<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Algemene plaatselijke verordening gemeente Kerkrade 2017
Inhoud
  Algemene plaatselijke verordening gemeente Kerkrade 2017................................................... 15
  Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen .............................................................................................. 15
    Artikel 1:1 Begripsbepalingen .................................................................................................... 15
    Artikel 1:2 Beslistermijn ............................................................................................................. 15
    Artikel 1:3 Indiening aanvraag .................................................................................................. 15
    Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen ................................................................................ 15
    Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing ............................................. 16
    Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing ......................................... 16
    Artikel 1:7 Termijnen .................................................................................................................. 16
    Artikel 1:8 Weigeringsgronden .................................................................................................. 16
Hoofdstuk 2. Openbare orde ............................................................................................................. 16
  Afdeling 1. Bestrijding van ongeregeldheden .............................................................................. 17
    Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden...................................................................... 17
  Afdeling 2. Betoging........................................................................................................................ 17
    Artikel 2:2 Optochten ................................................................................................................. 17
    Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen .................................................. 17
    Artikel 2:4 Afwijking termijn ..................................................................................................... 18
    Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens ......................................................................................... 18
  Afdeling 3. Verspreiden van gedrukte stukken ............................................................................ 18
    Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen18
  Afdeling 4. Vertoningen e.d. op de weg ....................................................................................... 18
    Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d. .............................................................................. 18
    Artikel 2:8 Dienstverlening ........................................................................................................ 18
    Artikel 2:9 Straatartiest e.d. ....................................................................................................... 18
  Afdeling 5. Bruikbaarheid en aanzien van de weg ...................................................................... 19
    Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg ............................................................................. 19
    Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg .................................................................... 20
  Afdeling 6. Veiligheid op de weg .................................................................................................. 20
    Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid .................................................................................... 20
    Artikel 2:14 Winkelwagentjes .................................................................................................... 20
    Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp .................................................. 21
    Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d....................................................................................... 21
    Artikel 2:17 Kelderingangen e.d. ............................................................................................... 21
                                                                                                                                                  1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>    Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen ......................................................... 21
    Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp ....................................................................... 21
    Artikel 2:20 Vallende voorwerpen ............................................................................................ 22
    Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting ........................................................ 22
    Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn ...................................................................... 22
    Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs ............................................................................................... 22
  Afdeling 7. Evenementen ................................................................................................................ 22
    Artikel 2:24 Begripsbepaling ...................................................................................................... 22
    Artikel 2:25 Evenementenvergunning ....................................................................................... 23
    Artikel 2:26 Ordeverstoring ....................................................................................................... 24
    Artikel 2:33 Plaatsbewijzen ........................................................................................................ 26
    Artikel 2:34 Stadionomgevingsverbod ....................................................................................... 26
  Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingen algemeen ......................................................... 26
    Artikel 2:35 Begripsbepalingen.................................................................................................. 26
    Artikel 2:36 Exploitatie openbare inrichting ............................................................................ 27
    Artikel 2:37 Uitzondering vergunningsplicht ............................................................................ 28
    Artikel 2:38 Persoonseisen .......................................................................................................... 28
    Artikel 2:40 Weigeringsgronden openbare inrichting zijnde een alcoholvrij bedrijf ............ 28
    Artikel 2:41 Voorwaarden en voorschriften .............................................................................. 29
    Artikel 2:42 Intrekkingsgronden ................................................................................................. 30
    Artikel 2:43 Reikwijdte vergunning alcoholvrij bedrijf ............................................................ 30
    Artikel 2:44 Exploitatie terras ...................................................................................................... 31
    Artikel 2:46 Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting ............................................................. 31
    Artikel 2:47 Verplichtingen van de exploitant en de leidinggevende alcoholvrij bedrijf ..... 32
    Artikel 2:48 Aanvraag vergunning.............................................................................................. 32
    Artikel 2:49 Beslissing op de aanvraag. ..................................................................................... 32
    Artikel 2:50 Vervallen van de vergunning ................................................................................. 33
    Artikel 2:51 Sluiting van de horeca-inrichting .......................................................................... 33
    Artikel 2:52 Verboden gedragingen .......................................................................................... 33
    Artikel 2:55 Toezicht en handhaving openbare inrichtingen .................................................. 34
Afdeling 8A. Exploitatievergunning en toezicht smart- en headshop ............................................. 34
    Artikel 2:57 Begripsomschrijvingen ........................................................................................... 34
    Artikel 2:58 Vergunningplicht smart- en headshops ................................................................ 35
    Artikel 2:59 Afnemend maximum .............................................................................................. 35
    Artikel 2:60 Beslissingstermijn.................................................................................................... 35
    Artikel 2:61 Gedragseisen ........................................................................................................... 35
                                                                                                                                              2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>  Artikel 2:62 Weigeringsgronden ................................................................................................ 36
  Artikel 2:63 Aanwezigheid exploitant/leidinggevende ............................................................ 37
  Artikel 2:64 Verplaatsing inrichting ........................................................................................... 37
  Artikel 2:65 Sluitingsuur .............................................................................................................. 38
  Artikel 2:66 Afwijking sluitingsuur; tijdelijke sluiting .............................................................. 38
  Artikel 2:67 Sluiting ..................................................................................................................... 38
  Artikel 2:68 Aanwezigheid in gesloten inrichting .................................................................... 38
  Artikel 2:69 Intrekking vergunning ............................................................................................ 38
  Artikel 2:70 Toegang ambtenaren van politie ........................................................................... 38
Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf ............................ 39
  Artikel 2:71 Begripsbepaling ...................................................................................................... 39
  Artikel 2:72 Kennisgeving exploitatie ....................................................................................... 39
  Artikel 2:73 Nachtregister .......................................................................................................... 39
  Artikel 2:74 Verschaffing gegevens nachtregister ................................................................... 39
  Artikel 2:75 Begripsbepalingen: ................................................................................................. 39
  Artikel 2:76 Werkingsgebied ...................................................................................................... 40
  Artikel 2:77 Vergunning kamerverhuur ..................................................................................... 40
  Artikel 2:78 Aanvraag en besluit op aanvraag .......................................................................... 40
  Artikel 2:79 Weigeringsgronden ................................................................................................ 41
  Artikel 2:80 Intrekkingsgronden ................................................................................................. 41
  Artikel 2:81 Hardheidsclausule .................................................................................................. 42
  Artikel 2:82 Toezicht, controle en handhaving. ....................................................................... 42
  Artikel 2:83 Medewerking bij toezicht en controle .................................................................. 42
Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden .............................................................................. 42
  Artikel 2:84 Speelgelegenheden ................................................................................................ 42
  Artikel 2:85 Kansspelautomaten ................................................................................................ 43
Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid ......................................................... 43
  Artikel 2:86 Betreden gesloten woning of lokaal .................................................................... 43
  Artikel 2:87 Plakken en kladden ................................................................................................ 43
  Artikel 2:88 Vervoer plakgereedschap e.d. .............................................................................. 44
  Artikel 2:89 Vervoer inbrekerswerktuigen ............................................................................... 44
  Artikel 2:91 Betreden van plantsoenen e.d. ............................................................................. 44
  Artikel 2:92 Rijden over bermen e.d......................................................................................... 45
  Artikel 2:93 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen ............................................................. 45
  Artikel 2:94 Verboden drankgebruik ........................................................................................ 45
  Artikel 2:95 Verboden gedrag bij of in gebouwen .................................................................. 45
                                                                                                                                                 3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>  Artikel 2:96 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten .......................... 45
  Artikel 2:97 Neerzetten van fietsen e.d.................................................................................... 46
  Artikel 2:98 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d. ....................... 46
  Artikel 2:99 Bespieden van personen ....................................................................................... 46
  (gereserveerd) ............................................................................................................................... 46
  Artikel 2:100 Bewakingsapparatuur.......................................................................................... 46
  Artikel 2:101 Nodeloos alarmeren ............................................................................................ 46
  Artikel 2:102 Alarminstallaties .................................................................................................. 46
  Artikel 2:103 Loslopende honden ............................................................................................. 46
  Artikel 2:104 Verontreiniging door honden............................................................................. 47
  Artikel 2:105 Verplichting tot het voeren van ruimmiddel .................................................... 47
  Artikel 2:106 Verontreiniging door paarden............................................................................ 47
  Artikel 2:107 Gevaarlijke honden ............................................................................................. 47
  Artikel 2:108 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dieren ................................ 48
  Artikel 2:109 Wilde dieren......................................................................................................... 48
  Artikel 2:110 Loslopend vee ...................................................................................................... 48
  Artikel 2:111 Duiven................................................................................................................... 48
  Artikel 2:112 Bijen ...................................................................................................................... 49
  Artikel 2:113 Bedelarij ................................................................................................................ 49
Afdeling 12. Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen ............................................. 49
  Artikel 2:114 Begripsbepaling.................................................................................................... 49
  Artikel 2:115 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister .................................. 49
  Artikel 2:116 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht .. 50
  Artikel 2:117 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen .................................... 50
Afdeling 13. Vuurwerk ................................................................................................................... 50
  Artikel 2:118 Begripsbepaling.................................................................................................... 50
  Artikel 2:119 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens de verkoopdagen ................... 50
  Artikel 2:120 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling........................ 51
  Artikel 2:122 Drugshandel op straat en openbare plaats ....................................................... 51
  Artikel 2:123 Openlijk drugsgebruik......................................................................................... 51
Afdeling 15. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden, cameratoezicht op openbare
plaatsen en gebiedsontzegging ...................................................................................................... 52
  Artikel 2:124 Bestuurlijke ophouding ....................................................................................... 52
  Artikel 2:125 Veiligheidsrisicogebieden ................................................................................... 52
  Artikel 2:126 Cameratoezicht op openbare plaatsen ............................................................. 52
  Artikel 2:127 Gebiedsontzeggingen .......................................................................................... 52
                                                                                                                                                    4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>     Artikel 2:128 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet .............................. 53
( gereserveerd) ...................................................................................................................................... 53
Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante onderwerpen...................... 54
   Afdeling 1. Algemene bepalingen.................................................................................................. 54
     Artikel 3:1 Afbakening ................................................................................................................ 54
   Afdeling 2. Vergunning seksbedrijf ............................................................................................... 54
     Artikel 3:3 Vergunning ............................................................................................................... 55
     Artikel 3:5 0-optie raam- en straatprostitutie en maximering aantal seksinrichtingen en
     sekswinkels ................................................................................................................................... 55
     Artikel 3:6 Aanvraag ................................................................................................................... 55
     Artikel 3:7 Weigeringsgronden .................................................................................................. 56
     Artikel 3:9 Intrekkingsgronden .................................................................................................. 58
     Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden .................................................................. 58
   Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijf ................................................................................................ 58
     Paragraaf 3.1 Regels voor alle seksbedrijven ........................................................................... 59
     Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang .................................. 59
     Artikel 3:13 Adverteren .............................................................................................................. 59
     Paragraaf 3.2 Regels voor alle prostitutiebedrijven en prostituees ....................................... 59
     Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees ..................................................................... 59
     Artikel 3:15 Bedrijfsplan............................................................................................................. 59
     Artikel 3:16 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder prostitutiebedrijf .... 60
     Paragraaf 3.3. Raam- en Straatprostitutie ................................................................................ 61
     Artikel 3:17 Raamprostitutie ...................................................................................................... 61
     Artikel 3:18 Straatprostitutie ..................................................................................................... 61
     Artikel 3:20 Verbodsbepalingen klanten .................................................................................. 62
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het uiterlijk aanzien van
de gemeente ......................................................................................................................................... 62
   Afdeling 1. Geluidhinder en verlichting ....................................................................................... 62
     Artikel 4:1 Begripsbepalingen .................................................................................................... 62
     Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten ................................................................... 63
     Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten ......................................................................... 64
     Artikel 4:5 Onversterkte muziek ............................................................................................... 64
     Artikel 4:6 Overige geluidhinder ............................................................................................... 64
     Artikel 4:6a (Geluid)hinder in de openlucht ............................................................................ 65
     Artikel 4:6b Mosquito ................................................................................................................. 65
   Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging.................................................................... 65
                                                                                                                                                          5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>   Artikel 4:7 Straatvegen ............................................................................................................... 65
   Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen ...................................................................................... 65
   Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
   gebouwen ..................................................................................................................................... 65
   Artikel 4:10 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz. .................................... 66
   Artikel 4:11 Stankoverlast door gebruik van meststoffen ...................................................... 66
   Artikel 4:12 Verbod hinderlijke, gevaarlijke of ontsierende reclame ................................... 66
   Artikel 4:13 Vergunningplicht lichtreclame............................................................................. 67
 Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen ......................................................................... 67
   Artikel 4:14 Begripsbepaling ...................................................................................................... 67
   Artikel 4:15 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen ............................................ 67
   Artikel 4:16 Aanwijzing kampeerplaatsen ............................................................................... 68
   Artikel 4:17 Begraven krengen ................................................................................................... 68
Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente ......................... 68
 Afdeling 1. Parkeerexcessen .......................................................................................................... 68
   Artikel 5:1 Begripsbepalingen .................................................................................................... 68
   Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d. ...................................................... 68
   Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen ........................................................................ 69
   Artikel 5:4 Defecte voertuigen .................................................................................................. 69
   Artikel 5:5 Voertuigwrakken en achtergelaten motorvoertuigen.......................................... 69
   Artikel 5:6 Kampeermiddelen, aanhangwagens e.a. ............................................................... 69
   Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen ........................................................................... 70
   Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen ............................................................................... 70
   Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen ................................................. 70
   Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen................................ 70
   Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets............................................................................. 71
 Afdeling 2. Collecteren ................................................................................................................... 71
   Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen ......................................................................... 71
 Afdeling 3. Venten .......................................................................................................................... 71
   Artikel 5:14 Begripsbepaling ...................................................................................................... 71
   Artikel 5:15 Ventverbod ............................................................................................................. 72
   Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuiting ................................................................................... 72
 Afdeling 4. Standplaatsen ............................................................................................................... 72
   Artikel 5:17 Begripsbepaling ...................................................................................................... 72
   Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden ................................................... 73
   Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende ............................................................................... 73
                                                                                                                                                     6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>   Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen ......................................................................................... 73
   Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht ................................................................................................. 73
 Afdeling 5. Snuffelmarkten ............................................................................................................ 73
   Artikel 5:22 Begripsbepaling ...................................................................................................... 73
   Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt ...................................................................... 74
 Afdeling 6. Openbaar water .......................................................................................................... 74
   Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water .................................................... 74
   Artikel 5:25 Beschadigen van waterstaatswerken ................................................................... 74
   Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in natuurgebieden ............ 74
   Artikel 5:26 Begripsbepalingen.................................................................................................. 74
   Artikel 5:27 Crossterreinen ........................................................................................................ 75
   Artikel 5:28 Beperking verkeer in natuurgebieden ................................................................. 75
 Afdeling 8. Verbod vuur te stoken ................................................................................................ 76
   Artikel 5:29 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of anderszins vuur te stoken
    ....................................................................................................................................................... 76
 Afdeling 9. Verstrooiing van as ..................................................................................................... 76
   Artikel 5:30 Begripsbepaling ...................................................................................................... 76
   Artikel 5:31 Verboden plaatsen ................................................................................................. 76
   Artikel 5:32 Hinder of overlast .................................................................................................. 77
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen .......................................................................... 77
   Artikel 6:1 Strafbepaling............................................................................................................. 77
   Artikel 6:2 Toezichthouders....................................................................................................... 77
   Artikel 6:3 Binnentreden woningen .......................................................................................... 77
   Artikel 6:4 Intrekking oude verordening .................................................................................. 77
   Artikel 6:5 Overgangsbepaling .................................................................................................. 78
   Artikel 6:6 Inwerkingtreding ...................................................................................................... 78
   Artikel 6:7 Citeertitel .................................................................................................................. 78
 Artikelsgewijze toelichting ............................................................................................................. 79
 Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen .............................................................................................. 79
   Artikel 1:1 Begripsomschrijvingen ............................................................................................ 79
   Artikel 1:2 Beslistermijn ............................................................................................................. 82
   Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag ................................................................ 83
   Artikel 1:3 Indiening aanvraag .................................................................................................. 83
   Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen ................................................................................ 83
   Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing ............................................. 84
   Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing ......................................... 85
                                                                                                                                                               7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>  Artikel 1:7 Termijnen .................................................................................................................. 85
  Artikel 1:8 Weigeringsgronden .................................................................................................. 86
Hoofdstuk 2. Openbare orde ......................................................................................................... 88
Afdeling 1. Bestrijding van ongeregeldheden .............................................................................. 88
  Algemeen ...................................................................................................................................... 88
  Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden...................................................................... 88
Afdeling 2. Betoging........................................................................................................................ 89
  Artikel 2:2 Optochten ................................................................................................................. 89
  Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen .................................................. 89
  Artikel 2:4 Afwijking termijn ..................................................................................................... 94
  Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens ......................................................................................... 94
Afdeling 3. Verspreiden van gedrukte stukken ............................................................................ 94
  Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen95
Afdeling 4. Vertoningen e.d. op de weg ....................................................................................... 97
  Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d. .............................................................................. 97
  Artikel 2:8 Dienstverlening ........................................................................................................ 97
  Artikel 2:9 Straatartiest e.d. ....................................................................................................... 97
Afdeling 5. Bruikbaarheid en aanzien van de weg ...................................................................... 98
  Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg ............................................................................. 98
  Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen van een
  weg .............................................................................................................................................. 101
  Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg .................................................................. 102
Afdeling 6. Veiligheid op de weg ................................................................................................ 104
  Algemeen .................................................................................................................................... 104
  Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid .................................................................................. 105
  Artikel 2:14 Winkelwagentjes .................................................................................................. 105
  Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp ................................................ 106
  Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d..................................................................................... 106
  Artikel 2:17 Kelderingangen e.d. ............................................................................................. 106
  Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen ....................................................... 106
  Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp ..................................................................... 107
  Artikel 2:20 Vallende voorwerpen .......................................................................................... 107
  Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting ...................................................... 107
  Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn .................................................................... 107
  Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs ............................................................................................. 107
Afdeling 7. Evenementen .............................................................................................................. 107
                                                                                                                                                         8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>  Artikel 2:24 Begripsbepaling .................................................................................................... 108
  Artikel 2:25, 2:25a en 2:25b Evenementenvergunning......................................................... 110
  Artikel 2:26 Ordeverstoring ..................................................................................................... 115
Afdeling 7A. Voetbalbepalingen .................................................................................................. 115
Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingen ......................................................................... 117
  Algemeen .................................................................................................................................... 117
  Artikel 2:35 Begripsbepalingen................................................................................................ 120
  Artikel 2:36 Exploitatie openbare inrichtingen...................................................................... 120
  Artikel 2:37 Uitzondering vergunningsplicht ........................................................................ 122
  Artikel 2:38 Persoonseisen ....................................................................................................... 122
  Artikel 2:40 weigeringsgronden .............................................................................................. 123
  Artikel 2:41 Voorwaarden en voorschriften .......................................................................... 123
  Artikel 2:42 Intrekkingsgronden .............................................................................................. 123
  Artikel 2:43 Reikwijdte vergunning alcoholvrij bedrijf ........................................................ 124
  Artikel 2:44 Exploitatie terras .................................................................................................. 124
  Artikel 2:45 Sluitingstijd algemeen ......................................................................................... 124
  Artikel 2:46 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting ....................................................... 126
  Artikel 2:52 Verboden gedragingen ........................................................................................ 129
  Artikel 2:53 Handel binnen openbare inrichtingen .............................................................. 129
  Artikel 2:54 Het college als bevoegd bestuursorgaan........................................................... 129
  Artikel 2:56 ................................................................................................................................ 130
Afdeling 8a exploitatievergunning en toezicht smart- en headshop ....................................... 130
Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf .......................... 130
  Artikel 2:71 Begripsbepaling .................................................................................................... 130
  Artikel 2:72 Kennisgeving exploitatie ..................................................................................... 130
  Artikel 2:73 Nachtregister ........................................................................................................ 130
  Artikel 2:74 Verschaffing gegevens nachtregister ................................................................. 130
Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden ............................................................................ 132
  Artikel 2:84 Speelgelegenheden .............................................................................................. 132
  Artikel 2:85 Kansspelautomaten .............................................................................................. 133
Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid ....................................................... 134
  Artikel 2:86 Betreden gesloten woning of lokaal .................................................................. 134
  Artikel 2:87 Plakken en kladden .............................................................................................. 135
  Artikel 2:88 Vervoer plakgereedschap e.d. ............................................................................ 136
  Artikel 2:89 Vervoer inbrekerswerktuigen ............................................................................. 137
  Artikel 2:90 Vervoer geprepareerde voorwerpen ................................................................. 137
                                                                                                                                                    9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>  Artikel 2:91 Betreden van plantsoenen e.d. ........................................................................... 138
  Artikel 2:92 Rijden over bermen e.d....................................................................................... 138
  Artikel 2:93 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen ........................................................... 138
  Artikel 2:94 Verboden drankgebruik ...................................................................................... 138
  Artikel 2:95 Verboden gedrag bij of in gebouwen ................................................................ 139
  Artikel 2:96 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten ........................ 140
  Artikel 2:97 Neerzetten van fietsen e.d.................................................................................. 140
  Artikel 2:98 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d. ..................... 140
  Artikel 2:99 Bespieden van personen ..................................................................................... 141
  Artikel 2:100 Bewakingsapparatuur........................................................................................ 141
  Artikel 2:101 Nodeloos alarmeren .......................................................................................... 141
  Artikel 2:102 Alarminstallaties ................................................................................................ 142
  Artikel 2:103 Loslopende honden ........................................................................................... 142
  Artikel 2:104 Verontreiniging door honden........................................................................... 144
  Artikel 2:105 Verplichting tot het voeren van ruimmiddel .................................................. 144
  Artikel 2:106 Verontreiniging door paarden.......................................................................... 144
  Artikel 2:107 Gevaarlijke honden ........................................................................................... 144
  Artikel 2:108 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dieren.............................. 145
  Artikel 2:109 Wilde dieren....................................................................................................... 146
  Artikel 2:110 Loslopend vee .................................................................................................... 146
  Artikel 2:211 Duiven................................................................................................................. 146
  Artikel 2:64 Bijen ...................................................................................................................... 147
  Artikel 2:113 Bedelarij .............................................................................................................. 147
Afdeling 12. Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen ........................................... 148
  Artikel 2:114 Begripsbepaling.................................................................................................. 148
  Artikel 2:115 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister ................................ 149
  Artikel 2:116 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht 150
  Artikel 2:117 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen .................................. 151
Afdeling 13. Vuurwerk ................................................................................................................. 151
  Artikel 2:118 Begripsbepaling.................................................................................................. 151
  Artikel 2:119 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens verkoopdagen....................... 152
  Artikel 2:120 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling ...................... 153
Afdeling 14. Drugsoverlast........................................................................................................... 154
  Artikel 2:122 Drugshandel op straat en openbare plaats ..................................................... 154
Afdeling 15. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden, cameratoezicht op openbare
plaatsen en gebiedsontzegging .................................................................................................... 155
                                                                                                                                                10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>  Artikel 2:124 Bestuurlijke ophouding ..................................................................................... 155
  Artikel 2:125 Veiligheidsrisicogebieden ................................................................................. 156
  Artikel 2:126 Cameratoezicht op openbare plaatsen ........................................................... 157
  Artikel 2:127 Gebiedsontzegging ............................................................................................ 158
  Artikel 2:79 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet............................... 159
Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante onderwerpen................ 160
Afdeling 1. Algemene bepalingen................................................................................................ 160
  Artikel 3:1 Afbakening .............................................................................................................. 160
  Artikel 3:2 Begripsbepaling ...................................................................................................... 161
Afdeling 2. Vergunning seksbedrijf ............................................................................................. 163
  Artikel 3:3 Vergunning ............................................................................................................. 163
  Artikel 3:4 Concentratie seksinrichtingen .............................................................................. 164
  Artikel 3:5 0-optie raam- en straatprostitutie en maximering aantal seksinrichtingen ..... 164
  Artikel 3:6 Aanvraag ................................................................................................................. 165
  Artikel 3:7 Weigeringsgronden ................................................................................................ 166
  Artikel 3:8 Eisen met betrekking tot vergunning ................................................................... 166
  Artikel 3:9 Intrekkingsgronden ................................................................................................ 166
  Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden ................................................................ 166
  [Artikel 3:11 Verlenging vergunning ....................................................................................... 167
Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijf .............................................................................................. 167
  Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang ................................ 167
  Artikel 3:13 Adverteren ............................................................................................................ 167
  Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees[; verbod werken voor onvergund
  prostitutiebedrijf] ...................................................................................................................... 168
  Artikel 3:15 Bedrijfsplan........................................................................................................... 168
  Artikel 3:16 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder prostitutiebedrijf .. 170
  Artikel 3:17 Raamprostitutie .................................................................................................... 170
  Artikel 3:18 Straatprostitutie ................................................................................................... 170
  Artikel 3:19 Handhaving straatprostitutie .............................................................................. 170
Afdeling 4. Overige bepalingen ................................................................................................... 170
  Artikel 3:20 Verbodsbepalingen klanten ................................................................................ 170
  Artikel 3:21 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen,
  afbeeldingen en dergelijke ....................................................................................................... 171
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het uiterlijk aanzien
van de gemeente............................................................................................................................ 171
Afdeling 1. Geluidhinder en verlichting ..................................................................................... 171
  Artikel 4:1 Begripsbepalingen .................................................................................................. 171
                                                                                                                                                 11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>  Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten ..................................................................... 171
  Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten ................................................................. 173
  Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten ....................................................................... 175
  Artikel 4:5 Onversterkte muziek ............................................................................................. 175
  Artikel 4:6 Overige geluidhinder ............................................................................................. 176
  Artikel 4:6a (Geluid)hinder in de openlucht .......................................................................... 177
  Artikel 4:6b Mosquito ............................................................................................................... 179
Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging.................................................................. 179
  Algemeen .................................................................................................................................... 179
  Artikel 4:7 Straatvegen ............................................................................................................. 179
  Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen .................................................................................... 179
  Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
  gebouwen ................................................................................................................................... 180
Afdeling 3. Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast ..................................................... 180
  Artikel 4:10 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz. .................................. 180
  Artikel 4:11 Stankoverlast door gebruik van meststoffen .................................................... 180
  Artikel 4:12 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame ....................................................... 180
  Artikel 4:13 Vergunningplicht lichtreclame........................................................................... 181
Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen ....................................................................... 182
  Algemeen .................................................................................................................................... 182
  Artikel 4:14 Begripsbepaling .................................................................................................... 182
  Artikel 4:15 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen .......................................... 182
  Artikel 4:16 Aanwijzing kampeerplaatsen ............................................................................. 182
Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente ................... 182
  Afdeling 1. Parkeerexcessen .................................................................................................... 182
  Algemeen .................................................................................................................................... 182
  Artikel 5:1 Begripsbepalingen .................................................................................................. 186
  Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d. .................................................... 187
  Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen ...................................................................... 188
  Artikel 5:4 Defecte voertuigen ................................................................................................ 188
  Artikel 5:5 Voertuigwrakken en achtergelaten voertuigen .................................................. 189
  Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d. .......................................................................................... 189
  Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen ......................................................................... 190
  Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen ............................................................................. 191
  Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen ............................................... 195
  Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen.............................. 195
                                                                                                                                                    12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>  Artikel spreek voor zicht ........................................................................................................... 195
  Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen ............................................ 195
  Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets........................................................................... 197
Afdeling 2. Collecteren ................................................................................................................. 198
  Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen ....................................................................... 198
Afdeling 3. Venten ........................................................................................................................ 201
  Artikel 5:14 Begripsbepaling .................................................................................................... 201
  Artikel 5:15 Ventverbod ........................................................................................................... 202
  Artikel 5:16 Venten met gedrukte stukken............................................................................. 202
Afdeling 4. Standplaatsen ............................................................................................................. 203
  Artikel 5:17 Begripsbepaling .................................................................................................... 203
  Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden ................................................. 203
  Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende ............................................................................. 209
  Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht ............................................................................................... 209
Afdeling 5. Snuffelmarkten .......................................................................................................... 209
  Artikel 5:22 Begripsbepaling .................................................................................................... 209
  Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt .................................................................... 210
  Artikel 5:23 ................................................................................................................................ 211
Afdeling 6. Openbaar water ........................................................................................................ 212
  Algemeen .................................................................................................................................... 212
  Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water .................................................. 213
  Artikel 5:25 Beschadigen van waterstaatswerken ................................................................. 214
  Artikel 5:26 Begripsbepalingen................................................................................................ 214
  Artikel 5:32 Crossterreinen ...................................................................................................... 214
  Artikel 5:28 Beperking verkeer in natuurgebieden ............................................................... 218
  Artikel 5:29 Verbod vuur te stoken ......................................................................................... 222
Afdeling 9. Verstrooiing van as ................................................................................................... 225
  Artikel 5:30 Begripsbepaling .................................................................................................... 225
  Artikel 5:31 Verboden plaatsen ............................................................................................... 225
  Artikel 5:32 Hinder of overlast ................................................................................................ 226
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen .................................................................... 226
  Algemeen .................................................................................................................................... 226
  Artikel 6:1 Strafbepaling........................................................................................................... 230
  Artikel 6:2 Toezichthouders..................................................................................................... 232
  Artikel 6:3 Binnentreden woningen ........................................................................................ 236
  Artikel 6:4 Intrekking oude verordening ................................................................................ 238
                                                                                                                                                    13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Artikel 6:5 Overgangsbepaling ................................................................................................ 238
Artikel 6:6 Inwerkingtreding .................................................................................................... 239
Artikel 6:7 Citeertitel ................................................................................................................ 239
                                                                                                                                             14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>Algemene plaatselijke verordening gemeente Kerkrade 2017
Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen
Artikel 1:1 Begripsbepalingen
In deze verordening wordt verstaan onder:
a. bebouwde kom: het gebied binnen de grenzen die zijn vastgesteld op grond van artikel 20a van de
Wegenverkeerswet 1994;
b. bevoegd gezag: bestuursorgaan dat bevoegd is tot het nemen van een besluit ten aanzien van een
omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht of ten
aanzien van een al verleende omgevingsvergunning;
c. bouwwerk: hetgeen in artikel 1 van de Bouwverordening Kerkrade daaronder wordt verstaan;
d. college: het college van burgemeester en wethouders;
e. gebouw: hetgeen in artikel 1, eerste lid, onder c, van de Woningwet daaronder wordt verstaan;
f. handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een
commercieel belang te dienen;
g. openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op andere wijze toegankelijk zijn;
h. openbare plaats: hetgeen in artikel 1 van de Wet openbare manifestaties daaronder wordt verstaan;
i. rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft krachtens een zakelijk of persoonlijk recht;
j. weg: hetgeen in artikel 1, eerste lid, onder b van de Wegenverkeerswet daaronder wordt verstaan.
Artikel 1:2 Beslistermijn
1. Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een vergunning of ontheffing binnen acht weken
na de datum van ontvangst van de aanvraag.
2. Het bestuursorgaan kan de termijn voor ten hoogste acht weken verdagen.
3. In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht van toepassing
indien beslist wordt op een aanvraag om een ontheffing als bedoeld in artikel 2:10, vierde lid, of een vergunning
als bedoeld in artikel 2:11, tweede lid, aanhef en onder a, of artikel 4:11.
4. Voor bepaalde, door het bestuursorgaan aan te wijzen vergunningen of ontheffingen kunnen andere (langere)
beslistermijnen gelden.
Artikel 1:3 Indiening aanvraag
(Vervallen)
Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
1. Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden. Deze
voorschriften en beperkingen strekken slechts tot bescherming van het belang of de belangen in verband
waarmee de vergunning of ontheffing is vereist.
2. Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is verplicht de daaraan verbonden voorschriften en
beperkingen na te komen.
                                                                                                               15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
De vergunning of ontheffing is persoonlijk, tenzij bij of krachtens deze verordening anders is bepaald.
Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd:
    a. indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt;
    b. indien op grond van een verandering van de omstandigheden of inzichten opgetreden na het verlenen van
    de ontheffing of vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het belang of de belangen ter
    bescherming waarvan de vergunning of ontheffing is vereist;
    c. indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften en beperkingen niet zijn of worden
    nagekomen;
    d. indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt binnen of gedurende een daarin
    gestelde termijn dan wel, bij het ontbreken van een gestelde termijn, binnen een redelijke termijn; of
    e. indien de houder dit verzoekt.
Artikel 1:7 Termijnen
De vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de vergunning of ontheffing anders is bepaald
of de aard van de vergunning of ontheffing zich daartegen verzet.
Artikel 1:8 Weigeringsgronden
1. Een vergunning of ontheffing kan in ieder geval worden geweigerd in het belang van:
    a. de openbare orde;
    b. de openbare veiligheid;
    c. de volksgezondheid;
    d. de bescherming van het milieu.
2. Een vergunning of ontheffing kan ook worden geweigerd als de aanvraag daarvoor minder dan 3 weken voor
de beoogde datum van de beoogde activiteit is ingediend en daarvoor een behoorlijke behandeling van de
aanvraag niet mogelijk is.
3. De vergunning of ontheffing kan dan wel moet worden geweigerd indien de Bibobtoets, dien onderdeel kan
zijn van een ingediende aanvraag, tot een negatieve uitkomst leidt of indien wordt geweigerd een Bibob
formulier volledig in te vullen dan wel de gevraagde gegevens c.q. stukken niet worden ingediend.
4. Voor bepaalde, door het bevoegd gezag genoemde vergunningen of ontheffingen, kunnen in de betreffende
bepaling of vastgestelde nadere regel ook nog andere of aanvullende weigeringsgronden worden genoemd.
Hoofdstuk 2. Openbare orde
                                                                                                               16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>Afdeling 1. Bestrijding van ongeregeldheden
Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
1. Het is verboden op een openbare plaats deel te nemen aan een samenscholing, onnodig op te dringen of door
uitdagend gedrag aanleiding te geven tot ongeregeldheden.
2. Degene die op een openbare plaats
    a. aanwezig is bij een voorval waardoor ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan;
    b. aanwezig is bij een gebeurtenis die aanleiding geeft tot toeloop van publiek waardoor ongeregeldheden
    ontstaan of dreigen te ontstaan; of
    c. zich bevindt in of aanwezig is bij een samenscholing;
    is verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te vervolgen of zich in de door hem
    aangewezen richting te verwijderen.
3. Het is verboden zich te begeven naar of te bevinden op openbare plaatsen die door of vanwege het bevoegd
bestuursorgaan in het belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van ongeregeldheden zijn afgezet.
4. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde lid gestelde verbod.
5. Het bepaalde in de voorgaande leden is niet van toepassing op betogingen, vergaderingen en godsdienstige
en levensbeschouwelijke samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.
6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Afdeling 2. Betoging
Artikel 2:2 Optochten
[gereserveerd]
Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
1. Degene die het voornemen heeft op een openbare plaats een betoging te houden, waaronder begrepen een
samenkomst als bedoeld in artikel 3, eerste lid van de Wet openbare manifestaties geeft daarvan vóór de
openbare aankondiging en ten minste 7 maal 24 uur voordat de betoging wordt gehouden, schriftelijk kennis
aan de burgemeester.
2. De kennisgeving bevat:
    a. naam en adres van degene die de betoging houdt;
    b. het doel van de betoging;
    c. de datum waarop de betoging wordt gehouden en het tijdstip van aanvang en van beëindiging;
    d. de plaats en, voor zover van toepassing, de route en de plaats van beëindiging;
    e. voor van toepassing, de wijze van samenstelling; en
    f. maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen om een regelmatig verloop te bevorderen.
3. Degene die de kennisgeving doet ontvangt daarvan een bewijs waarin het tijdstip van de kennisgeving is
vermeld.
4. Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag, een
zondag of een algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan uiterlijk op de werkdag die aan de dag
                                                                                                               17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>van dat tijdstip voorafgaat vóór 12.00 uur.
5. De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden op verzoek een kennisgeving in behandeling nemen
buiten deze termijn.
Artikel 2:4 Afwijking termijn
(Vervallen)
Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens
(Vervallen)
Afdeling 3. Verspreiden van gedrukte stukken
Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen
1. Het is verboden gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen onder publiek te verspreiden dan wel
openlijk aan te bieden op door het college aangewezen openbare plaatsen.
2. Het college kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde dagen en uren.
3. Het verbod is niet van toepassing op het huis-aan-huis verspreiden of het aan huis bezorgen van gedrukte of
geschreven stukken en afbeeldingen.
4. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod in het eerste lid.
5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Afdeling 4. Vertoningen e.d. op de weg
Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.
[gereserveerd]
Artikel 2:8 Dienstverlening
[gereserveerd]
Artikel 2:9 Straatartiest e.d.
1. Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur of gids op te
treden op door de burgemeester in het belang van de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu aangewezen openbare plaatsen.
2. De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde dagen en uren.
3. De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
                                                                                                                   18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>Afdeling 5. Bruikbaarheid en aanzien van de weg
Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg
1. Het is verboden de weg of een weggedeelte anders te gebruiken dan overeenkomstig de publieke functie
daarvan, indien:
     a. het gebruik schade toebrengt of kan toebrengen aan de weg, de bruikbaarheid van de weg belemmert of
     kan belemmeren, dan wel een belemmering vormt of kan vormen voor het beheer of onderhoud van de weg;
     of
     b. het gebruik niet voldoet aan redelijke eisen van welstand.
2. Van een belemmering voor de bruikbaarheid van de weg is in ieder geval sprake wanneer niet tenminste een
vrije doorgang van 1 meter wordt gelaten op voetpaden en van 2,30 meter op de rijbaan voor fietsers of
gemotoriseerd verkeer.
3. Het college kan in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving nadere regels stellen ten
aanzien van terrassen, uitstallingen en reclameborden.
4. Het bevoegde bestuursorgaan kan ontheffing verlenen van het verbod in het eerste lid.
5. In afwijking van het vierde lid kan het bevoegd gezag een omgevingsvergunning verlenen voor het in het
eerste lid bedoelde gebruik, voor zover dit een activiteit betreft als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder j of k,
van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht.
6. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op:
     a. evenementen als bedoeld in artikel 2;24
     b. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:17; en
     c. overige gevallen waarin krachtens een wettelijke regeling een vergunning voor het gebruik van de weg is
     verleend.
7. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatwerken, artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, of de provinciale wegenverordening.
8. Op de ontheffing bedoeld in het vierde lid is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:10 A (slaap)verblijf op de weg
      1. Het is verboden op de weg, al dan niet in een motorvoertuig, te slapen dan wel op of aan de weg een
           voertuig, woonwagen, tent, caravan of een soortgelijk of ander onderkomen te plaatsen met het
           kennelijke doel dit als slaapplaats te gebruiken of daarin te overnachten dan wel gelegenheid daartoe te
           bieden.
      2. Dit verbod geldt niet indien een vergunning is verleend overeenkomstig deze Apv voor het kamperen
           buiten kampeerterrein.
Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg
1. Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een weg aan te leggen, de verharding daarvan op
te breken, in een weg te graven of te spitten, aard of breedte van de wegverharding te veranderen of anderszins
verandering te brengen in de wijze van aanleg van een weg.
2. De vergunning wordt verleend:
                                                                                                                      19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>     a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien de activiteiten zijn verboden bij een
     bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit; of
     b. door het college in de overige gevallen.
3. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing indien in opdracht van een bestuursorgaan of openbaar
lichaam publieke taken worden verricht.
4. Het verbod is voorts niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht,
de Wet beheer Rijkswaterstaatswerken, de geldende Wegverordening van de provincie Limburg, de
Waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde Telecommunicatieverordening.
5. Op de vergunning bedoeld in het eerste lid is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) van toepassing.
6. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor het leggen, omleggen, vernieuwen, herstellen en
verwijderen van kabels en buizen met toebehoren in wegen door een bedrijf dat zich in het kader van de
openbare voorzieningen bezighoudt met de levering van gas, elektriciteit, water en / of warmte.
Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg
1. Het is verboden zonder omgevingsvergunning van het college een uitweg te maken naar de weg of
verandering te brengen in een bestaande uitweg naar de weg.
2. In afwijking van het bepaalde in artikel 1:8 wordt de vergunning slechts geweigerd:
     a. ter voorkoming van gevaar voor het verkeer op de weg;
     b. indien de uitweg zonder noodzaak ten koste gaat van een openbare parkeerplaats;
     c. indien door de uitweg het openbaar groen op onaanvaardbare wijze wordt aangetast; of
     d. indien er sprake is van een uitweg van een perceel dat al door een andere uitweg wordt ontsloten, en de
     aanleg van deze tweede uitweg ten koste gaat van een openbare parkeerplaats of het openbaar groen.
3. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet beheer
Rijkswaterstaatswerken, de Waterschapskeur of de provinciale wegenverordening.
Afdeling 6. Veiligheid op de weg
Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid
1. Het is verboden bij vorst of dreigende vorst water op de weg te werpen, uit te storten of te laten lopen.
2. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde wordt voorzien in artikel 427,
aanhef en onder 4e, van het Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
Artikel 2:14 Winkelwagentjes
1.Een winkelier die winkelwagentjes ter beschikking stelt is verplicht deze
     a. te voorzien van de naam van het bedrijf of een ander herkenningsteken, en
     b. terstond te verwijderen of te doen verwijderen uit de omgeving van dat bedrijf.
2. Het is verboden een winkelwagentje na gebruik onbeheerd op een openbare plaats achter te laten.
3. Het in het eerste lid onder b bepaalde is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.
                                                                                                               20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp
Het is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te hebben op zodanige wijze dat aan het
wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of dat er op andere wijze voor het wegverkeer hinder of gevaar
ontstaat.
Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een straatkolk, rioolput, brandkraan of een andere
afsluiting die behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te maken of af te dekken.
Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.
1. Kelderingangen en andere lager dan de aangrenzende weg gelegen betreedbare delen van een bouwwerk
mogen geen gevaar voor de veiligheid van de weggebruikers opleveren.
2. Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 427, aanhef en onder 1. of
3. van het Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
1. Het is verboden in bossen, op heide of veengronden dan wel in duingebieden of binnen een afstand van
dertig meter daarvan:
    a. te roken gedurende een door het college aangewezen periode;
    b. voor zover het de open lucht betreft, brandende of smeulende voorwerpen te laten vallen, weg te werpen
    of te laten liggen.
2. De verboden in het eerste lid zijn niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 429,
aanhef en onder 3, van het Wetboek van Strafrecht.
3. De verboden zijn voorts niet van toepassing voor zover het roken plaatsvindt in gebouwen en aangrenzende
erven.
Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp
     1. Het is verboden op, aan of boven het voor voetgangers of (brom)fietsers bestemde deel van de weg op
          enigerlei wijze prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe voorwerpen aan te brengen of te
          hebben hangen lager dan 2,2 meter boven dat gedeelte van de weg.
     2. Het verbod geldt niet voor prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe voorwerpen, die op
          grotere afstand dan 0,25 meter uit de uiterste boord van de weg, op van de weg af gerichte delen van
          een afscheiding zijn aangebracht.
     3. Voor de toepassing van dit artikel wordt onder weg verstaan wat artikel 1 van de Wegenverkeerswet
          1994 daaronder verstaat.
     4. Het verbod in het eerste lid geldt niet voorzover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
          door artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
                                                                                                                 21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>Artikel 2:20 Vallende voorwerpen
[gereserveerd]
Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting
1. De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat op of aan dat bouwwerk voorwerpen,
borden of voorzieningen ten behoeve van het verkeer of de openbare verlichting worden aangebracht,
onderhouden, gewijzigd of verwijderd.
2. Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Waterstaatswet 1900, de
Onteigeningswet, of de Belemmeringenwet Privaatrecht.
Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
1.Het is verboden binnen een afstand van zes meter aan weerszijden van voor stroomgeleiding bestemde draden
van bovengrondse hoogspanningslijnen voorwerpen, opgaand houtgewas of andere objecten, die niet zijn aan te
merken als bouwwerken, hoger dan twee meter te plaatsen of te hebben.
2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen indien de elektrische spanning van de bovengrondse
hoogspanningslijn dat toelaat.
3. Het verbod is niet van toepassing op objecten die deel uitmaken van de hoogspanningslijn.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs
1. Het is verboden:
    a. voor het publiek toegankelijke ijsvlakten te beschadigen, te verontreinigen, te versperren of het verkeer
    daarop op enige andere wijze te belemmeren of in gevaar te brengen;
    b. bakens of andere voorwerpen ten behoeve van de veiligheid geplaatst op de onder a. bedoelde ijsvlakten
    te verplaatsen, weg te nemen, te beschadigen of op enige andere wijze het gebruik daarvan te verijdelen of
    te belemmeren.
2. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht of de
provinciale vaarwegenverordening.
Afdeling 7. Evenementen
Artikel 2:24 Begripsbepaling
1. In deze afdeling wordt onder evenement verstaan elke voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak,
met uitzondering van:
a. bioscoopvoorstellingen;
b. markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet en artikel 5:22 van deze
verordening;
                                                                                                                 22
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>c. kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen;
d. het in een inrichting in de zin van de Drank- en Horecawet gelegenheid geven tot dansen;
e. betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de Wet openbare manifestaties;
f. activiteiten als bedoeld in artikel 2:9 en 2:84 van deze verordening;
g. de door het gemeentebestuur vastgestelde kermissen;
h. voetbalwedstrijden als bedoeld in artikel 2:27 van deze verordening.
2. Onder evenement wordt mede verstaan:
a. een herdenkingsplechtigheid;
b. een braderie;
c. een optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in artikel 2:3 van deze verordening, op de weg;
d. een feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan de weg;
e. een straat-, buurt- of schoolfeest/barbecue op één dag
Artikel 2:25 Evenementenvergunning
     1. Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning van de burgemeester een evenement te
          organiseren.
     2. In nadere regels kunnen categorieën evenementen worden aangewezen.
     3. Voor het aanvragen van een evenementenvergunning stelt de burgemeester een aanvraagformulier vast.
     4. In afwijking van lid 1 is geen vergunning vereist voor een klein evenement, (meldingsplichtig
          evenement) indien:
          a.   het aantal aanwezigen niet meer bedraagt dan 250 personen en/of
          b.   er geen straten/pleinen hoeven te worden afgezet en
          c.   maximaal 1 dag duurt en
          d.   het evenement vindt niet plaats op de rijbaan, fiets- of bromfiets- of parkeergelegenheid of
               anderszins meer dan een geringe belemmering vormt voor het verkeer en de
                hulpdiensten en
          e. een geluidsniveau van maximaal 70 dB(A) op de dichtstbijzijnde gevel dan wel 50 meter afstand.
          f. de eindtijd maximaal 22.00 uur (zo-do) / 23.00 uur (vr-za) bedraagt.
          g. de organisator minimaal vier weken voorafgaande aan het evenement daarvan melding heeft gedaan
               aan de burgemeester.
          h. indien er ook alcohol, als bedoeld in de Drank- en horecawet, zal worden geschonken, dient
               hiervoor een ontheffing conform de Drank- en horecawet te worden aangevraagd.
     5.   De burgemeester stelt een formulier vast voor het melden van een klein evenement.
     6.   In afwijking van lid 4 is een vergunning vereist voor een vechtsportevenement.
     7.   Ten aanzien van (meldingsplichtige) evenementen kan de burgemeester nadere regels stellen.
     8.   De burgemeester kan nadere voorwaarden en beperkingen stellen aan (meldingsplichtige)
          evenementen.
     9.   Het verbod van het eerste lid geldt voorts niet voor een feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan
          de weg, voor zover in het geregeld onderwerp wordt voorzien door artikel 10 juncto 148 van de
          Wegenverkeerswet 1994.
     10.  Op de melding en vergunningen van lid 1 en lid 4 is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet
          bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:25 a Termijn voor het indienen van een melding of aanvraag voor een evenementenvergunning
                                                                                                                  23
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>1. Melding kleine evenementen
a. de organisator stelt burgemeester tenminste 4 weken voorafgaande aan het kleine evenement door middel van
het meldingsformulier in kennis;
b. indien een ontheffing Drank- en horecawet wordt gevraagd, dienen het meldingsformulier en aanvraag
ontheffing minimaal 6 weken voorafgaande aan het kleine evenement te worden ingediend.
2. Vergunning kleinschalige evenementen
De organisator dient minimaal 6 weken voorafgaande aan het kleinschalig evenement, de vereiste aanvraag
evenementenvergunning en eventuele ontheffing/vergunning Drank- en Horecawet in.
3. Vergunning reguliere evenementen
De organisator dient minimaal 3 maanden voorafgaande aan een regulier evenement, de vereiste aanvraag
evenementenvergunning en eventuele ontheffing/vergunning Drank- en Horecawet in.
4. Vergunning middelgrote evenementen
De organisator dient minimaal 6 maanden voorafgaande aan het middelgrote evenement, de vereiste aanvraag
evenementenvergunning en eventuele ontheffing/vergunning Drank- en Horecawet in.
5. Vergunning grote evenementen
De organisator dient 9 maanden en tenminste 6 maanden voorafgaande aan het grote evenement, de vereiste
aanvraag evenementenvergunning, eventuele ontheffing/vergunning Drank- en Horecawet en aanvragen andere
vergunningen en/of ontheffingen in.
Artikel 2:25 b Beslistermijn voor melding en aanvraag evenementenvergunning
1.Melding kleine evenementen
Indien door het kleine evenement de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu
in gevaar zou komen, kan de burgemeester binnen twee weken na ontvangst van de melding besluiten het
organiseren van een evenement te verbieden.
2.Vergunning kleinschalige evenementen
De burgemeester beslist op de aanvraag kleinschalige evenementenvergunning binnen drie weken na ontvangst
van een volledige aanvraag.
3. Vergunning reguliere evenementen
a. De burgemeester beslist op de aanvraag regulier evenementenvergunning binnen zes weken na ontvangst van
een volledig aanvraag.
b. De beslistermijn kan eenmalig met drie weken worden verdaagd.
4.Vergunning middelgrote evenementen
a. De burgemeester beslist op de aanvraag regulier evenementenvergunning binnen 14 weken na ontvangst van
een volledig aanvraag.
b. De beslistermijn kan eenmalig met 6 weken worden verdaagd.
5.Vergunning grote evenementen
a. De burgemeester beslist op de aanvraag voor een grote evenementenvergunning en aanvullende aanvragen
vergunning en/of ontheffingen binnen 20 weken ontvangst van een volledig aanvraag.
b. De beslistermijn kan eenmalig met 6 weken worden verdaagd.
Artikel 2:26 Ordeverstoring
Het is verboden bij een evenement de orde te verstoren.
Afdeling 7A: Voetbal
                                                                                                          24
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Artikel 2:27 Betaalde voetbalwedstrijden
In deze afdeling wordt verstaan onder:
1.Organisator:
a. de betaald voetbalorganisatie Roda J.C. Kerkrade of,
b. indien het gaat om een wedstrijd tussen betaald voetbalorganisaties uit andere gemeenten of tussen
vertegenwoordigende elftallen, de Koninklijke Nederlandse Voetbalbond, dan wel
c. degene die buiten de gevallen genoemd onder a en b een voetbalwedstrijd organiseert, waarbij tenminste één
betaaldvoetbalorganisatie is betrokken.
2. Voetbalwedstrijd:
Een voetbalwedstrijd georganiseerd door een organisator als bedoeld onder lid 1.
3. Stadion:
Het voetbalstadion gelegen aan de Roda J.C. Ring 1. Onder de omgeving wordt verstaan: het gebied dat
begrensd wordt door de volgende wegen: Imstenraderweg, Locht, Beitel en de stadsautoweg N281.
Artikel 2:28 Kennisgeving
1. De organisator van een voetbalwedstrijd is verplicht ten minste dertig dagen voor de vastgestelde speeldag
daarvan schriftelijk kennisgeving te doen aan de Burgemeester. In de door de Burgemeester te bepalen
bijzondere gevallen geldt een termijn van zeven dagen.
2. Kennisgeving als bedoeld in het tweede lid bevat een opgave van het verwachte aantal toeschouwers en bevat
een omschrijving van de wanordelijkheden welke redelijkerwijs kunnen worden tegemoet gezien.
3. De kennisgeving kan meerdere wedstrijden betreffen.
4. De Burgemeester kan het spelen of het doen spelen van een voetbalwedstrijd, bedoeld in het tweede lid,
verbieden:
a. uit vrees voor het ontstaan van ernstige verstoring van de openbare orde;
b. indien geen of niet tijdig schriftelijke kennisgeving als bedoeld in het tweede lid is gedaan.
5. Het is verboden een voetbalwedstrijd, bedoeld in het tweede lid, te spelen of te doen spelen wanneer een
verbod als bedoeld in het vijfde lid is uitgevaardigd.
6. De Burgemeester kan in het belang van de openbare orde en/of veiligheid met betrekking tot een
voetbalwedstrijd, bedoeld in het tweede lid, voorschriften geven.
7. Het in artikel 2:1 lid 2 bepaalde is van overeenkomstige toepassing.
Artikel 2:29 Ordeverstoring
Het is verboden bij een voetbalwedstrijd als bedoeld onder artikel 2:27 lid 2 de orde te verstoren
Artikel 2:30 Opvolgen aanwijzingen
Een ieder is verplicht bij een voetbalwedstrijd alle aanwijzingen van ambtenaren van politie en brandweer in het
belang van openbare orde of veiligheid terstond en stipt op te volgen.
Artikel 2:31 Verwijderingsplicht voetbalsupporters
Personen, die zich door kleding, uitrusting of gedraging manifesteren als voetbalsupporters, en niet in het bezit
zijn van een geldig toegangsbewijs voor de voetbalwedstrijd dan wel tegen wie het vermoeden bestaat dat zij
voornemens zijn de orde te verstoren, zijn verplicht zich op een daartoe strekkend bevel van een ambtenaar van
politie met inachtneming van diens aanwijzingen, naar een in het bevel aangegeven plaats, dan wel buiten de
gemeentegrenzen te begeven.
Artikel 2:32 Supportersstromen
1.Al degenen die behoren tot de supportersaanhang van een bezoekende betaald voetbalclub en dat door
bijvoorbeeld kleding, uitrusting, gedragingen of anderszins kenbaar maken en in het bezit zijn van een geldig
toegangsbewijs voor de te bezoeken wedstrijd zijn verplicht in omstandigheden als bedoeld in artikel 175 van
de Gemeentewet om hun weg naar het stadion te vervolgen zodra ze de gemeente bereiken.
                                                                                                                 25
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>2. Al degenen die behoren tot de supportersaanhang van een bezoekende betaald voetbalclub en dat door
bijvoorbeeld kleding, uitrusting, gedragingen of anderszins kenbaar maken zijn verplicht in omstandigheden als
bedoeld in artikel 175 van de Gemeentewet om direct na afloop van de wedstrijd te vertrekken uit de gemeente.
3. Al degenen die behoren tot de supportersaanhang van een bezoekende betaald voetbalclub en dat door
bijvoorbeeld kleding, uitrusting, gedragingen of anderszins kenbaar maken en niet in het bezit zijn van een
geldig toegangsbewijs voor de wedstrijd almede op een of andere wijze de openbare orde te verstoren of
dreigen te verstoren dan wel racistisch gedrag vertonen of racistische uitlatingen doen zijn verplicht in
omstandigheden als bedoeld in artikel 175 van de Gemeentewet op eerste aanzegging van de politie zich buiten
de gemeentegrenzen te begeven in de door de politie aan te geven route en richting, behalve indien zij
woonachtig zijn in de gemeente Kerkrade.”
Artikel 2:33 Plaatsbewijzen
1. Het is verboden op of aan de weg een plaatsbewijs voor een in het Parkstad Limburg Stadion in het kader van
het betaald voetbal te spelen wedstrijd dan wel een aldaar anderszins te houden activiteit te koop aan te bieden
of ten verkoop voorhanden te hebben anders dan in of vanuit de daartoe bestemde ruimte.
2. Het college kan ontheffing verlenen van het bepaalde in het eerste lid.
Artikel 2:34 Stadionomgevingsverbod
1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde aan een persoon schriftelijk het verbod opleggen
zich op te houden in de omgeving van het stadion vanaf 4 uur voor het vastgestelde aanvangstijdstip tot 4 uur na
afloop van voetbalwedstrijden. Het verbod geldt voor een bepaalde periode welke niet langer is dan 2 jaar.
2. Het in het eerste lid bedoelde verbod geldt niet voor zover de persoon tot wie het verbod gericht is in het
gebied woonachtig is, blijkens opgave in het persoonsregister.
3. De burgemeester kan overgaan tot het opleggen van het in het eerste lid bedoelde verbod, nadat vast is
komen te staan dat de persoon de openbare orde in het stadion of in de omgeving van het stadion heeft
verstoord op een dag dat een wedstrijd van de organisator wordt gespeeld. Tevens kan dit verbod worden
opgelegd aan personen aan wie een stadionverbod is opgelegd.
4. De burgemeester kan nadere regels stellen met betrekking tot het stadionomgevingsverbod.
Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingen algemeen
Artikel 2:35 Begripsbepalingen
1. In deze afdeling wordt verstaan onder:
    a. openbare inrichting:
        1. een hotel, restaurant, pension, café, cafetaria, snackbar, discotheek, buurthuis of clubhuis;
        2. elke andere voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin bedrijfsmatig of in een omvang
        alsof zij bedrijfsmatig was logies wordt verstrekt of dranken worden geschonken of rookwaren of spijzen
        voor directe consumptie ter plaatse worden verstrekt of bereid;
    b. terras: een buiten de besloten ruimte van de openbare inrichting liggend deel daarvan waar sta- of
    zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen vergoeding dranken kunnen worden geschonken of
    spijzen voor directe consumptie ter plaatse kunnen worden bereid of verstrekt.
                                                                                                               26
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>2. Onder openbare inrichting wordt mede verstaan een buiten de besloten ruimte van de openbare inrichting
liggend deel daarvan waar sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen vergoeding dranken
kunnen worden geschonken of spijzen voor directe consumptie ter plaatse kunnen worden bereid of verstrekt.
3. Deze afdeling is tevens van toepassing op een afhaalcentrum, zijnde een voor het publiek toegankelijke
besloten ruimte waarin hoofdzakelijk gerede eetwaren voor gebruik elders dan ter plaatse plegen te worden
verkocht.
4. In deze afdeling wordt verstaan onder:
- alcoholhoudende drank,
- leidinggevende,
- horecabedrijf,
- horecalocaliteit,
- inrichting,
- paracommerciële rechtspersoon,
- sterke drank,
- slijtersbedrijf en
- zwak-alcoholhoudende drank,
dat wat daaronder wordt verstaan in de Drank- en Horecawet.
Artikel 2:36 Exploitatie openbare inrichting
   1.    Het is verboden een openbare inrichting te exploiteren zonder vergunning van de burgemeester.
      2.   Geen vergunning is vereist voor een openbare inrichting die zich bevindt in
     a. een winkel als bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet voor zover de activiteiten van de openbare
     inrichting een nevenactiviteit vormen van de winkelactiviteit;
     b. een zorginstelling;
     c. een museum; of
     d. een bedrijfskantine of – restaurant.
3. De burgemeester verleent op verzoek of ambtshalve vrijstelling van het verbod genoemd in het eerste lid aan
openbare inrichtingen die horecabedrijf zijn als bedoeld in artikel 1 van de Drank- en Horecawet, indien
     a. zich in de zes maanden voorafgaand aan de inwerkingtreding van deze bepaling geen incidenten gepaard
     gaande met geweld, overlast op straat of drugsgebruik en -handel hebben voorgedaan in of bij de inrichting,
     dan wel
     b. de inrichting zich nieuw in de gemeente vestigt en er zich geen weigeringsgronden voordoen als bedoeld
     in artikel 1:8 of in dit hoofdstuk.
4. De vrijstelling wordt ingetrokken wanneer zich een incident heeft voorgedaan als bedoeld in het vijfde lid
onder a.
5. Met de exploitatie van een openbare inrichting mag alleen worden begonnen nadat de gevraagde
vergunning(en) is / zijn verleend. Het bevoegd orgaan kan dienaangaande in bijzondere omstandigheden
afwijken.
6. Aan het exploiteren van een openbare inrichting kunnen nadere regels worden gesteld en kunnen ook
voorwaarden worden verbonden.
                                                                                                               27
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>7. Iedere exploitant en leidinggevende(n) in een openbare inrichting dient zich, ten behoeve van de
bedrijfsvoering, in te spannen om te voldoen aan hetgeen in het horecabeleid ‘Veilig uitgaan’ Kerkrade is
neergelegd.
8. Het horecabeleid ‘Veilig uitgaan’ Kerkrade is onderdeel van iedere vergunning en wordt met deze vergunning
aan de exploitant uitgereikt.
7. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) is
niet van toepassing op de vergunning bedoeld in het eerste lid en op de vrijstelling bedoeld in het vijfde lid.
Artikel 2:37 Uitzondering vergunningsplicht
Het bevoegd orgaan kan bij openbare kennisgeving:
a. bepalen dat het exploiteren van categorieën openbare inrichtingen, al dan niet beperkt tot een bepaald
gebied, is vrijgesteld van de vergunningplicht;
b. nadere regels stellen aan de onder a. genoemde vrijstelling.
Artikel 2:38 Persoonseisen
1. De natuurlijke persoon die een vergunning aanvraagt voor de exploitatie van een alcoholvrij bedrijf
overeenkomstig deze verordening moet:
a. de leeftijd van 18 jaren hebben bereikt en
b. aan de persoonseisen bij of krachtens de artikelen 8 tot 10 van de Drank- en horecawet voldoen met
uitzondering van de leeftijdseis.
c. een recente verklaring omtrent gedrag van de leidinggevende overleggen die uiterlijk drie maanden voor de
datum waarop de vergunningaanvraag is ingediend, is afgegeven.
d. aanvrager een document overlegt waaruit zijn rechtmatig verblijf in Nederland blijkt.
2. De eisen gesteld in lid 1 gelden ook voor leidinggevenden.
3. Indien de vergunning wordt aangevraagd door een rechtspersoon dient natuurlijke persoon die de
rechtspersoon rechtsgeldig vertegenwoordigt te voldoen aan het bepaalde in het eerste lid.
Artikel 2:39 Inrichtingseisen
1. De openbare inrichting van een alcoholvrij bedrijf dient te voldoen aan de eisen gesteld in de artikelen 3 tot
en met 7 van het Besluit eisen inrichtingen Drank- en Horecawet.
2. Het bevoegd orgaan kan op schriftelijk verzoek ontheffing verlenen van het bepaalde in het eerste lid.
3. Het bevoegd orgaan beslist binnen 12 weken nadat het verzoek om ontheffing is ingekomen.
4. Het bevoegd orgaan kan zijn beslissing voor ten hoogste 8 weken verdagen.
5. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) is
niet van toepassing op de vrijstelling bedoeld in het tweede lid.
Artikel 2:40 Weigeringsgronden openbare inrichting zijnde een alcoholvrij bedrijf
Een vergunning wordt door het bevoegd orgaan geweigerd indien,
1. de (natuurlijke) exploitant/ondernemer:
a. die de vergunning heeft gevraagd een openbare inrichting heeft/hebben geëxploiteerd die evenwel op grond
van verstoring van de openbare orde binnen een termijn van vijf jaar voorafgaand aan het indienen van de
aanvraag gesloten is geweest c.q. waarvoor de krachtens deze verordening dan wel de Drank- en Horecawet
verleende vergunning op grond van verstoring van de openbare orde door het daartoe bevoegd orgaan is
ingetrokken;
                                                                                                                  28
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>b. door de ondernemer c.q. degenen die de rechtspersoon rechtsgeldig vertegenwoordigt(en) en/of
leidinggevende(n) niet wordt voldaan aan de persoonseisen zoals bedoeld in artikel 2:38;
c. indien, bij toepassing van de Wet Bibob, de ondernemer resp. aanvrager van de vergunning weigert de
hiervoor gestelde vragen te beantwoorden en/of de gevraagde, noodzakelijke, bescheiden in te dienen;
d. indien er sprake is van toepassing van de Wet Bibob in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel
3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur.
e. indien de aanvrager geen verklaring omtrent gedrag met betrekking tot de leidinggevende overlegt die uiterlijk
drie maanden voor de datum waarop de vergunningaanvraag is ingediend, is afgegeven.
2. de inrichting: De horeca-inrichting niet voldoet aan de inrichtingseisen, als bedoeld in artikel 2:39, tenzij door
het bevoegde orgaan een ontheffing is verleend.
3. De burgemeester kan de vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren als naar zijn oordeel het woon- en
leefklimaat in de omgeving van de openbare inrichting, de openbare orde of de veiligheid nadelig wordt
beïnvloed door de aanwezigheid van het horecabedrijf.
4. Bij de toepassing van de in het vorige lid genoemde weigeringsgrond houdt de burgemeester rekening met:
            a. het karakter van de straat en de wijk waarin het horecabedrijf is gelegen of zal zijn gelegen en de
            te verwachten parkeeroverlast, geluidsoverlast, vervuiling of sociale onveiligheid;
            b.de aard van het horecabedrijf;
            c.de spanning waaraan het woon- en leefklimaat ter plaatse reeds bloot staat;
            d.de wijze van bedrijfsvoering door de exploitant of de leidinggevende en
            e. het levensgedrag van de exploitant of leidinggevende.
            f. (dreigende) aantasting van de openbare orde wordt, waarbij onder aantasting van de openbare orde
            tevens wordt begrepen aantasting van de rechtsorde. Hieronder wordt tevens verstaan de situatie dat
            de horeca-inrichting gevestigd is in de onmiddellijke nabijheid van bedrijven of winkels met een
            dusdanig andere bezoekersgroep, dat de ontmoeting tussen de verschillende bezoekersgroepen
            openbare ordeproblemen heeft of tot gevolg kan hebben;
            g. het geldend bestemmingsplan dan wel met een geldende leefmilieuverordening;
            h. er naar zijn oordeel sprake is van een ongewenste concentratie van horeca-inrichtingen in een
            bepaald gebied, waardoor het gevaar voor aantasting van de openbare orde of het woon- en
            leefklimaat cumulatief toeneemt.
5. Redelijkerwijze moet worden aangenomen dat de feitelijke toestand niet met het in de aanvraag vermelde in
overeenstemming zal zijn.
6. Indien de exploitatie van de openbare inrichting in strijd is met een geldend bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit.
Artikel 2:41 Voorwaarden en voorschriften
1. Het bevoegd orgaan kan aan een vergunning voorwaarden en voorschriften verbinden.
a. Voorwaarden komen voort uit deze verordening en worden ten aanzien van de vergunning van de exploitant
expliciet opgenomen;
b. Voorschriften kunnen door het bevoegd orgaan aan een vergunning worden verbonden en dienen door
exploitant en/of leidinggevenden te worden nageleefd.
                                                                                                                   29
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>2. Gevolgen van voorwaarden en voorschriften
a. Het niet nakomen van voorwaarden, voorschriften, nadere regels of de bepalingen in deze verordening kan
leiden tot het (tijdelijk) sluiten van de inrichting of intrekken van de vergunning;
b. Het niet nakomen van voorwaarden, voorschriften, nadere regels of bepalingen in deze verordening leidt tot
toepassing van sanctie(s), zoals neergelegd in het Horecasanctiebeleid welk beleid onderdeel uitmaakt van deze
verordening;
2. De in het eerste lid, sub b, bedoelde voorschriften kunnen onder meer betrekking hebben op:
a. De openings- en sluitingstijden van de horeca-inrichting;
b. De verkoop van dranken en eetwaren via een loket of automaat vanuit of buiten de besloten ruimte van de
horeca-inrichting;
c. De wijze waarop handelsreclame mag worden gevoerd;
d. Het aantal bezoekers dat gelijktijdig in de inrichting aanwezig mag zijn;
e. De aanwezigheid van de leidinggevende.
3. Het bevoegd orgaan kan de aan een vergunning verbonden voorschriften wijzigen dan wel nieuwe
voorschriften aan de vergunning verbinden.
4. Het is verboden te handelen in strijd met één of meer van de aan de vergunning verbonden voorschriften.
Artikel 2:42 Intrekkingsgronden
1. De vergunning wordt door het bevoegd orgaan ingetrokken indien:
a. Ter verkrijging van de vergunning gegevens zijn verstrekt die zodanig onjuist of anders blijken te zijn, dat op
de aanvraag een andere beslissing zou zijn genomen, als bij de beoordeling daarvan de juiste omstandigheden
volledig bekend waren geweest.
b. Door de wijze van exploitatie het woon- en leefklimaat in de naaste omgeving op ontoelaatbare wijze nadelig
wordt aangetast of dreigt te worden aangetast.
c. Zich in de betrokken horeca-inrichting feiten en/of omstandigheden hebben voorgedaan die de ernstige vrees
wettigen dat het van kracht blijven van de vergunning gevaar oplevert voor de openbare orde.
d. Sprake is van een situatie welke niet in overeenstemming is met hetgeen is bepaald onder de
weigeringsgronden.
e. Niet langer wordt voldaan aan de persoonseisen zoals bedoeld in artikel 2:38.
f. Binnen een termijn van 6 maanden na dagtekening van de vergunning geen gebruik is gemaakt van de
vergunning, anders dan wegens overmacht.
g. Op verzoek van de vergunninghouder(s).
2. Het bevoegd orgaan kan de vergunning intrekken indien:
a. naar zijn oordeel gehandeld wordt in strijd met de aan de vergunning verbonden voorwaarden en/of
voorschriften;
b. er sprake is van een wijziging in de aard van de horeca-inrichting;
c. naar zijn oordeel gehandeld wordt in strijd met de bepalingen van deze afdeling.
d. er aanwijzingen zijn dat in de horeca-inrichting personen werkzaam zijn of zullen zijn in strijd met het bij of
krachtens de Wet arbeid vreemdelingen of de Vreemdelingenwet 2000 bepaalde;
e. indien er sprake is van toepassing van de Wet Bibob in het geval dat na verlenen van de vergunning blijkt dat
sprake is van toepassing van artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar
bestuur.
Artikel 2:43 Reikwijdte vergunning alcoholvrij bedrijf
1. De vergunning geldt uitsluitend voor een of meer in de vergunning vermelde ruimten.
                                                                                                                  30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>2. Bij overlijden van de vergunninghouder kan de openbare inrichting door of namens een van zijn
rechtsopvolgers, die voldoen aan de persoonseisen zoals bedoeld in artikel 2:38, worden voortgezet tot een
maand na het overlijden of indien binnen die termijn ter zake een nieuwe vergunning is aangevraagd tot het
tijdstip waarop op deze aanvraag onherroepelijk is beslist.
Artikel 2:44 Exploitatie terras
1. Het is verboden om zonder vergunning van de burgemeester
a. op de openbare weg een terras te plaatsen of te hebben; of
b. een terras te exploiteren indien zulks vanaf de openbare weg waarneembaar is
indien en voor zover de in het eerste lid, onder a en b bedoelde terrassen betrekking hebben op of onderdeel
vormen van de uitoefening van een horecabedrijf, behoudens het betreft een verzorgings c.q. bejaardentehuis.
2. De in het eerste lid genoemde vergunning kan naast de gronden zoals genoemd in artikel 1:8 worden
geweigerd ter:
a. voorkoming of beperking van overlast;
b. bescherming van het leefmilieu en het karakter van de omgeving;
c. bescherming van het uiterlijk aanzien van de omgeving;
d. bescherming van de verkeersveiligheid of –vrijheid;
e. bescherming van een doelmatig gebruik dan wel een doelmatig onderhoud van de openbare weg.
3. Aan het exploiteren van een terras kunnen nadere regels en voorwaarden worden gesteld.
4. Het is verboden dranken en eetwaren voor directe consumptie ter plaatse te verstrekken buiten dat deel van
de weg dat volgens de vergunning als terras mag worden geëxploiteerd.
5. Op de vergunning bedoeld in lid 1 is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve
beschikking bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:45 Sluitingstijd algemeen
     1. Openbare inrichtingen waarbinnen de verstrekking van alcoholhoudende dranken tot de reguliere
          bedrijfsuitoefening kan worden gerekend zijn gesloten op maandag tot en met vrijdag tussen 02.00 uur
          en 06.00 uur, en op zaterdag en zondag tussen 03.00uur en 06.00 uur, tenzij bij deze verordening,
          nadere regels of de vergunning andere openings- en sluitingstijden zijn bepaald.
     2. Openbare inrichtingen waarbinnen de verstrekking van alcoholhoudende dranken niet tot de reguliere
          bedrijfsuitoefening kan worden gerekend zijn gesloten op maandag tot en met vrijdag tussen 02.00 uur
          en 06.00 uur, en op zaterdag en zondag tussen 04.00uur en 06.00 uur sluitingstijd, tenzij bij deze
          verordening, nadere regels of de vergunning andere openings- en sluitingstijden zijn bepaald.
     3. Het is verboden een openbare inrichting voor bezoekers geopend te hebben, of bezoekers in de
          inrichting te laten verblijven na sluitingstijd.
     4. De burgemeester kan ontheffing verlenen van de sluitingstijd.
     5. Voor een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:36, vierde lid onder a, gelden dezelfde
          sluitingstijden als voor de winkel.
     6. Het eerste en het derde lid zijn niet van toepassing op situaties waarin bij of krachtens de Wet
          milieubeheer is voorzien.
     7. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking
          bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:46 Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting
                                                                                                              31
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, veiligheid of gezondheid of in geval van
bijzondere omstandigheden voor een of meer openbare inrichtingen tijdelijk andere sluitingstijden vaststellen of
tijdelijk sluiting bevelen.
2. Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin artikel 13b van de Opiumwet voorziet.
Artikel 2:47 Verplichtingen van de exploitant en de leidinggevende alcoholvrij bedrijf
1. De vergunning is in de openbare inrichting aanwezig.
2. De leidinggevende geeft de vergunning op eerste vordering van een toezichthouder of opsporingsambtenaar
ter inzage af.
3. Het is verboden een alcoholvrij bedrijf voor het publiek geopend te hebben als de exploitant of de
leidinggevende die als zodanig op de exploitatievergunning staat vermeld niet in het bedrijf aanwezig is.
4. De verleende vergunning geldt niet voor andere gedeelten van de openbare weg dan die, waar dat
verstrekken door de burgemeester uitdrukkelijk is toegestaan.
5. De exploitant doet binnen twee weken na beëindiging van de exploitatie van een bedrijf daarvan mededeling
aan het bevoegde bestuursorgaan.
Artikel 2:48 Aanvraag vergunning
1. Voor het verkrijgen van een vergunning moet een schriftelijke aanvraag bij het bevoegd orgaan worden
ingediend aan de hand van een door het bevoegd orgaan vast te stellen aanvraagformulier.
2. Gelijktijdig met het indienen van de vergunningaanvraag dienen de volgende bescheiden te worden
ingediend:
a. voor de locatie van de horeca-inrichting, incl. terras, een (voorwaardelijke) huurovereenkomst of
eigendomsakte;
b. de nodige gegevens omtrent leidinggevenden en een recente verklaring omtrent het gedrag niet ouder dan
drie maanden op de dag van de vergunningaanvraag;
c. indien op deze aanvraag van toepassing, een ingevuld en ondertekend formulier overeenkomstig de Wet
Bibob en
d. verdere bescheiden in te dienen die op het aanvraagformulier worden vermeld.
3. De vergunning is:
a. persoonsgebonden en is niet overdraagbaar en
b. wordt gesteld ten name van de exploitant van de openbare inrichting en
c. uitsluitend de op de vergunning vermelde leidinggevende(n) mag worden belast met het leiding geven in de
openbare inrichting.
Artikel 2:49 Beslissing op de aanvraag.
1. Het bevoegd orgaan beslist op de aanvraag voor een vergunning:
a. binnen 12 weken na de dag waarop de aanvraag volledig ingevuld is ontvangen en voorzien van alle vereiste
bescheiden of;
b. na de dag waarop het verzuim tot het overleggen van de, krachtens het aanvraagformulier, vereiste
bescheiden is hersteld en de aanvraag compleet is.
2. Het bevoegd orgaan kan zijn beslissing voor ten hoogste 8 weken verdagen.
3. Indien bij de aanvraag toepassing wordt gegeven aan een onderzoek overeenkomstig de Wet Bibob:
a. wordt de beslistermijn bedoeld in lid 1, ten behoeve van het lokaal advies, met ten hoogste met 12 weken
verdaagd en
b. indien een lokaal advies geen uitsluitsel biedt wordt ten behoeve van een advies van het Landelijk Bureau
Bibob de termijn onder lid 3a nog eens met 8 weken verdaagd.
                                                                                                              32
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>Artikel 2:50 Vervallen van de vergunning
Een vergunning vervalt:
a. wanneer voor dezelfde openbare inrichting een nieuwe vergunning als hiervoor bedoeld dan wel een DHW-
vergunning is afgegeven;
b. indien de enige vergunninghouder als zodanig niet meer aan het rechtsverkeer deelneemt;
c. indien er gedurende een periode van 6 maanden geen gebruik is gemaakt van de lopende vergunning doordat
er geen bedrijfsmatige activiteiten in de inrichting hebben plaatsgevonden.
Artikel 2:51 Sluiting van de horeca-inrichting
1. Het bevoegd orgaan kan de sluiting al dan niet voor een bepaalde tijd van een inrichting bevelen indien:
a. De ondernemer(s) in strijd handelt/handelen met wettelijke voorschriften zoals neergelegd in de
Vreemdelingenwet 2000, Wet arbeid vreemdelingen en de Opiumwet;
b. Gehandeld wordt in strijd met de aan de vergunning verbonden voorwaarden of voorschriften;
c. De exploitatie van een openbare inrichting op een zodanige wijze plaatsvindt dat het woon- en leefklimaat in
de naaste omgeving op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed dan wel de vrees bestaat voor een ernstige
aantasting van het woon- en leefklimaat.
2. Tenzij er sprake is van spoedeisende gevallen wordt de ondernemer in ieder geval in kennis gesteld van het
voornemen de inrichting (tijdelijk) te sluiten en wordt hij in de gelegenheid gesteld dienaangaande te worden
gehoord.
3. Indien de (tijdelijke) sluiting wordt geëffectueerd wordt de sluiting geacht openbaar bekend te zijn, zodra een
afschrift van het bevel tot sluiting op of nabij de toegang of toegangen van de horeca-inrichting is/zijn
aangebracht.
4. Zolang het bevel van sluiting van kracht is, is het verboden bezoekers tot de horeca-inrichting toe te laten of
daarin te laten verblijven.
5. Zolang het bevel van sluiting van kracht is, is het verboden deze als bezoeker te betreden of daarin als
bezoeker te verblijven.
6. De sluiting kan op verzoek van belanghebbende(n) door het bevoegd orgaan worden opgeheven wanneer
later bekend geworden feiten en omstandigheden hiertoe aanleiding geven en naar zijn oordeel voldoende
garanties aanwezig zijn dat geen herhaling van de feiten of gedragingen die tot sluiting hebben geleid, zal
plaatsvinden.
Artikel 2:52 Verboden gedragingen
Het is verboden in een openbare inrichting:
    a. de openbare orde te verstoren;
    b. zich te bevinden na sluitingstijd of gedurende de tijd dat de inrichting gesloten dient te zijn op grond van
         een besluit krachtens artikel 2:46;
    c. op het terras spijzen of dranken te verstrekken aan personen die geen gebruik maken van het terras;
    d. glazen, benut voor het schenken van dranken, buiten de openbare inrichting te laten brengen.
Artikel 2:53 Handel binnen openbare inrichtingen
     1. In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als bedoeld in artikel 1 van de algemene
          maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.
     2. De exploitant van een openbare inrichting staat niet toe dat een handelaar of een voor hem handelend
          persoon in die inrichting enig voorwerp verwerft, verkoopt of op enige andere wijze overdraagt.
                                                                                                                  33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>Artikel 2:54 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Indien een openbare inrichting geen voor het publiek openstaand gebouw of bijbehorend erf is in de zin van
artikel 174 van de Gemeentewet, treedt het college bij de toepassing van artikelen 2:36 tot en met 2:46 op als
bevoegd bestuursorgaan.
Artikel 2:55 Toezicht en handhaving openbare inrichtingen
1. Met het toezicht op openbare inrichtingen zijn belast:
a. ambtenaren van politie in uitvoering van hun taken en/of
b. aangewezen toezichthouders en/of buitengewone opsporingsambtenaren belast met de Algemene plaatselijke
verordening of andere van toepassing zijnde wettelijke bepaling en/of
c. de onder a en b gezamenlijk optredende ambtenaren ter algemene controle van openbare inrichtingen
(flexteam).
2. De aanwezige exploitant en/of leidinggevende dient aan een controle, uitgevoerd door ambtenaren bedoeld
in lid 1, volledige medewerking te verlenen.
3. Ter handhaving van de voorwaarden en eisen bij de openbare inrichting mogen de onder lid 1 genoemde
ambtenaren de tot de bedrijfsvoering behorende ruimtes betreden.
4. Op vordering van een van de in lid 1 genoemde ambtenaren dient de exploitant en/of leidinggevende de
gevraagde bescheiden te overleggen.
5. De onder lid 1 genoemde ambtenaren kunnen de nodige maatregelen nemen die noodzakelijk zijn om de
geldende regelgeving te doen naleven en/of om de openbare orde, veiligheid en rust te doen naleven.
6. Indien een exploitant en/of leidinggevende enige medewerking, bedoeld in leden 2 tot en 4, weigert kan dit
leiden tot een bestuurlijke maatregel overeenkomst hoofdstuk 5 van de Algemene wet bestuursrecht of zelfs het
tijdelijk sluiten van de betreffende openbare inrichting.
7. Ten behoeve van lid 6 kunnen nadere regels worden gesteld.
Artikel 2:56
gereserveerd
Afdeling 8A. Exploitatievergunning en toezicht smart- en headshop
Artikel 2:57 Begripsomschrijvingen
1. In dit hoofdstuk wordt verstaan onder:
a. smartshop: een locatie waarin bedrijfsmatig, of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of anders dan om
niet psychoactieve substanties, waaronder niet-traditionele genotmiddelen op natuurlijke basis en gerelateerde
literatuur en accessoires worden bereidt, bewerkt, verwerkt, te koop aangeboden, verkocht, afgeleverd, verstrekt,
vervaardigd of voorhanden zijn.
b. Headshop: een locatie waarin bedrijfsmatig, of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of anders dan om
niet artikelen en hulpmiddelen voor het gebruik van drugs zoals jointvloeitjes, (water)pijpen, grinders, vaporizers
en dergelijke te koop worden aangeboden, verkocht, afgeleverd, verstrekt, vervaardigd of voorhanden zijn.
C. exploitant: de natuurlijke persoon of de bestuurders van een rechtspersoon of hun gevolmachtigden, voor
wiens rekening en risico de inrichting wordt geëxploiteerd;
c. leidinggevende: de exploitant alsmede andere natuurlijke personen, die algemene of onmiddellijke leiding
geeft aan de exploitatie van het winkelbedrijf.
2. In dit hoofdstuk wordt onder bezoeker niet verstaan:
a. de gezinsleden van de exploitant alsmede diens elders wonende bloed- en aanverwanten, in de rechte lijn
onbeperkt, in de zijlijn tot en met de derde graad;
                                                                                                                34
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>b. de personen die voorkomen in het register als bedoeld in artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht;
c. de personen wier aanwezigheid in de inrichting wegens dringende redenen noodzakelijk is;
d. het dienstdoend personeel.
3. Inzake smart- en headshops en kunnen nader regels worden gesteld.
Artikel 2:58 Vergunningplicht smart- en headshops
1. Het is verboden een smart- of headshop te exploiteren zonder vergunning van de burgemeester.
2. De aanvraag voor de vergunning dient te geschieden met een door de burgemeester vastgesteld formulier, dat
vergezeld gaat van:
a. een situatietekening waaruit blijkt de plaatselijke en kadastrale ligging van de inrichting, schaal tenminste
1:1000;
b. een plattegrondtekening van de inrichting, schaal tenminste 1:100.
3. Bij de aanvraag voor een smart- of headshop dient ook een volledig ingevuld, ondertekend en van de
gevraagde bescheiden voorzien formulier in het kader van de Wet Bibob te worden ingediend.
4. De vergunning kan alleen maar aan natuurlijke personen worden verleend.
5. De vergunning wordt uitsluitend verleend aan de exploitant, is persoonsgebonden en kan niet worden
overgedragen.
6. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:59 Afnemend maximum
1. Vergunning kan worden verleend voor een beperkt aantal inrichtingen, waarbij het maximum wordt bepaald
door het aantal inrichtingen dat op het moment van inwerkingtreding van de verordening 2001, gewijzigd in
2005, werden geëxploiteerd, welk aantal door de burgemeester werd vastgesteld op het moment van
inwerkingtreding van de wijziging 2005 van de verordening 2001.
2. Indien de exploitatie van een inrichting, al dan niet gedwongen, wordt beëindigd, neemt het in het eerste lid
bedoelde maximum evenredig af.
Artikel 2:60 Beslissingstermijn
1. In afwijking van het bepaalde in artikel 1:5 neemt het bevoegd bestuursorgaan een beslissing op de aanvraag
om vergunning als bedoeld in artikel 2:58 lid 1 van deze verordening binnen twaalf weken na de dag waarop de
aanvraag ontvangen is.
2. Indien de aanvraag niet compleet is, vindt behandeling plaats op het moment dat de aanvraag is
gecomplementeerd.
3. Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn beslissing voor ten hoogste twaalf weken verdagen.
4. Ten behoeve van een lokaal Bibob advies kan de termijn nog eens met ten hoogste 4 weken worden
verdaagd.
5. Indien een advies bij het Landelijke Bureau Bibob wordt gevraagd kan de beslistermijn na toepassing van lid 3
en 4 nog eens met 8 weken worden verdaagd.
Artikel 2:61 Gedragseisen
1. De aanvrager van een vergunning alsook de leidinggevenden die (mede) op een vergunning dienen te worden
gezet, dienen aan volgende eisen te voldoen:
a. zij mogen niet onder curatele staan dan wel uit het ouderlijk gezag of voogdij ontzet zijn;
b. zij mogen niet in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn;
                                                                                                                 35
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>c. zij moeten de leeftijd van eenentwintig jaar hebben bereikt.
d. zij moeten niet met toepassing van artikel 37 van het Wetboek van Strafrecht in een psychiatrisch ziekenhuis
zijn geplaatst of met toepassing van artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht ter beschikking zijn gesteld.
2. Bovendien dienen ter beoordeling van het levensgedrag onder anderen de volgende persoonseisen:
a. zij mogen niet binnen minimaal vijf jaar, vanaf het moment dat de aanvraag in behandeling is genomen, voor
een misdrijf onherroepelijk zijn veroordeeld tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van meer dan zes maanden
door de rechter in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba.
b. Met een veroordeling als bedoeld het tweede lid sub a wordt gelijkgesteld een onherroepelijke veroordeling
tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van meer dan zes maanden door een andere rechter wegens een misdrijf
waarvoor naar Nederlands recht een bevel tot voorlopige hechtenis ingevolge artikel 67, eerste lid, van het
Wetboek van Strafvordering is toegelaten.
c. Met een veroordeling tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf als bedoeld in het tweede lid onder a wordt
gelijk gesteld een bevel tot tenuitvoerlegging van een zodanige voorwaardelijke vrijheidsstraf.
d. bij weigering van de vergunning wordt minimaal een periode van vijf jaar teruggerekend vanaf de datum van
beslissing op de aanvraag van de vergunning;
e. bij de intrekking van een vergunning wordt teruggerekend vanaf de datum van de intrekking van deze
vergunning.
3. Zij mogen niet binnen minimaal de laatste vijf jaar bij meer dan één uitspraak onherroepelijk veroordeeld tot
een onvoorwaardelijke geldboete van € 500 of meer of tot een andere hoofdstraf als bedoeld in artikel 9, onder
a, van het Wetboek van Strafrecht wegens dan wel mede wegens overtreding van:
a. bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet, de Opiumwet;
b. bepalingen gesteld bij of krachtens de Wet op de accijns en de Douanewet, voor zover het betreft
alcoholhoudende dranken
c. de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 j° artikel 8 of j° artikel 163 van de Wegenverkeerswet
1994;
d. de artikelen 137c tot en met 137g , 140, 240b , 250ter , 252, 416, 417, 417bis , 426, 429quater en 453 van
het Wetboek van Strafrecht;
e. de artikelen 1, onder a, b en d , 13, 14, 27 en 30b van de Wet op de kansspelen;
f. de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen;
g de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.
4. Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid, wordt gelijkgesteld betaling van een geldsom als bedoeld
in artikel 74, tweede lid, onder a, van het Wetboek van Strafrecht of artikel 76, derde lid, onder a, van de
Algemene wet inzake rijksbelastingen ter zake van een overtreding als bedoeld in het eerste lid, tenzij de
geldsom € 375 of minder bedraagt.
5. Met een veroordeling tot een onvoorwaardelijke geldboete van € 500 of meer als bedoeld in het tweede lid
wordt gelijkgesteld een bevel tot tenuitvoerlegging van een zodanige voorwaardelijke straf.
6. Een leidinggevende is binnen minimaal de laatste vijf jaar geen leidinggevende geweest van een inrichting
waarvan de vergunning is ingetrokken op grond Drank- en horecawet, die gesloten was op grond van artikel 13b
van de Opiumwet of van een op grond van artikel 149 van de Gemeentewet vastgestelde verordening, tenzij
aannemelijk is dat hem ter zake geen verwijt treft.
Artikel 2:62 Weigeringsgronden
De vergunning wordt geweigerd indien:
a. het in artikel 2:59 bedoelde maximum aantal inrichtingen is bereikt.
b. de vestiging of exploitatie strijd oplevert met het geldende bestemmingsplan en/of leefmilieuverordening;
c. de exploitant binnen drie jaar voor de aanvraag een inrichting heeft geëxploiteerd die op grond van (ernstige
vrees voor) verstoring van de openbare orde gesloten is geweest;
d. de exploitant de leeftijd van 18 jaar nog niet heeft bereikt;
e. de exploitant/leidinggevenden niet voldoet aan de eisen gesteld in 2:61
                                                                                                                36
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>f. naar het oordeel van de burgemeester moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving
van de inrichting en/of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed door de aanwezigheid
van de inrichting;
g. er sprake is van een concentratie van inrichtingen in een bepaald gebied, waardoor het gevaar voor aantasting
van de openbare orde of het woon- en leefklimaat cumulatief toeneemt;
h. de inrichting gevestigd is in de onmiddellijke nabijheid van horecabedrijven of winkels met een dusdanig
andere bezoekersgroep, dat de ontmoeting tussen de verschillende bezoekersgroepen openbare ordeproblemen
tot gevolg heeft of tot gevolg dreigt te hebben;
i. de inrichting gevestigd is in de directe nabijheid van een terrein waarop een school of jongerencentrum is
gehuisvest;
j. redelijkerwijze moet worden aangenomen, dat de feitelijke toestand niet met het in de aanvraag vermelde in
overeenstemming zal zijn.
k. Een vergunning kan worden geweigerd in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel 3 van de
Wet Bevordering integriteitsbeoordelingen door het Openbaar Bestuur (Wet Bibob).
l. Voordat toepassing wordt gegeven aan sub k, kan het Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen door het
openbaar bestuur, om een advies als bedoeld in artikel 9 van die wet worden gevraagd.
Artikel 2:63 Aanwezigheid exploitant/leidinggevende
Het is verboden een inrichting voor het publiek geopend te hebben indien in de inrichting geen
exploitant/leidinggevende aanwezig is die vermeld staat op de exploitatievergunning.
Artikel 2:64 Verplaatsing inrichting
1. Het is verboden een inrichting te verplaatsen zonder toestemming van de burgemeester.
2. De toestemming kan uitsluitend worden verleend:
a. indien het algemeen belang naar het oordeel van de burgemeester zulks vordert, hetgeen met name het geval
is indien:
- de aanwezigheid en/of de exploitatie van de inrichting ertoe bijdraagt dat het woon- en leefklimaat in de
omgeving van de te verplaatsen inrichting hierdoor op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed, of - sprake
is van een concentratie van inrichtingen waardoor het woon- en leefklimaat nadelig wordt beïnvloed.
b. en voorts indien op de beoogde nieuwe locatie:
- de vestiging en/of exploitatie geen strijd oplevert met het geldende bestemmingsplan en/of
Leefmilieuverordening;
- de woon- en leefsituatie in de omgeving van de inrichting en/of de openbare orde niet op ontoelaatbare wijze
nadelig wordt beïnvloed door de aanwezigheid van de inrichting;
- er geen sprake is van een concentratie van inrichtingen, waardoor het gevaar voor aantasting van de openbare
orde of het woon- en leefklimaat cumulatief toeneemt;
- de inrichting niet gevestigd is in de onmiddellijke nabijheid van horecabedrijven of winkels met een dusdanig
andere bezoekersgroep, dat de ontmoeting tussen de verschillende bezoekersgroepen openbare ordeproblemen
tot gevolg heeft of tot gevolg dreigt te hebben;
- de inrichting niet gevestigd is in de directe nabijheid van een terrein waarop een school of jongerencentrum is
gehuisvest.
- de inrichting, blijkend uit een over te leggen plattegrondtekening van de nieuwe locatie, qua oppervlakte niet
groter is dan maximaal 125% van de oppervlakte van de inrichting op de locatie die is verlaten.
3. Indien een inrichting wordt verplaatst met toepassing van het tweede lid wordt de vergunning geacht te zijn
verleend voor de nieuwe locatie, waarbij de in het tweede lid bedoelde plattegrondtekening deel uitmaakt van
de vergunning.
4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
                                                                                                                37
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>Artikel 2:65 Sluitingsuur
1. Op de openingstijden van de inrichting is het bij of krachtens de Winkeltijdenwet bepaalde van toepassing.
2. Het is de exploitant van een inrichting verboden deze voor bezoekers geopend te hebben of daarin of aldaar
één of meer bezoekers toe te laten of te laten verblijven gedurende de tijden dat de inrichting op grond van de
in het eerste lid bedoelde regelgeving voor het publiek gesloten dient te zijn.
Artikel 2:66 Afwijking sluitingsuur; tijdelijke sluiting
1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid, of in geval
van bijzondere omstandigheden, te zijner beoordeling, voor één of meer inrichtingen, tijdelijk andere dan de
krachtens in artikel 2:65 bedoelde sluitingsuren vaststellen of tijdelijk sluiting bevelen.
2. Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover artikel 13b van de Opiumwet van toepassing is.
Artikel 2:67 Sluiting
De burgemeester kan een inrichting, al dan niet voor een bepaalde termijn, gesloten verklaren indien:
a. de exploitant van de inrichting handelt in strijd met het bepaalde in de artikelen 2:65 en 2:66 of artikelen 2 of
3 van de Opiumwet;
b. de exploitant van de inrichting handelt in strijd met de aan de vergunning verbonden voorschriften.
Artikel 2:68 Aanwezigheid in gesloten inrichting
1. Het is personen verboden gedurende de tijd dat een inrichting is gesloten, ingevolge artikel 2:67 dan wel op
basis van een besluit overeenkomstig artikel 13b Opiumwet, de inrichting te betreden of zich daar in te
bevinden.
2. Het is de exploitant van een inrichting verboden gedurende de tijd dat een inrichting, ingevolge artikel 2:65
dan wel een overeenkomstig artikel 13b Opiumwet genomen besluit, voor bezoekers gesloten dient te zijn, deze
inrichting voor bezoekers geopend te hebben of daarin of aldaar een of meer bezoekers toe te laten of te laten
verblijven.
Artikel 2:69 Intrekking vergunning
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:6 wordt de vergunning ingetrokken indien:
a. de exploitatie van de inrichting door een andere dan de in de vergunning genoemde exploitant is of wordt
overgenomen.
b. de inrichting krachtens een verleende of te verlenen bouwvergunning is of wordt gewijzigd en waarbij de
totale oppervlakte van de inrichting wordt vergroot.
c. de exploitant of leidinggevenden niet of niet langer voldoen aan de in 2:61 gestelde eisen.
Artikel 2:70 Toegang ambtenaren van politie
De exploitant is verplicht ervoor zorg te dragen dat ambtenaren van politie in de uitoefening van hun taken als
ook ambtenaren van de gemeente die zijn belast met toezicht en handhaving de bepalingen bij of krachtens
deze verordening, vanaf de weg onmiddellijk en onbelemmerd toegang hebben tot zijn inrichting:
a. gedurende de tijd dat de inrichting voor bezoekers geopend is dan wel
b. gedurende de tijd dat de inrichting gesloten dient te zijn, indien die ambtenaren van politie het vermoeden
uiten dat daarin of aldaar bezoekers aanwezig zijn.
                                                                                                                  38
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf
Artikel 2:71 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder inrichting: elke al dan niet besloten ruimte waarin, in de uitoefening van
beroep of bedrijf, aan personen de mogelijkheid van nachtverblijf of gelegenheid tot kamperen wordt verschaft.
Artikel 2:72 Kennisgeving exploitatie
Degene die een inrichting opricht, overneemt, verplaatst of de exploitatie of feitelijke leiding van een inrichting
staakt, is verplicht binnen drie dagen daarna daarvan schriftelijk kennis te geven aan de burgemeester.
Artikel 2:73 Nachtregister
[gereserveerd]
Artikel 2:74 Verschaffing gegevens nachtregister
Degene die in een inrichting nachtverblijf houdt of de kampeerder is verplicht de exploitant of feitelijk
leidinggevende van die inrichting volledig en naar waarheid naam, woonplaats, dag van aankomst en de dag
van vertrek te verstrekken.
Afdeling 9A: Kamerverhuur
Artikel 2:75 Begripsbepalingen:
a. college: het college van burgemeester en wethouders van Kerkrade;
b. eigenaar: degene die bevoegd is tot het in gebruik geven van woonruimte of een gebouw. Onder "eigenaar in
de zin van het Burgerlijk Wetboek" wordt in deze verordening en de daarop berustende bepalingen mede
verstaan: de erfpachter, vruchtgebruiker, gerechtigde tot een appartementsrecht als bedoeld in artikel 106 van
Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek, of degene aan wie door een rechtspersoon het gebruiksrecht van een
woonruimte is verleend.
c. huishouden: een alleenstaande, dan wel twee of meer personen die een duurzame gemeenschappelijke
huishouding voeren;
d. woonruimte: besloten ruimte die, al dan niet samen met een of meer andere ruimten, bestemd of geschikt is
voor bewoning door een huishouden;
e. zelfstandige woonruimte: woonruimte die een eigen toegang heeft en die door een huishouden kan worden
bewoond zonder dat dit afhankelijk is van wezenlijke voorzieningen (zoals douche, keuken en toilet) buiten die
woonruimte;
f. onzelfstandige woonruimte: een verblijfsruimte die door de aard van de inrichting en gebruik, het privédomein
is van één bewoner die daarbij is aangewezen op het gebruik van gemeenschappelijke en wezenlijke
voorzieningen buiten zijn verblijfsruimte.
g. bijzondere woonruimte: deze woonruimtes vallen vanwege hun bijzondere karakter niet onder de
vergunningsplicht. Onder bijzondere woonruimte wordt in ieder geval verstaan: seniorencomplexen,
herstelinrichtingen of verzorgingstehuizen.
                                                                                                                  39
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 40 ======================================================================

