<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>TOELICHTING APV
Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg

[ax]
Wabo

Het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als
bedoeld in dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik
bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn
als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag
van puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het
niet altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of het gaat om opslag van
roerende zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend criterium is dat
het plaatsen van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft: het is
de bedoeling dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet
definitieve bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat
aan de orde is valt die activiteit onder artikel 2.2, eerste lid. onder j of onderk.
van de Wabo. Een ontheffing wordt op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste
zinsdeel, van de Wabo aangemerkt als een omgevingsevergunning. Daarom is
een-nteuw-vierdein het vijfde lid ingeveegdgeregeld~waarin-staat dat het
bevoegd gezag (ingevolge de definitie in artikel 1 is dat dus het bestuursorgaan
als bedoeld in de Wabo) in een dergelijk geval een omgevingsvergunning
verleent.

Daarnaast blijftis in het derde-vierde lid gehandhaafd, waarin-staatgeregeld dat
het bevoegde bestuursorgaan (i.c. het college of de burgemeester) ontheffing
kan verlenen voor gebruik van de weg dat niet valt onder de Wabo, namelijk
wanneeer het gaat om objecten die bedoeld zijn om ter plaatse blijvend te
functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken, straatmeubilair, terrassen en
dergelijke. Dit werd niet duidelijk uit de tekst van het artikel. Bij de herziening
van 2015 zijn het vierde en vijfde lid aangepast om dit expliciet helder te
maken.

Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project — bijvoorbeeld een
grootscheepse restauratie van monumentale panden — zowel de ontheffing van
het bevoegd bestuursorgaan (derde vierde lid) als de onmgevingsvergunning
(wierde-vijfde lid) nodig is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee
bevoegde gezagen zijn. Met het oog op die gevallen kan overwogen worden
om met toepassing van artikel 2.2, tweede lid van de Wabo alle activiteiten
waarbij voorwerpen op of aan de weg worden geplaatst, onder de Wabo te
brengen. Dat heeft als nadeel dat de zwaardere procedure van de Wabo in alle
gevallen gevolgd moet worden. Wij verwachten dat deze situatie maar heel
zelden zal voorkomen en hebben 2.2, tweede lid van de Wabo in de model-
APV dan ook niet toegepast.

kl

Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Algemeen

In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in
2007 bezien of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden
opgeheven. In veel gevallen kan de aanleg of verandering van een uitweg
zonder meer gebeuren zonder dat dit problemen oplevert.
Overheidsbemoeienis is dan niet nodig. Men zou zelfs kunnen overwegen of
regeling in de APV nodig is, en of uitwegen niet puur privaatrechtelijk zouden
kunnen worden geregeld. Het is duidelijk dat dit voor veel gemeenten een zeer
vergaande stap zou zijn. Er is daarom voor gekozen de vergunningplicht te
wijzigen in een meldingsplicht. Daarbij is wel een zogenaamde “noodrem”
opgenomen: bij onacceptabele gevolgen kan het college de uitweg alsnog
verbieden.

Juridisch karakter van een melding

In januari 2015 heeft de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State
(hierna: ABRvS) haar rechtspraak rond meldingsstelsels aangepast.

Beknopt samengevat komt de wijziging er op neer dat alleen een melding in de
vorm van een pure mededeling niet leidt tot een appellabel besluit. In andere
gevallen is dat wel het geval. Ook als er op een melding niet of slechts met een
ontvangstbevestiging wordt gereageerd, wanneer sprake is van een beslissing,
al is die stilzwijgend, -is er sprake van een appellabel rechtsoordeel. Voor de
uitspraken van de Afdeling van 14 januari 2015 zie: ECLI:NL:RVS:2015:14
(Leeuwarden-Lekkum) en ECLENL:RVS:2015:36 (Stein-Elsloo).

