<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>                                                                                                      Maximaal 1 A4


                                Oplegnotitie (Wijziging Wmo-verordening.)
                                        Gemeenteblad 2010 nr. 17

Rol van de raad
De raad krijgt dit raadsvoorstel voorgelegd om:
kaders te stellen: de raad geeft de grenzen aan waarbinnen het college het beleid verder uitwerkt.

Context van het raadsvoorstel
Waarom het raadsvoorstel nú aan de raad voorgelegd wordt: de aanleiding is drieledig:
     1. De tekst van de modelverordening van de VNG.
     2. Wens/noodzaak tot vergroting van de flexibiliteit in de uitvoering van beleid.
     3. Recente jurisprudentie.
E.e.a. wordt hierna toegelicht.

Opties van het raadsvoorstel op hoofdlijnen

Voorgesteld wordt om de “Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning” op 2
onderdelen, i.c. de artikelen 2.2. en 2.3., zodanig te wijzigen, dat de tekst ervan in overeenstemming is met de tekst
van de modelverordening van de VNG en tevens tegemoet komt aan de wens om de flexibiliteit in de uitvoering van
beleid te vergroten alsmede de strekking van recente jurisprudentie:
    a. in de nieuwe tekst van artikel 2.2. van de verordening wordt niet meer gesproken over goedkoopste,
          adequate voorziening, maar, zoals de Centrale Raad voor Beroep heeft bepaald, over de goedkoopste
          compenserende voorziening;
    b. in de nieuwe tekst van artikel 2.3. van de verordening wordt de bevoegdheid voor het vaststellen van de
          hoogte van het Persoonsgebonden Budget voor Hulp bij het Huishouden verlegd van de raad naar het
          college.

Overwegingen:
Ad a.: Ingevolge een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep mag niet meer gesproken worden van de
goedkoopste, adequate voorziening, zoals in de huidige verordening gebeurt, maar moet dit vervangen worden door
de goedkoopste, compenserende voorziening.
Ad b.:
De hoogte van dit persoonsgebonden budget is nu nl. vastgelegd in de Verordening. In de door de VNG
voorgestelde modelverordening wordt ten aanzien van de hoogte van het persoonsgebonden budget voor Hulp bij
het Huishouden bepaald, dat deze óók door het college wordt vastgesteld en wordt opgenomen in het zgn. Besluit
individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning. De Verordening van de gemeente Brunssum volgt reeds
in belangrijke mate de tekst van de modelverordening en zal dit in gewijzigde vorm ook ten aanzien van dit
onderdeel doen.
Belangrijk bijkomend voordeel is de vergroting van de flexibiliteit. Tarieven wijzigen regelmatig. Door de
bevoegdheid tot vaststellen van de tarieven bij het college te leggen kan sneller ingespeeld worden op externe
factoren; dit komt de flexibiliteit en transparantie ten goede.
Bovendien blijkt inmiddels ook uit jurisprudentie, dat ook bij het bepalen van de hoogte van het persoonsgebonden
budget maatwerk en dus de middels deze wijziging te realiseren flexibiliteit zelfs een vereiste is.

Financiële/ personele/ juridische gevolgen Niet van toepassing

Is achteraf meetbaar of de doelstellingen gehaald zijn? Niet van toepassing

Is er een tijdpad bijgevoegd? Niet van toepassing

Zijn er bijlagen bijgevoegd of ter inzage? Teneinde de wijzigingen te kunnen ‘volgen’ zijn zowel de oude als de
nieuwe verordening plus toelichting relevant en bijgevoegd.




                                                      1 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Raadsvoorstel
Collegeverg, d.d.     : 6 april 2010
Gemeenteblad          : 2010/17
Dienst/Afdeling       : Beleid en strategie
Nr.                   : 2010/5188
Portefeuillehouder    : T.T.J. Gelissen
Onderwerp             : Wijziging Wmo-verordening.
Raadsverg d.d.          11 mei 2010
Uiterlijke            : (Motivering, wettelijke verplichting c.q. toezegging)
beslisdatum             n.v.t.

Aan de raad.

Voorstel/ambtelijk advies
Te besluiten tot vaststelling van de voorliggende “Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning Brunssum 2010 en bijbehorende toelichting”.

Inleiding

De hoogte van de in de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Brunssum 2009
opgenomen vormen van ondersteuning wordt vastgesteld door het college en vastgelegd in het Besluit individuele
voorzieningen maatschappelijke ondersteuning. Enige uitzondering is de hoogte van het Persoonsgebonden Budget
voor Hulp bij het Huishouden. De hoogte van dit persoonsgebonden budget is vastgelegd in de Verordening.
In de door de VNG voorgestelde modelverordening wordt ten aanzien van de hoogte van het persoonsgebonden
budget bepaald, dat deze door het college wordt vastgesteld en wordt opgenomen in het Besluit Maatschappelijke
Ondersteuning. De Verordening van de gemeente Brunssum volgt voor het overige reeds in belangrijke mate de
tekst van de modelverordening. Door de hoogte van dit budget ook vast te leggen in het Besluit in plaats van in de
Verordening wordt voor belanghebbenden duidelijk dat de hoogte van tarieven een bevoegdheid is van het college,
uiteraard binnen de door de raad vastgestelde kaders. Belangrijk voordeel is de vergroting van de flexibiliteit.
Tarieven wijzigen regelmatig. Door de bevoegdheid tot vaststellen van de tarieven bij het college te leggen kan
sneller ingespeeld worden op externe factoren; dit komt de flexibiliteit en transparantie ten goede. Bovendien blijkt
inmiddels uit jurisprudentie, dat ook bij de vaststelling van de hoogte van het persoonsgebonden budget sprake moet
zijn van maatwerk.

Probleemstelling/Doelstelling

In artikel 2.2., lid 1, onder c. wordt gesproken over de goedkoopste, adequate voorziening. De Centrale Raad voor
Beroep heeft bepaald, dat in de Verordening slechts recht bestaat op de goedkoopste compenserende voorziening; er
mag dus niet langer worden gesproken van adequate voorziening. Dit advies wordt gevolgd en deze wijziging is
derhalve in de voorliggende verordening verwerkt.

Artikel 2.3. van de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Brunssum 2009 bepaalt,
dat de hoogte van het persoonsgebonden budget overeenkomt met:
     - 75% van de kosten voor de door de gemeente toegekende aantal uren hulp in de huishouding;
     - 75% van de kosten voor de door de gemeente toegekende aantal uren individuele begeleiding;
     - 100% van de kosten voor de overige door de gemeente toegekende individuele voorzieningen, uitgaande
         van de goedkoopste adequate voorziening.
In de voorliggende verordening is in genoemd artikel de bevoegdheid tot het vaststellen van de hoogte van het
persoonsgebonden budget voor Hulp bij het Huishouden verlegd van uw raad naar het college.

Daaraan liggen de navolgende argumenten ten grondslag. Allereerst wordt in de door de VNG voorgestelde
modelverordening ten aanzien van de hoogte van het persoonsgebonden budget bepaald, dat deze door het college
wordt vastgesteld en wordt opgenomen in het Besluit individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning.
Daarnaast heeft de Rechtbank, mede op basis van jurisprudentie van de Centrale Raad voor Beroep, onlangs
bepaald:
 “Het behoort tot de verantwoordelijkheid van de gemeente om een zodanig PGB aan te bieden dat de budgethouder
daarmee in staat wordt gesteld om vergelijkbare zorg bij derden (particulier oftewel professioneel) in te kopen".



                                                     2 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Tevens wordt aangegeven dat de toepassing van een automatische korting van 25% wegens overheadkosten wordt
als onrechtmatig geacht. Mijns inziens geldt dan ook hetzelfde voor een feitelijke geldelijke korting, zoals die nu in
het besluit WMO is opgenomen, die gelijk gesteld kan worden gesteld aan die 25%. Er wordt in de uitspraak
namelijk tevens letterlijk gezegd:
"Een en ander kan niet rechtvaardigen dat het uurtarief van het PGB op een lager bedrag dan het uurtarief van de
door de gemeente gecontracteerde huishoudelijke verzorging wordt vastgesteld".
Conform artikel 4 WMO dient de compensatieplicht namelijk altijd maatwerk te zijn.
Bijkomend voordeel van het verleggen van de bevoegdheid tot het vaststellen van de hoogte van het
persoonsgebonden budget voor Hulp bij Huishouden van de raad naar het college is het verhogen van de
transparantie: de overige tarieven worden immers ook door het college vastgesteld en in het Besluit in plaats van de
Verordening vastgelegd. Daar komt nog bij dat de flexibiliteit wordt vergroot: voor wijzigingen in het besluit is
geen besluit van uw raad noodzakelijk meer; dat betekent dat sneller ingespeeld kan worden op externe factoren die
tariefswijzigingen noodzakelijk maken, hetgeen tegen de achtergrond van de hiervoor aangehaalde jurisprudentie
noodzakelijk kan zijn.

Kaderstelling

De voorliggende Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning Brunssum volgt nu ook op
de hiervoren genoemde onderdelen in artikel 2.2. en 2.3. de tekst van de modelverordening van de VNG.

Overwegingen o.a.

Zie onder “Probleemstelling/Doelstelling”.

Uitvoering

Nadat uw raad onderhavige verordening conform voorliggend concept heeft vastgesteld en deze in werking is
gesteld, zal ons college middels het Besluit individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2010 de
hoogte van het persoonsgebonden budget voor hulp bij het huishouden voor het jaar 2010 vast. De “oude”
Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2009 komt met ingang van de datum van
inwerking van de nieuwe verordening te vervallen.

Raming van de gevolgen in geld en menskracht

Met deze wijziging zijn geen gevolgen in geld en menskracht gemoeid.

Verdere procedure en momenten van verantwoording

Evaluatie is niet noodzakelijk aangezien de overige tarieven inzake maatschappelijke ondersteuning eveneens in het
Besluit individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning zijn opgenomen.
Onderhavige concept-verordening heeft vanwege de beperkte omvang van de wijziging niet gedurende 6 maar
gedurende 4 weken voor eenieder ter inzage gelegen; dit heeft echter niet geleid tot dusdanige reacties, dat wij
aanpassing van ons voorstel gewenst danwel noodzakelijk hebben geacht.


Het college van burgemeester en wethouders,

                  ,burgemeester.


                  ,secretaris.

Bijlage(n)
-




                                                      3 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>Raadsbesluit

Gemeenteblad          : 2010/17
Dienst/Afdeling       : Beleid en strategie
Nr.                   : 2010/5188


De Raad der Gemeente Brunssum;

gelezen het voorstel van burgemeester en wethouders d.d. 8 april 2010, dienst/afdeling Beleid en strategie, nr.
2010/5188;

gelet op het bepaalde in (aanduiding van de relevante wetten/verordeningen/beleidsregels);

Besluit:

tot vaststelling van de volgende “Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning 2010”

Afdeling 1        Algemeen

Hoofdstuk 1 :     Algemene bepalingen

Artikel 1.1 :      Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop gebaseerde nadere regelgeving wordt verstaan onder:
a. Wet: Wet maatschappelijke ondersteuning;
b. Het College: het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Brunssum;
c. Persoon met beperkingen: een persoon die ten gevolge van ziekte of gebrek, inclusief chronisch psychische en
    psychosociale problemen, aantoonbare beperkingen ondervindt bij de maatschappelijke participatie;
d. Mantelzorg: langdurige ondersteuning, die niet in het kader van een hulpverlenend beroep wordt geboden, aan
    een hulpbehoevende door een persoon uit diens directe omgeving, waarbij het verlenen van ondersteuning
    rechtstreeks voortvloeit uit de sociale relatie en de gebruikelijke zorg van de huisgenoot overstijgt. Mantelzorg
    vindt plaats op basis van vrijwilligheid, dat wil zeggen dat de mantelzorger zelf aangeeft in staat te zijn deze
    ondersteuning te verlenen;
e. Zelfredzaamheid: het lichamelijk, verstandelijk, geestelijk en financiële vermogen om zelf voorzieningen te
    treffen die maatschappelijke participatie mogelijk maken;
f. Maatschappelijke participatie: normale deelname aan het maatschappelijke verkeer, te weten het voeren van een
    huishouden, het normale gebruik van de woning; het zich in en om de woning verplaatsen; het zich zodanig
    verplaatsen dat aansluiting wordt gevonden bij regionale, bovenregionale en landelijke vervoersystemen; het
    ontmoeten van andere mensen en het aangaan en onderhouden van sociale verbanden om op die manier deel te
    nemen aan het lokale maatschappelijke leven;
g. Algemene voorziening: een voorziening die wordt geleverd op basis van directe beschikbaarheid, een beperkte
    toegangsbeoordeling en die een snelle, regelarme en adequate oplossing biedt voor de beperkingen die een
    persoon ondervindt;
h. Individuele voorziening: een voorziening die individueel wordt aangeboden indien een algemene voorziening
    geen adequate oplossing biedt;
i. ICF: De International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF) wordt gehanteerd als uniform
    begrippenkader, als afwegingskader en als grondslag om de behoefte aan voorzieningen in individuele gevallen
    vast te stellen of te typeren;
j. Eigen bijdrage: een bijdrage, die bij de verstrekking van een voorziening in natura of in de vorm van een
    persoonsgebonden budget voor rekening van de persoon met beperkingen komt;
k. Eigen aandeel: een vast te stellen eigen aandeel in de kosten, dat bij de verstrekking van een financiële
    tegemoetkoming voor rekening van de persoon met beperkingen komt;
l. Voorziening in natura: een voorziening die in eigendom, in bruikleen, in huur of in de vorm van persoonlijke
    dienstverlening wordt verstrekt;
m. Persoonsgebonden budget: een geldbedrag waarmee de persoon met beperkingen een of meer aan hem te
    verlenen compenserende voorzieningen kan verwerven en waarop de in deze verordening en het Besluit te
    stellen regels van toepassing zijn;
n. Financiële tegemoetkoming: een tegemoetkoming in de kosten van een voorziening welke kan worden
    afgestemd op het inkomen van de persoon met beperkingen en waarop de in deze verordening en het Besluit te



                                                      4 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>    stellen regels van toepassing zijn;
o.  Algemeen gebruikelijk: naar geldende maatschappelijke normen behorend tot het gangbare gebruiks- dan wel
    bestedingspatroon van een persoon zonder beperkingen, chronisch psychische problemen en psychosociale
    problemen, die in vergelijkbare persoonlijke omstandigheden als de persoon met beperkingen verkeert;
p. Meerkosten: kosten van een mogelijk krachtens de wet te verlenen voorziening, voor zover dit deel van de
    kosten uitgaat boven de voor persoon met beperkingen als algemeen gebruikelijk te beschouwen kosten van een
    dergelijke voorziening;
q. Besparingsbijdrage: een door de persoon met beperkingen te betalen bijdrage, gelijk aan het bedrag dat ten
    gevolge van de verstrekking van een voorziening door de persoon met beperkingen wordt bespaard omdat deze
    verstrekte voorziening een algemeen gebruikelijke voorziening vervangt of kan vervangen;
r. Huisgenoot: iedere meerderjarige met wie de persoon met beperkingen duurzaam gemeenschappelijk een
    woning bewoont;
s. Budgethouder: een persoon aan wie ingevolge deze verordening een persoonsgebonden budget is toegekend en
    die aan het College verantwoording over de besteding van het persoonsgebonden budget verschuldigd is;
t. Norminkomen: de normen, genoemd in paragraaf 3.2 van de Wet werk en bijstand, omgerekend tot een bedrag
    per kalenderjaar, waarbij deze normen voor een belanghebbende van 21 jaar of ouder doch jonger dan 65 jaar
    die een alleenstaande of een alleenstaande ouder is, en die niet in een inrichting verblijft, eerst zijn verhoogd
    met de toeslag, genoemd in artikel 25 lid 2 van de Wet werk en bijstand, en de normen van een alleenstaande,
    alleenstaande ouder of gehuwde, die in een inrichting verblijft, eerst zijn verhoogd met de bedragen, genoemd
    in
    artikel 23 lid 2 van de Wet werk en bijstand;
u. Inkomen:
    1. het bruto-inkomen (incl. vakantietoeslag) van de persoon met beperkingen indien deze 18 jaar of ouder
         is en geen echtgenoot heeft in de zin van artikel 1 lid 2 t/m 7 van de wet;
    2. het gezamenlijk bruto-inkomen (inclusief vakantietoeslag) van de ouders of pleegouders van de
         persoon met beperkingen indien deze jonger is dan 18 jaar en geen echtgenoot heeft in de zin van
         artikel 1 lid 2 t/m 7 van de wet;
    3. het gezamenlijk bruto-inkomen (inclusief vakantietoeslag) van de persoon met beperkingen en zijn
         echtgenoot indien deze een echtgenoot heeft in de zin van artikel 1 lid 2 t/m 7 van de wet;
    Het toepasselijke bruto-inkomen (inclusief vakantietoelage) wordt verminderd met de over dit inkomen
    verschuldigde belasting, sociale verzekeringspremies en pensioenpremies.
v. Hoofdverblijf: de woonruimte, bestemd en geschikt voor permanente bewoning, waar de persoon met
    beperkingen zijn vaste woon- en verblijfplaats heeft en in de gemeenschappelijke basisadministratie staat
    ingeschreven, dan wel het feitelijke woonadres indien de persoon met beperkingen met een briefadres is
    ingeschreven;
w. Gemeenschappelijke ruimte: gedeelte(n) van een woongebouw, niet behorend tot de onderscheiden woningen,
    bestemd en noodzakelijk om de woning van de persoon met beperkingen vanaf de toegang tot de woning te
    bereiken;
x. Woonwagen: voor bewoning bestemd gebouw dat is geplaatst op een standplaats en dat in zijn geheel of in dele
    kan worden verplaatst;
y. Standplaats: een kavel bestemd voor het plaatsen van een woonwagen, waarop voorzieningen aanwezig zijn, die
    op het leidingnet van de openbare nutsbedrijven, andere instellingen of van gemeenten kunnen worden
    aangesloten;
z. Besluit: Besluit individuele voorzieningen Wet maatschappelijke ondersteuning Brunssum 2010;
aa. Rolstoelvoorziening: voorziening die de persoon met beperkingen in staat stelt zich in en om de woning te
    verplaatsen en waarvan het rijden de primaire functie is;
ab. Leefeenheid: een eenheid bestaande uit gehuwde dan wel op grond van artikel 1 lid 2 tot en met 7 van de wet
    als gehuwd aangemerkte personen, die al dan niet tezamen met een of meer ongehuwde personen duurzaam
    een huishouden voeren, dan wel uit een meerderjarige ongehuwde persoon die met een of meer ongehuwde
    minderjarige personen duurzaam een huishouden voert.