<pre>h. kamerverhuurpand: gebouw of een deel van een gebouw met, of geschikt te maken voor, drie of meer
kamers, niet vallende onder het begrip logiesgebouw en/of logiesverblijf als bedoeld in het Bouwbesluit, welke
kamers als hoofdverblijf apart zijn of kunnen worden bewoond door personen die geen duurzame
gemeenschappelijke huishouding voeren.
i. gemeenschappelijke voorzieningen: ruimten, opstelplaatsen, aansluitingen, installaties, apparatuur en
dergelijke die gebruikt kunnen worden door de bewoners van drie of meer onzelfstandige woonruimtes;
j. omzetting woonruimte: het omzetten van een zelfstandige woonruimte in een onzelfstandige woonruimte;
k. huurprijs: de prijs die bij huur en verhuur is verschuldigd voor het enkele gebruik van een woonruimte,
uitgedrukt in een bedrag per maand;
l. bewoning: met bestemming tot bewoning wordt bedoeld dat men daar permanent
woont en daar zijn hoofdverblijf heeft, zoals bedoeld in de Wet gemeentelijke basisadministratie;
m. buurt: deel van een wijk volgens de wijk- en buurtindeling van de gemeente Kerkrade.
Artikel 2:76 Werkingsgebied
Het bepaalde in deze verordening is van toepassing op alle woonruimten in bestaande en nieuwe gebouwen
binnen het gebied van de gemeente Kerkrade.
Artikel 2:77 Vergunning kamerverhuur
Met het oog op de bescherming van het geordend woon- en leefmilieu in de omgeving van de woning is het
verboden om zonder vergunning van het college:
-    een zelfstandige woonruimte gelegen in het artikel 2:76 genoemde werkingsgebied om te zetten in drie of
     meer onzelfstandige woonruimten (met een maximum van 8 kamers);
-    een kamerverhuurpand te exploiteren of te doen exploiteren.
Artikel 2:78 Aanvraag en besluit op aanvraag
1. De aanvraag voor een vergunning tot kamerverhuur wordt door de eigenaar in tweevoud ingediend aan de
hand van een door het bevoegd orgaan vast te stellen aanvraagformulier.
2. Bij de aanvraag worden in ieder geval de volgende gegevens en bescheiden overgelegd:
a. bewijs van eigendom van de woonruimte en, voor zover van toepassing, bewijs dat de aanvrager gerechtigd is
tot de gevraagde omzetting;
b. een plattegrond van de bestaande situatie voorzien van gebruiksoppervlaktematen;
c. een plattegrond van de gewijzigde situatie voorzien van gebruiksoppervlaktematen, waarbij is aangegeven
welke ruimten als afzonderlijke woonruimte (zullen) worden gebruikt.
3. Door het college kunnen nadere regels worden gesteld.
4. Aan de aanvrager wordt binnen twee weken na de datum van ontvangst van de aanvraag een
ontvangstbevestiging gestuurd, waarin de datum van ontvangst is vermeld.
5. De beschikking wordt genomen binnen 12 weken na de dag waarop de aanvraag is
ontvangen.
6. Het college kan zijn beslissing met ten hoogste 8 weken verdagen.
7. Het college verleent de gevraagde vergunning voor een in de beschikking aan te geven maximale termijn, die
niet langer kan zijn dan vijf jaar en na verloop van een periode van vijf jaar op aanvraag en na toetsing telkens
met een nieuwe periode van maximaal vijf jaar kan worden verlengd.
8. Bij het verlopen van de in het vorige lid genoemde periode vervalt de vergunning van rechtswege.
9. In de vergunning vermeldt het college de volgende informatie:
a. het adres van de woonruimte waarop de vergunning betrekking heeft;
b. de eigenaar van de woonruimte waarop de vergunning betrekking heeft;
                                                                                                                  40
</pre>

====================================================================== Einde pagina 40 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 41 ======================================================================

<pre>c. de woonruimte waarop de vergunning betrekking heeft;
d. het aantal onzelfstandige woonruimten dat gecreëerd mag worden (met een maximum van 8 kamers).
10. Aan een vergunning worden in ieder geval de volgende voorschriften verbonden:
a. onverminderd het bepaalde in de Woningwet, het Bouwbesluit en het besluit brandveilig gebruik van
bouwwerken mogen er geen ingrijpende verbouwingen worden uitgevoerd die de geschiktheid, om als
woonruimte te kunnen dienen, aantasten;
b. er zijn maximaal 8 kamers toegestaan;
c. de vergunninghouder stelt het college in kennis van de feitelijke beëindiging van het gebruik waarvoor de
kamerverhuurvergunning is verleend.
11. Een vergunning is persoonsgebonden en kan niet worden overgedragen.
12. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:79 Weigeringsgronden
1. Het college weigert de gevraagde vergunning te verlenen naast de gronden in artikel 1:8 indien er sprake is
van:
a. strijd met de regels van het rechtsgeldige bestemmingsplan;
b. overlast bij eerder en/of soortgelijke woonruimtes;
c. degene op de vergunningsaanvraag staat of eigenaar niet voldoet aan de daarbij horende zorg- en
onderhoudsplicht inzake begeleide woonsituaties;
c. redelijkerwijze moet worden aangenomen dat de feitelijke toestand niet met het in de aanvraag vermelde in
overeenstemming zal zijn.
d. redelijkerwijs mag worden aangenomen dat vergunningverlening zal leiden tot een ontoelaatbare inbreuk op
een geordend woon- en leefmilieu of de openbare orde en veiligheid in de omgeving van de woonruimte
waarop de aanvraag betrekking heeft.
2. Bij de toepassing van de in het vorige lid onder d genoemde weigeringsgronden houdt het college rekening
met:
a. het karakter van de straat en de wijk waarin het kamerverhuurpand is gelegen of zal zijn gelegen en de te
verwachten (parkeer)overlast, geluidsoverlast, vervuiling of sociale onveiligheid;
b. de concentratie van kamerverhuurpanden in een bepaald gebied, waardoor het gevaar voor aantasting van de
openbare orde of een ongewenste druk op het woon- en leefklimaat toeneemt.
c.de spanning waaraan het woon- en leefklimaat ter plaatse reeds bloot staat;
d.de wijze van bedrijfsvoering door de eigenaar of verhuurder;
e. het levensgedrag van de eigenaar of verhuurder.
Artikel 2:80 Intrekkingsgronden
1. Het college kan de vergunning intrekken indien:
a. de vergunning is verleend op grond van door de vergunninghouder verstrekte gegevens waarvan deze wist of
redelijkerwijs kon vermoeden dat zij onjuist of onvolledig waren;
b. de aan de vergunning verbonden voorwaarden en voorschriften niet worden nagekomen;
c. de vergunninghouder één jaar na het onherroepelijk worden van de vergunning daarvan nog geen gebruik
heeft gemaakt, of de woonruimte waarvoor de vergunning is verleend langer dan één jaar niet meer in gebruik
is;
d. vaststaat of redelijkerwijs moet worden aangenomen dat handhaving van de vergunning zou leiden tot een
verstoring van de openbare orde, veiligheid of gezondheid, dan wel een verstoring van een geordend woon- en
leefmilieu in de omgeving van het gebouw waarop de vergunning betrekking heeft. Bij de toepassing van deze
intrekkingsgrond wordt verwezen naar artikel 2:65 lid 4 van deze verordening.
e. het aantal onzelfstandige woonruimten afwijkt van het in de aanvraag vermelde aantal.
                                                                                                               41
</pre>

====================================================================== Einde pagina 41 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 42 ======================================================================

<pre>2. Het college gaat niet eerder tot intrekking van de vergunning over, voordat degene tegen wie het besluit tot
intrekking wordt genomen bij aangetekende brief in kennis is gesteld van het voornemen de vergunning te
willen intrekken, tenzij voor een nader te bepalen datum zodanige maatregelen en/of voorzieningen zijn
getroffen, dat alsnog aan de betreffende bepalingen van deze verordening wordt voldaan en hij/zij in de
gelegenheid is gesteld zich door of namens het college te doen horen.
Artikel 2:81 Hardheidsclausule
Het college is bevoegd in gevallen waarin de toepassing van deze verordening naar hun oordeel tot een
bijzondere hardheid leidt ten gunste van de aanvrager af te wijken van de verordening.
Artikel 2:82 Toezicht, controle en handhaving.
1. Met het toezicht en de controle op en de handhaving van de naleving van het bij of krachtens deze
verordening bepaalde zijn belast de daartoe door het college aangewezen ambtenaren van de gemeente.
2. Voor het toezicht en handhaving van, bij of krachtens, een andere wettelijke regeling met betrekking tot de
het pand resp. de locatie waar kamerverhuur plaatsvindt zijn daarvoor aangewezen ambtenaren bevoegd.
3. Toezicht en handhaving van hetgeen bij of krachtens deze afdeling is bepaald kan door verschillende
ambtenaren voor of namens de gemeente worden uitgeoefend (flexteam).
Artikel 2:83 Medewerking bij toezicht en controle
De pandeigenaar en/of beheerder van een pand waar kamerverhuur plaatsvindt of gaat plaatsvinden is ten allen
tijde gehouden medewerking bij controles en toezicht in het pand en alle toegankelijke gemeenschappelijke
ruimtes in dat pand te verlenen.
Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:84 Speelgelegenheden
1. In dit artikel wordt onder speelgelegenheid verstaan: een voor het publiek toegankelijke gelegenheid waar
bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel te
beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren.
2. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een speelgelegenheid te exploiteren of te doen
exploiteren. Het verbod is niet van toepassing op:
    a. speelautomatenhallen waarvoor op grond van artikel 30c, eerste lid, onder b, van de Wet op de
    Kansspelen vergunning is verleend;
    b. speelgelegenheden waarvoor de raad van bestuur van de kansspelautoriteit bevoegd is vergunning te
    verlenen; en
    c. speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt geboden om het kleine kansspel als bedoeld in artikel 7c
    van de Wet op de kansspelen te beoefenen, of te spelen op speelautomaten als bedoeld in artikel 30 van de
    Wet op de kansspelen, of de handeling als in artikel 1, onder a, van de Wet op de kansspelen te verrichten.
3. De burgemeester weigert de vergunning:
    a. indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving van de
    speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig worden beïnvloed door de exploitatie
                                                                                                                42
</pre>

====================================================================== Einde pagina 42 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 43 ======================================================================

<pre>    van de speelgelegenheid; of
    b. indien de exploitatie van de speelgelegenheid in strijd is met een geldend bestemmingsplan.
4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:85 Kansspelautomaten
     1. Het is verboden zonder vergunning van het bevoegde orgaan in een horecabedrijf, die beschikt over
          een vergunning op grond van de Drank- en Horecawet, kansspelautomaten aanwezig te hebben.
     2. In dit artikel wordt verstaan onder:
    a. Wet: de Wet op de kansspelen;
    b. kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder c. van de Wet;
    c. hoogdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30, onder d, van de Wet;
    d. laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30, onder e, van de Wet.
3. In hoogdrempelige inrichtingen zijn twee kansspelautomaten toegestaan.
4. In laagdrempelige inrichtingen zijn kansspelautomaten niet toegestaan.
5. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid
Artikel 2:86 Betreden gesloten woning of lokaal
1. Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet gesloten woning, een niet voor publiek
toegankelijk lokaal of een bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.
2.Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet gesloten woning, een niet voor het publiek
toegankelijk lokaal, een bij die woning of dat lokaal behorend erf, een voor het publiek toegankelijk lokaal of bij
dat lokaal behorend erf te betreden.
3. Deze verboden zijn niet van toepassing op personen wier aanwezigheid in de woning of het lokaal wegens
dringende reden noodzakelijk is.
4. Het is verboden de in het kader van een sluiting door of namens het bevoegd gezag aangebrachte
(afsluit)voorziening te verwijderen of ongedaan c.q. onklaar te maken.
5. De burgemeester is bevoegd van de verboden, zoals genoemd in lid 1 en 2 van dit artikel, ontheffing te
verlenen.
Artikel 2:87 Plakken en kladden
1. Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is
te bekrassen of te bekladden.
2. Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de rechthebbende op een openbare plaats of dat
gedeelte van een onroerende zaak dat vanaf die plaats zichtbaar is:
                                                                                                                43
</pre>

====================================================================== Einde pagina 43 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 44 ======================================================================

<pre>    a. een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding aan te plakken, te doen aanplakken, op
    andere wijze aan te brengen of te doen aanbrengen;
    b. met kalk, teer of een kleur of verfstof een afbeelding, letter, cijfer of teken aan te brengen of te doen
    aanbrengen.
3. Het verbod in het tweede lid is niet van toepassing indien gehandeld wordt krachtens wettelijk voorschrift.
4. Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van meningsuitingen en bekendmakingen.
5. Het is verboden de aanplakborden te gebruiken voor het aanbrengen van handelsreclame.
6. Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van meningsuitingen en bekendmakingen, die
geen betrekking mogen hebben op de inhoud van de meningsuitingen en bekendmakingen.
7. De houder van de schriftelijke toestemming is verplicht die aan een opsporingsambtenaar op diens eerste
vordering terstond ter inzage af te geven.
Artikel 2:88 Vervoer plakgereedschap e.d.
1. Het is verboden op de weg of openbaar water enig aanplakbiljet, aanplakdoek, kalk, teer, kleur of verfstof of
verfgereedschap te vervoeren of bij zich te hebben.
2. Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde materialen of gereedschappen niet zijn gebruikt of niet
zijn bestemd voor handelingen als verboden in artikel 2:87.
Artikel 2:89 Vervoer inbrekerswerktuigen
1. Het is verboden op een openbare plaats inbrekerswerktuigen te vervoeren of bij zich te hebben. Onder
inbrekerswerktuigen wordt onder andere doch niet uitsluitend verstaan: lopers, valse sleutels, touwladders,
lantaarns of enig ander gereedschap, voorwerp of middel, dat ertoe kan dienen zich onrechtmatig de toegang tot
een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig sluitingen te openen of te breken, diefstal door middel van braak
te vergemakkelijken of het maken van sporen te voorkomen.
2. Dit verbod is niet van toepassing indien de bedoelde werktuigen niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd om
zich onrechtmatig de toegang tot een gebouw of erf te verschaffen, onrechtmatig sluitingen te openen of te
verbreken, diefstal door middel van braak te vergemakkelijken of het maken van sporen te voorkomen.
Artikel 2:90 Vervoer geprepareerde voorwerpen
     1. Het is verboden op de weg of in de nabijheid van winkels te vervoeren of bij zich te hebben een
          voorwerp dat er kennelijk toe is uitgerust om het plegen van (winkel)diefstal te vergemakkelijken.
     2. Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing indien redelijkerwijs kan worden
          aangenomen dat de in dat lid bedoelde voorwerp niet bestemd is voor de in dat lid bedoelde
          handelingen.
Artikel 2:91 Betreden van plantsoenen e.d.
1. Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden zonder ontheffing van het college zich te bevinden in
of op bij de gemeente in onderhoud zijnde parken, wandelplaatsen, plantsoenen, groenstroken of grasperken,
buiten de daarin gelegen wegen of paden.
2. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
                                                                                                                 44
</pre>

====================================================================== Einde pagina 44 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 45 ======================================================================

<pre>Artikel 2:92 Rijden over bermen e.d.
1. Het is verboden met voertuigen die niet voorzien zijn van rubberbanden te rijden over de berm, de glooiing
of de zijkant van een weg, tenzij dit door de omstandigheden redelijkerwijs wordt vereist.
2. Dit verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de provinciale wegenverordening van de provincie Limburg.
Artikel 2:93 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen
1. Het is verboden op een openbare plaats:
    a. te klimmen of zich te bevinden op een beeld, monument, overkapping, constructie, openbare
    toiletgelegenheid, voertuig, hekheining of andere afsluiting, verkeersmeubilair of daarvoor niet bestemd
    straatmeubilair;
    b. zich op te houden op een wijze die aan andere gebruikers of aan bewoners van nabij die openbare plaats
    gelegen woningen onnodig overlast of hinder berokkent.
2. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 424, 426bis of 431 van het
Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
Artikel 2:94 Verboden drankgebruik
1. Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben bereikt verboden op een openbare plaats, die
deel uitmaakt van een door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te gebruiken of
aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank bij zich te hebben.
2. Het verbod is niet van toepassing op:
    a. een terras dat behoort bij een horecabedrijf als bedoeld in artikel 1 van de Drank- en Horecawet; en
    b. een andere plaats dan een horecabedrijf als bedoeld onder a, waarvoor een ontheffing geldt krachtens
    artikel 35 van de Drank en Horecawet.
Artikel 2:95 Verboden gedrag bij of in gebouwen
1. Het is verboden:
    a. zich zonder redelijk doel in een portiek of poort op te houden;
    b. zonder redelijk doel in, op of tegen een raamkozijn of een drempel van een gebouw te zitten of te liggen.
2. Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van een flatgebouw, appartementsgebouw of een soortgelijke
meergezinswoning of van een gebouw dat voor publiek toegankelijk is, verboden zich zonder redelijk doel te
bevinden in een voor gemeenschappelijk gebruik bestemde ruimte van dat gebouw.
Artikel 2:96 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten
                                                                                                               45
</pre>

====================================================================== Einde pagina 45 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 46 ======================================================================

<pre>Het is verboden zich zonder redelijk doel en op een voor anderen hinderlijke wijze op te houden in of op een
voor het publiek toegankelijke ruimte, dan wel deze te verontreinigen of te gebruiken voor een ander doel dan
waarvoor deze ruimte is bestemd. Onder deze ruimten worden in elk geval begrepen: portalen, telefooncellen,
wachtlokalen voor het openbaar vervoer, parkeergarages en rijwielstallingen.
Artikel 2:97 Neerzetten van fietsen e.d.
Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een bromfiets te plaatsen of te laten staan tegen een raam,
een raamkozijn, een deur, de gevel van een gebouw of in de ingang van een portiek indien:
    a. dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de gebruiker van dat gebouw of dat portiek; of
    b. daardoor die ingang versperd wordt.
Artikel 2:98 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.
Het is verboden op uren en plaatsen die door het college of de burgemeester zijn aangewezen, zich met een
fiets of bromfiets te bevinden op een door het college of de burgemeester aangewezen terrein waar een markt,
kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid wordt gehouden die publiek trekt, mits dit verbod kenbaar is aan
de bezoekers van het terrein.
Artikel 2:99 Bespieden van personen
(gereserveerd)
Artikel 2:100 Bewakingsapparatuur
(gereserveerd)
Artikel 2:101 Nodeloos alarmeren
(gereserveerd)
Artikel 2:102 Alarminstallaties
[gereserveerd]
Artikel 2:103 Loslopende honden
1. Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te laten verblijven of te laten lopen:
    a. op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak of
    speelweide of op een andere door het college aangewezen plaats;
    b. binnen de bebouwde kom op de weg indien de hond niet is aangelijnd;
                                                                                                                46
</pre>

====================================================================== Einde pagina 46 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 47 ======================================================================

<pre>    c. buiten de bebouwde kom op een door het college aangewezen plaats indien de hond niet is aangelijnd; of
    d. op de weg indien die hond niet is voorzien van een halsband of een ander identificatiemerk dat de
    eigenaar of houder duidelijk doet kennen.
2. Het eerste lid, aanhef en onder b, is niet van toepassing op door het college aangewezen plaatsen.
3. Het eerste lid, aanhef en onder a tot en met c, is niet van toepassing op de eigenaar of houder van een hond:
    a. die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond of sociale hulphond laat begeleiden; of
    b. die deze hond aantoonbaar gekwalificeerd opleidt tot geleidehond of sociale hulphond.
Artikel 2:104 Verontreiniging door honden
1. Degene die zich met een hond op een openbare plaats begeeft is verplicht ervoor te zorgen dat de
uitwerpselen van die hond onmiddellijk worden verwijderd.
2. Het eerste lid is niet van toepassing op de eigenaar of houder van een hond die zich vanwege zijn handicap
door een geleidehond of sociale hulphond laat begeleiden.
3. Het bepaalde in het eerste lid is niet van toepassing op door het college aangewezen plaatsen.
Artikel 2:105 Verplichting tot het voeren van ruimmiddel
     1. Het is de eigenaar / houder verboden een hond te laten verblijven / lopen op de weg zonder dat men
         een deugdelijk hulpmiddel, dat gezien vorm en constructie kennelijk bestemd is tot het opruimen van
         hondenuitwerpselen, bij zich draagt.
     2. Degene die zich met een hond op de in het eerste lid bedoelde plaatsen bevindt is verplicht het
         hulpmiddel op eerste vordering van de met het toezicht op de naleving van dit artikel belaste
         ambtenaren te tonen.
Artikel 2:106 Verontreiniging door paarden
1. De eigenaar, houder of verzorger van een paard alsmede hij die een paard onder zijn hoede heeft, is verplicht
indien het paard zich binnen de bebouwde kom op een weg of een voor het publiek toegankelijke plaats,
behoudens daartoe door burgemeester en wethouders aangewezen plaatsen bevindt, ervoor te zorgen.
a. dat het paard zich niet van uitwerpselen kan ontdoen.
b. een deugdelijk opruimmiddel voor het verwijderen van de uitwerpselen bij zich te dragen en dit op eerste
vordering van een ambtenaar, belast met de zorg voor de naleving van een of meer bepalingen van deze
verordening, te tonen.
2. Indien de eigenaar of houder van een paard verzuimt de in het eerste lid genoemde verplichting na te komen,
kunnen burgemeester en wethouders betrokkene aanschrijven, dat het verboden is het paard op de in het eerste
lid genoemde plaatsen te laten verblijven of te laten lopen.
3. De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid, onder a, gestelde verbod wordt opgeheven
indien de eigenaar, houder of verzorger van een paard alsmede hij die een paard onder zijn hoede heeft ervoor
zorg draagt, dat de uitwerpselen onmiddellijk worden verwijderd.
Artikel 2:107 Gevaarlijke honden
     1. Indien de burgemeester een hond in verband met zijn gedrag gevaarlijk of hinderlijk acht, kan hij de
         eigenaar of houder van die hond een aanlijngebod of een aanlijn- en muilkorfgebod opleggen voor
         zover die hond verblijft of loopt op een openbare plaats of op het terrein van een ander.
                                                                                                               47
</pre>

====================================================================== Einde pagina 47 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 48 ======================================================================