De Afdeling volgt hiermee de conclusie van Advocaat-Generaal Widdershoven
over meldingsstelsels:
http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLENL:RVS:2014:4116

Oud-staatsraad prof. mr. Konijnenbelt schreef in de Gemeentestem een
belangwekkend artikel naar aanleiding van de conclusie en de uitspraken (Gst.
2015/15 afl.7417).

Zijn voorstel is om in het geval van uitwegen terug te keren naar een
eenvoudig vergunningstelsel met beperkte weigeringsgronden. Hij wijst er op
dat er in dat geval sprake is van een omgevingsvergunning, waarmee per
definitie de lex silencio positivo regeling van afdeling van de 4.1.3.3. van de
Awb van toepassing is.

Mocht de gemeente willen vasthouden aan een meldingsstelsel dan is zijn
aanbeveling om daarin geen termijn op te nemen, maar wel een optie om bij
extreme gevallen in te grijpen. Bij het handhaven van het huidige
meldingsstelsel merkt hij op dat het raadzaam zou zijn om te voorzien in
kennisgeving van de melding door het gemeentebestuur op de in de gemeente
gebruikelijke wijze. Die laatste aanbeveling is in de model-APV gevolgd bij de
wijziging van 2015. De model--APV voorzag al in een alternatieve optie in de
vorm van een vergunning.

</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Doel artikel 2:12

Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar
te voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer
ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar
groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms
(zeer) schaarse parkeerruimte.

Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een
weg het uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat
regels in een verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van
de vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de
bruikbaarheid van de weg.

Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag
niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente.
Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat
geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke
toestemming behoeft.

De indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de
gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen. Aan
de hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging maken of de
gewenste uitweg al of niet kan worden toegestaan en eventueel onder
oplegging van welke voorschriften.

Een verbod dat in het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld, strijdt
evenmin met artikel 14 Wegenwet.

De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan
bijvoorbeeld gebruikt worden om het maken van een uitweg te verbieden als
dat op een onaanvaardbare manier ten koste gaat van het openbaar groen.

Omdat veel gemeenten aangaven in de praktijk moeite te hebben met de
toepassing van een meldingsstelsel is in 2014 een alternatief artikel 2:12
opgenomen met een eenvoudig vergunningsstelsel. Er moet dus een keuze
worden gemaakt voor het één of het ander. Enkele gemeenten hebben het
aangedurfd om de uitweg helemaal uit de APV te schrappen. De
achterliggende gedachte is dat voor de aanleg van een uitweg over
gemeentegrond (veelal de stoep) ook nog privaatrechtelijk overeenstemming
moet zijn tussen gemeente en autobezitter. Bij die overeenkomst wordt dan
ook het element verkeersveiligheid meegenomen.

Artikel 2:12 alternatief: vergunningplicht

Bij de deregulering van 2007 is de vergunningplicht voor de aanleg van een
uitrit in de model APV vervangen door een meldingsplicht. De gedachte
daarbij is dat het gros van de vergunningen wordt verleend, dat het vrij
zeldzaam is dat een uitweg daadwerkelijk problemen of verkeersgevaar kan
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>opleveren en dat de gemeente vaak met degene die de uitweg aanlegt ook nog
tot een privaatrechtelijke afspraak moet komen omdat de uitrit over
gemeentegrond komt te lopen.

Desondanks blijkt in de praktijk dat de gemeentelijke organisatie moeite heeft
met de figuur van de melding. Vanwege de vele verzoeken is dit alternatief
opgenomen, waarbij voor de uitrit een vergunningplicht geldt.

Het is van belang zich te realiseren dat er hier sprake is van een
omgevingsvergunning. De procedure van de Wabo is van toepassing, dat
brengt bijvoorbeeld met zich mee dat de lex silencio positivo van afdeling
4.1.3.3. van de Awb van toepassing is.

