<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>De raad van de gemeente Etten-Leur,
Gezien het voorstel van burgemeester en wethouders van 4 november 2014 met overneming
van de daarin vermelde motieven;
Gelet op artikel 8, eerste lid, artikel 8b, artikel 9a, twaalfde lid, artikel 18 en artikel 55 van de
Participatiewet (Pw), artikel 20, artikel 35, eerste lid, aanhef en onderdelen b, c en d, en
artikel 38, twaalfde lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsonge-
schikte werkloze werknemers (IOAW) en artikel 20, artikel 35, eerste lid, aanhef en
onderdelen b, c en d en artikel 38, twaalfde lid, van de Wet inkomensvoorziening oudere en
gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen (IOAZ);
Overwegende dat het noodzakelijk is om het verlagen van de bijstand en het weigeren en
verlagen van een uitkering op grond van de IOAW en IOAZ bij verordening te regelen;
                                            BESLUIT
Vast te stellen : de Maatregelen- en handhavingsverordening Participatiewet, IOAW en
IOAZ 2015 gemeente Etten-Leur.
                                         Hoofdstuk 1.
                                Algemene Bepalingen
Artikel 1. Begrippen
1. Alle begrippen die in deze verordening worden gebruikt en die niet nader worden
    omschreven in het tweede lid, hebben dezelfde betekenis als in de Participatiewet (Pw),
    de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze
    werknemers (IOAW), de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsonge-
    schikte gewezen zelfstandigen (IOAZ), de Algemene wet bestuursrecht (Awb) en de
    Gemeentewet.
2.   In deze verordening wordt verstaan onder:
     a. Pw: de Participatiewet.
     b. IOAW: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werk-
        loze werknemers.
     c. IOAZ: de Wet inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewe-
        zen zelfstandigen.
     d. wet: de Pw, IOAW en IOAZ.
     e. college: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Etten-Leur.
     f. benadelingsbedrag: de netto bijstand waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag
        een beroep wordt of is gedaan ten gevolge van tekortschietend besef van verant-
        woordelijkheid voor de voorziening in het bestaan.
     g. maatregel: de in artikel 8, eerste lid, artikel 9a, twaalfde lid, en artikel 18 van de Pw
        bedoelde verlaging van de bijstand dan wel de in artikel 20, artikel 35, eerste lid,
        onderdelen b en d en artikel 38, twaalfde lid, van de IOAW en artikel 20, artikel 35,
        onderdelen b en d, en artikel 38, twaalfde lid, van de IOAZ bedoelde verlaging van de
        uitkering.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>                                                2
     h. bijstandsnorm:
        1° toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de Pw; of
        2° bijzondere bijstand als bedoeld in artikel 5, onderdeel d, van de Pw; of
        3° grondslag van de uitkering als bedoeld in artikel 5 van de IOAW en IOAZ voor
        zover sprake is van een uitkering op grond van de IOAW of IOAZ.
     i. uitkering: algemene bijstand op grond van de Pw of een uitkering op grond van de
         IOAW of IOAZ.
     j. beslagvrije voet: beslagvrije voet als bedoeld in artikel 475d en volgende van het
        Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
     k. recidiveboete: bestuurlijke boete als bedoeld in artikel 18a, vijfde lid, van de Pw.
     l. verrekenen: verrekenen als bedoeld in artikel 60, vierde lid, van de Pw.
Artikel 2. Het opleggen van een maatregel
1. Het college legt overeenkomstig deze verordening een maatregel op indien de belang-
    hebbende naar het oordeel van het college niet of onvoldoende de verplichtingen
    voortvloeiend uit de wet nakomt, met inbegrip van de verplichtingen die in de beschikking
    tot toekenning of voortzetting van de bijstand zijn opgenomen, en waaronder begrepen
    het zich jegens het college zeer ernstig misdragen, dan wel indien de belanghebbende
    naar het oordeel van het college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont
    voor de voorziening in het bestaan als bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Pw.
2. Onder de uit de wet voortvloeiende verplichtingen als bedoeld in het eerste lid wordt niet
    verstaan de inlichtingenplicht als bedoeld in artikel 17, eerste lid van de Pw, artikel 13,
    eerste lid, van de IOAW en IOAZ en artikel 30c, tweede en derde lid, van de Wet
    structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen.
Artikel 3. Het besluit tot opleggen van een maatregel
In het besluit tot het opleggen van een maatregel worden in ieder geval vermeld:
a. de reden van de maatregel;
b. indien van toepassing, de duur van de maatregel;
c. het bedrag of percentage waarmee de uitkering wordt verlaagd; en
d. indien van toepassing, de reden om af te wijken van de standaardmaatregel.
Artikel 4. Horen van belanghebbende
Indien het college voornemens is een maatregel van 100% van de bijstandsnorm op te
leggen, wordt de belanghebbende in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze naar voren te
brengen met toepassing van artikel 4:8 van de Awb, voordat daadwerkelijk een besluit wordt
genomen.
Artikel 5. Berekeningsgrondslag
1. De maatregel vindt plaats door verlaging van de uitkering.
2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel ook worden toegepast op de bijzondere
   bijstand indien:
   a. aan belanghebbende bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12
       van de Pw;
   b. de verwijtbare gedraging van belanghebbende, in relatie met zijn recht op bijzondere
       bijstand ingevolge het bepaalde in artikel 35 van de Pw, daartoe aanleiding geeft.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>                                               3
Artikel 6. Afzien van het opleggen van een maatregel
1. Het college ziet af van het opleggen van een maatregel indien meer dan een jaar is
    verstreken nadat de constatering van de gedraging door het college heeft plaatsge-
    vonden, en het college geen besluit heeft genomen over het al dan niet opleggen van
    een maatregel.
2. Het college kan geheel of gedeeltelijk afzien van het opleggen van een maatregel indien
    het daarvoor dringende redenen aanwezig acht die zijn gelegen in de omstandigheden
    van de belanghebbende.
3. Indien het college afziet van het opleggen van een maatregel op grond van dringende
    redenen als bedoeld in het tweede lid, wordt belanghebbende hiervan schriftelijk op de
    hoogte gesteld.
Artikel 7. Ingangsdatum en tijdvak van een maatregel
1. Een maatregel wordt opgelegd – en ook toegepast op de uitkering of bijzondere bijstand -
    met ingang van de eerste dag van de kalendermaand volgend op de datum waarop het
    besluit tot het opleggen van de maatregel aan de belanghebbende is bekendgemaakt.
    Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip voor die belanghebbende geldende
    bijstandsnorm.
2. In afwijking van het eerste lid kan de maatregel met terugwerkende kracht worden
    toegepast als de bijstandsnorm of grondslag over een periode in het verleden nog niet is
    uitbetaald, dan wel het opleggen van een maatregel in de toekomst niet of niet geheel
    mogelijk is wegens beëindiging van de bijstand of de uitkering.
3. Indien uitvoering van de op te leggen maatregel niet mogelijk is vanaf de eerste dag van
    de kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot het opleggen van de
    maatregel is bekendgemaakt, omdat over die periode een al eerder opgelegde maatregel
    wordt uitgevoerd en/of toegepast, wordt de maatregel in afwijking van het eerste lid
    aansluitend op deze periode opgelegd en toegepast. Daarbij wordt uitgegaan van de op
    dat tijdstip voor die belanghebbende geldende bijstandsnorm.
4. In afwijking van het eerste lid wordt de maatregel opgelegd met ingang van de ingangs-
    datum van de uitkering indien het besluit tot het opleggen van de maatregel samenvalt
    met het besluit tot toekenning van uitkering. Daarbij wordt uitgegaan van de op dat tijdstip
    voor die belanghebbende geldende bijstandsnorm.
5. Een opgelegde maatregel die niet of niet geheel kan worden uitgevoerd omdat de uitke-
    ring van belanghebbende is beëindigd of ingetrokken, herleeft indien de belanghebben-
    de binnen een jaar, te rekenen vanaf de datum met ingang van welke de uitkering is be-
    eindigd of ingetrokken, opnieuw een aanvraag indient om toekenning van een uitkering.
    Bij hervatting van de uitkering binnen de in dit artikellid genoemde periode besluit het
    college of de (restant)maatregel alsnog wordt geëffectueerd. Van een (gedeeltelijk)
    afzien wordt mededeling gedaan onder vermelding van de reden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>                                                 4
                      Hoofdstuk 2. Niet nakomen van de
                      geüniformeerde verplichtingen met
                   betrekking tot de arbeidsinschakeling
Artikel 8. Duur maatregel bij schending geüniformeerde arbeidsverplichting
Als een belanghebbende een verplichting als bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Pw niet
of onvoldoende nakomt, bedraagt de maatregel 100% van de bijstandsnorm gedurende:
a. één maand bij gedragingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid, onderdelen b tot en met h,
   van de Pw;
b. twee maanden bij gedragingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid, onderdeel a, van de
   Pw.
                      Hoofdstuk 3. Niet nakomen van de
                 niet geüniformeerde verplichtingen met
                   betrekking tot de arbeidsinschakeling
Artikel 9. Gedragingen artikel 9 en artikel 9a Pw
Gedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting met betrekking tot de
arbeidsinschakeling op grond van artikel 9 of artikel 9a van de Pw niet of onvoldoende wordt
nagekomen, worden onderscheiden in de volgende categorieën:
1. eerste categorie:
    het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut werkne-
    mersverzekeringen, of het niet tijdig laten verlengen van die registratie;
2. tweede categorie:
    a. het niet of onvoldoende meewerken aan het opstellen, uitvoeren en evalueren van
        een plan van aanpak als bedoeld in artikel 44a van de Pw door belanghebbenden tot
        27 jaar;
    b. het onvoldoende nakomen van de verplichtingen zoals bedoeld in artikel 9, eerste lid,
        van de Pw, voor zover het gaat om een belanghebbende jonger dan 27 jaar, gedu-
        rende vier weken na de melding zoals bedoeld in artikel 43, vierde en vijfde lid, van
        de Pw, voor zover deze verplichtingen niet worden genoemd in artikel 18, vierde lid,
        van de Pw;
    c. de alleenstaande ouder die uit houding en gedrag ondubbelzinnig laat blijken de
        verplichtingen als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b, van de Pw niet te willen
        nakomen, als gevolg waarvan de op grond van artikel 9a, eerste lid, van de Pw
        verleende ontheffing van de arbeidsplicht is ingetrokken;
    d. het niet of onvoldoende verrichten van een door het college opgedragen tegenpres-
        tatie naar vermogen als bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel c, van de Pw.
3. derde categorie:
   het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid in de gemeente
   van inwoning, voor zover dit niet voortvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18,
   vierde lid, van de Pw.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>                                                5
Artikel 10. Gedragingen IOAW en IOAZ
Gedragingen van een belanghebbende waardoor een verplichting op grond van de artikelen
20, 37 of 38 van de IOAW of IOAZ niet of onvoldoende wordt nagekomen, worden onder-
scheiden in de volgende categorieën:
1. eerste categorie:
   het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij het Uitvoeringsinstituut werkne-
   mersverzekeringen, of het niet tijdig laten verlengen van die registratie;
2. tweede categorie:
   a. de alleenstaande ouder die uit houding en gedrag ondubbelzinnig laat blijken de
       verplichtingen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel e, van de IOAW of IOAZ
       niet te willen nakomen, als gevolg waarvan de op grond van artikel 38, eerste lid, van
       de IOAW of IOAZ verleende ontheffing van de arbeidsplicht is ingetrokken;
   b. het niet of onvoldoende verrichten van een door het college opgedragen tegenprestatie
       naar vermogen als bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdeel f, van de IOAW, of IOAZ.
3. derde categorie:
   a. het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college aangeboden voorzie-
       ning gericht op arbeidsinschakeling als bedoeld in de artikelen 36, eerste lid, en 37,
       eerste lid, onderdeel e, van de IOAW en IOAZ;
   b. het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden
       tot arbeidsinschakeling, waaronder begrepen het niet daartoe verschijnen op een
       aangegeven tijd en plaats zonder bericht van verhindering. Onder een onderzoek naar
       de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling wordt ook verstaan een onderzoek naar de
       mogelijkheden tot verkrijging van gesubsidieerd werk of sociale activering als (eerste)
       opstap naar arbeidsinschakeling;
   c. gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren;
   d. het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen.
4. vierde categorie:
   a. beëindiging van een dienstbetrekking waaraan een dringende reden ten grondslag ligt
       in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en belanghebbende ter
       zake een verwijt kan worden gemaakt;
   b. beëindiging van de dienstbetrekking door of op verzoek van belanghebbende zonder
       dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzet-
       ting redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd;
   c. het door eigen toedoen niet verkrijgen of niet aanvaarden van algemeen geaccep-
       teerde arbeid, waaronder begrepen gesubsidieerde arbeid.
Artikel 11. Hoogte en duur van een maatregel
De maatregel, bij gedragingen als bedoeld in de artikelen 9 en 10, wordt vastgesteld op:
a. € 100,00 bij gedragingen van de eerste categorie;
b. € 200,00 bij gedragingen van de tweede categorie;
c. 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij gedragingen van de derde catego-
   rie.
d. 100% van de bijstandsnorm gedurende twee maanden bij gedragingen van de vierde ca-
   tegorie.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>                                              6
                                       Hoofdstuk 4
                            Niet nakomen van overige
                                     verplichtingen
Artikel 12. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
1. Een maatregel wegens tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorzie-
    ning in het bestaan zoals bedoeld in artikel 18, tweede lid, van de Pw, anders dan het
    niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, wordt afgestemd op het benade-
    lingsbedrag.
2. De maatregel wordt vastgesteld op:
   a. € 100,00 bij een benadelingsbedrag tot € 1000,00;
   b. € 200,00 bij een benadelingsbedrag van € 1000,00 tot € 3500,00;
   c. 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand bij een benadelingsbedrag van
       € 3.500 tot € 7.500;
   d. 100% van de bijstandsnorm gedurende drie maanden bij een benadelingsbedrag van
       € 7.500 tot € 15.000;
   e. 100% van de bijstandsnorm gedurende zes maanden bij een benadelingsbedrag van
       € 15.000 of hoger.
3. Indien belanghebbende geen beroep (meer) kan doen op een passende en toereikende
   voorliggende voorziening, omdat deze volledig wordt verrekend met een bestuurlijke
   boete in het kader van het bij herhaling schenden van de inlichtingenplicht wordt een
   maatregel opgelegd van 100 % van de bijstandsnorm gedurende drie maanden gerekend
   vanaf de ingangsdatum van de algemene bijstand op grond van de Wwb.
Artikel 13. Zeer ernstige misdragingen
1. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover personen en instanties
    die zijn belast met de uitvoering van de Pw als bedoeld in artikel 9, zesde lid, van de Pw,
    wordt een maatregel opgelegd van 100% van de bijstandsnorm gedurende een maand.
2. Als een belanghebbende zich zeer ernstig misdraagt tegenover personen en instanties
    die zijn belast met de uitvoering van de IOAW of IOAZ, als bedoeld in artikel 37, eerste
    lid, van de Ioaw of Ioaz, wordt een maatregel opgelegd van 100% van de bijstandsnorm
    gedurende een maand.
Artikel 14. Niet nakomen van nadere verplichtingen
Indien aan belanghebbende een of meerdere verplichtingen als bedoeld in artikel 55 van de
Pw zijn opgelegd en deze niet of in onvoldoende mate worden nagekomen, wordt een maat-
regel opgelegd van € 200,00, tenzij wordt besloten de kosten van bijstand terug te vorderen.
                             Hoofdstuk 5 Samenloop
                                        en recidive
Artikel 15. Samenloop van gedragingen
Als een belanghebbende zich gelijktijdig schuldig maakt aan een of meer gedragingen die
het niet nakomen van meerdere verplichtingen als genoemd in artikel 2, eerste lid, van deze
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>                                              7
verordening inhouden, wordt voor het bepalen van de hoogte en duur van de maatregel
uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste maatregel is gesteld.
Artikel 16. Recidive verplichtingen op grond van artikel 18, vierde lid, van de Pw
1. Als een belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
    waarbij een maatregel is opgelegd vanwege een gedraging als bedoeld in artikel 18,
    vierde lid, van de Pw, opnieuw schuldig maakt aan eenzelfde verwijtbare gedraging als
    bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Pw, wordt de duur van de oorspronkelijke
    maatregel als bedoeld in artikel 8 van deze verordening verdubbeld met een maximum
    van ten hoogste drie maanden.
2. Indien een maatregel wegens dringende redenen niet is opgelegd, wordt zo’n besluit voor
    de toepassing van recidive gelijkgesteld met een besluit waarmee een maatregel is opge-
    legd.
Artikel 17. Recidive en herhaalde recidive verplichtingen op grond van hoofdstuk 3 en
4 van deze verordening
1. Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
   waarbij met toepassing van hoofdstuk 3 van deze verordening een maatregel is opgelegd,
   opnieuw schuldig maakt aan een verwijtbare gedraging van dezelfde of hogere categorie
   als bedoeld in hoofdstuk 3 van deze verordening, wordt de maatregel, die op grond van
   hoofdstuk 3 van deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare
   gedraging verdubbeld.
2. Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
   waarbij met toepassing van artikel 12 van deze verordening een maatregel is opgelegd,
   opnieuw schuldig maakt aan dezelfde gedraging, wordt de maatregel, die op grond van
   artikel 12 van deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare
   gedraging verdubbeld.
3. Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
   waarbij met toepassing van artikel 13 van deze verordening een maatregel is opgelegd,
   opnieuw schuldig maakt aan dezelfde gedraging, wordt de maatregel, die op grond van
   artikel 13 van deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare
   gedraging verdubbeld.
4. Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
   waarbij met toepassing van artikel 14 van deze verordening een maatregel is opgelegd,
   opnieuw schuldig maakt aan dezelfde gedraging, wordt de maatregel, die op grond van
   artikel 14 van deze verordening moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare
   gedraging verdubbeld.
5. Indien de belanghebbende zich binnen twaalf maanden na bekendmaking van een besluit
   waarbij met toepassing van een van de voorgaande vier leden van dit artikel een
   maatregel is opgelegd, opnieuw schuldig maakt aan een volgende verwijtbare gedraging,
   wordt de maatregel afgestemd op de ernst van de gedraging en de omstandigheden
   waarin de belanghebbende verkeert.
6. Met een gedraging als bedoeld in de voorafgaande leden van dit artikel wordt gelijkge-
   steld eenzelfde gedraging die heeft geleid tot een besluit tot opleggen van een maatregel
   op grond van de vóór 1 januari 2015 met betrekking tot maatregelen en/of verlagingen
   geldende verordening.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>                                                 8
                                         Hoofdstuk 6
                                  Blijvende of tijdelijke
                                weigering IOAW/IOAZ
Artikel 18. Samenloop bij weigeren uitkering IOAW/IOAZ
Als het college de uitkering op grond van artikel 20, eerste lid, van de IOAW of artikel 20,
tweede lid, van de IOAZ blijvend of tijdelijk weigert en de gedraging die tot deze weigering
heeft geleid tevens op grond van deze verordening tot een maatregel zou kunnen leiden,
blijft een maatregel ter zake van die gedraging achterwege.
                                       Hoofdstuk 7
                                  Bijzondere bijstand
Artikel 19. Bijzondere bijstand
1. Het college kan de aanvraag om bijzondere bijstand als bedoeld in artikel 35 van de Pw
     afwijzen indien belanghebbende binnen twaalf maanden voorafgaand aan de datum van
     aanvraag:
     a. verwijtbaar gedrag heeft betoond als bedoeld in artikel 18 lid 4 onder a van de Pw, of;
     b. een verzoek indient als gevolg van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
     voor de voorziening in het bestaan:
       i. door een onverantwoorde besteding van middelen of;
       ii. indien sprake is van het bewust lopen van risico’s.
2. Het bepaalde in het eerste lid is slechts van toepassing indien belanghebbende een
     aanvraag bijzondere bijstand voor verhuis- en/of inrichtingskosten of maatschappelijke
     participatie indient.
3. In afwijking van het bepaalde in het eerste lid kan het college in bijzondere individuele
     omstandigheden besluiten om bijzondere bijstand in de vorm van leenbijstand toe te
     kennen voor de hoogst noodzakelijke kosten.
                            Hoofdstuk 8 Regels bestrijding
                         misbruik en oneigenlijk gebruik
                                         van de wet
Artikel 20. Handhavingsbeleid
1. Het college voert een actief handhavingsbeleid. De vier pijlers van dit beleid zijn:
     a. fraudepreventie;
     b. controle;
     c. het opleggen van een maatregel;
     d. informatieverstrekking door andere (overheids)instellingen.
2. Het college informeert belanghebbende:
       a. over de rechten en plichten die aan het ontvangen van een uitkering, waaronder
           begrepen bijzondere bijstand, of een re-integratievoorziening zijn verbonden;
       b. over de consequenties van misbruik en oneigenlijk gebruik.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>                                                9
3. Ter controle van het recht op een uitkering, waaronder begrepen bijzondere bijstand,
    wordt onder meer gebruik gemaakt van bestandsvergelijkingen met actuele gegevens en
    van de samenloopsignalen die daaruit voortkomen.
Artikel 21. Controle
1. Het college doet onderzoek naar de rechtmatigheid van de uitkering, waaronder
    begrepen bijzondere bijstand, en kan daarbij gebruik maken van huisbezoeken, risico-
    profielen en bestandsvergelijkingen en de samenloopsignalen die daaruit voortkomen.
    Het college onderzoekt daarnaast overige signalen en tips die relevant zijn voor het recht
    op en de hoogte van de uitkering, waaronder begrepen bijzondere bijstand.
2. Het college doet onderzoek naar de reden van de beëindiging van de uitkering,
    waaronder begrepen bijzondere bijstand, en neemt op basis daarvan besluiten met
    betrekking tot de rechtmatigheid van de uitkering, waaronder begrepen bijzondere
    bijstand, en de wederzijds tussen het college en de belanghebbende resterende
    verplichtingen en de afhandeling daarvan.
3. De onderzoeken bedoeld in het eerste en tweede lid kunnen ook uitgevoerd worden met
    betrekking tot het gebruik van een re-integratievoorziening.
Artikel 22. Terugvordering, invordering, kwijtschelding en verhaal
1. Het college draagt zorg voor de terugvordering, de invordering, de kwijtschelding en het
   verhaal van de kosten van de uitkering, waaronder begrepen bijzondere bijstand.
2. Het college geeft in beleidsregels invulling aan het eerste lid.
                         Hoofdstuk 9 Verrekening van
                                  boete bij recidive
Artikel 23. Verrekening zonder inachtneming van de beslagvrije voet
Het college verrekent het openstaande boetebedrag met de algemene bijstand gedurende
de eerste drie maanden na dagtekening van het besluit tot oplegging van de recidiveboete
zonder inachtneming van de beslagvrije voet.
Artikel 24. Verrekening als is aangetoond dat het saldo van alle bankrekeningen
minder is dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm.
In afwijking van het bepaalde in artikel 23 van deze verordening kan het college, op
schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de recidiveboete te verrekenen met
inachtneming van de beslagvrije voet. Bij het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende
met bewijsstukken aan te tonen dat het saldo van alle bankrekeningen van belanghebbende
op de eerste dag van de maand waarin het boetebesluit is bekendgemaakt, minder bedraagt
dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, onderdeel c, van de
Pw. Indien dit verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast gedurende
een periode van drie maanden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>                                              10
Artikel 25. Verrekening bij huisuitzetting of dringende redenen
In afwijking van het bepaalde in artikel 23 van deze verordening kan het college, op
schriftelijk verzoek van de belanghebbende, besluiten de recidiveboete te verrekenen met
inachtneming van de beslagvrije voet. Bij het schriftelijk verzoek dient de belanghebbende:
a. aannemelijk te maken dat verrekening op de wijze, bedoeld in artikel 23, zou leiden tot
huisuitzetting van belanghebbende en diens gezin; of
b. aannemelijk te maken dat anderszins sprake is van dringende redenen.
Indien dit verzoek wordt toegekend wordt de verrekening daarop aangepast gedurende een
periode van drie maanden.
Artikel 26. Eerder opgelegde bestuurlijke boetes.
De artikelen 23, 24 en 25 zijn van overeenkomstige toepassing op de verrekening van de
bestuurlijke boete, bedoeld in artikel 18a, eerste lid, van de Pw, indien en voor zover deze
boete nog niet is betaald op het moment van verrekening van de recidiveboete.
                                     Hoofdstuk 10
                                    Slotbepalingen
Artikel 27. Inwerkingtreding en intrekken oude verordening
1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015 en is uitsluitend van toepassing op
   gedragingen die plaatsvinden vanaf 1 januari 2015.
2. De Maatregelen- en handhavingsverordening Inkomensvoorzieningen 2013 gemeente
   Etten-Leur wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2015 maar blijft van toepassing op
   gedragingen die hebben plaatsgevonden vóór 1 januari 2015.
Artikel 28. Citeertitel
Deze verordening wordt aangehaald als: Maatregelen- en handhavingsverordening Partici-
patiewet, IOAW en IOAZ 2015 gemeente Etten-Leur.
Aldus besloten in de openbare raadsvergadering
Van
De raad voornoemd.
De griffier,                   De voorzitter,
drs. W.C.M. Voeten MBA         Mw. H. van Rijnbach-de Groot.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>                                                11
               Algemene toelichting Maatregelen- en
    handhavingsverordening Participatiewet, IOAW en
                   IOAZ 2015 gemeente Etten-Leur.
                    Rechten en plichten in de Participatiewet
De gemeente heeft een verantwoordelijkheid met betrekking tot de invulling van de rechten
en plichten van bijstandsgerechtigden. Mede gelet op de rechtszekerheid van een bijstands-
gerechtigde moet het gemeentelijk beleid vastgelegd worden in een verordening. Rechten en
plichten zijn echter twee kanten van één medaille. Het recht op algemene bijstand is altijd
verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer onafhankelijk te worden van de uitkering.
Artikel 18, eerste lid, van de Participatiewet spreekt over het afstemmen van de bijstand en
de daaraan verbonden verplichtingen op de omstandigheden, mogelijkheden en middelen
van een belanghebbende. In deze bepaling wordt benadrukt dat het vaststellen van de
hoogte van de uitkering en de daaraan verbonden verplichtingen voor bijstandsgerechtigden
maatwerk is. Daarbij moet recht worden gedaan aan de individuele situatie en de persoon-
lijke omstandigheden van bijstandsgerechtigden. Artikel 18, tweede lid, van de Participa-
tiewet legt een directe koppeling tussen de rechten en plichten van uitkeringsgerechtigden:
het recht op een uitkering is altijd verbonden aan de plicht zich in te zetten om weer
onafhankelijk te worden van de uitkering. Dit betekent dat de vaststelling van de hoogte van
de uitkering niet alleen afhangt van de toepasselijke uitkeringsnorm en de beschikbare
middelen van de bijstandsgerechtigde, maar ook van de mate waarin de verplichtingen
worden nagekomen. De inspanningen die van de bijstandsgerechtigde naar vermogen
kunnen worden verwacht, spelen ook een rol.
Wanneer het college tot het oordeel komt dat een bijstandsgerechtigde zijn verplichtingen
niet of in onvoldoende mate nakomt, verlaagt het de uitkering. Dat verlagen heet het
opleggen van een "maatregel". Er is dus geen sprake van een bevoegdheid, maar van een
verplichting. Alleen wanneer iedere vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet het college af
van het opleggen van een maatregel. Het college moet niettemin bij de vaststelling van de
maatregel rekening houden met de persoonlijke omstandigheden en de individueel
vastgestelde verplichtingen. Het college kan dan ook van een maatregel afzien als het
college daartoe dringende reden aanwezig acht.
In de Memorie van Toelichting bij de Participatiewet (Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–
2014, 33 801, nr. 3, p. 27) stelt de regering, dat de regering streeft naar economische en
financiële onafhankelijkheid van zoveel mogelijk mensen. Dat zo veel mogelijk mensen die
nu een uitkering hebben aan het werk gaan, is ook noodzakelijk voor het draagvlak en de
betaalbaarheid van onze sociale voorzieningen, nu en in de toekomst. Degenen die uit
solidariteit de kosten van die voorzieningen dragen, moeten er op kunnen rekenen dat een
uitkering alleen verstrekt wordt in die gevallen waarin dat echt nodig is.
Verplichtingen, naleving en handhaving zijn drie pijlers onder het socialezekerheidsstelsel
die nodig zijn voor de houdbaarheid en voor het behoud van de solidariteit van de mensen
die voor het stelsel betalen (Tweede Kamer, vergaderjaar 2013-2014, 33 801,nr. 3, p. 31).
Voorts stelt de regering vast dat er bij de naleving en de handhaving van de arbeidsverplich-
tingen punten zijn die voor verbetering vatbaar zijn (33 801, nr. 3, p. 31). Klantmanagers
hebben in de uitvoering een (te) grote beoordelingsvrijheid; zij leggen naar eigen inzicht wel
of geen maatregel op. Dat leidt tot ongerechtvaardigde rechtsverschillen, zowel binnen een
gemeente als tussen gemeenten onderling.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>                                                 12
Het onderzoek van de Inspectie SZW «Iedereen aan de slag» (december 2011) constateert
daarnaast dat gemeenten onvoldoende dwang en drang uitoefenen, opdat mensen met een
uitkering actief op zoek gaan naar werk.
Gelet op het voorgaande, komt de regering met een uniformering van diverse arbeidsver-
plichtingen. In het aanvankelijke wetsvoorstel gold voor schending van de geüniformeerde
arbeidsverplichtingen, dat zowel de duur als de hoogte van de maatregel bij het niet nako-
men van deze verplichtingen, wettelijk was geregeld, en wel 100% gedurende drie maanden.
In de loop van de parlementaire behandeling (zie de brief van de Staatssecretaris van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid d.d. 3 februari 2013 aan de Voorzitter van de Tweede
Kamer der Staten-Generaal, 33801, nr. 23, p. 3 en 4) is dit zodanig gewijzigd, dat voor
schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting als bedoeld in artikel 18, vierde lid,
Pw geldt dat in beginsel een maatregel moet worden opgelegd van honderd procent
gedurende één tot drie maanden, en de gemeenteraad in de verordening de duur van de
maatregel moet vastleggen (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet).
Wel kan van het opleggen van een maatregel worden afgezien in de bij de wet geregelde
gevallen, zoals het ontbreken van elke vorm van verwijtbaarheid. Indien wegens het
ontbreken van elke vorm van verwijtbaarheid is afgezien van het opleggen van een
maatregel, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van bepalingen ten aanzien van
recidive deze gedraging mee te tellen. Is vanwege de afstemming op grond van artikel 18,
eerste lid, van de Participatiewet of vanwege dringende redenen afgezien van het opleggen
van een maatregel, dan is daarin geen reden gelegen om de betreffende gedraging buiten
beschouwing te laten in geval van recidive.
Het college beoordeelt uiterlijk drie maanden na de datum van de beschikking of de
omstandigheden en het gedrag van belanghebbende aanleiding geven de beslissing te
herzien (artikel 18, derde lid, van de Participatiewet). Bij een dergelijke herbeoordeling hoeft
niet opnieuw een besluit te worden genomen, waarbij alle feiten en omstandigheden opnieuw
tegen het licht worden gehouden. Het heeft slechts als doel vast te stellen of belangheb-
bende tussentijds (binnen de periode waarover de maatregel zich uitstrekt) blijk heeft
gegeven van een zodanige gedragsverandering of dat sprake is van een zodanige wijziging
van omstandigheden, dat aanleiding bestaat de eerder opgelegde maatregel in zwaarte of
duur bij te stellen. Artikel 18, derde lid, van de Participatiewet is naar oordeel van het
ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid niet van toepassing als sprake is van
schending van een van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen (artikel 18, vierde lid, van
de Participatiewet). Ten aanzien van geüniformeerde arbeidsverplichtingen is artikel 18,
elfde lid, van de Participatiewet van toepassing. Verschil tussen artikel 18, derde lid, en
artikel 18, elfde lid, van de Participatiewet is dat artikel 18, elfde lid, pas wordt toegepast als
belanghebbende daarom vraagt.
Een maatregel krachtens de maatregelenverordening is een punitieve sanctie voor zover de
maatregel wordt opgelegd omdat belanghebbende zich zeer ernstig heeft misdragen. Als
een betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan belanghebbende hier
strafrechtelijk voor worden vervolgd. Deze maatregel en de strafvervolging kunnen alleen
naast elkaar bestaan als sprake is van juridisch te onderscheiden feiten. Bijvoorbeeld:
belanghebbende beledigt opzettelijk een ambtenaar. Strafrechtelijk bezien kan een geld-
boete worden opgelegd of een gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden. Daarnaast is
sprake van zich zeer ernstig misdragen zoals bedoeld in artikel 9, zesde lid, van de
Participatiewet op grond waarvan een maatregel kan worden opgelegd.
In andere gevallen waarin een maatregel wordt opgelegd krachtens de maatregelenver-
ordening is sprake van een reparatoire sanctie (bijvoorbeeld bij schending van een
arbeidsverplichting). Als een betreffende gedraging ook een strafbaar feit oplevert, kan
belanghebbende hier strafrechtelijk voor worden vervolgd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>                                                            13
De maatregel en de strafvervolging kunnen naast elkaar bestaan omdat het hier gaat om een
reparatoire maatregel en een punitieve sanctie.