<pre>     2. Een aanlijngebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is de hond aangelijnd te houden met een
          lijn met een lengte, gemeten van hand tot halsband, van ten hoogste 1,50 meter.
     3. Een muilkorfgebod houdt in dat de eigenaar of houder verplicht is de hond voorzien te houden van een
          muilkorf die:
    a. vervaardigd is van stevige kunststof, van stevig leer of van beide stoffen;
    b. door middel van een stevige leren riem zodanig rond de hals is aangebracht dat verwijdering zonder
    toedoen van de mens niet mogelijk is; en
    c. zodanig is ingericht dat de hond niet kan bijten, dat de afgesloten ruimte binnen de korf een geringe
    opening van de bek toelaat en dat geen scherpe delen binnen de korf aanwezig zijn.
4. Onverminderd artikel 2:103, eerste lid, aanhef en onder d, dient een hond als bedoeld in het eerste lid
voorzien te zijn van een door de bevoegde minister op aanvraag verstrekt uniek identificatienummer door
middel van een microchip die met een chipreader afleesbaar is.
Artikel 2:108 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dieren
1. Het is verboden op door het college ter voorkoming of opheffing van overlast of schade aan de openbare
gezondheid aangewezen plaatsen, buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, bij dat
aanwijzingsbesluit aangeduide dieren:
    a. aanwezig te hebben;
    b. aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door het college in het aanwijzingsbesluit
    gestelde regels;
    c. aanwezig te hebben in een groter aantal dan in die aanwijzing is aangegeven; of
    d. te voeren.
2. Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen binnen een plaats die krachtens het eerste
lid is aangewezen, ontheffing verlenen van een of meer verboden bedoeld in het eerste lid.
3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:109 Wilde dieren
[gereserveerd]
Artikel 2:110 Loslopend vee
De rechthebbende op herkauwende of eenhoevige dieren of varkens (vee) die zich bevinden in een weiland of
op een terrein dat niet van de weg is afgescheiden door een deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen
dat zodanige maatregelen getroffen worden dat dit vee die weg niet kan bereiken.
Artikel 2:111 Duiven
1. De rechthebbende op duiven is verplicht ervoor te zorgen dat die duiven niet kunnen uitvliegen tussen 8.00
uur en 18.00 uur in een door het college te bepalen tijdvak dat ligt tussen 1 maart en 1 juni.
                                                                                                               48
</pre>

====================================================================== Einde pagina 48 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 49 ======================================================================

<pre>2. Het college kan ontheffing verlenen van het gebod in het eerste lid.
3. Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de provinciale
ophokverordening.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht(positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 2:112 Bijen
1. Het is verboden bijen te houden:
    a. binnen een afstand van 30 meter van woningen of andere gebouwen waar overdag mensen verblijven;
    b. binnen een afstand van 30 meter van de weg.
2. Het verbod in het eerste lid geldt niet indien op een afstand van ten hoogste 6 meter vanaf de korven of
kasten een afscheiding is aangebracht van twee meter hoogte of zoveel hoger als noodzakelijk is om het laag uit-
en invliegen van de bijen te voorkomen.
3. Het verbod in het eerste lid, aanhef en onder a, is niet van toepassing voor de bijenhouder die rechthebbende
is op de woningen of gebouwen bedoeld in dat lid.
4. Het verbod in het eerste lid, aanhef en onder b is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door
de Wegenverordening van de provincie Limburg.
5. Het college kan van het verbod in het eerste lid ontheffing verlenen.
6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 2:113 Bedelarij
Het is verboden op of aan de weg of in de nabijheid van een openbaar gebouw of op enige voor het publiek
toegankelijke plaats te bedelen om geld of andere zaken.
Afdeling 12. Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen
Artikel 2:114 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: een handelaar als bedoeld in artikel 1 van de algemene
maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:115 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
1. De handelaar is verplicht digitaal in het landelijke Digitale Opkopers Register (DOR) aantekening te houden
van alle gebruikte of ongeregelde goederen die hij verkoopt of op andere wijze overdraagt en daarin onverwijld
op te nemen:
    a. het volgnummer van de aantekening met betrekking tot het goed;
    b. de datum van verkoop of overdracht van het goed;
    c. een omschrijving van het goed, daaronder begrepen - voor zover dat mogelijk is - soort, merk en nummer
    van het goed;
                                                                                                               49
</pre>

====================================================================== Einde pagina 49 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 50 ======================================================================

<pre>    d. de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht van het goed; en
    e. de naam en het adres van degene die het goed heeft verkregen.
2. De burgemeester kan vrijstelling verlenen van deze verplichtingen.
3. Op de vrijstelling is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 2:116 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht
De handelaar of een voor hem handelend persoon is verplicht:
    a. de burgemeester binnen drie dagen schriftelijk in kennis te stellen:
         1. dat hij het beroep van handelaar uitoefent met vermelding van zijn woonadres en het adres van de bij
         zijn onderneming behorende vestiging;
         2. van een verandering van de onder a, sub 1, bedoelde adressen;
         3. dat hij het beroep van handelaar niet langer uitoefent;
         4. dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs van een misdrijf afkomstig is of voor de
         rechthebbende verloren is gegaan;
    b. de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of register ter inzage te geven;
    c. aan de hoofdingang van elke vestiging een kenteken te hebben waarop zijn naam en de aard van de
    onderneming duidelijk zichtbaar zijn;
    d. een door opkoop verkregen goed gedurende de eerste vijf dagen in bewaring te houden in de staat waarin
    het goed verkregen is.
Artikel 2:117 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
[gereserveerd]
Afdeling 13. Vuurwerk
Artikel 2:118 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk: hetgeen daaronder wordt verstaan in het Besluit
van 22 januari 2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en professioneel vuurwerk
(Vuurwerkbesluit).
Artikel 2:119 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens de verkoopdagen
 1. Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of nevenbedrijf consumentenvuurwerk ter beschikking te
      stellen dan wel voor het ter beschikking stellen aanwezig te houden, zonder een vergunning van het
      college.
 2. Een vergunning als bedoeld in het eerste lid kan worden geweigerd in het belang van de openbare orde en
      in het belang van het voorkomen of beperken van overlast.
                                                                                                                 50
</pre>

====================================================================== Einde pagina 50 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 51 ======================================================================

<pre> 3. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking
      bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:120 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling.
     1. Het is verboden consumentenvuurwerk te gebruiken op een door het college in het belang van de
          voorkoming van gevaar, schade of overlast aangewezen plaats.
     2. Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te gebruiken als dat gevaar, schade of
          overlast kan veroorzaken.
     3. De verboden bedoeld in het eerste en tweede lid zijn niet van toepassing op situaties waarin wordt
          voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van Strafrecht.
     4. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
     5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking
          bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 2:121 Carbidschieten
1. Onder carbidschieten wordt verstaan: het in een bus/container/opslagvat op explosieve wijze verbranden van
acetyleengas afkomstig van een reactie tussen calciumacetylide (carbid) en water of gasmengsels met
vergelijkbare eigenschappen.
2. Het is verboden om binnen de bebouwde kom in de openlucht met carbid te schieten.
3. Het verbod in het tweede lid geldt niet als wordt voldaan aan de volgende voorschriften:
a. het carbidschieten vindt plaats op 31 december tussen 10.00 uur en 1 januari 02.00 uur,
b. de schietplaats ligt ten minste op:
- 75 meter van woonbebouwing;
-300 meter van zorginstellingen, boerderijen, stallen en / of dierenverblijven
c. de volwassene die met carbid schiet neemt alle redelijkerwijs mogelijke maatregelen om elk gevaar voor
mens en dier te voorkomen waaronder de zorg voor een afgezet schietveld vrij van publiek, de schietrichting is
van gebouwen af, een goede verlichting op het schietterrein, minimaal één volwassen toezichthouder op het
schietterrein, de toezichthouder is herkenbaar door het dragen van een oranjekleurig hesje en is alcohol- en
drugsvrij.
d. er twee weken voorafgaande aan het schieten met carbid een schriftelijke melding wordt gedaan bij de
burgemeester.
4. De burgemeester kan ter voorkoming van gevaar, schade of overlast, of in het belang van de
natuurbescherming, plaatsen in de gemeente aanwijzen waar het niet is toegestaan om carbid te schieten.
Tevens kan de burgemeester ontheffing verlenen van het verbod zoals genoemd in het tweede lid.
5. Dit artikel is niet van toepassing, voor zover de Wet milieubeheer, de Wet wapens en munitie, de Wet
milieugevaarlijke stoffen, de Wet vervoer gevaarlijke stoffen of het Wetboek van Strafrecht van toepassing is.
Afdeling 14. Drugsoverlast
Artikel 2:122 Drugshandel op straat en openbare plaats
Onverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden zich op een openbare plaats op te houden met het
kennelijke doel om middelen als bedoeld in artikel 2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende waar, al dan
niet tegen betaling, af te leveren, aan te bieden of te verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te
bemiddelen.
Artikel 2:123 Openlijk drugsgebruik
                                                                                                               51
</pre>

====================================================================== Einde pagina 51 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 52 ======================================================================

<pre>Het is verboden op of aan de weg, op een andere openbare plaats of in een voor publiek toegankelijk gebouw
middelen als bedoeld in de artikelen 2 of 3 van de Opiumwet of daarop gelijkende waar te gebruiken, toe te
dienen, dan wel voorbereidingen daartoe te verrichten of ten behoeve van dat gebruik voorwerpen of stoffen
voorhanden te hebben.
Afdeling 15. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden, cameratoezicht op openbare
plaatsen en gebiedsontzegging
Artikel 2:124 Bestuurlijke ophouding
De burgemeester is bevoegd overeenkomstig artikel 154a van de Gemeentewet te besluiten tot het tijdelijk doen
ophouden van door hem aangewezen groepen van personen op een door hem aangewezen plaats indien deze
personen het bepaalde in artikel 2:1, 2:10, 2:11, 2:15, 2:16, 2:18, 2:26, 2:29, 2:31, 2:32, 2:52, 2:78, 2:93, 2:95,
2:96, 2:120, 2:221, 2:122 en 2:123 van deze Verordening groepsgewijs niet naleven.
Artikel 2:125 Veiligheidsrisicogebieden
De burgemeester is bevoegd overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet bij verstoring van de openbare
orde door de aanwezigheid van wapens, dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, een gebied, met
inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven, aan te
wijzen als veiligheidsrisicogebied.
Artikel 2:126 Cameratoezicht op openbare plaatsen
1. De burgemeester is bevoegd overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet te besluiten tot plaatsing van
camera’s voor een bepaalde duur ten behoeve van het toezicht op een openbare plaats. De burgemeester kan
daartoe gebieden aanwijzen.
2. De burgemeester heeft die bevoegdheid eveneens ten aanzien van voor eenieder toegankelijke plaatsen.
Artikel 2:127 Gebiedsontzeggingen
1. De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, het voorkomen of beperken van overlast, het
voorkomen of beperken van aantastingen van het woon- of leefklimaat, de veiligheid van personen of goederen,
de gezondheid of de zedelijkheid aan een persoon die strafbare feiten of openbare orde verstorende
handelingen verrichten een bevel geven zich gedurende ten hoogste 24 uur niet in een of meer bepaalde delen
van de gemeente op een openbare plaats op te houden.
2. Met het oog op de in het eerste lid genoemde belangen kan de burgemeester aan een persoon aan wie
tenminste eenmaal een bevel als bedoeld in dat lid is gegeven en die opnieuw strafbare feiten of openbare orde
verstorende handelingen verricht, een bevel geven zich gedurende ten hoogste 3 maanden niet in een of meer
bepaalde delen van de gemeente op een openbare plaats op te houden.
3. Een bevel krachtens het tweede lid kan slechts worden gegeven als het strafbare feit of de openbare orde
verstorende handeling binnen zes maanden na het geven van een eerder bevel, gegeven op grond van het eerste
of tweede lid, plaatsvindt.
4. De burgemeester beperkt de in het eerste of tweede lid gestelde bevelen, als hij dat in verband met de
persoonlijke omstandigheden van betrokkene noodzakelijk oordeelt. De burgemeester kan op aanvraag tijdelijk
ontheffing verlenen van een bevel.
                                                                                                                 52
</pre>

====================================================================== Einde pagina 52 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 53 ======================================================================

<pre>Artikel 2:128 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet
( gereserveerd)
                                                                   53
</pre>

====================================================================== Einde pagina 53 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 54 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante
onderwerpen
Afdeling 1. Algemene bepalingen
Artikel 3:1 Afbakening
De artikelen 1:2, 1:3 en 1:5 tot en met 1:8 zijn niet van toepassing op het bij of krachtens dit hoofdstuk
bepaalde.
Artikel 3:2 Begripsbepaling
In dit hoofdstuk wordt verstaan onder:
- advertentie: elke commerciële uiting in een medium, die een seksbedrijf of een prostituee onder de aandacht
van het publiek brengt;
- beheerder: de natuurlijke persoon die door de exploitant is aangesteld voor de feitelijke leiding van een
seksbedrijf;
- bevoegd bestuursorgaan: het college of, voor zover het betreft voor het publiek openstaande gebouwen en
daarbij behorende erven als bedoeld in artikel 174 van de Gemeentewet, de burgemeester;
- escortbedrijf: de activiteit, bestaande uit het bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie in de vorm van
bemiddeling tussen klant en prostituee;
- exploitant: de natuurlijke persoon of de bestuurder van een rechtspersoon of, indien van toepassing, de tot
vertegenwoordiging van die rechtspersoon bevoegde natuurlijk persoon, voor wiens rekening en risico een
seksbedrijf wordt uitgeoefend;
- klant: degene die gebruik maakt van de door een exploitant van een prostitutiebedrijf of een prostituee
aangeboden seksuele diensten;
- prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
betaling;
- prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
betaling;
- prostitutiebedrijf: de activiteit, bestaande uit het bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie;
- raamprostitutiebedrijf: de activiteit, bestaande uit het bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie, waarbij
het werven van klanten gebeurt door een prostituee die zichtbaar is vanuit een voor publiek toegankelijke plaats;
- seksbedrijf: de activiteit, bestaande uit het bedrijfsmatig gelegenheid geven tot prostitutie of tot het verrichten
van seksuele handelingen voor een ander tegen betaling of uit het bedrijfsmatig aanbieden van vertoningen van
erotisch-pornografische aard in een seksinrichting tegen betaling;
- seksinrichting: voor het publiek toegankelijke besloten ruimte, onderdeel van een seksbedrijf;
-    Sekswinkel: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin hoofdzakelijk goederen van erotisch
     pornografische aard aan particulieren plegen te worden verkocht of verhuurd;
-    Werkruimte: als zelfstandig aan te merken onderdeel van seksinrichting waarin de seksuele handelingen met
     een ander tegen betaling worden verricht.
Afdeling 2. Vergunning seksbedrijf
                                                                                                                      54
</pre>

====================================================================== Einde pagina 54 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 55 ======================================================================

<pre>Artikel 3:3 Vergunning
1. Het is verboden een seksbedrijf of sekswinkel uit te oefenen zonder vergunning van het bevoegde
bestuursorgaan.
2. Het bevoegde bestuursorgaan draagt zorg voor een onpartijdige en transparante verlening van beschikbare
vergunningen.
3. Op een aanvraag om een vergunning wordt binnen twaalf weken beslist. Deze termijn kan met ten hoogste
twaalf weken worden verlengd.
4. Paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht is niet van toepassing.
5. Een vergunning kan mede voor één seksinrichting worden verleend.
6. De vergunning wordt voor onbepaalde tijd verleend aan de exploitant en op diens naam gesteld. De
vergunning is niet overdraagbaar.
Artikel 3:4 Concentratie seksinrichtingen
Het college kan delen van de gemeente aanwijzen waarbinnen voor het vestigen van een seksinrichting geen
vergunning wordt verleend. Daarbij kan worden bepaald dat de aanwijzing slechts geldt voor seksinrichtingen
van seksbedrijven van een nader aangewezen aard.
Artikel 3:5 0-optie raam- en straatprostitutie en maximering aantal seksinrichtingen en sekswinkels
     1. Voor het uitoefenen van een raamprostitutiebedrijf of straatprostitutie wordt geen vergunning verleend.
     2. Het bevoegde bestuursorgaan kan een maximum stellen aan het totaal aantal seksinrichtingen van
          seksbedrijven, niet zijnde raamprostitutiebedrijven, en sekswinkels waarvoor vergunning kan worden
          verleend. Daarbij kan worden bepaald dat de aanwijzing slechts geldt voor seksinrichtingen van
          seksbedrijven van een nader aangewezen aard
     3. In het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving wordt per wijk de exploitatie van
          maximaal één sekswinkel toegestaan.
     4. Onverminderd het bepaalde in het derde lid is het de rechthebbende op een onroerende zaak verboden
          daarin een sekswinkel te exploiteren in door burgemeester en wethouders in het belang van de
          openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen gebieden of delen van de gemeente.
Artikel 3:6 Aanvraag
1. Een aanvraag om vergunning wordt ingediend door gebruikmaking van een door het bevoegde
bestuursorgaan vastgesteld formulier.
2. Bij de aanvraag wordt vermeld voor welke activiteit vergunning wordt gevraagd, en worden in ieder geval de
volgende gegevens en bescheiden overgelegd:
a. de persoonsgegevens van de exploitant;
b. de persoonsgegevens van de leidinggevende;
c. de aard en locatie van de inrichting, indien van toepassing de plaatselijke ligging van de seksinrichting
waarvoor vergunning wordt aangevraagd, door middel van een situatieschets met een noordpijl en
schaalaanduiding;
d. het bewijs van inschrijving in het handelsregister bij de Kamer van Koophandel;
e. of in de vijf jaar voorafgaand aan de aanvraag de exploitant een vergunning voor een seksbedrijf is geweigerd
of een aan de exploitant verleende vergunning voor een seksbedrijf is ingetrokken;
f. het adres waar het seksbedrijf wordt uitgeoefend;
g. het adres van een onder het seksbedrijf vallende seksinrichting;
                                                                                                               55
</pre>

====================================================================== Einde pagina 55 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 56 ======================================================================

<pre>h. het vaste telefoonnummer dat in advertenties voor het seksbedrijf zal worden gebruikt;
i. een geldig identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht van de exploitant en
leidinggevende;
j. indien van toepassing, de verblijfstitel van de exploitant;
k. een actuele verklaring betalingsgedrag nakoming fiscale verplichtingen, verstrekt door de Belastingdienst;
l. bewijs waaruit blijkt dat de exploitant gerechtigd is tot het gebruik van de ruimtes bestemd voor de uitoefening
van het seksbedrijf;
m. een nauwkeurige plattegrondtekening van de inrichting, zelf getekend of een technische tekening met schaal
ten minste 1:100, met vermelding van de oppervlakte van de verschillende ruimten in vierkante meters;
n. een verklaring en / of rapport van de GGD-OZL dat de seksinrichting voldoet aan de vereisten zoals gesteld in
het inspectie Protocol Technische Hygiëne.
3. Als er een beheerder is aangesteld, is het tweede lid, onder a, d, e, i en j van overeenkomstige toepassing op
de beheerder
4. Het bevoegde bestuursorgaan kan aanvullende gegevens of bescheiden verlangen.
Artikel 3:7 Weigeringsgronden
1. Een vergunning wordt geweigerd als:
     a. de exploitant of de beheerder onder curatele staat;
     b. de exploitant of de beheerder is ontzet uit het ouderlijk gezag of de voogdij;
     c. de exploitant of de beheerder onherroepelijk is veroordeeld voor een gewelds- of zedendelict of voor
     mensenhandel, of in enig ander opzicht van slecht levensgedrag is;
     d. de exploitant of de beheerder de leeftijd van 21 jaar nog niet heeft bereikt;
     e. redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de feitelijke toestand niet met het in de aanvraag vermelde in
     overeenstemming zal zijn;
     f. redelijkerwijs moet worden aangenomen dat de aanvrager in strijd zal handelen met aan de vergunning
     verbonden beperkingen of voorschriften;
     g. er aanwijzingen zijn dat voor of bij het seksbedrijf personen tewerkgesteld zijn of zullen zijn die, als het
     prostituees betreft, nog niet de leeftijd van 21 jaar hebben bereikt, als het overige personen betreft, nog niet
     de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt, slachtoffer zijn van mensenhandel of verblijven of werken in strijd met
     het bepaalde bij of krachtens de Vreemdelingenwet 2000;
     h. de exploitant of de beheerder minder dan vijf jaar geleden voor de dag dat de vergunning wordt
     aangevraagd, wegens een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van
     meer dan zes maanden;
     i. de exploitant of de beheerder minder dan vijf jaar geleden voor de dag dat de vergunning wordt
     aangevraagd, bij meer dan één rechterlijke uitspraak of strafbeschikking onherroepelijk veroordeeld is tot een
     onvoorwaardelijke geldboete van € 500,- meer of tot een andere hoofdstraf als bedoeld in artikel 9, eerste
     lid, onder a, van het Wetboek van Strafrecht, wegens dan wel mede wegens overtreding van:
          1°. bepalingen, gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet, de Opiumwet, de Vreemdelingenwet
          2000, de Wet arbeid vreemdelingen en hoofdstuk 3 van de Algemene plaatselijke verordening Kerkrade;
          2°. de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 416, 417, 417bis, 420bis tot en met 420quinquies, 426 en
          429quater van het Wetboek van Strafrecht;
          3°. artikel 69 van de Algemene wet rijksbelastingen;
          4°. de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 juncto artikel 8 of juncto artikel 163 van de
          Wegenverkeerswet 1994;
          5°. de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen; of
          6°. de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.
                                                                                                                     56
</pre>

====================================================================== Einde pagina 56 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 57 ======================================================================

<pre>    j. een maximum als bedoeld in artikel 3:5 al is bereikt;
    k. de voorgenomen uitoefening van het seksbedrijf strijd op zal leveren met een geldend bestemmingsplan,
    een bestemmingsplan in ontwerp dat ter inzage is gelegd, een beheersverordening.
2. Met een veroordeling als bedoeld in het eerste lid, onder h, wordt gelijk gesteld:
    a. een bevel tot tenuitvoerlegging van een zodanige voorwaardelijke straf;
    b. vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in artikel 74, tweede lid, onder a, van het Wetboek van
    Strafrecht of artikel 76, derde lid, onder a, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, tenzij de geldsom
    minder dan € 375,- bedraagt.
3. De periode van vijf jaar, bedoeld in het eerste lid, onder h en i, wordt bij de intrekking van een vergunning
teruggerekend vanaf de datum van de intrekking van deze vergunning.
4. Voor de berekening van de periode van vijf jaar, bedoeld in het eerste lid, onder h en i, telt de periode waarin
een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf is ondergaan, niet mee.
5. Een vergunning kan in ieder geval worden geweigerd:
    a. voor een seksbedrijf waarvoor de vergunning op grond van artikel 3:9, eerste lid, aanhef en onder a tot en
    met f, of tweede lid, aanhef onder a tot en met 9, of in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel
    3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur is ingetrokken, gedurende
    een periode van vijf jaar na de intrekking;
    b. als niet is voldaan aan een bij of krachtens artikel 3:6 gestelde eis met betrekking tot de aanvraag, mits de
    aanvrager de gelegenheid heeft gehad de aanvraag binnen een door het bevoegde bestuursorgaan gestelde
    termijn aan te vullen;
    c. als de vergunning geheel of gedeeltelijk betrekking heeft op het uitoefenen van een prostitutiebedrijf in
    een seksinrichting waarvoor eerder een vergunning is ingetrokken, of in die seksinrichting eerder zonder
    vergunning een prostitutiebedrijf is uitgeoefend;
    d. als de openbare orde, de woon- en leefomgeving of de veiligheid en de gezondheid van prostituees of
    klanten nadelig wordt beïnvloed door de aanwezigheid van de seksinrichting waarvoor de vergunning is
    aangevraagd;
    e. als het bedrijfsplan niet voldoet aan artikel 3:15, eerste en tweede lid;
    f. als onvoldoende aannemelijk is dat de exploitant de bij artikel 3:17 gestelde verplichtingen zal naleven.
Artikel 3:8 Eisen met betrekking tot vergunning
1. De vergunning vermeldt in ieder geval:
    a. de naam van de exploitant;
    b. indien van toepassing, die van de beheerder;
    c. voor welke activiteit de vergunning is verleend;
    d. het adres waar het seksbedrijf wordt uitgeoefend;
    e. het vaste telefoonnummer dat in advertenties voor het seksbedrijf zal worden gebruikt;
    f. indien van toepassing, het adres van de onder dat seksbedrijf vallende seksinrichting waarvoor de
    vergunning mede is verleend;
    g. de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning zijn verbonden.
2. De exploitant draagt er zorg voor dat de vergunning of een afschrift daarvan zichtbaar aanwezig is in de
seksinrichting waarvoor de vergunning (mede) is verleend.
                                                                                                                   57
</pre>

====================================================================== Einde pagina 57 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 58 ======================================================================

<pre>Artikel 3:9 Intrekkingsgronden
1. De vergunning wordt ingetrokken als:
a. de verstrekte gegevens zodanig onjuist of onvolledig blijken te zijn dat op de aanvraag een andere beslissing
zou zijn genomen als bij de beoordeling daarvan de juiste gegevens bekend waren geweest;
b. de vergunning in strijd met een wettelijk voorschrift is gegeven;
c. is gehandeld in strijd met de artikelen 3:10, 3:13, aanhef en onder a, 3:14, 3:15 en 3:17, eerste lid, en tweede
lid, aanhef en onderdeel b, aanhef en onder 1°;
d. zich binnen het seksbedrijf feiten hebben voorgedaan die de vrees wettigen, dat het van kracht blijven van de
vergunning gevaar oplevert voor de openbare orde of veiligheid;
e. zich een omstandigheid voordoet als bedoeld in artikel 3:7, eerste lid, onder a tot en met i;
f. de vergunninghouder dat verzoekt;
g. de uitoefening van het seksbedrijf strijd oplevert met een geldend bestemmingsplan of een
beheersverordening.
2. De vergunning kan worden geschorst of ingetrokken als:
     a. is gehandeld in strijd met de bepalingen in dit hoofdstuk of met de aan de vergunning verbonden
     voorschriften of beperkingen;
     b. in verband met gewijzigde wettelijke voorschriften, gewijzigde omstandigheden of gewijzigde inzichten
     de bescherming van de belangen met het oog waarop het vergunningsvereiste is gesteld, zwaarder wegen
     dan het belang van de vergunninghouder bij behoud van de vergunning;
     c. een niet in de vergunning vermelde persoon exploitant of beheerder is geworden;
     d. is gehandeld in strijd met een of meer van de bij of krachtens dit hoofdstuk gestelde bepalingen,
     onverminderd het eerste lid, aanhef en onder c;
     e. is gehandeld in strijd met de in het bedrijfsplan beschreven maatregelen;
     f. zich binnen het seksbedrijf feiten hebben voorgedaan die de vrees wettigen dat het van kracht blijven van
     de vergunning gevaar oplevert voor de woon- en leefomgeving of de gezondheid van prostituees of klanten;
     g. de exploitant of de beheerder het toezicht op de naleving van het in dit hoofdstuk bepaalde belemmert of
     bemoeilijkt;
     h. er bij het seksbedrijf personen tewerkgesteld zijn die onherroepelijk zijn veroordeeld voor een gewelds- of
     zedendelict of voor mensenhandel;
     i. gedurende ten minste zes maanden geen gebruik is gemaakt van de vergunning.
Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden
De vergunninghouder meldt elke verandering waardoor zijn seksbedrijf niet langer in overeenstemming is met
de op grond van artikel 3:8, eerste lid, in de vergunning opgenomen gegevens, zo spoedig mogelijk aan het
bevoegde bestuursorgaan. Deze verleent een gewijzigde vergunning, als het seksbedrijf aan de vereisten
voldoet.
(Artikel 3:11 Verlenging vergunning)
gereserveerd
Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijf
                                                                                                                 58
</pre>

====================================================================== Einde pagina 58 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 59 ======================================================================

<pre>Paragraaf 3.1 Regels voor alle seksbedrijven
Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang
     1. Het is de exploitant en de beheerder verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te hebben of
          daarin bezoekers toe te laten of te laten verblijven anders dan:
          a. van 6.00 uur in de morgen tot 02.00 uur middernacht van maandag tot en met donderdag;
          b. van 06.00 uur in de morgen tot 03.00 uur middernacht van vrijdag tot en met zondag, tenzij bij
               vergunning anders is bepaald.
     2. Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te bevinden gedurende de tijd dat die
          inrichting gesloten dient te zijn voor bezoekers.
     3. Het is een prostituee verboden zich daarin te bevinden in een seksinrichting tussen 04.00 uur en 06.00
          uur, tenzij bij vergunning anders is bepaald.
     4. Het is de exploitant en de beheerder verboden personen die nog niet de leeftijd van 18 jaar hebben
          bereikt toe te laten of te laten verblijven in een seksinrichting.
     5. In afwijking van het eerste lid kan de aanvrager of exploitant om andere sluitingstijden vragen die
          binnen de genoemde tijden van lid 1 liggen.
Artikel 3:13 Adverteren
Het is verboden in advertenties voor een seksbedrijf:
    a. geen vermelding op te nemen van het telefoonnummer, bedoeld in artikel 3:8, eerste lid, onder e, van het
    nummer, bedoeld in artikel 3:8, eerste lid, onder i, en van de bedrijfsnaam;
    b. vermelding op te nemen van een ander telefoonnummer dan bedoeld onder a, en
    c. als het een prostitutiebedrijf betreft, onveilige seks aan te bieden of te garanderen dat prostituees die voor
    of bij het betreffende bedrijf werken vrij zijn van seksueel overdraagbare aandoeningen.
Paragraaf 3.2 Regels voor alle prostitutiebedrijven en prostituees
Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees
1. Het is een exploitant verboden een prostituee voor of bij zich te laten werken die:
    a. nog niet de leeftijd van 21 jaar heeft bereikt;
    b. in Nederland verblijft of werkt in strijd met het bepaalde bij of krachtens de Vreemdelingenwet 2000.
2. Het is een prostituee verboden werkzaam te zijn voor of bij een exploitant aan wie geen vergunning voor een
prostitutiebedrijf is verleend.
Artikel 3:15 Bedrijfsplan
1. Een prostitutiebedrijf beschikt over een bedrijfsplan, waarin in ieder geval wordt beschreven welke
maatregelen de exploitant treft:
    a. op het gebied van hygiëne;
    b. ter bescherming van de gezondheid, de veiligheid en het zelfbeschikkingsrecht van de prostituees;
                                                                                                                    59
</pre>

====================================================================== Einde pagina 59 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 60 ======================================================================

<pre>    c. ter bescherming van de gezondheid van de klanten;
    d. ter voorkoming van strafbare feiten.
2. De door de exploitant te treffen maatregelen, bedoeld in het eerste lid, onderdelen a en b, waarborgen dat:
    a. de hygiëne in een seksinrichting voldoet aan de algemene eisen die hiervoor in de branche gelden en dat
    dit controleerbaar is;
    b. inzichtelijk en controleerbaar is welke maatregelen een exploitant in zijn bedrijfsvoering en inrichting van
    de werkruimten treft voor gezonde en veilige werkomstandigheden voor prostituees;
    c. in de werkruimten te allen tijde voldoende condooms met een CE-markering voor gebruik beschikbaar
    zijn;
    d. in de werkruimten voor de prostituees een goed functionerende alarmvoorziening aanwezig is;
    e. de prostituee zich regelmatig kan laten onderzoeken op seksueel overdraagbare aandoeningen en door de
    exploitant voldoende geïnformeerd is over de mogelijkheden van een dergelijk onderzoek;
    f. de prostituee niet gedwongen wordt zich geneeskundig te laten onderzoeken;
    g. de prostituee vrij is in de keuze van de arts(en) die zij wil bezoeken;
    h. de prostituee klanten en diensten kan weigeren zonder dat dat voor haar andere werkzaamheden gevolgen
    heeft;
    i. de prostituee kan weigeren alcohol of drugs te gebruiken zonder dat dat voor haar werkzaamheden
    gevolgen heeft;
    j. aan de voor de exploitant werkzame beheerder voldoende professionele eisen op het gebied van
    agressiebeheersing en bedrijfshulpverlening worden gesteld en waar nodig wordt gezorgd voor scholing
    hierin;
    k. de exploitant zich een oordeel vormt over de mate van zelfredzaamheid van de prostituee voordat deze
    voor of bij hem gaat werken, teneinde vast te stellen of zij voldoet aan de eisen die hij hiervoor in zijn
    bedrijfsplan heeft opgenomen;
    l. de exploitant voor elke voor of bij hem werkzame prostituee kan aantonen onder welke verhuur- of
    arbeidsvoorwaarden zij haar diensten aanbiedt;
    m. de exploitant of beheerder zich er regelmatig van vergewist dat de prostituee niet door derden
    gedwongen wordt tot prostitutie en dat hij in dit kader informatie van hulpverleningsinstanties ter
    beschikking stelt;
    n. de exploitant aan de voor of bij hem werkzame prostituees informatie ter beschikking stelt over de
    mogelijkheden om hulp te krijgen als een prostituee wil stoppen met haar werk in de prostitutie;
    o. de overlast aan de omgeving van de onder het seksbedrijf vallende seksinrichtingen beperkt wordt.
3. Het bedrijfsplan wordt overgelegd bij de aanvraag om een vergunning.
4. De exploitant meldt een voorgenomen wijziging van het bedrijfsplan onverwijld aan het bevoegde
bestuursorgaan. De wijziging wordt na goedkeuring van het bevoegde bestuursorgaan als onderdeel van het
bedrijfsplan aangemerkt, als deze voldoet aan de eisen die overeenkomstig het eerste en tweede lid aan een
bedrijfsplan worden gesteld.
5. De rechten voor prostituees, die worden gewaarborgd op grond van het tweede lid, worden op schrift gesteld
en in een voor haar begrijpelijke taal uitgereikt aan elke prostituee die werkzaam is voor of bij de exploitant.
6. In de seksinrichting wordt in ten minste twee talen en voor de klant goed zichtbaar bekend gemaakt dat een
prostituee klanten en diensten mag weigeren en mag weigeren alcohol of drugs te gebruiken.
Artikel 3:16 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder prostitutiebedrijf
                                                                                                                  60
</pre>

====================================================================== Einde pagina 60 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 61 ======================================================================

<pre>1. De exploitant of de beheerder is aanwezig gedurende de uren dat het prostitutiebedrijf daadwerkelijk wordt
uitgeoefend.
2. De exploitant van een prostitutiebedrijf draagt er zorg voor dat:
    a. de voor of bij het prostitutiebedrijf werkzame prostituees redelijkerwijs hun eigen werktijden kunnen
    bepalen;
    b. er een deugdelijke bedrijfsadministratie wordt gevoerd waarin de actuele gegevens zijn opgenomen van in
    ieder geval;
        1°. de voor of bij het prostitutiebedrijf werkzame prostituees;
        2°. de verhuuradministratie;
        3°. met betrekking tot alle voor of bij het prostitutiebedrijf werkzame prostituees, de documentatie die
        ten grondslag ligt aan de vorming van het oordeel over de mate van zelfredzaamheid, bedoeld in artikel
        3:15, tweede lid, onder k;
        4°. de werkroosters van de beheerders;
    c. de bedrijfsadministratie met inachtneming van de wettelijke termijnen wordt bewaard en te allen tijde
    beschikbaar is voor toezichthouders;
    d. medewerkers van de gemeentelijke gezondheidsdienst en van andere door de burgemeester of het college
    aangewezen instellingen worden toegelaten tot seksinrichtingen als ze voornemens zijn voorlichtings- en
    preventieactiviteiten uit te voeren of voorlichtingsmateriaal te verspreiden;
    e. onverwijld bij de politie wordt gemeld ieder signaal van mensenhandel of andere vormen van dwang en
    uitbuiting;
    f. onverwijld aan het bevoegde bestuursorgaan wordt gemeld als gedurende ten minste één maand geen
    gebruik gemaakt zal worden van de vergunning. Deze melding vermeldt de reden en de verwachte duur;
    g. gedaan wordt wat nodig is voor een goede gang van zaken binnen het prostitutiebedrijf.
Paragraaf 3.3. Raam- en Straatprostitutie
Artikel 3:17 Raamprostitutie
Het is een prostituee verboden:
    a. zich vanuit een gebouw of vanuit de toegang naar een gebouw aan klanten die zich op of aan de weg
    bevinden beschikbaar te stellen; en
    b. passanten hinderlijk te bejegenen of zich aan passanten op te dringen dan wel zich ongekleed of vrijwel
    ongekleed achter het raam van een seksinrichting of in de toegang tot een seksinrichting op te houden.
Artikel 3:18 Straatprostitutie
Het is verboden zich op of aan de weg of op, aan of in een andere vanaf de weg zichtbare plaats, niet zijnde een
seksinrichting waarvoor een vergunning is verleend, op te houden met het kennelijke doel zich beschikbaar te
stellen voor prostitutie of op of aan de weg ontuchtige handelingen te verrichten als dit kennelijk geschiedt in
het kader van prostitutie.
Artikel 3:19 Handhaving straatprostitutie
                                                                                                                 61
</pre>

====================================================================== Einde pagina 61 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 62 ======================================================================

<pre>Met het oog op de naleving van het verbod, bedoeld in artikel 3:18 kan door een politieambtenaar of
toezichthouder het bevel worden gegeven zich onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.
Afdeling 4. Overige bepalingen
Artikel 3:20 Verbodsbepalingen klanten
1. Het is een klant verboden seksuele handelingen te verrichten met een prostituee van wie hij weet of
redelijkerwijs moet vermoeden dat zij werkzaam is voor of bij een exploitant aan wie geen vergunning voor een
prostitutiebedrijf is verleend.
2. Het is verboden op of aan de weg of op, aan of in een andere voor publiek toegankelijke plaats gebruik te
maken van de diensten van een prostituee.
Artikel 3:21 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke
1. Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin of daarop goederen, opschriften,
aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen van erotisch-pornografische aard
openlijk ten toon te stellen, aan te bieden of aan te brengen als de burgemeester aan de rechthebbende heeft
bekendgemaakt dat de wijze van tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of de
woon- en leefomgeving in gevaar brengt.
2. Het eerste lid is niet van toepassing ten aanzien van het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van
goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen, die dienen tot het
openbaren van gedachten en gevoelens, bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Grondwet.]
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor
het uiterlijk aanzien van de gemeente
Afdeling 1. Geluidhinder en verlichting
Artikel 4:1 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder:
    a. besluit: het Activiteitenbesluit milieubeheer;
    b. inrichting: inrichting type A of type B als bedoeld in het Besluit;
    c. houder van een inrichting: degene die als eigenaar, bedrijfsleider, beheerder of anderszins een
         inrichting drijft;
    d. collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan één of een klein aantal inrichtingen is verbonden;
    e. incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die gebonden is aan één of een klein aantal inrichtingen;
    f. geluidsgevoelige gebouwen: woningen en gebouwen die op grond van artikel 1 van de Wet
         geluidhinder worden aangemerkt als geluidsgevoelige gebouwen met uitzondering van gebouwen
         behorende bij de betreffende inrichting;
    g. geluidsgevoelige terreinen: terreinen die op grond van artikel 1 van de Wet geluidhinder worden
         aangemerkt als geluidsgevoelige terreinen met uitzondering van terreinen behorende bij de betreffende
         inrichting;
                                                                                                                    62
</pre>

====================================================================== Einde pagina 62 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 63 ======================================================================

<pre>    h. onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is versterkt.
    i. Overmatige hinder: er is sprake van overmatige hinder indien er meer dan 20 dB(A) (muziek)geluid
         wordt geproduceerd boven de vigerende geluidsnorm van de betreffende inrichting c.q. festiviteit.
    Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
    1. De geluidsnormen bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5 van deze
         verordening gelden niet voor door het college per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten
         gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen.
    2. De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van sportbeoefening in de buitenlucht
         als bedoeld in artikel 3.148, eerste lid, van het Besluit gelden niet voor door het college per
         kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of
         dagdelen.
    3. In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan het college bepalen dat de aanwijzing
         slechts geldt in een of meer delen.
    4. Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het begin van een nieuw kalenderjaar
         bekend.
    5. Het college kan wanneer een collectieve festiviteit redelijkerwijs niet te voorzien was, een festiviteit
         terstond als collectieve festiviteit als bedoeld in het eerste lid aanwijzen.
    6. Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de inrichting, bedraagt niet meer dan […] dB(A),
         gemeten op de gevel van gevoelige gebouwen op een hoogte van 1,5 meter.
    7. De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief onversterkte muziek en exclusief 10 dB(A)
         toeslag vanwege muziekcorrectie. Tevens wordt de bedrijfsduurcorrectie buiten beschouwing gelaten.
    8. Ten aanzien van toepasbare geluidswaarden bij collectieve festiviteiten kan het college nadere regels
         stellen.
Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten
    1. Het is een inrichting toegestaan maximaal 12 incidentele festiviteiten per kalenderjaar te houden
         waarbij de geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5
         van deze verordening niet van toepassing zijn, met dien verstande dat geen overmatige hinder door de
         festiviteit mag ontstaan. De houder van de inrichting dient ten minste één week voor de aanvang van de
         festiviteit het college daarvan in kennis te hebben gesteld.
    2. Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal 12 incidentele festiviteiten per kalenderjaar de
         verlichting langer aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten waarbij artikel 3.148, eerste lid, van
         het Besluit niet van toepassing is, mits de houder van de inrichting ten minste tien werkdagen voor de
         aanvang van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft gesteld.
    3. Indien door een inrichting geen gebruik wordt gemaakt van de krachtens artikel 4:2 lid 4 aangewezen
         collectieve festiviteiten, kunnen maximaal drie extra individuele ontheffingen worden verleend. Deze
         drie extra individuele ontheffingen worden, in afwijking van artikel 4:3, eerste lid, verleend tot
         maximaal 23.00 uur. Een verzoek hiertoe dient uiterlijk 25 januari van ieder kalenderjaar te zijn
         ingediend.
    4. Het college stelt een formulier vast voor het doen van een kennisgeving.
    5. De kennisgeving wordt geacht te zijn gedaan wanneer het formulier, volledig en naar waarheid
         ingevuld, tijdig is ingeleverd op de plaats op dat formulier vermeld.
    6. De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het college op verzoek van de houder van
         een inrichting een incidentele festiviteit, die redelijkerwijs niet te voorzien was, terstond toestaat.
                                                                                                                 63
</pre>

====================================================================== Einde pagina 63 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 64 ======================================================================

<pre>     7. Ten aanzien van toepasbare geluidswaarden bij incidentele festiviteiten kan het college nadere regels
          stellen.
     8. Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid blijven ramen en deuren gesloten, behoudens voor het
          onmiddellijk doorlaten van personen of goederen.
Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten
[gereserveerd]
Artikel 4:5 Onversterkte muziek
1. Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek als bedoeld in artikel 2.18, eerste lid onder f en vijfde lid
van het Besluit binnen inrichtingen is de onder e. opgenomen tabel van toepassing, met dien verstande dat:
    a. de in de tabel aangegeven waarden binnen in- of aanpandige gevoelige gebouwen niet gelden indien de
    gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen toestemming geeft voor het in redelijkheid uitvoeren of doen
    uitvoeren van geluidsmetingen;
    b. de in de tabel aangegeven waarden op de gevel ook gelden bij gevoelige terreinen op de grens van het
    terrein;
    c. de waarden in in- en aanpandige gevoelige gebouwen, voor zover het woningen betreft, gelden in
    geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten;
    d. bij het bepalen van de geluidsniveaus zoals vermeld in de tabel geen bedrijfsduurcorrectie wordt
    toegepast.
    e. Tabel
                                                     7.00-19.00 uur 19.00-23.00 uur 23.00-7.00 uur
 LAr.LT op de gevel van gevoelige gebouwen           50 dB(A)        45 dB(A)            40 dB(A)
 LAr.LT in in- en aanpandige gevoelige gebouwen 35 dB(A)             30 dB(A)            25 dB(A)
 LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen            70 dB(A)        65 dB(A)            60 dB(A)
 LAmax in in- en aanpandige gevoelige gebouwen 55 dB(A)              50 dB(A)            45 dB(A)
2. Voor de duur van 15 uur in de week is onversterkte muziek, vanwege het oefenen door
muziekgezelschappen zoals orkesten, harmonie- en fanfaregezelschappen, in een inrichting gedurende de dag-
en avondperiode uitgezonderd van de genoemde geluidsniveaus in het eerste lid.
3. Indien versterkte elementen worden gecombineerd met onversterkte elementen, wordt het hele samenspel
beschouwd als versterkte muziek en is het Besluit van toepassing.
4. Het eerste lid is niet van toepassing op collectieve en incidentele festiviteiten als bedoeld in artikel 4:2 en
artikel 4:3.
Artikel 4:6 Overige geluidhinder
1. Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer of van het Besluit op een zodanige
wijze toestellen of geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te verrichten dat voor een
omwonende of voor de omgeving geluidhinder wordt veroorzaakt.
2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet geluidhinder, de
                                                                                                                   64
</pre>

====================================================================== Einde pagina 64 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 65 ======================================================================

<pre>Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het Vuurwerkbesluit of de Provinciale milieuverordening.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 4:6a (Geluid)hinder in de openlucht
1. Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer in de openlucht een
geluidsapparaat, een (recreatie)toestel of een (bouw)machine in werking te hebben op een zodanige wijze dat
voor een omwonende of overigens voor de omgeving (geluid)hinder wordt veroorzaakt.
2. Het college kan van het in het eerste lid bepaalde ontheffing verlenen.
3. Het college kan terreinen of wateren aanwijzen, waar het verbod, vervat in het eerste lid, niet van toepassing
is op het in werking hebben van bepaalde in de aanwijzing aangewezen categorieën van geluidsapparaten,
(recreatie)toestellen of (bouw)machines, voor zover wordt voldaan aan de door het college vast te stellen
voorschriften ter voorkoming of beperking van (geluid)hinder.
4. De in het derde lid bedoelde voorschriften kunnen onder meer betreffen:
a. het maximale geluidsniveau;
b. de situering van geluidsbronnen;
c. de frequentie en tijden van gebruik.
Artikel 4:6b Mosquito
(gereserveerd)
Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging
Artikel 4:7 Straatvegen
Het is verboden op een door het college ten behoeve van de werkzaamheden van de gemeentelijke
reinigingsdienst aangewezen weggedeelte, een voertuig te parkeren of enig ander voorwerp te laten staan
gedurende een daarbij aangeduide tijdsperiode.
Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
Het is verboden binnen de bebouwde kom op een openbare plaats zijn natuurlijke behoefte te doen buiten
daarvoor bestemde plaatsen.
Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten gebouwen
                                                                                                                65
</pre>

====================================================================== Einde pagina 65 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 66 ======================================================================

<pre>Sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten gebouwen mogen zich niet bevinden in een
toestand die gevaar oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of hinder voor de gebruikers van de
gebouwen of voor anderen.
Afdeling 3 Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast
Artikel 4:10 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
1. Het is verboden op door het college in het belang van het uiterlijk aanzien van de gemeente, ter voorkoming
of opheffing van overlast dan wel voorkoming van schade aan de openbare gezondheid aangewezen plaatsen,
buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, in de openlucht of buiten de weg de volgende
voorwerpen of stoffen op te slaan, te plaatsen of aanwezig te hebben:
    a. onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming onttrokken voer- of vaartuigen of onderdelen
    daarvan;
    b. bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;
    c. kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:17 of onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
    hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of anderszins voor een commercieel doel; of
    d. mestopslag, gierkelders of andere verzamelplaatsen van vuil, een verzameling ingekuild gras, loof of pulp
    of ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en oude metalen.
2. Het college kan bij de aanwijzing nadere regels stellen.
3. Dit artikel is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien krachtens de Wet ruimtelijke ordening of
door of krachtens de Provinciale Verordening […].
Artikel 4:11 Stankoverlast door gebruik van meststoffen
1. Het is verboden op bouwland en tuinen langer dan 24 uur stank verspreidende stoffen aanwezig te hebben.
2. Dit artikel geldt niet voor inrichtingen, waarop de Wet milieubeheer van toepassing is, indien aan de
vergunning ingevolge de Wet milieubeheer voorwaarden zijn verbonden inzake het verwerken van mest en
meststoffen.
Artikel 4:12 Verbod hinderlijke, gevaarlijke of ontsierende reclame
1. Het is de rechthebbende op een onroerende zaak alsmede de hoofdgebruiker van die zaak verboden zonder
vergunning van het college die zaak of een daarop aanwezige zaak te gebruiken of het gebruik daarvan toe te
laten voor het maken van handelsreclame met behulp van een opschrift, aankondiging of afbeelding in welke
vorm dan ook, die vanaf de weg of vanaf een andere voor het publiek toegankelijke plaats zichtbaar is.
2. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet ten aanzien van:
a. opschriften, aankondigingen en afbeeldingen in het inwendig gedeelte van een onroerende zaak;
b. opschriften en aankondigingen op zuilen, borden, muren of andere constructies, aangewezen door de
overheid;
c. opschriften en aankondigingen betrekking hebbend op:
  - openbare verkoping, aanbiedingen ter verkoop, verhuur of verpachting van een onroerende zaak, voor
       zolang zij feitelijke betekenis hebben;
                                                                                                                66
</pre>

====================================================================== Einde pagina 66 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 67 ======================================================================

<pre>   -   het beroep, de dienst, of het bedrijf dat in of op de onroerende zaak wordt uitgeoefend of waarvoor die
       zaak is bestemd, zomede op naamborden;
mits deze opschriften en aankondigingen gezamenlijk geen grotere oppervlakte hebben dan 0,50 m2 en geen
van alle een grotere afmeting in een richting hebben dan 1,00 meter en mits deze opschriften en aankon-
digingen zijn aangebracht op of aan de onroerende zaak;
d. opschriften betrekking hebbend op de naam en/of aard van in uitvoering zijnde bouwwerken en/of op de
namen van degenen die bij het ontwerp en/of de uitvoering van het bouwwerk betrokken zijn, mits deze
opschriften zijn aangebracht op borden bij of op de in uitvoering zijnde bouwwerken zelf en niet verlicht zijn,
zulks voor zolang zij feitelijke betekenis hebben;
e. opschriften en aankondigingen aan gebouwen en inrichtingen van openbaar vervoer, indien deze zijn
aangebracht ten dienste van dat vervoer;
f. opschriften en aankondigingen van kennelijk tijdelijke aard, voor zolang zij feitelijke betekenis hebben, mits
van het aanbrengen ervan tevoren door of vanwege de rechthebbende of de hoofdgebruiker van de onroerende
zaak schriftelijk kennisgeving is gedaan aan het college en dit college niet binnen twee weken na ontvangst van
die kennisgeving van enig bezwaar heeft doen blijken.
Zodanige opschriften en aankondigingen worden geacht hun tijdelijk karakter te hebben verloren, wanneer deze
gedurende meer dan 9 weken op de onroerende zaak aanwezig zijn.
3. Het in het eerste lid gesteld verbod geldt voorts niet voor zover in het daarin geregelde wordt voorzien in
andere regelgeving.
4. Een vergunning bedoeld in het eerste lid kan worden geweigerd:
a. indien de reclame, hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen van
welstand;
b. in het belang van de verkeersveiligheid;
c. in het belang van de voorkoming of beperking van overlast voor gebruikers van de in de nabijheid gelegen
onroerende zaak.
Artikel 4:13 Vergunningplicht lichtreclame
[gereserveerd]
Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen
Artikel 4:14 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: een onderkomen of voertuig waarvoor geen
omgevingsvergunning voor het bouwen in de zin van artikel 2.1, eerste lid onder a van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht is vereist, dat bestemd of opgericht is dan wel gebruikt wordt of kan worden
gebruikt voor recreatief nachtverblijf.
Artikel 4:15 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
1. Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst te houden
buiten een kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan, de beheersverordening, exploitatieplan of
een voorbereidingsbesluit is bestemd of mede bestemd.
2. Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor eigen gebruik door de rechthebbende op
een terrein.
                                                                                                                  67
</pre>

====================================================================== Einde pagina 67 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 68 ======================================================================

<pre>3. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het eerste lid.
4. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing worden geweigerd in het belang van:
    a. de bescherming van natuur en landschap; of
    b. de bescherming van een stadsgezicht.
5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 4:16 Aanwijzing kampeerplaatsen
     1. Het verbod van artikel 4:18, eerste lid is niet van toepassing op door het college aangewezen plaatsen.
     2. Het college kan daarbij nadere regels stellen ter bescherming van de belangen genoemd artikel 4:18,
          vierde lid, onder a en b.
Afdeling 6 Dode gezelschapsdieren
Artikel 4:17 Begraven krengen
1. Het is verboden een gestorven dier, kreng of ander walgelijk voorwerp te begraven:
a. binnen een afstand van 50 meter van een woning of een waterput;
b. anders dan in een kuil, die een zodanige diepte heeft, dat het begraven met ten minste 80 cm aarde is bedekt.
2. Het verbod van het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde is voorzien in de Wet dieren
Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente
Afdeling 1. Parkeerexcessen
Artikel 5:1 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder:
    a. voertuigen: voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al, van het Reglement verkeersregels en
    verkeerstekens (RVV 1990) met uitzondering van kleine wagens zoals kruiwagens, kinderwagens en
    rolstoelen;
    b. parkeren: parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens
    (RVV 1990).
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
1. Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede verstaan:
    a. het gebruiken van een voertuig voor het geven van lessen;
    b. het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van personen tegen betaling.
2. Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet gerekend:
                                                                                                               68
</pre>

====================================================================== Einde pagina 68 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 69 ======================================================================

<pre>    a. voertuigen waaraan herstel- of onderhoudswerkzaamheden worden verricht die in totaal niet meer dan
    een uur vergen, en dit gedurende de tijd die nodig is en gebruikt wordt voor deze werkzaamheden;
    b. voertuigen voor persoonlijk gebruik van de in het derde lid bedoelde persoon.
3. Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een gewoonte van maakt voertuigen te stallen, te
herstellen, te slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:
    a. drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd, op de weg te parkeren binnen een
    cirkel met een straal van 30 meter met als middelpunt een van deze voertuigen;
    b. de weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.
4. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
1. Het is verboden op een door het college aangewezen weg een voertuig te parkeren met het kennelijke doel
het te koop aan te bieden of te verhandelen.
2. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 5:4 Defecte voertuigen
Het is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan eenvoudig te verhelpen gebreken niet kan of
mag worden gereden, langer dan op drie achtereenvolgende dagen op de weg te parkeren.
Artikel 5:5 Voertuigwrakken en achtergelaten motorvoertuigen
     1. Het is verboden op of aan de weg te parkeren:
          a. een voertuigwrak dat rijtechnisch in onvoldoende staat van onderhoud en tevens in een kennelijk
               verwaarloosde toestand verkeert;
          b. een motorvoertuig met te plaatse of te hebben met de kennelijke bedoeling er als houder afstand
               van te doen;
     2. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet milieubeheer.
Artikel 5:6 Kampeermiddelen, aanhangwagens e.a.
1. Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt
gebruikt:
    a. langer dan op drie achtereenvolgende dagen te plaatsen of te hebben op of aan de weg;
    b. op een door het college aangewezen plaats te parkeren, waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het
    uiterlijk aanzien van de gemeente.
                                                                                                                69
</pre>

====================================================================== Einde pagina 69 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 70 ======================================================================

<pre>2. Het in het vorige lid onder a gestelde geldt niet voorzover er sprake is van drie achtereenvolgende dagen
gedurende 4 gelegenheden per jaar.
3. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod in het eerste lid, aanhef en onder a.
4. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door het Provinciaal
wegenreglement of de Provinciale landschapsverordening.
5. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen
1. Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding van handelsreclame, op de weg te parkeren
met het kennelijk doel om daarmee handelsreclame te maken.
2. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen
1. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter of een
hoogte van meer dan 2,4 meter te parkeren op een door het college aangewezen plaats, waar dit naar zijn
oordeel schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
2. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter te
parkeren op een door het college aangewezen weg, waar dit parkeren naar zijn oordeel buitensporig is met het
oog op de verdeling van beschikbare parkeerruimte.
3. Het verbod in het tweede lid is niet van toepassing op werkdagen van maandag tot en met vrijdag, dagelijks
van 07.00 tot 18.00 uur.
4. De verboden in het eerste en tweede lid zijn voorts niet van toepassing op campers, kampeerauto’s, caravans
en kampeerwagens, voor zover deze voertuigen niet langer dan drie achtereenvolgende dagen op de weg
worden geplaatst of gehouden.
5. Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde verboden ontheffing verlenen.
6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen
1. Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter of een
hoogte van meer dan 2,4 meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning of ander dagelijks gebruik
bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers vanuit dat gebouw op
hinderlijke wijze wordt belemmerd of hen anderszins hinder of overlast wordt aangedaan.
2. Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor het uitvoeren van
werkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van het voertuig ter plaatse noodzakelijk is.
Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
1. Het is verboden een voertuig met stank verspreidende stoffen te parkeren daar, waar bewoners of gebruikers
van nabijgelegen gebouwen of terreinen daarvan hinder of overlast kunnen ondervinden.
                                                                                                               70
</pre>

====================================================================== Einde pagina 70 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 71 ======================================================================

<pre>2. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde wordt voorzien in de Wet
milieubeheer.
Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
1. Het is verboden met een voertuig, fiets of bromfiets te rijden door een park of plantsoen of een van
gemeentewege aangelegde beplanting of groenstrook, of het daarin te doen of te laten staan.
2. Dit verbod is niet van toepassing:
    a. op de weg;
    b. op voertuigen die worden gebruikt voor werkzaamheden door of vanwege de overheid; en
    c. op voertuigen waarmee standplaats wordt of is ingenomen op terreinen die voor dit doel zijn bestemd.
3. Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets
     1. Het is verboden op door het college in het belang van het uiterlijk aanzien van de gemeente, ter
          voorkoming of opheffing van overlast, of ter voorkoming van schade aan de openbare gezondheid
          aangewezen plaatsen fietsen of bromfietsen onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of
          plaatsen te laten staan.
     2. Het is verboden fietsen of bromfietsen, die rijtechnisch in onvoldoende staat van onderhoud en in een
          verwaarloosde toestand verkeren, op de weg te laten staan.
Afdeling 2. Collecteren
Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen
1. Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare inzameling van geld of goederen te houden
of daartoe een intekenlijst aan te bieden.
2. Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan: het bij het aanbieden van goederen,
waartoe ook worden gerekend geschreven of gedrukte stukken, dan wel bij het aanbieden van diensten
aanvaarden van geld of goederen, indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de
opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of ideëel doel is bestemd.
3. Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten kring wordt gehouden.
4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Afdeling 3. Venten
Artikel 5:14 Begripsbepaling
                                                                                                                71
</pre>

====================================================================== Einde pagina 71 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 72 ======================================================================

<pre>1. In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de uitoefening van de ambulante handel te koop
aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten op een openbare en in de open lucht gelegen
plaats of aan huis.
2. Onder venten wordt niet verstaan:
     a. het aan huis afleveren van goederen in het kader van de exploitatie van een winkel als bedoeld in artikel 1
     van de Winkeltijdenwet;
     b. het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het aanbieden van diensten op
     jaarmarkten en markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet of artikel 5:22;
     c. het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het aanbieden van diensten op een
     standplaats als bedoeld in artikel 5:17.
Artikel 5:15 Ventverbod
1. Het is verboden te venten:
a. op door het college in het belang van de openbare orde aangewezen openbare plaatsen;
b. van maandag tot en met vrijdag vóór 09.00 uur en na 19.00 uur en op zaterdag en zondag vóór 10.00 uur en
na 16.00 uur, voor zover dit onderdeel niet in strijd is met onderdeel c van dit artikel;
c. vanaf een half uur voor zonsondergang;
2. Het college kan ontheffing verlenen van het verbod in het eerste lid.
3. Op de ontheffing bedoeld in het tweede lid is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
4. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 5 van de
Wegenverkeerswet.
5. Het verbod bedoeld in artikel 5:15, eerste lid, is niet van toepassing op het venten met gedrukte of geschreven
stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard.
Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuiting
[gereserveerd]
Afdeling 4. Standplaatsen
Artikel 5:17 Begripsbepaling
1. In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf een vaste plaats op een openbare en in de
openlucht gelegen plaats te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten,
gebruikmakend van fysieke middelen, zoals een kraam, een wagen of een tafel.
2. Onder standplaats wordt niet verstaan:
     a. een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
     Gemeentewet;
     b. een vaste plaats op een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
                                                                                                                   72
</pre>

====================================================================== Einde pagina 72 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 73 ======================================================================

<pre>Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
1. Het is verboden zonder vergunning van het college een standplaats in te nemen of te hebben.
2. Het college weigert de vergunning wegens strijd met een geldend bestemmingsplan, beheersverordening,
exploitatieplan of voorbereidingsbesluit.
3. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning worden geweigerd:
    a. indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in verband met de omgeving niet voldoet aan redelijke eisen
    van welstand;
    b. indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de gemeente of in een deel van de gemeente
    redelijkerwijs te verwachten is dat door het verlenen van de vergunning voor een standplaats voor het
    verkopen van goederen een redelijk verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in gevaar komt.
4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
5. Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet op de plaats die is aangewezen voor het houden van een door
de gemeente ingestelde markt, zulks gedurende de tijden waarop die markt gehouden wordt en voor een
evenement of voor het organiseren van een markt.
Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Het is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat daarop zonder vergunning van het college
standplaats wordt of is ingenomen.
Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen
1. Het verbod van artikel 5:18, eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet
milieubeheer, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of het Provinciaal wegenreglement.
2. De weigeringsgrond van artikel 5:18, derde lid, onder a, is niet van toepassing op bouwwerken.
Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht
Het college houdt de beslissing op een aanvraag voor een standplaatsvergunning aan, indien de aanvraag een
activiteit betreft waarvoor tevens een vergunning als bedoeld in (artikel 8.1) de Wet milieubeheer is vereist en
indien geen toepassing kan worden gegeven tot de dag waarop de beslissing over de vergunning Wet milieu
beheer is genomen.
Afdeling 5. Snuffelmarkten
Artikel 5:22 Begripsbepaling
1. In deze afdeling wordt verstaan onder snuffelmarkt: een markt in een voor het publiek toegankelijk gebouw
waar hoofdzakelijk tweedehands en incourante goederen worden verhandeld of diensten worden aangeboden
                                                                                                                 73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 73 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 74 ======================================================================