De rechtspraak van de Raad van State laat er geen twijfel over bestaan dat een
grondeigenaar in beginsel in staat moet worden gesteld om vanaf zijn perceel
met een voertuig de openbare weg te bereiken. Alleen om zwaarwegende
redenen kan de overheid daaraan in de weg staan. Om dat duidelijk te laten
uitkomen is het aantal weigeringsgronden beperkt.

[..]
Artikel 2:25 Evenementenvergunning

LL]

Tweede lid, onder e

Hier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een
springkussen voor kinderen e.d. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te
plaatsen voorwerpen. Uiteraard mag ook hier het verkeer, waaronder
voetgangers geen hinder van ondervinden. Bij de aanpassing van de model-
APV in 2015 is deze bepaling aangepast. Tenminste één gemeente gaf aan de
gegeven oppervlakte van 10 m2 te beperkt te vinden. Ook bij grotere objecten
kan worden gesproken van een klein evenement dat zonder vergunning kan
worden toegelaten. De model-APV is bij de wijziging van 2015 zo aangepast
dat gemeenten zelf kunnen invullen welke oppervlakte ze hier willen hanteren.

[...]

Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.

Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met
een wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan
van diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van
overlast.

Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden. terwijl de eigenaar
heeft aangegeven dat dit niet wordt gewenst, of waardoor de toegang tot het
gebouw wordt gehinderddie-nietdoor-de-eigenaren-van-de-voertuigen-werden

</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel 2:51 geeft de
mogelijkheid hiertegen op te treden.

Artikel 2:57 Loslopende honden

Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond
aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn
algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten
grondslag.

In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:

- de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende
honden in gevaar kan worden gebracht;

- het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden:

- het voorkomen van hinder voor voetgangers;

- het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
zandbakken, e.d);

- het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt
doordat loslopende honden andere dieren en wel met name schapen en
kippen naar het leven staan.

Artikel 2:57 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich
echter situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen
een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder
andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden.
Voor deze categorie in het derde lid een voorziening getroffen

Op verzoek van een aantal gemeenten is bij de aanpassing van 2015 een nieuw
onderdeel c opgenomen in het eerste lid. Dit maakt het mogelijk om ook buiten
de bebouwde kom plaatsen aan te wijzen waar honden moeten worden
aangelijnd. Deze wijziging maakt ook een kleine aanpassing van het derde lid
nodig, waarin een uitzondering wordt gemaakt op het verbod voor hulphonden
en hulphonden in opleiding. Deze uitzondering was er al voor het verbod van
het eerste lid, aanhef en onder b, en het liet voor de hand om dezelfde
uitzondering te laten gelden voor het toegevoegde onderdeel c.

Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kunnen de honden op basis van artikel 125 van de Gemeentewet
(bestuursdwang) gevangen worden genomen en overgedragen aan een door het
college aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar
direct te achterhalen is.

Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het
eerste lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid
honden en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de
eigenaar of houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van
artikel 4 bepaalt dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten
van een en ander en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende
veertien dagen na de datum van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>van loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b,
van de Wet op de dierenbescherming.

De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten
wordt in twee opzichten beperkt:

1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich
op erven of in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding
gewenst is.

2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste
staan.

3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van
politie en de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde
ambtenaren van politie.

Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De
vinder van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De
gemeente moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken
de verzorging van het dier op zich nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal
vorm gegeven door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de
gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na
twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven.
Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten
afmaken. De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten voor de
verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om
geneeskundige redenen is vereist.

Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier
niet is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even
verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een “gevonden dier”,

Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld.
De gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in
het geheel niet regelen.

Ll
Artikel 2:59 Gevaarlijke honden

Dit artikel schept voor het-eellegede burgemeester de mogelijkheid om na een
(bijt)incident met een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om
strafrechtelijk op te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in
beslag wordt genomen en een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond
geresocialiseerd kan worden of helaas moet inslapen), de eigenaar te
verplichten de hond te muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de intrekking
van de Regeling agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen definitie
van muilkorf meer gegeven, vandaar dat er hier een definitie is opgenomen.