Artikel 1.2 : Voorwaarden en weigeringsgronden
1. Een individuele voorziening kan slechts worden toegekend voor zover:
    a. deze langdurig noodzakelijk is om de beperkingen op het gebied van maatschappelijke participatie op
         te heffen of te verminderen;
    b. deze, naar objectieve maatstaven gemeten, als de goedkoopst compenserende voorziening kan worden
         aangemerkt;
    c. deze in overwegende mate op het individu is gericht;
    d. in het kader van het beleid maatschappelijke ondersteuning geen of onvoldoende algemene voorziening
         geboden wordt.



                                                     5 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>2. Geen voorziening wordt toegekend:
    a. indien de voorziening voor een persoon als de persoon met beperkingen algemeen gebruikelijk is;
    b. indien de persoon met beperkingen niet woonachtig is in de gemeente Brunssum;
    c. voor zover er aan de zijde van de persoon met beperkingen geen sprake is van aantoonbare meerkosten
         in vergelijking met de situatie voorafgaand aan het optreden van de beperkingen waarvoor de
         voorziening wordt aangevraagd;
    d. voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de persoon met beperkingen voorafgaand aan
         het moment van indiening van de aanvraag heeft gemaakt;
    e. indien een voorziening als die waarop de aanvraag betrekking heeft reeds eerder krachtens deze, dan
         wel krachtens de aan deze verordening voorafgaande Verordening voorzieningen gehandicapten is
         verstrekt en de normale afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet is verstreken, tenzij de eerder
         vergoede of versterkte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de
         persoon met beperkingen zijn toe te rekenen.
3. In afwijking van lid 1 onderdeel a kan het College een voorziening hulp bij het huishouden verstrekken indien
    er geen langdurige noodzaak is.

4.   Er wordt geen woonvoorziening verstrekt indien de ondervonden problemen bij het normale gebruik van de
     woning voortvloeien uit de aard van de in de woning gebruikte materialen.
5.   Er wordt geen woonvoorziening of hulp bij het huishouden verstrekt indien de gevraagde voorziening
     betrekking heeft op een hoger niveau dan het uitrustingsniveau van voorzieningen in de sociale woningbouw.

Hoofdstuk 2 :     Vorm van te verstrekken individuele voorzieningen

Artikel 2.1 : Keuzevrijheid
1. Een individuele voorziening kan worden verstrekt:
    a.        als voorziening in natura;
    b.        als financiële tegemoetkoming;
    c.        als persoonsgebonden budget.
2. Het College stelt vast in welke situaties keuze tussen een voorziening in natura en een persoonsgebonden
    budget niet wordt geboden aan de hand van de in het Besluit neergelegde criteria.

Artikel 2.2 : Persoonsgebonden budget
1. Op het persoonsgebonden budget zoals genoemd in artikel 6 van de wet zijn de volgende voorwaarden van
    toepassing:
    a.        een persoongebonden budget wordt alleen verstrekt ten aanzien van individuele voorzieningen;
    b.        een persoonsgebonden budget wordt alleen verstrekt indien hiertegen geen overwegende bezwaren
    bestaan;
    c.        de omvang van het persoonsgebonden budget is de tegenwaarde van de in de betreffende situatie
              goedkoopste compenserende voorziening in natura, indien nodig aangevuld met een
              vergoeding voor instandhoudingkosten, zoals vastgelegd in het Besluit;
    d.        de wijze waarop het persoonsgebonden budget wordt vastgesteld wordt door het College vastgelegd in
    het
              Besluit.
2. De toekenning van het te verstrekken persoonsgebonden budget, de omvang en de looptijd ervan worden bij
    beschikking vastgesteld.
3. Bij de beschikking wordt een programma van eisen verstrekt waarin aangegeven is aan welke vereisten de met
    het persoonsgebonden budget aan te schaffen voorziening dient te voldoen.
4. Na verzending van de beschikking wordt het persoonsgebonden budget ter beschikking gesteld door storting
    op de rekening van de persoon met beperkingen.
5. Na aanschaf van de voorziening, waarvoor het persoonsgebonden budget is verstrekt, dan wel na afloop van
    de periode waarop het persoongebonden budget van toepassing is, wordt aan het College door de
    budgethouder voor zover van toepassing verantwoording afgelegd door verstrekking van
    a.        de nota/factuur van de aangeschafte voorziening en;
    b.        een betalingsbewijs van de aangeschafte voorziening en;
    c. een overzicht van de salarisadministratie.
    volgens de voorschriften zoals door het College opgenomen in het Besluit.
6. Het College controleert steekproefsgewijs of uit de verstrekte gegevens voldoende blijkt of persoonsgebonden
    budgetten besteed zijn aan het doel, waarvoor zij zijn verstrekt.
7. Indien uit de controle blijkt, dat het persoonsgebonden budget niet is besteed waarvoor zij is verstrekt, kan het
    College ertoe besluiten het bedrag geheel of ten dele terug te vorderen en/of te verrekenen.



                                                     6 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Artikel 2.3 : De hoogte van het persoonsgebonden budget
De hoogte van het Persoonsgebonden Budget wordt door het College vastgelegd in het Besluit.

Artikel 2.4 : Eigen bijdragen en eigen aandeel
Bij het verstrekken van individuele voorzieningen op grond van de wet is de persoon met beperkingen een eigen
bijdrage verschuldigd of wordt de financiële tegemoetkoming afgestemd op het inkomen als bedoeld in artikel 4.2
van het landelijk Besluit maatschappelijke ondersteuning. Het College legt in haar eigen Besluit individuele
voorzieningen Wmo Brunssum de omvang van de eigen bijdrage en het eigen aandeel vast.

Hoofdstuk 3 :    Hulp bij het huishouden

Artikel 3.1 : Vormen van hulp bij het huishouden
De door het College, ter compensatie van beperkingen ten gevolge van ziekte of gebrek, inclusief chronisch
psychische en psychosociale problemen, bij het voeren van een huishouden, te verstrekken voorziening kan bestaan
uit:
     a.       een algemene voorziening waaronder algemene hulp bij het huishouden;
     b.       hulp bij het huishouden in natura;
     c.       een persoonsgebonden budget te besteden aan hulp bij het huishouden.

Artikel 3.2 : Primaat van de algemene hulp bij het huishouden
1. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 3.1 onderdeel a vermelde voorziening in aanmerking
    worden gebracht indien:
    a.        aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek inclusief chronisch psychische en
    psychosociale
              problemen of
    b.        problemen bij het uitvoeren van de mantelzorg het zelf uitvoeren van een of meer huishoudelijke taken
              onmogelijk maken en de algemene hulp bij het huishouden dit snel en adequaat kan oplossen.
2. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 3.1 onderdeel b en c vermelde voorzieningen in
    aanmerking worden gebracht als:
    a.        de in artikel 3.1 onderdeel a genoemde voorziening een onvoldoende oplossing biedt of
    b. niet beschikbaar is.

Artikel 3.3 : Gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen
1. In afwijking van het gestelde in artikel 3.2 komt een persoon met beperkingen niet in aanmerking voor hulp bij
    het huishouden als tot de leefeenheid waar deze persoon deel van uitmaakt een of meer huisgenoten behoren die
    wel in staat zijn het huishoudelijk werk te verrichten.
2. In afwijking van het gestelde in artikel 3.2 komt een persoon met beperkingen niet in aanmerking voor hulp bij
    het huishouden indien gebruik kan worden gemaakt van gebruikelijke voorzieningen. Dat wil zeggen dat
    wanneer een adequate oplossing geboden wordt door het gebruik van deze voorzieningen, deze optie voorgaat
    op een Wmo-voorziening.
3. Er is geen indicatie voor hulp bij het huishouden als de problemen van de aanvrager afdoende kunnen worden
    opgelost met technische hulpmiddelen.
4. Bij gebruikmaking van artikel 3.3 lid 1 en/of 2 en/of 3 geldt tevens de daarop betrekking hebbende tekst uit de
    vigerende CIZ-protocollen betreffende gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische
    hulpmiddelen voor zover deze van toepassing zijn binnen de Wmo.

Artikel 3.4 : Omvang van de hulp bij het huishouden
De omvang van de voorziening hulp bij het huishouden wordt uitgedrukt in uren per week, afgerond naar decimalen.

Hoofdstuk 4 :    Woonvoorzieningen

Artikel 4.1 : Vormen van woonvoorzieningen
De door het College, ter compensatie van beperkingen bij het voeren van een huishouden, te verstrekken
woonvoorziening kan bestaan uit:
    a.        een algemene woonvoorziening;
    b.        een woonvoorziening in natura;
    c.        een persoonsgebonden budget te besteden aan een woonvoorziening;
    d.        een financiële tegemoetkoming in de kosten van een woonvoorziening.




                                                    7 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>Artikel 4.2 : Primaat algemene woonvoorzieningen en recht op individuele woonvoorzieningen
1. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 4.1 onderdeel a genoemde voorziening in aanmerking
    worden gebracht indien aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek, inclusief chronisch
    psychische en psychosociale problemen, een aanpassing aan de woning noodzakelijk maken en de algemene
    woonvoorziening dit snel en adequaat kan oplossen.
2. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 4.1 onderdeel b, c en d genoemde voorzieningen in
    aanmerking worden gebracht indien de in het vorige lid genoemde oplossing niet aanwezig is of niet tot een
    snelle en adequate oplossing leidt.

Artikel 4.3 : Soorten individuele woonvoorzieningen
De in artikel 4.1 onderdeel b, c en d genoemde voorzieningen kunnen bestaan uit:
    a.        een financiële tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten;
    b.        een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening;
    c.        een niet bouwkundige of niet woontechnische woonvoorziening;
    d.        een uitraasruimte.

Artikel 4.4 : Primaat van de verhuizing
1. Een persoon met beperkingen kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 4.3 onderdeel a in aanmerking
    worden gebracht wanneer aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek, inclusief chronisch
    psychische en psychosociale problemen, het normale gebruik van de woning belemmeren.
2. Een persoon met beperkingen kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 4.3 onderdeel b en c in
    aanmerking worden gebracht wanneer de in het eerste lid genoemde voorziening niet mogelijk is of niet de
    goedkoopst adequate voorziening is.
3. Een persoon met beperkingen kan voor een voorziening als bedoeld in artikel 4.3 onderdeel d in aanmerking
    worden gebracht wanneer sprake is van een op basis van aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of
    gebrek, inclusief chronisch psychische en psychosociale problemen, aanwezige gedragsstoornis met ernstig
    ontremd gedrag tot gevolg, waarbij alleen het zich kunnen afzonderen kan leiden tot een situatie waarin deze
    persoon tot rust kan komen.
4. Bij verhuizing naar een andere gemeente komen de kosten van verhuizing en inrichting voor rekening van de
    gemeente van vertrek.

Artikel 4.5 : Primaat van de losse woonunit
Bij een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening, die meer bedraagt dan het door het College in het
     Besluit
vast te stellen bedrag en die bedoeld is ten behoeve van een woning die het eigendom is van een verhuurder, niet
zijnde een toegelaten instelling op grond van de wet toelating zorginstellingen, die al dan niet bereid is de
     aangepaste
woning blijvend ter beschikking te stellen van personen, die op basis van aantoonbare beperkingen ten gevolge van
ziekte of gebrek, inclusief een chronisch psychisch en/of psychosociaal probleem, behoefte hebben aan een
dergelijke woning, kan het College een herplaatsbare losse woonunit verstrekken aan de persoon zoals bedoeld in
artikel 1 lid 1 onder g onderdeel 5˚ en 6˚ van de wet.

Artikel 4.6 : Hoofdverblijf
1. Een woonvoorziening wordt slechts verleend indien de persoon met beperkingen zijn hoofdverblijf heeft of
    zal hebben in de woonruimte waaraan de voorziening wordt getroffen.
2. In afwijking van het gestelde in het eerste lid kan een woonvoorziening getroffen worden voor het bezoekbaar
    maken van één woonruimte indien de persoon met beperkingen zijn hoofdverblijf heeft in een AWBZ-
    instelling.
3. De aanvraag voor het bezoekbaar maken wordt ingediend in de gemeente waar de aan te passen woning staat.
4. De woonvoorziening betreft slechts het bezoekbaar maken van de in het tweede lid bedoelde woonruimte met
    een door het College in het Besluit vast te leggen maximumbedrag.
5. Onder bezoekbaar maken wordt uitsluitend verstaan dat de persoon met beperkingen de woonruimte, de
    woonkamer en een toilet kan bereiken.

Artikel 4.7 : Gemeenschappelijke ruimten
1. Het College kan een financiële tegemoetkoming verlenen voor het treffen van voorzieningen aan een
    gemeenschappelijke ruimte, indien de woonruimte zonder de aanpassingen ontoegankelijk blijft.
2. De aanvraag voor een woonvoorziening wordt geweigerd indien deze betrekking heeft op voorzieningen in
    gemeenschappelijke ruimten anders dan automatische deuropeners, hellingbanen en extra trapleuningen.
3. Geen financiële vergoeding wordt verstrekt ten behoeve van specifiek op personen met beperkingen gerichte



                                                    8 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>    woongebouwen voor wat betreft voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij
    (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten kunnen worden meegenomen.

Artikel 4.8 : Weigeringsgronden
De aanvraag voor een woonvoorziening als bedoeld in dit hoofdstuk wordt geweigerd indien:
1. de noodzaak tot het treffen van de woonvoorziening het gevolg is van een verhuizing waartoe op grond van
    belemmeringen bij het normale gebruik van de woning ten gevolg van ziekte of gebrek, inclusief chronisch
    psychische en psychosociale problemen, geen aanleiding bestond en er geen andere belangrijke reden
    aanwezig was;
2. de persoon met beperkingen niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment
    beschikbare meest geschikte woning, tenzij daarvoor tevoren schriftelijk toestemming is verleend door het
    College;
3. de woonvoorziening aangevraagd wordt op een moment dat op basis van leeftijd, gezinssituatie of
    woonsituatie te voorzien was dat deze voorziening noodzakelijk zou zijn en er geen sprake is van een
    onverwacht optredende noodzaak;
4. de persoon met beperkingen verhuisd is vanuit of naar een woonruimte die niet geschikt is het gehele jaar
    door bewoond te worden, verhuisd is naar een AWBZ-instelling of een andere instelling gericht op het
    verstrekken van zorg, of er in de verlaten woonruimte geen problemen met het normale gebruik van de
    woning zijn ondervonden.
    Voor de persoon met beperkingen met een beperking, die voor het eerst zelfstandig gaat wonen geldt, dat een
    woonvoorziening slechts wordt toegekend, voor zover er sprake is van meerkosten als gevolg van zijn
    beperking;
5. er geen rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen de ondervonden beperkingen en een of meer
    bouwkundige of woontechnische kenmerken van de door de persoon met beperkingen bewoonde woning;
6. de beperkingen niet in de woning zelf (waartoe ook de toegankelijkheid van de woning moet worden
    begrepen) worden ondervonden.

Artikel 4.9 : Aanvullende voorwaarden

Artikel 4.9.1 :        Aanpassing woonwagens
1. Het College verleent slechts een financiële tegemoetkoming in de aanpassingskosten aan woonwagens, indien:
    a.        de standplaats niet binnen 5 jaar voor opheffing in aanmerking komt;
    b         de woonwagen ten tijde van de indiening van de aanvraag voor een woonvoorziening bij de gemeente
    op
              de standplaats stond.
2. Indien de technische levensduur van de woonwagen ten tijde van de indiening van de aanvraag mindere dan 5
    jaar is of de standplaats van de woonwagen binnen 5 jaar voor opheffing in aanmerking komt, bedragen de
    maximale aanpassingskosten € 1.000,00.

Artikel 4.9.2 :         Verhuis- en herinrichtingskosten
Het College verleent slechts een financiële tegemoetkoming in de verhuis- en herinrichtingskosten, indien:
    a.        de verhuizing niet heeft plaatsgevonden voordat het College op de aanvraag heeft beschikt, tenzij zij
    daar
              schriftelijk toestemming voor hebben verleend;
    b.        de persoon met beperkingen niet voor het eerst of opnieuw zelfstandig gaat wonen;
    c. de persoon met beperkingen niet verhuist vanuit of naar een woonruimte, die niet geschikt is om het hele
         jaar door bewoond te worden;
    d         de persoon met beperkingen niet verhuist op basis van een AWBZ-indicatie tot verblijf;
    e.        in de te verlaten woonruimte aantoonbare beperkingen zijn ondervonden,

Artikel 4.9.3 :       Verjaringstermijn beschikking verhuis- en herinrichtingskosten
Indien binnen een periode van 2 jaar, te rekenen vanaf de afgiftedatum van de beschikking, geen gebruik is gemaakt
van de daarin toegezegde verhuis- en herinrichtingskosten vergoeding als bedoeld in artikel 4.3 lid a, dan vervalt het
recht op deze vergoeding.