                             Afstemmen in de IOAW en de IOAZ
Het college heeft de mogelijkheid een uitkering op grond van de Wet inkomensvoorziening
oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte werkloze werknemers (hierna: IOAW) of Wet
inkomensvoorziening oudere en gedeeltelijk arbeidsongeschikte gewezen zelfstandigen
(hierna: IOAZ) te verlagen of te weigeren als een belanghebbende de aan het recht op
uitkering verbonden verplichtingen niet of onvoldoende nakomt (artikel 20, 37 en 38 van de
IOAW en artikel van de 20, 37 en 38 van de IOAZ). Het gemeentelijk beleid moet vastgelegd
worden in een verordening (artikel van de 35 IOAW en artikel 35 van de IOAZ).
Verschillen tussen Pw enerzijds en Ioaw en Ioaz anderzijds
Artikel 20, eerste en tweede lid, van de IOAZ en IOAZ noemt de volgende verplichtingen:
“1. Het college kan de uitkering blijvend of tijdelijk weigeren naar de mate waarin de belanghebbende inkomen als
bedoeld in of op grond van artikel 8 zou hebben kunnen verwerven, indien:
a. aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking een dringende reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678
van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de belanghebbende ter zake een verwijt kan worden gemaakt;
b. de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de belanghebbende zonder dat aan de voortzetting
ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden
gevergd;
c. de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden; of
d. de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid verkrijgt.
 2. Het college verlaagt de uitkering overeenkomstig de verordening, bedoeld in artikel 35, eerste lid, onderdeel b,
ter zake van het niet of onvoldoende nakomen door de belanghebbende die voor de zelfstandige voorziening in
het bestaan is aangewezen op arbeid in dienstbetrekking, van een verplichting als bedoeld in artikel 13, tweede
en vierde lid, of een op grond van hoofdstuk III aan de uitkering verbonden verplichting, anders dan de
verplichting, bedoeld in artikel 37, eerste lid, onderdelen a en c, waaronder begrepen het zich jegens het college
zeer ernstig misdragen.”
Artikel 37 van de IOAW en IOAZ noemt de volgende verplichtingen:
“1. De belanghebbende die voor de zelfstandige voorziening in het bestaan is aangewezen op arbeid in dienstbe-
trekking is vanaf de dag van melding, bedoeld in artikel 16a, tweede lid, verplicht:
a. naar vermogen te trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen;
b. ervoor te zorgen dat hij als werkzoekende geregistreerd is bij het Uitvoeringsinstituut werknemersverzeke-
ringen en geregistreerd blijft, indien hem daartoe het recht toekomt op grond van artikel 30b, eerste lid, van de
Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen;
c. algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden;
d. na te laten hetgeen inschakeling in de arbeid belemmert;
e. gebruik te maken van een door het college aangeboden voorziening, waaronder begrepen sociale activering,
gericht op arbeidsinschakeling, alsmede mee te werken aan een onderzoek naar zijn mogelijkheden tot arbeidsin-
schakeling;
f. naar vermogen door het college opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden te verrichten
die worden verricht naast of in aanvulling op reguliere arbeid en die niet leiden tot verdringing op de arbeids-
markt.”
De Ioaw en Ioaz kennen dus de volgende maatregelwaardige gedragingen die de Pw niet
kent, of in andere vorm, namelijk in de vorm van geüniformeerde arbeidsverplichtingen:
1 aan de beëindiging van zijn dienstbetrekking ligt een dringende reden ten grondslag in de
    zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de belanghebbende kan ter
    zake een verwijt worden gemaakt;
2 de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de belanghebbende zonder dat
    aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting
    redelijkerwijs niet van hem zou kunnen worden gevergd;
3 naar vermogen te trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen;
4 na te laten hetgeen inschakeling in de arbeid belemmert;
5 de belanghebbende door eigen toedoen geen algemeen geaccepteerde arbeid verkrijgt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>                                                14
Daarnaast kennen de Ioaw en Ioaz de volgende maatregelwaardige gedragingen die de Pw
ook kent:
1 ervoor te zorgen dat hij als werkzoekende geregistreerd is bij het Uitvoeringsinstituut
    werknemersverzekeringen en geregistreerd blijft, indien hem daartoe het recht toekomt
    op grond van artikel 30b, eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en
    inkomen;
2 algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden;
3 gebruik te maken van een door het college aangeboden voorziening, waaronder begrepen
    sociale activering, gericht op arbeidsinschakeling, alsmede mee te werken aan een onder-
    zoek naar zijn mogelijkheden tot arbeidsinschakeling;
4 naar vermogen door het college opgedragen onbeloonde maatschappelijk nuttige werk-
    zaamheden te verrichten die worden verricht naast of in aanvulling op reguliere
    arbeid en die niet leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt.
5 de belanghebbende nalaat algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden; of
6 het zich jegens het college zeer ernstig misdragen.
Er zijn voor wat betreft het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid, het door eigen toedoen niet verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid en het
niet naar vermogen trachten te verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid duidelijke
verschillen tussen de Pw enerzijds en de Ioaw en Ioaz anderzijds. Zo kent de Pw niet de
gedraging het naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen, en ook
niet de gedraging het door eigen toedoen niet verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid, maar wel het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid. De
IOAW en IOAZ daarentegen kennen wél de gedraging om niet naar vermogen trachten
algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen en ook de gedraging om door eigen toedoen
geen algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen, maar niet de gedraging het niet naar
vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid.
In deze verordening is beoogd om de gevolgen van een bepaalde gedraging die aanleiding
geeft voor een maatregel op grond van de Pw, zoveel mogelijk gelijk te stellen aan de
gevolgen van diezelfde gedraging voor de IOAW en IOAZ. Duidelijk moge zijn dat waar de
Pw een bepaalde gedraging niet kent en de IOAW en IOAZ die gedraging wel kennen, of
andersom, van deze beoogde gelijkstelling geen sprake kan zijn.
                            Niet verlenen van medewerking
In artikel 17, tweede lid, van de Pw is bepaald dat de belanghebbende het college
desgevraagd de medewerking moet verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering
van deze wet, waaronder in ieder geval wordt verstaan het verlenen van medewerking aan
een oproep om op een bepaalde plaats en tijd te verschijnen in verband met zijn
arbeidsinschakeling. Als de belanghebbende de gevraagde medewerking niet verleent, kan
het college volgens het bepaalde in artikel 54 van de Pw eerst het recht op bijstand
opschorten (en belanghebbende uitnodigen het verzuim te herstellen) en daarna het besluit
tot toekenning van bijstand intrekken met ingang van de eerste dag waarover het recht op
bijstand is opgeschort.
Gelet op het bovenstaande rijst de vraag wat nu de aangewezen juridische procedure is als
de belanghebbende niet komt op een oproep om op een bepaalde tijd en plaats te
verschijnen in verband met zijn arbeidsinschakeling. Anders gezegd, of een maatregel moet
worden opgelegd, of de juridische procedure van opschorting en intrekking als hiervoor
genoemd moet worden gevolgd. In deze verordening wordt ervan uitgegaan dat voor de
toepassing van de Participatiewet moet worden aangenomen dat een maatregel moet
worden opgelegd, en dat de juridische procedure van opschorting en intrekking niet kan en
ook niet mag worden gevolgd, dit op grond van de volgende motivering.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>                                                   15
Artikel 18, vierde lid, aanhef en onder h van de Pw luidt als volgt:'
"Het college verlaagt in ieder geval de bijstand overeenkomstig het vijfde, zesde, zevende of achtste
lid terzake van het niet nakomen door de belanghebbende van de volgende verplichtingen:
h. het gebruik maken van door het college aangeboden voorzieningen, waaronder begrepen sociale
activering, gericht op arbeidsinschakeling en mee te werken aan een onderzoek naar zijn of haar
mogelijkheden tot arbeidsinschakeling."
De woorden "verlaagt in ieder geval" wijzen op een nadrukkelijke verplichting voor het
college. Hier is duidelijk geen sprake van een (discretionaire) bevoegdheid. Voorts kan het
niet komen op een oproep om op een bepaalde tijd en plaats te verschijnen in verband met
de arbeidsinschakeling niet los worden gezien van het meewerken aan een onderzoek naar
de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling. Immers, wanneer een belanghebbende wordt
opgeroepen voor een gesprek op een bepaalde plaats en tijd in verband met de arbeidsin-
schakeling, zal inzet van dat gesprek altijd zijn de mogelijkheden tot arbeidsinschakeling te
bezien en/of te onderzoeken.
Voor de Pw is het niet komen op een oproep om op een bepaalde tijd en plaats te
verschijnen in verband met de arbeidsinschakeling dan ook een geüniformeerde
arbeidsverplichting, die is neergelegd in artikel 18, vierde lid, aanhef en onder h. van de Pw.
Dat betekent dat het college in dat geval verplicht is een maatregel op te leggen van 100%
van de bijstandsnorm, waarbij de duur van de maatregel in artikel 8 van deze verordening is
bepaald op 1 maand. Bovendien betekent dat dat bij het niet komen op een oproep om op
een bepaalde tijd en plaats te verschijnen in verband met de arbeidinschakeling de juridische
procedure van opschorting en intrekking niet kan en ook niet mag worden gevolgd.
Hierbij is mede van belang dat in het geval dat wél de juridische procedure van opschorting
en intrekking zou moeten worden gevolgd (en niet de juridische procedure van opleggen van
een maatregel), de mogelijkheid bestaat dat de belanghebbende kort na ontvangst van het
intrekkingsbesluit een nieuwe aanvraag om toekenning van algemene bijstand indient. Als de
belanghebbende dan aan de gestelde voorwaarden voldoet heeft belanghebbende recht op
een ongesanctioneerde uitkering, dat wil zeggen een uitkering waarbij geen maatregel wordt
toegepast. Dat wordt niet gewenst geacht.
Voor de IOAW en IOAZ is in de verordening een regeling opgenomen die vergelijkbaar is
met het bepaalde in artikel 18, vierde lid, onder h, van de Pw. De IOAW en de IOAZ kennen
namelijk geen geüniformeerde verplichtingen.
                          Schenden van de inlichtingenplicht
De bestuurlijke boete is per 1 januari 2013 opnieuw ingevoerd in de Wet werk en bijstand
(hierna: WWB) (thans: Participatiewet), IOAW en IOAZ. Deze moet worden opgelegd bij een
schending van de inlichtingenplicht en komt in de plaats van het opleggen van een
maatregel.
                                            Handhaving
Met hoofdstuk 8 wordt invulling gegeven aan de in artikel 8b van de Participatiewet en artikel
35, eerste lid, onderdeel c, van de Ioaw en Ioaz gegeven opdracht om bij verordening regels
te stellen met betrekking tot het bestrijden van misbruik en oneigenlijk gebruik van die drie
wetten. Het behoort tot de gemeentelijke beleidsvrijheid om daarin eigen beleidskeuzes te
maken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>                                                  16
In deze verordening worden in feite twee verordeningen samengevoegd: de Maatregelenver-
ordening en de Handhavingsverordening. Daarnaast wordt de verordening, naar aanleiding
van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving, uitgebreid met een
aantal artikelen dat ziet op de invulling van de bevoegdheid omtrent het verrekenen van de
uitkering met de bestuurlijke recidiveboete bij fraude.
                          Geen nadere regels door college
Er is bewust voor gekozen om geen bepaling op te nemen, die inhoudt dat het college
bevoegd is om nadere regels te stellen met betrekking tot de uitvoering van deze verorde-
ning. De reden daarvoor is de volgende.
De gemeenteraad moet in een verordening regels stellen met betrekking tot de verlaging van
bijstand, zo zegt artikel 8 van de Pw. Daaronder valt ook het vaststellen van de hoogte en/of
duur van de maatregel. De vraag rijst vervolgens of het college wel iets mag doen wat afwijkt
van de verordening. Anders gezegd rijst de vraag of de aard van de verordenende
bevoegdheid zich ertegen verzet dat het college nadere regels stelt.
De Centrale Raad van Beroep heeft zich over dit onderwerp uitgesproken in de uitspraak
ECLI:NL:CRVB:2008:BD6943. In Rechtsoverweging 3:14 overweegt de Raad als volgt:
"3.14. Met de rechtbank en anders dan appellant is de Raad van oordeel dat uit de tekst van artikel 8
van de WWB en de toelichting op dat artikel kan worden afgeleid dat het de bedoeling van de
wetgever is geweest, de gemeenteraad een exclusieve bevoegdheid toe te kennen voor het
vaststellen van regels met betrekking tot het verlagen van de bijstand wegens niet nakoming van de
daaraan verbonden verplichtingen."
De Raad oordeelde vervolgens dat door het college vastgestelde regels omtrent de hoogte
van de maatregel onverbindend waren. Ook de Rechtbank Arnhem heeft zo geoordeeld in
Rechtbank Arnhem 06-09-2011, nr. 11/791, ECLI:NL:RBARN:2011:BT1838. Zo ook CRvB
25-02-2014, nrs. 12/2758 WWB e.a., ECLI:NL::CRVB:2014:608 en CRvB 15-04-2014, nrs.
12/5707 WWB e.a., ECLI:NL:CRVB:2014:1252.
                                Geen hardheidsclausule
In deze verordening is er bewust voor gekozen om geen hardheidsclausule op te nemen op
grond van de volgende motivering. In de eerste plaats is de regering van oordeel dat de
huidige uitvoeringspraktijk met betrekking tot naleving van verplichtingen verbetering
behoeft. De regering komt mede tot die conclusie op grond van Het onderzoek van de
Inspectie SZW «Iedereen aan de slag» (december 2011), dat constateert dat gemeenten
onvoldoende dwang en drang uitoefenen, opdat mensen met een uitkering actief op zoek
gaan naar werk (Tweede Kamer, vergaderjaar 2013–2014, 33 801, nr. 3, p. 32). Ten
behoeve van die door de regering noodzakelijk geachte verbetering van de uitvoeringsprak-
tijk wil de regering een robuust maatregelenstelsel. Op schending van een geüniformeerde
verplichting ten behoeve van de arbeidsinschakeling was in het aanvankelijke wetsvoorstel
zelfs een standaardmaatregel van 100% gedurende drie maanden gesteld.
Bij het door de regering voorgestane robuuste maatregelenstelsel past niet dat in deze
verordening een hardheidsclausule wordt opgenomen.
In de tweede plaats is het ook niet nodig om een hardheidsclausule in deze verordening op
te nemen. In verordeningen wordt alleen een hardheidsclausule opgenomen als er aanlei-
ding is om te verwachten dat de toepassing van de regeling kan leiden tot onbillijkheden van
overwegende aard in niet precies te voorziene gevallen. Dat laatste is ten aanzien van het
opleggen van maatregelen niet te verwachten. Het college is namelijk op grond van de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur (bijvoorbeeld het beginsel van een evenredige
belangenafweging en het zorgvuldigheidsbeginsel) gehouden om in individuele gevallen een
zorgvuldige belangenafweging te maken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>                                                17
Bovendien biedt de wet zelf voldoende mogelijkheden om in individuele gevallen af te zien
van het opleggen van een maatregel of een maatregel te matigen, en wel de volgende:
- bij een aantal verplichtingen is de term “naar vermogen” aan de orde. Bijvoorbeeld het
   “naar vermogen” verkrijgen, aanvaarden en behouden van algemeen geaccepteerde
   arbeid (artikel 9, eerste lid, aanhef en onder a, Pw). Het is dan aan het college om te
   beoordelen waartoe diens vermogen – de krachten en bekwaamheden – de bijstandsge-
   rechtigde in staat stelt en of hij dat vermogen benut heeft ter voldoening aan de desbe-
   treffende verplichting.
- op grond van het bepaalde in artikel 18, eerste lid, van de Pw is het college verplicht om
   de bijstand en de daaraan verbonden verplichtingen af te stemmen op de omstandighe-
   den, mogelijkheden en middelen van de belanghebbende.
- op grond van het bepaalde in artikel 18, negende lid, van de Pw en artikel 20, derde lid,
   van de IOAW en IOAZ is het college verplicht om af te zien van het opleggen van een
   maatregel, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.
- op grond van het bepaalde in artikel 18, tiende lid, van de Pw is het college verplicht om
   een op te leggen maatregel of een opgelegde maatregel af te stemmen op de omstan-
   digheden van de belanghebbende en diens mogelijkheden om middelen te verwerven,
   indien naar het oordeel van het college dringende redenen daartoe noodzaken.
En specifiek voor een maatregel die is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde
verplichting met betrekking tot de arbeidsinschakeling heeft de Pw een “inkeerregeling”. Op
grond van het bepaalde in artikel 18, elfde lid, van de Pw kan het college namelijk een maat-
regel, die is opgelegd wegens schending van een geüniformeerde verplichting met betrek-
king tot de arbeidsinschakeling, op verzoek van de belanghebbende herzien, zodra uit de
houding en gedragingen van de belanghebbende ondubbelzinnig is gebleken dat hij de
geüniformeerde verplichting met betrekking tot de arbeidsinschakeling nakomt.
In zijn algemeenheid wordt een hardheidsclausule ook meer opgenomen in verordeningen
en beleidsregels waarin het gaat om de beoordeling van aanspraken op een voorziening of
uitkering, waarvan hier in het geheel geen sprake is, omdat het in deze verordening gaat om
het opleggen van een maatregel, een (straf)korting op de uitkering.