Omdat een dergelijk besluit een sterk openbare orde-karakter heeft en daarbij
vaak een snel handelen naar aanleiding van een incident vraagt, is bij de

</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>aanpassing van 2015 besloten om deze bevoegdheid bij de burgemeester te
beleggen (was voorheen het college).

[...]
Artikel 2:62 Loslopend vee

Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het
weiland is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel
mogelijk te voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten
lopen van honden, dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in
artikel 2:57.

Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin
wordt het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend
pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die
bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.

Bij de aanpassing van de model-APV in 2015 is hier een aanpassing gedaan in
de eerste zin: ‘en’ is vervangen door ‘of’. Sommige dieren, zoals paarden, zijn
wel eenhoevig, maar niet herkauwend. Daarvoor vielen ze — i.v.m. het
cumulatieve vereiste — onbedoeld niet onder de bepaling. Door ‘en’ te
vervangen door ‘of’ — dat in wetgevingstechnische zin ‘en/of’ betekent — is dit
hersteld in dit facultatieve artikel.

Artikel 4:1 Begripsbepalingen
Besluit

Het Beslui HH Activiteitenbesluit milieubeheer,
hierna aangeduid als Besluit, biedt de mogelijkheid om in de gemeentelijke
verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter voorkoming of
beperking van geluidhinder.-Het Besluit wordtvaak-aangeduid-als

[...J

Artikel 4:11 Omgevingsvergunning voor het vellen van
houtopstanden

In deze bepaling wordt het belangrijkste nieuwe element geintroduceerd: de
bomenlijst.

De gemeenteraad moet deze lijst vaststellen.
Uitgangspunten van deze lijst zijn:

- de verantwoordelijkheid ligt bij de gemeenten zelf: d.w.z. voor het
inventariseren en actualiseren van het gemeentelijk bomenbestand en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>het overnemen van de gemeentelijke monumentale bomen die vermeld
staan op de landelijke lijst van de Bomenstichting in Utrecht.

- Duidelijk en inzichtelijk voor de burgers;

- Zoveel mogelijk de te beschermen bomen verankeren in een
bestemmingsplan, op het renvooi van de plankaart of in een
landschapsbeleidsplan of bomenplan.

- De bomenlijst als bijlage opnemen bij de bepalingen.

Wabo

De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een
vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet
of de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels
en hun nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet
haken aan bij de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend
of geweigerd. De Boswet haakt echter niet aan bij de Wabo. Indien die van
toepassing is, blijft dus een aparte vergunning vereist.

In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162)
zijn indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning
opgenomen. Naast een aantal algemene indieningsvereisten (zie daarvoor de
toelichting bij artikel 1:2 van de model-APV) zijn er in artikel 7.5 van de Mor
nog een aantal speciale indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden
opgenomen. Dit artikel 7:5 luidt als volgt:

1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als
bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder g, van de wet,
identificeert de aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3,
tweede lid, van deze regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag
betrekking heeft met een nummer.
« 2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de
aanvrager per genummerde houtopstand:
a. de soort houtopstand;
b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel
achtererf;
c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het
maaiveld;
d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele
voornemen om op een daarbij te vermelden locatie tot
herbeplanten van een daarbij te vermelden aantal soorten over te
gaan.

Derde lid, noodkap

Bij de wijziging van 2015 is op verzoek van een aantal gemeenten een nieuw
derde lid ingevoegd. Gemeenten gaven aan behoefte te hebben aan een
duidelijke bevoegdheid om bij onmiddellijk gevaar het kapverbod buiten
werking te stellen.

</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Vijjerde lid, [Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen)

In de Wabo is bepaald dat voor deze vergunning een positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen van toepassing is. Voor de duidelijkheid is
dat hier nogmaals opgemerkt. NB! De gemeenteraad heeft bij de vaststelling
van de APV dus niet de vrijheid om te bepalen dat er geen lex silencio van
toepassing is!

Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water

[...]
Deregulering

Dit artikel is in een aantal opzichten vergelijkbaar met artikel 2:10 van de
model--APV, het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg. Ook bij dit artikel
is een vergunning vervangen door een algemene regel. Daarmee legt de
overheid nadrukkelijk een deel van de verantwoordelijkheid bij de burger. In
eerste instantie moet deze zelf de afweging maken of een steiger of een
meerpaal gevaar of hinder oplevert voor het vaarverkeer, of een probleem voor
het beheer en onderhoud. Omdat er hierbij, eerder dan in artikel 2:10, waar het
veelal gaat om tijdelijke en verplaatsbare objecten, gaat om permanent
bedoelde zaken, is aan dit artikel anders dan bij artikel 2:10 een meldingsplicht
verbonden. Op die manier kan de gemeente vooraf toetsen en met de melder
overleggen of bijvoorbeeld het onderhoud van de oevers niet in het geding is.
Zo kan worden voorkomen dat een al geplaatst object weer moet worden
verwijderd, met alle financiële gevolgen van dien.

In een waterrijke gemeente, waar een dergelijke vergunning gebruikelijk is, en
aan de vergunning omwille van het onderhoud van de vaarwegen een zekere
uniformering noodzakelijk, kan het een gerechtvaardigde keuze zijn om een
vergunningplicht te handhaven. Ook voor de vergunninghouder schept dat een
duidelijke situatie: De aanvrager hoeft niet zelfstandig een afweging te maken,
maar ontvangt een vergunning voorzien van een set voorschriften, en weet dan
waar hij of zij aan toe is.

In dat geval is er geen aanleiding om het bestaande artikel 5:24 te wijzigen, of
kan het alsnog worden opgenomen:

Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water

1. Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water verboden
zonder vergunning van het college een voorwerp, niet zijnde een
vaartuig, op, in of boven openbaar water te plaatsen, aan te brengen of
te hebben.

2. Het in het eerste lid bepaalde is niet van toepassing op voorwerpen
waarop gedachten of gevoelens worden geopenbaard.

3. Het is verboden op, in of boven openbaar water voorwerpen waarop
gedachten of gevoelens worden geopenbaard te plaatsen, aan te

' Met opmaak: Lettertype: Cursief
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>brengen of te hebben, indien deze door hun omvang of vormgeving,
constructie of plaats van bevestiging gevaar opleveren voor de
bruikbaarheid van het openbaar water of voor het doelmatig en veilig
gebruik daarvan, dan wel een belemmering vormen voor het doelmatig
beheer en onderhoud van het openbaar water.

4. De verboden zijn niet van toepassing op situaties waarin voorzien
wordt door het Wetboek van Strafwet, de Scheepvaartverkeerswet, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wrt beheer rijkswaterstaatswerken, de
provinciale vaarwegenverordening, de Telecommunicatiewet of de
daarop gebaseerde Telecommunicatieverordening.

Juridisch karakter van een melding

In januari 2015 heeft de ABRvS -haar zienswijze ten aanzien van
meldingsstelsels herzien. Beknopt samengevat komt de wijziging erop neer dat
alleen een melding in de vorm van een pure mededeling niet leidt tot een
appellabel besluit. In andere gevallen- is dat wel het geval. Ook als er op een
melding niet of slechts met een ontvangstbevestiging wordt gereageerd,
wanneer sprake is van een beslissing, al is die stilzwijgend, is er sprake van
een appellabel rechtsoordeel. Voor de uitspraken van de Afdeling van 14
januari 2015 zie: ECLI:NL:RVS:2015:14 (Leeuwarden-Lekkum) en
ECLIENL:RVS:2015:36 (Stein-Elsloo). De ABRvS volgt hiermee de conclusie
van Advocaat-Generaal Widdershoven over meldingsstelsels:
http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLEENL:RVS:2014:41 16

Oud-staatsraad prof. mr. Konijnenbelt schreef in de Gemeentestem een
belangwekkend artikel naar aanleiding van de conclusie en de uitspraken (Gst.
2015/15 afl.7417).