Artikel 4.9.4 :       Beslistermijn bij individuele woonvoorzieningen
Het College beslist omtrent een aanvraag om een individuele woonvoorziening binnen 16 weken na ontvangst van
    de
aanvraag.




                                                      9 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Artikel 4.10 :         Terugbetaling bij verkoop
De eigenaar-bewoner, die krachtens deze verordening een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening heeft
ontvangen, dient bij verkoop van deze woning binnen een periode van 10 jaar na gereedmelding van de voorziening,
deze verkoop van de woning onverwijld aan het College te melden.
De als gevolg van de wet verstrekte vergoeding dient aan de gemeente te worden teruggestort volgens het in het
Besluit door het College vastgelegde afschrijvingsschema te worden terugbetaald.

Artikel 4.11 :         Gereedmelding, vaststelling en uitbetaling financiële tegemoetkoming
1. Na de voltooiing van de werkzaamheden in het kader van een voorziening als bedoeld in artikel 4.3 onderdeel
    b, maar uiterlijk binnen 12 maanden na het verlenen van het persoonsgebonden budget of de financiële
    tegemoetkoming, verklaart de woningeigenaar aan het College dat de bedoelde werkzaamheden zijn voltooid.
2. De gereedmelding als bedoeld in lid 1 gaat vergezeld van een verklaring, dat bij het treffen van de
    voorzieningen is voldaan aan de voorwaarden waaronder het persoonsgebonden budget of de financiële
    tegemoetkoming is verleend.
3. De gereedmelding is tevens een verzoek om vaststelling en uitbetaling van de financiële tegemoetkoming.
4. Het persoonsgebonden budget of de financiële tegemoetkoming in de kosten genoemd in artikel 4.3 onderdeel
    b wordt uitbetaald aan de eigenaar van de woonruimte.
5. Degene aan wie het persoonsgebonden budget of de financiële tegemoetkoming in de kosten genoemd in
    artikel 4.3 onderdeel b wordt uitbetaald, dient gedurende 3 jaar alle rekeningen en betaalbewijzen met
    betrekking tot de werkzaamheden ter controle beschikbaar te houden.
6. De financiële tegemoetkoming of persoonsgebonden budget in de kosten genoemd in artikel 4.3 onderdeel a,
    c en d wordt uitbetaald aan de hoofdbewoner van de woonruimte.

Artikel 4.12 :         Duidelijkheid over de financiering van het niet door de financiële tegemoetkoming of
                       persoonsgebonden budget gedekte deel van de kosten
Het College verleent slechts een financiële tegemoetkoming of persoonsgebonden budget in de kosten als bedoeld in
artikel 4.3 onderdeel b en c indien in de financiering van het niet door de financiële tegemoetkoming of het
persoonsgebonden budget gedekte deel van de voorziening is voorzien.

Artikel 4.13 :        Uitsluitingen
De bepalingen van dit hoofdstuk zijn niet van toepassing op het treffen van voorzieningen aan hotels/pensions,
AWBZ-instellingen, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen, vakantiewoningen, recreatiewoningen,
kamerverhuur en specifiek op gehandicapten en ouderen gerichte woongebouwen voor wat betreft voorzieningen in
gemeenschappelijke ruimten of voorzieningen die bij nieuwbouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten
meegenomen kunnen worden.

Hoofdstuk 5 :    Het zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel

Artikel 5.1 : Vormen van vervoersvoorzieningen
De door het College, ter compensatie van beperkingen bij het zich lokaal verplaatsen te verstrekken voorziening kan
bestaan uit:
a. een algemene voorziening waaronder een collectieve vervoersvoorziening;
b. een vervoersvoorziening in natura, in de vorm van:
    1.        een open elektrische buitenwagen in bruikleen;
    2.        een ander verplaatsingsmiddel;
c. een persoonsgebonden budget t.b.v. een vervoersvoorziening.
d. een financiële tegemoetkoming in de kosten van:
    1.        aanpassing van een auto;
    2.        individueel gebruik van een taxi.
    3.        individueel gebruik van een rolstoeltaxi.

Artikel 5.2 : Het recht op een algemene voorziening
Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 5.1 onderdeel a vermelde voorziening in aanmerking worden
gebracht ,indien aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek inclusief chronisch psychische en
psychosociale problemen:
a. het gebruik van het openbaar vervoer of
b. het bereiken van het openbaar vervoer onmogelijk maken.

Artikel 5.3 : Het primaat van het collectief vervoer
Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 5.1 onderdeel b, c en d vermelde voorziening in aanmerking



                                                    10 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>worden gebracht wanneer aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek, inclusief chronisch psychische
    en
psychosociale problemen, het gebruik van de collectieve vervoersvoorziening als bedoeld in artikel 5.1 onderdeel a
onmogelijk maken

Artikel 5.4 : Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen
1. Indien het inkomen meer bedraagt dan 1,5 maal het norminkomen, wordt geen vervoersvoorziening verstrekt
    als bedoeld in artikel 5.1.
2. Artikel 5.4, lid 1 is niet van toepassing bij gebruikmaking van een collectieve vervoersvoorziening in de vorm
    van de Regiotaxi OV. Een persoon als aangegeven in artikel 5.4, lid 1 komt bij gebruikmaking van de
    Regiotaxi OV in aanmerking voor een verlaagd vervoerstarief voor zover Regiotaxi deze voorziening
    aanbiedt en onder de door haar vastgestelde voorwaarden .
3. Artikel 5.2 is van overeenkomstige toepassing.

Artikel 5.5 : Omvang in gebied en in kilometers
1. Bij de te verstrekken vervoersvoorziening wordt ten aanzien van de vervoersbehoefte ten behoeve van
    maatschappelijke participatie uitsluitend rekening gehouden met de verplaatsingen in de directe woon- en
    leefomgeving in het kader van het leven van alledag, tenzij zich een uitzonderingssituatie voordoet waarbij het
    gaat om een bovenregionaal contact, dat uitsluitend door de persoon met beperkingen zelf bezocht kan
    worden, terwijl het bezoek voor de persoon met beperkingen noodzakelijk is om dreigende vereenzaming te
    voorkomen.
2. De te verstrekken vervoersvoorziening zal maatschappelijke participatie door middel van lokale
    verplaatsingen met tenminste een omvang per jaar van 1500 kilometer met een bandbreedte tot 2000
    kilometer mogelijk maken.
    Nadere uitwerking van de voorwaarden, tarieven, het gebied en de verantwoording van de kosten vindt plaats
    in het Besluit.

Hoofdstuk 6 :    Rolstoelen

Artikel 6.1 : Vormen van rolstoelvoorzieningen
De door het College, ter compensatie van beperkingen bij het verplaatsen in en om de woning, dan wel voor
sportbeoefening te verstrekken rolstoelvoorziening kan bestaan uit:
a. een rolstoelvoorziening in natura;
b. een persoonsgebonden budget, te besteden aan een rolstoelvoorziening,
c. een persoonsgebonden budget, te besteden aan een sportrolstoel.

Artikel 6.2 : Incidenteel en dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoel
1. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 6.1 onderdeel a en b vermelde voorziening in
    aanmerking worden gebracht indien aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek, inclusief
    chronisch psychische en psychosociale problemen, incidenteel of dagelijks zittend verplaatsen in en om de
    woning noodzakelijk maken.
2. Een persoon met beperkingen kan voor de in artikel 6.1 onderdeel c vermelde voorziening in aanmerking
    worden gebracht indien aantoonbare beperkingen op grond van ziekte of gebrek, inclusief chronisch
    psychische en psychosociale problemen, het sporten zonder sportrolstoel onmogelijk maken.

Hoofdstuk 7 :    Individuele Begeleiding

Artikel 7.1 : Het recht op Individuele begeleiding
1. Een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g, onderdeel 4,5 en 6 van de Wet heeft aanspraak op de
    voorziening Individuele begeleiding op psychosociale grondslag wanneer er sprake is van:
    a.        ernstige beperkingen in de sociale redzaamheid;
    b.        een ernstige (psychische) ontwrichting van het functioneren van cliënt, al dan niet in samenhang met
    de
        leefeenheid waarvan cliënt deel uit maakt, in relatie tot zijn sociale omgeving en deze ontwrichting kan
        leiden tot ernstige problemen op het gebied van de sociale redzaamheid.
2. Om te bepalen of de noodzaak als bedoeld in lid 1 van dit artikel aanwezig is onderzoekt het College of de
    beperkingen die de aanvrager in zijn functioneren ondervindt een gevolg is van een psychosociaal probleem.
    Het onderzoek omvat ook:
    a.        de algemene gezondheidstoestand;
    b.        het psychisch en sociaal functioneren;



                                                     11 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>     c.       leefomstandigheden in de woning;
     d.       de sociale omstandigheden.
3.   Op basis van het in het tweede lid van dit artikel bedoelde onderzoek stelt het College de aard en de omvang
     van de toe te kennen voorziening vast.

Artikel 7.2 : Vormen van individuele begeleiding
Het College stelt de verstrekking van de voorziening vast, ter compensatie van beperkingen ten gevolge van ziekte
    of
gebrek van een persoon als bedoeld in artikel 7.1 lid 1, indien de voorziening noodzakelijk is vanwege een ernstige
ontregeling van meerdere of alle leefgebieden van de aanvrager. De te verstrekken voorziening kan bestaan uit:
a. individuele begeleiding in natura;
b. een persoonsgebonden budget te besteden aan individuele begeleiding.

Artikel 7.3 : Omvang van de individuele begeleiding
De omvang van de individuele begeleiding wordt uitgedrukt in uren per week, afgerond naar decimalen.

Artikel 7.4 : Gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen
1. In afwijking van het gestelde in artikel 7.2 komt een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
    onderdeel 4,5 en 6 van de Wet niet in aanmerking voor individuele begeleiding op psychosociale grondslag als
    tot de leefeenheid waarvan de persoon deel uitmaakt, een of meer personen behoren die in staat zijn de
    ondersteuning te bieden.
2. In afwijking van het gestelde in artikel 7.2 komt een persoon als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder g,
    onderdeel 4,5 en 6 van de Wet, niet in aanmerking voor individuele begeleiding indien gebruik kan worden
    gemaakt van gebruikelijke voorzieningen. Dat wil zeggen dat wanneer een adequate oplossing geboden wordt
    door het gebruik van deze voorzieningen, deze optie voorgaat op een Wmo-voorziening.
3. Er is geen indicatie voor individuele begeleiding als de problemen van de aanvrager afdoende kunnen worden
    opgelost met technische hulpmiddelen.
4. Bij gebruikmaking van artikel 7.4 lid 1 en/of 2 en/of 3 geldt de tevens de daarop betrekking hebbende tekst uit
    de vigerende CIZ-protocollen betreffende gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische
    hulpmiddelen voor zover deze van toepassing zijn binnen de Wmo.

Afdeling 2        Procedure

Hoofdstuk 8 :     De aanvraag van een voorziening

Artikel 8.1 : Gebruik aanvraagformulier
1. Een aanvraag dient te worden ingediend door middel van een door het College ter beschikking gesteld
    formulier.
2. De aanvraag dient te worden ingediend bij het daarvoor bestemde loket. De plaats van dit loket wordt nader
    vastgesteld in het Besluit.

Artikel 8.2 : Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking
1. Het College is bevoegd om, voor zover dit van belang kan zijn voor de beoordeling van het recht op een
    voorziening, de persoon met beperkingen:
    a.        op te roepen in persoon te verschijnen op een door het College te bepalen plaats en tijdstip en hem te
              ondervragen;
    b.        op een door het College te bepalen plaats en tijdstip door een of meer daartoe aangewezen
    deskundigen
              te doen ondervragen en/of onderzoeken.
2. Het College vraagt een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies indien:
    a.        er sprake is van een aanvraag, die een persoon betreft, die nog niet eerder een aanvraag in het kader
    van
              deze verordening heeft ingediend en het een voorziening betreft, waarvan de kosten het bedrag als
              genoemd in het Besluit te boven zullen gaan;
    b.        de gevraagde voorziening om medische redenen wordt afgewezen;
    c.        het College dat overigens gewenst vindt.
3. Een persoon met beperkingen is verplicht aan het College of de door hem aangewezen adviesinstantie die
    gegevens te verschaffen of te doen verschaffen die noodzakelijk zijn voor de beoordeling van de aanvraag.
4. Bij de advisering zoals genoemd in het eerste lid wordt door de adviseur gebruik gemaakt van de
    systematiek zoals neergelegd in de International Classification of Functions, Disabilities and Impairments, de



                                                     12 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>     zogenaamde ICF classificatie.
5.   Het College wijst het CIZ aan voor de duur van het contract dat de gemeente in december 2008 met het CIZ
     heeft afgesloten en waarbij het CIZ als enige extern indicerend orgaan voor de daarin genoemde taken wordt
     aangewezen.


Artikel 8.3 : Samenhangende afstemming
Om de verkrijging van individuele voorzieningen samenhangend af te stemmen op de situatie van de persoon met
beperkingen laat het College onderzoek verrichten naar de situatie van de persoon met beperkingen.

Hoofdstuk 9 :     Wijzigingen, intrekking, terugvordering en overgangsbepaling

Artikel 9.1 : Wijzigingen in de situatie
Degene aan wie krachtens deze verordening een voorziening is verstrekt, is verplicht aan het College mededeling te
doen van feiten en omstandigheden, waarvan redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze van invloed kunnen zijn op
het recht op een voorziening.

Artikel 9.2 : Intrekking van een voorziening
1. Het College kan een besluit, genomen op grond van deze verordening, geheel of gedeeltelijk intrekken
    indien:
    a.        niet is voldaan aan de voorwaarden gesteld bij of krachtens deze verordening;
    b.        op grond van gegevens beschikt is en gebleken is dat de gegevens zodanig onjuist waren dat, waren de
              juiste gegevens bekend geweest, een andere beslissing zou zijn genomen;
    c.        blijkt, dat betrokkene, voordat het besluit genomen is, zich op eigen kosten al heeft voorzien van de
              gevraagde ondersteuning.
2. Een besluit tot verlening van een financiële tegemoetkoming of een persoonsgebonden budget kan worden
    ingetrokken indien blijkt dat de tegemoetkoming of het budget binnen zes maanden na uitbetaling niet is
    aangewend voor de bekostiging van het middel waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.

Artikel 9.3 : Terugvordering
1. Ingeval een beschikking geheel of gedeeltelijk is ingetrokken kan de op basis daarvan reeds uitbetaalde
    financiële tegemoetkoming of het persoonsgebonden budget geheel of gedeeltelijk worden teruggevorderd.
2. In geval een beschikking , inhoudend een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken kan deze
    voorziening worden teruggevorderd indien de voorziening is verleend op basis van valselijk verstrekte
    gegevens.
3. Terugvordering kan plaatsvinden voor na de dag, waarop de beschikking inhoudend een toekenning op
    grond van deze verordening is gedagtekend, dan wel de handeling als bedoeld in artikel 8.2 nog geen vijf jaar
    zijn verstreken.

Artikel 9.4 : Overgangsbepaling
1. Besluiten van het College die genomen zijn krachtens de voorheen geldende verordeningen worden
    aangemerkt als besluiten genomen krachtens deze verordening.
2. Indien voor het tijdstip van inwerkingtreding van deze verordening een aanvraag om een voorziening is
    ingediend, wordt daarop de op het moment van het indienen van de aanvraag geldende verordening toegepast.

Afdeling 3        Slot

Hoofdstuk 10 :    Slotbepalingen

Artikel 10.1 :         Hardheidsclausule
1. Het College kan in bijzondere gevallen ten gunste van de persoon met beperkingen of de woningeigenaar
    afwijken van hetgeen bij of krachtens de Verordening is bepaald, indien toepassing daarvan tot onbillijkheden
    van overwegende aard leidt.
2. In gevallen, welke de uitvoering van deze verordening betreffen, waarin deze verordening niet voorziet,
    beslist het College.

Artikel 10.2 :         Indexering
Het College kan jaarlijks per 1 januari de in het kader van deze verordening en het op deze verordening berustende
Besluit geldende bedragen verhogen of verlagen.




                                                    13 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Artikel 10.3 :        Evaluatie
Het door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per jaar geëvalueerd. Indien de evaluatie daartoe
aanleiding geeft wordt deze verordening aangepast. Het College zendt hiertoe telkens na 1 jaar na de
inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een verslag over de doeltreffendheid en de effectiviteit
van de verordening in de praktijk.

In het Besluit wordt vastgesteld, volgens welke criteria de doeltreffendheid en de effectiviteit van de verordening
worden gemeten.

Artikel 10.4 :      Citeertitel
Deze verordening wordt aangehaald als: “Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning
gemeente Brunssum 2010”.

Artikel 10.5 :        Inwerkingtreding
1. Deze verordening treedt in werking met ingang van 1 juni 2010.
2. Op dat tijdstip vervalt de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning
    Brunssum 2009.


Aldus vastgesteld in de openbare vergadering van (hier géén datum invullen)

De Raad voornoemd,


                  ,voorzitter.



                  ,griffier.