<pre>vanaf een standplaats.
2. Onder een snuffelmarkt wordt niet verstaan:
    a. een markt of jaarmarkt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet;
    b. een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt
1. Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een snuffelmarkt te organiseren.
2. Het verbod geldt niet voor ruimten die uitsluitend dan wel nagenoeg geheel en voortdurend in gebruik zijn
als winkel in de zin van de Winkeltijdenwet.
3. De burgemeester weigert de vergunning wegens strijd met een geldend bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit.
4. Op de vergunning is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Afdeling 6. Openbaar water
Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water
1. Het is in verband met de veiligheid op het openbaar water verboden een voorwerp, niet zijnde een vaartuig,
op, in of boven openbaar water te plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien dit door zijn omvang of
vormgeving, constructie of plaats van bevestiging gevaar oplevert voor de bruikbaarheid van het openbaar water
of voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan dan wel een belemmering vormt voor het doelmatig beheer en
onderhoud van het openbaar water.
2. Degene die voornemens is een steiger, een meerpaal of een ander voorwerp met een permanent karakter op,
in of boven openbaar water te plaatsen, doet daarvan uiterlijk twee weken tevoren een melding aan het college.
3. De melding bevat in ieder geval naam, adres en contactgegevens van de melder, en een beschrijving van de
aard en omvang van het voorwerp.
4. Het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de
Scheepvaartverkeerswet, het Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet, de Provinciale vaarwegenverordening
of het bepaalde bij of krachtens de Telecommunicatiewet.
Artikel 5:25 Beschadigen van waterstaatswerken
1. Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen aan te brengen in de toestand van openbare
wateren, havens, dijken, wallen, kaden, trekpaden, beschoeiingen, oeverbegroeiing, bruggen, zetten, duikers,
pompen, waterleidingen, gordingen, aanlegpalen, stootpalen, bakens of sluizen die bij de gemeente in beheer
zijn.
2. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Waterwet of de Provinciale vaarwegenverordening Limburg.
Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in natuurgebieden
Artikel 5:26 Begripsbepalingen
                                                                                                                74
</pre>

====================================================================== Einde pagina 74 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 75 ======================================================================

<pre>In deze afdeling wordt verstaan onder:
- motorvoertuig; hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1, onder z, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens 1990;
- bromfiets: hetgeen daaronder wordt verstaan in artikel 1, eerste lid onder e, van de Wegenverkeerswet 1994.
Artikel 5:27 Crossterreinen
1. Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een motorvoertuig of een bromfiets een wedstrijd dan
wel, ter voorbereiding van een wedstrijd, een trainings- of proefrit te houden of te doen houden dan wel daaraan
deel te nemen, dan wel een motorvoertuig of een bromfiets met het kennelijke doel daartoe aanwezig te
hebben.
2. Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het college aangewezen terreinen. Het college
kan daarbij nadere regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
    a. in het belang van het voorkomen of beperken van overlast;
    b. in het belang van de bescherming van het uiterlijk aanzien van de omgeving en ter bescherming van
    andere milieuwaarden;
    c. in het belang van de veiligheid van de deelnemers van de in het eerste lid bedoelde wedstrijden en ritten
    of van het publiek.
    3. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door de Wet
    milieubeheer of het Besluit geluidproductie sportmotoren.
Artikel 5:28 Beperking verkeer in natuurgebieden
1. Het is verboden binnen voor publiek toegankelijke natuurgebieden, parken, plantsoenen of voor recreatief
gebruik beschikbare terreinen te rijden of zich te bevinden met een motorvoertuig, een bromfiets, een fiets of
een paard.
2. Het verbod van het eerste lid is niet van toepassing op door het college aangewezen terreinen. Het college
kan daarbij nadere regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
    a. het voorkomen van overlast;
    b. de bescherming van natuur- of milieuwaarden;
    c. de veiligheid van het publiek.
3. Het verbod in het eerste lid is niet van toepassing op motorvoertuigen, bromfietsen, fietsen en paarden:
    a. ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige hulpverlening en van andere krachtens artikel 29,
    eerste lid, Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 door de bevoegde minister aangewezen
    hulpverleningsdiensten;
    b. die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of exploitatie van de terreinen als in het eerste lid
    bedoeld;
    c. die worden gebruikt in verband met werken die krachtens wettelijk voorschrift moeten worden uitgevoerd;
    d. van de zakelijk gerechtigden, huurders en pachters van percelen die gelegen zijn binnen de terreinen als
    in het eerste lid bedoeld;
    e. voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de verzorging van de onder d bedoelde personen.
4. Het in het eerste lid gestelde verbod is voorts niet van toepassing:
                                                                                                                75
</pre>

====================================================================== Einde pagina 75 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 76 ======================================================================

<pre>     a. op wegen die gelegen zijn binnen de in het eerste lid bedoelde gebieden of terreinen;
     b. binnen de bij of krachtens de Provinciale verordening 'Stiltegebieden' aangewezen stiltegebieden ten
     aanzien van motorrijtuigen die bij of krachtens die verordening zijn aangewezen als 'toestel'.
5. Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
6. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Afdeling 8. Verbod vuur te stoken
Artikel 5:29 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of anderszins vuur te stoken
1. Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen in de zin van de Wet
milieubeheer of anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben.
2. Mits er geen sprake is van gevaar, overlast of hinder voor de omgeving, is het verbod niet van toepassing op:
     a. verlichting door middel van kaarsen, fakkels en dergelijke;
     b. sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien geen afvalstoffen worden verbrand;
     c. vuur voor koken, bakken en braden.
3. Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.
4. Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing worden geweigerd ter bescherming van de flora
en fauna.
5. Het verbod is niet van toepassing op situaties waarin wordt voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1 of 3,
van het Wetboek van Strafrecht of de Provinciale milieuverordening.
6. Op de ontheffing bedoeld in het derde lid is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve
fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen) niet van toepassing.
Afdeling 9. Verstrooiing van as
Artikel 5:30 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing: het verstrooien van as als bedoeld in de Wet
op de lijkbezorging op een door de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten een permanent daartoe
bestemd terrein.
Artikel 5:31 Verboden plaatsen
1. Incidentele asverstrooiing is verboden op:
a. verharde delen van de weg;
b. gemeentelijke begraafplaatsen en crematoriumterreinen;
c. gebieden – aan te wijzen door het college – in verband met de bodemsamenstelling en / of waterhuishouding
en de daarmede samenhangende aanwezigheid van flora of fauna;
2. Het college kan voor een bepaalde termijn verbieden dat op andere plaatsen dan die genoemd in het eerste
lid asverstrooiing plaatsvindt.
                                                                                                               76
</pre>

====================================================================== Einde pagina 76 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 77 ======================================================================

<pre>3. Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorg draagt voor de asbus op grond van bijzondere
omstandigheden ontheffing verlenen van het verbod uit het eerste lid, behoudens de gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoriumterreinen.
4. Op de ontheffing is paragraaf 4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij
niet tijdig beslissen) van toepassing.
Artikel 5:32 Hinder of overlast
Incidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of overlast wordt veroorzaakt voor derden.
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen
Artikel 6:1 Strafbepaling
1. Overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde en de op grond van artikel 1:4 daarbij
gegeven voorschriften en beperkingen wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete
van de tweede categorie en openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak.
2. In afwijking van het eerste en tweede lid is artikel 1a van de Wet op de economische delicten van toepassing
op overtreding van het bepaalde bij of krachtens de artikelen 2:10, vijfde lid, 2:11, tweede lid, 2:12, eerste lid,
en 4:11, eerste lid.
Artikel 6:2 Toezichthouders
1. Burgemeester en wethouders en de burgemeester, ieder voor zover het hun of zijn bevoegdheid betreft,
wijzen aan de personen in dienst van een gemeente die zijn belast met de uitvoering van de Algemene
plaatselijke verordening Kerkrade 2017;
2. Voorts zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze verordening belast de bij
besluit van het college dan wel burgemeester aan te wijzen personen, daaronder begrepen de al dan niet in
(onbezoldigde) dienst van de gemeente zijnde personen;
3. Onverminderd het eerste en tweede lid zijn de ambtenaren van politie, bedoeld in artikel 141, onder b, van
het Wetboek van Strafvordering, eveneens belast met het toezicht op de naleving van de bij of krachtens deze
verordening gegeven voorschriften.
Artikel 6:3 Binnentreden woningen
Zij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van een overtreding van de bij of krachtens
deze verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare orde of veiligheid of
bescherming van het leven of de gezondheid van personen, zijn bevoegd tot het binnentreden in een woning
zonder toestemming van de bewoner.
Artikel 6:4 Intrekking oude verordening
De Algemene plaatselijke verordening Kerkrade 2011 wordt ingetrokken.
                                                                                                                   77
</pre>

====================================================================== Einde pagina 77 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 78 ======================================================================

<pre>Artikel 6:5 Overgangsbepaling
Besluiten en beleidsregels, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel 6:4 die golden op het moment
van de inwerkingtreding van deze verordening en waarvoor deze verordening overeenkomstige besluiten kent,
gelden als besluiten genomen krachtens deze verordening.
Artikel 6:6 Inwerkingtreding
Deze verordening treedt in werking op de achtste dag na die waarop zij is bekendgemaakt
Artikel 6:7 Citeertitel
Deze verordening wordt aangehaald als: Algemene plaatselijke verordening gemeente Kerkrade 2017
Aldus vastgesteld door de raad van de gemeente Kerkrade in de vergadering van 29 november 2017.
De voorzitter,                                          De griffier,
J.J.M. Som                                              B.W.E. van der Wijst-Triepels
                                                                                                          78
</pre>

====================================================================== Einde pagina 78 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 79 ======================================================================

<pre>Artikelsgewijze toelichting
Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen
Artikel 1:1 Begripsomschrijvingen
In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt gehanteerd, gedefinieerd. Van een aantal
specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die op een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking
hebben, zijn in de desbetreffende afdeling definities opgenomen.
Over de definities kan het volgende worden opgemerkt.
Openbare plaats
Hiervoor is aangehaakt bij de Wom.
Artikel 1, eerste lid, van de Wom bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die krachtens
bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie kent dus twee criteria.
Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de memorie van toelichting zeggen “dat
in beginsel eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats
niet door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats "open staat" betekent
verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de heffing van een
toegangsprijs voor het betreden van de plaats”.
Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants, musea, ziekenhuizen en
kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.
Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op bestemming of vast gebruik.
“De bestemming ziet op het karakter dat door de gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of
blijkens de uit de inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast gebruik
ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de
rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr.
3, p. 16).
Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, van de Wom zijn: openbare wegen,
plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke gedeelten van overdekte passages, van
winkelgalerijen, van stationshallen en van vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten plaatsen” als bedoeld in artikel 6,
tweede lid, van de Grondwet kan omvatten, is in artikel 1, tweede lid, van de Wom expliciet aangegeven dat
onder een openbare plaats niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede
lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13 en nr. 6).
Weg
Uit de begripsomschrijving van “openbare plaats” blijkt dat de weg maakt daar onderdeel van uitmaakt.
                                                                                                                  79
</pre>

====================================================================== Einde pagina 79 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 80 ======================================================================

<pre>In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”:
a. de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever heeft gecreëerd in verband met
de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen van de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar
zijn in de zin van deze wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft (behoudens bepaalde beperkingen;
zie hierna);
b. de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (hierna: WVW), te weten de voor het openbaar verkeer
openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de noodzaak om met betrekking tot de verkeersveiligheid
en het in stand houden van de weg in te grijpen.
Op of aan de weg
Verschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden) gedragingen “op of aan de
weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder
vallen bijvoorbeeld voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen. Daaronder valt
echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.
Ook treinstations vallen in beginsel buiten het bereik van de APV. Artikel 27 van de Spoorwegwet en de daarop
gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om
stations. Tegenwoordig hebben veel stations echter ook een doorloopfunctie, en zijn er bijvoorbeeld winkels in
aanwezig. Dan zijn deze doorgangen in stations weliswaar geen weg, maar wel openbare plaats.
Openbaar water
Een 'openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) is ieder water, dat open
staat voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan “feitelijk voor het publiek toegankelijk”.
Bebouwde kom
De reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is beperkt tot de bebouwde kom.
Voor het begrip “bebouwde kom” kan aangesloten worden bij de aanwijzing van gedeputeerde staten van de
bebouwde kom krachtens artikel 27, tweede lid, van de Wegenwet. Nadeel is dat een dergelijke aanwijzing niet
altijd actueel is. Het is daarom praktischer de bebouwde kom aan te geven op een kaart die bij de verordening is
gevoegd. Deze kaart maakt deel uit van de verordening en moet dus mee gepubliceerd worden.
Een alternatief is om als de definitie te hanteren: het gebied binnen de grenzen van de bebouwde kom die zijn
vastgesteld op grond van artikel 20a van de WVW.
Rechthebbende
Hieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.
Bouwwerk
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de Bouwverordening: “elke constructie van enige omvang van
hout, steen, metaal of ander materiaal, die op de plaats van bestemming hetzij direct hetzij indirect met de grond
verbonden is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de grond, bedoeld om ter plaatse te functioneren”.
                                                                                                                80
</pre>

====================================================================== Einde pagina 80 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 81 ======================================================================

<pre>Gebouw
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk bouwwerk, dat een voor mensen
toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte vormt”.
Handelsreclame
In het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van meningsuiting, wordt
handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is
vooral van belang in verband met het bepaalde in het eerste lid van artikel 7, dat zich volgens vaste
jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van gedrukte stukken e.d.
Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet in de weg. Onder het begrip
“reclame” dient te worden verstaan: iedere vorm van openbare aanprijzing van goederen en diensten. Door dit
te beperken tot “handelsreclame” heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering slechts betrekking op
reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords en omvat zij elk aanbod van goederen en
diensten, maar is zij niet van toepassing op reclame voor ideële doeleinden. Dit betekent niet dat
handelsreclame helemaal niet beschermd wordt. Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan artikel
10 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden
(hierna: EVRM) en artikel 19 van het Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (hierna:
IVBPR) moeten kunnen doorstaan. Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een
vergunningsstelsel.
Bevoegd gezag
Met het begrip “bevoegd gezag” wordt aangehaakt bij de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (hierna:
Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor aanleg of veranderen van een weg (artikel 2:11) en het
vellen van houtopstanden (artikel 4:11). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg is
aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder d, van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van
houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid, onder g. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de
weg anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende
zaken (artikel 2:10). De ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid,
onder j en k, van de Wabo. Zie verder de toelichting bij artikel 2:10.
De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één procedure. De beslissing
op de aanvraag kent ook één procedure van rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het
college van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal worden verricht. In een beperkt aantal gevallen
berust de bevoegdheid tot toestemmingsverlening niet bij het college, maar bij het college van Gedeputeerde
Staten en in enkele gevallen bij een Minister. Het bevoegd gezag is integraal verantwoordelijk voor het te nemen
besluit en is tevens belast met de bestuursrechtelijke handhaving.
Zie verder ook de toelichting bij de artikelen 2:10, 2:11 en 4:11 van deze verordening.
Daarnaast komt in de Apv op verschillende plaatsen de term “bevoegd bestuursorgaan” voor. Daarmee wordt
dan gedoeld op ofwel het college, ofwel de burgemeester. De Wabo brengt hierin geen verandering.
Jurisprudentie
Weg
                                                                                                                81
</pre>

====================================================================== Einde pagina 81 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 82 ======================================================================

<pre>Strandovergang is openbare weg in de zin van artikel 4, eerste lid, onder II, van de Wegenwet. ABRS 16-03-
1999, Gst. 1999, 7100, 3, m.nt. HH.
Nu in dit geval onvoldoende vaststaat dat de strook grond een weg in de zin van artikel 1 van de APV was, staat
evenmin vast dat het verbod van artikel 9.1 van de APV is overtreden. ABRS 29-08-2001, LJN AD3795.
Handelsreclame
Onder een “commercieel belang dienen” moet mede worden begrepen: dienstig te zijn tot koop en verkoop. HR
11-05-1982, NJ 1983, 68.
Artikel 1:2 Beslistermijn
Het uitgangspunt van artikel 4:13 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) is dat in het wettelijk
voorschrift de termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden. Zo kan worden
nagegaan wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In deze verordening is de beslistermijn vastgesteld
op acht weken (eerste lid). Dit is gelijk aan de maximale redelijke termijn die in artikel 4:13, tweede lid, van de
Awb, wordt gesteld. Uiteraard kan een gemeente ook kiezen voor een andere, kortere, beslistermijn of zelfs voor
per type besluit verschillende beslistermijnen. Dit laatste doet bij uitstek recht aan het algemeen beginsel dat
elke termijn redelijk moet zijn. Gelet hierop is lid 4 toegevoegd waaruit blijkt dat voor bepaalde vergunningen
of ontheffingen een andere (langere) termijn geldt. Tijdig beslissen is een rechtsplicht voor elk bestuursorgaan.
Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde
aanvragen, zeker die waarvoor meerdere adviezen moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd. De
verlenging van de beslistermijn biedt dan uitkomst. Artikel 4:14 van de Awb verplicht tot kennisgeving aan de
aanvrager van dit verlengingsbesluit. Indien de aanvrager meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij
daartegen in bezwaar en beroep gaan. Artikel 4:14 schort de termijn niet op, het is alleen een
'beleefdheidsvoorschrift' om te laten weten dat de termijn niet gehaald wordt. Het is dus geen besluit.
Zie hierover ook bijvoorbeeld TK 2004-2005, 29 934, nr. 6 (memorie van toelichting Wet dwangsom en
beroep), p. 10, waarin dit nog eens uitdrukkelijk wordt uitgelegd. Daar wordt zelfs gezegd dat een dergelijk
briefje in feite juist 'een uitdrukkelijke erkenning door het bestuursorgaan [is] dat het in gebreke is'.
Dienstenrichtlijn
Op vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de Dienstenrichtlijn van toepassing. Het
derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen een redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De
achtweken-termijn van artikel 1:2 voldoet daaraan.
Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de beslistermijn eenmaal door de bevoegde
instantie mag worden verlengd, indien dit gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit
houdt in dat voor verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit criterium.
De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van de oorspronkelijke termijn
ter kennis van de aanvrager gebracht. Het derde lid is een implementatie van deze verplichting.
Wabo
De tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van artikel 3.9, eerste lid, van de Wabo.
Inhoudelijk is er niets veranderd.
                                                                                                                  82
</pre>

====================================================================== Einde pagina 82 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 83 ======================================================================

<pre>Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid, van de Wabo bepaalt dat de beslistermijn niet met
acht, maar slechts met zes weken kan worden verlengd. De wegaanlegvergunning (artikel 2:11) en de
kapvergunning (artikel 4:11) vallen onder de Wabo, en ook onder bepaalde omstandigheden het plaatsen van
voorwerpen op of aan de weg (artikel 2:10). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg is
aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder d, van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van
houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid, onder g. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de
weg anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende
zaken (artikel 2:10). De ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid,
onder j en k, van de Wabo.
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die onder de Wabo valt, staan in de
Ministeriele regeling omgevingsrecht (hierna: Mor, Stcrt. 2010-5162). De algemene indieningvereisten staan in
artikel 1.3 van de Mor, dat luidt als volgt:
Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag
1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:
a. de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het elektronisch adres van de aanvrager,
indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend;
b. het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het project;
c. een omschrijving van de aard en omvang van het project;
d. indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam, adres en woonplaats, alsmede het
elektronisch adres van de gemachtigde, indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend;
e. indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager: zijn naam, adres en woonplaats.
2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van de aangevraagde activiteit of
activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met behulp van een situatietekening, kaart, foto’s of andere geschikte
middelen.
3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te verrichten werkzaamheden.
Artikel 1:3 Indiening aanvraag
Deze bepaling is in 2016 geschrapt. De wetgever heeft in de Awb een sluitend systeem neergelegd voor de
afhandeling van aanvragen: die worden ingewilligd of geweigerd. In artikel 4:5 van de Awb is daarop één
uitzondering gemaakt: een aanvraag die zo gebrekkig is dat die moet worden aangevuld voor ze kan worden
afgehandeld kan buiten behandeling worden gelaten. Wel moet de aanvrager de kans krijgen om de aanvraag
aan te vullen. In dat systeem past niet dat de gemeente een nieuwe reden introduceert waarmee een aanvraag
buiten behandeling kan worden gelaten. In plaats van buiten behandeling laten zal een aanvraag die onredelijk
laat wordt ingediend waardoor een goede beoordeling niet mogelijk is moeten worden afgewezen. Zie in dit
verband de toelichting bij artikel 1:8.
Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
                                                                                                                83
</pre>

====================================================================== Einde pagina 83 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 84 ======================================================================

<pre>In literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot het verbinden van voorschriften in
beginsel aanwezig is in die gevallen waarin het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije
beslissing staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van duidelijkheid aanbeveling
deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij moet ook – ten overvloede – worden aangegeven dat die
voorschriften uitsluitend mogen strekken ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste van
vergunning of ontheffing is gesteld.
Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn, kan grond opleveren
voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In
artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.
Tweede lid
De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden toegepast, wordt in het
algemeen bevestigend beantwoord.
Voor alle vergunningen of ontheffingen met uitzondering van enkele vergunningen op basis van de Wabo is het
tweede lid van artikel 1:4 nodig. Handelen in strijd met zo’n vergunning of ontheffing levert dan strijd op met
artikel 1:4, tweede lid, jo. het vergunningsvoorschrift. Daartegen kan met bestuursdwang worden opgetreden.
Dienstenrichtlijn
Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die ervoor
zorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die
criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met
die reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt;
transparant en toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die aan de vergunning worden verbonden,
dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder dwingende reden van algemeen belang en evenredigheid wordt
verstaan: de algemene toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid van artikel
10 wordt de vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek is vastgesteld dat aan de
vergunningvoorwaarden is voldaan.
In de algemene strafbepaling die in deze Apv is opgenomen (artikel 6:1) wordt overtreding van het bij of
krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden van
voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn.
Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend vanwege de persoon van de
vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het bezit van een diploma of een bewijs van
onbesproken levensgedrag). De persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling dat
uitdrukkelijk bepaalt. Een voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in
artikel 3 van de DHW. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen van een vergunning de nodige diploma’s
moeten zijn gehaald.
Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn rechtsopvolger geldt, is het verstandig
een voorschrift op te nemen dat de houder van de vergunning of ontheffing verplicht binnen twee weken
schriftelijk te melden dat hij zijn vergunning heeft overgedragen, met vermelding van de naam en het adres van
de nieuwe houder van de vergunning of ontheffing.
                                                                                                                84
</pre>

====================================================================== Einde pagina 84 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 85 ======================================================================

<pre>Literatuur en jurisprudentie
Voor de overdraagbaarheid van APV-vergunningen, zie: C.L. Knijff, Rechtsopvolging bij vergunningen in de
gemeentepraktijk, GS 2004, 7205, onder 3.4 Overgang uitgesloten: APV-vergunningen.
Volgens artikel 1:10 van de APV is de vergunning of ontheffing persoonsgebonden tenzij bij of krachtens deze
verordening anders is bepaald. Ingevolge artikel 1:11, aanhef en onder e, van de APV kan de vergunning of
ontheffing worden gewijzigd indien de houder of zijn rechtverkrijgende dit verzoekt. De Afdeling is van oordeel
dat artikel 1:11, aanhef en onder e, van de APV niet afdoet aan het persoonsgebonden karakter van de
vergunning. Van een zelfstandige bepaling die het persoonsgebonden karakter van de exploitatievergunning
voor een coffeeshop kan opheffen is geen sprake, gelet op de aard van de vergunning en op de strekking van het
in de APV neergelegde vergunningstelsel. De burgemeester was derhalve niet zonder meer gehouden zijn
medewerking te verlenen aan een verzoek tot overdracht van een vergunning aan een derde. ABRS 23-11-1999,
LJN AA5058, GS 2000, 7112, 6.
Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een facultatief karakter (“kan”). Het
hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-
nakoming van vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Met name het
rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de bevoegdheid tot wijziging en intrekking.
Onder d wordt grondslag geboden om een vergunning in te trekken als die langere tijd niet is gebruikt,
bijvoorbeeld bij het innemen van een standplaats.
Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of te wijzigen, dient het de
belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun bedenkingen in te dienen (artikel 4:8 van de Awb).
Jurisprudentie
Gelet op artikel 1:6 van de APV in samenhang gelezen met artikel 2.1.4.1, tweede lid (oud), van de APV was de
burgemeester in het onderhavige geval bevoegd de vergunning in te trekken. Intrekking van een vergunning
vereist een zorgvuldige voorbereiding. Als specifieke kennis bij het bestuursorgaan ontbreekt, moet advies
worden ingewonnen. Zes werkdagen zijn daarvoor voldoende. ABRS 11-06-2003, 200205273/1, JG 03.0125,
m.nt. M. Geertsema.
Artikel 1:7 Termijnen
Artikel 1:7 bepaalt dat de vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt. Dit vloeit mede voort
uit artikel 11 van de Dienstenrichtlijn, dat stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen hebben,
tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen afhankelijk is van de voortdurende vervulling van
de voorwaarden; b. het aantal beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen
belang; c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen belang.
Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde tijd. Dit is bijvoorbeeld het
geval bij een evenementenvergunning of een standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de
jaarwisseling.
Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de toelichting onder artikel 1:8.
                                                                                                               85
</pre>

====================================================================== Einde pagina 85 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 86 ======================================================================

<pre>Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken. Het
ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden
niet wijzigen. Pas bij gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien. Ook daarbij
wordt rekening gehouden met de noodzaak- en proportionaliteitseis. Bij geringe wijziging van omstandigheden
die geen gevolgen hebben voor het algemeen belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken.
De noodzaak daarvoor ontbreekt.
Artikel 1:8 Weigeringsgronden
Vergunningstelsels zijn in de Apv als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om een bepaalde activiteit te
verrichten behoudens vergunning.
Tegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de model-APV zijn deze gescreend aan de
Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de volgende stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van
straatartiesten, de evenementenvergunning, horecaexploitatievergunning, vergunning voor een seksinrichting,
standplaatsvergunning en de vergunning voor een snuffelmarkt. Gokactiviteiten zijn van de werking van de
Europese Richtlijn uitgezonderd, zodat de speelautomatenvergunning niet onder het regime valt.
Overlast
Vanouds is de APV een openbare orde en overlastverordening. Het begrip ‘overlast’ komt in het recht van de
Europese Gemeenschappen (hierna: EG-recht) bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij verkeer niet voor.
Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast. Het milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die
gerelateerd zijn aan de omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast
veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt eveneens onder bescherming van het
milieu of zelfs gezondheid.
Verkeersveiligheid
De verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen belang als bedoeld in artikel 9
van de Dienstenrichtlijn. Maar ook is er sprake van een belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als
het voorkomen van verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft.
Veiligheid van personen en gezondheid
Deze gronden waarop grond voorheen een evenementenvergunning kon worden geweigerd, bijvoorbeeld bij
het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid) kunnen als een belang van volksgezondheid worden
aangemerkt.
Zedelijkheid
Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt uitgelegd in overweging 41. Te
denken valt aan de bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van dierenmishandeling
(bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of zwijntjetik) aan het belang van dierenwelzijn. Ook andere dwingende
redenen dan de openbare orde kunnen een ‘zedelijkheidsaspect’ hebben. [check]
Voorzieningenniveau bij standplaatsen
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve van de
consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd
                                                                                                               86
</pre>

====================================================================== Einde pagina 86 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 87 ======================================================================

<pre>worden met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de
straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen
niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hoewel het concurrentiebelang maakt dat
een appellant als belanghebbende kan worden aangemerkt en dit belang vrijwel altijd een rol speelt bij de
beslissing om een zaak aan te spannen, is het reguleren van concurrentie geen belang van de overheid.
Bijvoorbeeld: ABRvS 26-03-2014, ECLI:NL:RVS:2014:1101, m.n. rechtsoverweging 7.4.
Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau
voor de consument in een deel van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een
vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke
winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen
aangeboden worden.
De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen waar (mede) diensten worden
verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij
verkeer van diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een
standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder b). Daarop is de richtlijn immers
niet van toepassing.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening kan worden overgegaan. Artikel 9,
tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking
anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatige verblijf blijkt.
Artikel 8.3, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb 2000) bepaalt dat een vreemdeling die geen
rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8 van de Vw 2000 geen aanspraak kan maken op de toekenning
van vergunningen en ontheffingen door bestuursorganen van o.m. gemeenten , voor zover die betrekking
hebben op standplaatsen, markten, venten, collecteren, evenementen of beroepsmatige dan wel bedrijfsmatige
activiteiten.
Tweede lid
De wetgever heeft in de Awb een sluitend systeem neergelegd voor de afhandeling van aanvragen: die worden
ingewilligd of geweigerd. In artikel 4:5 van de Awb is daarop één uitzondering gemaakt: een aanvraag die zo
gebrekkig is dat die moet worden aangevuld voor ze kan worden afgehandeld kan buiten behandeling worden
gelaten. Wel moet de aanvrager de kans krijgen om de aanvraag aan te vullen. Gemeenten kunnen bij
verordening geen aanvullende gronden stellen waarmee een aanvraag buiten behandeling kan worden gelaten,
zoals voorheen was gedaan in artikel 1:3 ten aanzien van aanvragen die werden ingediend minder dan drie
weken vóór het tijdstip waarop de aanvrager de vergunning of ontheffing nodig had.
Het is echter weinig zinvol – voor zowel de gemeente als de aanvrager – om te beginnen met een inhoudelijk
toetsing van een aanvraag als door het (late) tijdstip van indienen van de aanvraag een –volledige en – goede
beoordeling hiervan niet redelijkerwijs mogelijk is vóór de beoogde datum van de activiteit waarvoor de
aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft. Een vergunning of ontheffing zal in dergelijke gevallen niet
(tijdig) verleend kunnen worden. Zie in dit verband ook artikel 3:2 van de Awb. Een (snelle) weigering schept
(snel) duidelijkheid voor de aanvrager en voorkomt een onnodige inspanning aan de kant van de gemeente. Het
tweede lid biedt nu een weigeringsgrondslag voor dergelijke gevallen, voor zover de betreffende aanvraag is
ingediend minder dan drie weken voor de beoogde datum van de beoogde activiteit en daardoor een
behoorlijke behandeling van de aanvraag niet mogelijk is.
                                                                                                                87
</pre>

====================================================================== Einde pagina 87 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 88 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 2. Openbare orde
Afdeling 1. Bestrijding van ongeregeldheden
Algemeen
In deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik als de bruikbaarheid van de
weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare orde op andere openbare plaatsen te waarborgen. De
diverse functies van de openbare ruimte, onder andere voor demonstraties, optochten en feesten, vraagt om een
scheiding dan wel regulering van het gebruik.
Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
Eerste lid
Het begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 van het Wetboek van Strafrecht (hierna: WvSr): “Hij die
opzettelijk bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door of vanwege
het bevoegde bestuursorgaan gegeven bevel, wordt, als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft
met gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie.”
Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie. Onder omstandigheden is het
denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft van bijvoorbeeld een betoging. Gelet op de Wet openbare
manifestaties moeten dit soort samenscholingen van de werking van dit artikel uitgezonderd worden. In het
vijfde lid is dit dan ook gebeurd.
Tweede lid
In het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel van een politieambtenaar te
verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende) ongeregeldheden.
De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit artikel 2 van de Politiewet 1993. Artikel 2:1,
tweede lid, van de Apv bevat het geven van een bevel in een concreet geval. Overtreding van een dergelijk
bevel wordt strafbaar gesteld via opname van artikel 2:1, tweede lid, in artikel 6:1 van de Apv.
Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het politiebevel worden vervolgd
op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het strafartikel, te weten artikel 6:1 Apv.
Naast de politiebevelen ex artikel 2:1 blijven uiteraard ook de bevelen van de burgemeester in het kader van
diens openbare-ordebevoegdheden mogelijk. Bevelen van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de
Gemeentewet, of aanwijzingen in het kader van de Wet Openbare Manifestaties die de politie in mandaat
uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds strafbaar worden gesteld op grond van artikel 184,
eerste lid, van het WvSr.
Geweld tegen hulpverleners
De laatste jaren is het hinderen van hulpverleners, met name brandweer en ambulancepersoneel een toenemend
probleem. Hoewel het een pijnlijke constatering is dat de politie soms nodig is om mensen wier beroep het is
om anderen te helpen hun werk te laten doen, biedt dit artikel wel een handvat om verwijderingsbevelen te
geven en om diegenen die daaraan niet voldoen te vervolgen.
                                                                                                             88
</pre>

====================================================================== Einde pagina 88 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 89 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
Oordeel van de politie is element van gemeentelijke strafbepaling. HR 12-02-1940, NJ 140, 622, AB 1940, p.
744, Gst. 1940, p. 125 (Haags tippelverbod). Zie ook: HR 02-06-1903, W. 7938, Gst. 2715 (APV Amsterdam);
HR 20-01-1936, NJ 1936, 343, Gst. 1936, p. 90, AB 1936, p. 558 (APV Amsterdam); HR 03-06-1969, NJ 1969,
411, AB 1970, p. 17, OB 1971, XIV.3, nr. 30391, NG 1970, p. 616, m.nt. H.R.G. Veldkamp (APV Amsterdam)
en HR 17-03-1970, NJ 1970, 331, OB 1971, X.4, nr. 31108, NG 1971, p. 292 (APV Arnhem).
Van een volksoploop ex artikel 186 van het WvSr is sprake als een menigte zich verzamelt. De openbare orde
hoeft niet te worden verstoord. HR 26-02-1991, NJ 1991, 512 en HR 14-01-1992, NJ 1992, 380.
Relatie tussen APV bepaling en artikel 184 en 186 van het WvSr. Aanvulling van de gemeentelijke wetgever
erkend. HR 02-06-1903, W. 7938 (APV Amsterdam) en HR 25-06-1963, NJ 1964, 239, m.nt. B.V.A. Röling
(samenscholingsarrest).
HR 29-01-2008, NJ 2008, 206, LJN BB4108: Voor een bevel of vordering ‘krachtens wettelijk voorschrift’
gedaan als bedoeld in artikel 184, eerste lid, van het WvSr is vereist dat het betreffende voorschrift uitdrukkelijk
inhoudt dat de betrokken ambtenaar gerechtigd is tot het geven van een bevel of het doen van een vordering.
Artikel 2 van de Politiewet 1993 bevat een algemene taakomschrijving voor de politie en kan niet worden
aangemerkt als een wettelijk voorschrift op basis waarvan vorderingen of bevelen kunnen worden gegeven
waaraan op straffe van overtreding van artikel 184, eerste lid, van het WvSr moet worden voldaan. Artikel 2 van
de Politiewet 1993 kan wel worden aangemerkt als een wettelijk voorschrift ter uitvoering waarvan de in artikel
184 van het WvSr bedoelde ambtenaren handelingen kunnen ondernemen waarvan het beletten, belemmeren
of verijdelen overtreding van artikel 184, eerste lid, van het WvSr kan opleveren.
LJN BM9992, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 30 juni 2010: Nu artikel 7 van de APV Tilburg niet uitdrukkelijk
bepaalt dat de betrokken ambtenaar gerechtigd is tot het doen van een vordering als bedoeld in artikel 184 van
het WvSr, wordt de verdachte vrijgesproken van de ten laste gelegde overtreding van artikel 184 van het WvSr.
LJN BO4382, Gerechtshof Leeuwarden, 16-11-2010: Aan verdachte is onder 2 ten laste gelegd dat hij opzettelijk
een bevel of vordering krachtens artikel 2.3.1.7. en/of 2.1.1.1. van de APV, in elk geval krachtens enig wettelijk
voorschrift, niet heeft opgevolgd. Het in artikel 184, eerste lid, van het van het WvSr beschreven misdrijf vereist
een krachtens wettelijk voorschrift gedane vordering. Een dergelijk voorschrift moet uitdrukkelijk inhouden dat
de betrokken ambtenaar gerechtigd is tot het doen van een vordering. Het hof overweegt dat de artikelen
2.3.1.7. en 2.1.1.1. van de APV niet uitdrukkelijk een dergelijke bevoegdheid bevatten. Derhalve zijn deze
artikelen geen "wettelijk voorschrift" in de zin van artikel 184, eerste lid, van het WvSr. Voorts kan ook artikel 2
van de Politiewet 1993 niet worden aangemerkt als een wettelijk voorschrift op basis waarvan vorderingen of
bevelen kunnen worden gegeven, waaraan op straffe van overtreding van artikel 184 van het WvSr moet worden
voldaan.
Afdeling 2. Betoging
Artikel 2:2 Optochten
[gereserveerd]
In 2006 is met het oog op het vereenvoudigen van de Model Apv dit artikel opgenomen onder de
evenementenbepaling. Zie verder de toelichting bij die artikelen.
Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
                                                                                                                   89
</pre>

====================================================================== Einde pagina 89 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 90 ======================================================================

<pre>Dit artikel is gebaseerd op enkele artikelen uit de Wom.
In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid “openbare plaats” gedefinieerd als: een
plaats die krachtens bestemming of vast gebruik openstaat voor het publiek. In het tweede lid is bepaald dat
daaronder niet is begrepen: een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet
(een kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name wordt gebruikt voor godsdienstige of
levensbeschouwelijke doelen). Deze definitie is in artikel 1:1 overgenomen (zie toelichting aldaar).
Uit de artikelen 3 en 4 van de Wom volgt dat de raad moet bepalen of, en zo ja, voor welke activiteiten een
kennisgeving is vereist en daarbij enkele procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 van de Wom kent de
burgemeester de bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving voorschriften en beperkingen te
stellen of een verbod te geven; artikel 6 van de Wom kent hem een aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7
van de Wom bepaalt dat hij bevoegd is aan de organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te
geven deze te beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan
openbare plaatsen kent artikel 8 van de Wom de burgemeester o.a. de bevoegdheid toe opdracht te geven deze
te beëindigen.
Uitgangspunten Wet openbare manifestaties
De Wom beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de bescherming van de
artikelen 6 en 9 van de Grondwet vallen. Het gaat daarbij om betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot
het belijden van godsdienst of levensovertuiging voor zover die op openbare plaatsen gehouden worden.
De Wom heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan volgens de regering al sprake
zijn wanneer daaraan meer dan twee personen deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 8).
Individuele uitingsvormen zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9 van de Grondwet
maken het mogelijk ook deze onder de Wom te brengen, maar de wetgever acht dat niet nodig.
Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7 van de Grondwet. Het eerste lid
van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof ten aanzien van schriftelijke uitingen, ook als die uitingen
godsdienstig of levensbeschouwelijk van aard zijn.
De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de Wom aan gemeenteraden en
burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 5-6):
- de bevoegdheid tot het creëren van een kennisgevingstelsel voor betogingen, vergaderingen en samenkomsten
tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging op openbare plaatsen. De wet laat een zekere variatie toe
ten aanzien van kwesties als: voor welke activiteiten is een kennisgeving vereist; aan welke vereisten moet een
kennisgeving voldoen; welke voorschriften en beperkingen kunnen opgelegd worden;
- de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;
- de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen beëindigen.
Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de plaatselijke regelgeving onttrokken. De
reden is dat enerzijds de Grondwet zich tegen een dergelijke regeling verzet en dat anderzijds de
rechtsgelijkheid een uniforme regeling van de centrale wetgever rechtvaardigt. Het gaat met name om de
volgende onderwerpen (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 6):
                                                                                                                   90
</pre>

====================================================================== Einde pagina 90 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 91 ======================================================================

<pre>- het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige grondrechten door gemeentelijke
organen is toegestaan (artikelen 2 en 8 van de Wom);
- een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die tijdens eerder genoemde activiteiten
zullen worden gedaan (artikelen 3, vierde lid, 4, derde lid, en 5, derde lid);
- de bescherming van het functioneren van buitenlandse vertegenwoordigingen en bepaalde andere instellingen
die een bijzondere volkenrechtelijke bescherming genieten, voor zover deze bescherming verder dient te reiken
dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden” (artikel 9 van de Wom);
- de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de Wom gegeven normen (artikel 11 van de Wom) en de
strafbaarstelling van verhindering en verstoring van geoorloofde openbare manifestaties (wijziging van de
artikelen 143 tot en met 146 van het WvSr, onder artikel 11 van de Wom);
- de bescherming van de zondagsrust, deze bescherming verder dient te reiken dan “de bestrijding of
voorkoming van wanordelijkheden” (wijziging van de artikelen 3, 5, 5a en 8 van de Zondagswet, onder artikel
III van de Wom).
- Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of levensbeschouwelijke bijeenkomsten op
openbare plaatsen, uitgaande van een kerkgenootschap en zelfstandig onderdeel daarvan of een genootschap op
geestelijke grondslag is, gelet op artikel 3, derde lid, van de Wom een eenmalige kennisgeving voldoende. De
raad heeft twee mogelijkheden; of deze bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige kennisgeving
voorschrijven.
Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent de Wom uitsluitend
repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel 8 van de Wom). Voor deze activiteiten is geen
voorafgaande kennisgeving vereist.
Voor een nadere toelichting over “openbare en andere dan openbare plaatsen”: zie de toelichting bij artikel 1:1.
Betoging
Wanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad kan sprake zijn
van een betoging als:
- een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in beweging, en
- de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de Wom geeft aan dat het bij de betoging gaat om het uitdragen van
gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of maatschappelijk gebied (TK 1986-1987, 19
427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens),
openheid en groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het uitdragen van een mening.
Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en een optocht is niet perse een betoging. Een betoging kan
een optocht zijn (HR 30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een betoging
geen “menigte” nodig. Acht personen worden al voldoende geacht om van een betoging te kunnen spreken (HR
11-05- 1976, NJ 1976, 540).
                                                                                                              91
</pre>

====================================================================== Einde pagina 91 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 92 ======================================================================

<pre>Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 van de Grondwet is “betoging” omschreven als “het middel om,
het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het openbaar uiting te geven aan gevoelens en wensen op
maatschappelijk en politiek gebied”.
Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke bescherming. Het aspect van de
meningsuiting moet voorop staan. Als onder het mom van een betoging activiteiten worden ontplooid die
strijdig zijn met onze rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake is van een
betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK 1975-1976, 13872, nr. 4, p. 95-96). Bij de
parlementaire behandeling van artikel 9 heeft de regering er op gewezen dat de door haar gegeven
karakterisering van het begrip “betoging” meebrengt dat acties, waarvan de hoedanigheid van
gemeenschappelijke meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die het karakter hebben van
dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen betogingen in de zin van het voorgestelde artikel
9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades van wegen en waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr.
7, p. 33).
Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke meningsuiting, zoals Sinterklaas- en
carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is geen manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a, van de
Wom (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende elementen bevat, wel onder de
bescherming van artikel 7, derde lid, van de Grondwet vallen.
Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betoging
Het recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de jurisprudentie over het onwettig of
intolerant gedrag van derden tegenover de deelnemers aan een betoging, is uitgemaakt dat een beperking van
het recht tot betoging moet zijn gelegen in zwaarwegende omstandigheden.
Klokgelui en oproepen tot gebed
Artikel 10 van de Wom stelt dat de raad bevoegd is om regels te stellen over de duur, het tijdstip en het
geluidsniveau van klokgelui en oproepen tot gebed.
De strekking van artikel 10 van de Wom is niet om een beperkingsbevoegdheid op het grondrecht vrijheid van
godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het recht tot klokluiden en oproepen tot gebed buiten
twijfel te stellen en daarnaast de autonome bevoegdheid van gemeentebesturen om in het kader van de
beperking van geluidsoverlast regelend op te treden onverlet te laten.
Gemeentelijke regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van geluidsoverlast beperken zijn dus
geen medebewind, maar autonome bepalingen.
Artikel 10 van de Wom vertoont een zekere overlap met artikel 4:6 van de model-APV (overige geluidhinder).
Zie de toelichting bij dat artikel.
Gemeentelijke bevoegdheden
Los van zijn bevoegdheden krachtens de Wom, blijft de burgemeester bevoegd tot optreden krachtens de
artikelen 175 en 176 van de Gemeentewet. De memorie van toelichting bij de Wom geeft dit aan en ook de
minister belicht tijdens de Kamerbehandeling deze bevoegdheid nadrukkelijk. Deze twee artikelen zijn echter
slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas gebruik van gemaakt worden wanneer er sprake is van ernstige
vrees voor verstoring van de openbare orde of als er daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de
                                                                                                                92
</pre>

====================================================================== Einde pagina 92 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 93 ======================================================================

<pre>openbare orde. In die gevallen kan de burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of krachtens artikel
176 van de Gemeentewet een noodverordening uitvaardigen.
Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester om krachtens artikel 176 van de
Gemeentewet een grondrecht te beperken door middel van een noodverordening. Volgens de Hoge Raad voegt
het voorschrift op grond van artikel 176 van de Gemeentewet zich als bestanddeel in de omschrijving van de
overtreding tegen het openbaar gezag van artikel 443 van het WvSr en het is “dus de wet (in formele zin), die in
die noodtoestand de zeer tijdelijke onderbreking van de uitoefening van het grondrecht gedoogt”, HR 28-11-
1950, NJ 1951, 137 (Tilburgse APV).
Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde bestaat of de verstoring
daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester dus bevelen, zoals bedoeld in artikel 175 of de
noodverordening zoals bedoeld in artikel 176 van de Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval
zelfs een verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden. De burgemeester heeft in de noodsituaties,
bedoeld in de artikelen 175 en 176, de bevoegdheid om grondrechtbeperkende bevelen te geven ter
bescherming van de gezondheid, in het belang van het verkeer of ter bestrijding of voorkoming van
wanordelijkheden.
Vierde lid
Artikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van overeenkomstige toepassing is op
termijnen in gemeentelijke verordeningen, tenzij in de verordening anders is bepaald. Het vierde lid bevat zo’n
afwijkende bepaling, die voorkomt dat afhandeling op zaterdag of zondag of op een algemeen erkende feestdag
of op een werkdag na 12.00 uur moet plaatsvinden. Dat laatste is gedaan om toch nog over enige uren voor
beoordeling en besluitvorming te beschikken.
Jurisprudentie
Het doel van de optocht kan de burgemeester geen grond opleveren voor weigering van de vergunning. Wnd.
Vz. ARRS, 23-11-1979, NG 1980, p. S 59, OB 1980, III.2.2.7, nr. 41197 en Gst. 1980, 6602, m.nt. J.M. Kan
(demonstratie Den Haag).
Onwettig gedrag van derden tegenover de deelnemers, zware belasting van het politiekorps en ernstige
hindering van het verkeer zijn onvoldoende zwaarwegende omstandigheden om het betogingsrecht te beperken.
Vz. ARRS 27-05-1982, AB 1983, 62, m.nt. JHvV, (Idem demonstratieverbod Afcent, Wnd. Vz. ARRS, 30-05-
1983, AB 1984, 85, m.nt. P.J. Boon)
De omstandigheid dat een bepaalde demonstratie bij het publiek irritaties opwekt of tegendemonstraties uitlokt,
is onvoldoende basis om de demonstratie op grond van de Wom te verbieden. Slechts wanneer er gegronde
vrees bestaat voor ernstige ongeregeldheden die niet kunnen worden voorkomen of bestreden door middel van
door de overheid te treffen maatregelen, kan er grond bestaan een demonstratie te verbieden. Wnd. Vz. ARRS
21-03-1989, KG 1989, 158
Een betoging mag slechts in dwingende situaties preventief worden verboden. Zo’n beperking van het recht van
demonstratie kan in beginsel niet gelegen zijn in de overweging dat onwettige gedragingen van derden
tegenover deelnemers aan een betoging de verstoring van de openbare orde tot gevolg zullen hebben. Pres. Rb
Maastricht 22 maart 2001, JG 01.0198.
In gelijke zin: Voorzieningenrechter Rb. Rotterdam 24-01-2002, JG 02.0040: de uitoefening van een grondrecht
mag aanleiding zijn tot een grotere inspanning dan bij evenementen als een risicowedstrijd van een voetbalclub.
                                                                                                               93
</pre>

====================================================================== Einde pagina 93 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 94 ======================================================================

<pre>Het gaat hier om de waarborging van de uitoefening van een grondrecht. De Wom is niet van toepassing op een
persconferentie in een woonhuis. ARRS 30-12-1993, JG 94.0160, Gst. 1994, 6983, 4, m.nt. HH, AB1994, 242,
m.nt. RMvM.
De actie ter blokkering van het vliegverkeer d.m.v. het oplaten van ballonen door de Vereniging Milieudefensie
is een betoging wegens de gemeenschappelijke meningsuiting. Pres. Rb. Haarlem 25-10-1996, Gst. 1996, 7044,
4, m.nt. EB, JB 1996, 266, m.nt. REdW..
Kan een vreedzame demonstratie worden beëindigd, enkel en alleen omdat die niet is aangemeld? De Nationale
ombudsman heeft in zijn rapport van december 2007, “Demonstreren staat vrij”
(http://www.nationaleombudsman.nl/rapporten/grote_onderzoeken/2007demonstreren/index.asp, de juridische
grenzen nog eens helder op een rij gezet . De Hoge Raad onderschreef in zijn arrest van 17-10-2006 (NJ 2007,
207, AB 2007, 23) het oordeel van het gerechtshof dat een demonstratie kan worden beëindigd, alleen omdat
die niet is gemeld. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het Gerechtshof, omdat het hof ten onrechte had
geoordeeld dat de politie op eigen gezag de demonstratie kon beëindigen. Die bevoegdheid ligt uitdrukkelijk bij
de burgemeester, en die zal dan ook de feitelijke beslissing moeten nemen.
Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM) oordeelde in haar arrest van 17-07-2007 (NJB
2007, 1839) anders. In bijzondere omstandigheden, waarin een demonstratie een onmiddellijke reactie is op
politieke gebeurtenissen, is het enkel en alleen ontbreken van een melding onvoldoende om de demonstratie te
beëindigen. Als er verder niets illegaals aan de hand is en de demonstratie geen bedreiging vormt voor de
openbare orde, zou het beëindigen van de demonstratie alleen omdat de melding ontbreekt, een
disproportionele beperking van het grondrecht om te demonstreren zijn.
De Nationale ombudsman sluit zich daarbij aan: bij het beëindigen van een demonstratie moet in zijn visie altijd
worden afgewogen of dat in het belang van volksgezondheid, het verkeersbelang, of ter voorkoming van
wanordelijkheden noodzakelijk is. Dat is overigens, zo blijkt uit het rapport, ook het beleid van de burgemeester
van Den Haag.
Of de Hoge Raad in een nieuw arrest aansluiting zou zoeken bij het EHRM valt uiteraard niet te voorspellen,
maar er is alle reden om de lijn van het EHRM en de Nationale ombudsman aan te houden: het grondrecht van
demonstratie moet niet lichtvaardig worden beperkt, en niets is logischer dan om ook bij het beëindigen van een
demonstratie vanwege het ontbreken van een melding af te wegen of het belang van volksgezondheid, het
verkeersbelang, of de voorkoming van wanordelijkheden dat noodzakelijk maken. Niet voor niets schept het
artikel in de model-APV de mogelijkheid om in bijzondere omstandigheden een kort voor de demonstratie
gedane melding te accepteren.
Artikel 2:4 Afwijking termijn
[gereserveerd]
Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lid.
Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens
[gereserveerd]
Opgenomen in artikel 2:3, tweede lid.
Afdeling 3. Verspreiden van gedrukte stukken
                                                                                                               94
</pre>

====================================================================== Einde pagina 94 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 95 ======================================================================

<pre>Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen
Folderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen wegen of gedeelten daarvan.
Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod voor die wegen verder te beperken tot nader aan te geven
dagen en uren, waarbij het vierde lid het college de bevoegdheid geeft voor het dan nog resterende verbod een
ontheffing te verlenen. Van de in het eerste lid toegekende bevoegdheid mag het college niet zodanig gebruik
maken dat er “geen gebruik van enige betekenis” overblijft.
Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de Gemeentewet.
Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever het meest wordt
geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting. Dit grondrecht is geformuleerd in artikel 19 van het
IVBPR, artikel 10 van het EVRM en artikel 7 van de Grondwet. Artikel 7 van de Grondwet luidt als volgt:
1. Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren,
behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
2. De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een radio of
televisie uitzending.
3. Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorafgaande leden genoemde
middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders
verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen, toegankelijk voor personen jonger
dan zestien jaar, regelen ter bescherming van de goede zeden.
4. De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame.
De drukpersvrijheid is in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet als een zelfstandige bepaling opgenomen
en vormt een lex specialis ten opzichte van het derde lid. De tekst van het eerste lid is letterlijk gelijk aan die
van artikel 7 van de oude Grondwet, waarmee beoogd is de bestaande jurisprudentie op dat punt intact te laten.
De constante jurisprudentie op artikel 7 van de oude Grondwet kan als volgt worden samengevat.
Daklozenkrant
De verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van artikel 7 van de Grondwet kan
het verkopen niet verbonden worden aan een vergunning. Wel kan de gemeente gebruik maken van artikel 2:6.
Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een supermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper
verzoeken weg te gaan.
Het verdient aanbeveling om te overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigen.
Immers, niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit zijn van een
identiteitsbewijs van de koepelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële straatkantverkopers zijn.
Jurisprudentie
Het in artikel 7, eerste lid, van de Grondwet beschermde recht om zonder voorafgaand verlof gedachten en
gevoelens door de drukpers te openbaren impliceert het recht om de inhoud van geschreven of gedrukte stukken
of afbeeldingen, waarin gedachten en gevoelens zijn geopenbaard, zonder voorafgaand verlof door verspreiding
of door enig ander middel in het openbaar aan het publiek bekend te maken. 07 11 1892, W. 6259 (ventverbod
                                                                                                                    95
</pre>

====================================================================== Einde pagina 95 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 96 ======================================================================

<pre>‘s Gravenhage); HR 28-11-1950, NJ 1951, 137 en 138, m.nt. W.P.J. Pompe, NG 1951, p. 123, AB 1951, 437 en
443 (APV Tilburg en APV Sittard) en Gst. 22 1 1981, NG 1981, Gst. 1982, 6692,2, m.nt. J.M. Kan,
(reclameverordening ‘s Gravenhage).
Elk middel tot bekendmaking dat naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die
bekendmaking in een bepaalde behoefte kan voorzien, valt onder de bescherming van artikel 7. Dit betekent dat
de bekendmaking van gedachten en gevoelens met behulp van middelen, die in het maatschappelijk verkeer
dezelfde functie vervullen als geschriften in eigenlijke zin, is begrepen in de in artikel 7 erkende vrijheid van
drukpers. Als “zelfstandige middelen van bekendmaking” zijn in de jurisprudentie onder meer aangemerkt:
- het op de weg uitgeven van strooibiljetten, HR 27-02-1951, NJ 1951, 472 m.nt. B.V.A. Röling, AB 1951, p.
716, NG 1951, p. 196, Gst. 1951, 5118 (APV Eindhoven);
- het gebruik maken van reclameborden of opschriften aan onroerend goed, HR 24-01-1967, NJ 1967, 270,
m.nt. W.F. Prins; AB 1968, p. 72, m.nt. R. Streng, OB 1967, IX.1, nr. 26092, NG 1967, p. 187 (Nederland
ontwapent); ARRS 23-10-1978, AB 1979, 499, m.nt. F.H. van der Burg, NG 1979, S 4, BR 1979, p. 36, Gst.
1979, 6548 (verordening stadsschoon Leiden);
- het aanbrengen van aanplakbiljetten op onroerend goed, HR 19-09-1977, NJ 1978, 516 (APV Hengelo);
- het staan of lopen met propagandamiddelen, HR 30-05-1967, NJ 1968, m.nt. W.F. Prins, AB 1968, p. 332, NG
1967, p. 319 (Vietnam I);
- het aanbieden van gedrukte stukken bij gelegenheid van het houden van een inzameling (niet het houden van
de inzameling zélf), HR 27-06-1978, NJ 1979, 59, m.nt. M. Scheltema, AB 1979, 195, m.nt. J.R. Stellinga (APV
Eindhoven); Vz. ARRS 16-08-1979, AB 1980, 297, m.nt. JHvdV, NG 1979, S 176, Gst. 1980, 6604, m.nt. P. van
Zanten (APV Rotterdam) en Vz. ARRS 18-10-1979, (APV Katwijk);
- verlichte fotovitrine, ARRS 20-08-1981; Gst. 1982,6692, m.nt. J.M. Kan (APV Pijnacker);
De gemeentelijke wetgever mag niet beperkend optreden jegens de inhoud van gedrukte stukken e.d., maar is
krachtens artikel 149 van de Gemeentewet wel bevoegd het in het openbaar bekend maken (“verspreiden”) van
gedrukte stukken e.d. aan beperkingen te onderwerpen in het belang van de openbare orde, zedelijkheid en
gezondheid en van andere zaken betreffende de huishouding der gemeente.
Daarbij geldt dat:
1. een vergunningenstelsel (voorafgaand verlof) voor het gebruik van een bepaald middel van bekendmaking dat
naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft, niet is geoorloofd;
2. een algemeen verbod tot zodanig gebruik evenmin is toegestaan;
3. een (naar tijd, plaats en wijze) beperkt verbod mogelijk is, mits:
a. die beperking geen betrekking heeft op de inhoud van de gedrukte stukken, doch gesteld is in het belang van
de openbare orde e.d.;
b. gebruik “van enige betekenis” overblijft; anders komt de beperking in feite neer op een algemeen verbod, HR
17-03-1953, NJ 1953, 389, m.nt. B.V.A. Röling, OB 1953, IX.1, nr. 10867, NG 1953, p. 264, AB 1953, p. 587
                                                                                                                  96
</pre>

====================================================================== Einde pagina 96 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 97 ======================================================================

<pre>(Wachttorenarrest); ARRS 28-04-1981, Gst. 1981, 6686, m.nt. J.M. Kan, OB 1982, nr. 43849, III.2.2.7 (APV
Nijmegen).
Afdeling 4. Vertoningen e.d. op de weg
Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.
[gereserveerd]
In 2006 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen onder de
evenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie het commentaar bij die artikelen.
Artikel 2:8 Dienstverlening
[gereserveerd]
Voorheen bestond er een vergunningstelsel voor dienstverlening. Dienstverlening betreft allerlei straatberoepen,
zoals kruiers, de scharensliep, de reiniger van voertuigen en de glazenwasser. Sommigen zijn uit het straatbeeld
verdwenen, anderen hebben hun intrede gedaan. Denk bijvoorbeeld aan besteldiensten van pizzeria’s of de
supermarkt en bewakingsdiensten. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (hierna: VNG) heeft het
dienstverleningsartikel in 2007 geschrapt vanwege het streven naar vermindering van administratieve lasten voor
ondernemers en het bedrijfsleven (deregulering).
Artikel 2:9 Straatartiest e.d.
Het oude artikel 2.1.4.1 (Feest, muziek en wedstrijd) is in 2006 geschrapt. Feesten en wedstrijden zijn
ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken kan ook een evenement zijn, zie onder artikel 2:24. Het
optreden van een straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is in artikel 2:24, eerste lid, onder f,
uitgezonderd van het evenementbegrip. Net als straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:9
wordt een straatmuzikant onder de straatartiesten gebracht.
De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van algemeen belang, hetgeen
omvat: openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu. Zie voor de betekenis van deze
begrippen het commentaar onder artikel 1:8.
De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur en gids vallen onder de werking van
artikel 7, derde lid, van de Grondwet. Het begrip “openbaren van gedachten of gevoelens” moet volgens de
jurisprudentie en de toelichting op artikel 7 van de Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke uiting
van een gedachte of een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit, wordt door artikel
7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986, Stb. 337 tot en met 342, KB 29 mei 1987, Stb. 365, AB 1988, 15,
m.nt. PJS.) Artikel 7, derde lid, van de Grondwet laat door zijn formulering (niemand heeft voorafgaand verlof
nodig wegens de inhoud) een verbod toe voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals bijvoorbeeld
de verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden tussen inhoud en verspreiding.
Immers, het verbieden van een optreden van een straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel gevallen ook
in dat de inhoud van het optreden niet kan worden geuit. Dat betekent dat voor de beperkingsgronden van het
in artikel 7, derde lid, opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden die bij
artikel 7, eerste lid, van de Grondwet zijn toegelaten. In artikel 2:6, Beperking aanbieden e.d. van geschreven of
gedrukte stukken of afbeeldingen, is dat uitgewerkt in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat voor
bepaalde straten en uren geldt. In artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd.
                                                                                                                   97
</pre>