Tenslotte is het niet verplicht om een hardheidsclausule in deze verordening op te nemen.
                             Geen gebruik gemaakt van de
                              mogelijkheid tot verrekenen
                                      van de maatregel
Het college heeft de mogelijkheid bij het opleggen van een maatregel wegens schending van
een uniforme arbeidsverplichting, de maatregel te verrekenen, waarmee in feite verdelen
over maximaal drie maanden is bedoeld. Dit over de maand van oplegging van de maatregel
en ten hoogste over de twee volgende maanden.
Over de eerste maand moet minimaal een derde van het bedrag van de maatregel worden
verrekend (artikel 18, vijfde lid, tweede volzin, van de Participatiewet). Het gaat hier om een
facultatieve bepaling. In deze verordening is ervoor gekozen, om geen gebruik te maken van
deze bevoegdheid, op grond van dezelfde redenen die ten grondslag liggen aan het niet
opnemen van een hardheidsclausule in deze verordening. In verband daarmee wordt het niet
zinvol geacht om gebruik te maken van de hier bedoelde mogelijkheid tot verdelen van een
maatregel over ten hoogste drie maanden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>                                               18
          Artikelsgewijze toelichting Maatregelen- en
   handhavingsverordening Participatiewet, IOAW en
                   IOAZ 2015 gemeente Etten-Leur.
                                   Artikel 1. Begrippen
Er is voor gekozen om begrippen die al zijn omschreven in de Pw, de IOAW, de IOAZ, de
Awb en de Gemeentewet niet afzonderlijk te definiëren in deze verordening. Dit voorkomt dat
in geval van wijziging van betreffende definities in de betreffende wetten ook de verordening
moet worden gewijzigd.
In het tweede lid, onder f., is het begrip benadelingsbedrag omschreven voor de toepassing
van artikel 12 van deze verordening (tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan). Het benadelingsbedrag is hier omschreven als “de netto bijstand
waarop eerder, langer of tot een hoger bedrag een beroep wordt of is gedaan als gevolg van
tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan”. In
aansluiting op de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-wetgeving is hier
gekozen voor een netto bedrag. Ook in de voornoemde wet is namelijk het begrip
“benadelingsbedrag” omschreven, zij het in een ander kader, te weten de verplichte
oplegging van de boete, en in de Memorie van toelichting bij die wet is vermeld dat het
begrip benadelingsbedrag een netto bedrag is. Daarbij wordt hier aangesloten.
                   Artikel 2. Het opleggen van een maatregel
Artikel 2, algemeen
In deze verordening is niet (meer) opgenomen, dat een maatregel kan worden gematigd
wegens verminderde verwijtbaarheid op grond van de volgende motivering. Dit is in de
Participatiewet niet meer mogelijk. Alleen als elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, ziet
het college af van het opleggen van een maatregel (artikel 18, negende lid). Blijkens de
parlementaire geschiedenis van totstandkoming is matigen van een maatregel bij
verminderde verwijtbaarheid niet meer mogelijk. In TK 2013-2014, 33 801, nr. 19, is op
pagina 73 het volgende vermeld:
" In antwoord op de vraag van de leden van de PvdA- fractie of het college van het opleggen
van een maatregel kan afzien in geval sprake is van verminderde verwijtbaarheid, deelt de
regering het volgende mee. De regering ziet geen aanleiding om rekening te houden met
een verminderde verwijtbaarheid. Ook het huidige artikel 18 van de WWB kent deze
mogelijkheid niet. Iets is verwijtbaar en dus een reden voor een maatregel, of het is niet
verwijtbaar en dan is er geen reden voor een maatregel."
De reden om niet (meer) op te nemen dat wordt afgezien van het opleggen van een
maatregel indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt, is het streven om in de verorde-
ning niet te herhalen wat al in de wet is geregeld.
En in de wet (artikel 18, negende lid, Pw) is al vermeld dat wordt afgezien van het opleggen
van een maatregel, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt. En in artikel 18, tiende
lid, van de Pw is bepaald dat het college een opgelegde of op te leggen maatregel moet
afstemmen op de omstandigheden van de belanghebbende en diens mogelijkheden om
middelen te verwerven, indien naar zijn oordeel, gelet op bijzondere omstandigheden,
dringende redenen daartoe noodzaken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>                                                 19
Eerste lid
In het eerste lid wordt gesproken over de uit de wet, waarmee zijn bedoeld de Pw, IOAW en
IOAZ voortvloeiende verplichtingen. In de Pw worden de geüniformeerde arbeidsver-
plichtingen geïntroduceerd. Bij niet nakomen van die verplichtingen regelt de wet wél de
hoogte van de maatregel (100% van de bijstandsnorm) maar niet de duur van de maatregel.
Omdat in artikel 8 van deze verordening de duur van de maatregel bij niet nakoming van een
geüniformeerde arbeidsverplichting wordt geregeld, hoeven de geüniformeerde arbeidsver-
plichtingen in de tekst van dit artikel niet te worden uitgezonderd.
Met de “uit de wet voortvloeiende verplichtingen” worden dus bedoeld:
1. Het betonen van voldoende besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
    bestaan (artikel 18, tweede lid, van de Wwb).
2. De plicht tot arbeidsinschakeling (artikel 9 van de Wwb). Deze plicht bestaat uit drie
    soorten verplichtingen:
     - de arbeidsplicht, dat wil zeggen de plicht om naar vermogen algemeen geaccep-
         teerde arbeid te verkrijgen en deze te aanvaarden; en
     - de re-integratieplicht, dat wil zeggen de plicht om gebruik te maken van een door het
         college aangeboden voorziening gericht op ondersteuning bij arbeidsinschakeling,
         alsmede de plicht om mee te werken aan een onderzoek naar de mogelijkheden tot
         arbeidsinschakeling. Specifiek voor personen jonger dan 27 jaar bestaat de re-
         integratieplicht ook uit het mee opstellen, uitvoeren en evalueren van een plan van
         aanpak; en
     - de tegenprestatie naar vermogen: dat wil zeggen de plicht om naar vermogen opge-
         dragen onbeloonde maatschappelijk nuttige werkzaamheden te verrichten, naast of in
         aanvulling op reguliere arbeid en die niet leiden tot verdringen op de arbeidsmarkt.
3. De medewerkingsplicht. Dit is de plicht van uitkeringsgerechtigden om desgevraagd het
    college de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de
    wet.
4. Het zich niet ernstig misdragen jegens het college.
Met de toevoeging van de zinsnede “dan wel indien de belanghebbende naar het oordeel
van het college tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont als bedoeld in artikel
18, tweede lid van de Pw” wordt duidelijker tot uitdrukking gebracht dat “tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan” niet kan leiden tot
verlaging of weigering van een IOAW- of IOAZ-uitkering. De IOAW en IOAZ kennen namelijk
geen “tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan”.
De toevoeging: “met inbegrip van de verplichtingen die in de beschikking tot toekenning of
voortzetting van de bijstand zijn opgenomen” is opgenomen op grond van de volgende
motivering. Met toepassing van artikel 55 van de Pw kunnen bij beschikking nadere
verplichtingen worden opgelegd. Die verplichtingen vloeien dan niet voort uit de wet (en zijn
dus geen “uit de wet voortvloeiende verplichtingen”) maar vloeien voort uit de beschikking,
waarbij die bijzondere verplichtingen zijn opgelegd.
Tweede lid
In dit lid wordt de inlichtingenplicht uitgezonderd van deze verordening. De reden hiervoor is
dat hiervoor een in de afzonderlijke wetten vastgelegd boetesysteem van toepassing is.
             Artikel 3. Het besluit tot opleggen van een maatregel
Het opleggen van een maatregel op grond van deze verordening vindt plaats door middel
van een besluit. Tegen dit besluit kan een belanghebbende bezwaar en beroep indienen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>                                                20
In artikel 3 van deze verordening is aangegeven wat in het besluit in ieder geval moet
worden vermeld. Deze eisen vloeien rechtstreeks voort uit de Awb en dan met name uit het
motiveringsvereiste. Het motiveringsvereiste houdt onder andere in dat een besluit kenbaar
is en van een deugdelijke motivering is voorzien.
Bijzondere aandacht verdient nog de term “indien van toepassing” bij categorie b. Die term is
toegevoegd omdat in het geval dat een vast bedrag is opgelegd als maatregel, daar geen
duur van de maatregel aan is gekoppeld.
                        Artikel 4. Horen van belanghebbende
Horen van belanghebbende is niet verplicht bij het opleggen van een maatregel. Artikel 4:8
van de Algemene wet bestuursrecht (hierna te noemen: “Awb”) heeft een hoorplicht als het
bestuursorgaan voornemens is een belastende beschikking te nemen. Op de hoorplicht van
artikel 4:8 Awb worden uitzonderingen gemaakt in artikel 4:11 en artikel 4:12. Met name is
artikel 4:12, eerste lid, van de Awb van belang. Daarin is vermeld dat toepassing van artikel
4:8 van de Awb achterwege kan blijven bij een beschikking die strekt tot het vaststellen van
een financiële verplichting, indien tegen die beschikking bezwaar kan worden gemaakt en de
nadelige gevolgen na bezwaar volledig ongedaan kunnen worden gemaakt. Dat laatste is
volledig van toepassing bij een besluit tot het opleggen van een maatregel. Vanwege het
ingrijpende karakter van een maatregel van 100% van de bijstandsnorm is er in deze
verordening voor gekozen om uitsluitend in die gevallen de belanghebbende toch te horen.
In dit artikel van de verordening zijn geen uitzonderingen opgenomen op de hoofdregel dat
de belanghebbende in de gelegenheid wordt gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen,
indien het college voornemens is een maatregel van 100% van de bijstandsnorm op te
leggen. De redenen daarvoor zijn de volgende.
In de eerste plaats zijn in artikel 4:11 van de Awb al twee uitzonderingen opgenomen,
inhoudende dat het horen van belanghebbende achterwege kan worden gelaten, indien:
a de vereiste spoed zich daartegen verzet;
b de belanghebbende reeds in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze naar voren te
    brengen en zich sindsdien geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan.
In de tweede plaats is overbodig om de (niet in de Awb opgenomen) uitzondering op te
nemen dat belanghebbende aangeeft geen gebruik te willen maken van de gelegenheid om
zijn of haar zienswijze naar voren te brengen. Als een belanghebbende in de gelegenheid
wordt gesteld zijn zienswijze naar voren te brengen, maar van belanghebbende in het geheel
geen reactie wordt ontvangen, vloeit daar namelijk al uit voort dat belanghebbende geen
gebruik wil maken van de hem geboden gelegenheid.
Zowel in de rapportage als in het besluit dient aandacht te worden besteed aan het feit op
welke wijze belanghebbende in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze kenbaar te maken,
(telefonisch, schriftelijk of uitgenodigd voor gesprek), of belanghebbende inderdaad van de
geboden gelegenheid gebruik heeft gemaakt, en zo ja, op welke wijze diens zienswijze in de
besluitvorming is betrokken.
                            Artikel 5. Berekeningsgrondslag
Eerste lid
In dit lid is het uitgangspunt vastgelegd dat een maatregel plaatsvindt door verlaging van de
uitkering, dat is dus de algemene bijstand of de grondslag.
Onderscheid dient te worden gemaakt tussen de vraag waarop de maatregel wordt
toegepast (wát wordt er verlaagd) en hoe de maatregel is berekend (wat de hoogte van de
maatregel is).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>                                                 21
In dit artikel wordt de eerstgenoemde vraag beantwoord: de maatregel wordt toegepast op
de uitkering, die wordt verlaagd. En met uitkering wordt op grond van de begripsbepalingen
de algemene bijstand op grond van de Pw bedoeld en de uitkering op grond van de IOAW en
IOAZ. De reden hiervoor is dat artikel 8 van de Pw spreekt van "verlagen van de bijstand".
Daarmee ziet de wet op eerstgenoemde vraag. De wet kiest er nadrukkelijk niet voor om de
maatregel/verlaging toe te passen op de bijstandsnorm. Voor de beantwoording van de
vraag wat de hoogte van de maatregel is, zijn elders in deze verordening regels opgenomen.
Tweede lid
In artikel 5, tweede lid, onderdeel a van deze verordening is bepaald dat een maatregel ook
kan plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand indien aan een belanghebbende
bijzondere bijstand wordt verleend met toepassing van artikel 12 Pw. Personen tussen de 18
en 21 jaar ontvangen een lage jongerennorm, die op grond van artikel 12 van de Pw indien
noodzakelijk wordt aangevuld door middel van aanvullende bijzondere bijstand in de kosten
van levensonderhoud. Als een maatregel uitsluitend op de algemene bijstand, te weten de
lage jongerennorm wordt opgelegd, zou dit leiden tot rechtsongelijkheid ten opzichte van de
21-jarigen. Daarom is in het tweede lid, onderdeel a, geregeld dat de maatregel ook kan
plaatsvinden door verlaging van de bijzondere bijstand op grond van artikel 12.
Artikel 5, tweede lid, onderdeel b van deze verordening maakt het mogelijk dat het college in
incidentele gevallen een maatregel oplegt over de bijzondere bijstand als bedoeld in artikel
35 van de Pw. Er moet dan wel een verband bestaan tussen de gedraging van een
belanghebbende en zijn recht op bijzondere bijstand.
                          Artikel 6. Afzien van het opleggen
                                    van een maatregel
Ontbreken van elke verwijtbaarheid
Het afzien van het opleggen van een maatregel “indien elke vorm van verwijtbaarheid”
ontbreekt, is niet in de verordening opgenomen omdat dat al in de wet staat (artikel 18,
negende lid, van de Pw en artikel 20, derde lid, van de IOAW en IOAZ). Aangenomen moet
worden dat van het ontbreken van elke vorm van verwijtbaarheid uitsluitend sprake is bij
evidente afwezigheid van verwijtbaarheid (zie CRvB 24-07-2001, nr. 99/1857 NABW, LJN
AD4887). Het is aan het college te beoordelen of elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt
aan het betreffende gedrag.
Is vanwege de afwezigheid van elke vorm van verwijtbaarheid afgezien van het opleggen
van een maatregel, dan is het niet mogelijk om bij toepassing van recidive deze gedraging
mee te tellen. Is vanwege de afstemming op grond van artikel 18, eerste lid, van de
Participatiewet van een maatregel afgezien dan is daarin geen reden gelegen om de
betreffende gedraging buiten beschouwing te laten in geval van recidive.
Afzien maatregel ook mogelijk bij geüniformeerde arbeidsverplichtingen
De wet schrijft bij overtreding van een geüniformeerde arbeidsverplichting een verlaging voor
van honderd procent van de bijstand gedurende één tot drie maanden. Op grond van artikel
18, tiende lid, van de Participatiewet moet het college een op te leggen maatregel of een
opgelegde maatregel afstemmen op de omstandigheden van een belanghebbende en diens
mogelijkheden om middelen te verwerven. Dit als - volgens het college – dringende redenen
daartoe noodzaken, gelet op bijzondere omstandigheden. Op grond van bijzondere
omstandigheden kan het college besluiten de maatregel op een lager niveau, voor een
kortere duur of op nul vast te stellen, ook bij geüniformeerde arbeidsverplichtingen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>                                              22
Eerste lid
Wel is in de verordening een andere reden om af te zien van het opleggen van een
maatregel opgenomen, namelijk dat na de constatering van de gedraging niet voortvarend is
besloten door het college. Met “niet voortvarend” wordt in dit artikellid bedoeld dat meer dan
een jaar is verstreken na de constatering van de gedraging, en het college nog geen besluit
heeft genomen over het al dan niet opleggen van een maatregel.
Hiermee wordt in feite geregeld dat wordt afgezien van het opleggen van een maatregel
wegens verjaring. Omwille van de effectiviteit van de maatregel is het nodig dat deze niet al
te lang nadat de gedraging is geconstateerd, wordt opgelegd. Dit in verband met het lik-op-
stuk-beleid. Deze bepaling heeft tevens als voordeel dat een uitkeringsgerechtigde niet te
lang in onzekerheid wordt gehouden over de vraag of het college overgaat tot het opleggen
van een maatregel.
Tweede lid
In artikel 6, tweede lid, van deze verordening is geregeld dat kan worden afgezien van het
opleggen van een maatregel indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn. De
verordening stelt een algemene verplichting tot het opleggen van een maatregel voorop.