                                                     14 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>Toelichting op de
Verordening individuele voorzieningenmaatschappelijke ondersteuning Brunssum 2010

Afdeling 1       Algemeen

Hoofdstuk 1 :    Algemene bepalingen

Artikel 1.1 :      Begripsbepalingen
a. De omschrijving “wet” spreekt voor zich (zie ook artikel 43 van de wet).
c. De term “beperkingen” is ontleend aan de ICF, de International Classification of Functioning, Disability, and
     Health, opgesteld door de Wereldgezondheidsorganisatie (World Health Organisation, onderdeel van de
     Verenigde Naties). Het amendement Miltenburg c.s. (TK 2005-2006, 30 131, nr. 65) stelt over de ICF: “Voor
     de gemeentelijke uitvoeringspraktijk biedt de International Classification of Functions, Disabilities and
     Impairments (ICF classificatie) een uniform begrippenkader dat als grondslag kan dienen om de behoefte aan
     voorzieningen in individuele gevallen vast te stellen.”
     De begripsomschrijving van het begrip “persoon met beperkingen” is afgeleid van de begripsomschrijving van
     “beperkingen” en van de verschillende terreinen waarvoor op grond van de wet voorzieningen kunnen worden
     verstrekt. Daarnaast is vanuit de Wet voorzieningen gehandicapten het onderdeel “aantoonbare beperkingen
     ten
     gevolge van ziekte of gebrek” toegevoegd. Mede in verband met de begrenzing van de doelgroep zal immers
     een objectief criterium nodig zijn. Hierdoor blijft jurisprudentie op grond van de Wet voorzieningen
     gehandicapten ten aanzien van dit onderdeel op dit begrip van toepassing.
     Aan deze formulering is de nieuwe doelgroep “personen met een chronisch psychisch of psychosociaal
     probleem” toegevoegd. Deze doelgroep is afkomstig uit de AWBZ-regelgeving (Besluit zorgaanspraken
     AWBZ).
d. De begripsomschrijving van het begrip “mantelzorger” is ontleend aan de begripsomschrijving van
     “mantelzorg” in de wet (artikel 1 lid 1 onderdeel b van de wet).
e. Deze begripsomschrijving komt uit de het amendement Miltenburg c.s. (TK 2005-2006, 30 131, nr. 65) dat het
     compensatiebeginsel aan de wet heeft toegevoegd.
f.   Ook deze begripsomschrijving is ontleend aan het amendement Miltenburg c.s., dat het compensatiebeginsel
     aan de wet heeft toegevoegd.
g. Met een algemene voorziening wordt bedoeld: een direct of uit voorraad beschikbare voorziening, die met een
     minimum aan bureaucratie kan worden verstrekt. Daarbij valt te denken aan een scala van reeds bestaande of
     nog te ontwikkelen voorzieningen, zoals het collectief vervoer, scootermobielpools, algemene
     woonvoorzieningen als klussendiensten en voorzieningendepots, rolstoelpools en vrijwilligersdiensten. De
     verstrekkingsprocedure is eenvoudiger dan bij individuele voorzieningen: een beperkte toegangsbeoordeling en
     geen eigen bijdragen. In de regel gaat het om eenvoudige en veel voorkomende voorzieningen.
h. Algemene voorzieningen hebben in het kader van deze verordening voorrang op individuele voorzieningen.
     Waar mogelijk zal eerst een algemene voorziening worden aangeboden, waar nodig zal een individuele
     voorziening worden verstrekt. Hoe de keuze zal worden gemaakt tussen beide categorieën voorzieningen hangt
     uiteraard helemaal af van de individuele situatie van de persoon met beperkingen. Door het college vast te
     stellen beleidsregels zullen afwegingscriteria geven, verder zal een op de individuele situatie afgestemd
     medisch advies vaak van groot belang zijn. De algemene voorzieningen, nu nog genoemd in de vorm van een
     primaat, kunnen uitgroeien tot voorliggende voorzieningen en op den duur uit deze verordening verdwijnen,
     wanneer zij zodanig functioneren dat zij gerekend kunnen worden tot de groep voorzieningen als
     maaltijdvoorzieningen en personenalarmering.
i.   De term beperkingen is ontleend aan de ICF, de International Classification of functioning, disability and
     health, opgesteld door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en onderdeel van de Verenigde Naties. Het
     amendement Miltenburg c.s. (TK 2005-2006, 30 131, nr. 65) stelt over de ICF: “Voor de gemeentelijke
     uitvoeringspraktijk biedt de ICF een uniform begrippenkader dat als grondslag kan dienen om de behoefte aan
     voorzieningen in individuele gevallen vast te stellen.




                                                   15 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>j.   Uit artikel 15 lid 1 van de wet vloeit de bevoegdheid voort voor het vragen van een eigen bijdrage. Deze wordt
     op het inkomen afgestemd, zij het dat op grond van artikel 15 lid 3 van de wet bij algemene maatregel van
     bestuur nadere regels worden gesteld. In het Besluit maatschappelijke ondersteuning is bepaald wat de ruimte
     is die de gemeenteraad heeft voor het vaststellen van eigen bijdragen. Het belangrijkste onderscheidende
     kenmerk van de eigen bijdrage ten opzichte van het eigen aandeel is dat een eigen bijdrage alleen mogelijk is
     bij een voorziening in natura of een persoonsgebonden budget, en dus niet bij een financiële tegemoetkoming.
k.   Artikel 19 lid 1 van de wet bepaalt dat de hoogte van de financiële tegemoetkoming afhankelijk is van het
     inkomen van degene aan wie maatschappelijke ondersteuning is verleend en van zijn echtgenoot. Hierbij wordt
     in de toelichting op artikel 19 van de wet gesproken over een “eigen aandeel in de kosten van een voorziening”
     (TK 2004-2005, 30 131, nr. 3). Op grond van artikel 19 lid 2 van de wet zijn in het Besluit maatschappelijke
     ondersteuning nadere regels gesteld met betrekking tot de financiële tegemoetkomingen. In het Besluit
     maatschappelijke ondersteuning is bepaald wat de ruimte is die de gemeenteraad heeft voor het vaststellen van
     eigen aandeel.
l.   Naturavoorzieningen zijn voorzieningen die niet in de vorm van een financiële tegemoetkoming of een
     persoonsgebonden budget worden verstrekt. Daarbij kan worden gedacht aan verstrekking in huur, in
     bruikleen, in eigendom of in de vorm van dienstverlening.
m.   Een geldbedrag dat de persoon met beperkingen onder door het college bepaalde voorwaarden mag besteden
     aan een compenserende voorziening naar zijn keuze. Nadere uitwerking omtrent de relatie tussen diverse
     compenserende voorzieningen en daarbij behorende persoonsgebonden budgetten vindt plaats in het Besluit.
n.   Een financiële tegemoetkoming is een geldbedrag dat is bedoeld om een bepaalde voorziening te verwerven.
     Het is niet per se een kostendekkende vergoeding, maar een bedrag, bedoeld als tegemoetkoming in de kosten.
o.   Evenals onder de Wet voorzieningen gehandicapten het geval was, is het ook onder de Wet maatschappelijke
     ondersteuning niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt, waarover de persoon
     met beperkingen, gezien zijn individuele situatie, ook zonder zijn handicap of beperking, zou kunnen
     beschikken. Deze voorzieningen worden als algemeen gebruikelijk beschouwd. Wat in een concrete situatie als
     algemeen gebruikelijk te beschouwen is, hangt af van de geldende maatschappelijke normen van het moment
     van de aanvraag. Het begrip “algemeen gebruikelijk” is geconcretiseerd in de jurisprudentie van de Centrale
     Raad van Beroep. Het begrip heeft vaak voor verwarring gezorgd, omdat algemeen gebruikelijke
     voorzieningen soms wel specifiek voor een handicap worden aangeschaft, maar vanwege hun algemeen
     gebruikelijke karakter toch niet vergoed worden. Om duidelijk te maken wat in de wet verstaan wordt onder dit
     begrip is de begripsomschrijving vanuit de jurisprudentie in de verordening opgenomen. Het gaat daarbij om
     voorzieningen:
     • die in de reguliere handel verkrijgbaar zijn;
     • die niet speciaal voor gehandicapten bedoeld zijn;
     • die niet aanzienlijk duurder zijn dan vergelijkbare producten met hetzelfde doel.
     Het begrip “algemeen gebruikelijk” moet overigens niet worden verward met “gebruikelijke zorg”, zoals dat
     onder de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten is geformuleerd in beleidsregels.
p.   Het begrip “meerkosten” hangt nauw samen met het begrip “algemeen gebruikelijk”; deze twee begrippen zijn
     elkaars tegenhangers. De meerkosten zijn de kosten, die in een direct oorzakelijk verband staan met het
     compenseren van de ondervonden beperking of het chronisch psychisch of het psychosociaal probleem, zoals
     die zijn genoemd in artikel 1 lid 1 onder g onderdeel 4˚ en 5˚ van de wet. Een met de persoon als de persoon
     met beperkingen vergelijkbaar persoon zonder die beperking of dat chronisch psychisch of psychosociale
     probleem heeft deze meerkosten per definitie niet, omdat daarvoor in diens situatie geen noodzaak is. Mede op
     de bestrijding van deze meerkosten, dus de kosten die voor een persoon als de persoon met beperkingen niet
     algemeen gebruikelijk zijn, is de wet gericht.
q.   Wanneer een voorziening wordt verstrekt waar een algemeen gebruikelijk deel onderdeel van uitmaakt (er
     wordt een driewielfiets verstrekt, de fiets is algemeen gebruikelijk en maakt daar onderdeel van uit: men hoeft
     zelf geen fiets meer te kopen) zou sprake kunnen zijn van besparing: er hoeft immers geen algemeen
     gebruikelijke voorziening meer aangeschaft te worden. Aangezien verstrekking binnen de wet zich beperkt tot
     de meerkosten, kan in die situatie van de persoon met beperkingen het bedrag dat bespaard wordt, gevraagd
     worden als besparingsbijdrage. Dit is geen vorm van eigen bijdrage of eigen aandeel, zodat de regels
     daaromtrent niet van toepassing zijn.
r.   Het uitgangspunt van deze begripsomschrijving ligt in het Protocol Gebruikelijke zorg, zoals tot aan de
     invoering van de wet door het Centrum Indicatiestelling Zorg werd toegepast als verzameling beleidsregels
     voor de AWBZindicatiestelling voor huishoudelijke zorg. Het is op enkele punten aangepast om te voorkomen
     dat problemen die in de AWBZ met dit begrip speelden ook naar de wet overgaan. Zo is in plaats van
     “volwassenen” de term “meerderjarigen” opgenomen en is het begrip “gemeenschappelijke huishouding
     voeren” vervangen door het begrip “gemeenschappelijk een woning bewonen”.



                                                    16 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>s.  De invoering van het persoonsgebonden budget maakt het opnemen van het begrip “budgethouder”
    noodzakelijk. De budgethouder is de persoon die de beschikking krijgt over het budget en over de besteding
    daarvan ook verantwoording af dient te leggen.
t.  Deze definitie komt uit de – inmiddels vervallen – Regeling inzake financiële tegemoetkomingen en eigen
    bijdragen WVG.
u. Hier wordt aangegeven welk inkomen als basis voor de toets aan de inkomensgrens dient te worden
    aangemerkt.
v. In de begripsomschrijving van woonvoorziening is tot uitdrukking gebracht, dat het gaat om een ruimte die
    bedoeld is om permanent bewoond te worden en daar ook geschikt voor is. Woonruimten, die niet aan deze
    criteria voldoen komen niet in aanmerking voor aanpassing.
    Voor bepaalde gezondheidsinstellingen geldt, dat de bewoners elders een briefadres kunnen aanhouden. De
    gemeente, waar de persoon met beperkingen daadwerkelijk verblijft heeft de zorgplicht voor het verlenen van
    voorzieningen. In die gevallen,waarin personen met beperkingen een briefadres elders hebben, kunnen
    gemeenten de betreffende instellingen op grond van art. 75 wet GBA aanwijzen op bepaalde door de gemeente
    vast te stellen tijdstippen een overzicht te verstrekken van personen die naar redelijke verwachting voor
    onbepaalde tijd in de instelling verblijven, dan wel gedurende drie maanden ten minste tweederde van de tijd in
    de instelling zullen verblijven.
    De zinsnede “dan wel staan ingeschreven” is opgenomen voor situaties waarin de persoon met een beperking
    naar een andere gemeente wil verhuizen en in die gemeente een woning wil laten aanpassen voordat deze
    daadwerkelijk wordt betrokken. In die gevallen waarin de persoon met beperkingen naar een andere gemeente
    wil verhuizen moet duidelijk zijn waar de aanvraag moet worden ingediend. De wet zelf geeft hierover geen
    uitsluitsel. De verordening beoogt met de zinsnede “en op welk adres de persoon met beperkingen in de
    gemeentelijke basisadministratie staat ingeschreven” een mogelijk te openen aanvragen in te dienen bij
    gemeenten waar de belanghebbende nog niet woonachtig is. Beoogd wordt aan te geven dat de aanvraag voor
    een aan te passen en te betrekken woning ingediend moet worden in de gemeente waar de aan te passen
    woning staat. Van belang is wel, dat er in voorkomende gevallen zekerheid bestaat, dat de persoon met
    beperkingen ook daadwerkelijk naar de andere gemeente zal verhuizen en ook recht heeft op een bouwkundige
    of woontechnische woonvoorziening. Er dient dus een medische indicatie plaats te vinden. Ook in de gevallen
    waarin een aanvraag wordt gedaan voor het bezoekbaar maken van een woning is bovenstaande formulering
    van belang.         Een verhuiskostenvergoeding moet overigens worden aangevraagd bij de te verlaten
    gemeente.
w. Het begrip gemeenschappelijke ruimte wordt in de verordening in onderdeel w omschreven als de ruimten, die
    niet tot de onderscheiden woning behoren, zoals gangen, portalen en trappenhuizen, die toegang verschaffen
    tot de woonruimte.
x. De begripsomschrijving woonwagen komt overeen met de begripsomschrijving zoals opgenomen in de
    Huisvestingswet.
y. De begripsomschrijving standplaats komt overeen met de begripsomschrijving van de standplaats in de
    Huisvestingswet.
ab. Met deze definitie worden alle bewoners van één adres die samen een huishouding voeren inbegrepen in het
    begrip leefeenheid.

Artikel 1.2 :       Voorwaarden
Dit artikel geeft de voorwaarden aan, die betrekking hebben op de toekenning van een voorziening
Lid 1a.
Wat langdurig noodzakelijk is, is afhankelijk van de concrete situatie. Het kan, in tijd uitgedrukt, gaan om twee
maanden, bijvoorbeeld bij mensen die in een terminaal ziektestadium verkeren. Het kan ook gaan om veertig jaar, in
situaties waarin de beperking bijvoorbeeld aangeboren is en stabiel van aard is. Kenmerk is in beide genoemde
situaties dat de ondervonden beperking, naar de stand van de medische wetenschap op het moment van de aanvraag,
onomkeerbaar is. Er is dus redelijkerwijs geen verbetering te verwachten in de situatie van de persoon met
beperkingen. In dit kader zal de prognose van groot belang zijn. Zegt de prognose dat de belanghebbende na enige
tijd zonder de benodigde hulpmiddelen of aanpassingen zal kunnen functioneren, dan is er sprake van een
kortdurende noodzaak. Bij een wisselend beeld, waarbij verbetering in de toestand periodes van terugval opvolgen,
kan echter uitgegaan worden van een langdurige noodzaak. De medisch adviseur speelt bij het antwoord op de vraag
of er al dan niet sprake is van een langdurige noodzaak voor de betreffende voorziening een belangrijke rol. Voor
langere tijd betekent in ieder geval dat wie tijdelijke beperkingen heeft, bijvoorbeeld door een ongeluk, terwijl vast
staat dat de handicap van voorbijgaande aard is, niet voor een voorziening in het kader van deze verordening in
aanmerking komt. Belanghebbende kan een beroep doen op de hulpmiddelendepots van de Thuiszorgorganisaties
die opgezet zijn in het kader van de AWBZ. Uit deze depots kan de belanghebbende twee maal drie maanden een