====================================================================== Einde pagina 97 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 98 ======================================================================

<pre>De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de Gemeentewet.
Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
Het aanwijzen van een gebied waar het verboden is als straatartiest op te treden zal doorgaans op initiatief van
het college zelf gebeuren, en niet op aanvraag. Mocht er wel een aanvraag aan de orde zijn, dan bestaan er geen
duidelijke bezwaren tegen een lex silencio positivo. Een ontheffing van het verbod zal vaker op aanvraag
gebeuren, maar ook een ambtshalve ontheffing zal voorkomen, bijvoorbeeld bij bepaalde festiviteiten. Ook bij
een ontheffing op aanvraag is geen reden om van een lex silencio positivo af te zien. Paragraaf 4.1.3.3. van de
Awb wordt op het gehele artikel van toepassing verklaard.
Jurisprudentie
De weigering van een ontheffing in verband met de verstoring van de openbare orde moet reëel zijn en
voldoende onderbouwd zijn. Vz. ARRS 01-10-1993, JG 94.0046, Gst. 1994, 6979, 3, m.nt. EB, AB 1994, 207,
m.nt. RMvM, ABRS 15-07-1994, JG 95.0208.
Terechte weigering ontheffing voor optreden als straatfotograaf. Optreden als straatfotograaf is niet gericht op het
openbaren van gedachten of gevoelens als bedoeld in artikel 7, derde lid, Grondwet. Openbare orde verzet zich
tegen het optreden van meer dan twee straatfotografen. ABRS 03-09-1997, Gst. 1997, 7064, 3, m.nt. EB.
Afdeling 5. Bruikbaarheid en aanzien van de weg
Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg
Dit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die hinder of gevaar kunnen opleveren
of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing kan worden gedacht aan het plaatsen van reclameborden of
containers.
Algemene regel over vergunning
De VNG kiest ervoor om als model een breed gestelde algemene regel op te nemen in plaats van het voorheen
bestaande vergunningsstelsel. De raad maakt met het overnemen van dit model een nadrukkelijke keuze voor
het bieden van meer ruimte aan burger en bedrijfsleven. De gedachte is dat voor een groot aantal voorwerpen
die in de openbare ruimte worden geplaatst een vergunning overbodig is, omdat deze voorwerpen volstrekt
geen overlast veroorzaken of zelfs bijdragen aan de leefbaarheid. In de praktijk wordt er ook niet vaak
handhavend opgetreden tegen voorwerpen die strikt gesproken alleen met vergunning op of aan de weg zouden
moge staan. In lid 2 wordt nader omschreven wat er onder ‘hinder’ wordt verstaan. In het derde lid is de
bevoegdheid voor het college opgenomen om nadere regels te stellen ten aanzien van terrassen, uitstallingen en
reclameborden.
Inboedels
Het plaatsen van inboedels op de weg gebeurt dikwijls in het kader van de ontruiming van woningen. Het is
echter in strijd met artikel 2:10. In de VNG ledenbrief, nr. 97/39, wordt ingegaan op het toepassen van
bestuursdwang ten aanzien van op de weg geplaatste zaken. Ook het preventief optreden tegen dergelijke
overtredingen wordt in deze ledenbrief behandeld. Bij Nieuwsbrief 1360 van 12 november 2001 concludeerde
de VNG naar aanleiding van de hoger beroepuitspraak van de Afdeling van 7 november 2001 (zie ook onder
jurisprudentie), dat met deze uitspraak het advies van de ledenbrief van 20 maart 1997 wordt gehandhaafd om
met preventieve bestuursdwang op te treden tegen de in strijd met artikel 2.1.5.1. (oud) van de model-APV op
                                                                                                                  98
</pre>

====================================================================== Einde pagina 98 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 99 ======================================================================

<pre>de weg geplaatste zaken. De verhuurder kan daartoe worden aangeschreven en op hem kunnen de kosten van
de toepassing van bestuursdwang worden verhaald.
Containers
Over het plaatsen van containers kan nog opgemerkt worden dat het Centrum voor Regelgeving en Onderzoek
in de Grond, Water en Wegenbouw en de Verkeerstechniek (hierna: CROW) in 1998 richtlijnen heeft
uitgebracht, getiteld Markering onverlichte obstakels. Deze richtlijnen gaan in op het uniform plaatsen en
markeren van verplaatsbare onverlichte obstakels (waaronder vuil en opslagcontainers), inclusief mogelijke
regelgeving met bijbehorende handhavings- en controlemogelijkheden.
Wabo
Het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als bedoeld in dit artikel, kan onder de
Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik bestaat uit de opslag van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het
geval zijn als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag van puin of
bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het niet altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn
of het gaat om opslag van roerende zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend criterium is dat het
plaatsen van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft: het is de bedoeling dat de opgeslagen zaken
ooit ergens anders een al dan niet definitieve bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat
aan de orde is valt die activiteit onder artikel 2.2, eerste lid, onder j of k, van de Wabo. Een ontheffing wordt op
grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van de Wabo aangemerkt als een omgevingsvergunning.
Daarom is in het vijfde lid geregeld dat het bevoegd gezag (ingevolge de definitie in artikel 1 is dat dus het
bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in een dergelijk geval een omgevingsvergunning verleent.
Daarnaast is in het vierde lid geregeld dat het bevoegde bestuursorgaan (i.c. het college of de burgemeester)
ontheffing kan verlenen voor gebruik van de weg dat niet valt onder de Wabo, namelijk wanneer het gaat om
objecten die bedoeld zijn om ter plaatse blijvend te functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken,
straatmeubilair, terrassen en dergelijke. Dit werd niet duidelijk uit de tekst van het artikel. Bij de herziening van
2015 zijn het vierde en vijfde lid aangepast om dit expliciet helder te maken.
Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project – bijvoorbeeld een grootscheepse restauratie van
monumentale panden – zowel de ontheffing van het bevoegd bestuursorgaan (vierde lid) als de
omgevingsvergunning (vijfde lid) nodig is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee bevoegde gezagen
zijn. Met het oog op die gevallen kan overwogen worden om met toepassing van artikel 2.2, tweede lid, van de
Wabo alle activiteiten waarbij voorwerpen op of aan de weg worden geplaatst, onder de Wabo te brengen. Dat
heeft als nadeel dat de zwaardere procedure van de Wabo in alle gevallen gevolgd moet worden. Wij
verwachten dat deze situatie maar heel zelden zal voorkomen en hebben 2.2, tweede lid, van de Wabo in de
model-APV dan ook niet toegepast.
Afleidende objecten langs snelwegen
Rijkswaterstaat heeft op 21 oktober 2011 het “Beleidskader afleidende objecten langs snelwegen” vastgesteld.
De hoofdlijn voor objecten (waaronder reclame) is nu:
- bewegende objecten of beelden zijn niet toegestaan
- de objecten of beelden mogen niet verblinden (moeten voldoen aan richtlijn lichthinder)
- de objecten of beelden moeten op voldoende afstand van de rijbaan zijn geplaatst.
                                                                                                                    99
</pre>

====================================================================== Einde pagina 99 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 100 ======================================================================

<pre>De APV kan op dit soort objecten van toepassing zijn, namelijk als de grond langs de snelweg valt binnen het
begrip “weg” of binnen de definitie van “openbare plaats” als genoemd in artikel 1:1 van deze verordening. In
dat geval zal het rijksbeleidskader handvaten kunnen bieden om te bepalen of het object gevaar oplevert voor
de bruikbaarheid of het doelmatig en veilig gebruik van de weg (artikel 2:10, eerste lid, onder a).
Afvalcontainers
Plaatsing van een bedrijfsafvalcontainer op de openbare weg is in strijd met de bestemming. Bovendien komt het
doelmatig en veilig gebruik van de weg in het geding. ARRS 30-12-1993, JG 94.0213, Gst. 1994, 6995, 5, m.nt.
HH. Afvalcontainers kunnen echter bouwwerken in de zin van de Woningwet zijn waarvoor een
bouwvergunning is vereist. Dit hangt af van de constructie, omvang van de constructie en de
plaatsgebondenheid. ABRS 29-01-1998, Gst. 1998, 7054, 5, m.nt. JT en MenR 1998, 54, m.nt. HAMG.
Handhaving
Ten onrechte merkte de opzichter bij een woningontruiming de inboedel als afval aan en liet de afgevoerde
inboedel als afval verbranden. Gemeente aansprakelijk voor de schade. Pres. Rb. Amsterdam 15-02-2001, JG
01.0138, m.nt. E.H.J. de Bruin, KG 2001, 87.
Het op straat plaatsen en daar laten staan van inboedel is geen gebruik van de weg overeenkomstig de
bestemming, zodat zo’n handeling onder het verbod van artikel 2.1.5.1 (oud), eerste lid, van de APV valt.
Hoewel artikel 5:21 van de Awb niet met zoveel woorden voorziet in de mogelijkheid van een preventieve
bestuursdwangaanschrijving, kan een dergelijk besluit volgens vaste jurisprudentie worden genomen indien er
sprake is van klaarblijkelijk gevaar van een op zeer korte termijn te verwachten overtreding van een concreet bij
of krachtens de wet gesteld voorschrift. De Afdeling overweegt nog expliciet dat niet van belang is er of sprake is
van dreigende ernstige schade. Het enige criterium voor preventieve bestuursdwang is dus “klaarblijkelijk gevaar
van overtreding”. Verder oordeelt de Afdeling dat de aanschrijving terecht aan de woningstichting is gericht. Als
opdrachtgeefster tot ontruiming, waarbij de inboedel op straat komt te staan, is ze overtreedster van artikel
2.1.5.1 (oud) van de APV. Als overtreedster is de woningstichting op grond van artikel 5:25 van de Awb ook de
kosten verbonden aan de toepassing van bestuursdwang verschuldigd. ABRS 07-11-2001, JG 02.0006, LJN
AD5810 (Brunssum), m.nt. M. Geertsema, Gst. 2002, 7157, 6, m.nt. R. Boesveld.
Spoedeisende bestuursdwang met toepassing van artikel 5:31 van de Awb ten aanzien van op de weg geplaatste
zaken na ontruiming. Het op straat plaatsen en daar laten staan van een veelal uit losse voorwerpen van niet
geringe omvang bestaande inboedel kan niet als gebruik van de weg overeenkomstig haar bestemming worden
aangemerkt, zodat een dergelijke handeling onder het verbod van artikel 2.1.5.1, eerste lid, van de APV valt.
Deurwaarder is een instrumenterend openbaar ambtenaar. Woningstichting is als opdrachtgeefster tot
ontruiming overtreedster van artikel 2.1.5.1 van de APV en dient de kosten van bestuursdwang te betalen. ABRS
17-07-2002, JG 02.0151, m.nt. van M. Geertsema.
Ook een preventieve last onder dwangsom kan worden opgelegd aan de ontruimer. Vz. Rb. Zutphen 25-08-
2004, LJN AQ8910.
Artikel 2:10 A: (slaap)verblijf op of aan de weg, in voertuigen en in kampeermiddelen
Dit artikel is niet in de model Apv van de VNG terug te vinden maar de VNG adviseert gemeenten wel om een
regeling in de Apv op te nemen die gebruikt kan worden in de winter bij daklozen. In 2014 heeft de
gemeenteraad van Kerkrade besloten deze bepaling in de Apv op te nemen. Op basis van dit artikel kan er bij
(slaap) verblijf op of aan de weg bij extreme vrieskou gehandhaafd worden opdat daklozen niet dood vriezen. In
plaats van strafrechtelijke handhaving verdient het in dat geval aanbeveling om te handhaven middels de last
                                                                                                               100
</pre>

====================================================================== Einde pagina 100 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 101 ======================================================================

<pre>onder bestuursdwang. De last houdt dan in dat de betreffende persoon zich dient te verwijderen van de
openbare weg.
Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg
Op het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid, onder d, van de Wabo van toepassing als
de activiteit verboden is in een bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit.
Dat betekent dat de termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze vergunning. De
beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er meerdere activiteiten worden
aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing
(beslistermijn van 6 maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes weken).
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo valt, staan in de Mor. Het gaat
dan om de algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor de toelichting bij artikel 1:2
van de model-APV. Voor het aanleggen of veranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende
indieningsvereisten opgenomen.
In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden verleend of geweigerd op de
gronden vermeld in deze verordening. De weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze verordening.
Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening of voorbereidingsbesluit is de
Wabo niet van toepassing en is het college bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er
ingevolge het derde lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie
verder de toelichting aldaar.
Eerste lid
Aan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg, beschadiging en verandering van wegen
te binden aan voorschriften met het oog op de bruikbaarheid van die weg.
Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst zijn het tempo van
wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden
waardoor – door de latere aanleg van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering,
water en gasvoorziening en verlichting – de bruikbaarheid van die weg gedurende lange tijd sterk verminderd
zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten meebrengt.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook privaatrechtelijke toestemming worden
gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de
gemeente. Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de aanvrager om
vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft.
Tweede lid
Omdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de WVW gebruikt wordt, is een vergunning
vereist voor de aanleg, verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Dit
betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde “eigen wegen” die feitelijk voor
het openbare verkeer openstaan. Ook voor deze wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de
bruikbaarheid daarvan voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze van
verharding, breedte e.d.
                                                                                                              101
</pre>

====================================================================== Einde pagina 101 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 102 ======================================================================

<pre>Derde lid
Van de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van hun publiekrechtelijke taak
wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de
bruikbaarheid van de weg.
Vierde lid
Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor het leggen van leidingen e.d. in
een weg. Dat is niet zo voor telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en omroepnetwerken). Voor deze werken
wordt een regeling getroffen in de Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)
Telecommunicatieverordening.
Vijfde lid
In de Wabo is bepaald dat voor deze vergunning een positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen van
toepassing is. Voor de duidelijkheid is dat hier nogmaals opgemerkt. NB! De raad heeft bij de vaststelling van de
APV niet de vrijheid om te bepalen dat er geen lex silencio positivo van toepassing is!
Jurisprudentie
De voorschriften mogen slechts slaan op datgene wat op de weg zelf betrekking heeft - zoals de grenzen, de
afmetingen, het profiel, de hoogte, de wijze van verharding - of wat met die weg ten nauwste verband houdt
zoals beplanting en verlichting langs en van de weg, alsmede de (situering van de) langs of in de weg liggende
riolering, Vz. ARRS 10-01-1986, BR 1986, 426 (Wegaanleg Gennep).
Anti-rampalen (voor juwelierswinkel) in het voetgangersgebied van een druk winkelcentrum leveren gevaar op
voor de bruikbaarheid van de weg en voor het doelmatig gebruik daarvan in de zin van artikel 2.1.5.2, derde lid,
van de APV Zutphen. Legalisering van de palen is niet aan de orde. Objecten die in dezelfde winkelstraat staan,
zoals fietsen, terrasstoelen en bloempotten, zijn anders dan de twee betonnen palen. Deze kunnen ’s nachts van
de openbare weg worden verwijderd. Er is bovendien een aanvaardbaar alternatief. De palen kunnen achter de
gevellijn worden gerealiseerd. ABRS 04-02-2004, 200302804/1, LJN AO2900.
In sommige provincies wordt niet gesproken over de provinciale wegenverordening maar over het provinciaal
wegenreglement. Om verwarring daarover te voorkomen zijn in 2014 een aantal artikelen aangepast, waaronder
vierde lid van artikel 2:11. Daar staat nu: “de provinciale wegenverordening (in sommige provincies: ‘het
provinciaal wegenreglement’)"
Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg
Doel artikel 2:12
Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar te voorkomen dat er gevaarlijke
of hinderlijke situaties voor het verkeer ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van
openbaar groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms (zeer) schaarse
parkeerruimte.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke toestemming worden gegeven. Een
publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de
                                                                                                               102
</pre>

====================================================================== Einde pagina 102 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 103 ======================================================================

<pre>gemeente. Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de aanvrager om
vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft.
De indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de gewenste uitweg en een foto van de
bestaande situatie ter plaatse voegen. Aan de hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging
maken of de gewenste uitweg al of niet kan worden toegestaan en eventueel onder oplegging van welke
voorschriften.
Een verbod dat in het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld, strijdt evenmin met artikel 14 Wegenwet.
De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld gebruikt worden om het
maken van een uitweg te verbieden als dat op een onaanvaardbare manier ten koste gaat van het openbaar
groen.
Het is van belang zich te realiseren dat er hier sprake is van een omgevingsvergunning. De procedure van de
Wabo is van toepassing, dat brengt bijvoorbeeld met zich mee dat de lex silencio positivo van afdeling 4.1.3.3.
van de Awb van toepassing is.
De rechtspraak van de Raad van State laat er geen twijfel over bestaan dat een grondeigenaar in beginsel in staat
moet worden gesteld om vanaf zijn perceel met een voertuig de openbare weg te bereiken. Alleen om
zwaarwegende redenen kan de overheid daaraan in de weg staan. Om dat duidelijk te laten uitkomen is het
aantal weigeringsgronden beperkt.
Jurisprudentie
Eigenaar dient uitwegen op de weg te gedogen. ARRS 01-09-1977, AB 1977, 366, m.nt. JHvdV, Gst. 1977,
6472, m.nt. Kan, BR 1977, p. 914, m.nt. Crince le Roy (Maastricht I); ARRS 08-06-1978, AA p. 574, m.nt.
Wessel, Gst. 1977, 6514 (De Bilt); ARRS 08-05-1981, AB 1981, nr. 391, m.nt. Borman (uitwegvergunning Nuth
I).
Ontheffing verleend voor de verbreding in het belang van de veiligheid en bruikbaarheid van de weg onder de
voorwaarde dat moet worden bijgedragen in de kosten. Kosten van de wegverbreding konden in redelijkheid
niet geheel ten laste van appellante komen. ARRS 20-06-1983, AB 1984, 75, m.nt. JHvdV. (Wegverbreding).
Weigering uitwegvergunning op basis van de verordeningsbepaling, die in het belang van de verkeersveiligheid
is gesteld, strijdt niet met artikel 14 van de Wegenwet. HR 30-09-1987, BR 1988, 212, m.nt. P.C.F. van Wijmen.
Het schrijven van het college dat grond niet in gebruik wordt gegeven, is mede aan te merken als een weigering
om een uitwegvergunning te verlenen. Noch het eigendomsrecht, noch de handhaving van het
bestemmingsplan kan een rol spelen bij de beslissing gelet op het opschrift van het hoofdstuk waarin het artikel
is geplaatst. Rubrica est lex. ARRS 11-01-1991, Gst. 6929, nr. 6., m.nt. HH.
Via voorschriften aan de vergunning te verbinden kan de wijze waarop wordt uitgewegd worden geregeld. ARRS
28-10-1983, Gst. 6774, nr. 12 (APV Vlijmen); ARRS 01-04-1980, tB/S V, p. 662 (APV Dongen)). Als voorschrift
aan de vergunning kan o.a. een onderhoudsplicht opgelegd worden, ARRS 12-07-1982, tB/S III, nr. 356.
Ter bescherming van de veiligheid op de weg en mits opgelegd naar evenredigheid kan een financiële
voorwaarde worden verbonden aan een uitwegvergunning. ARRS, 20-06-1983, AB 1984, 75, m.nt. JHvdV. Zie
ook ABRS 16-06-1995, Gst. 1996, 7035, 2, m.nt. EB.
                                                                                                              103
</pre>

====================================================================== Einde pagina 103 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 104 ======================================================================

<pre>Indien de uitweg gedeeltelijk is aangelegd op gemeentegrond, is uitwegvergunning nodig. Nader onderzocht
moet worden of er een privaatrechtelijke eigendomsverhouding ten grondslag ligt aan de eis dat de uitrit moet
voldoen aan het bestratingsplan. Vz. ABRS 20-01-1994, JG 94.0176, Gst. 1995, 7005, 4, m.nt. HH.
Intrekken van een uitwegvergunning kan slechts plaatsvinden op grond van de gronden, genoemd in artikel
1.11, eerste lid, (thans: artikel 1:6 van de model-APV) van de APV. De voorwaarde tot betaling van een
recognitie maakt geen deel uit van de vergunning, zij is gebaseerd op het eigendomsrecht van de gemeente.
ABRS 05-12-1996, Gst. 1997, 7061, 3, m.nt. HH.
Besluit inhoudende dat privaatrechtelijke toestemming voor gebruik van de uitweg is geweigerd, is geen
beschikking. De vraag of een vergunning kan worden verleend staat immers los van de vraag of van die
vergunning ook gebruik kan worden gemaakt. Appellant niet ontvankelijk. ABRS 14-07-1997, AB 1997, 369,
m.nt. FM.
ABRS 28-01-2000, Gst. 2000, 7123, 3, m.nt. HH: Inrit is zonder uitwegvergunning aangelegd, nu de brief dat de
inrit in het trottoir zal worden gemaakt, zodra de kosten daarvan aan de gemeente zijn betaald, geen besluit
behelst in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb, maar slechts een mededeling van feitelijke aard is.
Weigering van toestemming voor gebruik van bij gemeente in eigendom zijnde groenstrook naast woning ten
behoeve van het maken van een uitweg is geen besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb, maar een
rechtshandeling naar burgerlijk recht. ZBRS 04-07-2000, JB 2000, 225, Gst. 2000, 7128, 4, m.nt. HH.
Aanvragen bouwvergunning en uitwegvergunning moeten naar verschillende maatstaven worden beoordeeld.
Vergunningaanvrager heeft bijzonder belang bij uitwegvergunning, nu het college een bouwvergunning heeft
verleend voor een garage, namelijk het belang deze ook daadwerkelijk te kunnen gebruiken voor zijn auto.
Slechts zeer bijzondere belangen aan de kant van de gemeente zouden de weigering kunnen dragen. Weigering
op grond van te verwachten parkeerdruk ten gevolge van uitwegvergunning in de toekomst is niet nader
onderbouwd. ABRS 19-01-2001, Gst. 2001, 7139, 2, m.nt. HH.
Marginale toetsing rechter. De rechtbank heeft de uitwegvergunning ten onrechte vernietigd op basis van een
eigen oordeel over veilig en doelmatig gebruik van de weg. De rechter moet zich beperken tot de vraag of de
voorgedragen beroepsgronden tot het oordeel leiden dat het college het genomen besluit onvoldoende
zorgvuldig heeft voorbereid, dan wel bij beoordeling van de daarvoor in aanmerking komende belangen in
redelijkheid niet tot weigering van de gevraagde vergunning heeft kunnen besluiten. ABRS 27-06-2001, JB 2001,
207.
Afdeling 6. Veiligheid op de weg
Algemeen
Artikel 2a van de WVW geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van aanvullende gemeentelijke
verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor deze verordeningen niet in strijd
zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit punt vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij
het Reglement verkeersregels en verkeerstekens (hierna: RVV); aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204, m.nt. W.F.
Prins).
Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden overgegaan in het
belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid op de weg, of in het belang van de instandhouding en de
bruikbaarheid van de weg.
                                                                                                               104
</pre>

====================================================================== Einde pagina 104 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 105 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
De raad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het verkeer op wegen - ook al beogen deze regelen
andere belangen te beschermen dan verkeersbelangen indien deze regels zo diep en zo algemeen ingrijpen in
het normale verkeer op wegen, dat het stelsel van de wegenverkeerswetgeving wordt doorkruist. HR 21-06-
1966, NJ 1966, 417, m.nt. W.F. Prins, AB 1967, p. 186, NG 1966, p. 432, VR 1966, p. 227, m.nt. R.J. Polak
(bromfietsverbod Sneek); HR 23-12-1980, NJ 1981, 171, m.nt. T.W. van Veen, AB 1981, 237, NG 1981, p. S
63, VR 1981, p. 58, m.nt. J.J. Bredius (rijverbod Schiermonnikoog) en AR 05-03-1981, Gst. 1981, 6678, m.nt. EB
(rijverbod Vlieland).
Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid
Dit artikel ging onder andere over het sneeuw- en ijsvrij houden van stoepen. Iedere winter komt de vraag weer
op waarom dit geschrapt is. Vele APV’s kennen of kenden een plicht voor de eigenaar van een gebouw of
terrein, gelegen binnen de bebouwde kom, om het trottoir langs dat gebouw of terrein sneeuwvrij te maken en
te houden. Rond deze bepaling keert dikwijls de vraag terug van bevoegdheid tot regeling. Het opnemen van
zo’n plicht in de APV zou namelijk strijd opleveren met de in 1930 in Geneve door de International Labour
Organisation vastgestelde conventie betreffende de gedwongen of verplichte arbeid, of zou in strijd zijn met
artikel 4 van het EVRM.
Daarnaast moet geconstateerd worden dat een dergelijke bepaling door de overheid niet gehandhaafd wordt.
Om deze redenen is afgezien van opname van een “sneeuwruimbepaling” in de model-APV en deze Apv.
Gelet op het voorgaande is er wel voor gekozen om bij vorst of dreigende vorst water op de weg te werpen, uit
te storten of te laten lopen.
Jurisprudentie
Bewoners hebben de verplichting ingevolge de APV om gladheid op aangrenzend trottoir te bestrijden. Van
bewoners kan niet worden gevergd dat zij bij sneeuwval hun trottoir voortdurend sneeuwvrij houden. Rb.
Amsterdam d.d. 20-01-1993, VR 1994, 158.
Artikel 2:14 Winkelwagentjes
Deze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te verplichten achtergelaten
winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze winkelwagentjes een herkenningsteken aan te brengen. De
consument kan een wagentje pas gebruiken met bijvoorbeeld een munt van 50 eurocent. Dit leidt niet altijd tot
het gewenste resultaat. Om die reden is in lid 2 een verbod jegens de burger opgenomen.
Jurisprudentie
Is een winkelbedrijf vergunningplichtig op basis van de milieuregelgeving, dan kunnen voorschriften met
betrekking tot winkelwagentjes worden verbonden aan de milieuvergunning. KB 12--06-1985, WO RvS 1985,
nr. V 60 en Gst. 6802, 10 (Haarlem).
De algemene voorwaarden die aan de ontheffing inzake gebruik van winkelwagentjes worden verbonden,
bevatten o.a. een verplichting de wagentjes uit te rusten met een muntmechanisme. Dit beleid is niet op zich
zelf zodanig onjuist of onredelijk te achten dat reeds daarom een onevenredig nadeel voor verzoekster
aanwezig moet worden geacht. De bedoelde voorwaarde strekt er onmiskenbaar toe de van rondslingerende
                                                                                                             105
</pre>

====================================================================== Einde pagina 105 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 106 ======================================================================

<pre>winkelwagentjes ondervonden overlast te beperken. Wnd Vz. ARRS, 01-12-1981, OB 44127, III.2.2.7, nr. 49;
NG 1982, nr. 7, p. 103 e.v., ARRS 17-06-1983, AB 1983, 511, m.nt. JHvdV (APV Weert).]
Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp
Indien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de verkeersveiligheid in het gedrang
komt, kan het college op basis van zijn bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 van de
Gemeentewet, een last opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen of te snoeien.
Het is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te hebben op zodanige wijze dat aan het
wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of daaraan op andere wijze hinder of gevaar oplevert.
‘Wegverkeer’ kan daarbij breed worden gelezen. Het is bijvoorbeeld ook mogelijk dat een gevaarlijke situatie
ontstaat doordat overstekende voetgangers het zicht wordt belemmerd.
Jurisprudentie
Tuin afgeschermd met lattenscherm en coniferen. Het college vond het belang van privacy zwaarder wegen dan
het belang van de verkeersveiligheid. De Afdeling is van oordeel dat de belemmering van het uitzicht van
beperkte betekenis is omdat het lattenscherm een open constructie kent. De weigering bestuursdwang uit te
oefenen tegen de coniferen blijft echter niet in stand omdat de Afdeling van oordeel is dat de coniferen bij het
uitrijden van de inrit het zicht geheel ontnemen. ARRS 10-12-1993, JG 94.0138.]
Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.
Ook deze bepaling spreekt voor zich. De vraag is namelijk of deze bepaling iets toevoegt aan de hieronder
genoemde bepaling in het Wetboek van strafrecht.
Afbakening
Artikel 427, onder 1 en 3, van het WvSr verplicht de eigenaar tot het treffen van de nodige voorzorgmaatregelen
met betrekking tot kelderingangen en toegangen tot onderaardse ruimten ten behoeve van de veiligheid van
voorbijgangers.
De onderhavige APV bepaling gaat verder. Geopende kelderingangen e.d. blijven, ook al worden ze met de
nodige voorzorgsmaatregelen omgeven, een gevaar voor het publiek. Het zonder noodzaak geopend hebben
van kelderingangen e.d. kan hiermee tegengegaan worden.]
Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
Het verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van eigendommen tegen te gaan. Het
verbod kan niet zover strekken dat het roken in de gebouwen en in de bijbehorende tuinen die in een bos of
natuurgebied liggen, niet meer mogelijk is. De periode waarin het rookverbod geldt zou van 1 maart tot 1
november kunnen zijn.
Afbakening
                                                                                                              106
</pre>

====================================================================== Einde pagina 106 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 107 ======================================================================

<pre>In artikel 429, aanhef en onder 3, van het WvSr is bepaald: Met hechtenis van ten hoogste veertien dagen of
geldboete van de tweede categorie wordt gestraft: hij die door gebrek aan de nodige omzichtigheid of voorzorg
gevaar voor bos-, heide-, helm-, gras- of veenbrand doet ontstaan.
Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp
Het betreft een algemene regel waarin voorwerpen worden verboden wanneer het gevaar of hinder oplevert, of
het normale gebruik van de weg hindert. Het gaat hier om situaties die men zonder meer wenst te verbieden,
zonder in onwenselijke en mogelijk het optreden vertragende vergunningsprocedures te verzeilen.
Artikel 2:20 Vallende voorwerpen
[gereserveerd]
Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting
In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het eigendomsrecht van anderen inbreuk
te maken. De Belemmeringenwet is echter in haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat
eigendomsrecht waardoor het gebruik van de desbetreffende onroerende zaak al dan niet tijdelijk beperkt wordt.
Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige artikel geconstrueerd
worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer de voorwerpen, borden of voorzieningen ten
behoeve van het openbaar verkeer of de openbare verlichting het gebruiksrecht van de eigenaar niet aantasten.
Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
Ten behoeve van de aanleg van hoogspanningslijnen wordt in bestemmingsplannen een strook grond als
zodanig bestemd en worden tevens gebruiksvoorschriften opgesteld waarmee aantasting van deze bestemming
voorkomen moet worden. Hierbij kan gedacht worden aan voorschriften over de hoogte van toe te laten
gebouwen.
Ook sluit het desbetreffende elektriciteitsbedrijf overeenkomsten met de eigenaren van de gronden waarop en
waarover de hoogspanningsmasten en leidingen staan of lopen. Deze overeenkomsten beperken, uiteraard tegen
een schadevergoeding, de zakelijke rechten van de eigenaren. Zij bevatten dan ook altijd voorwaarden met
betrekking tot het gebruik van de gronden onder de hoogspanningslijnen. In gemeenten waar dit op deze wijze
is geregeld, kan het opnemen van dit artikel achterwege blijven.
Indien een bestemmingsplan ontbreekt, bijvoorbeeld voor de bebouwde kom, dan bevat artikel 2:22 een
publiekrechtelijke basis om overtreding van deze bepaling, waardoor een zeer gevaarlijke situatie ontstaat, zo
nodig met bestuursdwang recht te kunnen zetten. Wel moeten de voorschriften, bijvoorbeeld de hoogte van toe
te laten gebouwen, i.c. twee meter, uit bestemmingsplan en APV op elkaar afgestemd zijn.
Vanwege het gevaarsaspect is bepaald dat de lex silencio positivo niet van toepassing is op de ontheffing
bedoeld in het tweede lid.
Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs
Deze bepaling spreek voor zich.
Afdeling 7. Evenementen
                                                                                                              107
</pre>

====================================================================== Einde pagina 107 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 108 ======================================================================

<pre>Artikel 2:24 Begripsbepaling
Eerste lid
In artikel 2:24 is gekozen voor de zgn. negatieve benaderingsmethode ten aanzien van de definiëring van het
begrip evenement. Uitgaande van een algemeen geldend criterium (“namelijk elke voor publiek toegankelijke
verrichting van vermaak”) wordt vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de werking van
de bepalingen valt.
a. In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen.
b. Daarnaast gelden de bepalingen niet voor waren- en snuffelmarkten. Indien het college op grond van artikel
160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet een (waren-)markt heeft ingesteld, kan de raad hiervoor
regels vaststellen in een marktverordening. Snuffelmarkten zijn specifiek geregeld in artikel 5:22 van de APV. De
Wet op de kansspelen kent een eigen toezichtregime.
c. Dansen in een DHW-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip omdat dit in het algemeen niet als
een evenement kan worden gezien. Een andere, meer incidenteel plaatsvindende activiteit dan het gelegenheid
geven tot dansen (bijv. het optreden van een band, een houseparty, of een kooigevecht) kan wel als evenement
worden aangemerkt.
d. Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom.
e. Onder f zijn ten slotte van de evenementenbepaling uitgezonderd 2:9 (Straatartiest) en 2:84
(Speelgelegenheden). Dit gebeurt uiteraard om dubbele regelgeving te voorkomen.
Tweede lid
Herdenkingsplechtigheid
Omdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk is, maar uiteraard niet als een
verrichting van vermaak kan worden aangemerkt, wordt ze als evenement genoemd.
Braderie
Omdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat terugkeert, kan deze activiteit niet als
jaarmarkt of gewone markt worden aangemerkt in de zin van artikel 160 van de Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-
1992, JG 93.0002). Tevens valt deze activiteit niet aan te merken als een snuffelmarkt. Omdat een braderie een
voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak is, is het een evenement:
Optochten
Het houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten, bloemencorso’s enz., die niet opgevat
kunnen worden als een middel tot het uiten van een mening of gedachten of gevoelens, valt niet onder de
bescherming van de Grondwet, het EVRM of andere internationale verdragen die de vrijheid van meningsuiting
waarborgen. Evenmin is hierop de Wom van toepassing.
Feest, muziek
                                                                                                              108
</pre>

====================================================================== Einde pagina 108 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 109 ======================================================================

<pre>Wanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een vergunningplichtige activiteit omdat het valt
onder de reikwijdte van de begripsomschrijving van artikel 2:24, eerste lid. Het feest kan als een voor publiek
toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten feesten daarentegen vallen niet onder de
reikwijdte van de evenementenbepaling omdat deze activiteit niet een voor het publiek toegankelijke verrichting
van vermaak is. Bijvoorbeeld bij het houden van een bedrijfsfeest waar aan de hand van uitnodigingslijsten
publiek aanwezig is, is er geen sprake van een voor het publiek toegankelijke verrichting van vermaak. Maar
wanneer een feest een “besloten” karakter heeft en er publiekelijk kaarten worden verkocht en/of reclame wordt
gemaakt, is er sprake van een evenement. De gemeente kan bij feesten waarvoor geen vergunning nodig is,
optreden wanneer deze bijvoorbeeld worden georganiseerd in ruimten strijdig met het bestemmingsplan. Zie de
uitspraak met betrekking tot het verplicht handhavend optreden bij schuurfeesten. ABRS 02-04-1999, Gst. 1999,
7103, m.nt. P.J.H.) Ook in het kader van de WVW kan worden opgetreden in geval van parkeer- en
verkeersoverlast.
Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de normale bedrijfsvoering
(bijvoorbeeld een optreden van een bekende diskjockey of een optreden van een bekende band) zijn
vergunningplicht.
Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaats vindt, is dit een vergunningplichtige activiteit
omdat het plaats vindt op doorgaans voor publiek toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten is, dus niet
voor publiek toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden van muziekkorpsen, muziekbandjes, etc. die voor
iedereen toegankelijk zijn (zowel in een inrichting als in de buitenlucht) vallen onder de vergunningplicht van
artikel 2:25.
Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in het activiteitenbesluit milieubeheer.
De artikelen in hoofdstuk 4 van de Apv geven het college de bevoegdheid om ontheffing te verlenen voor
geluidshinder in een inrichting.
Wedstrijd op of aan de weg
Voor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist, krachtens het bepaalde in het
eerste lid van artikel 2:25 en artikel 2:24, tweede lid, onder d.
Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de WVW zijn
op grond van artikel 10, eerste lid, van de WVW verboden. Het eerste lid van artikel 148 van de WVW bepaalt
echter dat van dat verbod ontheffing kan worden verleend. Het verlenen van die ontheffing geschiedt:
a. voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en Waterstaat;
b. voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de ontheffing verleend door het
college, indien de wegen waarvoor de ontheffing wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente.
Aan de ontheffing kan de burgemeester voorschriften verbinden om binnen redelijke grenzen een veilig verloop
van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW mogen ook milieumotieven een rol spelen bij het
reguleren van het verkeer. In artikel 2, tweede en derde lid, van de WVW worden onder meer de volgende
motieven worden genoemd:
- het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder of schade;
- het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of van de functie van
objecten of gebieden;
                                                                                                               109
</pre>

====================================================================== Einde pagina 109 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 110 ======================================================================

<pre>- het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.
Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de WVW dan is – naast artikel 10
jo. artikel 148 van de WVW – artikel 2:25 van toepassing. De evenementenbepaling is namelijk van een geheel
andere orde dan de wedstrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van
andere motieven, zoals openbare orde, veiligheid en gezondheid, weigeren medewerking te verlenen aan het
evenement, in casu de wedstrijd op de openbare weg. In die zin is de evenementenbepaling aanvullend op de
wedstrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. Vindt echter een wedstrijd met een motorvoertuig of
bromfiets plaats op een terrein dat niet behoort tot een weg als hier bedoeld, dan moet daarvoor een vergunning
verkregen zijn van de burgemeester op grond van artikel 2:25. Op grond van de artikel 2:25 geldt voor andere
wedstrijden op of aan de weg eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld
“vossenjachten”, droppings e.d.
Klein evenement
Voor het organiseren van kleine evenementen zoals de barbecue en/of straatfeest is in het kader van de
vermindering van administratieve lasten voor de burger gekozen voor een meldingsplicht. Een klein evenement
valt onder het begrip evenement, maar onder voorwaarden is er geen vergunning vereist. Het moet gaan om
kleinschalige activiteiten die niet langer duren dan één dag en die zich in de openbare ruimte afspelen met als
doel vermaak en ontspanning te bieden.
Artikel 2:25, 2:25a en 2:25b Evenementenvergunning
Algemeen
Bij grote en middelgrote evenementen is vooraf een vergunning noodzakelijk, controle achteraf kan niet volstaan
wegens mogelijk gevaar voor de openbare orde, overlastsituaties, verkeersveiligheid, volksgezondheid,
zedelijkheid e.d.
Ook de organisator is bij een vergunningstelsel gebaat, omdat hij met de gemeente kan onderhandelen om
goede afspraken te maken. Zo krijgt hij op het evenement toegesneden voorwaarden.
In het geval van een klein evenement kan volstaan worden met een melding. Het is dan niet per se noodzakelijk
en proportioneel om een vergunning te eisen.
Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet geweigerd wordt aan de hand
van de in artikel 1:8 genoemde criteria.
De evenementen worden ingedeeld in categorieën waarvoor bepaalde indicatoren en voorwaarden gelden. De
bepaling spreek voor zich. Voor kleine evenementen volstaat een meldingsplicht. Het blijft verboden om zonder
melding zo’n evenement te houden, zodat de gemeente kan optreden als zonder deze melding de barbecue
en/of straatfeest wordt georganiseerd.
Het aantal personen dat aanwezig is, moet lokaal worden vastgesteld. Dit kan gebeuren in samenspraak met
politie en/of hulpdiensten zoals de brandweer en de ambulancedienst. Eveneens wordt de tijd gedurende welke
het evenement plaats vindt lokaal vastgesteld.
Voor het houden van een straatfeest of barbecue is impliciet lawaai toegestaan. De raad dient wel de afweging te
maken tussen de sociale cohesie van de buurt en de overlast die het geluid kan hebben voor de overige
                                                                                                              110
</pre>

====================================================================== Einde pagina 110 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 111 ======================================================================

<pre>buurtbewoners. Er is voor gekozen dat het tussen 22.00 uur respectievelijk 23.00 stil moet zijn. Uiteraard kan de
gemeente andere tijdstippen kiezen.
Muziek omvat zowel onversterkte als versterkte muziek omdat beide vormen van geluid onaanvaardbare hinder
kunnen veroorzaken voor buurtbewoners.
Zodra een rijbaan, fiets/bromfietspad of parkeergelegenheid wordt afgezet voor een evenement is tenminste een
tijdelijke verkeersmaatregel nodig, genomen door het college. Deze bevoegdheid kan overigens krachtens
artikel 168 van de Gemeentewet gemandateerd worden aan de burgemeester. Als het evenement plaats vindt op
het trottoir dan wordt rekening gehouden met voldoende doorloopruimte voor passanten. Als richtlijn wordt
hierbij 1.50 cm aangehouden. Het gaat vooral om het ongehinderd kunnen passeren van invaliden,
kinderwagens etc. Met betrekking tot de hoofdroute van de brandweer is het belangrijk dat er een lijst wordt
opgesteld met: doorgaande wegen, wegen en terreinen met een bijzondere bestemming (markt),
evenemententerreinen en routes van de operationele diensten (brandweer, ambulance etc.).
Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels te informeren zodat hij niet met
termijnen in problemen komt. De organisator kan een natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn.
De organisator stelt de burgemeester voorafgaand aan het evenement in kennis van het evenement. De
gemeente heeft er belang bij om tijdig op de hoogte te zijn van een initiatief dat zich afspeelt in de buitenlucht.
De DHW bepaalt dat er geen vergunning of ontheffing nodig is als: a. er een besloten feest wordt gehouden,
waar b. geen entree wordt gevraagd en waar c. gratis alcohol wordt geschonken. Er moet dan wel voldaan
worden alle drie vereisten, Wanneer er sprake is van het vragen en betalen van een vaste bijdrage impliceert dit
dat er sprake is van het anders dan om niet verstrekken van alcoholische drank (artikel 1 jo. 3 van de DHW,
uitspraak HR 10-02-1987, NJ 1987, nr. 836). In laatstgenoemde geval kan de burgemeester op grond van artikel
35 van de DHW voor het eendaagse evenement een ontheffing verlenen.
Bij toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn is het een vereiste om de meldingplichtige een ontvangstbevestiging
te sturen. Daarin wordt vermeld dat het evenement mag plaats vinden, indien de burgemeester niet binnen een
bepaalde termijn reageert.
Er kan aanleiding zijn om het organiseren van een klein evenement te verbieden. Dit is alleen mogelijk, als de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.
De bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen stoelt op artikel 174 van de
Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is aangegeven dat de burgemeester belast is met de uitvoering van
verordeningen voor deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven. Het
begrip “toezicht” is ruimer dan alleen de handhaving van de openbare orde. Het gaat hier ook om de
bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen.
Indien de burgemeester de uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan ambtenaren dan kunnen
deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig afdeling 10.1.1. van de Awb.
Aansprakelijkheid vergunninghouder/organisator
Voorop staat dat de vergunninghouder of de organisator zelf, of degene die bijvoorbeeld tijdens een evenement
een gevaar in het leven roept dat zich vervolgens verwezenlijkt, primair aansprakelijk kan worden gesteld voor
daardoor veroorzaakte schade. Het arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10-03-1972, NJ 1972, 278) is van
overeenkomstige toepassing op de houder van de evenementenvergunning. De Hoge Raad oordeelt in dat arrest
                                                                                                                111
</pre>

====================================================================== Einde pagina 111 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 112 ======================================================================

<pre>dat het feit dat een Hinderwetvergunning (nu: Wet milieubeheer (hierna: Wm)) is verleend, nog niet betekent dat
eigenaren van naburige erven schade en hinder, welke zij in het algemeen niet behoeven te dulden, wel zouden
moeten verdragen van een vergunninghouder.
Een dergelijke vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan ook niet voor zijn
aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de desbetreffende eigenaar tegen verlening van de
vergunning tevoren bezwaren zijn ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen.
Aansprakelijkheid gemeente
Mr. V.H. Affourtit gaat in het tijdschrift “Risicobewust” onder andere in op de aansprakelijkheid voor
toezichtsfalen (Aansprakelijkheid van gemeenten bij evenementen, Tijdschrift Risicobewust, nr. 4, november
2003). Kort samengevat komt zijn artikel op het volgende neer.
Voor het houden van toezicht op evenementen bestaan op zichzelf geen heldere regels bij overtreding waarvan
de aansprakelijkheid eenvoudig kan worden vastgesteld. De grondslag voor aansprakelijkheid moet dan ook
worden gezocht in artikel 6:162 van het BW en de door het zogenaamde Kelderluikarrest (HR 05-11-1965, NJ
1966, 136) ingevulde ongeschreven zorgvuldigheidsnorm.
Belastingheffing
Voor het behandelen van een aanvraag voor een vergunning voor het houden van een evenement kunnen leges
worden geheven. In de gemeentelijke legesverordening kan hiervoor een tariefbepaling worden opgenomen.
Een en ander kan voor de gemeente aanleiding zijn tot beleidsuitgangspunt te nemen dat de leges voor een
vergunning voor een groot evenement hoger moet zijn dan die voor een kleinschalig evenement. Of dat voor
het kleinschalig evenement helemaal geen leges worden geheven. Opmerking verdient dat de tarieven niet naar
het inkomen, de winst of het vermogen mogen worden gedifferentieerd.
De burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een evenement. Voor de
toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal voorwaarden:
a. De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke regeling.
b. De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het voorkomen van aantasting van de
openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.
c. De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van behoorlijk bestuur.
Het is volgens de Afdeling aanvaardbaar dat de burgemeester aan een evenementenvergunning alsnog nadere
voorschriften stelt en zich niet hoeft te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de aanvraag, of de
voorschriften waarmee de aanvrager instemt. ABRS 28-04-2004, “Rockbitch”, LJN AO8495.
Niet nakoming van voorschriften die aan de vergunning verbonden zijn kan grond opleveren voor intrekking
van de vergunning dan wel voor toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is de
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.
Aan de hand van de motieven, neergelegd in de weigeringsgronden kan de burgemeester beleidsregels
vaststellen.
                                                                                                                112
</pre>

====================================================================== Einde pagina 112 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 113 ======================================================================

<pre>Het doel van een evenementenbeleid is enerzijds het vastleggen van wat er met betrekking tot evenementen in
een gemeente wordt nagestreefd, in relatie tot de APV en onder welke voorwaarden dit is toegestaan. Anderzijds
behelst het beleid de afstemming van processen binnen de vergunningverlening zodat deze zo efficiënt en
goedkoop mogelijk kan plaatsvinden.
Voor het houden van een vechtsport evenement kan niet volstaan worden met een melding maar dit een
vergunning te worden aangevraagd. Vechtsportevenement is een evenement in de zin van de Apv en vormt niet
zonder meer een inbreuk op de openbare orde en zedelijkheid. Rb. Amsterdam 13-03-2003, LJN AF6101.
Jurisprudentie
Het in het vooruitzicht stellen van een beloning in de vorm van prijzen e.d. maakt de activiteit tot een wedstrijd.
Rb. Maastricht 15-02-1977, VR 1977, 91.
Een limitatieve omschrijving van het begrip “evenement” kan in de praktijk tot problemen aanleiding geven.
ARRS 12-08-1985, Gst. 1986, 6805, 4.
Het door geblinddoekte personen proberen om in aanwezigheid van publiek met een sabel de hals van een van
tevoren gedode gans af te slaan (zgn. gansslaan) is een vertoning in de zin van artikel 39, eerste lid, van de APV
Eijsden. Dit artikel is opgenomen in hoofdstuk III betreffende de openbare orde. Bij de afweging van belangen
met betrekking tot de vergunningverlening moet derhalve in ieder geval het belang van de openbare orde
worden betrokken. In casu gegronde reden voor vrees voor verstoring van de openbare orde, in aanmerking
genomen de emoties rond het evenement en de escalatie daarvan. ABRS 26-08-1987, AB 1988, 263.
Het weigeren van een vergunning ten behoeve van het houden van evangelisatie activiteiten op het
Museumplein in Ede is toegestaan wegens verstoring van de openbare orde en veiligheid. Vz. ARRS 06-08-1991,
AB 1992, 53, m.nt. PJB, AA 1992, 10, m.nt. P.W.C. Akkermans, JG 92.0003, m.nt. L.J.J. Rogier.
Braderie is geen jaarmarkt of gewone markt. Vz. ARRS 27-05-1992, JG 93.0002.
Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur. Schending van de zondagsrust? Pres.
Rb. Utrecht 06-06-1995, JG 95.0316, m.nt. A.B. Engberts, KG 1995, 292.
Vergunning voor houden van festivals. Ruime uitleg begrip “openbare orde”. Pres. Rb. Groningen 11-08-1995,
Gst. 1996, 7030, 3, m.nt HH.
Het toekennen van de bevoegdheid tot het verlenen van een evenementenvergunning aan de burgemeester is
niet in strijd met artikel 162 van de Gemeentewet. De Afdeling oordeelt dat een dergelijke
bevoegdheidstoekenning in lijn is met het bepaalde in artikel 174 Gemeentewet. Een stelsel waarbij voor een
evenement een naar tijd en plaats bepaalde algemene evenementenvergunning wordt afgegeven aan een
organisator, die binnen de in de vergunning aangegeven grenzen en voor de in de vergunning al opgenomen
activiteiten op privaatrechtelijke grondslag zonder bemoeienis van de burgemeester overeenkomsten sluit,
waarmee verder invulling wordt gegeven aan het evenement, is toegestaan. “Koninginnenacht Den Haag” ABRS
11-03-1999, H01.98.1109, JG 99.0129, m.nt. M. Geertsema.
Gebruik perceel voor evenementen, o.a. schuurfeesten in strijd met de bestemming. Dat evenementen elk
slechts een of een enkele maal per jaar worden georganiseerd, doet daar niet aan af. Slechts in bijzondere
omstandigheden afzien van handhavend optreden (op verzoek van belanghebbende). ABRS 02-04-1999, Gst.
1999, 7103, 4, m.nt. P.J.H.
                                                                                                                113
</pre>

====================================================================== Einde pagina 113 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 114 ======================================================================

<pre>Ingevolge artikel 174 van de Gemeentewet is de burgemeester - en niet het college - bevoegd om
geluidsvoorschriften op te nemen in de evenementenvergunning. ABRS 13-12-1999, JG 00.0055, m.nt. M.
Geertsema, Gst. 2000, 7116, 3, m.nt. HH.
Kooigevecht is niet een sportwedstrijd maar een evenement. Weigering vergunning op grond van veiligheid van
personen en de goede zeden. Pres. Rb. ‘s-Hertogenbosch 14-02-1997, KG 1997, 106. In hoger beroep: Het is
primair aan de burgemeester om invulling te geven aan het begrip zedelijkheid als bedoeld in de APV.
Weigering op grond van zedelijkheid is toegestaan. Geen sprake van gevaar voor veiligheid van personen. ABRS
25-08-2000, AB 2001, 337, JG 00.0205, m.nt. G.H.M. van der Horst, Gst. 2000, 7131, 3, m.nt. HH, JB 2000,
273.
Met het oog op de bescherming van het belang van de openbare orde en veiligheid kan de
evenementenvergunning worden ingetrokken, omdat de organisatie van het evenement onjuiste dan wel
onvoldoende gegevens heeft verstrekt ter verkrijging van de vergunning en omdat het evenement niet zal
worden georganiseerd volgens oorspronkelijke plannen. Rb. Groningen 21-01-2001, LJN AB1828.
Organisatie van circus op plein met parkeerbestemming. er doen zich geen weigeringsgronden voor op grond
van artikelen 2.1.5.1 (oud) en 2.2.2 (oud) van de APV. Ook strijdigheid met het bestemmingsplan biedt geen
grondslag voor weigering vergunning. Pres. Rb. Leeuwarden 06-09-2001, LJN AD3917.
Aanvraag om evenementenvergunning moet worden beoordeeld aan de hand van de belangen die zijn
opgenomen in de weigeringsgronden van de APV-bepaling. Andersoortige belangen kunnen geen zelfstandige
weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-04-2003, LJN AF8028.
Intrekken van een vergunning vereist een zorgvuldige voorbereiding, Als specifieke kennis bij het
bestuursorgaan ontbreekt, moet advies worden ingewonnen met betrekking tot MKZ-besmetting.
Voor wat betreft het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met betrekking tot professionele
beveiligingsbeambten, oordeelde de Afdeling dat de burgemeester van Tubbergen voldoende had gemotiveerd
waarom hij professionele begeleiding van het Pinksterfeest nodig achtte. ABRS 07-04-2004, LJN AO7140.
De burgemeester kon nadere voorschriften aan de door hem alsnog verleende vergunning verbinden. ABRS 28-
04-2004, LJN AO8495.
Burgemeester heeft terecht evenementenvergunning voor meerdaags festival geweigerd wegens ontbreken van
politiecapaciteit voor een extra dag. Hij heeft in dit kader grote beleidsvrijheid. Rb. Haarlem 06-05-2004, LJN
AO9076.
Het gebruik van de grond voor het houden van het schuttersfeest houdt strijdigheid met het bestemmingsplan in
die niet is toegestaan, althans niet zonder een passende planologische vrijstelling. Het feest heeft naar omvang,
duur en uitstraling een planologische relevantie. ABRS 13-04-2005, LJN AT3708, Gst. 2005, 7229, m.nt.
Teunissen. (Schuttersfeest Diepenheim, Hof van Twente). Zie ook: Rb. Leeuwarden 27-07-2005, LJN AU0442
(Veenhoopfestival Smallingerland).
Aanwezigheid van hoger aantal bezoekers dan 25.000 bij evenement zal leiden tot concrete, zich direct
aandienende, de veiligheid of gezondheid bedreigende situatie. Burgemeester was derhalve bevoegd verbod uit
te vaardigen. ABRS 04-05-2005, LJN AT5100.
De burgemeester heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat het dat het feest vanwege de grootschaligheid, de
muziekstijl, het soort publiek dat er komt, en de sluitingstijd - drie uur na de toegestane sluitingstijd - niet tot de
                                                                                                                     114
</pre>

====================================================================== Einde pagina 114 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 115 ======================================================================

<pre>normale bedrijfsvoering van de inrichting behoort. Daarbij is in aanmerking genomen dat het feest niet door de
exploitanten van de inrichting, maar door een derde is georganiseerd en de exploitanten er geen blijk van
hebben gegeven dat zij op de hoogte waren van hetgeen precies zou plaatsvinden in hun inrichting. Voorts is
daarbij in aanmerking genomen dat volgens de burgemeester de ervaring heeft geleerd dat dit soort houseparty’s
vaak gepaard gaat met grootschalig drugsgebruik, met alle risico’s van dien, en dat extra politie-inzet nodig is om
de openbare orde te handhaven, terwijl dit niet het geval is bij een reguliere avond in “The Royce”. Onder deze
omstandigheden heeft de burgemeester zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat “Ghosthouse” een
evenement in de zin van artikel 2.2.1 (oud) van de APV is, waarvoor ingevolge artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van
de APV een vergunning nodig is.
Er zijn voldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat het gevaar bestond dat het feest “Ghosthouse” zou
worden gehouden zonder de daarvoor benodigde vergunning en dat met aan zekerheid grenzende
waarschijnlijkheid overtreding van artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van de APV zou plaatsvinden. De burgemeester
was dan ook bevoegd de last onder dwangsom op te leggen
Gelet op de omstandigheden van dit geval, waaronder het korte tijdsbestek waarbinnen de burgemeester moest
handelen aangezien tevoren met het gemeentebestuur geen enkel overleg was gevoerd en de burgemeester pas
op de dag waarop het feest was gepland vernam dat het in “The Royce” zou worden gehouden, alsmede de
ervaring dat een feest als dit een grote inzet van de politie vergt, welke inzet binnen het korte tijdsbestek
moeilijk zo niet onmogelijk te realiseren was, heeft de burgemeester in redelijkheid kunnen oordelen dat het
opleggen van de last onder dwangsom hier aangewezen was. ABRS 11-01-2006, LJN AU9388.
Artikel 2:26 Ordeverstoring
Deze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich in zijn algemeenheid tot
bezoekers richt.
Afdeling 7A. Voetbalbepalingen
De aanpassing van de voetbalbepalingen is het gevolg van de afspraken tussen de vier BVO-gemeenten in
Limburg teneinde de voetbalbepalingen in de gemeenten zo veel mogelijk te harmoniseren. Voordeel hiervan is
dat politie efficiënter kan werken omdat zij niet bij iedere gemeente hoeven uit te zoeken welke bepalingen van
toepassing zijn.
Artikel 2:27 Betaalde voetbalwedstrijden
In het kader van de handhaving van de openbare orde en veiligheid bij voetbalwedstrijden van de Betaald
Voetbal Organisatie (BVO) Roda JC Kerkrade is een afzonderlijke afdeling toegevoegd aan de APV van Kerkrade.
Wedstrijden van Roda JC of van een andere BVO zijn uitgesloten van de evenementenbepalingen omdat hier
specifieke risico’s op het gebied van openbare orde en veiligheid van toepassing zijn, zoals risico’s op rellen
tussen voetbalsupporters. Het doel van de bepalingen is het voorkomen en beheersen van voetbalvandalisme.
Als organisator wordt de BVO Roda JC Kerkrade bedoeld, of de KNVB indien het gaat om wedstrijden tussen
andere BVO’s. Ook wedstrijden tussen een BVO en een andere (amateur) voetbalclub behoren hiertoe. Dit is
bijvoorbeeld aan de orde bij oefenwedstrijden tussen Roda JC en een amateurclub.
Onder voetbalwedstrijd wordt verstaan een voetbalwedstrijd georganiseerd door één van de in lid 1.b.
genoemde organisatoren. Hiermee worden voetbalwedstrijden tussen amateurclubs onderling uitgesloten.
Centraal staat de betrokkenheid van een BVO, omdat deze een grote supportersaanhang kennen waarbij risico’s
ontstaan op verstoringen van de openbare orde.
Daar waar wordt gesproken over het voetbalstadion, wordt bedoeld: het Parkstad Limburg Stadion gelegen aan
de Roda J.C. Ring 1 te Kerkrade. Onder de daarbij horende omgeving wordt het gebied verstaan tussen de
Imstenraderweg, Locht, Beitel en de stadsautoweg N281.
                                                                                                                115
</pre>

====================================================================== Einde pagina 115 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 116 ======================================================================

<pre>Artikel 2:28 Kennisgeving
Voor wedstrijden van Roda JC of andere partijen die als organisator aangemerkt kunnen worden geldt een
verplichting om ten minste dertig dagen voor de speeldag een schriftelijke kennisgeving te doen aan de
burgemeester. Conform artikel 172 Gemeentewet is de burgemeester belast met de handhaving op de openbare
orde. De plicht tot kennisgeving brengt de burgemeester in de positie om de risico’s op verstoringen van de
openbare orde en veiligheid omtrent de wedstrijd te beoordelen en eisen te stellen en maatregelen te laten
nemen om ordeverstoringen te voorkomen of in te perken. In bijzondere gevallen kan een termijn van zeven
dagen worden gehanteerd. Denk hierbij aan wedstrijden die in het kader van de nacompetitie gespeeld dienen
te worden, waarbij slechts kort van te voren duidelijk wordt wie de tegenstander wordt en of een dergelijke
wedstrijd gespeeld moet worden. Het is aan de burgemeester om te bepalen wanneer een wedstrijd hiervoor in
aanmerking komt.
In de kennisgeving wordt het verwachte aantal toeschouwers omschreven en worden de te verwachten
wanordelijkheden weergegeven. De kennisgeving mag meerdere wedstrijden betreffen. Zo is het mogelijk om
op basis van de competitieplanning van het voetbalseizoen een kennisgeving in te doen van de door de KNVB
reeds ingeplande wedstrijden.
Op basis van artikel 174 van de Gemeentewet is de burgemeester belast met het toezicht op openbare
samenkomsten en vermakelijkheden. Voetbalwedstrijden behoren hier ook toe. Conform lid 2 van artikel 174
Gemeentewet is de burgemeester bevoegd om bevelen te geven met het oog op de bescherming van veiligheid
en gezondheid bij de uitoefening van dit toezicht. Indien er een vrees bestaat dat als gevolg van het plaatsvinden
van de wedstrijd de openbare orde wordt verstoord, kan de burgemeester het spelen of doen spelen van deze
wedstrijd verbieden. Het is ook mogelijk om bij het niet (tijdig) indienen van de schriftelijke kennisgeving het
spelen van een voetbalwedstrijd te verbieden. Het is dan namelijk niet mogelijk om een adequate inschatting te
maken van de risico’s op de verstoring van de openbare orde en veiligheid, waardoor de burgemeester zijn
toezichthoudende taak niet adequaat kan uitvoeren.
Aan de kennisgeving kunnen, in het belang van de openbare orde en veiligheid, voorschriften worden
verbonden. Aan de voorschriften dient de organisator van de voetbalwedstrijd uitvoering te geven teneinde een
verstoring van de openbare orde te voorkomen. Voorbeelden van dergelijke voorschriften zijn het opleggen van
verplichte vervoersregeling voor de bezoekende voetbalclub (buscombi, auto-buscombi of autocombi) of
beperkingen in de kaartverkoop (verplicht gebruikt clubcard, maximum aantal te verkopen kaarten per persoon
en ID-controle) met als doel om supportersstromen van elkaar te scheiden.
Bij lid 7 wordt verwezen naar de definitie van een openbare plaats. Hiervoor wordt de definitie als bedoeld in
artikel 1 lid 1 en 2 van de Wet openbare manifestaties bedoeld. Dit betreft een plaats die krachtens bestemming
of vast gebruik openstaat voor het publiek, met uitzondering van een gebouw.
Artikel 2:29 Ordeverstoring
Dit artikel geeft weer dat het verboden is om bij een betaalde voetbalwedstrijd de openbare orde te verstoren.
Artikel 2:30 Opvolgen aanwijzingen
Conform artikel 2:28 geldt een verplichting voor iedereen bij een voetbalwedstrijd om alle aanwijzingen van
ambtenaren van politie en brandweer in het belang van openbare orde en veiligheid terstond en stipt op te
volgen.
Artikel 2:31 Verwijderingsplicht voetbalsupporters
In artikel 2:29 wordt een verwijderingsplicht uitgewerkt, waarbij het mogelijk wordt gemaakt om
voetbalsupporters (herkenbaar aan kleding, uitrusting of gedrag) die niet in het bezit zijn van een geldig
toegangsbewijs het bevel te geven om zich naar een aangegeven plaats of buiten de gemeentegrenzen te
begeven. Dit bevel kan door een ambtenaar van politie worden gegeven. Een dergelijk bevel kan ook worden
gegeven aan personen waarbij het vermoeden bestaat dat zij voornemens zijn de orde te verstoren. Een
dergelijke verwijderingsplicht wordt veelal opgenomen in een noodbevel, waarin de burgemeester op basis van
                                                                                                                116
</pre>