Uitzonderingen moeten echter mogelijk zijn indien voor de belanghebbende onaanvaardbare
consequenties zouden optreden. Uit het woord "dringend" blijkt dat er wel iets heel
bijzonders en uitzonderlijks aan de hand moet zijn, wil een afwijking van het algemene
principe gerechtvaardigd zijn. Wat dringende redenen zijn, is afhankelijk van de concrete
situatie en kan dus niet op voorhand worden vastgelegd. Soms kunnen er zwaarwegende
argumenten zijn om van de tenuitvoerlegging van een overigens gerechtvaardigde maatregel
af te zien. Het betreft dan argumenten die met de reden van de maatregel niets van doen
hebben. Deze zijn immers al bij de vaststelling van de hoogte en de duur van de maatregel
meegenomen. Men kan hierbij denken aan situaties waarin sprake is van een zodanige
samenloop van omstandigheden dat deze, als de maatregel wel zou worden uitgevoerd, tot
gevolg hebben dat de belanghebbende als gevolg van de maatregel in een acute
noodsituatie terecht komt. Het ontstaan van een betalings- of huurachterstand of een
tijdelijke opschorting van een schuldsanering zijn op zichzelf geen redenen om van een
maatregel af te zien. Evenmin kan het enkele feit dat de belanghebbende als gevolg van de
maatregel tijdelijk een inkomen onder de beslagvrije voet ontvangt voldoende reden zijn om
van de tenuitvoerlegging van een maatregel af te zien.
Derde lid
In het derde lid van deze verordening is vermeld dat de belanghebbende schriftelijk op de
hoogte wordt gesteld, als het college wegens dringende reden afziet van het opleggen van
een maatregel. In de beschikking worden hoogte en duur van de maatregel vastgesteld en
wordt medegedeeld om welke dringende redenen van tenuitvoerlegging wordt afgezien. Dit
is van belang in verband met eventuele recidive. De maatregel telt namelijk mee bij de
vaststelling van eventuele recidive en herhaalde recidive.
                         Artikel 7. Ingangsdatum en tijdvak
                                     van de maatregel
Het eerste, tweede, derde en vierde lid van dit artikel zien op het opleggen en tegelijkertijd
uitvoeren/toepassen van een maatregel en het vijfde lid ziet op de situatie dat een al
opgelegde maatregel niet kan worden uitgevoerd/toegepast. De in het eerste lid van dit
artikel genoemde wijze van opleggen van de maatregel is de hoofdregel.
Eerste lid
In het eerste lid is de gemakkelijkste methode van het opleggen van een maatregel geregeld,
namelijk het opleggen van een maatregel naar de toekomst.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>                                                23
In dat geval hoeft de gemeente niet over te gaan tot herziening van bijstand en het teveel
betaalde bedrag aan bijstand terug te vorderen. Omwille van redenen van bedrijfsvoering is
in dit eerste lid vastgelegd dat een maatregel wordt opgelegd met ingang van de eerste dag
van de kalendermaand volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van de
maatregel is bekendgemaakt, waarbij wordt uitgegaan van de voor die maand geldende
bijstandsnorm of grondslag. Nadrukkelijk is wat betreft de ingangsdatum niet gekozen voor
de eerste dag volgend op de datum waarop het besluit tot opleggen van de maatregel aan
de belanghebbende is bekendgemaakt. Dat zou namelijk in de eerste plaats betekenen dat
een maatregelbeschikking altijd met grote spoed moet worden verzonden, hetgeen praktisch
gezien niet altijd mogelijk is, zeker niet in een grotere organisatie. In de tweede plaats zou
dat betekenen dat dan de maatregel wordt toegepast/uitgevoerd over twee verschillende
gedeelten van verschillende maanden, hetgeen uit administratief oogpunt niet gewenst wordt
geacht.
Tweede lid
In het tweede lid is geregeld dat verlaging van de uitkering ook met terugwerkende kracht
kan plaatsvinden als de bijstandsnorm over een periode in het verleden nog niet is uitbe-
taald, dan wel het opleggen van een maatregel in de toekomst niet of niet geheel mogelijk is
wegens beëindiging van de bijstand.
Derde lid
Dit artikellid behoeft geen toelichting.
Vierde lid
In het vierde lid is geregeld dat de maatregel ook met terugwerkende kracht kan
plaatsvinden als de ingangsdatum van de maatregel samenvalt met het besluit tot toekennen
van de uitkering. Een voorbeeld is de volgende situatie. Op 1 februari 2015 heeft de
belanghebbende een aanvraag om algemene bijstand ingediend. Op 5 maart 2015 wordt
besloten de gevraagde algemene bijstand toe te kennen met ingang van 1 februari 2015, en
wordt tevens besloten een maatregel op te leggen ingaande 1 februari 2015 omdat
belanghebbende verwijtbaar is ontslagen.
Als het vierde lid niet zou bestaan zou de maatregel - met toepassing van het eerste lid - pas
kunnen ingaan op 1 april 2015 (aannemende dat de toekenningbeschikking wordt verzonden
op de dag van het besluit, te weten 5 maart 2015). Met toepassing van het derde lid kan de
maatregel in de voornoemde situatie ingaan op 1 februari 2015.
Vijfde lid
Terwijl het eerste, tweede, derde en vierde lid zien op een situatie dat nog geen maatregel is
opgelegd, maar daartoe nog moet worden besloten, ziet het vijfde lid op de situatie dat met
toepassing van het eerste lid reeds een maatregel is opgelegd naar de toekomst, maar
effectuering daarvan niet mogelijk is omdat de bijstand is beëindigd nadat de maatregel is
opgelegd. Met dit vijfde lid wordt voorkomen dat een belanghebbende een maatregel
ontloopt door bijvoorbeeld korte tijd te gaan werken.
Het college heeft de bevoegdheid om bij een eventuele nieuwe aanvraag om bijstand of
uitkering alsnog rekening te houden met een eerder opgelegde maatregel (zie TK 2002-
2003, 28 870, nr. 3, p. 25). Een dergelijke maatregel kan vanwege de samenhang met het
recht op bijstand niet bij voorbaat worden opgelegd.
Het college moet bij het opnieuw toekennen van het recht op bijstand een besluit nemen of
en zo ja in hoeverre er aanleiding bestaat om de reeds eerder opgelegde maatregel alsnog
te effectueren. Pas dan is er sprake van een maatregelbesluit en staat de mogelijkheid van
bezwaar tegen de maatregel open (zie Centrale Raad van Beroep – hierna te noemen:
“CRvB”- 08-09-2009, nrs. 07/6337 WWB e.a. en CRvB 07-12-2010, nr. 09/1094 WWB).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>                                                24
Ook de jurisprudentie staat toe dat het college bij het opnieuw toekennen van (algemene)
bijstand beoordeelt of en zo ja in hoeverre er aanleiding is een eerder opgelegde maatregel
te effectueren. Daar moet dan wel een besluit over worden genomen, hetgeen uitdrukkelijk in
deze bepaling in de verordening is opgenomen (CrvB 08-09-2009, 07/6337 WWB, BJ7732,
CRvB 07-12-2010, 09 / 1094 WWB, BO6721).
Het college moet wel rekening houden met de termijn voor het opleggen van een maatregel
zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid.
              Artikel 8. De geüniformeerde arbeidsverplichtingen
De geüniformeerde arbeidsverplichtingen zijn vermeld in artikel 18, vierde lid, van de Pw. De
Ioaw en Ioaz kennen geen geüniformeerde arbeidsverplichtingen. Met “geüniformeerd” is
bedoeld dat wettelijk gezien de hoogte van de maatregel al is vastgesteld, te weten op
100%, maar de gemeenteraad bij verordening de duur van de maatregel mag vaststellen op
1, 2 of 3 maanden. In deze verordening is ervoor gekozen om voor alle geüniformeerde
gedragingen die zijn genoemd onder de letters b tot en met h van artikel 18, vierde lid, van
de Pw, de duur van de maatregel te bepalen op één maand, en uitsluitend met betrekking tot
de gedragingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid, onder a, van de Pw de duur van de
maatregel te bepalen op 2 maanden. De reden daarvoor is de volgende. Artikel 18, vierde
lid, onder a, Pw bevat de gedragingen het niet aanvaarden of niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid. Deze beide gedragingen veronderstellen – in tegenstelling tot de
gedragingen onder de letters b tot en met h - dat een concrete baan aan de orde is, die ofwel
niet wordt aanvaard ofwel niet wordt behouden. Bij de gedragingen in artikel 18, vierde lid,
aanhef en onder a, van de Pw is meer en ook sterker dan bij de overige gedragingen in dat
artikellid sprake van een onnodig beroep op een uitkering en daarmee een onnodig beroep
op de publieke middelen. Daarom wordt voor wat betreft deze gedragingen een zwaardere
maatregel gerechtvaardigd geacht.
           Artikel 9. De niet-geüniformeerde arbeidsverplichtingen
In artikel 9 van de verordening worden schendingen van verplichtingen uit de Participatiewet
geformuleerd. De verwijtbare gedragingen die zijn genoemd in artikel 9 en 9a van de
Participatiewet zijn ondergebracht in categorieën. Aan die categorieën wordt in artikel 11 een
gewicht toegekend in de vorm van een maatregelbedrag of maatregelpercentage en een
periode. De categorieën zijn gerangschikt naar toenemende zwaarte. Een gedraging wordt
ernstiger geacht naarmate de gedraging meer concrete gevolgen heeft voor het niet
verkrijgen of behouden van betaalde arbeid. In vergelijking met de Maatregelen- en
handhavingsverordening van vóór 2015 is het aantal gedragingen dat leidt tot een maatregel
verminderd, omdat daar in de wet al (dwingende) regels voor zijn gesteld. In deze
verordening zijn de volgende gedragingen niet (meer) opgenomen die nog wél zijn vermeld
in de Maatregelen- en handhavingsverordening van vóór 2015.
1 Het indienen van een aanvraag voor algemene bijstand gedurende de termijn, genoemd
    in artikel 41, vierde lid, van de Wwb door jongeren
    De reden om deze gedraging niet meer op te nemen is de volgende. Tot op heden is voor
    deze gedraging geen maatregel opgelegd, en naar alle waarschijnlijkheid is in de
    toekomst niet te verwachten dat een maatregel zal worden opgelegd voor deze
    gedraging.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>                                               25
2 Het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen
  In de Maatregelen- en handhavingsverordening van vóór 2015 is onder de tweede
  categorie als maatregelwaardige gedraging vermeld het niet naar vermogen trachten
  algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen. Deze gedraging is in feite ten onrechte
  opgenomen, omdat het niet naar vermogen trachten algemeen geaccepteerde arbeid te
  verkrijgen, niet is vermeld in de Wwb. Wel is in de Wwb als maatregelwaardige gedraging
  opgenomen het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid. Ook
  in de Participatiewet is het niet naar vermogen trachten te verkrijgen van algemeen
  geaccepteerde arbeid niet als maatregelwaardige gedraging opgenomen. Bovendien is
  het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid in de gemeente
  van inwoning, voor zover dit niet voorvloeit uit een gedraging als bedoeld in artikel 18,
  vierde lid, van de Pw, gerangschikt in de derde categorie van dit artikel.
  En het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid in een andere
  dan de gemeente van inwoning, alvorens naar die gemeente te verhuizen, is een
  geüniformeerde gedraging als bedoeld in artikel 18, vierde lid, aanhef en onder c. van de
  Pw, waarop een maatregel staat van 100%, waarbij de duur van de maatregel in de
  verordening is vastgesteld op 100%. Daarom is deze gedraging niet opgenomen in deze
  verordening (dit in tegenstelling tot de Ioaw en Ioaz, zie hierna).
3 Het niet of niet tijdig voldoen aan een oproep om in verband met de arbeidsinschakeling
  op een aangegeven tijd of plaats te verschijnen
  Voor de reden om deze gedraging niet meer als maatregelwaardige gedraging op te
  nemen in deze verordening wordt hier kortheidshalve verwezen naar het hoofdstuk "Niet
  verlenen van medewerking" in het algemeen gedeelte van de toelichting bij deze veror-
  dening.
4 Het niet of in onvoldoende mate meewerken aan een onderzoek naar de mogelijkheden
  tot arbeidsinschakeling
  De reden om deze gedraging niet meer op te nemen is de volgende. Ook deze gedraging
  is voor wat betreft de Pw een geüniformeerde arbeidsverplichting, die is neergelegd in
  artikel 18, vierde lid, aanhef en onder h van de Pw die dus leidt tot een maatregel van
  100%, waarbij de duur van de maatregel in artikel 8 van de verordening is bepaald op één
  maand. Voor de Ioaw en Ioaz (zie hierna) is in de verordening een vergelijkbare regeling
  opgenomen.
5 Gedragingen die de inschakeling in de arbeid belemmeren
  De reden om deze gedraging niet meer op te nemen is de volgende. Ook deze gedraging
  is voor wat betreft de Pw een geüniformeerde arbeidsverplichting, die is neergelegd in
  artikel 18, vierde lid, aanhef en onder g van de Pw die dus leidt tot een maatregel van
  100%, waarbij de duur van de maatregel in artikel 8 van de verordening is bepaald op één
  maand. Voor de Ioaw en Ioaz (zie hierna) is in de verordening een vergelijkbare regeling
  opgenomen.
6 Het niet of onvoldoende gebruik maken van een door het college aangeboden voorzie-
  ning gericht op arbeidsinschakeling zoals bedoeld in artikel 9, eerste lid, onderdeel b, van
  de Wwb en artikel 10, eerste lid, van de Wwb
  De reden om deze gedraging niet meer op te nemen is de volgende. Ook deze gedraging
  is voor wat betreft de Pw een geüniformeerde arbeidsverplichting, die is neergelegd in
  artikel 18, vierde lid, aanhef en onder h van de Pw die dus leidt tot een maatregel van
  100%, waarbij de duur van de maatregel in artikel 8 van de verordening is bepaald op één
  maand. Voor de Ioaw en Ioaz (zie hierna) is in de verordening een vergelijkbare regeling
  opgenomen. Het in de verordening van vóór 2015 nog gehanteerde onderscheid tussen
  het onvoldoende gebruik maken van de hier bedoelde voorziening en het niet gebruik
  maken van de hier bedoelde voorziening is hiermee komen te vervallen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>                                               26
7 Naar vermogen trachten om gedurende de termijn, genoemd in artikel 41, vierde lid, van
   de Wwb, de mogelijkheden te onderzoek naar uit ’s Rijks kas bekostigd onderwijs, voor
   zover het gaat om een persoon jonger dan 27 jaar
   De reden om deze gedraging niet op te nemen is dat deze gedraging blijkens ervaring uit
   de praktijk niet of zelden voorkomt.
8 Niet aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid, waaronder tevens wordt begrepen
   het niet meewerken aan bemiddeling naar een concrete dienstbetrekking
    De reden om deze gedraging niet op te nemen is de volgende. Ook deze gedraging is
   voor wat betreft de Pw een geüniformeerde arbeidsverplichting, die is neergelegd in
   artikel 18, vierde lid, aanhef en onder a. van de Pw die dus leidt tot een maatregel van
   100%, waarbij de duur van de maatregel in artikel 8 van deze verordening is bepaald op
    twee maanden. Voor de Ioaw en Ioaz (zie hierna) is in de verordening een vergelijkbare
    regeling opgenomen.
9 Het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid
   In de Maatregelen- en handhavingsverordening van vóór 2015 is als maatregelwaardige
    gedraging vermeld het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde
    arbeid. Deze gedraging is in feite ten onrechte opgenomen, omdat het door eigen
    toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid te verkrijgen, niet is vermeld
    in de Wwb, en ook niet het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid (in het
    algemeen). Wel is in de Wwb als maatregelwaardige gedraging opgenomen het niet naar
    vermogen verkrijgen of aanvaarden van algemeen geaccepteerde arbeid. In de
    Participatiewet is het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid een
    geüniformeerde gedraging, waar een maatregel op staat van 100%, waarbij in deze
    verordening de duur van de maatregel is vastgesteld op twee maanden. Daarom is deze
    gedraging niet als maatregelwaardige gedraging opgenomen.
Niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen
De verwijtbare gedragingen omvatten zowel het niet als het onvoldoende nakomen van
diverse verplichtingen. Artikel 18, tweede lid, van de WWB zoals dat luidde vóór 1 januari
2015 bepaalt dat het college moest afstemmen als een belanghebbende de verplichtingen
"niet of onvoldoende nakomt". Met het huidige artikel 18, tweede lid, van de Participatiewet
wordt dit gewijzigd in "het niet nakomen van de verplichtingen". Het woord "onvoldoende"
valt hiermee weg. Gemeend wordt dat de wetgever hiermee echter geen inhoudelijke
wijziging heeft beoogd en dat dit moet worden gelezen als het niet of onvoldoende nakomen
van verplichtingen. Om onduidelijkheid hierover te voorkomen is daarom in artikel 9
neergelegd dat sprake is van een verwijtbare gedraging bij het niet of onvoldoende nakomen
van de verplichtingen.
Derde categorie
Deze categorie betreft het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde
arbeid in de gemeente van inwoning, voor zover dit niet voortvloeit uit een gedraging als
bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Pw. Nadrukkelijk is hier niet gekozen voor de
formulering: "het niet naar vermogen proberen algemeen geaccepteerde arbeid in de
gemeente van inwoning te verkrijgen...". De reden daarvoor is dat nergens in de wet het
woord "proberen" en het woord "trachten" is vermeld.
Het niet nakomen van deze verplichting (die is genoemd in artikel 9 van de Pw) leidt tot een
maatregel van 100% gedurende 1 maand.