                                                     17 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>hulpmiddel gratis lenen, welke periode kan worden verlengd, zij het dat dan huur is verschuldigd. Waar precies de
grens ligt tussen kortdurend en langdurig ligt zal van situatie tot situatie verschillen.
Lid 1b.
Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden verstrekt dienen naar objectieve maatstaven gemeten
zowel adequaat als de meest goedkope voorziening te zijn. Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip
adequaat bedoeld wordt: volgens objectieve maatstaven nog toereikend. Hoewel datgene wat de persoon met
beperkingen als adequaat beschouwt mee zal moeten wegen in de beoordeling van het adequaat zijn van de
voorziening, zal ook het criterium van het goedkoop zijn, de kosten van de voorziening, een rol spelen bij de
uiteindelijke beoordeling van het al dan niet adequaat zijn van een voorziening. Het gaat immers om
gemeenschapsgeld. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer adequaat
maken,
zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarbij kan een overweging zijn dat de bruikbaarheid
van een voorziening niet alleen door technische en functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat
een product dat duurder is dan een vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat
betreft het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij een verantwoord, maar
ook niet meer dan dat, niveau dient te worden aangesloten. Het is uiteraard wel mogelijk een adequate voorziening
te
verstrekken die duurder is dan de goedkoopst adequate voorziening, mits de persoon met beperkingen bereid is het
prijsverschil uit eigen middelen te betalen. Het begrip goedkoopst adequaat geeft het college mogelijkheden tot
sturen binnen het beleid.
Lid 1c.
Het probleem van het individu dient op grond van de wet te worden gecompenseerd. Dat individuele probleem staat
dan ook centraal bij de beoordeling van de aanvraag voor een voorziening op grond van de wet.
Lid 2a.
Algemeen gebruikelijke voorzieningen zijn voorzieningen waarover een met de persoon met beperkingen
vergelijkbare persoon, ook los van de beperking, zou kunnen beschikken. Deze voorzieningen hoeven niet te
worden
verstrekt. Dit beginsel wordt al tientallen jaren tijd gehanteerd in de sociale wetgeving (AAW/WAO, voormalige
Wet-Rea, WVG) en heeft tot een omvangrijke jurisprudentie geleid, die is vastgelegd in de definitie van dit begrip,
zoals die is opgenomen in artikel 1 onderdeel p van deze verordening. Wat in een concreet geval algemeen
gebruikelijk is, hangt dus in beginsel af van de aard van de gevraagde voorziening. Daarnaast speelt de financiële
situatie van de persoon met beperkingen een rol, bezien in relatie tot de maatschappelijke normen op het moment
van de aanvraag. Met name die financiële situatie van de persoon met beperkingen kan leiden tot een uitzondering
op het beginsel dat geen algemeen gebruikelijke voorzieningen worden verstrekt. Uit de bovengenoemde
jurisprudentie blijkt immers dat een dergelijke uitzondering zich voordoet als het inkomen van de persoon met
beperkingen – mede ten gevolge van aantoonbare kosten ten gevolge van zijn beperking, onder het in diens situatie
geldende bijstandsniveau dreigt te geraken. Een andere uitzondering is het ten gevolge van een plotseling
optredende
handicap moeten vervangen van zaken die nog niet zijn afgeschreven; dat zou zonder die handicap immers ook niet
gebeuren.
Lid 2b.
In de wet is, in tegenstelling tot de situatie bij de Wet voorzieningen gehandicapten, geen specifieke bepaling
opgenomen waaruit blijkt dat de compensatieplicht zich beperkt tot in de gemeente woonachtige personen, hoewel
artikel 11 van de wet spreekt over ingezetenen. Dit artikel moet opgenomen worden om te voorkomen dat er
aanvragen binnenkomen bij gemeenten waar de persoon met beperkingen niet woonachtig is.
Lid 2c.
In sommige gevallen gebruiken mensen al jaren voorzieningen en vragen zij na het optreden van een beperking
voorzieningen aan, die in hun situatie kunnen leiden tot de conclusie dat het optreden van beperkingen geen
meerkosten met zich meebrengt. Daarvoor is deze bepaling bedoeld.
Lid 2d.
In lid 2d wordt gedoeld op de situatie dat de persoon met beperkingen een voorziening aanvraagt nadat
deze reeds door de persoon met beperkingen gerealiseerd of aangekocht is. Omdat het college dan geen
mogelijkheden meer heeft de voorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins invloed
heeft op de te verstrekken voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden geweigerd. Bijvoorbeeld nadat
het college een beslissing over de aanvraag voor een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening heeft
genomen mag een aanvang worden gemaakt met de werkzaamheden. Pas op dat moment heeft het college alle op de
aanvraag betrekking hebbende gegevens beoordeeld en op grond hiervan een besluit genomen over de te treffen
voorziening.



                                                    18 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>Door deze regeling wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is begonnen uiteindelijk niet
overeenstemt met hetgeen het college als goedkoopst adequate voorziening beschouwt. Het college kan bijvoorbeeld
ook factoren mee laten wegen die buiten de woonruimte van de persoon met beperkingen gelegen zijn, zoals een
beschikbare aangepaste of goedkoop aan te passen woning elders, of een losse woonunit, waardoor een
bouwkundige
of woontechnische woonvoorziening wellicht niet noodzakelijk is.
Pas nadat het college een positieve beschikking voor een verhuiskostenvergoeding heeft gegeven, komt een persoon
met beperkingen hiervoor in aanmerking. Pas nadat advies is verkregen en de gemeente een afweging heeft gemaakt
welke oplossing het meest adequaat is kan de persoon met beperkingen tot verhuizen overgaan. Met deze
voorwaarde wordt tevens voorkomen dat de gemeente achteraf, nadat de persoon met beperkingen reeds is verhuisd,
met een claim voor een verhuiskostenvergoeding geconfronteerd wordt. In bepaalde gevallen kan het echter nodig
zijn dat de persoon met beperkingen snel moet beslissen omdat de woning anders aan een andere woningzoekende
wordt toegewezen. In deze of andere urgente gevallen is het verkrijgen van toestemming van het college ook
voldoende. Maar in alle gevallen dient de persoon met beperkingen voorafgaand aan de verhuizing schriftelijk
toestemming van de gemeente te hebben verkregen. Het hoeft hier uiteraard niet te gaan om de feitelijke verhuizing,
maar om een situatie waarin men bepaalde onomkeerbare stappen heeft gezet die in de regel voorafgaan aan een
verhuizing, zoals het sluiten van een koop-, huur- of erfpachtovereenkomst inzake de te betrekken woning.
Lid 2e.
In lid 2e wordt in dit artikel aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als het gaat om een
vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de persoon met beperkingen verwijtbaar is
dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien
de persoon met beperkingen geen schuld treft. Indien een ander aansprakelijk is voor het verloren gaan, dient
bekeken te worden of het mogelijk is deze derde door de persoon met beperkingen hiervoor aansprakelijk te doen
stellen om zodoende de kosten te kunnen verhalen. Indien in een woning een verstelbare keuken of een andere dure
voorziening is aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient in de
opstalverzekering gedekt te worden. Indien bijvoorbeeld bij brand blijkt dat de woning onvoldoende verzekerd is,
dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening worden gedaan.
Lid 3.
Een uitzondering op de regel dat de aangevraagde voorziening langdurig noodzakelijk moet zijn, wordt gevormd
door situaties waarin voor een afzienbare periode hulp bij het huishouden nodig is, bijvoorbeeld bij ontslag uit het
ziekenhuis na een opname of bij een ontregeld huishouden.
Lid 4.
Deze afwijzingsgrond is bedoeld voor situaties waarin gebruikte materialen voor problemen zorgen.
Lid 5.
Het uitrustingsniveau voor sociale woningbouw is vastgesteld in het Bouwbesluit 2003. Woonvoorzieningen die op
dat uitrustingsniveau worden verstrekt, zijn in beginsel van voldoende kwaliteit; duurdere of andere voorzieningen
hoeven niet te worden verstrekt. Een duidelijke begrenzing derhalve. Garages bijvoorbeeld vallen daarom niet onder
dit niveau. Alleen in die gevallen dat bijvoorbeeld vanuit welstandstoezicht hogere eisen worden gesteld, kan het
college hierop een uitzondering maken. Over de hiermee gepaard gaande kosten moeten in een concrete situatie
afspraken gemaakt worden. Ook bij hulp bij het huishouden speelt deze bepaling een rol. Indien bijvoorbeeld
aanzienlijk meer hulp wordt gevraagd vanwege het feit dat men in een veel grotere of meer luxe woning woont,
geeft
deze bepaling een duidelijke grens aan.

Hoofdstuk 2 :     Vorm van te verstrekken individuele voorzieningen

Artikel 2.1 :      Keuzevrijheid
De in artikel 6 van de wet genoemde verplichting om bij een aanspraak op een individuele voorziening de keuze te
bieden tussen een persoonsgebonden budget en een naturaverstrekking, is niet absoluut. Er kunnen overwegende
bezwaren bestaan om niet over te gaan tot verstrekking van een persoonsgebonden budget. Het college kan regels
stellen om af te wegen in welke gevallen er sprake is van overwegende bezwaren, die reden zijn om geen
persoonsgebonden budget te verstrekken.

Artikel 2.2 :    Persoonsgebonden budget
Het persoonsgebonden budget dient gezien te worden als een manier waarop een toegekende voorziening wordt
verstrekt.
Lid 1a.
Deze bepaling spreekt voor zich en sluit aan op de bepaling in artikel 6 van de wet. Hierin is vastgelegd dat alleen



                                                     19 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>bij toekenning van individuele voorzieningen in beginsel de keuze voor een persoonsgebonden budget moet worden
geboden. Algemene voorzieningen vallen niet onder deze eis.
Lid 1b.
In 1b is bepaald dat de hoogte van het persoonsgebonden budget is gekoppeld aan de tegenwaarde van de
te verstrekken goedkoopst adequate voorziening. Er moet immers een referentiebedrag zijn, waarop het
persoonsgebonden budget kan worden gebaseerd. “Goedkoopst adequaat” is een objectief vaststelbaar
referentiepunt. Voorts kan een aanvullend bedrag worden vastgesteld voor de instandhoudingskosten van de
voorziening. Voor de diverse soorten voorzieningen zal een nadere regeling moeten worden gegeven in het Besluit
maatschappelijke ondersteuning gemeente Brunssum, dat door het college moet worden vastgesteld.
Lid 1c.
Lid 1c bepaalt dat het college de omvang van een persoonsgebonden budget bepaalt. Het zal immers gaan
om een veelheid van verschillende persoonsgebonden budgetten voor verschillende voorzieningen. Daarbij zullen,
ter bevordering van de rechtsgelijkheid, eenduidige richtlijnen noodzakelijk zijn. Invulling van deze richtlijnen vindt
plaats in het Besluit en de beleidsregels.
Lid 1d.
Verder is in lid 1d bepaald dat er, om misverstanden zoveel mogelijk te voorkomen, een overeenkomst
wordt getekend omtrent de voorwaarden waaronder het persoonsgebonden budget wordt verstrekt.
Lid 2.
Lid 2 bepaalt dat in elk geval de belangrijkste aspecten van het persoonsgebonden budget in de
toekenningsbeschikking worden vastgelegd. Het gaat om de omvang ervan (de hoogte van het budget), maar het kan
ook gaan om de periode waarover het wordt toegekend. Het spreekt voor zich dat dergelijke beschikkingen uiterst
zorgvuldig worden geformuleerd.
Lid 3.
In lid 3 is neergelegd de algemene eis dat er een program van eisen wordt vastgesteld, waarin wordt aangegeven aan
welke eisen de met het persoonsgebonden budget te verwerven voorziening moet voldoen. Het program van eisen is
dus een belangrijk document; als niet aan het program van eisen wordt voldaan kan dat gevolgen hebben voor de
afrekening van het toegekende budget.
Lid 4.
Lid 4 regelt tenslotte de feitelijke betaling van het persoonsgebonden budget. Over de wijze waarop de betaling
plaatsvindt kunnen door het college nadere regels worden gesteld. Gedacht kan worden aan betaling in termijnen,
bijvoorbeeld bij hulp bij het huishouden of in situaties waarin er twijfels zijn over het budgetbeheer. Zo kunnen
financiële risico’s voor de gemeente worden beperkt en worden personen met beperkingen minder snel
geconfronteerd met hoge terugvorderingbedragen.
Lid 5 en 6.
In lid 5 en 6 wordt bepaald, dat elke budgethouder verantwoording dient af te leggen over de besteding van het
De aangeleverde bewijsstukken (originelen) worden steekproefsgewijs gecontroleerd.
Lid 7.
Mocht uit de controle blijken dat er aanleiding is het toegekende persoonsgebonden budget van de budgethouder
terug te vorderen, dan dient de in hoofdstuk 9 genoemde procedure te worden gevolgd.

Artikel 2.3 :    De hoogte van het persoonsgebonden budget
De hoogte van het persoonsgebonden budgert wordt door het College vastgelegd in het Besluit.

Artikel 2.4 :     Eigen bijdragen en eigen aandeel
Artikel 15 van de wet biedt de mogelijkheid bij verstrekking van voorzieningen in natura of een persoonsgebonden
budget eigen bijdragen te vragen. Artikel 19 van de wet biedt de mogelijkheid de hoogte van financiële
tegemoetkomingen af te stemmen op het inkomen van degene aan wie maatschappelijke ondersteuning wordt
verleend: het zogeheten eigen aandeel. In dit artikel stelt de gemeenteraad vast van deze mogelijkheid gebruik te
maken, zoals opgedragen in artikel 15 lid 1 en artikel 19 van de wet.. De gemeenteraad heeft hierbij ingevolge de
Algemene Maatregel van Bestuur (Besluit maatschappelijke ondersteuning) de mogelijkheid binnen de grenzen die
de Algemene Maatregel van Bestuur de verschillende bedragen vast te stellen.
Deze bedragen worden opgenomen in het Besluit.

Hoofdstuk 3 :     Hulp bij het huishouden

Artikel 3.1 :       Vormen van hulp bij het huishouden
In artikel 4 lid 1 van de wet wordt het college opgedragen om voorzieningen aan te bieden ter ondersteuning van het
voeren van een huishouden. In deze verordening wordt dit onderdeel opgesplitst in twee onderdelen. In hoofdstuk 3



                                                     20 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>van deze verordening gaat het om de voorziening “hulp bij het huishouden”, in hoofdstuk 4 om
“woonvoorzieningen” . Bij het interpreteren van het begrip “voeren van een huishouden” is er van uitgegaan dat een
persoon pas behoefte kan hebben aan hulp bij het huishouden indien dat huishouden in een voor hem geschikte
woning is gesitueerd. Vandaar dat de onder de Wet voorzieningen gehandicapten bestaande woonvoorzieningen
onder dit begrip zijn gebracht.
Onder de AWBZ werd gesproken van de functie huishoudelijke verzorging. Om aan te geven dat onder de wet
sprake is van een eigen begrip wordt in deze verordening het begrip ‘hulp bij het huishouden’ geïntroduceerd.
Hulp bij het huishouden kan in drie vormen als voorziening worden aangeboden.
Onderdeel a noemt de algemene voorziening; een snelle en eenvoudige dienstverleningsoplossing zonder veel
administratieve rompslomp voor gemeente en persoon met beperkingen. Gedacht moet worden aan vormen van
direct beschikbare hulp bij het huishouden vanuit bijvoorbeeld een wijksteunpunt, met name voor eenvoudige
werkzaamheden, al dan niet op basis van een kortdurende hulpbehoefte. Het is aan een gemeente om te bezien of zij
deze vorm van hulp bij het huishouden in hun verstrekkingenpakket wil opnemen.
Onderdeel b noemt de hulp bij het huishouden in natura. Ook hier gaat het om een vorm van persoonlijke
dienstverlening, net als bij de in onderdeel a genoemde vorm. Het verschil zit echter in de toekenningsprocedure, die
meer op de persoon is afgestemd, en in de regel meer geschikt zal zijn voor de wat grotere en langdurigere behoefte
aan hulp.
Onderdeel c noemt het persoonsgebonden budget (pgb) voor hulp bij het huishouden. Met dit pgb moet de persoon
met beperkingen zelf hulp inhuren.




Artikel 3.2 :      Primaat van de algemene hulp bij het huishouden
In artikel 3.2 wordt geregeld onder welke basisvoorwaarden men gebruik kan maken van een algemene voorziening
voor hulp bij het huishouden, indien deze in de gemeente voorhanden is. In aanmerking komen in eerste instantie
personen met een aantoonbare beperking ten gevolge van ziekte of gebrek, inclusief chronisch psychische en
psychosociale problemen. Verder komen in aanmerking mantelzorgers in het kader van de zogenaamde
‘respijtzorg’,
dat wil zeggen dat de noodzaak aanwezig is om mantelzorgers te ontlasten. Nota bene: het is daarbij niet de
bedoeling van de wetgever dat het huishouden van de mantelzorger wordt overgenomen, maar overname van het
huishouden van degene die de mantelzorg ontvangt is wel degelijk mogelijk.
Algemeen aangeboden hulp bij het huishouden is in de vorm van een primaat in deze verordening neergelegd. Dat
houdt in dat in eerste instantie wordt bezien of deze vorm van hulp bij het huishouden het probleem op adequate
wijze kan oplossen.
Als de in het vorige lid genoemde algemene voorziening onvoldoende adequaat is of niet aanwezig is, komt de
individuele voorziening voor hulp bij het huishouden aan de orde. Lid 2 moet dus in samenhang met lid 1 worden
gelezen. De individuele voorziening kan bestaan uit een voorziening in natura of uit een persoongebonden budget.
Het college bepaalt wanneer iemand voor een persoonsgebonden budget in aanmerking kan komen. Deze criteria
zijn vastgelegd in het Besluit.