====================================================================== Einde pagina 116 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 117 ======================================================================

<pre>artikel 175 Gemeentewet in geval van ernstige wanordelijkheden, dan wel de ernstige vrees voor het ontstaan
daarvan, bevoegd is alle bevelen te geven die hij ter handhaving van de openbare orde of ter beperking van
gevaar nodig acht. Door het opnemen van deze bevoegdheid in de APV, hoeft de verwijderingsplicht niet meer
in een noodbevel te worden opgenomen.
Artikel 2:32 Supportersstromen
De burgemeester is op basis van artikel 175 Gemeentewet in geval van ernstige wanordelijkheden, dan wel de
ernstige vrees voor het ontstaan daarvan, bevoegd alle bevelen te geven die hij ter handhaving van de openbare
orde of ter beperking van gevaar nodig acht. Door het opnemen van volgende plichten in de APV, kunnen in
geval van een ernstige wanordelijkheden of bij de ernstige vrees voor het ontstaan daarvan (zoals bedoeld in
artikel 175 Gemeentewet) de volgende verplichtingen worden opgelegd aan voetbalsupporters, zonder dat
hiervoor een noodbevel noodzakelijk is:
        de verplichting hun weg naar het stadion te vervolgen zodra ze de gemeente bereiken (lid 1);
        de verplichting om direct na afloop van de wedstrijd te vertrekken uit de gemeente (lid 2);
        de verplichting zich buiten de gemeente te geven in de door de politie aan te geven route en richting,
         behalve indien zij woonachtig zijn in de gemeente Kerkrade (lid 3).
Artikel 2:33 Plaatsbewijzen
Kaarten voor de voetbalwedstrijden van de BVO worden verkocht door de BVO of op door de BVO erkende
verkooppunten. Het doorverkopen van kaarten door derden is op basis van dit artikel verboden. Illegale handel
is kaarten wordt hiermee verboden. Indien nodig kan het college ontheffing verlenen om alsnog kaartverkoop
door derden mogelijk te maken.
Artikel 2:34 Stadionomgevingsverbod
Artikel 2:32 werkt de mogelijkheid uit voor de burgemeester om in het belang van de openbare orde aan een
persoon een stadionomgevingsverbod op te leggen. Op basis van dit gebiedsverbod is het verboden voor de
persoon om zich op te houden in de omgeving van het stadion vanaf 4 uur voor de start van voetbalwedstrijden
tot 4 uur na afloop van de voetbalwedstrijden. Hiermee is het tevens verboden zich op te houden in het stadion,
aangezien het stadion in het gebied is gelegen. Een stadionomgevingsverbod kan worden opgelegd nadat vast is
komen te staan dat de persoon de openbare orde in het stadion of in de omgeving van het stadion heeft
verstoord op een dag dat een wedstrijd van de BVO is gespeeld. Ook kan het stadionverbod worden opgelegd
aan personen aan wie een stadionverbod is opgelegd. Op basis van lid 4 kan de burgemeester nadere regels
stellen met betrekking tot het stadionomgevingsverbod. Deze nadere regels zijn voor Kerkrade uitgewerkt in het
‘Beleid Stadionomgevingsverboden’. In dit beleid worden het gebied voor het stadionomgevingsverbod, de
procedure en de geldigheidsduur nader gespecificeerd.
Afdeling 8. Toezicht op openbare inrichtingen
Algemeen
De horeca-exploitatievergunning is alleen verplicht voor inrichtingen die:
- niet onder de DHW vallen, dit in verband met de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar
bestuur (hierna: Bibob) -toets, en
- wel onder de DHW vallen en die voor ernstige overlast hebben gezorgd. Bedrijven die géén ernstige overlast
veroorzaken krijgen een vrijstelling van de vergunningplicht. In de toelichting bij artikel 2:28, vijfde lid, wordt
dit nader uitgewerkt.
                                                                                                                  117
</pre>

====================================================================== Einde pagina 117 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 118 ======================================================================

<pre>Bovenstaande is tot stand gekomen in het kader van de lastenverlichting voor ondernemers.
Europese Dienstenrichtlijn
De Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op de horeca. Het drijven van een horecaonderneming is
immers het verrichten van een dienst aan de klant. De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet
discriminatoir, wel noodzakelijk en proportioneel is. In bijna alle gevallen gaat het bij horeca om vestiging van
een openbare inrichting waarvoor artikel 9 van de Dienstenrichtlijn de bovenstaande criteria geeft. Onder
noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een dwingende reden van algemeen belang. Dit begrip omvat
onder meer de volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de
artikelen 46 en 55 van het Verdrag; handhaving van de maatschappelijke orde; bescherming van het milieu en
het stedelijk milieu, met inbegrip van de stedelijke en rurale ruimtelijke ordening; Zie verder overweging 40 van
de Dienstenrichtlijn. Het gaat hier om de zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een enkel geval niet gaan
om een vestiging, maar om een horecaondernemer die de grens overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan
is niet artikel 9, maar artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu als grondslag voor een vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel
1:8.
Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet volstaat voor de regeling van
de horeca zijn wij van mening dat een algemene regel hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden
aspect van de vergunning. Alleen door het stellen van vergunningvoorwaarden aan de ondernemer kan men ‘het
maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het confectiepak voldoet hier niet.
Vestiging: Op grond van overweging 37 is er overeenkomstig de rechtspraak van het Hof van Justitie (hierna:
HvJ) sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde
tijd vanuit een duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor
een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de ondernemer zijn
activiteiten onderneemt.
Natte en droge horeca
De reikwijdte van de DHW wordt bepaald door het begrip "horecabedrijf" zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste
lid, van de DHW. Bedrijven waarin alcoholhoudende dranken bedrijfsmatig of anders dan om niet worden
geschonken voor gebruik ter plaatse, hebben een vergunning nodig ex artikel 3 van de DHW. Die
vergunningplichtige bedrijven duiden we aan met de term natte horeca.
In het artikel wordt de term "openbare inrichting" gebruikt. Daaronder wordt ook de droge horeca verstaan: het
schenken van niet-alcoholhoudende dranken en van licht alcoholische dranken voor gebruik elders.
Daarnaast is het ook mogelijk om voor de exploitatie van bijvoorbeeld een internetcafé een
exploitatievergunning van de burgemeester verplicht te stellen indien het internetcafé ook horeca-activiteiten
ontplooit, zoals de exploitatie van een koffiehoek. Indien het internetbedrijf alleen internetdiensten aanbiedt, is
er geen vergunning nodig. Zie ook onder "Jurisprudentie APV".
Zaken waar etenswaren worden verkocht of bereid die direct voor consumptie geschikt zijn maar waarin het niet
mogelijk is om die etenswaren ter plekke te consumeren zijn op grond van deze verordening eveneens verplicht
om over een exploitatievergunning te beschikken. Het gaat dus om bijvoorbeeld traiteurs, pizzabakkers, sushi- of
shoarmazaken die louter maaltijden op bestelling thuis afleveren of waar de maaltijden kunnen worden
afgehaald. Het gaat in deze gevallen om voor het publiek toegankelijke inrichtingen waar ter plaatse gerede
etenswaren voor directe consumptie worden bereikt en die elders door de consument worden genuttigd.
                                                                                                                  118
</pre>

====================================================================== Einde pagina 118 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 119 ======================================================================

<pre>Uitgezonderd hiervan zijn de inrichtingen die waarin niet hoofdzakelijk gerede etenswaren voor de min of meer
directe consumptie worden bereid. Deze vallen onder het regime detailhandel en onder de
Winkeltijdenverordening. De gemeente acht het noodzakelijk om in het kader van de openbare orde en
veiligheid, meer in het bijzonder vanuit het oogpunt van bestuurlijke aanpak van criminaliteit, toezicht op de
afhaalzaken te houden.
De exploitant van de inrichting speelt een belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in de wijze
waarop deze exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt. Daarom bestaat er een
verplichting voor de vergunningaanvrager om een recente VOG van de leidinggevende te overleggen. De
leidinggevende kan de aanvrager zelf zijn, maar ook een werknemer.
Onbepaaldheid van de duur
Op grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook voor de horeca-
exploitatievergunning.
Overige wet- en regelgeving
Op openbare inrichtingen zijn naast de regels van de DHW nog vele andere regels van toepassing. Onder
andere de Wm, Wet op de stads- en dorpsvernieuwing, Wet op de kansspelen, Opiumwet, Wet ruimtelijke
ordening (hierna: Wro) en Woningwet.
Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (hierna:
Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer. Bij dit
besluit is een aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen, geur, opslag van koolzuur en afvalstoffen
opgenomen. De tekst van het besluit is te vinden op: www.overheid.nl. Nadere informatie is te vinden op:
www.infomil.nl en www.horeca.org.
Geluidsnormen
Het Activiteitenbesluit geeft standaard geluidsnormen voor zowel bestaande als nieuwe horeca-inrichtingen.
Bovendien kan de gemeente technische voorschriften stellen aan een inrichting om aan de geldende
geluidsnorm te voldoen. Daarnaast kan de gemeente afwijkende geluidsnormen voorschrijven voor de gehele
activiteit of voor specifieke activiteiten, anders dan feestjes. Hierbij kunnen aanvullende eisen worden gesteld,
bijvoorbeeld aan de duur van de activiteit.
In paragraaf 6.5 van het Activiteitenbesluit zijn overgangsbepalingen opgenomen.
Stemgeluid van een terras (er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek zijn vrijgesteld van de
geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de gemeente bij verordening afwijkende regels kan stellen.
Voor horecaconcentratiegebieden blijft dezelfde mogelijkheid als onder het oude Besluit bestaan, namelijk dat
er meer geluid mag worden geproduceerd.
Jurisprudentie
Een gemeentelijke verordening waarin een vergunningstelsel is opgenomen dat specifiek regels stelt ten behoeve
van coffeeshops is in strijd met de Opiumwet. Rb. Amsterdam 16-01-1998 en 19 -01-1998, AB 1998, 222 en
223, m.nt. FM; Rb. Dordrecht 03-07-1998, JG 98.0202; Pres. Rb. Rotterdam 16-07-1998, JG 98.0203 en Pres.
Rb. Zutphen 14-09-1998, JG 98.0204, m.nt. W.A.G. Hillenaar.
                                                                                                                   119
</pre>

====================================================================== Einde pagina 119 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 120 ======================================================================

<pre>Burgemeester is bevoegd tot bestuursdwang, dit vergt wel zorgvuldigheid bewijsvoering. Afvoeren van
gedooglijst is geen gedoogbesluit. LJN AO7469, JG 04.0105, m.nt. A.L. Esveld.
Weigering om af te wijken van beleidsregels om een nog niet gevestigde coffeeshop te gedogen is een Awb-
besluit. Rb. Assen, 03/527BESLU, JG 04.0104, m.nt. A.L. Esveld.
Intrekken gedoogverklaring brengt niet-ontvankelijk verklaring met zich mee, zolang niet feitelijk handhavend is
opgetreden. LJN AO6089, JG 04.0079, m.nt. A.L. Esveld.
Uitoefening bestuursdwangbevoegdheid is mogelijk, het ontbreken van vastgesteld en gepubliceerd
coffeeshopbeleid doet daar niet aan af. LJN AO2883, JG 04.0110, m.nt. A.L. Esveld.
Exploitant horeca-inrichting verantwoordelijk voor handelingen in zijn inrichting met betrekking tot handel in
softdrugs. Inrichting gesloten. LJN AI0787, JG 03.0168, m.nt. T. van der Reijt.
Persoonlijke verwijtbaarheid speelt geen rol bij de vraag of zich een situatie voordoet die tot sluiting van de
inrichting noopt. LJN AP0405, JG 04. september, m.nt. A.L. Esveld.
Gebiedsontzegging i.v.m. met overlast, die te maken heeft met de handel in en het gebruik van verdovende
middelen, zijn gerechtvaardigd door het algemeen belang in een democratische samenleving. LJN AP8138, JG
04.0132, m.nt. A.L. Esveld.
Aankondiging bevel tot sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet is geen besluit in de zin van de Awb. Rb.
Groningen, AWB 03/90 GEMWT VEN, JG. 03.0064, m.nt. T. van der Reijt.
Aan het ongegrond verklaren van een bezwaar tegen het schrappen van de lijst met gedoogde coffeeshop komt
een gemeente niet toe, de bezwaarmaker is immers volgens vaste jurisprudentie van de Raad van State niet-
ontvankelijk. LJN AR7067, JG 05.0034, m.nt. A.L. Esveld.
Een Tapvergunning voor de exploitatie van een horecabedrijf is persoonsgebonden. Dat tevens een
gedoogverklaring voor de exploitatie van een coffeeshop is verstrekt doet hier niet aan af. Na overlijden vervalt
de vergunning en gedoogverklaring. LJN AS5523, JG 05.0050, m.nt. A.L. Esveld.
Voor de exploitatie van een internetcafé is een exploitatievergunning van de burgemeester nodig indien het ook
horeca-activiteiten ontplooit. Pres. Rb. Rotterdam 02-08-2000, nr. VGMWET 00/1559-ZWI.
Artikel 2:35 Begripsbepalingen
In plaats van de term "horecabedrijf" wordt nu de term "openbare inrichting" gebruikt. Dit voor de duidelijkheid.
In de DHW wordt namelijk met "horecabedrijf" alleen gedoeld op bedrijven waar bedrijfsmatig of anders dan
om niet alcoholhoudende drank wordt verstrekt voor gebruik ter plaatse, de zogenaamde "natte horeca". De
bepalingen in de Apv betreffen juist ook de bedrijven waar geen alcoholhoudende drank wordt verstrekt, de
zogenaamde "droge horeca" en de afhaalinrichtingen: tearooms, lunchrooms, frituur, shoarmazaak enz.
Artikel 2:36 Exploitatie openbare inrichtingen
Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de uitvoering van verordeningen
voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor het publiek openstaande gebouwen. Deze
vergunning wordt daarom door de burgemeester verleend.
                                                                                                                120
</pre>

====================================================================== Einde pagina 120 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 121 ======================================================================

<pre>In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in 2009 bekeken of de
horecaexploitatievergunning geschrapt kan worden. De raad heeft ervoor gekozen om enkel een horeca-
exploitatievergunning te verlangen voor inrichtingen die:
- niet tevens vergunningplichtig zijn op grond van artikel 3 van de DHW, dit in verband met de Bibob-toets, en
- wel vergunningplichtig zijn op grond van artikel 3 van de DHW en die voor ernstige overlast hebben gezorgd.
Bedrijven die géén ernstige overlast veroorzaken krijgen een vrijstelling van de horeca-
exploitatievergunningplicht.
De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet discriminatoir, noodzakelijk en proportioneel is. De
richtlijn is van toepassing op horeca. Het drijven van een horecaonderneming is immers het verrichten van een
dienst aan de klant. Voor wat betreft de noodzakelijkheid moet een gemeente afwegen of er dwingende redenen
van algemeen belang zijn die een vergunningstelsel rechtvaardigen. Het gaat hier om de ‘rule of reason’, omdat
er bijna altijd sprake is van vestiging van een horecaondernemer. Op vestiging van buitenlandse dienstverleners
is artikel 9 van toepassing. Nadere uitleg hiervan en van het begrip proportionaliteit vindt u onder het algemeen
deel van deze afdeling onder “Europese Dienstenrichtlijn” .
Tweede lid
Geen vergunning wordt vereist voor openbare inrichtingen die zich bevinden in de in deze verordening
opgesomde inrichtingen.
Derde lid
Voor een aantal categorieën van kleinschalige openbare inrichtingen die een DHW-vergunning hebben en waar
de openbare orde evident niet in het geding is, is geen vergunning nodig. Het gaat in om de openbare
inrichtingen die onder de DHW vallen, de zogenaamde "natte horeca". Indien deze in de afgelopen zes
maanden geen ernstige overlast gegeven hebben, verleent de burgemeester aan dergelijke bedrijven ambtshalve
of op verzoek een vrijstelling. De horeca-exploitatievergunning fungeert in dit systeem dan nog alleen als stok
achter de deur voor de "natte" horecabedrijven die ernstige overlast geven. Tegen de verlening van zo’n
vrijstelling staat bezwaar en beroep open. De burgemeester kan de vrijstelling ambtshalve verlenen. Daardoor
hoeft de vergunninghouder de vrijstelling niet aan te vragen.
Geeft een horecabedrijf alsnog ernstige overlast, dan trekt de burgemeester de vrijstelling in. Het bedrijf heeft
dan een vergunning nodig en zal die dus moeten aanvragen. Zolang de vergunning niet is verleend, zal het
bedrijf gesloten moeten blijven.
Op de "natte" horecabedrijven die op het moment van inwerkingtreding van deze bepaling al over een horeca-
exploitatievergunning beschikken, zijn de weigeringsgronden genoemd in het tweede en derde lid niet van
toepassing; anders hadden zij de vergunning immers niet gekregen. Horecabedrijven die zich nieuw in de
gemeente willen vestigen krijgen in beginsel het vertrouwen; ze krijgen dus een vrijstelling voor een
proefperiode van een half jaar. Als het bedrijf in die periode geen ernstige overlast heeft veroorzaakt, krijgt het
dezelfde permanente vrijstelling als de andere reeds aanwezige bedrijven. Als het wel overlast veroorzaakt, gaat
het alsnog onder de vergunningplicht vallen.
Voor de zogenaamde "droge horeca waaronder afhaalzaken" – waar geen alcohol geschonken wordt – blijft de
horeca-exploitatievergunning wel van toepassing. Deze vergunningsplicht op grond van de Apv maakt het voor
gemeenten mogelijk om ook voor de aanvrager van een vergunning voor de exploitatie van een afhaalzaak een
                                                                                                                  121
</pre>

====================================================================== Einde pagina 121 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 122 ======================================================================

<pre>VOG te vragen en een Bibob-onderzoek te doen. De horeca-exploitatievergunning is immers op grond van
artikel 1:5 persoonsgebonden.
Artikel 4, van het Besluit Bibob bepaalt in overeenstemming met de model-APV dat als inrichtingen, waarvoor
de Bibob geldt, onder andere aangewezen worden: "inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij
bedrijfsmatig was of anders dan om niet, logies wordt verstrekt, dranken worden geschonken, of rookwaren of
spijzen voor directe consumptie worden verstrekt". Dit betekent dat voor openbare inrichtingen in de zin van de
APV een Bibob-onderzoek mag worden gedaan. Zonder de Apv is hier geen wettelijke grondslag voor. De
Dienstenrichtlijn verzet zich niet tegen een Bibob-onderzoek.
Artikel 2:37 Uitzondering vergunningsplicht
De definitie “openbare inrichting”, die de reikwijdte van de vergunningplicht van artikel 2:36 regelt, brengt tal
van soorten inrichtingen onder de betreffende vergunningplicht. Met de inhoud van artikel 2:37 wordt beoogd te
bewerkstelligen dat bepaalde categorieën openbare inrichtingen, die naar de letter binnen die definitie passen,
door het bevoegd gezag buiten de vergunningplicht kunnen worden gebracht. Dit kan bijvoorbeeld wenselijk
zijn in gevallen die weliswaar naar de letter binnen de vergunningplicht vallen, maar waarbij de belangen die
het bevoegd gezag met de vergunningplicht beoogd te dienen feitelijk niet in het geding zijn.
Artikel 2:38 Persoonseisen
De exploitatievergunning is persoonsgebonden. Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of
vooral is verleend vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het
bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De exploitatievergunning is dan ook niet
overdraagbaar.
De exploitant alsmede de leidinggevende van de inrichting speelt een belangrijke rol in de wijze van exploitatie
en dus ook in de wijze waarop deze exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt.
Daarom wordt een verplichting voor de vergunningaanvrager opgenomen om een recente VOG voor de
leidinggevende te overleggen. De leidinggevende kan de aanvrager zelf zijn, maar ook een werknemer. De
persoon van de exploitant speelt immers een belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in de wijze
waarop deze exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt. Om die reden worden
nadere voorwaarden gesteld aan de exploitant / ondernemer. De vergunning wordt door het bevoegd orgaan
geweigerd indien niet wordt voldaan onder geen verklaring omtrent gedrag met betrekking tot de
leidinggevende overlegt die uiterlijk drie maanden voor de datum waarop de vergunningaanvraag is ingediend,
is afgegeven. In het kader van de Bibob is deze verplichting opgenomen. Indien toepassing wordt gegeven aan
de mogelijkheden van de Bibob, zal de gemeente eerst zelf al het mogelijke moeten doen om de integriteit en
achtergrond van de vergunningaanvrager te onderzoeken. Een belangrijk hulpmiddel kan daarbij de verklaring
omtrent het gedrag zijn. Een VOG wordt aangevraagd bij de gemeente waar men staat ingeschreven in de
Gemeentelijke Basisadministratie. Het Centraal Orgaan VOG geeft de verklaring namens de Minister van Justitie
af.
Artikel 2:39 inrichtingseisen
Voor wat betreft de inrichtingseisen wordt aansluiting gezocht bij de inrichtingseisen zoals genoemd in de artikel
3 t/m 7 van het Besluit eisen inrichtingen Drank- en Horecawet. Dit besluit bevat sociaal-hygiënische eisen voor
horecazaken waarin alcoholhoudende dranken voor gebruik ter plaatse worden verstrekt, welke worden
opgenomen ten behoeve van de het gezondheidsbelang van personen die zich in die zaken bevinden. Niet valt
in te zien waarom de droge horeca zich niet zou moeten houden aan de eisen die eveneens gelden voor de
natte horeca. Ook die die gevallen dragen dergelijke eisen immers bij aan het gezondheidsbelang van personen
                                                                                                                122
</pre>

====================================================================== Einde pagina 122 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 123 ======================================================================

<pre>die zich in die inrichtingen bevinden. Een andere reden is dat het bevoegd gezag controle houdt op de
(brand)veiligheid van de inrichtingen en zo de openbare orde en veiligheid in en rondom de inrichting niet in
het gedrang komt.
Artikel 2:40 weigeringsgronden
De weigeringsgronden in lid 1 hebben een dwingend karakter. In het geval de onder lid 1 en 2 genoemde feiten
of omstandigheden zich voordoen dan weigert het bevoegd orgaan de vergunning. In het derde lid is een ‘kan’
bepaling opgenomen waardoor er sprake is van een facultatieve weigeringsgrond. In die gevallen is het
afhankelijk van de omstandigheden of tot intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere
omstandigheid een gerechtvaardigde reden opleveren voor weigering van de aangevraagde vergunning. Dit kan
ook afhankelijk zijn van de ernst van de situatie en de mogelijke inbreuk op de openbare orde en veiligheid of
het woon- en leefklimaat.
De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de mogelijkheid preventief te toetsen of de
exploitatie van een horecabedrijf zich verdraagt met het woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in
welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate de komst van het bedrijf de
leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen aantasten. Met welke aspecten de burgemeester rekening moet
houden, staat omschreven in het vierde lid.
De weigeringsgrond woon- en leefmilieu valt onder de ‘rule of reason’ en mag daarom (bij een
horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond van de Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond worden
gehanteerd.
Als het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet toelaat, ligt het niet voor de hand om
wel een exploitatievergunning te verlenen. Er kan immers toch geen gebruik van worden gemaakt wegens strijd
met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond
opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige
planologische regeling bevat. Weliswaar brengt dit mee dat de burgemeester treedt in een beoordeling van het
geldende bestemmingsplan, maar dit laat de bevoegdheid van het college bij de toepassing van het geldende
bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet of de Wro is geen sprake.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vw 2000 dient bij de aanvraag om een vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te
vinden alvorens tot vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een
verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een
document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf blijkt.
Artikel 2:41 Voorwaarden en voorschriften
De bevoegdheid tot het verbinden van voorschriften en voorwaarden is in beginsel aanwezig in die gevallen
waarin het al dan niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing staat van het bevoegde
orgaan. Voor de transparantie wordt ervoor gekozen deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen waarbij
tevens wordt aangegeven welke voorwaarden en voorschriften kunnen worden opgelegd. De in artikel 2:41
genoemde voorwaarden en voorschriften zijn gerechtvaardigd nu deze betrekking hebben op de bescherming
van de belangen waarmee het vereiste van vergunning is gesteld.
Artikel 2:42 Intrekkingsgronden
                                                                                                               123
</pre>

====================================================================== Einde pagina 123 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 124 ======================================================================

<pre>Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn, kan grond opleveren
voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor toepassing van andere administratieve sancties.
Artikel 2:43 Reikwijdte vergunning alcoholvrij bedrijf
De reikwijdte van de vergunning is uitwerking van een voorwaarde voor het exploiteren van de openbare
inrichting.
Artikel 2:44 Exploitatie terras
In artikel 2:35 lid 1 onder b wordt een terras als volgt gedefinieerd:
“Een terras is een buiten de besloten ruimte van de inrichting liggend deel van een horecabedrijf - of
inrichting waar sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen vergoeding dranken kunnen
worden geschonken of spijzen voor directe consumptie kunnen worden bereid of verstrekt”.
Vanuit het streven naar meer kwaliteit in de openbare ruimte en vanuit het motief om hinder en overlast
door terrassen te voorkomen dienen exploitanten van openbare inrichtingen over een terrasvergunning te
beschikken in het geval zij een terras willen exploiteren. Een terras dient een bijdrage te leveren aan de
levendigheid en de ruimtelijke kwaliteit en mag de bouwkundige en cultuurh istorische waarden niet
verstoren.
Daarnaast moet de doorstroming van voetgangers, rolstoelgebruikers, voetgangers met kinderwagens en
overige daarmee gelijk te stellen gebruikers, verzorgend en bevoorradend verkeer en calamiteiten verkeer
worden gewaarborgd en mag geen hinder of overlast ontstaan door belemmering van winkelend publiek en
overige gebruikers van de weg, belemmering van de toegang tot woningen en andere gebouwen,
belemmering van de toegang van winkels en etalages, belemmering van onderhoudsdi ensten voor de
openbare ruimte en geluidshinder voor bewoners en omgeving.
De publieke ruimte in het centrumgebied van Kerkrade wordt intensief gebruikt. Belangrijk uitgangspunt is dat
de publieke ruimte voor iedereen toegankelijk is en moet blijven. Dat betekent dat met name de voetgangers
zich veilig, en niet gehinderd door objecten, door de openbare ruimte moeten kunnen voortbewegen. Maar ook
hulpdiensten moeten ongehinderd op alle plekken kunnen komen. Voor het verlenen van een terrasvergunning
dient de locatie geschikt te zijn.
Gelet op het voorgaande wordt de terrasvergunning naast de gronden zoals genoemd in artikel 1:8 Apv getoetst
aan de mate van overlast, het leefmilieu en het karakter van de omgeving, het uiterlijk aanzien van de omgeving,
de (verkeers)veiligheid of –vrijheid en de bescherming van een doelmatig gebruik dan wel een doelmatig
onderhoud van de openbare weg. De exacte plaatsbepaling en grootte van een terras wordt per aanvraag
beoordeeld op basis van deze toetsingscriteria. Het bevoegd gezag kan nadere regels en voorwaarden
hiervoor stellen.
Een terras maakt onderdeel uit van de openbare inrichting zodat de burgemeester bevoegd is om de
vergunning te verlenen.
Artikel 2:45 Sluitingstijd algemeen
Eerste lid
Artikel 2:45 voorziet in een sluitingsregeling. Daarin is onderscheid gemaakt tussen de sluitingstijden op
werkdagen en de sluitingstijden gedurende het weekeinde.
                                                                                                            124
</pre>

====================================================================== Einde pagina 124 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 125 ======================================================================

<pre>Grondslag voor de in de Apv opgenomen sluitingsbepalingen is artikel 149 van de Gemeentewet. De raad kan
verplichte sluitingstijden voor openbare inrichtingen vaststellen in het belang van de openbare orde. Deze
bevoegdheid houdt ook in dat een afwijkende sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de zondag. Volgens
HR 22-07-1960, AB 1961, p. 15, belet dit artikel de raad niet om voor de zondag een afwijkende regeling te
treffen voor de sluitingstijden van cafés e.d. mits de grond voor de afwijking van de voor de andere dagen
geldende regeling niet gelegen is in het bijzondere karakter van de zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de
Zondagswet naar haar strekking niet de gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter
afwering van verstoring van de openbare orde voorzieningen te treffen.
De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de eigenlijke horecawerkzaamheden
worden uitgeoefend: een op het trottoir gesitueerd terras behoort wel tot de inrichting, de zich boven de
inrichting bevindende woning van de exploitant niet. Ook sportkantines, sociëteiten, clublokalen,
verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan te merken.
Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat de in de Apv opgenomen
sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf: immers, volgens de jurisprudentie kan een gemeentelijke
verordening geen activiteiten betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter niet worden
gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar belang, waarvan ook sprake is bij besloten
horecabedrijven. De sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten binnen het bedrijf, maar op de (nadelige)
invloed die daarvan uitgaat op de omgeving: bijvoorbeeld in de vorm van overlast van komende en gaande
bezoekers (het aan en afrijden van auto's, het slaan met portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.).
Uitvoering
Het onderscheid tussen regelgeving en uitvoering heeft in het kader van de sluitingsuren van inrichtingen
aanleiding gegeven tot veel jurisprudentie van de Afdeling rechtspraak van de Raad van State. In de uitspraak
van 02-09-1983, AB 1984, 245, m.nt. JHvdV (Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker) stond de vraag centraal of de
burgemeester bevoegd was een permanente ontheffing te verlenen van het verbod uit de APV. De Afdeling heeft
over de bevoegdheidsafbakening tussen de raad en burgemeester aangegeven dat de raad in het APV artikel in
het geheel geen grenzen stelt aan de ontheffingsbevoegdheid van de burgemeester. Noch uit de tekst van het
APV artikel, noch anderszins blijkt dat de ontheffing bijvoorbeeld slechts in bijzondere omstandigheden of in
incidentele gevallen door de burgemeester mag worden verleend.
De visie van verweerder dat hij zich op het terrein van de gemeentelijke wetgever zou bewegen, zou naar het
oordeel van de Afdeling slechts opgaan indien hij aan alle inrichtingen in de gemeente onbeperkt ontheffing van
het in het desbetreffende APV-artikel vervatte verbod zou verlenen. In dat geval zou verweerder immers de door
de raad vastgestelde sluitingsuren als vermeld in artikel 56 (2.3.1.4), eerste lid, van de APV in feite ter zijde
stellen. De Afdeling kan daarom niet inzien waarom de burgemeester de bevoegdheid zou missen het verzoek
om ontheffing in te willigen.
Voor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om te voorkomen dat de horeca-
activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet.
Een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:35 van deze verordening kan vergunningplichtig zijn ingevolge
de Wm of onder de werking van het Activiteitenbesluit vallen. Aan een krachtens de wet te verlenen vergunning
kunnen eveneens voorschriften worden verbonden dan wel nadere eisen worden gesteld ter voorkoming van de
indirecte gevolgen van de inrichting.
De sluitingsbepalingen van de Apv gelden derhalve niet voor zover de op de Wm gebaseerde voorschriften van
toepassing zijn. De Wm beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of beperking van alle nadelige
                                                                                                                  125
</pre>

====================================================================== Einde pagina 125 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 126 ======================================================================

<pre>gevolgen van het milieu door het in werking zijn van krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De raad is niet
bevoegd die regeling bij verordening aan te vullen, indien daarmee wordt beoogd dezelfde belangen te
beschermen.
De raad kan dus niet aanvullend via de Apv gevaar, schade of hinder of andere belangen die onder het begrip
"bescherming van het milieu" vallen, tegengaan die wordt veroorzaakt door een inrichting die
vergunningplichtig is ingevolge de Wm.
Jurisprudentie
Een in naam besloten club die wel in hoge mate voor het publiek toegankelijk is, moet voldoen aan de
sluitingstijden van de APV. Vz. ARRS, 21-12-1992, Gst. 1993, 6073, 4, m.nt. HH, JG 93.0260.
Beleid op basis waarvan coffeeshops, in tegenstelling tot andere horecabedrijven, vanaf 20.00 uur gesloten
moeten zijn is noch in strijd met de Winkeltijdenwet noch anderszins onredelijk. Een coffeeshop is geen winkel.
Hij is immers in hoofdzaak ingericht als een bedrijf waar gekochte waren ter plaatse worden genuttigd. Rb.
Breda, 03-12-1997, JG 98.0025, AB 1998, 76, m.nt. FM.
Sluitingstijden in de APV stellen geen grenzen aan de bevoegdheid van de burgemeester om ontheffing te
verlenen. ARRS 02-09-1983, AB 1984, 245, m.nt. JHvdV. De ontheffing van de burgemeester mag geen
permanent karakter hebben en niet alle in de gemeente aanwezige inrichtingen betreffen. ARRS 19-01-1984, AB
1984, 491, m.nt. JHvdV.
Herhaalde overtreding van sluitingstijd leidt tot onmiddellijke sluiting horecabedrijf. LJN AM5381, JG 04.0102,
m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:46 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting
Eerste lid
Artikel 174 van de Gemeentewet vormt de grondslag voor de bevoegdheid om een of meer horecabedrijven
tijdelijk afwijkende sluitingsuren op te leggen of tijdelijk te sluiten. Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting
moet zijn gelegen in het belang van de openbare orde, veiligheid of gezondheid, of in bijzondere
omstandigheden (zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft een algemene bevoegdheid die zich niet
alleen kan uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de gemeente aanwezige horecabedrijven.
Wel beperkt de bevoegdheid zich tot het tijdelijk vaststellen van afwijkende sluitingstijden of tot tijdelijke
sluiting.
Tweede lid
Hoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet "Damocles" (artikel 13b van de Opiumwet dat op 21 april
1999 in werking is getreden) vanuit is gegaan dat gemeentelijke regelingen (overlast- of
exploitatieverordeningen) hun geldigheid behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke regeling een
ander is, lijkt het raadzaam door middel van het bepaalde in het tweede lid buiten twijfel te stellen dat niet in
dezelfde situaties kan worden opgetreden als waarvoor artikel 13b Opiumwet is bedoeld. Zie voor meer
informatie en jurisprudentie ook de website van het SIDV www.sidv.nl .
Op 13 juli 2002 is de Wet Victor in werking getreden (Stb. 2002, 348). Deze wet houdt in dat het college de
bevoegdheid krijgt om de eigenaar van een pand dat is gesloten op grond van de Apv, artikel 13b van de
Opiumwet of artikel 174a van de Gemeentewet aan te schrijven om het pand in gebruik te geven aan een
                                                                                                                     126
</pre>

====================================================================== Einde pagina 126 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 127 ======================================================================

<pre>andere persoon of instelling, dan wel om verbeteringen aan te brengen. Als de verstoring van de openbare orde
of de verkoop van drugs niet langdurig achterwege blijft, kan in het uiterste geval zelfs overgegaan worden tot
onteigening.
In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op grond van artikel 13b van de Opiumwet en artikel 174a van de
Gemeentewet moeten worden ingeschreven in de openbare registers. Conform artikel 3:16 van het BW.
Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet voor de sluitingen op grond van de Apv.
Jurisprudentie
Artikel 174 van de Gemeentewet geeft aan de burgemeester reeds een sluitingsbevoegdheid. Wenselijk om ook
in de APV een sluitingsbepaling op te nemen. ARRS 15-06-1984, AB 1985, 96, m.nt. JHvdV.
Sluitingsmaatregel heeft geen punitief karakter en is niet onevenredig zwaar. ABRS 23-05-1995, AB 1995, 475,
m.nt. LJJR.
Sluitingsbevel zonder tijdsbepaling voldoet niet aan artikel 221 van de Gemeentewet (oud). Vz. 26-08-1992, AB
1993, 104, JG 93.0116, en ABRS 05-07-1996, JG 96.0266.
Terechte sluiting voor onbepaalde tijd van coffeeshop die het nuloptiebeleid overtreedt. Vz. ABRS 05-09-1997,
Gst. 1998, 7069, 4, m.nt. HH.
Terechte sluiting van horecagelegenheid voor de duur van een jaar wegens handel in harddrugs. Persoonlijke
verwijtbaarheid van de exploitant daarbij (bij handel in harddrugs) is niet van belang. ABRS 04-07-2001, AB
2001, 6, m.nt. JGB/AES. Terechte sluiting van twee horeca-inrichtingen en intrekking van de
exploitatievergunningen wegens smokkel van illegalen. Aantasting van de openbare orde. Pres. Rb. Rotterdam
05-09-1997, JG 97.0209.
Bij uitoefening sluitingsbevoegdheid hoeft burgemeester geen strikte strafrechtelijke bewijsregels in acht te
nemen. ABRS 06-02-1997, JG 97.0075. Sluiting is geen "criminal charge" als bedoeld in artikel 6 van het EVRM.
Inzage in geanonimiseerde getuigenverklaringen en politierapporten is dan ook niet strijdig met het "fair trial"-
beginsel. ABRS 11-06-1998, AB 1998, 297, m.nt. FM. In bestuursrechtelijk geding moeten wel de juistheid van
de feiten en zorgvuldigheid van het besluit kunnen worden getoetst. Pres. Rb. Breda, 27-01-1998, JG 98.0096.
Terechte sluiting van een discotheek op grond van artikel 2.3.1.5 van de APV van Zaanstad, nu is gebleken dat
de situatie rond het gebruik van partydrugs uit een oogpunt van te beschermen gezondheidsbelangen
onbeheersbaar is. Pres. Rb, Haarlem 16-11-2001, LJN AD5792.
Het (tijdelijk) sluiten van een horecabedrijf enkele weken nadat een overtreding van de sluitingsuren heeft
plaatsgehad, is geen reparatoire maatregel maar een punitieve sanctie, waar de waarborgen van artikel 6 van het
EVRM op zien. Rb. Den Haag 10-05-2005, LJN AT6239, JG 05.00105, m.nt. A.L. Esveld.
Het intrekken van de horecavergunning (voor een bedrijf dat geen alcohol verkoopt) vanwege het feit dat de
aanvrager niet voldoet aan eisen ten aanzien van zedelijk gedrag, is geen punitieve sanctie en daarom niet in
strijd met artikel 6 van het EVRM. ABRS 11-05-2005, LJN AT5345, JG 05.0094, m.nt. A.L. Esveld.
Bij een beslissing van de burgemeester om een horeca-inrichting te sluiten toetst de rechter terughoudend. ABRS
09-02-2005, LJN AS5485, JG 05.0048, m.nt. A.L. Esveld.
                                                                                                                127
</pre>

====================================================================== Einde pagina 127 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 128 ======================================================================

<pre>Het niet voorkomen van overlast in de omgeving van een coffeeshop reden voor tijdelijke sluiting. LJN AR2177,
JG 04.0163, m.nt. A.L. Esveld.
De aanwezigheid van cocaïne leidt tot onmiddellijke sluiting en het schrappen van de gedooglijst van een
coffeeshop. LJN AR8730, JG 05.0033, m.nt. A.L. Esveld.
Eén pistoolschot is nog geen reden tot sluiting LJN AR6323, JG 05.0049, m.nt. A.L. Esveld.
Aantreffen van harddrugs leidt tot onmiddellijke sluiting van coffeeshop. Persoonlijke verwijtbaarheid speelt
geen rol. LJN AT3727, JG 05.0081, m.nt. A.L. Esveld.
Schietincident bij overval is reden voor tijdelijk sluiting. Is een reparatoire maatregel, gericht op herstel van de
openbare orde, waarbij de persoon van de coffeeshophouder geen rol speelt. LJN AT5655, JG 05.juli/augustus,
m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:47 Verplichtingen exploitant / leidinggevenden
In het kader van controle en handhaving worden verplichtingen opgelegd aan de exploitant en leidinggevenden.
Deze voorschriften zijn vrijwel gelijk aan die van de DHW-inrichtingen. De voorzichten waaronder het
aanwezig zijn van de vergunning in de inrichten, beogen controles efficiënter te laten verlopen. Voorts heeft de
leidinggevende in de openbare inrichting een grote invloed op de exploitatie van de onderneming en het effect
op de openbare ruimte. Conform de DHW wordt ook voor alcoholvrije bedrijven de eis gesteld dat een
leidinggevende aanwezig dient te zijn indien de openbare inrichting voor het publiek geopend is.
Artikel 2:48 Aanvraag vergunning
Dit artikel maakt voor de aanvrager inzichtelijk dat hij de aanvraag dient te doen aan de hand van een
aanvraagformulier. Daarnaast is het voor de aanvrager duidelijk welke stukken hij dient in te dienen.
Artikel 2:49 Beslissing op de aanvraag
Voor de horeca-exploitatievergunning geldt een beslistermijn die afwijkt van artikel 1:2 Apv. Een beslistermijn
van 12 weken wordt redelijk geacht omdat de aanvraag voor een exploitatievergunning ingewikkelder van aard
kan zijn dan een andere vergunning. Dit heeft te maken met de vele schriftelijke bescheiden die een aanvrager
dient in te dienen en de beoordeling daarvan door het bestuursorgaan. De verlenging van de beslistermijn wordt
op acht weken gesteld. Deze termijn is eveneens als redelijk aan te merken. Voor het geval de aanvrager meent
dat deze termijn niet redelijk is dan kan hij daartegen in bezwaar en beroep. Artikel 4:14 Awb verplicht tot
kennisgeving aan de aanvrager van dit verlengingsbesluit. Deze ‘kennisgeving’ schort de termijn niet op. Het is
een beleefdheidsvoorschrift om te laten weten dat de termijn niet gehaald wordt. Het is dus geen besluit.
Artikel 2:50 Vervallen vergunning
Dit artikel bepaalt wanneer de vergunning vervalt en wordt noodzakelijk geacht gelet op de wens van het
bevoegd gezag om er een deugdelijk en actueel vergunningenbestand op na te houden dat overeen komt met de
daadwerkelijke situatie.
Artikel 2:51 Sluiting van de horeca-inrichting
Dit artikel is opgenomen ter verduidelijking van de sanctiemogelijkheden.
                                                                                                                   128
</pre>

====================================================================== Einde pagina 128 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 129 ======================================================================

<pre>Artikel 2:52 Verboden gedragingen
Onder a
Deze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat zich in zijn algemeenheid tot
bezoekers richt.
Onder b
Ook het bepaalde onder b lid richt zich tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting. Als die zich met
goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in de tijd dat de inrichting gesloten moet zijn, overtreedt
hij artikel 2:31. Als hij geen toestemming van de exploitant heeft en niet weggaat als de exploitant dat vraagt,
overtreedt hij artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk).
Het gestelde onder c richt zich tot de exploitant.
Jurisprudentie
Instrument van de zwarte lijst wordt toelaatbaar geacht. Wnd. Vz. 16-09-1982, AB 1983, 38 en Wnd. Vz. 30-03-
1983, KG 1983, 195.
Hetgeen in dit artikel onder b staat vermeld wordt meestal in de vergunningsvoorschriften opgenomen. Hier is
het als algemene regel geformuleerd. Naar wens kunnen andere algemene regels worden toegevoegd.
Artikel 2:53 Handel binnen openbare inrichtingen
Dit artikel betreft een verbod van heling. Het is bekend dat in sommige cafés regelmatig gestolen goed wordt
verhandeld.
In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden naar bepaalde cafés gaan om daar
gestolen goederen aan de man te brengen. Artikel 2:32 sluit aan op het in artikel 14 DHW neergelegde verbod
tot het uitoefenen van de kleinhandel. Dit laatste verbod ziet echter slechts op verkoophandelingen.
Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de handelaar), kan dit artikel niet worden
gebaseerd op artikel 437ter of artikel 437 van het WvSr. Het artikel is vastgesteld op basis van artikel 149 van de
Gemeentewet, terwijl de strafsanctie is gebaseerd op artikel 154 van de Gemeentewet.
Jurisprudentie
Sluiting café i.v.m. heling; burgemeester moet aan het sluitingsbevel ten grondslag liggende feiten voldoende
aannemelijk maken. ABRS 15-07-1996, AB 1996, 414, m.nt. FM, JG 96.0267 .
Terechte sluiting snackloket i.v.m. heling. Bekendmaking van de sluiting dient geen enkel doel. Pres. Rb.
Rotterdam 07-04-1995, JG 95.0202 .
Artikel 2:54 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Het begrip "openbare inrichting" als omschreven in artikel 2:35 ziet ook op inrichtingen die niet voor het
publiek toegankelijk zijn, zoals besloten sociëteiten en gezelligheidsverenigingen. Gelet op artikel 174 van de
                                                                                                                 129
</pre>

====================================================================== Einde pagina 129 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 130 ======================================================================

<pre>Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het college het bevoegde bestuursorgaan. De tekst is in
overeenstemming gebracht met die van artikel 174 van de Gemeentewet.
Artikel 2:56
[gereserveerd]
Afdeling 8a exploitatievergunning en toezicht smart- en headshop
De vergunningsplicht voor growshops is komt te vervallen daar deze thans zijn verboden. Gelet op het
Kerkraadse drugsbeleid wordt het noodzakelijk geacht om de vergunningsplicht voor smart- en headshop in
stand te houden.
De bepalingen zijn nagenoeg gelijk aan de bepalingen van de openbare inrichtingen zodat deze geen
afzonderlijke toelichting behoeven.
Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf
Artikel 2:71 Begripsbepaling
Inrichting
Het begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 van het WvSr, dat ziet op het als beroep
verschaffen van nachtverblijf aan personen (eerste lid) en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen van
een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van kampeermiddelen e.d. (tweede lid).
Artikel 2:72 Kennisgeving exploitatie
Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk overzicht heeft van de in de gemeente
aanwezig nachtverblijf en kampeerinrichtingen.
Artikel 2:73 Nachtregister
[gereserveerd]
De plicht tot het bijhouden van een nachtregister door de exploitant van de inrichting is neergelegd in artikel
438 van het WvSr.
Artikel 2:74 Verschaffing gegevens nachtregister
Op grond van artikel 438 van het WvSr is een ondernemer die een hotel of pension drijft verplicht om een
nachtregister bij te houden. Dit artikel in de APV komt die ondernemer tegemoet door de gast te verplichten
daaraan mee te werken en zijn of haar gegevens te verstrekken. Zo’n aanvulling van het Wetboek van Strafrecht
bij plaatselijke verordening werd door de Hoge Raad toelaatbaar geacht: HR 10-04-1979, NJ 1979, 442. Daarbij
wordt vaak opgemerkt dat een goed bijgehouden nachtregister ook in het belang van de gemeente is,
bijvoorbeeld voor de brandweer, mocht er onverhoopt brand uitbreken in een hotel of pension.
De Wet bescherming persoonsgegevens (hierna: Wbp) heeft als uitgangspunt dat er niet meer wordt uitgevraagd
dan nodig. Er worden alleen de gegevens uitgevraagd die artikel 438 van het WvSr noemt.
                                                                                                                130
</pre>

====================================================================== Einde pagina 130 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 131 ======================================================================

<pre>Afdeling 9A: Kamerverhuur
Bij de Apv Kerkrade 2011 zijn regels voor kamerverhuur vastgesteld omdat uit de praktijk was gebleken dat deze
vorm van huisvesting regelmatig overlast met zich meebrengt. Voorts is gebleken dat de panden waarin
eigenaren een kamerverhuurpand exploiteren verloederen waardoor het uiterlijk aanzien van de gemeente
wordt bedreigd. Verder blijkt uit het gehouden toezicht op deze panden dat de panden veelal slecht worden
onderhouden en niet (brand)veilig zijn. Gelet hierop is het noodzakelijk om de vergunningsplicht te behouden.
Artikel 2:75 Begripsbepalingen
De begripsomschrijvingen verklaren nader wat er onder andere verstaan wordt onder een woonruimte, een
huishouden, een zelfstandige en een onzelfstandige woonruimte. Een duidelijke omschrijving is noodzakelijk
om te kunnen bepalen of een bepaalde woonruimte wel of geen kamerverhuurvergunning nodig heeft.
Artikel 2:76 werkingsgebied
De kritiek en de gestelde overlast van kamerverhuurpanden doet zich over de gehele gemeente voor zodat het
werkingsgebied ook toezicht op de hele gemeente.
Artikel 2:77 Vergunning kamerverhuur
Met het oog op de bescherming van het geordend woon- en leefmilieu dient de eigenaar van de woning die een
kamerverhuurpand exploiteert dan wel wil exploiteren over een vergunning te beschikken. De
vergunningsplicht geldt enkel indien het gaat om drie of meer kamers met een maximum van acht. Enkel bij drie
of meer kamers wordt het gerechtvaardigd geacht een verplichting op te leggen aan de eigenaar van een pand
omdat in dat geval het bewoners en dus aparte huishoudens dermate toeneemt dat daardoor het woon- en
leefmilieu in het gedrang kan komen. Teneinde ervoor zorg te dragen dat er niet teveel kamerhuurders in één
pand wonen waardoor eveneens het risico groter wordt op overlast, is er een maximum gesteld van 8 kamers
c.q. personen.
Artikel 2:78 Aanvraag en besluit op aanvraag
De aanvraag dient te geschieden aan de hand van een aanvraagformulier dat door de eigenaar van de woning in
tweevoud wordt ingediend. Om een goed beeld van het pand te kunnen krijgen is het noodzakelijk dat een
plattegrond wordt overgelegd van de oude en nieuwe (beoogde) situatie. Daarnaast dient de aanvrager stukken
te overleggen waaruit blijkt dat hij gerechtigd is tot het doen van de aanvraag waaronder een bewijs van
eigendom. Aan de vergunning kunnen nadere regels en voorwaarden worden gesteld die toezien op het
beschermen van het woon- en leefmilieu in de omgeving van de woning en tevens op de openbare orde en
veiligheid.
Gelet op de eisen die aan de aanvrager worden gesteld, waaronder zijn zorg- en onderhoudsverplichtingen, is
de vergunning persoonsgebonden en niet overdraagbaar.
Artikel 2:79 Weigeringsgronden
In verband met het doel van de vergunningplicht en het waarborgen van het woon- en leefmilieu in de
omgeving van het kamerverhuurpand wordt de vergunning geweigerd in het geval er sprake is van de onder lid
1 genoemde feiten en omstandigheden. Om inzichtelijk te maken wat er onder andere verstaan wordt onder een
ontoelaatbare inbreuk op een geordend woon- en leefmilieu of de openbare orde en veiligheid in de omgeving
van de woonruimte is lid 2 toegevoegd.
                                                                                                           131
</pre>

====================================================================== Einde pagina 131 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 132 ======================================================================

<pre>Artikel 2:80 Intrekkingsgronden
Het artikel bevat een facultatieve bepaling. Afhankelijk van de omstandigheden van het geval kan het college
besluiten de vergunning in te trekken. Immers, niet elke vergunningsvoorwaarde die niet wordt nagekomen zal
reden geven om de vergunning in te trekken. Dit zal anders zijn indien uit de feiten en omstandigheden
redelijkerwijs aannemelijk is dat de openbare orde en veiligheid of het woon- en leefmilieu in het geding is.
Voor het geval de vergunninghouder anders van mening is dan ligt het op zijn weg om het tegendeel
aannemelijk te maken.
Voordat de vergunning wordt ingetrokken wordt de vergunninghouder in de gelegenheid gesteld zijn zienswijze
kenbaar te maken. Dit is conform de vereisten van de Awb.
Artikel 2:81 Hardheidsclausule
Enkel in bijzondere gevallen waarbij toepassing van de bepalingen uit deze verordening tot een bijzondere
hardheid leiden, is het college bevoegd om ten gunste van de aanvrager af te wijken. Dit betreft een
discretionaire bevoegdheid en derhalve geen verplichting.
Artikel 2:82 Toezicht, controle en handhaving
De gemeente voert controles, per discipline dan wel integraal, uit op de naleving van de bepalingen onder
afdeling 9a van de Apv.
Artikel 2:83 Medewerking bij toezicht en controle
De eigenaar en / of beheerder van het pand dient medewerking te verlenen bij controles en toezicht in het pand.
Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:84 Speelgelegenheden
Eerste lid
Het begrip “speelgelegenheid” als omschreven in het eerste lid, betreft iedere openbare gelegenheid waarin de
mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen
worden gewonnen of verloren. In de Wet op de Kansspelen is een uitputtende regeling neergelegd ten aanzien
van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals speelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet
van toepassing op spelen, met uitzondering van behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun
behendigheid de kans om te winnen kunnen vergroten. Voor deze restcategorie van speelgelegenheden voor
behendigheidsspelen is dit artikel bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden, waar de Wet op de Kansspelen
geen betrekking op heeft.
Deze opzet is een gevolg van de wijziging van de Wet op de kansspelen van 2003. Een deel van de in deze
toelichting opgenomen jurisprudentie ziet nog op de situatie daarvoor, waarin de APV-vergunning een veel
grotere reikwijdte had en ook zag op andere kansspelen dan enkel behendigheidsspel.
Tweede en derde lid
De vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid. Artikel 2:39 heeft het beschermen
van de openbare orde en het woon en leefklimaat als doel. Zoals hiervoor geschetst is de reikwijdte van deze
                                                                                                              132
</pre>

====================================================================== Einde pagina 132 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 133 ======================================================================

<pre>vergunningsplicht beperkt. Sommige gemeenten, bijvoorbeeld Amsterdam en Almere, hebben mede daarom in
hun APV een bepaling opgenomen die de burgemeester de bevoegdheid geeft om in het belang van de
openbare orde gebouwen te sluiten, en daarbij opgenomen dat dit ook mogelijk is bij overtreding van de Wet op
de kansspelen.
Jurisprudentie
Vergunning ingetrokken, illegaal casino. Rb. Maastricht 07-01-2003, nr. 01/1750 en 01/1751 GEMWT I, LJN
AF2782.
Speelautomatenhallen
Speelautomatenhallen vallen niet onder de bepaling. Het is mogelijk in een speelautomatenhallenverordening te
bepalen dat bij de beoordeling van een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
speelautomatenhal rekening wordt gehouden met de woon en leefsituatie.
Vierde lid
Deze vergunning beoogt de bescherming van met name de openbare orde. Daarnaast speelt het bestrijden van
gokverslaving een rol. Het is hoogst onwenselijk zijn als deze vergunning van rechtswege wordt verleend
voordat er een inhoudelijke toets van de aanvraag heeft plaatsgevonden en is voltooid. Een lex silencio positivo
is hier dan ook niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen belang, zoals de openbare orde en
volksgezondheid. Paragraaf 4.1.3.3. van de Awb wordt niet van toepassing verklaard.
Jurisprudentie
Internetgokzuil in inrichting maakt dat er sprake is van speelgelegenheid, burgemeester kan handhavend
optreden. ABRS 29-01-2003, 200203981/1, LJN-nr AF3507, Rb. Almelo 11-03-2002, JG 02.0152, m.nt. T.J. van
der Reijt.
Burgemeester kan bestuursdwang toepassen in geval er sprake is van een speelgelegenheid, in dit geval een
illegaal casino, zonder vergunning. Rb. Maastricht 07-01-2003, 01/17050 en 01/1751 GMWT I, LJN AF2782.
Speelgelegenheid door een vereniging waarvan tegen betaling van een gering bedrag een ieder lid kan worden,
heeft geen besloten karakter, burgemeester kan optreden indien er geen vergunning is. Rb. Arnhem 17-07-2002,
00/3094 en 00/3095 AW, LJN AF5840. Vergelijkbaar: Speelgelegenheid wordt in casu niet als besloten
aangemerkt, dus kan bestuursdwang worden toegepast. Rb. Arnhem 17-07-2002, 02/1400, LJN AE5840.
Artikel 2:85 Kansspelautomaten
Op 1 juni 2000 is het gewijzigde hoofdstuk van de Wet op de Kansspelen over de speelautomaten in werking
getreden (opnieuw gewijzigd per 1 november 2000). De wetgever had er bewust voor gekozen ruimte te laten
voor de uitleg van de artikelen: de rechter moest maar voor nieuwe jurisprudentie zorg dragen. Deze opvatting
gaf de gemeenten nogal wat problemen. De vraag was met name of een horeca inrichting als “hoogdrempelig”
of “laagdrempelig”, wat van belang was voor de vraag of er gokautomaten aanwezig mochten zijn. Er ontstond
een uitvoerige en gedetailleerde jurisprudentie. Zie hieronder voor een aantal voorbeelden.
Bij de wijziging van de Wet op de kansspelen in 2010 constateerde de wetgever dat het gezien de regels van de
Europese Dienstenrichtlijn niet viel te verdedigen dat voor het aanwezig hebben van enkele
behendigheidsautomaten een vergunning vooraf wordt geëist. Dit vooral ook omdat een
                                                                                                              133
</pre>

====================================================================== Einde pagina 133 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 134 ======================================================================

<pre>aanwezigheidsvergunning voor gokkasten met name wordt verdedigd door te wijzen op het risico van
gokverslaving. Het valt moeilijk vol te houden dat een flipperkast een vergelijkbaar risico op verslaving oplevert
als een fruitautomaat. Dat nog los van de vele verslavende spelen die op het internet gespeeld kunnen worden,
al dan niet gratis.
Voor de model-APV betekent dit dat in artikel 2:40, tweede en derde lid, de term “speelautomaten”, die ook
behendigheidsautomaten zoals flipperkasten omvat, wordt vervangen door “kansspelautomaten”, waarmee
gokkasten worden aangeduid waarmee ook geld kan worden gewonnen en waar doorgaans geen behendigheid
bij te pas komt.
Jurisprudentie
Het verstrekken van lunches tussen 12.00 uur en 15.30 uur, dat speciaal op een reclamebord wordt
aangekondigd en waarvoor een aparte lunchkaart is, vormt een laagdrempelige activiteit. CBB 11-04-2003, AWB
02/1474, LJN AF7697.
Sportkantine niet per definitie laagdrempelig. CBB 17-07-2002, AWB01/822, JG 02.0153, m.nt. T.J. van der
Reijt, LJN AE 7540.
Steeds geheel of gedeeltelijk geopende harmonicawand tussen café en zaalgedeelte is niet voldoende om te
spreken van twee afzonderlijke horecalokaliteiten. In café geen kansspelautomaten toegestaan. CBB 15-02-2002,
AWB01/482 29010, JG 02.0069, m.nt. T.J. van der Reijt, LJN AD9977.
Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid
Artikel 2:86 Betreden gesloten woning of lokaal
Eerste lid
De burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot sluiting van woningen van
waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien dit artikel in de Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van
de sluiting regelt, dient er een aanvullende regeling in de Apv te worden opgenomen.
Tweede lid
Het tweede lid van artikel 2:86 is gebaseerd op de bevoegdheid van de burgemeester ex artikel 13b van de
Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in voor het publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende
erven drugs als bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd, verstrekt, of daarvoor
aanwezig zijn. Zie verder onder toelichting eerste lid. Met de laatste wijziging van de Opiumwet is het ook
mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor het publiek toegankelijke lokalen.
Derde lid
Aangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten betreden wegens dringende
redenen, is het derde lid aan artikel 2:86 toegevoegd. Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut
zijn.
Vierde lid
                                                                                                               134
</pre>

====================================================================== Einde pagina 134 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 135 ======================================================================