De verwijtbare gedragingen opgenomen in het derde lid zijn niet aan de orde voor zover het
gaat om het niet naar vermogen verkrijgen van algemeen geaccepteerde arbeid als dit het
gevolg is van een gedraging zoals bedoeld in artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet. In
artikel 18, vierde lid, van de Participatiewet staan de geüniformeerde arbeidsverplichtingen,
en daarvoor geldt een apart afstemmingsregime: het opleggen van een maatregel van 100%
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>                                              27
gedurende een in de verordening vastgelegde duur van ten minste een maand en ten
hoogste drie maanden (artikel 18, vijfde lid, van de Participatiewet). In deze verordening is
de duur vastgelegd in artikel 8.
Een volledig schema met een vergelijking van de gevolgen voor de Wwb tot 2015 en de
gevolgen voor de Pw vanaf 2015 is bij deze toelichting gevoegd. Uit dat schema blijkt
duidelijk, dat op bepaalde gedragingen in 2015 een zwaardere maatregel staat dan vóór
2015, maar dat is grotendeels een bewuste keuze van de wetgever.
                       Artikel 10. Gedragingen IOAW en IOAZ
Gelijkstelling gevolgen voor Pw en voor IOAW en IOAZ
Zoals in de algemene toelichting bij deze verordening al is aangeven, zijn er duidelijke
verschillen tussen de Pw enerzijds en de IOAW en IOAZ anderzijds, en is ervoor gekozen
om de gevolgen voor enerzijds de Pw en anderzijds de IOAW en IOAZ zoveel mogelijk
identiek te regelen. Dat heeft wel tot gevolg dat een aantal gedragingen in 2015 een
zwaardere maatregel tot gevolg heeft dan vóór 2015. Daarmee wordt dan weer wel
aangesloten bij de Pw, want een aantal gedragingen in de Pw in 2015 heeft een zwaardere
maatregel tot gevolg dan diezelfde gedragingen voor de Wwb vóór 2015. Dat laatste is zoals
gezegd een bewuste en ook nadrukkelijk keuze van de wetgever.
Waarom de wetgever niet ook voor de IOAW en IOAZ een soortgelijke bewuste en
nadrukkelijke keuze heeft gemaakt, blijkt niet uit de parlementaire geschiedenis van
totstandkoming van de Participatiewet. Niet ondenkbaar is dat dit is vergeten. Anderzijds zou
een mogelijke verklaring kunnen zijn dat de IOAW en de IOAZ aflopende wetten zijn, gezien
de Wet werk en zekerheid, en de wetgever geen energie (meer) heeft willen steken in de
IOAW en IOAZ. Op grond van de Wet werk en zekerheid wordt de IOAW vanaf januari 2015
alleen toegankelijk voor werknemers geboren vóór 1 januari 1965.
Niettemin kan worden gesteld dat het gerechtvaardigd is dat schending van een aantal
verplichtingen van de IOAW en IOAZ in 2015 een zwaardere maatregel tot gevolg heeft dan
schending van diezelfde verplichting vóór 2015. Ook in de Pw heeft schending van een
aantal verplichtingen in 2015 een zwaardere maatregel tot gevolg dan schending van
diezelfde verplichting vóór 2015. Een van de redenen daarvoor is, zoals in de algemene
toelichting bij deze verordening al is aangegeven, dat degenen die uit solidariteit de kosten
van de sociale voorzieningen betalen, erop moeten kunnen rekenen dat alleen een uitkering
wordt verstrekt aan degenen die dat echt nodig hebben. Alleen dan is er een draagvlak voor
de betaalbaarheid van onze sociale voorzieningen, nu en in de toekomst. Anders gezegd:
aan handhaving moet een zeer groot belang worden gehecht.
In verband daarmee is in de Pw de handhaving aangescherpt. De hiervoor genoemde reden
voor deze aanscherping (aanvankelijk was het gevolg van schending van een
geüniformeerde arbeidsverplichting zelfs een maatregel van 100% gedurende drie maanden)
is evenzeer van toepassing op de IOAW en IOAZ. Ook bij de uitvoering van die wetten
moeten degenen die de kosten daarvan betalen, erop kunnen vertrouwen dat alleen een
uitkering wordt verstrekt aan degenen die dat echt nodig hebben.
Als er geen vierde categorie zou bestaan, maar categorie 3 de hoogste categorie zou zijn, en
iemand die een IOAW- of IOAZ-uitkering ontvangt, een aangeboden baan verwijtbaar
weigert, krijgt hij of zij dan één maand geen uitkering. Bij de Pw is er in deze verordening
voor gekozen om bij bepaalde gedragingen als bedoeld in artikel 18, vierde lid, aanhef en
onder a, te weten het niet aanvaarden of behouden van algemeen geaccepteerde arbeid,
meteen een maatregel op te leggen van twee maanden. Om te voorkomen dat er een groot
verschil ontstaat tussen voor Pw- en IOAW/IOAZ-uitkeringsgerechtigden, is een vierde
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>                                              28
categorie in het leven geroepen, uitsluitend voor de IOAW en IOAZ, waarbij evenals bij de
Pw gedurende twee maanden een maatregel van 100% wordt opgelegd.
Een overzicht met een vergelijking van de gevolgen voor de IOAW en IOAZ van vóór en na
2015 is bij deze toelichting gevoegd.
                       Artikel 11. Hoogte en duur maatregel
Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.
        Artikel 12. Tekortschietend besef van verantwoordelijkheid
                        voor de voorziening in het bestaan
Aan de Participatiewet ligt het beginsel ten grondslag dat iedereen in eerste instantie in zijn
eigen bestaan(skosten) dient te voorzien. Pas wanneer dat niet mogelijk is, kan men een
beroep doen op bijstand. Hoofdregel is dus dat iedereen alles zal moeten doen en nalaten
om een beroep op bijstand te voorkomen. Leidt een gedraging ertoe dat belanghebbende
eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op bijstand, dan is veelal sprake van
een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan.
Hiervan is in ieder geval sprake bij de volgende gedragingen (als die er toe leiden dat
belanghebbende eerder, langer of voor een hoger bedrag is aangewezen op bijstand):
1 een onverantwoorde besteding en het snel interen van vermogen;
2 geen of te late aanvraag doen voor een voorliggende voorziening (uitkering of toeslagen
    zoals huur- of zorgtoeslag);
3 het door eigen schuld verliezen van een voorliggende voorziening;
4 geen recht op huurtoeslag door het in huis nemen van illegalen;
5 verwijtbaar onvoldoende verzekerd zijn of met een hoog eigen risico. Deze kosten zijn
    dan voorzienbaar, waardoor er geen bijzondere omstandigheden aanwezig worden
    geacht.
Het niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid moet worden aangemerkt als een
uniforme arbeidsverplichting (zie de artikelen 9, eerste lid, onderdeel a, en 18, vierde lid,
onderdeel g, van de Participatiewet). Is sprake van het niet behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid, dan moet afstemming plaatsvinden volgens de regels van artikel 18
van de Participatiewet en artikel 8 van deze verordening.
Eerste lid
Op grond van artikel 12 van deze verordening kan een maatregel worden opgelegd wegens
het betonen van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan. De ernst van de gedraging komt tot uitdrukking in de hoogte van het benadelings-
bedrag. Dat is in dit geval het gedeelte van de uitkering waarop eerder, langer, of tot een
hoger bedrag een beroep wordt gedaan.
De verplichting om voldoende besef van verantwoordelijkheid te (be)tonen voor de voorzie-
ning in het bestaan, geldt al voordat een bijstandsuitkering wordt aangevraagd. Dit betekent
dat wanneer iemand in de periode voorafgaand aan de bijstandsaanvraag een tekort-
schietend besef van verantwoordelijkheid heeft getoond, waardoor hij niet langer beschikt
over de middelen om in de kosten van het bestaan te voorzien en als gevolg daarvan een
bijstandsuitkering aanvraagt, de gemeente bij de toekenning van de bijstand hiermee reke-
ning kan houden door het opleggen van een maatregel.
Tweede lid
In het tweede lid wordt een relatie gelegd tussen de hoogte van de maatregel en het
benadelingsbedrag. Het benadelingsbedrag is in dit geval de omvang van het vermogen of
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>                                              29
de voorziening waarmee de betrokkene gedurende kortere of langere tijd buiten de bijstand
zou zijn gebleven. Vanwege een eenvoudige uitvoering in de praktijk vindt de berekening
van de op te leggen maatregel niet plaats op grond van het feitelijke benadelingsbedrag,
maar op basis van een vast bedrag per categorie en wel als volgt:
a. bij een benadelingsbedrag tot € 1.000,00: een maatregel van € 100,00;
b. bij een benadelingsbedrag van € 1.000,00 tot € 3.500,00: een maatregel van € 200,00;
c. bij een benadelingsbedrag van € 3.500,00 tot € 7.500,00: een maatregel van 100% van de
bijstandsnorm gedurende één maand;
d. bij een benadelingsbedrag van € 7.500,00 tot € 15.000,00: een maatregel van 100% van
de bijstandsnorm gedurende drie maanden;
e. bij een benadelingsbedrag van € 15.000,00 of hoger: een maatregel van 100% gedurende
zes maanden.
Derde lid
Met de inwerkintreding van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-
wetgeving is niet alleen het sanctieregime in de Wwb, Ioaw en Ioaz aangescherpt, maar ook
het sanctieregime in diverse andere sociale zekerheidswetten. In de diverse andere sociale
zekerheidswetten is een vergelijkbaar regime ingevoerd (boete ter hoogte van de ten
onrechte ontvangen uitkering en bij recidive boete ter hoogte van 150% van de ten onrechte
ontvangen uitkering). Een belangrijk verschil met de Wwb is dat in de overige sociale
zekerheidswetten, waaronder ook de Ioaw en Ioaz, het boetebedrag bij recidive in beginsel
voor een termijn van vijf jaar moet worden verrekend zonder inachtneming van de beslagvrije
voet. Dit kan ertoe leiden dat een bepaalde uitkering van een voorliggende voorziening ten
opzichte van de Wwb feitelijk niet tot uitbetaling komt, doordat de recidive-boete wordt
verrekend met de volledige uitkering. In dat geval kan de belanghebbende, die feitelijk geen
middelen heeft, een beroep doen op algemene bijstand. Het verlies van de voorliggende
voorziening is in dat geval tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan, waardoor er sprake is van maatregelwaardig gedrag.
Dit artikellid komt er in feite op neer dat de belanghebbende in een identieke situatie
terechtkomt als de recidiverende bijstandsgerechtigde. Dat houdt in dat gedurende drie
maanden ook geen algemene bijstand wordt uitbetaald. Nadrukkelijk is voor de
ingangsdatum van de maatregel niet gekozen voor de effectuering van de verrekening, maar
de ingangsdatum van de algemene bijstand. Een voorbeeld moge dit verduidelijken.
Als een WW-uitkering feitelijk niet tot uitbetaling komt wegens verrekening van een
recidiveboete, en de verrekening is gestart op 1 maart 2015, maar de belanghebbende pas
op 1 juni 2015 een aanvraag indient om algemene bijstand, zou de maatregel niet kunnen
worden geëffectueerd als die zou ingaan op het moment van de verrekening, dat is in het
voorbeeld 1 maart 2015, want toen had de belanghebbende helemaal geen recht op
bijstand. Daarom is bewust gekozen om de maatregel te doen ingaan op de ingangsdatum
van de algemene bijstand, die wel wordt toegekend maar feitelijk gezien drie maanden niet
tot uitbetaling komt.
Een maatregel laat onverlet de mogelijkheid van toekenning van bijstand in de vorm van een
lening onder toepassing van artikel 48 lid 2 onder b van de wet (noodzaak tot bijstands-
verlening is het gevolg van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan). Het gevolg van bijstandsverlening in de vorm van een lening is
echter de op voorhand vastgestelde terugbetaling ervan. Als het college besluit beide
instrumenten te gebruiken (leenbijstand en maatregel) moet het wel voldoende acht slaan op
het totale effect hiervan voor de bijstandsgerechtigde. CRvB 20-03-2007, nrs. 06/515 NABW
e.a., ECLI:NL:CRVB:2007:BA2344.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>                                               30
                 Artikel 13. Zeer ernstige misdragingen o.g.v.
                                  de Pw, Ioaw en Ioaz
Onder de term 'zeer ernstige misdraging' dient in elk geval te worden verstaan: elke vorm
van ongewenst en agressief fysiek contact met een persoon of het ondernemen van
pogingen daartoe. Hieronder valt bijvoorbeeld schoppen, slaan of het (dreigen met) gooien
van voorwerpen naar een persoon. Ook het toebrengen van schade aan een gebouw of
inventarisonderdeel, evenals het ondernemen van pogingen daartoe in enige vorm wordt als
zeer ernstige misdraging gezien.
Handelingen die door hun grote en mogelijk blijvende impact op de desbetreffende persoon
of personen grote invloed hebben zoals het opzetten van gerichte lastercampagnes,
seksuele intimidatie, het tonen van steek en/of vuurwapens evenals (pogingen tot) opsluiting
in een ruimte zijn eveneens als zeer ernstige misdraging te beschouwen. Ook verbaal
geweld valt onder de noemer 'zeer ernstige misdraging'. Als er sprake is van agressief
gedrag, moet uitvoerig worden gerapporteerd over de exacte aard van het gedrag en de
omstandigheden waarin het zich heeft voorgedaan.
Zeer ernstige misdragingen als bedoeld in dit artikel zijn volstrekt onacceptabel en aan
dergelijke gedragingen dient een zwaar gewicht toegekend te worden. Op grond hiervan is
een maatregel van 100% van de bijstandsnorm (of grondslag bij de IOAW en IOAZ)
gerechtvaardigd.
Het toepassen van een maatregel staat overigens geheel los van het doen van aangifte bij
de politie. Het college legt een maatregel op, terwijl de functionaris tegen wie de agressie
zich richtte aangifte kan doen bij de politie. Het opleggen van een maatregel wegens zich
zeer ernstig misdragen staat ook los van de bevoegdheid om de dader gedurende een
periode de toegang tot de gemeentelijke gebouwen te ontzeggen. Wat dat betreft kan
aansluiting worden gezocht met hetgeen hierover is gesteld in het agressieprotocol.
Met ingang van 1 januari 2015 is de verplichting om zich te onthouden van zeer ernstige
misdragingen een zelfstandige verplichting die is opgenomen in artikel 9, zesde lid, van de
Participatiewet. Deze verplichting staat dus op zichzelf. Vóór 1 januari 2015 was dit een
onzelfstandige verplichting.
Om een belanghebbende te sanctioneren wegens zeer ernstige misdragingen, moest vóór 1
januari 2015 sprake zijn van een samenhang tussen de zeer ernstige misdragingen met het
niet nakomen van een of meer verplichtingen die voortvloeien uit de toenmalige WWB, IOAW
of IOAZ.
Het gaat dus om alle vormen van zeer ernstige misdragingen tegenover de met de uitvoering
van de Participatiewet belaste personen en instanties (college, SVB en reïntegratiebedrijven)
tijdens het verrichten van hun werkzaamheden. Met de zinsnede 'tijdens het verrichten van
de werkzaamheden' wordt aangegeven dat de misdraging dient plaats te vinden in het kader
van de uitvoering van de Participatiewet. Dat is anders als betrokkenen elkaar buiten werktijd
tegen komen: dan is alleen het strafrecht van toepassing.
De voorgestelde wijziging voorziet er in dat deze verplichting mutatis mutandis alsnog ook
wordt opgenomen in de IOAW en in de IOAZ. Er is immers geen reden om
uitkeringsgerechtigden op grond van deze wetten op dit punt anders te behandelen dan
andere uitkeringsgerechtigde gerechtigden. Met de voorgestelde wijziging wordt met andere
woorden een omissie gerepareerd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>                                                31
                          Artikel 14. Nadere verplichtingen
In artikel 55 van de Pw wordt de mogelijkheid geboden om naast de in Hoofdstuk 2 van de
wet opgenomen verplichtingen aan belanghebbende de volgende nadere verplichtingen op
te leggen:
1. verplichtingen die strekken tot arbeidsinschakeling;
2. verplichtingen die verband houden met de aard en het doel van een bepaalde vorm van
    bijstand, en
3. verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging van de bijstand.
De verplichting om zich op advies van een arts onder medische behandeling te stellen, is
expliciet (en ook afzonderlijk) opgenomen in dit artikel.
Onder de onder 1. genoemde verplichtingen valt bijvoorbeeld het meewerken aan een
medisch onderzoek om te komen tot een zorgvuldige beoordeling van de arbeidsmogelijk-
heden. Onder de onder 2. genoemde verplichtingen valt de verplichting dat de bijstand moet
worden aangewend voor het doel waarvoor zij wordt verstrekt. De bestedingsverplichting is
vooral van belang wanneer bijzondere bijstand wordt verstrekt voor specifieke kosten en er
niet rechtstreeks aan een leverancier of instelling wordt uitbetaald. Onder de onder 3.
genoemde verplichtingen valt bijvoorbeeld de verplichting om alimentatie te vorderen van de
(ex-)echtgenoot, en de verplichting om rechtsmiddelen aan te wenden tegen de afwijzing van
een beroep op een voorliggende voorziening.