Artikel 3.3 :      Gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen
Bij het vaststellen van de aanspraak op hulp bij het huishouden wordt allereerst bezien of en in hoeverre eventueel
andere personen binnen de leefeenheid zelf de problemen kunnen oplossen. Deze ontwikkeling is al onder de
AWBZ-indicatiestelling in gang gezet vanaf het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw. Dit geldt ook voor
gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen.
Gebruikelijke Zorg
Gebruikelijke zorg is de normale, dagelijkse zorg die partners of ouders en inwonende kinderen geacht worden
elkaar onderling te bieden omdat ze als leefeenheid gemeenschappelijk een woning bewonen en op die grond een
gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor het functioneren van het huishouden.
Gebruikelijke zorg is ook alleen aan de orde als er een leefeenheid is die gemeenschappelijk een woning bewoont.
Uitwonende kinderen vallen hier dus buiten.
Wettelijke voorliggende voorzieningen
Wanneer er wettelijke voorliggende voorzieningen zijn, dient de hulpvrager daarvan gebruik te maken. Wanneer
zo’n voorziening een adequate oplossing voor het probleem van de zorgvrager zou bieden, bestaat er geen aanspraak
op Wmo-zorg. Het is daarbij niet van belang of de voorliggende voorziening daadwerkelijk aanwezig is of niet.
Er moet bij de indicatiestelling vanuit worden gegaan dat de voorliggende voorziening beschikbaar is. Het feit dat de
instantie die verantwoordelijk is voor de realisatie van de voorzieningen in gebreke is gebleven, is geen reden dit af



                                                     21 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>te wentelen op de Wmo.
Voorliggende voorzieningen
Er wordt geen hulp bij het huishouden toegekend indien de voorziening voor een persoon als de aanvrager algemeen
gebruikelijk is. Voordat er hulp bij het huishouden toegekend wordt dient er gebruik te worden gemaakt van
algemeen gebruikelijke voorzieningen voor zover die beschikbaar en passend zijn.
Tot de algemeen gebruikelijke voorzieningen zouden kunnen behoren, bijvoorbeeld:
- kinderopvang, crèche, kinderdagverblijf, overblijfmogelijkheden op school
- voor- of naschoolse opvang),
- oppascentrales,
- maaltijddiensten,
- hondenuitlaat-service,
- boodschappendiensten enz
De wens geen gebruik te maken van dergelijke voorliggende voorzieningen, terwijl deze feitelijk aanwezig zijn, kan
niet leiden tot een indicatie voor hulp bij het huishouden, zelfs niet wanneer vanwege financiële overwegingen
wordt
afgezien van de voorliggende voorzieningen.
Technische hulpmiddelen
Daarnaast is er geen indicatie voor hulp bij het huishouden als de problemen van de aanvrager afdoende kunnen
worden opgelost met technische hulpmiddelen. Deze hulpmiddelen kunnen bestaan uit algemeen gebruikelijke
huishoudelijke apparatuur, zoals:
- een stofzuiger,
- een wasmachine,
- een droogtrommel; of
- een afwasmachine.
Als dergelijke apparaten niet aanwezig zijn maar wel een adequate oplossing zouden bieden voor het probleem,
hebben deze hulpmiddelen de voorkeur boven het inzetten van hulp.
CIZ-protocollen
Bij het vaststellen van de aanspraak op hulp bij het huishouden wordt allereerst bezien of onder gebruikmaking van
gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen de problemen geheel of gedeeltelijk
kunnen worden opgelost. Naast hetgeen hierboven is vermeld, gelden ook de hierop van toepassing zijnde teksten
uit
de vigerende CIZ-protocollen betreffende gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische
hulpmiddelen voor zover deze van toepassing zijn binnen de Wmo. Deze teksten gelden aanvullend op hetgeen in
deze verordening is opgenomen.

Artikel 3.4 :  Omvang van de hulp bij het huishouden
De omvang van de voorziening hulp bij het huishouden wordt uitgedrukt in uren per week, afgerond in decimalen.

Hoofdstuk 4 :    Woonvoorzieningen

Artikel 4.1 :    Woonvoorzieningen
De woonvoorziening kan als algemene woonvoorziening en individuele woonvoorziening worden verstrekt. Voor de
individuele woonvoorzieningen is bepaald dat deze in natura, in de vorm van een financiële tegemoetkoming of in
de
vorm van een persoonsgebonden budget kunnen worden verstrekt.

Artikel 4.2 :       Primaat collectieve woonvoorzieningen en recht op individuele woonvoorzieningen
In eerste instantie zal worden bezien of een woonprobleem kan worden opgelost met een algemene voorziening.
Deze voorziening heeft voorrang bij het zoeken naar een oplossing voor een voor de wet relevant woonprobleem,
dus een probleem bij het normale gebruik van de woning, zie de toelichting op het amendement dat leidde tot artikel
4 van de wet (amendement Miltenburg c.s., TK 2005-2006, 30 131, nr. 65). Als een algemene voorziening niet
volstaat als oplossing ofwel niet aanwezig is in de gemeente, moet het probleem middels een individuele
voorziening
worden opgelost; dat kan zijn een woonvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget.

Artikel 4.3 :    Soorten woonvoorzieningen
Onderdeel a.
Het college kan besluiten om een tegemoetkoming te verstrekken in de verhuis- en inrichtingskosten, indien



                                                    22 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>verhuisd
wordt naar een aangepaste of een goedkoper aan te passen woning dan de reeds bewoonde woning . Het college
maakt de afweging tussen verstrekking van een tegemoetkoming in de verhuiskosten en een bouwkundige of
woontechnische woonvoorziening. Een woonvoorziening, en dus ook een verhuiskostenvergoeding is, volgens de
WVG-jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep, alleen bedoeld voor situaties waarin de ondervonden
problemen in direct oorzakelijk verband staan met bouwkundige of woontechnische aspecten van de te verlaten
woning zelf. Omgevingsfactoren als lawaai, stank, onveiligheidsgevoelens, overlast et cetera zijn dus niet van
belang. Uitgangspunt van het gemeentelijk beleid is dat zo goed mogelijk gebruik wordt gemaakt van de voorraad
aangepaste woningen in de gemeente.
Onderdeel b en c.
Een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening is een aanpassing van de woning zelf, ter compensatie van
de
problemen die in de woning spelen ten aanzien van de bewoner met een beperking. Onder een woonvoorziening
waarbij geen sprake is van een ingreep van bouw- of woontechnische aard zal in de praktijk met name een
persoonsgebonden budget voor woningsanering i.v.m. CARA verstaan worden. Ook kan onder deze categorie
worden begrepen hulpmiddelen voor baden, wassen en douchen welke niet nagelvast aan de woning zijn bevestigd,
alsmede mobiele patiëntenliften. Deze laatste twee categorieën roerende woonvoorzieningen kunnen ook in de vorm
van een voorziening in natura worden verstrekt, bijvoorbeeld in bruikleen of huur, zodat hergebruik mogelijk is.
Onderdeel d.
Omdat met de Wet maatschappelijke ondersteuning niet wordt beoogd om het inhoudelijke beleidsterrein ten
opzichte van de vervallen Wet voorzieningen gehandicapten te verbreden, noch om dat te versmallen, is de
uitraasruimte als woonvoorziening opgenomen. Een uitraasruimte is een ruimte die op basis van het vervallen artikel
1 lid 1 onderdeel e van de Wet voorzieningen gehandicapten kan worden gedefinieerd als een verblijfsruimte,
waarin
een persoon die tengevolge van een beperking in de vorm van een ernstige gedragsstoornis ernstig ontremd gedrag
vertoont, zich kan afzonderen of tot rust kan komen. Een zeer specifieke voorziening derhalve, die alleen op basis
van een specifieke noodzaak en op basis van een specifieke beperking kan worden verstrekt. Het zal in de regel gaan
om een kleine, veilige en prikkelarme ruimte.

Artikel 4.4 :     Primaat van de verhuizing
Al onder de Wet voorzieningen gehandicapten gold de regel dat bij een aanvraag voor een bouwkundige of
woontechnische woonvoorziening eerst werd bezien of verhuizing naar een andere woning een oplossing kon
bieden.
Dit is het zogenaamde primaat van de verhuizing. In feite gaat het om een uitwerking van de regel dat in beginsel
wordt gekozen voor de goedkoopst adequate voorziening. De mogelijkheid tot het hanteren van het primaat van de
verhuizing is onder de Wet voorzieningen gehandicapten in de jurisprudentie erkend, zij het dat wel enkele
duidelijke voorwaarden zijn gesteld. In de eerste plaats moeten de financiële gevolgen van de verhuizing voor de
woonlasten binnen aanvaardbare financiële grenzen vallen, een eis die ook onder de wet gesteld kan worden. Verder
moet duidelijk zijn dat de oplossing in de vorm van een verhuizing kan worden gerealiseerd binnen een uit het
advies
blijkende medisch verantwoorde termijn. Dat houdt dus in dat het college zicht moet hebben op de woningvoorraad
om een indicatie te kunnen geven van de mogelijkheden om binnen die medisch verantwoorde termijn te kunnen
verhuizen naar een geschikte aangepaste of goedkoper aan te passen woning. Ook diverse andere relevante aspecten,
nader uit te werken in de gemeentelijke beleidsregels, kunnen, afhankelijk van de situatie een rol spelen bij de
afweging omtrent het toepassen van het primaat van de verhuizing in een concreet geval.

Artikel 4.5 :    Primaat van de losse woonunit
Onder de Wet voorzieningen gehandicapten konden gemeenten woningaanpassingen duurder dan € 20.420,-- onder
bepaalde voorwaarden declareren bij het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Onder de Wet
maatschappelijke ondersteuning vervalt deze mogelijkheid en zullen de kosten voor rekening van de gemeenten
komen. Als het gaat om grote aanpassingen aan huurwoningen die opnieuw kunnen worden verhuurd voor de
huisvesting van mensen met beperkingen, kan de investering over een langere periode afgeschreven worden. In
gevallen waarin dat niet speelt, wordt in principe uitgegaan van het primaat van losse woonunits. In situaties waarin
de mogelijkheid in de concrete situaties bestaat, wordt aan gebruik van een dergelijke unit voorrang gegeven
middels
deze bepaling.

Artikel 4.6 :     Hoofdverblijf



                                                     23 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>In tegenstelling tot de Wet voorzieningen gehandicapten wordt in de wet niet expliciet vermeld dat de gemeentelijke
compensatieplicht alleen geldt voor de inwoners van de gemeente. Artikel 11 van de wet geeft echter wel een
aanwijzing in die richting door vermelding van “ingezetenen”, mede gezien het feit dat er met de wet geen
inhoudelijke uitbreiding van de werking van de Wet voorzieningen gehandicapten is beoogd.
In eerste instantie geeft de gemeentelijke basisadministratie uitsluitsel. Voor bepaalde gezondheidszorginstellingen
geldt dat de bewoners een briefadres elders kunnen aanhouden. De gemeente waar de persoon met beperkingen van
de voorziening daadwerkelijk verblijft heeft de verplichting tot compensatie van beperkingen. In het geval van
AWBZ-bewoners heeft deze verplichting geen betrekking op de woonvoorzieningen. Het is noodzakelijk de
zinsnede 'of zal hebben' op te nemen voor situaties waarin de persoon met beperkingen naar een andere gemeente
wil
verhuizen en in die gemeente een woning wil laten bouwen of aanpassen voordat deze daadwerkelijk wordt
betrokken (zie ook artikel 4.8 onderdeel b Verordening).
Onder de Wet voorzieningen gehandicapten waren AWBZ-bewoners uitgesloten van het recht op
woonvoorzieningen. Een bovenwettelijke uitzondering hierop werd door gemeenten gemaakt voor het zogenaamde
bezoekbaar maken van een woonruimte voor bezoek aan ouders of andere familieleden. Deze uitzondering was
gebaseerd op de verordening. Omdat met de wet niet wordt beoogd om de omvang van de onder de Wet
voorzieningen gehandicapten geregelde zorgplicht in te krimpen of uit te breiden, is de optie van het bezoekbaar
maken ook weer in de verordening opgenomen.

Artikel 4.7 :     Gemeenschappelijke ruimten
Een voorziening voor het aanpassen van gemeenschappelijke ruimten wordt alleen verstrekt indien door het
realiseren van deze aanpassing de woning voor de persoon met beperkingen voor hem (beter) bereikbaar wordt. De
gemeenschappelijke ruimten zullen voornamelijk bestaan uit entrees en portieken. Het aanpassen van hobby- en
recreatieruimten komt niet in aanmerking voor aanpassing, tenzij de woning uitsluitend via deze ruimten bereikbaar
is.
Op basis van het feit dat voorzieningen op grond van de wet in hoofdzaak zijn gericht op het individu, worden in
beginsel geen voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten van wooncomplexen verstrekt. Evenals onder de Wet
voorzieningen gehandicapten gold, zijn er uitzonderingen gemaakt voor de in de verordening genoemde
voorzieningen in gemeenschappelijk ruimten. De opsomming is limitatief, dat wil zeggen dat er niet meer hoeft te
worden verstrekt dan er in de verordening is genoemd.

Artikel 4.8 :      Weigeringsgronden
Onderdeel a.
In dit onderdeel wordt de verhuizing naar een inadequate woning genoemd als weigeringsgrond voor
woonvoorzieningen. Niet de ondervonden beperking, maar de verhuizing naar een niet geschikte woning is dan de
voornaamste oorzaak van de ondervonden problemen. Deze bepaling heeft voornamelijk betrekking op situaties
waarin belanghebbenden gaan verhuizen zonder specifieke reden, maar gewoon omdat ze daar zin in heeft.
Uitzondering in deze bepaling is de zogeheten “belangrijke reden”. Daarbij moet gedacht worden aan een verhuizing
vanwege samenwoning, huwelijk of het aanvaarden van werk elders.
Onderdeel b.
Als een persoon met beperkingen verhuist, zal deze, in relatie tot die beperkingen, moeten zoeken naar een zo
geschikt mogelijke woning. Het is niet de bedoeling dat men zo maar een ongeschikte woning kiest en vervolgens
de
rekening voor aanpassingen bij de gemeente indient. Met “verhuizen” wordt hier overigens niet alleen gedoeld op de
feitelijke verhuizing, maar ook op alle onomkeerbare handelingen die normaal gesproken voorafgaan aan een
verhuizing, zoals het tekenen van een koop-, huur- of erfpachtcontract, zie ook artikel 19, lid 1, waarin wordt
bepaald dat het gaat om een situatie waarin men in de betreffende woning “zijn hoofdverblijf heeft of zal hebben”.
Voor de toepassing van deze weigeringsgrond geldt dat ook de gemeente ervoor zal moeten zorgen zicht te hebben
op de aangepaste of makkelijk aan te passen woningvoorraad, niet alleen sociale huurwoningen, maar ook in de vrije
sector en zonodig het koopwoningenbestand. Daarnaast zal de gemeente haar burgers goed moeten informeren over
de gang van zaken bij dit soort verhuizingen. Alleen dan kan worden gemotiveerd dat iemand al dan niet is verhuisd
naar de voor zijn situatie meest geschikte woning.
Onderdeel c.
In onderdeel c wordt met name gedoeld op verhuiskostenvergoedingen; veel verhuizingen zijn als algemeen
gebruikelijk te beschouwen, ook los van de beperking die de persoon met beperkingen heeft. Te denken valt aan
verhuizingen van het ouderlijk huis naar een zelfstandige woonruimte, verhuizing van senioren naar een kleinere
woning, omdat de eengezinswoning te bewerkelijk is geworden en kinderen reeds zelfstandig wonen.
Onderdeel d.



                                                    24 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Verhuizingen naar AWBZ- en andere zorginstellingen leiden ertoe dat de persoon met beperkingen buiten de
doelgroep van de wet valt; deze mensen kunnen immers niet meer zelfstandig participeren en hebben dus geen
aanspraak op woonvoorzieningen, ook al omdat ze die onder de WVG ook al niet hadden. Als er in de te verlaten
woning geen problemen bij het normale gebruik van de woning werden ervaren, is de verhuizing naar de nieuwe
woning kennelijk de oorzaak van de problemen en is men verhuisd naar een inadequate woning. In dergelijke
situaties is er, evenals onder de Wet voorzieningen gehandicapten geen aanspraak op woonvoorzieningen, hetgeen
al
meermaals door de Centrale Raad van Beroep is bevestigd.
In het algemeen geldt, dat de kosten, die een persoon met een beperking moet maken, als hij voor het eerst
zelfstandig gaat wonen, niet of nauwelijks afwijken van de kosten van mensen, die geen beperking hebben.
De persoon met beperkingen, die voor het eerst zelfstandig gaat wonen, komt slechts in aanmerking voor een
woonvoorziening, voor zover hij als gevolg van zijn beperking kosten moet maken, die aanmerkelijk uitstijgen
boven de kosten van een persoon zonder beperking in dezelfde situatie.

Artikel 4.9 :    Aanvullende voorwaarden

Artikel 4.9.1 : Aanpassing aan woonwagens
De uitgangspunten en de gevallen waarin een voorziening aan een woonwagen kan worden aangebracht zijn in
principe gelijk aan die bij woningen. Vanwege de kenmerken van deze woonruimten zijn nadere voorwaarden
gesteld. (aanvragen voor een overdekte gang naar de ruimte, waar zicht het sanitair bevindt komen niet in
aanmerking voor vergoeding omdat een van de kenmerken van een woonwagen is, dat het sanitair zich buiten
bevindt).
Indien niet aan de eisen, die in dit artikel worden vermeld wordt voldaan, wordt geen uitgebreide aanpassing meer
gerealiseerd. Om de beschikbare middelen zo doelmatig mogelijk in te zetten, wordt een bovengrens voor de
tegemoetkoming vastgesteld.

Artikel 4.9.2 : Verhuis- en herinrichtingskosten
Het College kan besluiten om een tegemoetkoming te verstrekken in de verhuis- en inrichtingskosten, indien
verhuisd wordt naar een aangepaste woning of een goedkoper dan de reeds bewoonde woonruimte aan te passen
woning. Indien aangepaste of aanpasbare woningen beschikbaar zijn kan uit doelmatigheidsoverwegingen de
voorkeur worden gegeven aan verhuizen boven aanpassen van de huidige woonruimte van de persoon met
beperkingen. Bij de uiteindelijke keuze van de te verstrekken voorziening moet een afweging worden gemaakt
tussen
de kosten van het verhuizen en de kosten van aanpassing van de huidige woning. Tevens moet bij verhuizing
rekenen
worden gehouden met de sociale omstandigheden waarin de persoon met beperkingen zich bevindt zoals de
aanwezigheid van mantelzorg.
Uitgangspunt is altijd, dat er een zo goed moegelijk gebruik wordt gemaakt van de voorraad aangepaste woningen
(als een aangepaste woning vrijkomt, deze opnieuw aan een persoon met beperkingen toewijzen).