Zijn voorstel is om bij dit artikel terug te keren naar een eenvoudig
vergunningstelsel met beperkte weigeringsgronden. Hij wijst er op dat er in dat
geval sprake is van een omgevingsvergunning, waarmee per definitie de lex
silencio positivo regeling van afdeling 4.1.3.3. van de Awb van toepassing is.

Mocht de gemeente willen vasthouden aan een meldingensstelsel dan is zijn
aanbeveling om daarin geen termijn op te nemen, maar wel een optie om bij
extreme gevallen in te grijpen. Bij het handhaven van het huidige
meldingsstelsel merkt hij op dat het raadzaam zou zijn om te voorzien in
kennisgeving van de melding door het gemeentebestuur op de in de gemeente
gebruikelijke wijze. Die laatste aanbeveling is in de -model-APV gevolgd bij
de wijziging van 2015. Daartoe is een nieuw vierde lid ingevoegd. Het oude
vierde lid is vernummerd tot vijfde lid.

De model-APV voorzag al in een alternatieve optie in de vorm van een
vergunning (zie hierboven).

Artikel 6:1 Strafbepaling

[...]
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>Verderis-van-deze-wijziging-gebruik-gemaakt-em-een-derde tid tee te+cegen-
Derde lid

Overtredingen van bepalingen die voortvloeien uit de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht (zoals handelingen zonder of in strijd met een
omgevingsvergunning) zijn in de Wet op de economische delicten (Wed)
aangeduid als economische delicten. Dat heeft gevolgen voor de strafmaat, die
onder de Wed anders is dan onder de APV. Om dat onderscheid duidelijk te
maken is het derde lid toegevoegd.

Artikel 6:2 Toezichthouders

In dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig
aanbeveling 60 van de “100 Ideeenldeeën voor de gemeentelijke regelgever”
(VNG, 2011). De basis voor deze bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5
van de Awb. In dit hoofdstuk zijn algemene regels gegeven voor de
bestuursrechtelijke handhaving van algemeen geldende rechtsregels en
individueel geldende voorschriften. Afdeling 1 van dit hoofdstuk geeft regels
voor het toezicht. Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun
aanwijzing aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen is een nadere
regeling in de APV niet (meer) nodig. De aanwijzing als toezichthouder in de
APV is de grondslag voor het hebben van opsporingsbevoegdheid. Zie verder
de toelichting onder het kopje Opsporingsambtenaren.

Aanwijzen toezichthouders

Toezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast
zijn met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing van
toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien
een toezichthouder tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de
toelichting hierna onder opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen
toezichthouders door het college dan wel de burgemeester worden
aangewezen.

Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voor zover zij
bij of krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van
de Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet
worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel. Van
diverse kanten is de VNG er op gewezen dat het aan te raden is dat
politieambtenaren zijn aangewezen als toezichthouder. Enerzijds omdat dit
voor sommige bepalingen goed aansluit op hun opsporingsbevoegdheid
(inbrekerswerktuigen, bestrijding heling), anderzijds omdat daarmee hun
algemene taak met betrekking tot de openbare orde tot uiting komt. Om die
reden is dit nu geregeld als facultatief onderdeel in de model-APV bij de
wijziging van 2015.

</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Met het opnemen van deze bepaling krijgen politieambtenaren voor wat betreft
de APV de beschikking over de toezichtsbevoegdheden genoemd in de
artikelen 5:15-19 van de Awb. Politieambtenaren combineren dan, net als dat
voor bijzondere opsporingsambtenaren (BOA's) het geval is, het
toezichthouderschap met hun taak als opsporingsambtenaar.