Het gaat hier dus om zeer uiteenlopende verplichtingen.
In deze verordening is er nadrukkelijk niet voor gekozen de verschillende verplichtingen als
bedoeld in artikel 55, afzonderlijk te benoemen. De redenen daarvoor zijn de volgende.
Bij niet of onvoldoende nakomen van verplichtingen die zien op arbeidsinschakeling is
hierboven als voorbeeld genoemd het meewerken aan een medisch onderzoek. Dit kan
wellicht worden gezien als meewerken aan een onderzoek in verband met de arbeidinscha-
keling, wat elders in deze verordening al is geregeld.
Als voorbeeld van een verplichting die verband houdt met de aard en het doel van een
bepaalde vorm van bijstand is hierboven genoemd het niet aanwenden van bijzondere
bijstand voor het doel waarvoor die bijstand is bestemd. Maar in dat geval, en ook alleen bij
deze van de drie in artikel 55 genoemde soorten verplichtingen, wordt de volledige bijstand
al teruggevorderd. In dat geval kan het voorkomen dat er geen bijstand meer over is om te
verlagen door middel van het opleggen van een maatregel (omdat er bijvoorbeeld geen
algemene bijstand wordt verstrekt en de bijzondere bijstand zoals gezegd al is
teruggevorderd). In verband daarmee is in dit artikel de zinsnede toegevoegd: "tenzij wordt
besloten de kosten van bijstand terug te vorderen". Als dat laatste het geval is, wordt er geen
maatregel opgelegd. De voornoemde toevoeging heeft in de praktijk alleen betekenis bij het
niet nakomen van de hierboven genoemde bestedingsverplichting.
En wat betreft de verplichtingen die strekken tot vermindering of beëindiging van de bijstand
is de scheidslijn lang niet altijd even helder. Uitgaande van het standaardvoorbeeld dat de
bijstandsgerechtigde alimentatie eist, is niet altijd meteen duidelijk of dat strekt tot verminde-
ring of tot beëindiging van de bijstand. De wet noemt de vermindering en beëindiging van de
bijstand ook in één bepaling. Daar komt nog bij dat het niet eisen van alimentatie kan worden
gezien als tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan, wat elders in deze verordening al is geregeld.
Gelet op het bovenstaande is in deze verordening gekozen voor een korte bepaling om een
maatregel op te leggen als niet aan een nadere verplichting als bedoeld in artikel 55 van de
Pw is voldaan, waarbij geen onderscheid wordt gemaakt tussen de verschillende verplich-
tingen die in artikel 55 worden genoemd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>                                              32
                     Artikel 15. Samenloop van gedragingen
Het begrip samenloop is afkomstig uit het strafrecht. In het strafrecht is samenloop
aanleiding tot strafverzwaring. Van samenloop is sprake indien een belanghebbende (min of
meer) gelijktijdig meerdere (verschillende) maatregelwaardige gedragingen doet, die ieder
voor zich het niet nakomen van een verplichting met zich meebrengen.
Verschil tussen samenloop en recidive
Het verschil tussen samenloop en recidive, ook een begrip dat afkomstig is uit het strafrecht,
is dat pas sprake is van recidive als na een eerder genomen maatregelbesluit een gedraging
plaatsvindt die aanleiding is tot een maatregel van dezelfde of een hogere categorie.
Een ander verschil tussen recidive en samenloop is dat bij recidive sprake moet zijn van
schending van dezelfde wettelijke verplichting.
Gemeenten kunnen ervoor kiezen geen regeling voor de samenloop van gedragingen in de
maatregelenverordening op te nemen. In dat geval zal het college in ieder individueel geval
een verlaging moeten vaststellen. Omwille van de duidelijkheid is in dit artikel een regeling in
de verordening opgenomen voor de samenloop.
De twee varianten voor een samenloopregeling
Inhoudelijk gezien zijn er voor de regeling van de samenloop twee mogelijkheden. Ofwel
wordt ervoor gekozen dat de samenloopregeling inhoudt dat de afzonderlijke maatregelen,
die in verband met de samenloop zijn aangewezen, bij elkaar worden opgeteld (de
zogenaamde "cumulatieregeling"). Ofwel wordt ervoor gekozen dat de samenloopregeling
inhoudt dat van de afzonderlijke maatregelen, die in verband met de samenloop zijn
aangewezen, alleen de zwaarste aangewezen maatregel wordt opgelegd.
Een voorbeeld moge dit verduidelijken. De belanghebbende, die jonger dan 27 jaar is, neemt
deel aan een gesprek met zijn klantmanager, en dat gesprek heeft tot doel dat voor de
belanghebbende een plan van aanpak wordt opgesteld. De belanghebbende wordt tijdens
het gesprek ontzettend boos, bedreigt en slaat de klantmanager en loopt weg. Dan is sprake
van het in onvoldoende mate meewerken aan het opstellen van een plan van aanpak, zijnde
een gedraging van categorie 2, die leidt tot een maatregel van € 200,00. Tegelijkertijd is
sprake van het zich ernstig misdragen, wat leidt tot een maatregel van de gehele van
toepassing zijnde bijstandsnorm gedurende een maand. Volgens de cumulatieregeling
worden beide maatregelen in dit geval bij elkaar opgeteld, wat dus betekent dat de
belanghebbende één maand geen uitkering krijgt en bovendien nog een maatregel van
€ 200,00 wordt opgelegd. In feite worden dan twee maatregelen opgelegd. Volgens de
andere variant wordt alleen de zwaarste maatregel opgelegd, wat betekent dat
belanghebbende één maand geen uitkering krijgt.
In deze verordening is niet gekozen voor de cumulatieregeling maar voor het andere
systeem, namelijk dat voor het bepalen van de hoogte en duur van de maatregel wordt
uitgegaan van de gedraging waarop de hoogste maatregel is gesteld. De reden hiervoor is
de volgende.
Met ingang van 1 januari 2015 is het wettelijk maatregelenregime aanzienlijk verscherpt. In
verband daarmee zou een samenloopregeling waarbij wordt uitgegaan van cumulatie,
kunnen betekenen dat een belanghebbende langere tijd (meerdere maanden) zonder
inkomen komt te zitten, wat weer andere problemen met zich meebrengt. Daarom is voor
een ander regime gekozen. Voor het bovenstaande voorbeeld betekent dit dus dat de
maatregelen niet bij elkaar worden opgeteld, maar de zwaarste maatregel wordt opgelegd,
dat wil zeggen één maatregel wordt opgelegd van de gehele van toepassing zijnde
bijstandsnorm gedurende één maand.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>                                               33
                   Artikel 16. Recidive en herhaalde recidive bij
                         niet nakomen van geüniformeerde
                                  arbeidsverplichtingen
De wettelijke regeling met betrekking tot recidive van een geüniformeerde arbeidsverplichting
houdt in dat de hoogte van de maatregel 100% is en de periode van de verlaging in ieder
geval langer moet zijn dan de periode van de eerste maatregel wegens een geüniformeerde
arbeidsverplichting, en ten hoogste drie maanden mag bedragen (artikel 18, zesde lid, Pw).
In deze verordening is ervoor gekozen dat de duur van de oorspronkelijke maatregel wordt
verdubbeld met een maximum van ten hoogste drie maanden. In concreto betekent dat het
volgende.
Als met toepassing van het bepaalde in artikel 8 van deze verordening een maatregel van
100% van de bijstandsnorm gedurende twee maanden is opgelegd wegens het niet
behouden van arbeid, en belanghebbende behoudt nogmaals zijn arbeid niet (of aanvaardt
geen arbeid), dan wordt een maatregel opgelegd van 100% van de bijstandsnorm gedurende
drie maanden (de maximale periode).
Als een maatregel van 100% van de bijstandsnorm gedurende één maand is opgelegd voor
één van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen in artikel 18, vierde lid, onder b tot en met
h van de Pw, bijvoorbeeld het belemmeren van het verkrijgen, aanvaarden of behouden van
algemeen geaccepteerde arbeid door kleding, gebrek aan persoonlijke verzorging of gedrag,
en belanghebbende schendt nogmaals één van die verplichtingen, dan wordt een maatregel
opgelegd van 100% van de bijstandsnorm gedurende twee maanden (dan wordt de duur van
de maatregel verdubbeld).
Bij een derde, vierde en volgende schending van een geüniformeerde arbeidsverplichting,
telkens binnen twaalf maanden na oplegging van de vorige maatregel, bedraagt de verlaging
honderd procent gedurende drie maanden (artikel 18, zevende en achtste lid, van de Pw).
Dit is wettelijk bepaald; hierin heeft het gemeentebestuur geen keuzevrijheid.
                   Artikel 17. Recidive en herhaalde recidive bij
                      niet nakomen van niet-geüniformeerde
                arbeidsverplichtingen en overige verplichtingen
Dezelfde gedraging vereist voor recidive (eerste tot en met vierde lid)
Voor recidive als bedoeld in het eerste en tweede lid is vereist dat sprake moet zijn van
"eenzelfde verwijtbare gedraging" als de gedraging waarvoor de eerste verlaging is
opgelegd. Voorwaarde is dus dat dezelfde verplichting wordt geschonden. Is dit niet het
geval, dan moet de verwijtbare gedraging worden aangemerkt als een eerste schending van
een verplichting.
Heeft een persoon zich zeer ernstig misdragen binnen twaalf maanden nadat een verlaging
is opgelegd wegens het zich niet tijdig laten registreren als werkzoekende bij Uitvoeringsin-
stituut werknemersverzekeringen, dan is geen sprake van recidive aangezien het niet
"eenzelfde gedraging" betreft. Evenmin is sprake van recidive als een belanghebbende niet
meewerkt aan het opstellen van een plan van aanpak en vervolgens een opgedragen
tegenprestatie niet verricht. Ook dan is geen sprake van eenzelfde gedraging aangezien
twee verschillende verplichtingen zijn geschonden.
In verband met het vereiste van “eenzelfde verwijtbare gedraging” is in dit artikel voor elke
categorie verplichtingen een aparte bepaling met betrekking tot recidive opgenomen. De
gekozen recidiveregeling houdt in dat de maatregel die moet worden opgelegd voor de
nieuwe verwijtbare gedraging, wordt verdubbeld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>                                                34
Herhaalde en voortdurende recidive (vijfde lid)
In het vijfde lid is een regeling neergelegd met betrekking tot de herhaalde en ook met
betrekking tot de voortdurende recidive, dat wil zeggen dat een belanghebbende voor de
derde of volgende keer binnen een periode van 12 maanden een verplichting niet nakomt. Bij
de recidiveregelingen in het eerste tot en met het vierde lid is ervoor gekozen om de
maatregel, die moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare gedraging, te verdubbelen.
In verband daarmee is niet ondenkbaar dat ervoor wordt gekozen om bij herhaalde recidive
de maatregel die moet worden opgelegd voor de nieuwe verwijtbare gedraging te
verdrievoudigen of verviervoudigen. Hier is echter nadrukkelijk niet voor gekozen op grond
van de twee volgende redenen.
In de eerste plaats kan die keuze ertoe leiden dat een onevenredig zware maatregel aan de
belanghebbende wordt opgelegd. Een voorbeeld moge dit verduidelijken. Stel dat een
belanghebbende niet is ingeschreven als werkzoekende. Dan wordt een maatregel opgelegd
van € 100,00. Als vier maanden later blijkt dat de belanghebbende nog steeds niet is
ingeschreven als werkzoekende, wordt een maatregel opgelegd van 2 x € 100,00 =
€ 200,00. Als de belanghebbende naar aanleiding daarvan naar het gemeentehuis/werkplein
komt en zich daar ernstig misdraagt, is een maatregel aangewezen van 100% van de
bijstandsnorm gedurende één maand, die dan zou worden verdrievoudigd (dan zou
belanghebbende drie maanden geen uitkering krijgen) of verviervoudigd (dan zou
belanghebbende vier maanden geen uitkering krijgen).
Een ander voorbeeld. Wegens recidive is een maatregel van € 400 opgelegd omdat een
belanghebbende die jonger is dan 27 jaar voor de tweede maal niet meewerkt aan het
opstellen van een plan van aanpak. Dan komt de belanghebbende naar het
gemeentehuis/werkplein en misdraagt zich daar ernstig. Voor de nieuwe gedraging is een
maatregel aangewezen van 100% van de bijstandsnorm gedurende één maand, en bij
verdrievoudigen van die maatregel zou de belanghebbende dan drie maanden geen
uitkering krijgen.
Uit de beide hiervoor genoemde voorbeelden blijkt, dat het verdrievoudigen (of verviervou-
digen) van de maatregel die is aangewezen voor de nieuwe verwijtbare gedraging, zou
leiden tot een onevenredig zware maatregel voor de belanghebbende. Een dergelijke
maatregel zal naar alle waarschijnlijkheid een rechterlijke toets ook niet doorstaan.
Omwille van de duidelijkheid zij hierbij nog aangetekend dat het hier uitsluitend gaat om de
(niet geüniformeerde) verplichtingen van hoofdstuk 3 en 4 van deze verordening. De
herhaalde recidive van de geüniformeerde arbeidsverplichtingen is al geregeld in de Pw zelf.
De tweede reden om niet te kiezen voor verdrievoudiging (of verviervoudiging) van de
aangewezen maatregel, indien sprake is van herhaalde recidive, is de volgende. Bij
herhaalde recidive is de belanghebbende voor de derde maal binnen 12 maanden een
verplichting niet nagekomen. Bij voortdurende recidive is de belanghebbende zelfs voor een
vierde of volgende keer een verplichting binnen twaalf maanden niet nagekomen. Bij
voortdurende recidive is het vrijwel onmogelijk een regeling voor het opleggen van een
maatregel in de verordening op te nemen, omdat die maatregel in dat geval in zeer hoge
mate afhangt van de omstandigheden van het concrete geval. Het in dat geval bijvoorbeeld
vervijfvoudigen of verzesvoudigen van de maatregel, die is aangewezen voor de nieuwe
verwijtbare gedraging, leidt dan veelal (ook) tot een onevenredig zware maatregel voor de
belanghebbende. Omdat echter niet alleen bij voortdurende recidive maar ook bij herhaalde
recidive de maatregel in zeer hoge mate afhangt van de omstandigheden van het concrete
geval, is er in deze verordening voor gekozen om zowel voor de herhaalde recidive als voor
de voortdurende recidive (slechts) te bepalen dat in die gevallen de maatregel wordt
afgestemd op de ernst van de gedraging en de omstandigheden waarin de belanghebbende
verkeert, en niet exact te bepalen wat in dat geval de hoogte en de duur van de maatregel is.
Niet is te verwachten dat dit in de uitvoering onoverkomelijke problemen zal opleveren, mede
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>                                                   35
gelet op het feit dat de herhaalde en voortdurende recidive zich in de praktijk niet zo vaak
voordoen.
Meetellen maatregelen op grond van de tot 1 januari 2015 geldende verordening (zesde lid)
In het zesde lid is een regeling opgenomen waarbij voor alle vormen van recidive en
herhaalde recidive maatregelen meetellen, die zijn opgelegd op grond van de tot 1 januari
2015 geldende verordening. Niet gewenst wordt namelijk geacht dat alle gedragingen vóór 1
januari 2015, die hebben geleid tot het opleggen van een maatregel, worden kwijtgescholden
in die zin dat die niet meetellen voor recidive en herhaalde recidive op grond van de met
ingang van 1 januari 2015 geldende verordening.
                           Artikel 18. Samenloop bij blijvende
                            of tijdelijke weigering IOAW/IOAZ
Het college is op grond van artikel 20 van de IOAW en artikel 20 van de IOAZ bevoegd de
uitkering blijvend of tijdelijk te weigeren als een belanghebbende, kort gezegd, inkomen uit
arbeid had kunnen verwerven, maar dit nalaat. Dit is een discretionaire bevoegdheid van het
college. De vraag of een verlaging moet worden toegepast, zal pas aan de orde komen als
het college zich een oordeel heeft gevormd over de eventuele weigering van de uitkering.
Deze beoordeling gaat in beginsel voor. Pas als het college concludeert dat van een weige-
ring geen sprake is, kan op grond van deze verordening een verlaging worden toegepast.
Artikel 18 van deze verordening is derhalve bedoeld om samenloop te voorkomen.