<pre>Het vierde lid betreft gevallen waarin het nodig of wenselijk is dat het gesloten pand wordt betreden. In dat
geval dient er schriftelijk een ontheffing te worden aangevraagd bij de burgemeester. De
ontheffingsmogelijkheid ziet niet op de opheffing van een reeds gesloten pand maar enkel op het betreden van
het pand tijdens de sluitingsperiode.
Vijfde lid
De sluitingsvoorzieningen worden van gemeentewege aangebracht. In de praktijk blijkt regelmatig dat deze
voorzieningen worden verwijderd, ongedaan of onklaar worden gemaakt. Door de verbodsbespaling in de Apv
op te nemen is dit strafbaar gesteld.
Artikel 2:87 Plakken en kladden
Eerste lid
In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt reeds besloten dat het daarbij niet
gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van
het IVBPR.
Tweede lid
Het aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt als een middel tot
bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het
oog op die bekendmaking in een bepaalde behoefte kan voorzien.
Op de in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde Vrijheid van meningsuiting zou inbreuk worden gemaakt als
die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een voorafgaand overheidsverlof afhankelijk
zou worden gesteld. Artikel 2:87 maakt op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde
verbod krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit middel van bekendmaking
meebrengt, voor door dat gebruik een anders recht wordt geschonden. De eis dat “plakken” slechts is toegestaan
indien dit geschiedt met toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de gemeente die
rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat aanplakken van een voorafgaand verlof van de
overheid als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak
toestemming verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke hoedanigheid.
Artikel 2:87 verdraagt zich ook met artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR, aangezien de
beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting dat uit de toepassing van artikel 2:87 kan
voortvloeien, kan worden aangemerkt als nodig in een democratische samenleving ter bescherming van de
openbare orde.
Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende plakplaatsen. Volgens het vierde lid
kan het college aanplakborden aanwijzen en daarvoor nadere regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er
volgens jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7 van de Grondwet en artikel 10 van het EVRM. Men
volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of –zuil op de 10.000 inwoners. Zie daarover: M. Geertsema in
de noot onder ABRS 05-06-2002 in JG 02.0221.
In de loop van 2017 is een aantal keren ophef ontstaan over wat in de pers het “stoepkrijtverbod” is gaan heten.
Het beeld werd geschetst dat gemeenten handhavend optraden tegen krijtende kleuters en straatkunstenaars.
Gelukkig zijn er weinig of geen voorbeelden bekend waarbij ook echt is opgetreden. Het lijkt er gelukkig op dat
in de praktijk gemeentelijke handhavers het gezonde verstand hebben om te zien dat het niet de bedoeling is
                                                                                                                135
</pre>

====================================================================== Einde pagina 135 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 136 ======================================================================

<pre>geweest om onschuldige vormen van stoepkrijten te verbieden. De VNG heeft er desondanks wel voor gekozen
om het woordje “krijt” uit de model-APV te schrappen. Dit omdat naar de letter van de regel stoepkrijten
inderdaad onder het verbod viel, en omdat krijt meestal al na een paar dagen of één bui niet meer zichtbaar is
en niet of nauwelijks schadelijk is voor het milieu.
Jurisprudentie
Verzoek om vergunning voor het aanbrengen van borden aan lantaarnpalen ten behoeve van het plakken van
affiches is terecht opgevat als verzoek om toestemming van de gemeente als eigenares van de lantaarnpalen.
Betreft een privaatrechtelijke aangelegenheid. ARRS 30-12-1993, JG 94.0194, m.nt. J.M. van den Bosch van Os,
AB 1994, 578, m.nt. RMvM.
Een projectie van een lichtreclame is te beschouwen als een andere wijze van aanbrengen dan aanplakken van
een afbeelding of aanduiding als bedoeld in de APV. Vz. ARRS 13-12-1992, JG 93.0261, Gst. 1993, 6965, 3,
m.nt. EB.
In APV opgenomen plakverbod is onverbindend wegens strijd met artikel 7, eerste lid , van de Grondwet
(vrijheid van meningsuiting). Derhalve is geen vervolging mogelijk ter zake van “wild plakken”. Er waren geen
voldoende vrije plakplaatsen in de stadsdelen. Gemeente is verplicht deze te scheppen. Rb. Amsterdam 07-10-
1993.
“Niet aannemelijk is geworden dat ten gevolge van het (...) verbod geen mogelijkheid van enige betekenis tot
gebruik van het onderhavige middel van verspreiding en bekendmaking zou overblijven”. De bepaling is niet in
strijd met artikel 10, tweede lid, van het EVRM, aangezien deze “prescribed by law” is en “necessary in a
democratic society (...) for the prevention of disorder” en “protection of the (...) rights of others”. HR 01-4-1997,
NJ 1997, 457.
Plakverbod van artikel 2.4.2 model-APV is niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet noch met artikel 10 van
het EVRM. ABRS 05-06-2002, LJN AE3657, JG 02.0169, m.nt. M. Geertsema, JB 2002, 221, m.nt. J. van der
Velde, AB 2002, 361, m.nt. J.G. Brouwer en A.E. Schilder.
Het is een te ruime uitleg om “doen” aanbrengen zo uit te leggen dat dit mede inhoudt het niet tegengaan dat
van Radio 538 afkomstig reclamemateriaal wordt aangeplakt. Er is geen sprake van opdracht of een actieve
bemoeienis van Radio 538. ABRS 18-09-2002, LJN AE7789, JB 2002, 329, Gst. 7181, 42, m.nt. M.M. Dolman
en Kistenkas.
Appellant heeft posters doen plakken. Hij is verantwoordelijk voor het gedrag van het bedrijf waaraan hij
opdracht heeft gegeven posters te plakken, ook als dat bedrijf tegen zijn instructies in zou hebben gehandeld
(door op niet toegestane plaatsen te plakken). Dat appellant het bedrijf heeft opgedragen uitsluitend op
toegestane locaties te plakken disculpeert hem niet. Gesteld is immers niet dat hij goede grond had om te mogen
vertrouwen dat dit bedrijf zich zou houden aan die opdracht. Hof Amsterdam 23-12-2004, 1774/03, LJN
AS5302.
Artikel 2:88 Vervoer plakgereedschap e.d.
Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel opgenomen aanplakverbod vergroot. Het
tweede lid regelt een rechtvaardigingsgrond voor die gevallen dat de in het eerste lid genoemde stoffen en
voorwerpen niet waren bestemd om te plakken of te kladden. Het bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het
in artikel 6, tweede lid, van het EVRM neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen wie een strafvervolging
aanhangig is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en dat, voordat zijn schuld op wettige wijze is
                                                                                                                   136
</pre>

====================================================================== Einde pagina 136 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 137 ======================================================================

<pre>vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is geboden zich te verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag
aanmerken.
Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) en is
evenmin in strijd met enige andere wetsbepaling noch met enig tot de algemene rechtsbeginselen te rekenen
beginsel van strafprocesrecht.
Bij de voorgestelde redactie is het de opsporingsambtenaar en het OM mogelijk gemaakt aan de hand van de
omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of er al dan niet sprake is van een overtreding als bedoeld in
het eerste lid.
Artikel 2:89 Vervoer inbrekerswerktuigen
Deze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak te bemoeilijken.
Jurisprudentie
Een verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot bescherming van de openbare
orde als bedoeld in artikel 149 van de Gemeentewet. HR 07-06-1977, NJ 1978, 483 (APV Wassenaar). HR 28-
02-1989, NJ 1989, 687 (APV Nijmegen).
Rooftassen
Naar aanleiding van een motie van Tweede Kamerlid De Wit heeft de Minister van Veiligheid en Justitie bij de
VNG het verzoek gedaan om in de model-APV een artikel op te nemen om het op de weg of in de nabijheid van
winkels bij zich te hebben of vervoeren van tassen en kledingstukken die er kennelijk toe zijn uitgerust om het
plegen van winkeldiefstal te vergemakkelijken, strafbaar te stellen.
Met het oog op de administratieve lastenverlichting en het gegeven dat het aantal malen dat gemeenten te
maken hebben met een overval met behulp van geprepareerde voorwerpen grote variatie kent, hebben wij
besloten om geen bepaling toe te voegen aan de model-APV. Wel willen wij u een voorbeeldartikel aanreiken
dat u, indien gewenst, kunt opnemen in de APV. Deze gemeentelijke maatregel kan echter alleen succesvol zijn
als daartegenover ook inspanningen van andere betrokken partijen staan. Derhalve dient een dergelijk artikel
opgenomen te worden als onderdeel van een samenhangend pakket aan maatregelen. Zie hierover de VNG
ledenbrief van 26 april 2010, nr. 10/046.
Artikel 2:90 Vervoer geprepareerde voorwerpen
1. Het is verboden op de weg of in de nabijheid van winkels te vervoeren of bij zich te hebben een voorwerp
dat er kennelijk toe is uitgerust om het plegen van (winkel)diefstal te vergemakkelijken.
2. Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat
de in dat lid bedoelde voorwerp niet bestemd is voor de in dat lid bedoelde handelingen.
Toelichting: Het gaat hierbij om een verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van geprepareerde tassen
dan wel andere voorwerpen op de weg of in de nabijheid van winkels.
Teneinde de private belangen van de ingezetenen te beschermen, is in lid 2 opgenomen dat dit verbod niet geldt
indien redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de desbetreffende burger geen intentie heeft om
winkeldiefstel te gaan plegen.
                                                                                                             137
</pre>

====================================================================== Einde pagina 137 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 138 ======================================================================

<pre>Artikel 2:91 Betreden van plantsoenen e.d.
Tweede lid: Het gaat hier om een ontheffing voor personen die om wat voor reden dan ook noodzakelijkerwijs
in een plantsoen moeten zijn waar dat normaliter verboden is (voor het bevoegd betreden van het plantsoen
geldt het verbod sowieso niet). Wij kiezen ervoor hier de lex silencio positivo niet toe te passen omdat het
onwenselijk zou zijn dat personen hun gang zouden kunnen gaan wanneer te laat op hun verzoek is beslist. Het
staat de raad uiteraard vrij om anders te kiezen. Het zal immers door de bank genomen geen ingewikkelde
beslissing zijn om deze ontheffing te verlenen of te weigeren.
Voor het overige spreekt deze bepaling voor zich.
Artikel 2:92 Rijden over bermen e.d.
Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van wegen. Bermen, glooiingen
en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling ziet derhalve op het verkeer op wegen in de zin van de
wegenverkeerswetgeving, maar kan als toelaatbaar worden beschouwd naast deze wetgeving. Op basis van
artikel 149 van de Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers bevoegd tot het stellen van regels die
andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze regels het stelsel van de wegenverkeerswetgeving
doorkruisen. Dat is hier niet het geval. Het verbod heeft slechts betrekking op voertuigen die niet voorzien zijn
van rubberbanden.
De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn voorzien van rubberbanden, blijkt in de praktijk vragen
op te roepen. Die beperking is opgenomen omdat juist die voertuigen schade kunnen aanrichten. Verder wordt
hiermee voorkomen dat het domein van de Wegenverkeerswet wordt betreden.
Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met rubberbanden in niet van de weg (in de zin van de
wegenverkeerswetgeving) deel uitmakende groenstroken, wordt geregeld in artikel 5:11 (aantasting
groenvoorzieningen door voertuigen).
Artikel 2:93 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen
Op basis van artikel 2:93 e.v. kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast worden opgetreden.
Afbakening
Artikel 424 van het WvSr stelt “straatschenderij” strafbaar, terwijl artikel 426bis het belemmeren van anderen op
de openbare weg met straf bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou
men kunnen omschrijven als baldadigheid. De omschrijving is echter strakker dan wat men in het taalgebruik
meestal als baldadigheid ervaart. Deze bepaling in de Apv vormt hierop een aanvulling.
Artikel 5 van de WVW bepaalt dat het voor eenieder verboden is zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg
wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt dan wel dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan
worden gehinderd. De strekking van het begrip openbare plaats in artikel 2:93 gaat verder dan het begrip weg
als bedoeld in de WVW, (zie daarvoor de toelichting op artikel 1.1). Voor zover een hinderlijke gedraging
plaatsvindt op de weg, als omschreven in artikel 5 van de WVW, is artikel 2:93 niet van toepassing. Werd dit
niet uitgesloten, dan zou een met een hogere regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.
Artikel 2:94 Verboden drankgebruik
                                                                                                               138
</pre>

====================================================================== Einde pagina 138 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 139 ======================================================================

<pre>In dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te wijzen gebied
alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben. Dit
verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een horecabedrijf, of voor een evenement
waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de Drank en Horecawet toestemming is verleend om op
de plaats waar dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te verstrekken.
Vanwege de wijziging van de DHW in 2013, waarbij het voor jongeren onder de achttien jaar sowieso
verboden is om alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij
zich te hebben, waardoor een dubbeling ontstond, is dit artikel aangepast.
Omvang gebied
Er moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld gaan om het
uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig overlast veroorzaakt wordt.
Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet namelijk wel een concrete
aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied aangewezen wordt. Een gebied kan worden aangewezen als
gerechtvaardigde vrees bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de openbare orde is al aangetast. Als
dat geldt voor het hele grondgebied van de gemeente is het stadium van hinderlijk drankgebruik allang
gepasseerd, en heeft de burgemeester zijn noodbevoegdheden uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou het
college bij een algemeen verbod elk alcoholgebruik op de openbare weg en op openbare plaatsen, ook van
goedwillende personen, verbieden. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn tussen middel en doel, en dat
zou in strijd met artikel 3:4 van de Awb. Dit geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij
zich te hebben, waar met enige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome verordenende
bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is ongeopende flesjes alcoholhoudende
drank bij zich te dragen.
Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de richting van buiten het aangewezen
gebied gelegen delen van de gemeente zal plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit echter niet erg
waarschijnlijk zijn, omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke
karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing optreedt, kan het college alsnog ook
voor die nieuwe pleisterplaatsen een aanwijzingsbesluit nemen.
Verstoring openbare orde
Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993
bevelen tot verwijdering worden gegeven.
Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal optreden mogelijk zijn aan de
hand van artikel 424 van het WvSr (baldadigheid). De hantering van deze wetsbepalingen is in de praktijk echter
niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel, waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen
de “voorfase” – dus het bier drinken op bepaalde plaatsen – mogelijk wordt.
Vanwege de verhoging van de leeftijdsgrens voor drinken in het openbaar naar achttien jaar is in 2014 de tekst
van het derde lid aangepast. Het aanwijzen van een gebied waar men geen open flesjes en blikjes met
alcoholhoudende drank bij zich mag hebben kan immers geen gevolgen hebben voor jongeren onder de
achttien. Zij mochten dat sowieso al niet.
Artikel 2:95 Verboden gedrag bij of in gebouwen
                                                                                                              139
</pre>

====================================================================== Einde pagina 139 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 140 ======================================================================

<pre>Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:93 (Hinderlijk gedrag op openbare
plaatsen).
Artikel 2:96 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten
Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek toegankelijke ruimten zoals
parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar vervoermiddel tegen te gaan. In deze
bepaling wordt het woord “ruimte” gebruikt ter onderscheiding van het in de Apv voorkomende begrip “weg”.
Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het publiek toegankelijke ruimten
de bepaling het oog heeft, is bij wijze van voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd.
Desgewenst kan deze reeks van voorbeelden met andere worden uitgebreid. Het ordeverstorende element ten
slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel of op voor anderen hinderlijke wijze” in de bepaling tot
uitdrukking gebracht.
Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het WvSr, betreffende het
wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in gebruik), slechts kan worden
opgetreden indien er sprake is van een handelen van de rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst
van de rechthebbende optreden. In het belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de
politie bij baldadig of ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere soortgelijke
voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de eigendommen van derden te
beschermen.
Jurisprudentie
Artikel 138 van het WvSr vereist een handeling van een rechthebbende, HR 12-06-1951, NJ 1951, 618.
Reglement NS, inhoudende een verbod om zich op enig gedeelte van het station onbehoorlijk te gedragen, is
noch in strijd met artikel 1 Wetboek van Strafrecht noch met artikel 7 van de Europese conventie voor de
rechten van de mens (hierna: ECRM), HR 02-04-1985, NJ 1985, 796 (Algemeen reglement vervoer NS). De (min
of meer gelijkluidende) bepaling in de APV Amsterdam is verbindend, omdat de norm voldoende is
geconcretiseerd, HR 01-09-1998 NJ 1999, 61 (APV Amsterdam).
Artikel 2:97 Neerzetten van fietsen e.d.
Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met een wisselende bedoeling: de
instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de
voorkoming van overlast.
Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden, terwijl de eigenaar heeft aangegeven dat dit niet wordt
gewenst, of waardoor de toegang tot het gebouw wordt gehinderd, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel
2:97 geeft de mogelijkheid hiertegen op te treden.
Artikel 2:98 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.
Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde wegen worden
geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de verkeersveiligheid of de vrijheid van het
(andere) verkeer. Dat moet op de in het reglement voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden
gebracht.
                                                                                                              140
</pre>

====================================================================== Einde pagina 140 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 141 ======================================================================

<pre>Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers te weren. Hier is een verbod
opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als
dat marktterrein door het college is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein gedurende
die tijd. In de mensenmenigte is een fiets hinderlijk. Regenjassen worden besmeurd, nylonkousen sneuvelen.
Het verbod moet wel aan de bezoekers van het terrein worden kenbaar gemaakt.
Artikel 2:99 Bespieden van personen
Dit artikel staat als gereserveerd en is facultatief omdat deze zeer weinig wordt toegepast en is gericht op
excessieve situaties. Anders dan bij het delict belaging (“stalking”) uit artikel 285b van het WvSr is geen
oogmerk vereist om iemand ergens toe brengen of van af te houden, dan wel vrees aan te jagen . Dit artikel is
daar dus een aanvulling op.Met deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst
ervaren verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in excessieve situaties vinden.
De politie zal in het algemeen pas optreden indien burgers klachten hebben geuit over voyeurs. Een bepaling
over heimelijk afluisteren is in verband met artikelen 139a en verder, 374bis en 441a van het WvSr niet
nodig.Let wel: als de raad artikel 2:53 in de APV overneemt, kan de gemeente er ook op aangesproken worden.
Gelet op de mogelijke handhavingsperikelen en het voorgaande wordt dit artikel niet opgenomen in de Apv.
Artikel 2:100 Bewakingsapparatuur
[gereserveerd]
Met ingang van 1 januari 2004 is de wijziging van artikel 139f en 441b van het WvSr in werking getreden (Stb.
2003, 365). De bepalingen gaan over de uitbreiding van de strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht. Deze
wijziging wordt ook wel aangehaald als de Wet heimelijk cameratoezicht. Hiermee is artikel 2.4.14 (oud)
vervallen.
Er is sprake van heimelijk cameratoezicht wanneer beelden van personen worden gemaakt met camera’s die
zijn aangebracht om personen herkenbaar in beeld te brengen zonder dat de aanwezigheid ervan duidelijk
kenbaar is gemaakt. Heimelijk cameratoezicht was voor de wetswijziging al verboden in winkels of
horecagelegenheden (artikel 441b van het WvSr). Dit verbod geldt voortaan ook voor alle andere openbare
plaatsen en gebouwen (incl. de openbare weg), zoals banken, stations, casino’s, bussen, musea,
uitgaansgebieden of stadions. Het gebruik van camera’s voor toezicht en beveiliging is alleen toegestaan als de
aanwezigheid van deze camera’s duidelijk is aangegeven (kenbaar), bijvoorbeeld door de camera’s zichtbaar op
te hangen of door middel van een bord met pictogram of mededeling. Daarnaast gelden de regels van de Wbp.
De strafbaarstelling van het heimelijk maken van opnamen van personen op besloten plaatsen, dat wil zeggen
niet voor het publiek toegankelijke plaatsen, is uitgebreid (artikel 139f van het WvSr). Het was al verboden om
mensen in een woning of een ander niet voor publiek toegankelijk gebouw (bijvoorbeeld een kantoor) te filmen
als deze personen daarvan niet op de hoogte waren gesteld. Dit verbod geldt voortaan voor alle niet voor het
publiek toegankelijke plaatsen, dus inclusief plaatsen die geen gebouw zijn, zoals afgesloten tuinen, erven, niet
voor publiek toegankelijke parken en parkeerterreinen. Het verbod is niet langer beperkt tot afbeeldingen die
het rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kunnen schaden, bijvoorbeeld afbeeldingen die
compromitterend of onwelvoeglijk van aard zijn. Het heimelijk maken van een afbeelding van een persoon
wordt nu in principe in alle gevallen verboden. Of de aard van de afbeeldingen zodanig is dat daarmee het
rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kan worden geschaad, doet niet ter zake.
Artikel 2:101 Nodeloos alarmeren
[gereserveerd]
                                                                                                               141
</pre>

====================================================================== Einde pagina 141 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 142 ======================================================================

<pre>In 2002 is deze bepaling vervallen omdat nodeloos alarmeren geregeld is in artikel 142 van het WvSr.
Artikel 2:102 Alarminstallaties
[gereserveerd]
Dit artikel is vervallen in 2007. Bij de vorige wijziging van de APV werd over dit artikel opgemerkt dat het niet
langer van toepassing was op nieuwe, gecertificeerde alarminstallaties, waarvoor toen de Wet particuliere
beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en de kwaliteitseisen van de Regeling BORG 1.1 waren gaan
gelden. De vergunning werd echter gehandhaafd omdat deze wettelijke regels niet golden voor toen al
bestaande geluidsalarmen en voor zelf aangelegde alarminstallaties.
De VNG heeft nu overwogen dat deze bepaling, als er al feitelijk invulling aan wordt gegeven, en zeker als ook
de model vergunningsvoorschriften die in de toelichting waren opgenomen daarbij worden gebruikt, een
aanzienlijke financiële en administratieve last voor burgers en bedrijven oplevert: volgens deze voorschriften
zou de installatie bijvoorbeeld dienen te voldoen aan de Regeling BORG 1.1, er zouden jaarlijkse controles
moeten plaatsvinden, en door of vanwege het college aangewezen deskundigen zouden op kosten van de
vergunninghouder de deugdelijkheid van de installatie kunnen onderzoeken.
Nog los van de vraag of deze zware eisen überhaupt in verhouding staan tot het te dienen belang, acht de VNG
het risico van afschaffing van deze vergunning niet dermate groot dat de vergunning om die reden moet worden
gehandhaafd. Een plotselinge epidemie van zelf gebouwde, lawaaiige en te pas en te onpas afgaande
alarminstallaties ligt niet voor de hand.
Op een vergunning- of ontheffingsstelsel voor alarminstallaties is de Wabo van toepassing. Omdat het artikel
over alarminstallaties in de model-APV vervallen is, is hier geen regeling opgenomen.
Artikel 2:103 Loslopende honden
Artikel 2:103 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond aangelijnd is, en op
kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding
van overlast ten grondslag.
In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
- de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar kan worden gebracht;
- het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
- het voorkomen van hinder voor voetgangers;
- het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden, zandbakken, e.d.);
- het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat loslopende honden andere dieren
en wel met name schapen en kippen naar het leven staan.
Artikel 2:103 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter situaties voordoen waarin de
belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft
hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze categorie
in het derde lid een voorziening getroffen.
                                                                                                               142
</pre>

====================================================================== Einde pagina 142 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 143 ======================================================================

<pre>Op verzoek van een aantal gemeenten is bij de aanpassing van 2015 een nieuw onderdeel c opgenomen in het
eerste lid. Dit maakt het mogelijk om ook buiten de bebouwde kom plaatsen aan te wijzen waar honden moeten
worden aangelijnd. Deze wijziging maakt ook een kleine aanpassing van het derde lid nodig, waarin een
uitzondering wordt gemaakt op het verbod voor hulphonden en hulphonden in opleiding. Deze uitzondering
was er al voor het verbod van het eerste lid, aanhef en onder b, en het ligt voor de hand om dezelfde
uitzondering te laten gelden voor het toegevoegde onderdeel c.
Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden aangetroffen, kunnen de honden
op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) gevangen worden genomen en overgedragen aan
een door het college aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen
is.
Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het eerste lid van dit artikel geeft
ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en katten op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf
van de eigenaar of houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt dat het
hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander en hem gelegenheid moet geven om
het dier gedurende veertien dagen na de datum van het bericht op te halen. Het ter plaatse doden van
loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4, eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming.
De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt in twee opzichten beperkt:
1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of in het veld bevindende
dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.
2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan.
3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie en de door de minister van
justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van politie.
Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De vinder van een hond kan het
dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste
twee weken de verzorging van het dier op zich nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven door
het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de
verzorging betaalt. Na twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze
mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan
worden bekort als de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier
om geneeskundige redenen is vereist.
Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier niet is verloren, bijvoorbeeld
omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen sprake van een
“gevonden dier”.
Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De gemeentelijke wetgever mag
derhalve het doden van loslopende honden in het geheel niet regelen.
Jurisprudentie
Aanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de geringe afstand tussen de
woningen en de uitlaatzone. Vz. ABRS 13-12-1996, JG 97.0050.
                                                                                                              143
</pre>

====================================================================== Einde pagina 143 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 144 ======================================================================

<pre>Het college dient het onaangelijnd zijn van de hond te gedogen in verband met de functie van de hond als
signaal- of dovengeleidehond. Vz. ARRS 20-07-1993, JG 94.0055, AB 1994, 454.
Artikel 2:104 Verontreiniging door honden
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook wordt via hondenuitwerpselen
die op straat, in parken en plantsoenen blijven liggen, het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid.
Los daarvan staat het probleem al jaren hoog in de ranglijsten van ergernissen.
Artikel 2:105 Verplichting tot het voeren van ruimmiddel
Handhaving vraagt betrapping op heterdaad, de bedoeling van de bepaling is daardoor deels preventief . - - het
bij zich hebben van “opruimmiddelen” verplicht te stellen, wat uiteraard wel controleerbaar is. Overtreding van
het verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot de zogenaamde verontreinigingsdelicten, die
vatbaar zijn voor transactie door de politie.
Artikel 2:106 Verontreiniging door paarden
Het is dan zaak om zich te realiseren dan een ruiter het, minder dan degene die een hond uitlaat, in de hand
heeft waar en wanneer een paard zich ontlast. De nadruk zal dan ook meer moeten liggen op het (laten)
opruimen van de uitwerpselen.
Artikel 2:107 Gevaarlijke honden
Dit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident met een hond dat naar zijn
oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk op te treden (wat er doorgaans op neer komt dat de hond in
beslag wordt genomen en een gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan worden of
helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te muilkorven en/of kort aan te lijnen. Sinds de
intrekking van de Regeling agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen definitie van muilkorf meer
gegeven, vandaar dat er hier een definitie is opgenomen.
Omdat een dergelijk besluit een sterk openbare orde-karakter heeft en daarbij vaak een snel handelen naar
aanleiding van een incident vraagt, is bij de aanpassing van 2015 besloten om deze bevoegdheid bij de
burgemeester te beleggen (was voorheen het college).
Jurisprudentie
Aanschrijving tot muilkorving van gevaarlijke honden. Politierapport en vonnis kantonrechter voldoende
aanleiding voor standpunt dat honden gevaarlijk zijn en de te treffen maatregelen. ARRS 05-02-1991, Gst. 1991,
6932, 13, m.nt. CG.
Gevecht tussen niet-gemuilkorfde pitbullterriërs en een andere hond, waarbij een hond is overleden en een
omwonende is aangevallen. De burgemeester heeft in redelijkheid het zwaarste gewicht kunnen toekennen aan
de bescherming van de veiligheid van mens en dier in de gemeente en besloten tot het doden van de pitbulls op
grond van artikel 74 van de Gezondheids- en welzijnswet. Vz. CBB 24-05-1993, AB 1993, 460.
Een soortgelijke casus is te vinden in Pres. Rb. Zwolle 03-0-1995, JG 95.0307, Gst. 1996, 7028, m.nt. HH.
Artikel 74 van de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren is een speciale bevoegdheid ten opzichte van artikel
172 van de Gemeentewet.
                                                                                                             144
</pre>

====================================================================== Einde pagina 144 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 145 ======================================================================

<pre>Muilkorfgebod op grond van de APV voor Argentijnse Dog na bijtincident met dodelijke afloop voor andere
hond. Het college heeft bij het opleggen van een dergelijke maatregel een ruime mate van beoordelingsvrijheid.
Niet onevenredig. Vz. ABRS 22-05-2001, KG 2001,179, JG 01.0139, m.nt. M. Geertsema.
Artikel 2:108 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dieren
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer” op ten nemen
wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd.
Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet kunnen worden ingegrepen als
overlast of schade voor de volksgezondheid dreigt. Dan moeten belangen worden afgewogen. Daarom is
gekozen voor de constructie dat het college bevoegd wordt verklaard om de plaatsen aan te wijzen waar naar
zijn oordeel het houden van bepaalde dieren overlast of schade voor de volksgezondheid veroorzaakt. Waar het
college bij een aanwijzing bevoegd is verklaard daarbij nadere regels te geven inzake het houden van dieren, is
er sprake van delegatie van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156 van de Gemeentewet. Tevens
wordt in dit verband nog gewezen worden op de Flora en Faunawet, waarin regels worden gegevens ter
bescherming van dieren.
Er zijn gemeenten die deze bepaling niet opnemen in de APV, waarbij doorgaans als reden wordt gegeven dat er
zelden sprake is van werkelijk omvangrijke overlast of dreigende schade voor de volksgezondheid, maar dat het
meestal gaat om geschillen tussen buren.
Het voeren van bepaalde dieren kan eveneens bij aanwijzingsbesluit verboden worden. Het gaat dan om het
voeren van bijvoorbeeld meeuwen of duiven op bepaalde plaatsen te verbieden om daar zo nodig handhavend
tegen te kunnen optreden.
Tweede en derde lid
Het is niet eenvoudig aan te geven wanneer en waarom, als er eenmaal eisen en beperkingen zijn gesteld, daar
met een ontheffing weer van zou worden afgeweken. Doorgaans zal vrij snel (en dan naar alle
waarschijnlijkheid negatief) op een aanvraag om deze ontheffing kunnen worden beschikt. Toch is hier van het
toepassen van de lex silencio positivo afgezien. Dit vooral omdat in gevallen waarin dit artikel wordt toegepast
vaak al enig ongenoegen leeft over de in de buurt ondervonden overlast. Een van rechtswege ontstane ontheffing
en daardoor weer toenemende hinder zou de sfeer niet ten goede komen.
Jurisprudentie
Aanschrijving tot verplaatsing van een hok van een haan die geluidsoverlast veroorzaakt. Nader onderzoek van
het college verlangd. ARRS 26-02-1991, Gst. 1991, 6962, 3, m.nt. JMK, JG 91.0382, m.nt. L.J.J. Rogier.
Aanschrijving verwijdering pluimvee in verband met overlast omwonenden. Vz. ARRS 02-06-1991, JG 92.0007,
AB 1991, 686, m.nt. JHvdV.
Aanschrijving tot verwijdering van kraaiende haan terecht. De door het college gehanteerde methode van
geluidmeting is niet onredelijk. ARRS 09-04-1992, JG 92.0401, GO 1992, 3, GO 1994, 2, m.nt. L.F.D, AB 1992,
583, m.nt. RMvM, TMR 1994, 9, m.nt. RJdH.
Overlast van een papegaai. Onvoldoende onderzoek naar de klacht. ARRS 22 12 1993, JG 94.0137, m.nt. A.B.
Engberts.
                                                                                                              145
</pre>

====================================================================== Einde pagina 145 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 146 ======================================================================

<pre>Aanschrijving tot verwijdering paard in verband met overlast omwonenden terecht. Klachten van omwonenden,
onderzoek van bouw- en woningtoezicht en proces-verbaal van politie geeft voldoende feitelijke onderbouwing.
ABRS 03-07-1999, JG 99.0003, m.nt. W.A.G. Hillenaar.
Zonder aanwijzing van het college kan artikel 2.4.20 geen grondslag bieden voor de toepassing van
bestuursdwang. ABRS 17-10-2001, JG 02.0025, artikel 2-4-20-, artikel 4-1-7b, m.nt. M. Geertsema.
Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren (artikel 2.4.20 oud). Geluidhinder door dieren (zie
voorbeeldbepaling 4:5b van de model-APV). Ernstige geluidsoverlast door kikkers in een poel. Het
schoonhouden en wellicht bijvullen van een kikkerpoel zal de aanwezigheid van kikkers mogelijk bevorderen,
maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de buurman kikkers houdt (op grond van artikel 2.4.20 oud) en
er de zorg voor heeft. Bij de besluitvorming is terecht rekening gehouden met het feit dat de eiser in het
buitengebied woont en het gekwaak van kikkers tot gebiedseigen geluiden moet worden gerekend. Rb. ’s-
Hertogenbosch, nr. AWB 99/6873 GEMWT, LJN AD4783.
Artikel 2:109 Wilde dieren
[gereserveerd]
Bij de VNG ledenbrief nr. 98/192 is artikel 2.4.21 (oud) Wilde dieren vervallen omdat het artikel het WvSr
doorkruist. Zowel artikel 2.4.21 (oud) als artikel 425 van het WvSr. ziet op de bescherming van de algemene
veiligheid van personen of goederen. Rb. Dordrecht, 19-05-1998, parketnummer 11.410090.96.
Artikel 2:110 Loslopend vee
Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er verkeersongelukken doordat een paard,
een koe of een ander dier uit het weiland is gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel
mogelijk te voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten lopen van honden, dat mede de
verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:103.
Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 van het WvSr. Daarin wordt het, zonder daartoe gerechtigd te zijn,
laten lopen van niet uitvliegend pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die
bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.
Bij de aanpassing van de model-APV in 2015 is hier een aanpassing gedaan in de eerste zin: ‘en’ is vervangen
door ‘of’. Sommige dieren, zoals paarden, zijn wel eenhoevig, maar niet herkauwend. Daarvoor vielen ze –
i.v.m. het cumulatieve vereiste – onbedoeld niet onder de bepaling. Door ‘en’ te vervangen door ‘of’ – dat in
wetgevingstechnische zin ‘en/of’ betekent – is dit hersteld in dit facultatieve artikel.]
Artikel 2:211 Duiven
Verwilderde duiven veroorzaken in het voorjaar nogal wat schade aan jonge gewassen doordat zij
akkerbouwgebieden als foerageerplaats gebruiken. Deze bepaling geeft het college de mogelijkheid om tussen 1
maart en 1 juni een periode aan te wijzen, die bijvoorbeeld kan variëren van een week tot een dag per week,
waarin de eigenaren of bezitters van duiven verplicht zijn de duiven binnen te houden. Dit geeft de jagers de
mogelijkheid om het verwilderde duivenbestand uit te dunnen.
Wel lijkt het raadzaam om in overleg met de colleges van omliggende gemeenten en de diverse
postduivenverenigingen deze periode jaarlijks vast te stellen.
                                                                                                              146
</pre>

====================================================================== Einde pagina 146 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 147 ======================================================================

<pre>Het college kan van het uitvliegverbod ontheffing verlenen. Voor zover wij kunnen bezien bestaan er bij zo’n
ontheffing geen grote bezwaren tegen een lex silencio positivo (vierde lid). Het staat de raad vrij om daar anders
over te oordelen en de lex silencio positivo hier niet van toepassing te verklaren.]
Artikel 2:64 Bijen
Het vliegen van bijen kan, als de kasten of korven dicht aan de weg geplaatst zijn en op zodanige wijze dat de
“aanvliegbanen” hiervan over de weg lopen, gevaar voor de veiligheid van de weg opleveren.
Dit gevaar kan meestal met eenvoudige middelen, zoals het verleggen van de aanvliegroute door het plaatsen
van een afscheiding, worden teruggebracht. Het zal echter kunnen voorkomen dat omwonenden op hun erf of
zelfs in huis van de bijen overlast ondervinden, waartegen minder gemakkelijk maatregelen zijn te treffen.
Vooral in de bebouwde kom van een gemeente kan in sommige gevallen het houden van bijen daarom
onaanvaardbaar zijn.
Hoewel in dit geval geen gedraging of toestand “op de openbare weg of op een andere voor het publiek
toegankelijke plaats” valt aan te wijzen, kan men toch van oordeel zijn dat de gewraakte situatie haar terugslag
kan hebben op “openbare belangen”.
Zesde lid: Voor de ontheffing van het vijfde lid is gekozen voor een lex silencio positivo. Overwegingen daarbij
zijn dat, hoewel overlast mogelijk is, het artikel al bepaalde eisen aan de bijenhouder stelt, waaraan in het gros
van de gevallen wordt voldaan. De enkele keer dat van die eisen ontheffing wordt gevraagd zal daar tijdig op
kunnen worden beslist. Ook het belang van de bijenhouderij en de moeilijke situatie waarin zij verkeert zijn een
afweging. De raad zou in dit geval tot een andere afweging kunnen komen.
Jurisprudentie
Weigering ontheffing voor het houden van bijenvolken. Begrip “overlast” heeft geen betrekking op schade aan
verder afgelegen tuinbouwkassen. ARRS 17-07-1993, JG 94.0283, AB 1994, 432.
Weigering toepassing bestuursdwang tot verwijdering van de bijenkasten. Imker is verhuisd. Mogelijkheid
toepassing bestuursdwang voor toekomstige gevallen. ABRS 25 07 1994, JG 95.0210.
Artikel 2:60 (artikel 2.4.20 oud) en 2.64 (artikel 2.4.24 oud) kunnen in sommige situaties beide worden
toegepast. Artikel 2:60 fungeert niet als lex specialis ten opzichte van artikel 2.4.20. ABRS 02-06-1997, JG, 10
(1999) 5, m.nt. Hillenaar.
Overlast bijen. Voldaan aan de criteria van het tweede lid. Het college heeft zich terecht niet bevoegd tot
bestuursdwang geacht. ABRS 26-09-2000, JU 001065 (VNG-databank).]
Artikel 2:113 Bedelarij
Met name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze gedragen zich soms agressief
en hinderlijk door passanten aan te klampen, te intimideren, de weg te versperren of te volgen. Hierdoor komt
de openbare orde in het geding.
Omdat in 2000 de strafbaarstelling van bedelarij uit het WvSr (voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de
politie hiertegen niet of nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de wetgever
echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de gemeentelijke autonomie zo nodig een
regeling ter zake van bedelarij in het leven te roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of dreigt te
                                                                                                                147
</pre>

====================================================================== Einde pagina 147 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 148 ======================================================================

<pre>verstoren. In 2006 is daarom in de model-APV bovenstaand artikel opgenomen dat beoogt bedelarij tegen te
gaan. Op grond van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt. Wanneer er
naar het oordeel van het college een overlastgevende situatie in een bepaald gebied ontstaat, kan het dus een
verbod instellen.
Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een geldelijke bijdrage aan toehoorders en
passanten niet onder dit bedelverbod. Ook de verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit verbod. Deze
kan immers niet verbonden worden aan een vergunning vanwege strijd met de vrijheid van meningsuiting als
bedoeld in artikel 7 van de Grondwet.
Afdeling 12. Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen
Artikel 2:114 Begripsbepaling
De bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk aanvulling vormen op het politioneel
strafrechtelijk optreden.
Het WvSr bevat enkele bepalingen die de bestrijding van heling op het oog hebben. Dat zijn artikelen 416, 417,
417bis, 417ter, 437, 437bis, 437ter en 437quater. Het binnentreden bij handelaren is – ook zonder dat een
strafbaar feit wordt vermoed – te allen tijde mogelijk op basis van artikel 552 van het Sv.
De in artikel 141 van het Sv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te oefenen vrije toegang
tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan redelijkerwijs kan worden vermoed dat zij door een handelaar
worden gebruikt. Indien deze plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het bepaalde in de Algemene wet
op het binnentreden in acht worden genomen.
De politie kan voorwerpen in beslag nemen.
Op grond van artikel 142 van het Sv kunnen toezichthouders als buitengewone opsporingsambtenaren
optreden. Zie daarover meer in de toelichting bij hoofdstuk 6.
Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor buitengewone
opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 van het Sv, bij de
controle op de naleving van voorschriften inzake de helingbestrijding in het algemeen geen plaats. De in artikel
552 van het Sv neergelegde binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren.
Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat bekend is, welke handelaren
zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de verplichting ex artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr om zich
schriftelijk aan te melden bij de burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar wordt in de huidige
praktijk door veel handelaren niet voldaan.
In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem door artikelen 437 e.v.
van het WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te wijzen ambtenaren.
Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn alle handelaren aan een
regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal zich moeten toespitsen op die branches waarin relatief
veel gestolen goederen worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers voorkomen (de antiek ,
(brom)fiets en autohandel).
                                                                                                             148
</pre>

====================================================================== Einde pagina 148 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 149 ======================================================================

<pre>Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen verlenen van de in de
gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen registratieverplichtingen.
Handelaar
Voor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste lid, WvSr naar de Algemene
Maatregel van Bestuur (hierna: AMvB) op grond van dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van
het WvSr, KB 06-01-1992).
Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen,
platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken, kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen, bromfietsen, fietsen en foto-
, film-, radio-, audio- en videoapparatuur en apparatuur voor automatische registratie. Onder “handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen” worden tevens handelaren in antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven
zij niet apart te worden vermeld.
Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de herziening van de APV begin
2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog terug komt in artikel 2:67. In dit artikel (en de toelichting)
staat het nader omschreven.
Artikel 2:115 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
De in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister vinden hun basis in artikel 2
van de AMvB op grond van artikel 437 van het WvSr. Artikel 437, eerste lid, onder a, van het WvSr verplicht de
handelaar tot het aantekening houden van het verwerven dan wel voor handen hebben van alle gebruikte en
ongeregelde goederen. In de memorie van toelichting wordt gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is
als het om dit soort goederen gaat, omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn.
In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze van aantekening houden.
Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een doorlopend en een door of namens de burgemeester
gewaarmerkt register houdt en daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde
verkoopregister.
Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is aansluiting gezocht bij de terminologie van
de formulering van het inkoopregister, welke overigens is geregeld bij wet en AMvB. Net als bij het
inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het opstellen van een verkoopregister
algemeen te omschrijven.
Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een doorlopend register is een register
waarin de aantekeningen waarvoor het is bestemd achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met
uitsluiting van de mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal bladzijden ontbreekt, is
geen doorlopend register. Het register mag geen onregelmatigheden en hiaten vertonen en moet chronologisch
zijn.
Eerste lid
Hier is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden (“alle” goederen).
Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als fietsen, auto’s of antiek, is in het tweede lid een
vrijstellingsbepaling toegevoegd.
                                                                                                                  149
</pre>

====================================================================== Einde pagina 149 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 150 ======================================================================

<pre>Er kan ook voor worden gekozen om de goederen die niet hoeven te worden geregistreerd expliciet en limitatief
op te sommen in het eerste en dan enige lid, óf te bepalen dat alleen die goederen moeten worden geregistreerd
die de burgemeester heeft aangewezen.
Derde lid
Hier wordt de lex silencio positivo van toepassing verklaard op de ontheffing van het tweede lid. De
burgemeester kan vrijstelling verlenen van één tot alle verplichtingen in dit artikel. Doorgaans zal daarvoor een
praktische reden zijn. Bovendien lijdt de ondernemer doorgaans geen grote schade wanneer er per abuis een
vrijstelling van rechtswege ontstaat en die wordt teruggedraaid.
Artikel 2:116 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht
Deze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, van het WvSr, bevat voorschriften die in het
algemeen het gevaar voor heling beogen te voorkomen.
Bij de herziening van de APV in 2008 zijn er geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht, maar is getracht een
overzichtelijker artikel te formuleren, dat kort en bondig is geformuleerd. Het voorheen gehanteerde begrip
“lokaliteit” is vervangen door “vestiging”.
Onder a
Ten eerste
Artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de burgemeester of door hem
aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in kennis te stellen als hij van het opkopen een beroep of gewoonte
maakt. De wetgever heeft afgezien van een regeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een
voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht is in onderdeel a, sub 1e,
nader uitgewerkt.
Ten tweede en derde
Als er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient de burgemeester hiervan in
kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de registratie van de handelaren up to date houden.
Ten vierde
Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar wordt aangeboden en diens
wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling ligt dicht tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het
WvSr aan. Hier is het echter de ondernemer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling kan niet in strijd
worden geacht met artikelen 160 en 161 van het Sv.
Onder b
In artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe aangewezen ambtenaar de bevoegdheid
gegeven om inzage te hebben in het inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet
aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de Apv noodzakelijk is. Door de bevoegdheid tot inzage van het
verkoopregister bij de daartoe aangewezen ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar zowel het inkoop als het
verkoopregister inzien.
                                                                                                               150
</pre>

====================================================================== Einde pagina 150 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 151 ======================================================================

<pre>Onder d
Bij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende de vervreemding van door opkoop
verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68, onder d, voorziet hierin.
De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald in artikel 437, eerste lid, onder d en f, van het WvSr.
Daar is de handelaar et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de burgemeester (of een vanwege hem
gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij
gegeven aanwijzingen, strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van vijf dagen, zodat de
bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd maar wel enige ruimte biedt voor het geval
er sprake is van een weekend, feestdag of vakantiedag.
Artikel 2:117 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
[gereserveerd]
Het oude artikel 2.5.4 is nu opgenomen in artikel 2:116.
Afdeling 13. Vuurwerk
Artikel 2:118 Begripsbepaling
Deze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en het bezigen van consumentenvuurwerk rond en tijdens de
jaarwisseling, in aanvulling op het Vuurwerkbesluit.
Het Vuurwerkbesluit beoogt de hele keten rond vuurwerk te regelen. Van het invoeren of produceren, tot
transport, handel, opslag, bewerken en afsteken. De regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn
gesteld ter uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (hierna: Wvgs).
Het Vuurwerkbesluit kent regels voor zowel consumentenvuurwerk als professioneel vuurwerk. De regels voor
professioneel vuurwerk zijn voor deze afdeling niet relevant.
Definitie consumentenvuurwerk
Voor de omschrijving van het begrip ‘consumentenvuurwerk’ is aansluiting gezocht bij de omschrijving daarvan
in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in het Vuurwerkbesluit artikel 1.1.1, eerste lid,
omschreven als: vuurwerk dat is ingedeeld in categorie F1, F2 of F3 en dat bij of krachtens dit besluit is
aangewezen als vuurwerk dat ter beschikking mag worden gesteld voor particulier gebruik. Vuurwerk in
algemene zin is daar omschreven als: pyrotechnische artikelen ter vermaak. En pyrotechnisch artikel als: artikel
dat explosieve stoffen of een explosief mengsel van stoffen bevat die tot doel hebben warmte, licht, geluid, gas
of rook dan wel een combinatie van dergelijke verschijnselen te produceren door middel van zichzelf
onderhoudende exotherme chemische reacties.
Het vuurwerk dat krachtens het Vuurwerkbesluit is aangewezen als consumentenvuurwerk is aangewezen in de
Regeling aanwijzing consumenten- en theatervuurwerk.
De begripsomschrijving van consumentenvuurwerk in artikel 1.1.1 van het Besluit is een andere definitie dan in
het Vuurwerkbesluit voor 2010. Daar was in het inmiddels vervallen artikel 1.1.2 alle vuurwerk dat door een
particulier werd afgestoken, te koop werd aangeboden aan een particulier, werd aangetroffen bij een particulier,
                                                                                                               151
</pre>

====================================================================== Einde pagina 151 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 152 ======================================================================

<pre>werd geïmporteerd of bewaard met de bedoeling het aan particulier ter beschikking te stellen, of was voorzien
van de aanduiding “geschikt voor particulier gebruik” aangemerkt als consumentenvuurwerk.
Dezelfde opsomming is nu opgenomen in artikel 1.2.2 van het Vuurwerkbesluit. Artikel 1.2.2 regelt een verbod
aan handelaren om professioneel en theatervuurwerk aan particulieren ter beschikking te stellen, en aan
particulieren om zulk vuurwerk op te slaan, voor handen te hebben of af te steken.
In de praktijk is het verschil dat iemand die buiten de tijden waarop rond oud en nieuw vuurwerk mag worden
afgestoken wordt betrapt op het afsteken van professioneel of theatervuurwerk, niet zoals voor 2010 strafbaar is
voor het overtreden van zowel de APV als het Vuurwerkbesluit, maar alleen voor overtreding van het
Vuurwerkbesluit. Het is van belang dat er op de juiste basis wordt beboet.
Fop- en schertsvuurwerk
Fop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in bijlage II van de Regeling
aanwijzing consumenten- en theatervuurwerk. Het gaat hierbij onder meer om sterretjes, knalbonbons,
confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse lucifers en Bengaalse handfakkels. Aan al deze voorwerpen worden
eisen gesteld aan de lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel) kleiner dan de lading van overig
consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage 1 van het Vuurwerkbesluit zijn niet van
toepassing indien er binnen de inrichting niet meer dan 200 kg fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond
van artikel 2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door verkrijgbaar en kan het
ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.
Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
Het Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en het afsteken van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
een aantal uniforme regels:
- een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een particulier (artikel 2.3.2, eerste lid);
- dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat als een van deze dagen een zondag is
het verbod eveneens op die zondag geldt, in welk geval het verbod om vuurwerk ter beschikking te stellen dan
niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2, tweede lid);
- een verbod per levering meer dan vijfentwintig kilogram consumentenvuurwerk aan een particulier ter
beschikking te stellen (artikel 2.3.3);
- een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter beschikking te stellen op een
andere plaats dan een verkoopruimte die voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het
bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen (artikel 2.3.4);
- een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te stellen aan personen die jonger zijn dan
twaalf (vuurwerk categorie F1) , zestien (vuurwerk categorie F2), of achttien jaar (vuurwerk categorie F3) (artikel
2.3.5);
- een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan tussen 31 december 18.00 uur en 1
januari 2.00 uur van het daarop volgende jaar (artikel 2.3.6).
Artikel 2:119 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens verkoopdagen
                                                                                                                 152
</pre>

====================================================================== Einde pagina 152 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 153 ======================================================================

<pre>Verkoopvergunning consumentenvuurwerk
Op basis van artikel 2:119 van de Apv kan het college aan een bedrijf of nevenbedrijf een vergunning verlenen
voor het verkopen van consumentenvuurwerk tijdens de door het Vuurwerkbesluit aangewezen verkoopdagen.
Artikel 1:7 bepaalt verder dat (ook) deze vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene
weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd. Zie voor meer informatie de toelichting
bij de betreffende artikelen.
Algemene weigeringsgronden zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving van de openbare orde, en het
tegengaan van hinder en overlast. De vergunning kan daarom worden geweigerd als het verkooppunt zich
bevindt in de nabijheid van ziekenhuizen, bejaardentehuizen en dierenasiels. Aan de verkoopvergunning
kunnen voorschriften worden verbonden indien dit nodig is wegens dwingende redenen van algemeen belang.
Dit zijn de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu. Zie daarvoor artikel 1:4
en de toelichting daarbij.
Koopzondag
In de nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting op artikel 2.3.2 de koopzondag
uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag. Consumentenvuurwerk mag niet op zondag worden verkocht. Het
verbod geldt ook in die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn vallende zondag door de gemeente is
aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.
Tweede lid
Gezien de veiligheidsaspecten, de grote toeloop die een vuurwerkhandel doorgaans met zich meebrengt en de
scherpe concurrentie in deze branche is er van afgezien om hier een lex silencio positivo in te voeren.
Artikel 2:120 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
In het Vuurwerkbesluit (artikel 2.3.6) is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af te steken op
een ander tijdstip dan tussen 31 december 18.00 uur en 1 januari 02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het
afsteken van consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van het
vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding daarvan in de Nederlandse
volkscultuur.
Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen zijn waar het afsteken van
consumentenvuurwerk te allen tijde niet wenselijk moet worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen,
bejaardentehuizen, huizen met rieten daken, in winkelstraten, bij dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college
de bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is.
Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van consumentenvuurwerk in
bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of een volksverzameling.
Artikel 2:121 Carbidschieten
Carbidschieten valt niet onder het vuurwerkbesluit en er bestaat daarnaast geen landelijk verbod of regeling.
Hierdoor is het aannemelijk dat het schieten met carbid aan populariteit wint. Dit werd bevestigd in een artikel
van Hans Goossen gepubliceerd in De Limburger d.d. 31 december 2015 met de titel: “Bock is voorzichtig met
carbid”. In dit artikel staat dat het carbidschieten aan populariteit wint omdat het niet onder het Vuurwerkbesluit
of andere landelijke regelgeving valt. Desalniettemin dient bedacht te worden dat het schieten met carbid net zo
                                                                                                                 153
</pre>

====================================================================== Einde pagina 153 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 154 ======================================================================

<pre>gevaarlijk kan zijn als vuurwerk en daarnaast voor de nodige overlast kan zorgen. Het artikel benadrukt dat de
knallen met carbid zeer hard kunnen zijn waardoor autoalarmen kunnen afgaan. Ook degene die het carbid
afsteekt dient voorzichtig te zijn met de oorverdovende knallen en voor gehoorbescherming te zorgen. Veel
carbidschieters knallen uit veiligheidsoverwegingen niet langer de deksels van melkbussen de lucht in, maar een
kunststofbal. Echter, het staat niet vast dat deze kunststofballen veiliger zijn. Volgens een vuurwerkverkoper is
het voorgekomen dat zo’n bal door de wind werd gevangen en op een autoruit is terechtgekomen. Vanwege de
ongerustheid over het toegenomen aantal ernstige ongevallen door carbidschieten is de Bock-campagne
bedacht. Bock is, een variant op de non-alcoholische Bob, staat voor Bewust Oplettende Carbid-Knaller.
Gelet op veiligheidsoverwegingen en de met carbidschieten gepaard gaande geluidsoverlast hebben veel
gemeenten het carbidschieten aan banden hebben gelegd in hun Algemene Plaatselijke Verordening (Apv). Zo
zijn er verordeningen die het carbidschieten geheel verbieden, of enkel buiten de bebouwde kom toestaan, of
voor slechts enkele uren op oudejaarsavond of juist de gehele dag of alleen op één plaats buiten de bebouwde
kom. Verder is er ook een variatie in de wijze van waarop de gemeente toezicht houdt: via een vergunning,
ontheffing of melding. Gemeenten houden bij hun regelgeving en de daarbij behorende voorwaarden dan ook
rekening met eventuele jarenlange tradities die het carbidschieten kent. In het Noorden en Oosten van het land
leeft de traditie meer dan in de Limburgse gemeenten. Zo is het melkbussenschieten in Drenthe in 2014 zelf
officieel gepromoveerd tot nationaal immaterieel erfgoed. Maar ook in het zuiden des lands wint de traditie aan
terrein, zoals wordt bevestigd door een vuurwerkverkoper die wordt genoemd in het voornoemde artikel.
De toenemende vraag naar carbidschieten lijkt ook te spelen in Kerkrade omdat een groepje jongvolwassenen
voor de jaarwisseling aan de gemeente hebben verzocht, met name de afdelingen Openbare Orde en Veiligheid
(OOV) en Milieu en Bouwen, of er met carbid mocht worden geschoten. Deze vraag kon enkel bevestigend
worden beantwoord nu de Apv geen regeling voor het schieten met carbid kent. Nu het carbidschieten niet valt
onder het Vuurwerkbesluit of een andere landelijke regelgeving dienen gemeenten, in het geval zij toezicht
willen houden op de veiligheid en geluidsoverlast willen beperken, dit in hun gemeentelijke regelgeving – de
Apv – te regelen. In veel gemeenten is dit nog niet gebeurd. Vanwege de toenemende mate van populariteit van
het schieten met Carbid in combinatie met de daarmee gepaard gaande veiligheids- en overlastrisico’s verdient
het aanbeveling om ook in de Kerkraadse Apv een bepaling voor het schieten met carbid op te nemen. Dit te
meer nu de gemeente in 2015 ook al is verzocht of carbidschieten is toegestaan. De regeling omtrent het
carbidschieten is eind 2016 in de vorige Apv ingevoerd.
Jurisprudentie
In haar uitspraak van 19 november 2015 bepaalde de Rechtbank Midden-Nederland dat het college bevoegd is
om een gebied aan te wijzen waar het ook tijdens de jaarwisseling verboden is om vuurwerk af te steken . In
december 2014 oordeelde de voorzieningenrechter nog dat niet het college, maar alleen de burgemeester
bevoegd is om voor een vuurwerkverbod een gebied in de stad aan te wijzen.
De rechtbank stelde dat het hier gaat om een op de openbare orde gerichte bestuurs- en beheerstaak van het
college ter preventie van gevaar, schade of overlast. Met het verbod wil het college namelijk bereiken dat tijdens
de toekomstige jaarwisselingen (mogelijk) gevaar en overlast van vuurwerk wordt tegengegaan. De rechtbank
oordeelde dat dit een bevoegdheid is van het college. De rechtbank woog hierbij mee dat het verbod niet ziet
op feitelijke en concrete ordeverstoringen waartegen onmiddellijk en daadkrachtig opgetreden moet worden. In
dat geval is de burgemeester overeenkomstig artikel 172 van de Gemeentewet exclusief bevoegd (Rb. Midden-
Nederland 19-11-2015, ECLI:NL:RBMNE:2015:8179).
Afdeling 14. Drugsoverlast
Artikel 2:122 Drugshandel op straat en openbare plaats
                                                                                                                154
</pre>

====================================================================== Einde pagina 154 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 155 ======================================================================

<pre>Afbakening met de Opiumwet
Om niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het bepaalde in de Opiumwet”
opgenomen. De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van
middelen die worden genoemd op lijst I (“harddrugs”) en II (“softdrugs”) die behoren bij deze wet. Zo wordt
verboden deze middelen te bereiden, te bewerken, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te verstrekken, te
vervoeren en aanwezig te hebben. In de Opiumwet wordt geen aandacht besteed aan overlast ten gevolge van
drugshandel op straat. Om hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de Apv een artikel op te nemen
dat het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten tot doel heeft.
Drugshandel op straat en coffeeshopbeleid
Artikel 2:122 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. De straathandel in drugs kan leiden tot een
verstoring van de openbare orde. Om daartegen op te treden is het noodzakelijk in de Apv een bepaling op te
nemen, die tot doel heeft het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten. In
praktijk gaat het met name om harddrugs.
In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars (“drugsrunners”) strafbaar gesteld. Het
“kennelijk doel” kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals het aanspreken van
voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz.
Jurisprudentie
Doel van het Amsterdamse verbod op drugshandel op of aan de openbare weg in de APV is het voorkomen van
een aantasting van de openbare orde en strafbare feiten. De bepaling heeft derhalve betrekking op andere
gedragingen dan strafbaar gesteld in de Opiumwet. HR 17-11-1992, NJ 1993, 409, JG 94.0005, m.nt. A.B.
Engberts.
Artikel 2:123 Openlijk drugsgebruik
Op sommige plaatsen in de publieke ruimte ervaren mensen hinder, overlast en gevoelens van onveiligheid
doordat op die plaatsen drugs worden gebruikt. Om die reden is een bepaling in de Apv opgenomen waarbij
openlijk drugsgebruik wordt verboden. De rechtspraak is een aantal jaren wisselend geweest, waarbij in een
aantal gevallen zo’n bepaling onverbindend werd geacht omdat de rechter van oordeel was dat door de overlap
met de Opiumwet (men kan immers verboden substanties niet gebruiken zonder deze – in strijd met de
Opiumwet – voorhanden te hebben) de zgn. bovengrens van de gemeentelijke regelgevende bevoegdheid werd
geschonden. Maar inmiddels is er een rechterlijke consensus ontstaan waarbij zo’n bepaling, omwille van de
openbare orde, dus met een ander motief dan de Opiumwet, toelaatbaar wordt geacht.
Afdeling 15. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden, cameratoezicht op openbare
plaatsen en gebiedsontzegging
Artikel 2:124 Bestuurlijke ophouding
Artikel 2:124 is gebaseerd op artikel 154a Van de Gemeentewet. Dit artikel voorziet in de bevoegdheid van de
burgemeester om bij grootschalige ordeverstoringen groepen ordeverstoorders maximaal 12 uur op te houden
op een door de burgemeester aangewezen plaats. Het vervoer naar de plaats van ophouding is hieronder
begrepen. Bij grootschalige ordeverstoringen moet gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden in het
betaald voetbal, uit de hand lopende demonstraties en krakersrellen. De toepassing van het bestuursrechtelijke
instrument bestuurlijke ophouding vereist (een bepaling in) een verordening waarin de raad de burgemeester de
                                                                                                               155
</pre>

====================================================================== Einde pagina 155 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 156 ======================================================================