Het is van belang dat gemeenten die overwegen deze bepaling op te nemen
daarover in overleg treden met de verantwoordelijke korpsleiding. Een
toezichthouder is bijvoorbeeld bevoegd om voertuigen te doorzoeken (artikel
5:19, eerste lid, van de Awb) en een ieder is verplicht aan een toezichthouder
medewerking te verlenen (artikel 5:20, eerste lid, van de Awb). Voor een
toezichthouder die tevens opsporingsambtenaar is, is het van groot belang dat
deze, als hij als toezichthouder iets aantreft dat leidt tot opsporing, tijdig een
cautie uitdeelt. Aan opsporing hoeft de betrokkene immers, anders dan bij
toezicht, niet mee te werken, en als hij daar niet tijdig op wordt gewezen kan
dat gevolgen hebben voor een eventuele strafzaak.

Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen.
Bij een individuele aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen
met name te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een categorale
aanwijzing wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe
de met toezicht belaste personen behoren.

Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel
5:12 Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan
onder verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in
artikel 5:12, derde lid, van de Awb genoemde model van het legitimatiebewijs
is vastgesteld bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb
(Stert. 2000, 131). Deze regeling bevat geen echt model, maar een opsomming
van alle elementen die in ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn
opgenomen en een voorbeeld van een legitimatiebewijs.

[...]

[NB Toevoegen als gekozen is voor het nieuwe hoofdstuk 3 en daarmee voor
het alternatief van artikel 6:2

Toezicht op hoofdstuk 3,

In artikel 6:2 wordt thans van de aanwijzing van degenen die belast zijn met
het toezicht op de naleving van hoofdstuk 3 en daarmee — indirect, via artikel
142, eerste lid, aanhef en onder c, van het Wetboek van Strafvordering — van
degenen die als buitengewoon opsporingsambtenaar belast kunnen worden
met de opsporing van de in dat hoofdstuk bedoelde strafbare feiten,
afgebakend de aanwijzing van degenen die met die taken belast zijn ten
aanzien van de rest van de APV. Dit wordt wenselijk geacht aangezien de
aanwijzing — waar het hoofdstuk 3 betreft — waarschijnlijk op termijn
krachtens de Wrp — via een aanwijzingsbesluit van de burgemeester —
vormgegeven zal worden. Op deze wijze is het onderscheid van begin af aan
duidelijk — en de ontvlechting daarvan t.z.t. eenvoudiger te bewerkstelligen —

{ Met opmaak: Lettertype: Cursief )

</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>iets dat met name wenselijk is i.v.m. met eveneens expliciet separaat geregelde
bevoegdheid tot het binnentreden van woningen (artikel 6:3, tweede en derde

lid).
Artikel 6:3 Binnentreden woningen
[...]

[NB Toevoegen als gekozen is voor het nieuwe hoofdstuk 3 en daarmee voor
overname van de facultatieve onderdelen van artikel 6:3

Tweede en derde lid

dn artikel 6:3 is de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen van { Met opmaak: Lettertype: Cursief |
degenen die belast zijn met het toezicht op de naleving van hoofdstuk 3 en = a
degenen die belast zijn met de opsporing van de in dat hoofdstuk bedoelde

strafbare feiten, afgebakend van de bevoegdheden van degenen die met die

taken belast zijn ten aanzien van de rest van de APV. Dit wordt wenselijk

geacht aangezien die taken — waar het hoofdstuk 3 betreft — waarschijnlijk op

termijn op grond van de Wrp — deels in afwijking van de algemene regeling

van de APV — gereguleerd zullen worden. Om niet binnen afzienbare termijn

hierin opnieuw substantiële materiële wijzigingen aan te hoeven brengen — en

om de ontvlechting daarvan t.z.t. te vergemakkelijken — is ervoor gekozen

vooruitlopend op de verwachte inwerkingtreding van de Wrp dit expliciet

separaat en voor zover mogelijk in lijn met de Wrp te regelen.)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre></pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>