                              Artikel 19. Bijzondere bijstand
Artikel 19, algemeen
Aan de bijstand ligt het beginsel ten grondslag, dat een ieder primair zelf verantwoordelijk is
om in de eigen bestaanskosten te voorzien. Artikel 18, tweede lid, van de Pw maakt het
mogelijk dat de bijstand wordt verlaagd, indien de belanghebbende naar het oordeel van het
college tekortschietend besef betoont van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het
bestaan. Enige tijd is omstreden geweest of dit in het algemeen ook gold voor bijzondere
bijstand. De Centrale Raad van Beroep heeft daaraan een einde gemaakt in de uitspraak
d.d. 2 maart 2010, LJN BL7308, zaak nr. 08/3397 WWB, RSV 2010,123, waarin de Centrale
Raad van Beroep hieromtrent het volgende overweegt:
“Die beoordeling (of een belanghebbende zich verwijtbaar heeft gedragen en of dit verwijtbaar gedrag
ertoe heeft geleid dat hij een beroep op de bijzondere bijstand moet doen) dient plaats te vinden in het
kader van de toepassing van artikel 18, tweede lid, van de WWB en de in artikel 8, eerste lid,
onderdeel b, van de WWB bedoelde verordening (...).”
Ook in de uitspraak d.d. 18-12-2012, zaaknummer 11/2483 WWB-T, BZ3638, en in de
uitspraak d.d. 08-11-2011, zaaknummer 09-3765 WWB, ECLI:NL:CRVB:2011:BU4465 zijn
soortgelijke overwegingen van de Centrale Raad van Beroep vermeld. De conclusie is dus
dat voor geheel of gedeeltelijke weigering van bijzondere bijstand wegens tekortschietend
besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan een rechtsgrond moet zijn
neergelegd in de Maatregelenverordening. Dat is geschied met dit artikel 19.
Voor wat betreft de relatie met het bepaalde in artikel 5, tweede lid, van deze verordening,
waarin is vermeld dat verlaging ook kan worden toegepast op de bijzondere bijstand, wordt
nog opgemerkt dat die bepaling uitsluitend ziet op de situatie waarin daadwerkelijk
bijzondere bijstand is verstrekt. Als dat niet het geval is, kan er immers ook geen verlaging
plaatsvinden. Artikel 19 voorziet juist in de mogelijkheid om bijzondere bijstand af te wijzen.
Een belanghebbende die ofwel verwijtbaar gedrag heeft vertoond als bedoeld in artikel 18,
vierde lid, onder a van de Pw (d.w.z. algemeen geaccepteerde arbeid niet heeft aanvaard of
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>                                              36
behouden) ofwel tekortschietend besef betoont van verantwoordelijkheid voor de voorziening
in het bestaan, kan zowel algemene als bijzondere bijstand aanvragen.
In dat geval ontvangt belanghebbende niet alleen tijdelijk geen algemene bijstand (op grond
van het bepaalde in artikel 8 dan wel artikel 12 van deze verordening), maar ontvangt
daarnaast geen bijzondere bijstand (op grond van het bepaalde in artikel 19 van deze
verordening). Hiermee wordt die belanghebbende dan niet dubbel gestraft, omdat het in het
ene geval algemene bijstand betreft en in het andere geval bijzondere bijstand en die beide
soorten bijstand los van elkaar staan. Bovendien zijn er belanghebbenden die geen
algemene bijstand ontvangen of aanvragen maar uitsluitend bijzondere bijstand aanvragen.
Ook op hen is het bepaalde in artikel 19 van deze verordening onverkort van toepassing.
Volledigheidshalve wordt nog opgemerkt dat de IOAW en IOAZ geen tekortschietend besef
van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan kennen.
Artikel 19, eerste lid, aanhef en onderdeel a
Dit artikelonderdeel voorziet in de eerste plaats in de mogelijkheid om een aanvraag om
bijzondere bijstand af te wijzen indien de belanghebbende binnen 12 maande voorafgaand
aan de aanvraag verwijtbaar gedrag heeft betoond als bedoeld in artikel 18, vierde lid, onder
a van de Pw. Dat artikelonderdeel ziet op het niet aanvaarden of behouden van algemeen
geaccepteerde arbeid. Hiermee brengt de belanghebbende zichzelf willens en wetens in een
situatie waarin hij of zij voor de voorziening in het bestaan (dat wil zeggen zowel voor
algemene bestaanskosten als bijzondere bestaanskosten) blijvend aangewezen is en blijft op
bijstandsverlening. Wanneer de belanghebbende dan wordt geconfronteerd met bijzondere
kosten, is het niet aan de gemeente om voor die kosten bijzondere bijstand te verlenen.
Immers, als de belanghebbende algemeen geaccepteerde arbeid had aanvaard of
behouden, had de belanghebbende zelf in die kosten kunnen voorzien. Bovendien zou
toekenning van bijzondere bijstand aan een belanghebbende die verwijtbaar gedrag vertoont
ten aanzien van het aanvaarden of behouden van arbeid, tot gevolg hebben dat die
belanghebbende daarmee in een betere en meer bevoorrechte positie zou worden gebracht
dan een belanghebbende die geen verwijtbaar gedrag vertoont ten opzichte van het
aanvaarden en behouden van algemeen geaccepteerde arbeid. Dat wordt niet gewenst
geacht.
Artikel 19, eerste lid, aanhef en onderdeel b
Dit artikelonderdeel voorziet in de mogelijkheid om een aanvraag om bijzondere bijstand af
te wijzen indien de belanghebbende binnen 12 maanden voorafgaand aan de aanvraag een
verzoek indient als gevolg van tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de
voorziening in het bestaan, door hetzij een verantwoorde besteding van middelen, hetzij het
bewust lopen van risico’s. Onder een onverantwoorde besteding van middelen wordt
bijvoorbeeld verstaan besteding van middelen aan niet noodzakelijke bestaanskosten. Onder
het bewust lopen van risico’s wordt bijvoorbeeld verstaan het verzuim om normaal te achten
verzekeringen af te sluiten. Onder normaal te achten verzekeringen worden tenminste
verstaan:
- zorgverzekering;
- wettelijke aansprakelijkheidsverzekering;
- opstalverzekeringen (alleen ingeval van bezit dan wel eigendom van een eigen woning);
- brand- en inboedelverzekering;
- begrafeniskostenverzekering;
- reisverzekering ingeval van buitenlandse reizen.
De term “indien sprake is van het bewust lopen van risico’s” houdt in dat onder dit
artikelonderdeel mede is begrepen het door eigen toedoen geen gebruik kunnen (gaan)
maken van een voorliggende voorziening én het door eigen toedoen verliezen van
aanspraken op grond van een voorliggende voorziening.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>                                                    37
Artikel 19, tweede lid
In dit artikellid is bepaald dat dit artikel uitsluitend betrekking heeft op bijzondere bijstand die
is gevraagd voor verhuis- en/of inrichtingskosten en/of voor maatschappelijke participatie. De
reden hiervoor is dat die beide kostensoorten naar hun aard veel meer algemeen
noodzakelijke kosten van bestaan zijn, die eenieder in beginsel zelf dient te betalen uit het
reguliere inkomen ook al bevindt zich dat op minimumniveau, dan bijzondere noodzakelijke
kosten van het bestaan. Volledigheidshalve zij hier nog opgemerkt dat dit artikel derhalve
bijvoorbeeld geen betrekking heeft op bijzondere bijstand die wordt gevraagd voor medische
kosten.
Artikel 19, derde lid
In dit artikellid is bepaald dat het college, in afwijking van het bepaalde in het eerste lid, in
bijzondere omstandigheden toch kan besluiten om bijzondere bijstand in de vorm van
leenbijstand toe te kennen voor de hoogst noodzakelijke kosten. De term “voor de hoogst
noodzakelijke kosten” ziet op de situatie waarin een belanghebbende bijzondere bijstand
vraagt voor meerdere verhuis- en/of inrichtingskosten, bijvoorbeeld voor een koelkast, een
bankstel, een tafel en stoelen. Toepassing van dit derde lid kan er dan toe leiden dat slechts
voor bepaalde kosten, die als hoogst noodzakelijke kosten worden beschouwd, bijzondere
bijstand als leenbijstand wordt verleend, en dat de gevraagde bijzondere bijstand voor de
andere kosten wordt afgewezen.
                     Artikel 20 tot en met 22. Handhavingsbeleid
Artikel 8b van de Pw luidt als volgt:
“De gemeenteraad stelt in het kader van het financiële beheer bij verordening regels voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van bijstand alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik
van de wet”.
Artikel 35, eerste lid, aanhef en onderdeel c van de IOAW luidt als volgt:
“De gemeenteraad stelt bij verordening regels met betrekking tot de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van een uitkering alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet in het kader van
het financiële beheer”.
Artikel 35, eerste lid, aanhef en onderdeel c van de IOAZ luidt als volgt:
“De gemeenteraad stelt bij verordening regels met betrekking tot de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van een uitkering alsmede van misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet in het kader van
het financiële beheer”.
Afgezien van deze korte bepalingen in de Pw, de IOAW en de IOAZ is er geen nadere
aanduiding met betrekking tot wat er precies in deze op genoemde artikelen gebaseerde
verordening moet worden geregeld. De gemeente heeft op dit punt beleidsvrijheid. In de
artikelen 20, 21 en 22 van deze verordening stelt de raad de regels voor het gemeentelijk
handhavingsbeleid op hoofdlijnen vast en wordt daarmee voorzien in de hiervoor genoemde
wettelijke opdrachten.
Van belang is wel dat gemeenten 100% financieel verantwoordelijk zijn voor de bijstand of
de uitkering die op grond van de IOAW en IOAZ wordt verstrekt, wat als prikkel ervaren zal
worden om meer aandacht te besteden aan handhaving. Aan de andere kant is adequaat
handhaven zeer tijdrovend. Het zoeken naar methoden om zo effectief en efficiënt als
mogelijk te handhaven ligt voor de hand.
                    Artikel 23. Verrekening zonder inachtneming
                                  van de beslagvrije voet
In dit artikel is de hoofdregel neergelegd dat gedurende de eerste drie maanden verrekening
van de recidiveboete plaatsvindt zonder dat rekening wordt gehouden met de beslagvrije
voet. Dat betekent in feite dat de bijstandsuitkering gedurende drie maanden niet wordt
uitbetaald.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>                                               38
In de Memorie van Toelichting bij de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-
wetgeving (kamerstuk 33207, nr. 3, p. 8) is vermeld dat de regering het heel legitiem vindt
om alleen voor deze groep en alleen voor deze situatie de bescherming van de beslagvrije
voet tijdelijk buiten werking te stellen.
Het betreft hier immers uitsluitend een recidiveboete, wat erop duidt dat de belanghebbende
bij herhaling onwillig is om zich aan de inlichtingenplicht te houden die nodig is voor de
vaststelling van het uitkeringsrecht. De regering is van oordeel dat de belanghebbende in dat
geval door zijn gedrag het draagvlak ondermijnt voor de sociale minimumbescherming die is
beoogd met de uitkering en de beslagvrije voet. Hiermee wordt in feite bedoeld dat een
belanghebbende die zich bij herhaling niet houdt aan de inlichtingenplicht, tijdelijk niet de
bescherming van de beslagvrije voet verdient.
Bovendien is het buiten werking stellen van de beslagvrije voet al mogelijk in alle sociale
verzekeringswetten als cliënten niet de inlichtingen willen verstrekken die van belang zijn
voor terugvordering van ten onrechte betaalde uitkeringen en de betaling van de bestuurlijke
boete. Omdat het uitkeringsorgaan in dat geval niet kan beoordelen tot welk bedrag de
terugvordering en de boete verrekend kunnen worden met de uitkering, kunnen zij de
beslagvrije voet buiten beschouwing laten.
Anderzijds wordt rekening gehouden met de zorgplicht van gemeenten. Het zonder
uitzondering volledig buiten werking stellen van de beslagvrije voet gedurende drie maanden
kan negatieve maatschappelijke consequenties hebben. Dat moet voorkomen worden, nu de
regeling daarmee zijn doel voorbij zou schieten. Daarom zijn uitzonderingen op de in dit
artikel neergelegde hoofdregel geregeld in de artikelen 24 en 25.
                   Artikel 24. Verrekening als is aangetoond dat
                   het saldo van alle bankrekeningen minder is
                  dan drie maal de toepasselijke bijstandsnorm
In het belang van een eenvoudige bedrijfsvoering is er nadrukkelijk niet voor gekozen dat het
college in alle gevallen gaat beoordelen of er aanleiding is om een uitzondering op de in
artikel 23 neergelegde hoofdregel te maken, en is ervoor gekozen om het initiatief om de
beslagvrije voet toe te passen nadrukkelijk bij de belanghebbende zelf te leggen.
In de tweede plaats is nadrukkelijk niet gekozen voor de term “vermogen” of “bezittingen”,
maar voor het saldo op alle bankrekeningen. Ook deze keuze is ingegeven door het streven
naar een eenvoudige bedrijfsvoering. Keuze voor de term “vermogen”of “bezittingen” kan tot
discussies leiden wat wel of niet tot het vermogen of de bezittingen behoort, en bovendien
kan het voor het vaststellen van het vermogen of de bezittingen noodzakelijk zijn dat een
huisbezoek plaatsvindt om te beoordelen of belanghebbende wellicht waardevolle
vermogensbestanddelen of bezittingen heeft. De keuze voor de term “vermogen” of
“bezittingen” zal er waarschijnlijk toe leiden dat de vaststelling van het vermogen of de
bezittingen enerzijds ingewikkelder is dan het thans gekozen systeem en anderzijds meer tijd
en inspanningen kost. Dat wordt niet gewenst geacht. Het vaststellen van het saldo op de
bankrekeningen is relatief eenvoudig en weinig tijdrovend.
Met de hier neergelegde keuze wordt ook recht gedaan aan de praktijk, in die zin, dat vele
bijstandsgerechtigden geen vermogen hebben dat meer bedraagt dan drie maal de
toepasselijke bijstandsnorm en een simpel verzoek van de bijstandsgerechtigde zal leiden tot
toepassing van de beslagvrije voet in de hier bedoelde situaties. Dan dient de
belanghebbende uiteraard wel alle bankrekeningen te overleggen, en moet daaruit blijken
dat de belanghebbende geen vermogen heeft dat meer bedraagt dan driemaal de
toepasselijke bijstandsnorm. Is het vermogen wél meer dan driemaal de toepasselijke
bijstandsnorm, dan wordt de belanghebbende geacht om het feitelijk niet betalen van de
uitkering gedurende drie maanden te kunnen opvangen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>                                              39
Daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat, zoals al is vermeld bij de toelichting op
artikel 23, het hier een belanghebbende betreft die bij herhaling onwillig is om zich te houden
aan de wettelijke inlichtingenplicht. Daar mag een duidelijk signaal tegenover staan.
Om discussies te voorkomen en ook uit een oogpunt van eenvoudige bewijsvoering is er ook
voor gekozen dat belanghebbende het hier bedoelde verzoek schriftelijk moet doen.
Met de toevoeging “de toepasselijke bijstandsnorm als bedoeld in artikel 5, onderdeel c,
van de Pw” is duidelijk tot uitdrukking gebracht dat de bepalingen in hoofdstuk 9 van deze
verordening uitsluitend zien op verrekening van een recidiveboete met algemene bijstand, en
niet op verrekening van een recidiveboete met een IOAW- of IOAZ-uitkering.
                     Artikel 25. Verrekening bij huisuitzetting
                                  of dringende redenen
Er zijn naast de situatie als bedoeld in artikel 24 nog situaties denkbaar waarin volledige
verrekening met de beslagvrije voet ook niet aanvaardbaar wordt geacht, zoals bij dreigende
huisuitzetting en dringende redenen.
Een dreigende huisuitzetting kan worden gezien als een dringende reden om van
verrekening zonder de beslagvrije voet, al dan niet gedeeltelijk, af te zien. Dat volgt uit het
woord “anderszins” in onderdeel b. Voorkomen moet worden dat een belanghebbende met
zijn gezin door de volledige verrekening op straat komt te staan, waarmee de problematiek
alleen maar verergert met alle maatschappelijke kosten van dien.
Ook bij aanwezigheid van andere dringende redenen dan een dreigende huisuitzetting, kan
rekening worden gehouden met de bescherming van de beslagvrije voet. Van dringende
redenen is niet snel sprake. Het gaat slechts om incidentele gevallen, waarbij de behoeftige
omstandigheden waarin de belanghebbende en diens gezinsleden verkeren op geen enkele
andere wijze te verhelpen zijn. Het enkele feit dat het belanghebbende door de verrekening
aan middelen ontbreekt om in het bestaan te voorzien, is op zich geen voldoende
voorwaarde om te kunnen spreken van dringende redenen.
               Artikel 26. Eerder opgelegde bestuurlijke boetes
Op grond van de artikelen 60b, derde lid, en 60, vierde lid, van de Pw is de volledige
verrekening gedurende maximaal drie maanden zonder toepassing van de beslagvrije voet
niet alleen van toepassing op de recidiveboete maar ook op de boete die was opgelegd bij
de eerste gedraging als die nog niet volledig is afbetaald. Daarom is in dit artikel geregeld
dat de artikelen 23, 24 en 25 in dat geval van overeenkomstige toepassing zijn.
                             Artikel 27. Inwerkingtreding
Dit artikel behoeft geen toelichting.
                                   Artikel 28. Citeertitel
Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>