebben geen last van paalrot.

Tot ongeveer 1900 was een kleine peilverlaging meestal geen probleem omdat nagenoeg alle
huizen op staal of kleefpalen stonden en dus gewoon mee zakten. Daarna werden de palen
langer en zwaarder, maar door het ontbreken van gegevens is het niet duidelijk welke daarvan
nog kleef- en welke volwaardige stuitpalen zijn.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>