Artikel 4.9.3 : Verjaringstermijn beschikking verhuis- en herinrichtingskosten
Indien binnen een periode van 2 jaar, te rekenen vanaf de afgiftedatum van de beschikking, geen gebruik is gemaakt
van de daarin toegezegde verhuis- en herinrichtingskosten vergoeding, dan vervalt daardoor het recht op deze
vergoeding.
Mocht na het vervallen van de beschikking (dus na ten minste twee jaar na afgifte daarvan) een nieuwe situatie
ontstaan waarbij de persoon met beperkingen (opnieuw) in aanmerking wenst te komen voor een beschikking
verhuis- en herinrichtingskosten, dan kan deze (opnieuw) worden aangevraagd.

Artikel 4.9.4 : Beslistermijn bij individuele woonvoorzieningen
In de Algemene wet bestuursrecht is bepaald dat een beschikking moet worden gegeven binnen de bij wettelijk
voorschrift gegeven termijn, in dit geval de Verordening individuele voorzieningen maatschappelijke ondersteuning
gemeente Brunssum 2009.
Bij het ontbreken van zulk een termijn bedraagt de beslistermijn op grond van de Algemene wet bestuursrecht 8
weken.
Aangezien deze termijn in het geval van een individuele woonvoorziening te kort is gebleken, is er voor gekozen om
de beslistermijn voor deze voorziening in de Verordening te bepalen op 16 weken.

Artikel 4.10 :   Terugbetaling bij verkoop



                                                    25 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Deze bepaling heeft als doel het door de eigenaar laten terugbetalen van een deel van de aanpassingskosten ten
behoeve van een bouwkundige of woontechnische woonvoorziening. Het is aan het college om te bepalen of en in
hoeverre in een concrete situatie gebruik van deze bepaling wordt gemaakt, aangezien er een afweging dient plaats
te
vinden tussen de kosten van het effectueren van deze bepaling (taxatie, administratieve lasten) in relatie tot de te
verwachten baten.

Artikel 4.11 :     Gereedmelding
In dit artikel wordt geregeld dat de bouwkundige of woontechnische woonvoorziening binnen een bepaalde termijn
na het toekennen van het persoonsgebonden budget of de financiële tegemoetkoming gereed gemeld wordt. De
gereedmelding vindt plaats door de woningeigenaar, aangezien dat degene is aan wie de financiële tegemoetkoming
wordt uitbetaald. Om te voorkomen dat het treffen van de voorziening te lang op zich laat wachten, moet de
gereedmelding binnen 12 maanden na de toekenning van het persoonsgebonden budget of de financiële
tegemoetkoming plaatsvinden.

Artikel 4.12 :    Duidelijkheid over de financiering van het niet door de financiële tegemoetkoming gedekte
                 deel van de kosten
Indien er geen duidelijkheid bestaat over de wijze van financiering van het niet door de financiële tegemoetkoming
gedekte deel van de voorziening, staat het niet vast dat de voorziening daadwerkelijk getroffen kan worden. In dat
geval wordt er geen subsidie verleend. Omdat bij de bepaling van de financiële tegemoetkoming uitgegaan wordt
van de draagkracht van de persoon met beperkingen zal het niet zelden voorkomen dat het niet gedekte deel van de
financiële tegemoetkoming niet gefinancierd kan worden.


Artikel 4.13 :   Uitsluitingen
Een persoonsgebonden budget, voorziening in natura of een financiële tegemoetkoming voor het treffen van
voorzieningen wordt alleen verstrekt als het woonruimten betreft die als zelfstandige woonruimte in het kader van
de
Wet op de huurtoeslag ook als zodanig aangemerkt worden. Een uitzondering zijn aanpassingen aan woonschepen
en
binnenschepen; deze komen weinig voor en worden apart geregeld in het verstrekkingenbeleid. Verder worden geen
woonvoorzieningen verstrekt in gemeenschappelijke ruimten van woongebouwen voor ouderen of gehandicapten of
voorzieningen die in dergelijke gebouwen, ook in de wooneenheden, bij nieuwbouw of renovatie zonder
noemenswaardige meerkosten kunnen worden meegenomen.

Hoofdstuk 5 :     Het zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel

Artikel 5.1 :     Vormen van te verstrekken voorzieningen
Onderdeel a.
De collectieve vervoersvoorziening is al bekend in de vorm van het collectief vraagafhankelijk vervoer, zoals dat
zich vanaf 1994 onder de Wet voorzieningen gehandicapten heeft ontwikkeld. Naast het collectief vervoer kan ook
worden gedacht aan de mogelijkheden voor het opzetten van scootermobielpools, zoals in sommige
verzorgingshuizen al op basis van de Wet voorzieningen gehandicapten gebeurde.
Onderdeel b.
Individuele voorzieningen in natura kunnen bestaan uit een diversiteit van vervoermiddelen, evenals onder de Wet
voorzieningen gehandicapten. In de beleidsregels c.q. het verstrekkingenbeleid wordt uitgewerkt onder welke
voorwaarden men voor een bepaald soort voorziening in aanmerking komt.
Onderdeel c.
Belangrijkste aanvulling ten opzichte van de Wet voorzieningen gehandicapten is het persoonsgebonden budget. De
vaststelling van de hoogte van het persoonsgebonden budget door het college wordt in het Besluit maatschappelijke
ondersteuning gemeente Brunssum uitgewerkt.
Onderdeel d.
Ook deze groep voorzieningen dient vervangend voor of aanvullend op het gebruik van een collectief systeem
gezien
te worden. De hoogte van de daaruit voortkomende financiële tegemoetkomingen kan daarom afhankelijk worden
gesteld van de mate, waarin een collectief systeem in de individuele vervoersbehoefte kan voorzien.

Artikel 5.2 :     Het recht op een algemene voorziening



                                                     26 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Door deze formulering is bepaald dat louter de aantoonbare beperkingen van de persoon in relatie tot de
beperkingen
van de bestaande vervoerssystemen bepalend zijn voor de vraag of, en zo ja in hoeverre de persoon met beperkingen
in aanmerking komt voor een voorziening ter zake.
Algemeen criterium om in aanmerking te kunnen komen voor een vervoermiddel is het ten gevolge van een
beperking niet kunnen gebruiken van het openbaar vervoer. Die regel stamt uit de aan de Wet voorzieningen
gehandicapten voorafgaande AAW en wordt in de praktijk beoordeeld door te kijken naar de loopafstand van een
persoon met beperkingen (de bekende 800-metergrens).
Doordat de streekbus, bijvoorbeeld voor iemand met een functionele beperking niet toegankelijk is, heeft men recht
op een vervoersvoorziening. Psychische problemen (men durft niet in een drukke bus, men is bang voor de trein)
zijn
daardoor in principe geen indicatie voor een vervoersvoorziening. Hier moet een adequate voorziening getroffen
worden. Deze kan wellicht beter gevonden worden buiten de wet, door middel van een therapie waardoor de
blokkade opgeheven kan worden. Is in zo'n situatie de problematiek op te lossen, dan was de problematiek tijdelijk
en viel deze derhalve terecht niet onder de wet, bij gebrek aan een langdurige noodzaak. Anders wordt het als blijkt
dat het probleem niet therapeutisch opgelost kan worden. Dan is wel een langdurige noodzaak aanwezig en zou wel
een vervoersvoorziening verstrekt kunnen worden.

Artikel 5.3 :      Het primaat van de collectieve vervoersvoorziening
Artikel 5.3 geeft het primaat van de algemene voorzieningen aan boven de individuele verstrekkingen zoals
genoemd
onderdeel b, c en d van artikel 5.1 Verordening. Een belanghebbende kan voor individuele verstrekkingen in
aanmerking komen indien het gebruik maken van het collectief systeem als bedoeld in artikel 5.1 onderdeel a
Verordening door aantoonbare beperkingen als gevolg van ziekte of gebrek, inclusief chronisch psychische en
psychosociale problemen, onmogelijk is.
Individuele voorzieningen kunnen echter ook in aanvulling op het gebruik van een collectief systeem verstrekt
kunnen worden. Dit is het geval wanneer het collectief systeem de vervoersbehoefte van de persoon met
beperkingen
die een aanspraak heeft niet volledig dekt. Dit is volgens de jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep onder
de Wet voorzieningen gehandicapten van bijzonder belang bij mensen die slechts zeer beperkt mobiel zijn (mensen
met een loopafstand van maximaal circa 100 meter). Alleen collectief vervoer is voor deze categorie mensen geen
adequate voorziening.
In beginsel verstrekt de gemeente geen gesloten buitenwagen en/of auto. Deze voorzieningen worden alleen
verstrekt
indien deze voorzieningen als enige voorziening medisch noodzakelijk kunnen worden geacht. Ze worden dan op
basis van de hardheidsclausule verstrekt.

Artikel 5.4 :      Algemeen gebruikelijke vervoersvoorzieningen
Onder de Wet voorzieningen gehandicapten is in de rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep bepaald dat het
stellen van een inkomensgrens voor een forfaitaire tegemoetkoming in vervoerskosten bij een inkomen van 1,5 x het
norminkomen niet in strijd was met de geldende zorgplicht. Iemand met een dergelijk inkomen wordt geacht de
kosten van het lokaal vervoer of bezit en gebruik van een auto zelf te kunnen dragen. Er is een duidelijke relatie met
het begrip “algemeen gebruikelijk”; indirect worden de kosten van vervoer in relatie tot het inkomen algemeen
gebruikelijk geacht.
Voor personen die gebruik maken van de Regiotaxi Openbaar Vervoer is op de inkomensgrens van 1,5 maal het
norminkomen een uitzondering gemaakt. Indien zij boven deze inkomensgrens vallen, kunnen zij gebruik maken
van
de Regiotaxi OV tegen een gereduceerd tarief. Omdat deze regeling is ingesteld door de Provincie Limburg en het
projectbureau Regiotaxi, gelden hiervoor dan ook de door hen opgestelde regels. De rol van de gemeente Brunssum
hierin is beperkt tot enkel het verstrekken van een medische verklaring aan rechtmatige belanghebbenden waarmee
zij zich vervolgens tot het projectbureau Regiotaxi kunnen wenden.

Artikel 5.5 :      Omvang in gebied en in kilometers
Onder de Wet voorzieningen gehandicapten is de zorgplicht voor vervoer beperkt tot verplaatsingen in het kader van
het leven van alledag in de directe woon- of leefomgeving; de wet spreekt nu in artikel 4 lid 1 onderdeel c over “het
zich lokaal verplaatsen per vervoermiddel”. Dit lijkt beperkter te zijn dan de zorgplicht onder de Wet voorzieningen
gehandicapten, maar aangezien met de wet niet is beoogd de reikwijdte van de Wet voorzieningen gehandicapten te
beperken of uit te breiden, is er geen reden om aan te nemen dat alleen de letterlijk lokale verplaatsingen onder de



                                                     27 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>wet zullen vallen. Vandaar dat in artikel 5.5, conform de onder de Wet voorzieningen gehandicapten gevormde
jurisprudentie, wordt uitgegaan van de eigen woon- of leefomgeving, met als uitzondering de bovenregionale
zorgplicht, zoals die ook in de WVG-jurisprudentie is omschreven.
Sinds maart 2002 houdt de vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep onder de Wet voorzieningen
gehandicapten in dat een vervoersvoorziening of een combinatie van voorzieningen de mogelijkheid moet bieden
om
op jaarbasis minimaal 1.500-2.000 kilometer af te leggen. Deze jurisprudentie wordt hier vastgelegd, aangezien met
de wet niet wordt beoogd de werkingssfeer van de Wet voorzieningen gehandicapten uit te breiden.

Hoofdstuk 6 :     Verplaatsen in en rond de woning

Artikel 6.1 :      Diverse typen rolstoelvoorzieningen
Onder de Wet voorzieningen gehandicapten waren rolstoelen in de wet zelf als aparte categorie voorzieningen
opgenomen. In de Wet maatschappelijke ondersteuning is dat niet het geval, maar aangezien met deze wet niet
wordt
beoogd het beleidsterrein ten opzichte van de voorafgaande Wet voorzieningen gehandicapten te verbreden of te
versmallen, wordt de rolstoel gehandhaafd als de enige voorziening waarmee beperkingen bij het verplaatsen in en
rond de woning in het kader van de wet gecompenseerd kunnen worden. Een definitie van een rolstoel is niet te
geven, daarom wordt hier onder het begrip “rolstoel” een rolstoel begrepen te worden de rolstoel zoals iedereen die
kent. Deze rolstoel kan zowel handbewogen als elektrisch aangedreven zijn. Een (elektrische) trippelstoel wordt niet
als rolstoel beschouwd en wordt niet op grond van de wet verstrekt. De trippelstoel valt onder de door de Regeling
Zorgverzekering te verstrekken voorzieningen. Een rolstoel kan zowel worden gebruikt als een verplaatsingsmiddel
voor binnen als voor buiten. Primair doel van de rolstoel is het zittend verplaatsen, omdat lopend verplaatsen, ook
met op grond van andere regelingen te verstrekken voorzieningen als looprekken, rollators, wandelstokken en
krukken niet of onvoldoende mogelijk is. Kosten van onderhoud en reparatie van de rolstoel vallen eveneens onder
de wet.
Voorzieningen die geen verband houden met het genoemde primaire verstrekkingsdoel, het verplaatsen, omdat ze
nodig zijn in verband met therapeutische doeleinden, worden niet op grond van de wet verstrekt. Hierbij valt te
denken aan aanpassingen voor het gebruik van zuurstofapparatuur en andere aanpassingen. Alleen medisch
noodzakelijke en niet-algemeen gebruikelijke accessoires komen voor vergoeding in aanmerking.
De sportrolstoel valt in het kader van deze verordening onder het begrip rolstoel. Onder de Wet voorzieningen
gehandicapten was de sportrolstoel, meestal verstrekt in de vorm van een forfaitaire financiële tegemoetkoming, een
bovenwettelijke voorziening die alleen op basis van de verordening werd verstrekt.

Artikel 6.2 :       Incidenteel, dan wel dagelijks rolstoelgebruik en sportrolstoel
In dit artikel is geregeld dat een persoon met beperkingen voor een rolstoel in aanmerking kan komen als het gaat
om
incidenteel of dagelijks gebruik van de rolstoel, waarbij deze een rolstoel in natura of in de vorm van een
persoonsgebonden budget verstrekt zal worden als de rolstoel voor het dagelijks zittend verplaatsen in en om de
woning langdurig medisch noodzakelijk is.
Geen rolstoel wordt verstrekt als hulpmiddelen als krukken, een rollator, of andere hulpmiddelen een voldoende
oplossing bieden voor het verplaatsingsprobleem. Wel kan, als dit noodzakelijk is, een rolstoel verstrekt worden in
aanvulling op dergelijke voorzieningen, mits het gebruik dagelijks noodzakelijk is. De nadere verstrekkingscriteria
worden vastgelegd in de beleidsregels.
Een sportrolstoel, in principe altijd te verstrekken als een persoonsgebonden budget, zal verstrekt worden als zonder
de sportrolstoel sportbeoefening niet mogelijk is of zal zijn. Daarbij dient onder het begrip sportrolstoel uitsluitend
een sportrolstoel verstaan te worden. Andere sportvoorzieningen worden niet verstrekt, evenmin als hulpmiddelen
aan een sportrolstoel zoals een handbike, die alleen voor sportbeoefening, en niet voor het lokaal verplaatsen nodig
is.

Hoofdstuk 7 :     Individuele Begeleiding

Algemeen
De afslanking van de AWBZ, door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport heeft er onder andere toe
geleid dat een aantal voorzieningen, waaronder Ondersteunende Begeleiding Algemeen op psychosociale grondslag
(OB-Alg) uit de AWBZ worden of reeds zijn geschrapt. Daarbij was het uitgangspunt dat de voormalige AWBZ
cliënten en mensen in een daarmee vergelijkbare positie, die geen gebruik meer kunnen maken van deze beëindigde
AWBZ-voorziening, hun ondersteuning zelf moeten regelen.



                                                      28 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>Daar waar dit onmogelijk is kan een beroep worden gedaan op de Wmo.
Artikelen 7.1, 7.2 en 7.3 : Het recht op -, Vormen van - en Omvang van Individuele Begeleiding
Deze bepalingen spreken voor zich en worden niet nader toegelicht.

Artikel 7.4 :      Gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen
Bij het vaststellen van de aanspraak op individuele begeleiding wordt allereerst bezien of en in hoeverre eventueel
andere personen binnen de leefeenheid zelf de problemen kunnen oplossen. Deze ontwikkeling is al onder de
AWBZ-indicatiestelling in gang gezet vanaf het midden van de jaren ’90 van de vorige eeuw. Dit geldt ook voor
gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen.
Gebruikelijke Zorg
Gebruikelijke zorg is de normale, dagelijkse zorg die partners of ouders en inwonende kinderen geacht worden
elkaar onderling te bieden omdat ze als leefeenheid gemeenschappelijk een woning bewonen en op die grond een
gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben voor het functioneren van het huishouden.
Gebruikelijke zorg is ook alleen aan de orde als er een leefeenheid is die gemeenschappelijk een woning bewoont.
Uitwonende kinderen vallen hier dus buiten.
Wettelijke voorliggende voorzieningen
Wanneer er wettelijke voorliggende voorzieningen zijn, dient de hulpvrager daarvan gebruik te maken. Wanneer
zo’n voorziening een adequate oplossing voor het probleem van de zorgvrager zou bieden, bestaat er geen aanspraak
op Wmo-zorg. Het is daarbij niet van belang of de voorliggende voorziening daadwerkelijk aanwezig is of niet.
Er moet bij de indicatiestelling vanuit worden gegaan dat de voorliggende voorziening beschikbaar is. Het feit dat de
instantie die verantwoordelijk is voor de realisatie van de voorzieningen in gebreke is gebleven, is geen reden dit af
te wentelen op de Wmo.
Voorliggende voorzieningen
Er wordt geen individuele ondersteuning toegekend indien de voorziening voor een persoon als de aanvrager
algemeen gebruikelijk is. Voordat er individuele ondersteuning toegekend wordt dient er gebruik te worden gemaakt
van algemeen gebruikelijke voorzieningen voor zover die beschikbaar en passend zijn. Tot de algemeen
gebruikelijke voorzieningen zouden kunnen behoren, bijvoorbeeld:
- kinderopvang, crèche, kinderdagverblijf, overblijfmogelijkheden op school
- voor- of naschoolse opvang),
- oppascentrales,
- maaltijddiensten,
- hondenuitlaat-service,
- boodschappendiensten enz
De wens geen gebruik te maken van dergelijke voorliggende voorzieningen, terwijl deze feitelijk aanwezig zijn, kan
niet leiden tot een indicatie voor individuele ondersteuning, zelfs niet wanneer vanwege financiële overwegingen
wordt afgezien van de voorliggende voorzieningen.
Technische hulpmiddelen
Daarnaast is er geen indicatie voor individuele ondersteuning als de problemen van de aanvrager afdoende kunnen
worden opgelost met technische hulpmiddelen. Deze hulpmiddelen kunnen bestaan uit algemeen gebruikelijke
huishoudelijke apparatuur, zoals:
- een stofzuiger,
- een wasmachine,
- een droogtrommel; of
- een afwasmachine.
Als dergelijke apparaten niet aanwezig zijn maar wel een adequate oplossing zouden bieden voor het probleem,
hebben deze hulpmiddelen de voorkeur boven het inzetten van hulp.
CIZ-protocollen
Bij het vaststellen van de aanspraak op individuele begeleiding wordt allereerst bezien of onder gebruikmaking van
gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische hulpmiddelen de problemen geheel of gedeeltelijk
kunnen worden opgelost. Naast hetgeen hierboven is vermeld, gelden ook de hierop van toepassing zijnde teksten
uit
de vigerende CIZ-protocollen betreffende gebruikelijke zorg, gebruikelijke voorzieningen en technische
hulpmiddelen voor zover deze van toepassing zijn binnen de Wmo. Deze teksten gelden aanvullend op hetgeen in
deze verordening is opgenomen.

Afdeling 2        Procedure




                                                     29 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 8 :     De aanvraag van een voorziening

Artikel 8.1 :         Gebruik aanvraagformulier
In artikel 4:1 van de Algemene wet bestuursrecht is bepaald dat een aanvraag tot het geven van een beschikking
schriftelijk wordt ingediend, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. Dat betekent dat er altijd een eerste
handeling van de kant van de persoon met beperkingen noodzakelijk is: er moet eerst een aanvraag worden
ingediend. Een persoon uit de doelgroep van deze wet kan dus niet verwachten dat vanuit de gemeente op eigen
initiatief iets in zijn of haar richting wordt ondernomen. In lid 1 is bepaald dat de aanvraag plaats dient te vinden op
een daartoe beschikbaar gesteld aanvraagformulier. De aanvraag in het kader van de wet die niet op het beschikbaar
gestelde aanvraagformulier is ingediend, kan echter niet zonder meer buiten behandeling worden gelaten. De
Algemene wet bestuursrecht bepaalt immers dat de aanvraag in ieder geval naam en adres van de persoon met
beperkingen en een aanduiding van de beschikking die gevraagd wordt, dient te bevatten en verder ondertekend
moet zijn. Jurisprudentie leert dat een ondertekend formulier, dat overigens niet is ingevuld, geaccepteerd dient te
worden als de overige benodigde bescheiden daarbij zijn gevoegd. Het ligt voor de hand in een dergelijke situatie te
verzoeken om aanvulling van de gegevens.
Op basis van het amendement-Mosterd c.s. (TK 2005-2006, 30 131, nr. 54 ) is in artikel 5 lid 2 onderdeel a van de
wet opgenomen dat de gemeenteraad bij verordening regels moet vaststellen omtrent de wijze waarop de toegang tot
individuele voorzieningen in samenhang met voorzieningen op het gebied van wonen en zorg als bedoeld in de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten is geregeld.
Gezien de toelichting op dit amendement, waarbij is vermeld dat artikel 5 lid 2 onderdeel a van de wet ertoe strekt
dat “de gemeente bepaalt hoe achter één loket de samenhang van toegang tot voorzieningen krachtens deze wet met
toegang tot zorgvoorzieningen krachtens de AWBZ of toegang tot voorzieningen op het gebied van wonen is
geregeld”, wordt gedoeld op de zogenaamde één-loketgedachte. Wetsbepaling en toelichting lopen echter enigszins
uit elkaar, omdat in de wetsbepaling “voorzieningen op het gebied van wonen en zorg als bedoeld in de Algemene
Wet Bijzondere Ziektekosten” gebundeld (als vallend onder de AWBZ) worden genoemd, terwijl in de toelichting
op het amendement waarop de wetsbepaling is gebaseerd onderscheid wordt gemaakt tussen toegang tot
zorgvoorzieningen krachtens de AWBZ en toegang tot voorzieningen op het gebied van het wonen. Verder wordt er,
zoals hierboven al geciteerd, in de toelichting geen onderscheid meer gemaakt tussen gemeenteraad en college,
slechts “de gemeente” wordt genoemd. Praktisch gezien zal de concrete uitvoering van activiteiten in het zorgloket
en de werking ervan een typische uitvoeringsactiviteit zijn, dus naar zijn aard vallen onder de verantwoordelijkheid
van het college. De door de gemeenteraad vast te stellen verordening beperkt zich daarom tot het aanwijzen van een
loket,waarbij de nadere uitwerking daarvan via het college geregeld moeten worden.

Artikel 8.2 :      Inlichtingen, onderzoek, advies en beschikking
Lid 1 bepaalt dat het college bevoegd is de persoon met beperkingen op te roepen in persoon te verschijnen en te
ondervragen op een door het college te bepalen plaats en tijdstip en te laten onderzoeken en/of ondervragen door een
of meer daartoe aangewezen deskundigen. Dit alles met de beperking dat dit in het belang moet zijn van de
aanvraag.
Advies wordt in elk geval ingewonnen wanneer het een eerste aanvraag door de betrokken betreft. Dit bijvoorbeeld
om te kunnen beoordelen of het wellicht om een progressief ziektebeeld gaat, waarbij vooruitlopend op dit proces
reeds eerder ingrijpender maatregelen getroffen dienen te worden dan op het moment van de aanvraag nodig lijkt.
Doorslaggevend is echter dat vanaf het begin duidelijk geobjectiveerd wordt wat er medisch gezien speelt bij de
betrokken persoon met beperkingen. Het spreekt voor zich dat bij de overgang van AWBZ en Wet voorzieningen
gehandicapten naar deze wet voor diegenen die al een voorziening hadden niet wordt gesproken van een eerste
aanvraag. Van een eerste aanvraag wordt gesproken als een persoon met beperkingen niet eerder een voorziening
heeft aangevraagd. Een afwijzing om medische redenen , zoals bedoeld onder c is enkel mogelijk op basis van
medisch advies..
Met name wanneer de aard van de aandoening niet echt duidelijk is, is advies onontbeerlijk; soms kan een op het
oog
eenvoudige aanvraag leiden tot een stroom van verdere aanvragen, zonder dat duidelijk is wat iemand mankeert. Dat
kan bij verstrekking van voorzieningen zelfs tot invaliderende effecten voor de persoon met beperkingen en
onnodige kosten voor de gemeente leiden. Dit probleem speelt in het bijzonder bij een aantal zogeheten (medisch)
moeilijk objectiveerbare aandoeningen: (m)moa’s.
Tot slot vraagt het college advies, indien dit overigens gewenst wordt geacht. Het zal duidelijk zijn dat hier een scala
aan argumenten op te voeren valt. Door deze bepaling is het echter te allen tijde mogelijk om advies te vragen. Het
is
verstandig hierbij te (kunnen) motiveren waarom advies gevraagd wordt, met het oog op een eventuele
beroepsprocedure, waarin dit een rol zou kunnen spelen.



                                                      30 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>De bepaling in lid 3 spreekt voor zich; het is duidelijk dat gegevens inzake de medische toestand, het inkomen, de
woonsituatie en allerlei andere gegevens noodzakelijk kunnen zijn om een aanvraag te kunnen beoordelen. Er is een
duidelijke praktische samenhang met artikel 8.1 lid 1 van deze verordening, inzake het gebruik van een door het
college te verstrekken formulier. Door middel van gebruik van een formulier kunnen de procedures inzake de
gegevensverstrekking worden gestroomlijnd.
Uiteraard moet er niet meer worden opgevraagd dan noodzakelijk is voor het nemen van een besluit op de aanvraag,
zie hieromtrent ook artikel 4:3 Algemene wet bestuursrecht. Weigert de persoon met beperkingen echter de voor het
nemen van het besluit noodzakelijke gegevens te verstrekken, dan rest het college niets anders dan de aanvraag
volgens de procedure van artikel 4:5 Algemene wet bestuursrecht buiten behandeling te laten.
Ten aanzien van het omgaan met de – vaak privacygevoelige – gegevens moet de gemeente rekening houden met de
verplichtingen die voortvloeien uit de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp).
Lid 4 geeft aan dat bij de advisering gebruik gemaakt moet worden van de zogenaamde ICF-classificatie van de
Wereld Gezondheidsorganisatie. Deze bepaling is in de verordening opgenomen naar aanleiding van de toelichting
op het amendement Miltenburg c.s. (TK 2005-2006, 30 131, nr. 65), waarin staat “Voor de gemeentelijke
uitvoeringspraktijk biedt de International Classification of Functions, Disabilities and Impairments (ICF
classificatie)
een uniform begrippenkader dat als grondslag kan dienen om de behoefte aan voorzieningen in individuele gevallen
vast te stellen.”
Mede omdat bij de indicatiestelling van de diverse functies in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten eveneens
van deze classificatie gebruik wordt gemaakt kan het gebruik van de ICF-classificatie afstemming tussen de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten en deze wet vergemakkelijken.

Artikel 8.3 :       Samenhangende afstemming
In artikel 5 lid 2 onderdeel b van de wet is vastgelegd dat de gemeenteraad in de verordening bepaalt op welke wijze
de verkrijging van individuele voorzieningen samenhangend afgestemd wordt op de situatie van de persoon met
beperkingen. Deze bepaling is bedoeld om, naast de toepassing van algemene bestuursrechtelijke
zorgvuldigheidseisen, de inhoud van de voorzieningen zelf, vanuit cliëntperspectief, in samenhang te bezien. Hier
gaat het naar zijn aard om uitvoeringsbeleid. Daarvoor is een specifieke onderzoeksverplichting aan het college
opgelegd.

Hoofdstuk 9 :     Wijziging, intrekking, terugvordering en overgangsbepaling

Artikel 9.1 :      Wijzigingen in de situatie
Het spreekt voor zich dat wijzigingen in de situatie gemeld dienen te worden in al die gevallen dat zij van invloed
zijn op de verstrekte of te verstrekken voorzieningen.

Artikel 9.2 :      Intrekking van een voorziening
Duidelijk is, dat verstrekking van voorzieningen gebonden is aan voorwaarden. Het is in verband met het
kenbaarheidvereiste, verwoord in de passage “waarvan redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze van invloed zijn
op het recht op een voorziening”, van groot belang om de beschikkingsvoorwaarden duidelijk te vermelden in een
beschikking. Het is daarom raadzaam om een belanghebbende te wijzen op de voorwaarden die het recht op de
voorziening met zich meebrengen. Daarnaast is het belangrijk in de beschikking ook expliciet te wijzen op de
verplichting om wijzigingen in de situatie aan het college door te geven. Mocht er sprake zijn van een, om wat voor
reden dan ook, ten onrechte toegekende voorziening, dan vergemakkelijkt een duidelijke formulering in de
beschikking een eventuele beëindiging of terugvordering van (het recht op) een voorziening , omdat de
belanghebbende zich dan niet kan beroepen op onbekendheid met de feiten.

Artikel 9.3 :        Terugvordering
De wet bevat geen bepalingen omtrent terugvordering van voorzieningen, wat reden is om deze mogelijkheid op te
nemen in de verordening, omdat er anders geen juridische basis is om voorzieningen terug te vorderen. Indien er,
naar later blijkt, ten onrechte is uitbetaald of geleverd (voorziening in natura) is, kan het college de voorziening
geheel of gedeeltelijk terugvorderen. Het besluit tot herziening van het recht op de voorziening en de daaraan
gekoppelde terugvordering biedt echter geen executoriale titel, zoals bijvoorbeeld in de Wet werk en bijstand het
geval is bij terugvordering. Er is wel sprake van een civielrechtelijke vordering op grond van onverschuldigde
betaling waarvoor het Burgerlijk Wetboek, boek 6 artikel 203 e.v. de wettelijke basis biedt. Aan de gerechtelijke
procedure zijn kosten verbonden, met name in gevallen waarin de vordering hoger is dan € 5.000,00 en dus een
procedure met procureurstelling bij de rechtbank noodzakelijk is. Bij lagere bedragen kan een eenvoudige
dagvaardingsprocedure bij de kantonrechter gevolgd worden, zonder verplichte procureurstelling.



                                                     31 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>Het ligt voor de hand dat van de terugvorderingmogelijkheid in ieder geval gebruik wordt gemaakt indien er aan de
zijde van de persoon met beperkingen sprake is van verwijtbaarheid. Wanneer deze dus bewust verkeerde gegevens
heeft verstrekt, bijvoorbeeld over zijn inkomen. Ook kan terugvordering van een voorziening in natura aan de orde
zijn wanneer de persoon met beperkingen in gebreke blijft zijn eigen bijdrage binnen de gestelde termijn en na
aanmaning te voldoen. Het is raadzaam vooraf een inschatting te maken van de kosten en te verwachten baten,
gezien de mogelijke kosten van een civielrechtelijke procedure. Daarbij moet niet alleen gekeken worden naar de
kosten van inschakeling van een procureur, maar ook naar mogelijke invorderingskosten, zoals de kosten van
inschakeling van een deurwaarder.
Wanneer blijkt dat een financiële tegemoetkoming of een gemaximeerde vergoeding binnen zes maanden na de
uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de voorziening waarvoor deze is verleend, kan deze betaling
ook worden teruggevorderd. Het gaat hierbij om voorzieningen waarbij de uitbetaling van de tegemoetkoming of de
vergoeding aan de aanschaf van de voorziening voorafgaat. Bij bouwkundige of woontechnische
woonvoorzieningen
zal dit in de regel niet voorkomen omdat de uitbetaling pas dan plaatsvindt nadat de aanpassing is uitgevoerd.
Artikel
9.3 is dus niet van toepassing op bouwkundige of woontechnische woonvoorzieningen.

Artikel 9.4 :       Overgangsbepaling
Met dit artikel is in het eerste lid bedoeld aan te geven dat besluiten die zijn genomen op grond van eerdere
verordeningen vallen onder de nieuwe, nu vigerende verordening.
Hierdoor blijven de rechten en plichten van betrokkenen op basis van deze verordening in stand.
Middels het tweede lid is duidelijk gemaakt dat indien er een aanvraag wordt ingediend voor het tijdstip van
inwerkingtreding van deze verordening, daarop de op dat moment geldende verordening van toepassing is.

Afdeling 3        Slot

Hoofdstuk 10 : Slotbepalingen

Artikel 10.1 :      Hardheidsclausule
Artikel 10.1 bepaalt dat het college in bijzondere gevallen ten gunste van de persoon met beperkingen of
woningeigenaar kan afwijken van de bepalingen van deze verordening, en dus niet van de in de wet zelf genoemde
bepalingen. Zonodig wordt hierbij advies ingewonnen. Dit afwijken kan alleen maar ten gunste en nooit ten nadele
van de betrokken persoon met beperkingen of de eigenaar van de woonruimte. Verder is met nadruk gemeld: in
bijzondere gevallen. Het gebruik maken van de hardheidsclausule moet beschouwd worden als een uitzondering en
niet als een regel. Het college moet in verband met precedentwerking dan ook duidelijk aangeven waarom in een
bepaalde situatie van de verordening wordt afgeweken.

Artikel 10.2 :     Indexering
Deze bepaling, maakt het mogelijk alle bedragen, genoemd in het op de verordening gebaseerde Besluit, te
indexeren. Indexering voor de meeste van de op deze verordening gebaseerde normbedragen vindt plaats volgens
het
CBS-prijsindexcijfer voor de gezinsconsumptie. Het Besluit maatschappelijke ondersteuning bepaalt in artikel 4.5.
lid 1 dat ook de bedragen van de eigen bijdragen en het eigen aandeel jaarlijks aan de hand van de prijsindex voor
de
gezinsconsumptie worden gewijzigd bij ministeriële regeling. Het ligt voor de hand wijzigingen in bedragen in de
lokale Verordening tegelijkertijd hiermee door te voeren.



Artikel 10.3 :   Evaluatie
Op grond van dit artikel dient het gemeentelijk beleid periodiek geëvalueerd te worden. Dat beleid omvat zowel het
algemene beleid, zoals door de gemeenteraad neergelegd in de Verordening, als het uitvoeringsbeleid, dat onder de
bevoegdheid van het college is neergelegd in beleidsregels. Indien de evaluatie daartoe aanleiding geeft,
bijvoorbeeld omdat het voorzieningenniveau te hoog of te laag blijkt te zijn, dient de evaluatie te leiden tot
aanpassing van de Verordening of van de beleidsregels.

Artikelen 10.4. en 10.5 : Citeertitel en Inwerkingtreding
Deze bepalingen spreken voor zich en worden niet nader toegelicht.



                                                     32 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>33 van 33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>