<pre>bevoegdheid geeft om bij groepsgewijze niet-naleving van specifieke voorschriften bestuurlijk op te houden.
Artikel 2:124 voorziet hierin.
De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn vastgelegd in artikel 154a van
de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig 154a van de Gemeentewet” impliceert dan ook dat aan alle
voorwaarden moet worden voldaan voordat een besluit tot bestuurlijke ophouding kan worden genomen. Deze
voorwaarden zijn hiervoor beschreven.
De bepaling spreekt overeenkomstig de wet van “door hem [= de burgemeester] aangewezen groepen”. Dit
verplicht de burgemeester concreet de groep te benoemen waarop bestuurlijke ophouding wordt toegepast. Dit
kan bijvoorbeeld gebeuren door de formulering “degenen die zich door kleding, uitrusting of gedraging
manifesteren als supporter van .../deelnemer aan de actie tegen ...”. Verder kan de groep nader worden
aangeduid door de plaats aan te geven waar de groep zich bevond op het moment dat het besluit tot ophouding
werd genomen, de handelingen die de leden van de groep op dat moment verrichtten de grootte van de groep
of door vermelding van de taal, herkomst of nationaliteit van de leden van de groep.
De bepaling vereist een nadere invulling van specifieke voorschriften die zich bij groepsgewijze niet-naleving
voor het overgaan tot bestuurlijke ophouding lenen. De aangewezen bepalingen vinden hun weerslag in de
lokale situatie en de ervaringen die tot op heden zijn opgedaan.
Artikel 2:125 Veiligheidsrisicogebieden
Op grond van artikel 151b van de Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij verordening de
bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de officier van justitie de controlebevoegdheden die
genoemd worden in artikelen 50, 51 en 52 van de Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de
controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:
- vervoermiddelen te onderzoeken;
- een ieders kleding te onderzoeken;
- te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt dat er sprake is van verstoring
van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De
aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur die niet langer is en voor een
gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving van de openbare orde. Voordat de
burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van justitie
en de korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:
- feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de
aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan;
- zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en het individuele belang van de
burgers (privacy);
- subsidiariteit en proportionaliteit;
- breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van leefbaarheid en veiligheid.
                                                                                                              156
</pre>

====================================================================== Einde pagina 156 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 157 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
ABRvS 09-11-2005, 200503854/1, LJN AU5839. De direct betrokkene (regelmatige bezoekster van het
veiligheidsrisicogebied) is belanghebbende bij het besluit van de burgemeester tot het aanwijzen van een
veiligheidsrisicogebied op grond van artikel 151b van de Gemeentewet. Rechtbank Alkmaar heeft op 28-06-
2004, LJN AP5618, onterecht geconcludeerd dat er geen rechtstreeks belang is bij het aanwijzingsbesluit (het
aanwijzen van een veiligheidsrisicogebied). Hof Amsterdam 23-09-2005, AB 2006, 30, m.nt. J.G. Brouwer en
A.E. Schilder.
Artikel 2:126 Cameratoezicht op openbare plaatsen
Eerste lid
Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij verordening de
bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de
handhaving van de openbare orde. De raad kan daarbij bepalen tot welke openbare plaatsen de bevoegdheid
zich uitstrekt en voor welke duur de inzet van camera’s ten hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is
hierdoor de toekenning van de bevoegdheid tot de inzet van camera’s met democratische waarborgen omkleed.
De raad verleent bij verordening zonder beperkingen de bevoegdheid aan de burgemeester tot plaatsing van
camera’s ten behoeve van de handhaving van de openbare orde op openbare plaatsen.
Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare plaats is een besluit van algemene
strekking waartegen op grond van de Awb voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.
Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand binnengaan of verlaten. De
eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken als belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals
bijvoorbeeld degenen die in zo’n pand werken of wonen (huurders) of anderszins regelmatige bezoekers van
zo’n pand zijn.
Per 1 juli 2016 is artikel 151c van de Gemeentewet gewijzigd, waardoor niet alleen toezicht met vaste camera’s
mogelijk is, maar ook met mobiele camera’s. De reden is met name dat vaste camera’s in de praktijk vaak niet
adequaat bleven bij het bestrijden van zich snel en gemakkelijk verplaatsende criminaliteit, hinder en
vandalisme
In de memorie van toelichting bij deze wijziging (Kamerstukken 33 582, nr. 3) geeft de regering aan dat uit
gesprekken met vertegenwoordigers uit de bestuurlijke, justitiële en politiële praktijk, waaronder gemeenten,
bleek dat toezicht met vaste camera’s soms tekort schiet: “Bij aanhoudende en zich verplaatsende overlast kan
gedacht worden aan overlast veroorzaakt door hangjongeren, door drugsgebruikers en drugsdealers, door
straatrovers en zakkenrollers en door personen die vernielingen aanrichten in de publieke ruimte. (…) Diverse
recentelijk verschenen gemeentelijke evaluatierapporten over cameratoezicht in de publieke ruimte erkennen de
tendens dat overlast zich verplaatst en dat bij verplaatsingseffecten vast cameratoezicht als toezichtinstrument
tekort schiet”.
De regering benadrukt verder dat camera’s alleen kunnen worden ingezet ter handhaving van de openbare orde,
maar dat dit niet wil zeggen dat er op voorhand al sprake moet zijn van een verstoring van de openbare orde of
een concrete dreiging daarvan: “Onder handhaving van de openbare orde door de burgemeester valt immers
ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde en rust in de
gemeentelijke samenleving”.
Doel van het cameratoezicht
                                                                                                                157
</pre>

====================================================================== Einde pagina 157 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 158 ======================================================================

<pre>Gemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c van de Gemeentewet mag uitsluitend plaatsvinden voor
het handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare
feiten die invloed hebben op de orde en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat onverlet dat
deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt artikel 151c, zevende lid, van de
Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te gebruiken voor de opsporing en vervolging van
strafbare feiten. Daarnaast mogen camera’s worden gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en
effectiever in te zetten. De preventieve werking van cameratoezicht vergroot bovendien hun veiligheid.
Kenbaarheid
In artikel 151c, vierde lid, van de Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s kenbaar moet zijn.
Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen
voorkomen zodra zij het gebied betreden dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het
kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake is
van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar plaatsen van borden, waarop
wordt aangeven dat in het betrokken gebied met camera’s wordt gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid
worden geattendeerd. Overigens houdt het kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s altijd zichtbaar moeten zijn
of dat de burgers op de hoogte moeten worden gesteld van de precieze opnametijden.
In artikel 441b van het WvSr is de niet-kenbare toepassing van cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke
plaatsen strafbaar gesteld! De straf kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden inhouden of een geldboete
van € 4.500.
Tweede lid
De raad heeft op grond van artikel 151c, eerste lid, van de Gemeentewet de bevoegdheid om ook andere
plaatsen, die zonder enige vorm van beperking publiek toegankelijk zijn, aan te wijzen als openbare plaats en
zo onder de reikwijdte van de wet te brengen. Het gaat dan om plaatsen, zoals parkeerterreinen, die vanwege
het doelgebonden verblijf niet onder de definitie van openbare plaats uit de Wom vallen. De wetgever heeft
hiermee beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op gebleken lokale behoeften. Het uitgangspunt blijft te
allen tijde dat het cameratoezicht noodzakelijk moet zijn met het oog op de handhaving van de openbare orde.
Artikel 2:127 Gebiedsontzegging
Overtreding van een gebiedsontzegging die krachtens dit artikel is gegeven, is een overtreding van een ambtelijk
bevel (artikel 184 van het WvSr); dus niet een overtreding van de Apv zelf. Het is een misdrijf; overtreding wordt
gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie. Kan van
de overtreder geen vaste woon- of verblijfplaats in Nederland worden vastgesteld, dan is strafrechtelijk onder
omstandigheden voorlopige hechtenis mogelijk.
Eerste lid
De burgemeester is het bevoegde bestuursorgaan dat de gebiedsontzegging kan opleggen. Nu het in het eerste
lid gaat om gebiedsontzeggingen van korte duur, kan deze bevoegdheid worden gemandateerd aan
opsporingsambtenaren. In de regel zal, alvorens over te gaan tot oplegging van een dergelijke
gebiedsontzegging, eerst een waarschuwing worden gegeven.
Tweede lid
                                                                                                               158
</pre>

====================================================================== Einde pagina 158 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 159 ======================================================================

<pre>Het tweede lid ziet op de situatie dat een openbare-ordeverstoorder opnieuw een misstap begaat met betrekking
tot strafbare feiten of de openbare orde in een bepaald gebied. In dit geval is het gelegitimeerd om een
gebiedsontzegging van meerdere weken op te leggen. Immers zal veelal eerst een waarschuwing hebben
plaatsgevonden, vervolgens de oplegging van een kortdurende gebiedsontzegging en pas daarna een
gebiedsontzegging in de zin van het tweede lid. Er is aldus een dusdanige voorgeschiedenis dat proportionaliteit
en subsidiariteit niet aan een langdurig gebiedsontzegging in de weg staan.
Derde lid
Het is in het licht van proportionaliteit en subsidiariteit geboden om slechts tot oplegging van een langdurige
gebiedsontzegging over te gaan, wanneer de gedraging waarop deze oplegging betrekking heeft binnen een
bepaalde periode na oplegging van de eerste gebiedsontzegging plaatsvindt. Vindt de gedraging aldus na deze
periode plaats, dan wordt een langdurige gebiedsontzegging niet gelegitimeerd geacht.
Vierde lid
Dit lid geeft de burgemeester de bevoegdheid om, wanneer hij dat noodzakelijk acht in verband met de
persoonlijke omstandigheden van betrokkene, het bevel te beperken. Hierbij zal rekening gehouden worden
met (de noodzaak) zich in het aangewezen gebied te bevinden in een middel van openbaar vervoer, het aldaar
werkzaam en/of woonachtig zijn, een (ander) aantoonbaar redelijk belang om zich aldaar op te houden,
staatkundige en religieuze vrijheid en het familieleven. Ook is ontheffing mogelijk.
Artikel 2:79 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet
Algemeen
Per 1 juli 2017 treedt de Wet aanpak woonoverlast in werking:
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/dossier/34007
Deze wet behelst het opnemen van een nieuw artikel 151d in de Gemeentewet:
Artikel 151d
1. De raad kan bij verordening bepalen dat degene die een woning of een bij die woning behorend erf gebruikt
of tegen betaling in gebruik geeft aan een persoon die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in de
basisregistratie personen is ingeschreven, er zorg voor draagt dat door gedragingen in of vanuit die woning of
dat erf of in de onmiddellijke nabijheid van die woning of dat erf geen ernstige en herhaaldelijke hinder voor
omwonenden wordt veroorzaakt.
2. De in artikel 125, eerste lid, bedoelde bevoegdheid tot oplegging van een last onder bestuursdwang wegens
overtreding van het in het eerste lid bedoelde voorschrift wordt uitgeoefend door de burgemeester. De
burgemeester oefent de bevoegdheid uit met inachtneming van hetgeen daaromtrent door de raad in de
verordening is bepaald en slechts indien de ernstige en herhaaldelijke hinder redelijkerwijs niet op een andere
geschikte wijze kan worden tegengegaan.
3. Onverminderd de laatste volzin van het tweede lid kan de last, bedoeld in de eerste volzin van dat lid, een
verbod inhouden om aanwezig te zijn in of bij de woning of op of bij het erf. Het verbod geldt voor een periode
van tien dagen. De artikelen 2, tweede lid, en vierde lid, aanhef en onder a en b, 5, 6, 8, eerste lid, aanhef en
onder a en b, 9 en 13 van de Wet tijdelijk huisverbod zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande
dat de burgemeester bij ernstige vrees voor verdere overtreding de looptijd van het verbod kan verlengen tot ten
hoogste vier weken.
                                                                                                                159
</pre>

====================================================================== Einde pagina 159 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 160 ======================================================================

<pre>Ultimum remedium
Uit de wet volgt dat dit instrument is bedoeld als een ultimum remedium. Het tweede lid van het wetsartikel
regelt dat het instrument van de bestuursdwang (voor de goede orde, dat impliceert dat de burgemeester ook een
last onder dwangsom kan opleggen) alleen wordt ingezet als er geen andere geschikte manier voorhanden is om
de overlast aan te pakken. Bij een besluit om op grond van deze bepaling een last onder bestuursdwang of een
last onder dwangsom op te leggen zal de burgemeester dus moeten motiveren dat er geen andere geschikte
instrumenten waren om de woonoverlast tegen te gaan. Alleen al daarom zal er aan zo’n besluit een stevig
dossier ten grondslag moeten liggen. Het meest overtuigend zou zijn als uit het dossier blijkt dat andere
instrumenten als buurtbemiddeling al zijn geprobeerd zonder het gewenste resultaat.
Het ultimum remedium karakter geldt in nog sterkere mate als er sprake is van een huisverbod als bedoeld in het
derde lid van artikel 151d. Een zo zware maatregel, die een inbreuk betekent op het grondwettelijk beschermde
woonrecht, is alleen mogelijk wanneer de ernst van de situatie dat eist en er werkelijk geen andere optie meer
open staat.
Eerste lid
Dit lid is geformuleerd als een zorgplichtbepaling. Een bewoner hoort zich zo te gedragen dat zijn of haar buren
daar geen ernstige hinder van ondervinden. Bij ernstige en herhaaldelijke hinder kan ook de verhuurder worden
aangesproken.
Tweede lid
Als last onder bestuursdwang of dwangsom kan de burgemeester gedragsaanwijzingen opleggen aan de
overtreder. Het tweede lid schrijft ook voor dat de burgemeester in beleidsregels vastlegt hoe hij of zij invulling
geeft aan deze bevoegdheid.
[Derde lid
In het derde lid regelt de raad in welke gevallen de burgemeester toepassing kan geven aan deze bevoegdheid.
Wij hebben overwogen om daarbij ook ernstige “vervuiling of verwaarlozing van een woning of een erf” op te
nemen. Daarbij is het punt dat artikel 7:21 van het Bouwbesluit de facto hetzelfde regelt, ook met het
tegengaan van overlast als motief. Dit artikel zal naar verwachting met de inwerkingtreding van de
Omgevingswet vervallen, maar daar zal nog wel de nodige tijd over heen gaan.]
Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante
onderwerpen
Afdeling 1. Algemene bepalingen
Artikel 3:1 Afbakening
Afbakening van dit hoofdstuk van de Apv ten opzichte van enkele (algemene) bepalingen uit andere delen van
de Apv is wenselijk aangezien de genoemde bepalingen betrekking hebben op onderwerpen die waarschijnlijk
op termijn in of krachtens de Wet regulering prostitutie en bestrijding misstanden seksbranche (hierna: Wrp) in
afwijking van de (algemene) bepalingen van de Apv geregeld (moeten) worden. Om niet binnen afzienbare
termijn opnieuw substantiële materiële wijzigingen aan te hoeven brengen in de betreffende regelgeving – en
om de ontvlechting daarvan t.z.t. te vergemakkelijken – is ervoor gekozen vooruitlopend op de verwachte
inwerkingtreding van de Wrp deze materie nu veelal in lijn met de Wrp te regelen. Het betreft de volgende
onderwerpen: 1:2 (Beslistermijn), 1:3 (Indiening aanvraag), 1:5 (Persoonlijk karakter van vergunning of
ontheffing), 1:6 (Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing), 1:7 (Termijnen) en 1:8
(Weigeringsgronden).
                                                                                                                 160
</pre>

====================================================================== Einde pagina 160 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 161 ======================================================================

<pre>Artikel 3:2 Begripsbepaling
In artikel 3:2 worden veel voorkomende begrippen gedefinieerd, waarbij op onderdelen wordt aangesloten bij
bestaande definities.
Omdat de Apv, met het oog op het toezicht, bepaalt dat in advertenties voor seksbedrijven of prostituees
bepaalde nummers (vergunningnummer, telefoonnummer) moeten worden vermeld, is ervoor gekozen het
begrip ‘advertentie’ ruim te omschrijven. Er is immers een veelheid aan mogelijkheden om aandacht op de
aangeboden dienstverlening te vestigen. Voor alle vormen van reclame met behulp van een medium (kranten,
televisie, internet, posters, flyers) geldt het voorschrift. Daarbij moet het gaan om uitingen die wervend van
karakter zijn en het oogmerk hebben de klandizie te vergroten. Daarop ziet het bijvoeglijk naamwoord:
commerciële.
De dagelijkse leiding in een seksinrichting kan in plaats van bij de exploitant zelf, bij een beheerder berusten.
Het is van belang ook voor deze persoon, die primair verantwoordelijk is voor de dagelijkse gang van zaken in
de seksinrichting, expliciet enkele bepalingen op te nemen in de Apv.
Overeenkomstig artikel 160, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet is het college belast met de
uitvoering van raadsbesluiten (waaronder verordeningen zoals de Apv), tenzij bij of krachtens de wet de
burgemeester daarmee is belast. In veruit de meeste gevallen dient de burgemeester te worden aangemerkt als
het ‘bevoegde bestuursorgaan’ bij de vergunningverlening voor een seksbedrijf. Zijn bevoegdheid treft namelijk
de voor het publiek openstaande gebouwen (zoals veruit de meeste seksinrichtingen) en de daarbij behorende
erven (zie in dit verband artikel 174 van de Gemeentewet). In de definitie van seksinrichtingen is het ruimere
begrip 'ruimte' opgenomen. Dat betekent dat het college bijvoorbeeld bevoegd is als het gaat om vaar- en
voertuigen. Woonboten worden thans echter aangemerkt als bouwwerk in de zin van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht (Wabo). [4] In lijn daarmee worden woonboten – voor zover het betreft de
uitvoering van dit hoofdstuk – aangemerkt als gebouwen als bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de
Gemeentewet. Wel is het college ook bevoegd als het gaat om escortbedrijven [en prostitutiebedrijven, voor
zover die zich richten op de straatprostitutie [5]]. Het college kan zijn bevoegdheid ter zake mandateren aan de
burgemeester op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet.
Een veel voorkomende vorm van een niet-locatiegebonden prostitutiebedrijf is een escortbedrijf. Een
escortbedrijf bemiddelt tussen klanten en prostituees. De prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant naar
een andere plaats dan de plek waar de bemiddeling plaatsvindt. De bemiddeling kan plaatsvinden vanuit een
bedrijfspand, maar onder omstandigheden ook vanaf een privé-adres. De bemiddeling kan in persoon
plaatsvinden, maar over het algemeen zal het telefonisch gaan of via een website op internet.
Voor de definitie van exploitant is aansluiting gezocht bij een van de definities van het begrip leidinggevende in
artikel 1, eerste lid, onderdeel 1°, van de DHW. Het ‘voor rekening en risico’ heeft betrekking op de natuurlijke
persoon of op de rechtspersoon. Onder deze definitie valt ook de vennoot in een personenvennootschap. Het
bestuur van een rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de (persoonlijke) eisen die
worden gesteld aan de exploitant, dient er uiteindelijk altijd één natuurlijke persoon te zijn die kan worden
beschouwd als exploitant in de zin van de APV – al dan niet als vertegenwoordiger van die rechtspersoon.
Een seksbedrijf heeft altijd een exploitant. Ook in het geval een prostituee zelfstandig bedrijfsmatige activiteiten
opereert is er sprake van een seksbedrijf, meer precies: een prostitutiebedrijf. In dergelijke gevallen dient de
prostituee enerzijds aangemerkt te worden als prostituee, maar anderzijds ook als exploitant. De
prostituee/exploitant dient daarmee dus ook te voldoen aan alle eisen die aan prostituee worden gesteld én aan
de eisen die aan de exploitant worden gesteld. Hieruit volgt o.a. dat de prostituee/exploitant minimaal 21 dient
                                                                                                                  161
</pre>

====================================================================== Einde pagina 161 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 162 ======================================================================

<pre>te zijn. Vergunningen worden immers geweigerd als de exploitant de leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt heeft
(artikel 3:7, eerste lid, aanhef en onder d).
In dit hoofdstuk van de Apv heeft het begrip ‘klant’ een beperktere betekenis dan in het spraakgebruik: het is
hier een afnemer van seksuele diensten. Dus aanwezigen in een seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets
drinken, of een vertoning komen bekijken, vallen niet onder dit begrip. Hetzelfde geldt uiteraard voor eventuele
andere aanwezigen, zoals de exploitant, de beheerder, het personeel dat in de bedrijfsruimte van het seksbedrijf
werkzaam is, toezichthouders en personen die aanwezig zijn vanwege bijvoorbeeld het leveren van goederen of
het uitvoeren van reparaties of onderhoud.
In de Apv wordt het begrip ‘prostituee’ gebruikt, omdat dit het meest aansluit bij het spraakgebruik en bij de
praktijk binnen de prostitutiebranche. Aangezien dit woord, op deze wijze geschreven, taalkundig vrouwelijk is,
wordt in voorkomende gevallen gebruik gemaakt van vrouwelijke voornaamwoorden (zij, haar). In alle gevallen
waar ‘prostituee’ staat, wordt evenzeer de (mannelijke) prostitué bedoeld. Dit komt in de definitie van de term
‘prostituee’ tot uitdrukking door de sekseneutrale aanduiding: degene die.
De definitie van prostitutie sluit aan bij de formulering in artikel 273f, eerste lid, onder 3 en 5, van het Wetboek
van Strafrecht. Het ‘zich beschikbaar stellen’ duidt op een structurele situatie, zodat allerlei incidentele seksuele
handelingen met een ander niet onder het begrip ‘prostitutie’ vallen, zelfs niet als ‘de ander’ een tegenprestatie
levert. Bij «betaling» zal het veelal gaan om een geldbedrag, maar het is daar niet toe beperkt. De betaling
geschiedt door of ten behoeve van ‘de ander’, wat impliceert dat het meewerken aan pornofilms geen prostitutie
is in de zin van de APV.
Prostitutiebedrijven zijn er in verschillende varianten. In de eerste plaats vallen hieronder de locatiegebonden
bedrijven met één of meerdere seksinrichtingen. Ook een niet-locatiegebonden bedrijf kan een prostitutiebedrijf
zijn; veelal gaat het dan om een escortbedrijf, dat bemiddelt tussen prostituees en klanten. Als prostitutie
plaatsvindt in woningen, kunnen (delen van) deze locaties – onder omstandigheden – als seksinrichting
aangemerkt worden. Een dergelijke (ruimte in een) ‘privéwoning’ is voor het publiek toegankelijk nu klanten
toegang wordt verschaft. Is de prostituee op enigerlei wijze werkzaam voor degene die de ruimte beschikbaar
stelt, dan is er zonder meer sprake van een prostitutiebedrijf. Er zijn ook prostituees die niet werkzaam zijn voor
of bij een door een ander geëxploiteerd prostitutiebedrijf, maar die zelfstandig werken, veelal thuis. Als een
prostituee op haar thuisadres werkzaam is en geen andere prostituees in haar woning laat werken, is er in
beginsel geen sprake van een prostitutiebedrijf, maar van een aan huis gebonden beroep, en is geen vergunning
nodig (wel kunnen uit het bestemmingsplan belemmeringen voortvloeien om dergelijke activiteiten te mogen
ondernemen). Als echter de activiteiten van de thuiswerkende prostituee een zakelijke uitstraling hebben,
bijvoorbeeld als er zodanig met dat adres wordt geadverteerd dat er een publiekstrekkende werking vanuit gaat,
er verlichting of reclame-uitingen aan het pand zichtbaar zijn of er meerdere prostituees op hetzelfde adres
werkzaam zijn, dan is er sprake van bedrijfsmatige activiteiten en daarmee van een prostitutiebedrijf waarvoor
een vergunning noodzakelijk is.
Het begrip ‘seksbedrijf’ duidt op een activiteit of op activiteiten, en dus niet op de locatie waar de verrichtingen
of vertoningen plaatsvinden; daarvoor wordt in de APV de term ‘seksinrichting’ gebruikt. Binnen de
omschrijving valt het gelegenheid geven tot het zich beschikbaar stellen voor het verrichten van seksuele
handelingen met een ander tegen betaling (prostitutie), en het gelegenheid geven tot het verrichten van seksuele
handelingen voor een ander, zoals ‘peepshows’ en sekstheaters, maar bijvoorbeeld ook het bedrijfsmatig en
tegen betaling verzorgen van webcamseks. Daarnaast wordt onder dit begrip ook verstaan het in een
seksinrichting tegen betaling aanbieden van erotisch-pornografische vertoningen: de seksbioscopen. Of een
activiteit ‘bedrijfsmatig’ wordt verricht, hangt af van een aantal factoren. Is er personeel in dienst, dan is er
zonder meer sprake van een bedrijf. Maar een individu zonder personeel kan ook een bedrijf zijn in de zin van
de APV, en is dan dus vergunningplichtig. Het oogmerk om (een aanvulling op) een inkomen te genereren, het
                                                                                                                  162
</pre>

====================================================================== Einde pagina 162 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 163 ======================================================================

<pre>aantal uren dat aan de activiteit wordt besteed, de wijze van klantenwerving (bijvoorbeeld of er wordt
geadverteerd om de werkzaamheden onder de aandacht van publiek te brengen en klanten te trekken) en de
organisatiegraad en de omvang van het prostitutieaanbod zijn aspecten om te bepalen of er bedrijfsmatig
activiteiten worden verricht. Of er sprake is van bedrijfsmatige activiteiten zal dus moeten worden vastgesteld
aan de hand van de feitelijke situatie.
Het begrip ‘seksbedrijf’ wordt dus gebruikt als verzamelnaam, waarbinnen specifieke vormen zijn te
onderscheiden: als gelegenheid wordt geboden tot prostitutie, dan is er sprake van een ‘prostitutiebedrijf’, en als
dat geschiedt door bemiddeling tussen prostituees en klanten, dan wordt van een ‘escortbedrijf’ gesproken. Zo is
‘prostitutiebedrijf’ dus een species van ‘seksbedrijf’ en ‘escortbedrijf’ weer een species van ‘prostitutiebedrijf’.
[Er is voor gekozen om een aparte definitie op te nemen voor het begrip ‘raamprostitutiebedrijf’ omdat dit
onderdeel van de prostitutiesector een bijzondere uiterlijke verschijningsvorm en invloed op de omgeving heeft
en er daarom sectorspecifieke regels voor de raamprostitutie in dit hoofdstuk zijn opgenomen.]
Met het begrip ‘seksinrichting’ wordt geduid op de voor publiek toegankelijk locatie van een seksbedrijf. Dit kan
samen vallen met de locatie waar de exploitant van het seksbedrijf zich heeft gevestigd, maar dat is zeker niet
altijd – en bij escortbedrijven per definitie niet – het geval.
Onder ‘besloten ruimte’ worden ook begrepen een vaar- of voertuig. Het bijvoeglijk naamwoord ‘besloten’ duidt
erop dat de ruimte zich niet in de open lucht bevindt. Het moet dus gaan om een overdekt en geheel of
gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan niet met enige beperking voor het publiek toegankelijk is.
[Onder werkruimte wordt verstaan een zelfstandig onderdeel van een seksinrichting waarin de seksuele
handelingen met een ander tegen betaling worden verricht. Eén seksinrichting kan één (of natuurlijk geen)
werkruimte hebben, of meerdere. Met ‘zelfstandig’ wordt hier niet bedoeld dat een werkruimte altijd geheel
zelfvoorzienend hoeft te zijn; het ziet op de van elkaar te onderscheiden delen van een seksinrichting waarin
over het algemeen telkens één prostitutie haar diensten aanbiedt. Een raam (met bijbehorende ‘peeskamer’) zal
veelal een afzonderlijke werkruimte zijn; een deel van een seksinrichting dat apart verhuurd wordt zal veelal
een afzonderlijke werkruimte zijn.]
Afdeling 2. Vergunning seksbedrijf
Artikel 3:3 Vergunning
Er is voor gekozen om seksbedrijven met een vergunningenstelsel te reguleren. Dit houdt in dat het uitoefenen
van een seksbedrijf verboden is, tenzij een vergunning is verleend. De keuze voor een vergunningenstelsel sluit
aan bij bestaande structuren. Een uitgangspunt is tevens dat legaal aanbod in beginsel illegaal aanbod tegengaat,
de zogeheten kanalisatiegedachte. Daarbij wordt aangenomen dat als er een legaal en betrouwbaar aanbod
bestaat, er niet langer aanleiding is voor klanten om te kiezen voor een illegaal aanbod met alle daarmee
samenhangende onwenselijkheden en onzekerheden.
Met het oog op de rechtszekerheid voor het bedrijfsleven is bepaald dat de beslistermijn voor een vergunning
voor een seksbedrijf twaalf weken telt (derde lid). Deze termijn kan éénmaal met twaalf weken worden verlengd
(eveneens derde lid).
Uit het vijfde lid, volgt dat een vergunning voor ten hoogste één seksinrichting kan gelden. Daarmee is het van
belang wat onder ‘één seksinrichting’ wordt verstaan. Bij voorbaat een sluitende definitie geven zou in de
praktijk tot onwenselijke resultaten kunnen leiden; situaties zullen telkens met gezond verstand bezien worden.
Daarbij zal blijk gegeven moeten worden van enige realiteitszin en aangesloten worden bij de normale
                                                                                                                    163
</pre>

====================================================================== Einde pagina 163 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 164 ======================================================================

<pre>perceptie. Het te hanteren uitgangspunt is dat er sprake is van één seksinrichting als het een visueel
aaneengesloten eenheid betreft (kan meerdere panden betreffen met meerdere werkruimtes (per pand)) met een
homogene functie (uitoefening van een seksbedrijf in enigerlei vorm) die tot de beschikking staat van één
exploitant. Als er meerdere exploitanten in één pand zijn gevestigd zal ieder deel waarover één van de
exploitanten de beschikking heeft als één afzonderlijke seksinrichting worden gekwalificeerd.
 Artikel 3:4 Concentratie seksinrichtingen
Op grond van dit artikel kan het college delen van de gemeente aanwijzen [waarbuiten OF waarbinnen] voor
het vestigen van seksinrichtingen geen vergunning wordt verleend. Dit kan bijvoorbeeld gewenst zijn om daarop
met voldoende intensiteit toezicht te kunnen uitoefenen of om deze inrichtingen te weren uit woonwijken of
andere gebieden die vanuit een oogpunt van woon- en leefomgeving ‘gevoelig’ zijn. De aanwijzing van het
college betreft een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en beroep open staat.
Het langs deze weg vormgegeven concentratiebeleid moet altijd in samenhang bekeken worden met de
relevante bestemmingsplannen, waarin – louter ter behartiging van het belang van een goede ruimtelijke
ordening en derhalve noodzakelijk enkel gestoeld op ruimtelijk relevante overwegingen en criteria – voort kan
vloeien dat het uitoefenen van (een bepaald type) seksbedrijf (op bepaalde) locaties planologisch niet
aanvaardbaar wordt bevonden.
Artikel 3:5 0-optie raam- en straatprostitutie en maximering aantal seksinrichtingen
Opgemerkt wordt dat de indruk bestaat dat voor de burger de aanpak van overlast en vermindering van
subjectieve onveiligheidsgevoelens nog steeds het thema bij uitstek is van waaruit de overheid seksinrichtingen
dient te benaderen. Prostitutie wordt veelal nog ervaren als gelieerd aan drugs, criminaliteit etc. Voor zover
prostitutie met deze verschijnselen te maken heeft is zijn alleen verwerpelijk mar ook een gevaar voor het woon-
en leefklimaat. In de uitwerking van een seksinrichtingenbeleid wordt naast de bescherming en de zorg voor de
zwakken in de prostitutiewereld tevens nadrukkelijk rekening gehouden met het overlast-aspect en aantasting
van het woon- en leefklimaat. Onderwerpen als spreiding van seksinrichtingen, maximering aantal qua soort,
concentratie, worden ook voor de seksinrichtingenbranche, net als bij andere maatschappelijke gevoelige
inrichtingen bij de opzet van het seksbeleid betrokken.
Lid 1
Tegen de achtergrond van de regiovisie in relatie tot het voorkomen van verstoring van de openbare orde en
woon- en leefklimaat is in deze Apv een algemeen verbod op straat- en raamprostitutie opgenomen.
De gemeente Kerkrade kent thans geen raam- en straatprostitutie en heeft dit fenomeen ook nooit gekend. Van
enige behoefte of vraag was nooit en is nu ook geen sprake. Door deze vorm van prostitutie wel toe te staan kan
een nieuwe aanzuigende werking op inrichtingen ontstaan, hetgeen strijdig is met de doelstelling dat vestiging
van nieuwe vormen van (overlast gevende) prostitutie moet worden verhinderd. Bij raamprostitutie is een zekere
mate van concentratie van inrichtingen welhaast noodzakelijk, hetgeen onwenselijk wordt geacht. Daarnaast
geldt dat ten aanzien van andere “gevoelige” /potentieel overlast gevende inrichtingen als coffeeshops en
opvang-faciliteiten op basis van de regio-nota Bemoeizorg een stringent beleid wordt gevoerd. Voorkomen moet
worden dat de grenzen van het aanvaardbare voor burgers wordt overschreden.
Als uitvloeisel van de genoemde beleidsuitgangspunten en doelstellingen wordt op grond van het bovenstaande
een nulbeleid gevoerd voor raam- en straatprostitutiebedrijven.
Lid 2 t/m 4
                                                                                                               164
</pre>

====================================================================== Einde pagina 164 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 165 ======================================================================

<pre>Gelet op het maximumstelsel voor coffeeshops en speelautomatenhallen is een afname/sanering van het huidige
aantal bordelen wenselijk. De argumenten hiervoor zijn:
› onverminderd het feit dat overlast van de bestaande prostitutiebedrijven in objectieve zin meevalt, kan het
komen en gaan van bezoekers een verkeer aantrekkende werking en parkeerproblematiek (lees overlast)
opleveren. Dit klemt te meer indien de betreffende bordelen in woonbuurten zijn gesitueerd, waar deze
activiteiten als wijkvreemd worden ervaren. Het is met name het subjectieve gevoel van onveiligheid van
omwonenden dat speelt. Alles moet er op gericht zijn dit gevoel van subjectieve onveiligheid weg te nemen.
› het drugstoerisme vanuit met name het aanpalende grensgebied in Duitsland waaraan Kerkrade als
grensgemeente blootstaat, heeft tot gevolg dat de openbare orde in het algemeen en het woon- en leefklimaat in
delen van Kerkrade onder druk staat/komt te staan. Ongewenste vestigingen, zoals die van bijv. bordelen,
kunnen de druk alleen maar opvoeren. Het vast te stellen maximumbeleid kan op die grond een bijdrage
leveren aan de bescherming van het woon- en leefklimaat in Kerkrade.
› het maximumbeleid is een uitstekend instrument voor de beheersing en regulering van de prostitutie in
Kerkrade.
› In Kerkrade overstijgt het aanbod de vraag, hetgeen ook overigens blijkt uit een vergelijking met andere
gemeenten in de regio Parkstad Limburg en daarbuiten.
De exploitatie van bordelen/privé-huizen/erotische massagesalons wordt door omwonenden overwegend als
negatief ervaren (aantasting woon- en leefklimaat en onveiligheidsgevoelens). Naar verwachting zal de
legalisering van de branche dit gevoelen niet kunnen wegnemen. Op basis van vorenstaande overwegingen
wordt vaststelling van een maximum wenselijk geacht. Voor wat betreft het aantal waarop het maximum wordt
vastgesteld wordt het op basis van vorenstaande overwegingen, het inwonertal van 51.462 per 1 januari 2000 en
het op sanering van niet wenselijk gesitueerde inrichtingen gericht streven gerechtvaardigd geacht het maximum
voor prostitutiebedrijven te bepalen op 7, met dien verstande dat vestiging van raam- en straatprostitutie alsmede
swinger/parenclubs om redenen als hiervoor omschreven niet mogelijk is.
Artikel 3:6 Aanvraag
Met dit artikel wordt de wijze van indiening van de aanvraag om een vergunning geregeld, evenals welke
gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De vereiste gegevens worden nodig geacht teneinde een
weloverwogen beslissing te kunnen nemen over de aanvraag om de vergunning.
Het overleggen van een situatietekening en plattegrond is uiteraard niet nodig als het een vergunning betreft die
niet (mede) voor een seksinrichting wordt aangevraagd. Daarvan is bijvoorbeeld sprake als het gaat om het
bedrijfsmatig en tegen betaling verzorgen van webcamseks vanuit een locatie die niet voor publiek toegankelijk
is; er is dan wel sprake van een seksbedrijf, maar niet van een seksinrichting.
Omdat in de toekomst naar verwachting steeds vaker bij indiening sprake zal zijn van digitale documenten zal
de maatvoering in ieder geval uit de situatieschets en tekening moeten blijken. De gekozen schaal, 1:100, is
gekozen zodat het bevoegde bestuursorgaan er voldoende informatie uit kan halen om tot beoordeling van de
aanvraag te komen.
Tot het eisen dat het telefoonnummer dat gebruikt zal worden in advertenties overgelegd moet worden – en in
de vergunning zal worden vermeld (zie artikel 3:8, eerste lid, aanhef en onder e) – is gekomen met het oog op
de toezicht en handhaving. Zo wordt bewerkstelligd dat een bepaald telefoonnummer waarmee geadverteerd
wordt altijd te herleiden is tot een bepaald seksbedrijf, een bepaalde exploitant en het adres waar het bedrijf
                                                                                                                165
</pre>

====================================================================== Einde pagina 165 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 166 ======================================================================

<pre>wordt uitgeoefend. Doordat het telefoonnummer bovendien in de vergunning zal worden vermeld wordt
voorkomen dat het nummer vaak verandert, dan zou immers telkens op aanvraag de vergunning gewijzigd
dienen te worden. In die zin is het een ‘vast’ telefoonnummer; dit kan ook een mobiel nummer zijn.
Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de beoordeling van een aanvraag, kan deze verlangen dat
aanvullende gegevens en bescheiden worden overgelegd (vierde lid). Uiteraard moeten die gegevens wel in
verband staan met de weigeringsgronden van de aangevraagde vergunning.
Artikel 3:7 Weigeringsgronden
Het eerste lid – in samenhang met het tweede tot en met vierde lid – bevat de gronden op basis waarvan een
vergunning in ieder geval wordt geweigerd. Ter zake de in het vijfde lid genoemde gronden bestaat ruimte voor
een afweging of een vergunning al dan niet zal worden geweigerd.
Buiten op basis van de in dit artikel genoemde gronden, kan een vergunning bovendien geweigerd worden in
het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door
het openbaar bestuur. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet.
Artikel 3:8 Eisen met betrekking tot vergunning
In dit artikel wordt bepaald welke gegevens in ieder geval in een vergunning worden vermeld. Hiermee wordt
getracht het toezicht op en de naleving van de vergunningsvoorwaarden te faciliteren. Doordat het
telefoonnummer op de vergunning staat wordt o.a. voorkomen dat dit nummer regelmatig wijzigt, waardoor het
telefoonnummer – dat ook in advertenties gebruikt moet worden – niet langer herleidbaar zou zijn tot een
bepaald vergund seksbedrijf. Als de exploitant een ander telefoonnummer wil hanteren, dan zal deze immers
eerst een aanvraag in moeten dienen om de vergunning te laten wijzigen; aangezien dit tijd en geld (leges) kost
valt te verwachten dat dit slechts sporadisch zal gebeuren. In die zin is het een ‘vast’ telefoonnummer; dit kan
ook een mobiel nummer zijn.
Hetzelfde doel heeft het tweede lid, dat daarnaast ook van betekenis is voor (mogelijke) klanten van een
seksbedrijf: zij kunnen eenvoudig vaststellen of het om een vergund bedrijf gaat.
Artikel 3:9 Intrekkingsgronden
Het eerste lid bevat een opsomming van de omstandigheden waaronder een vergunning zonder meer moet
worden ingetrokken. Anders dan in het tweede lid is hier dus geen sprake van een discretionaire bevoegdheid
van het bevoegde bestuursorgaan. In de gevallen opgenomen in het tweede lid kan – als het een tijdelijke en
beperkte afwijking van de regels betreft – een vergunning ook worden geschorst, om deze desnoods later – als
de reden om tot schorsing over te gaan blijft voortbestaan – alsnog in te trekken. [Een geschorste vergunning
blijft meetellen bij de beoordeling of het maximum aantal te verlenen vergunningen is bereikt.] Buiten op basis
van de in dit het tweede lid genoemde gronden, kan een vergunning bovendien ingetrokken worden in het geval
en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel 3 van de Bibob. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet.
Omdat schorsing in die gevallen niet voor de hand ligt, is dat hier verder niet geregeld.
Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden
Zoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor gekozen sekswinkels niet onder het
“seksinrichting”-begrip (en daarmee de vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat
de vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd langs de weg van het
                                                                                                                166
</pre>

====================================================================== Einde pagina 166 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 167 ======================================================================

<pre>bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de openbare orde of de woon- en leefomgeving - niet nodig is
deze bedrijven als regel aan voorafgaand toezicht te onderwerpen.
Om dezelfde reden is deze bepaling facultatief.
[Artikel 3:11 Verlenging vergunning
De aanvraag om de verlenging van een vergunning wordt behandeld als zijnde een nieuwe aanvraag. Daardoor
kunnen de belangrijke vragen die ten tijde van oorspronkelijke beoordeling beantwoord zijn nogmaals bekeken
worden in het licht van de nieuwe situatie. Om onnodige administratieve lasten te voorkomen is het niet nodig
om bij de aanvraag om verlenging van een vergunning nogmaals actuele gegevens en bescheiden te overleggen
waarover het bevoegde bestuursorgaan al beschikking heeft. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan de
gegevens die overeenkomstig artikel 3:8, eerste lid op de vergunning vermeld staan. Deze zouden te allen tijde
actueel moeten zijn (zie artikel 3:10). Ook is het bijvoorbeeld overbodig om plattegronden, situatietekeningen
en het bedrijfsplan nogmaals aan te leveren, voor zover deze ongewijzigd zijn.
Om te voorkomen dat exploitanten hun vergunning ‘verliezen’ is het tweede lid opgenomen. Om hierop
aanspraak te kunnen maken dient een aanvraag uiteraard tijdig gedaan te worden en ontvankelijk te zijn.
Gedurende de periode dat de aanvraag in behandeling is kunnen uiteraard gewoon maatregelen genomen
worden. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als zich feiten voordoen of er redenen zijn om de vergunning in te
trekken of te schorsen.]
Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijf
Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang
De algemene sluitingstijden van het eerste lid gelden niet voor seksinrichtingen waarvan bij vergunning is
bepaald dat daarvoor afwijkende sluitingstijden gelden. Dergelijke afwijkende sluitingstijden kunnen bij het
verlenen van de vergunning daaraan verbonden worden, maar ook lopende de vergunning, als de
omstandigheden daartoe aanleiding geven. Afwijkende sluitingstijden kunnen zowel ruimer als beperkender
zijn. De sluitingstijden zijn echter niet van toepassing op sekswinkels; daarop is het regime van de
Winkeltijdenwet van toepassing.
Het tweede lid richt zich niet tot de exploitant en beheerder, maar tot de bezoekers van de seksinrichting. Het
begrip ‘bezoeker’ heeft een ruimere betekenis dan het in de Apv gehanteerde begrip ‘klant’. Een klant is een
afnemer van seksuele diensten; onder bezoekers vallen echter bijvoorbeeld ook de aanwezigen in een
seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets drinken, of een vertoning komen bekijken. Hoewel niet iedere
bezoeker per definitie een klant is, is iedere klant per definitie wel een bezoeker. Personen die bijvoorbeeld
professionele reparatie- of schoonmaakwerkzaamheden uitvoeren, zullen – als zij zich daartoe beperken –
uiteraard niet als ‘bezoeker’ aangemerkt worden.
Het derde lid richt zich tot de prostituee en heeft als doel te voorkomen dat seksinrichtingen gebruikt worden
om te overnachten.
Verder mogen personen die de leeftijd van 18 nog niet hebben bereikt niet worden toegelaten tot
seksinrichtingen (vierde lid).
Artikel 3:13 Adverteren
                                                                                                               167
</pre>

====================================================================== Einde pagina 167 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 168 ======================================================================

<pre>De verplichting in advertenties het nummer te vermelden van de vergunning die aan een seksbedrijf is verleend,
en geen andere nummers, vergemakkelijkt het toezicht. Voor niet-vergunde bedrijven is het niet mogelijk op
deze manier te adverteren.
Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees[; verbod werken voor onvergund prostitutiebedrijf]
Met dit voorschrift wordt o.a. – net als voor de exploitant van een seksbedrijf – een leeftijdseis voor prostituees
geïntroduceerd. Hiertoe is besloten vanwege het gegeven dat jonge prostituees met name vatbaar voor en
slachtoffer van misstanden als dwang, misbruik en mensenhandel zijn. Bovendien zijn prostituees van 21 jaar en
ouder weerbaarder dan zeer jonge prostituees en is de kans groter dat ze over een startkwalificatie beschikking
waarmee de eventuele economische druk om te kiezen voor de prostitutie lager is en bovendien een eventuele
gewenste uitstap vergemakkelijkt wordt. Het stellen van een leeftijdgrens wordt als passend en noodzakelijk
middel beschouwd om deze misstanden te bestrijden. Daarmee is het gemaakte onderscheid objectief
gerechtvaardigd door een legitiem doel, bovendien zijn de middelen voor het bereiken van dat doel passend en
noodzakelijk. Hierdoor levert het onderscheid naar leeftijd geen strijd op met het verbod van
leeftijdsdiscriminatie.
Het is in de eerste plaats de exploitant die moet voorkomen dat er bij zijn bedrijf prostituees werkzaam zijn die
de leeftijd van 21 jaar nog niet hebben bereikt. Zijn die daar toch werkzaam, dan is de exploitant in overtreding.
Overigens, zoals eerder opgemerkt, een prostituee die zelfstandig bedrijfsmatige activiteiten opereert valt
enerzijds aan te merken als exploitant van een vergunningplichting prostitutiebedrijf en anderzijds als prostituee
bij dat bedrijf. Los van de hier gestelde leeftijdseis is dus uitgesloten dat in een dergelijke constructie prostituees
legaal aan de slag kunnen; de aanvraag van een exploitant/prostituee die de leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt
heeft zal immers geweigerd worden (artikel 3:7, eerste lid, aanhef en onder d).
Ook van de prostituee mag worden verlangd dat zij een bijdrage levert aan sanering van de seksbranche. Als de
prostituee er bewust en vrijwillig voor kiest om te werken in de illegale prostitutie, dan moet ook zij daarvoor
aansprakelijk kunnen worden gehouden.
Artikel 3:15 Bedrijfsplan
Ter versterking van de sociale positie van de prostituee is het van belang dat er in een prostitutiebedrijf
maatregelen worden getroffen op het gebied van hygiëne en van de gezondheid, de veiligheid, het
zelfbeschikkingsrecht van de prostituees. Daartoe moet bij het aanvragen van een vergunning de exploitant een
bedrijfsplan overleggen, zodat vooraf kan worden beoordeeld of de exploitant voor deze punten voldoende oog
heeft, en zorg draagt voor goede arbeidsomstandigheden. Deze verplichting geldt voor alle prostitutiebedrijven,
dus ook voor escortbedrijven. Uiteraard volgt uit de aard van de werkzaamheden dat een bedrijfsplan van een
escortbureau – op bepaalde punten – een andere uitwerking vereist dan een bedrijfsplan van een
prostitutiebedrijf met een andere aard.
In het tweede lid, aanhef en onder a, is opgenomen dat de exploitant maatregelen treft om er voor te zorgen dat
de hygiëne in een seksinrichting voldoet aan de algemene eisen die hiervoor in de branche gelden. Het
Landelijk Centrum Hygiëne en Veiligheid heeft in september 2013 de Hygiënerichtlijn voor Seksbedrijven
(voorheen Hygiënerichtlijnen voor Seksinrichtingen) gepubliceerd. Deze richtlijn is geschreven voor
exploitanten en eigenaren van seksbedrijven en wordt uitgegeven door het Rijksinstituut voor Volksgezondheid
en Milieu . De branche zelf, vertegenwoordigd door de Vereniging Exploitanten Relaxbedrijven en de
Vereniging Legale Escortbedrijven , heeft aan het opstellen en bijwerken van deze richtlijn bijgedragen. In de
richtlijn zijn zogenaamde hygiënenormen, dit zijn de minimale eisen aan een goed hygiënebeleid, opgenomen.
Een exploitant van een seksbedrijf zal om te voldoen aan de maatstaven voor een goede hygiëne zich ten minste
aan deze normen moeten houden.
                                                                                                                    168
</pre>

====================================================================== Einde pagina 168 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 169 ======================================================================

<pre>Belangrijk doel van goede hygiëne in seksbedrijven is het voorkomen van (seksueel overdraagbare) ziektes. Dat
is zowel voor de prostituees als de klanten van belang. Een goede hygiëne zorgt echter ook voor een veilige en
prettige werkomgeving. Van de exploitant mag worden verwacht dat hij in het bedrijfsplan daarnaast inzichtelijk
maakt hoe hij verder zorgt draagt voor gezonde en veilige werkomstandigheden voor prostituees. Dit is
opgenomen in onderdeel in het tweede lid, aanhef en onder a en b. De veiligheid en gezondheid van een
prostituee worden ook gediend met aparte garanties voor de kwaliteit van de werkomstandigheden in de
werkruimten. Een prostituee moet daar altijd gebruik kunnen maken van een alarm waarmee zij hulp van derden
kan inroepen als er wat misgaat. De luchtventilatie die in het kader van de algemene luchtkwaliteit en hygiëne
afdoende is, brengt nog niet met zich mee dat de prostituee niet in te koude of te warme werkruimte haar
diensten moet verrichten. In het tweede lid, aanhef en onder d, wordt zodoende geëist dat de exploitant
aangeeft welke maatregelen hij hiervoor treft.
De normen die worden geformuleerd over het gebruik van condooms en de mogelijkheid om je als prostituee te
laten controleren op seksueel overdraagbare aandoeningen waarborgen de gezondheid en het
zelfbeschikkingsrecht van de prostituee. Deze normen zijn opgenomen in het tweede lid, aanhef en onder c en
e. De prostituee mag niet verplicht worden zich geneeskundig te laten onderzoeken en heeft recht op een vrije
artsenkeuze (tweede lid, aanhef en onder f). Bovendien moet de exploitant prostituees in de gelegenheid stellen
zich regelmatig te laten onderzoeken op seksueel overdraagbare aandoeningen. Het moet niet zo zijn dat een
prostituee vanwege de openingstijden van de seksinrichting waar zij werkzaam is, geen tijd heeft om zich
bijvoorbeeld voor een SOA-onderzoek bij de GGD te melden. De exploitant dient er zorg voor te dragen dat
onder de in het prostitutiebedrijf werkzame prostituees voldoende informatie- en voorlichtingsmateriaal in
verschillende talen wordt verspreid over de aan prostitutie verbonden gezondheidsrisico’s en over de
aanwezigheid en bereikbaarheid van instellingen op het gebied van de gezondheidszorg en hulpverlening. De
exploitant is daarnaast verplicht informatie over mogelijke uitstapprogramma’s aan de voor hem werkzame
prostituees te verstrekken.
Een belangrijk aspect van het zelfbeschikkingsrecht is dat gewaarborgd is dat de prostituee vrij is te bepalen aan
welke klanten zij seksuele diensten verleent en welke diensten zij al dan niet wil verlenen. Dit is ook bij de
escort bijzonder van belang. Hoewel in een arbeidsrelatie geldt dat een werknemer opdrachten van de
werkgever met betrekking tot de overeengekomen arbeid in beginsel moet opvolgen, dient het grondwettelijk
gewaarborgde recht op lichamelijke integriteit daarboven altijd voorrang te krijgen. Een exploitant dient
inzichtelijk te maken hoe in zijn bedrijf met dergelijke zaken wordt omgegaan (tweede lid, aanhef en onder h).
Vanwege de aard van de dienstverlening en de branche dient de exploitant er in ieder geval zorg voor te dragen
dat degene die als beheerder werkzaam is, kan omgaan met agressieve klanten (tweede lid, aanhef en onder j).
Het doel van hoofdstuk 3 is onder meer onvrijwillige prostitutie te bestrijden. Als een prostituee nauwelijks
zelfredzaam is, geen Nederlands of Engels spreekt of bijvoorbeeld niet makkelijk geld kan wisselen, omdat ze
niet kan rekenen, is moeilijk voor te stellen dat zij vrijwillig voor de prostitutie heeft gekozen. De exploitant kan
zich met eenvoudige middelen hiervan een beeld vormen. In het bedrijfsplan moet worden vastgelegd welke
vereisten de exploitant minimaal stelt aan de zelfredzaamheid van de bij hem werkzame prostituees en hoe hij
dit controleert (tweede lid, aanhef en onder k). In dat kader is het ook onderdeel van een deugdelijke
bedrijfsvoering om als exploitant periodiek een gesprek te voeren en daarbij vooral te letten op signalen van
uitbuiting of onvrijwilligheid. Prostituees moeten in dat kader ook steeds over hun rechten geïnformeerd
worden. Het is aan de exploitant om ook informatie van hulpverlenende instanties beschikbaar te stellen
(tweede lid, aanhef en onder m). Ook informatie over de mogelijkheden om met het werk als prostituee te
stoppen moet door de exploitant beschikbaar worden gesteld (tweede lid, aanhef en onder n).
                                                                                                                   169
</pre>

====================================================================== Einde pagina 169 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 170 ======================================================================

<pre>Het bedrijfsplan dient bij de aanvraag om een vergunning overgelegd te worden, zodat het op dat moment
getoetst kan worden (derde lid). Als een exploitant nadien een wijziging wenst door te voeren in zijn
bedrijfsplan, dan dient hij deze ter goedkeuring voor te leggen aan het bevoegde bestuursorgaan (vierde lid).
Artikel 3:16 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder prostitutiebedrijf
Onder meer vanwege de kwetsbaarheid van prostituees is het gewenst dat de exploitant van een
prostitutiebedrijf gedurende de uren dat het prostitutiebedrijf daadwerkelijk wordt uitgeoefend aanwezig is om
effectief toezicht te kunnen garanderen op al hetgeen zich voordoet in de uitoefening van zijn bedrijf en – voor
zover die er zijn – in de seksinrichtingen waarvoor hem mede vergunning is verleend. Aangezien een dergelijke
eis, i.i.g. in gevallen dat er sprake is van meerdere seksinrichtingen, niet na te leven is voor één persoon, kan het
ook om de beheerder gaan: deze heeft immers grotendeels dezelfde verantwoordelijkheden als de exploitant en
kan daar op aangesproken worden.
In het tweede lid zijn voorts enkele verdere zorgplichten van de exploitant geformuleerd, onder andere met
betrekking tot de te voeren bedrijfsadministratie. Daarnaast, onder e, is opgenomen de verplichting om ieder
signaal van mensenhandel of andere vormen van dwang en uitbuiting onverwijld bij de politie te melden.
Richtinggevend hierbij is de Aanwijzing mensenhandel van het OM (Stcrt. 2013, 16816) en
http://www.wegwijzermensenhandel.nl/. De meldplicht ziet uiteraard ook op de situatie dat een prostituee zich
schuldig maakt aan mensenhandel of aan andere vormen van dwang en uitbuiting.
Artikel 3:17 Raamprostitutie
Dit artikel richt zich, in tegenstelling tot de meeste artikelen, rechtstreeks tot de prostituee. Het is de prostituee
verboden die handelingen te verrichten die gewoonlijk worden geassocieerd met raamprostitutie. Dit om de
daarmee samenhangende overlast en uitstraling op de omgeving aan te kunnen pakken.
Artikel 3:18 Straatprostitutie
Dit artikel richt zich, in tegenstelling tot de meeste artikelen, rechtstreeks tot de prostituee en eventueel anderen
die klanten werven voor een prostituee. Het is namelijk eenieder verboden op of aan de weg of in een vanaf de
weg zichtbare plaats klanten te werven. Uiteraard geldt dat laatste niet in een seksinrichting waarvoor een
vergunning is verleend. Het is verder ook verboden op of aan de weg ontuchtige handelingen te verrichten als
dit kennelijk geschiedt in het kader van prostitutie.
 Artikel 3:19 Handhaving straatprostitutie
Het eerste lid heeft betrekking op straatprostitutie buiten de daartoe aangewezen gebieden en tijden en geeft –
ter handhaving van het verbod daarop – politieambtenaren en toezichthouders de bevoegdheid een bevel tot
onmiddellijke verwijdering te geven.
Overtreding van bevel tot onmiddellijke verwijdering of een gebiedsontzegging is een overtreding van een
ambtelijk bevel (artikel 184 van het WvSr). Gevolg is dat de overtreder kan worden geconfronteerd met een
gevangenisstraf tot drie maanden of een geldboete van de tweede categorie.]
Afdeling 4. Overige bepalingen
Artikel 3:20 Verbodsbepalingen klanten
                                                                                                                     170
</pre>

====================================================================== Einde pagina 170 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 171 ======================================================================

<pre>Dit artikel richt zich niet tot exploitanten of prostituees, maar tot hun (potentiële) klanten en is daarmee
complementair aan enkele andere bepalingen van dit hoofdstuk. Kort gezegd is het enerzijds verboden om
gebruik te maken van de diensten van een prostituee die werkzaam is in het illegale circuit, anderzijds
verbieden enkele artikelen de prostituee om diensten (op een bepaalde wijze of op bepaalde plekken) aan te
bieden, terwijl dit artikel de klant verbiedt om in te gaan op een aanbod. Dit betekent dat handhavend kan
worden opgetreden tegen zowel de prostituee als tegen de klant.
Het in het eerste lid opgenomen verbod kan enkel aan de klant worden tegengeworpen voor zover hem enig
verwijt kan worden gemaakt, bijvoorbeeld als de seksuele handelingen (zullen) plaatsvinden in een
seksinrichting waarin de daarvoor mede verleende vergunning of een afschrift daarvan niet zichtbaar aanwezig is
(zie in dit verband artikel 3:8, tweede lid) of als uit de wijze van adverteren kennelijk blijkt dat het een om een
onvergund prostitutiebedrijf gaat.
Artikel 3:21 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen, afbeeldingen en
dergelijke
Dit voorschrift schept een verbod dat slechts in effect kracht heeft ten aanzien van nader door de burgemeester
te bepalen rechthebbenden en voor zover de burgemeester aan die rechthebbende heeft bekendgemaakt dat de
wijze van tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of de woon- en leefomgeving in
gevaar brengt. Het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften, aankondigingen,
gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen, voor zover die dienen tot het openbaren van gedachten
en gevoelens als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de Grondwet valt niet binnen de reikwijdte van het verbod.
Hoewel denkbaar is dat dit voorschrift in de praktijk vooral zal worden toegepast ten aanzien van sekswinkels,
richt zij zich op het tentoonstellen en dergelijke als zodanig; het kan dus ook gaan om erotisch-pornografische
foto’s of afbeeldingen aangebracht aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de
voorstellingen.
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en
zorg voor het uiterlijk aanzien van de gemeente
Afdeling 1. Geluidhinder en verlichting
Artikel 4:1 Begripsbepalingen
Besluit
Het Activiteitenbesluit biedt de mogelijkheid om in de gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan
festiviteiten ter voorkoming of beperking van geluidhinder.
Inrichting
Op grond van de Wm moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen veroorzaken ofwel
over een milieuvergunning beschikken, of voldoen aan een AMvB, welke artikelen met betrekking tot de
bescherming van het milieu bevat.
Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
Eerste lid
                                                                                                                  171
</pre>

====================================================================== Einde pagina 171 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 172 ======================================================================

<pre>De bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid bedoelde geluidsnormen niet gelden bij collectieve festiviteiten
komt voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het Activiteitenbesluit. Evenals in het oude besluit voorziet dit
artikel van het Activiteitenbesluit erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel mogelijk moet worden
voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van deze voorschriften redelijkerwijs niet kan
worden gevergd”. Voorbeelden van collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele, sport- en
recreatieve manifestaties.
In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er hoeft dus niet jaarlijks een
raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve festiviteiten worden aangewezen.
Het verdient aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke bedrijfsleven – vaststelt
op welke data de betreffende voorschriften uit het Activiteitenbesluit niet van toepassing zijn. Voor de
collectieve dagen is geen begrenzing voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er toch behoefte zijn om
vooraf een bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen. Dit maximum zou door het college kunnen
worden vastgelegd in een beleidsregel. Als de raad dit zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden
vastgelegd in de verordening zelf.
Tweede lid
Volgens artikel 4.113, eerste lid, van het Activiteitenbesluit moet de verlichting bij sportbeoefening in de
buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of
onderhoud wordt uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij collectieve
festiviteiten staat in artikel 4.113, tweede lid, onder a, van het Activiteitenbesluit. Dit voorschrift is met name
bedoeld voor sportverenigingen die buiten de reguliere en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen
maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een collectieve festiviteit is een sportieve manifestatie waar
meerdere sportverenigingen aan mee doen. Ook hier verdient het aanbeveling het college – in samenspraak met
de plaatselijke sportverenigingen - vast te laten stellen op welke data de betreffende beperkingen niet van
toepassing zijn.
In het Activiteitenbesluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid geen maximum gesteld
voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum
verwezen naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.
Derde lid
De gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de verordening gebiedsdifferentiatie toe
te passen. De raad kan het grondgebied van de gemeente in de verordening bijvoorbeeld verdelen naar
verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van deze gebieden dient plaats te vinden in een apart
besluit waarop bezwaar en beroep volgens de Awb mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld
gebruik worden gemaakt tijdens carnaval, kermissen of culturele, sport- en recreatieve manifestaties. De
mogelijkheid van gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen. Wel kan bijstelling van
gebieden wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid.
Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden dat deze de strekking van de
regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen collectieve en incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken.
Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen per gebied kan verschillen.
Artikelen 2.21 en 4.113 van het Activiteitenbesluit kennen alleen gebiedsdifferentiatie voor collectieve
festiviteiten.
Zesde tot en met het achtste lid
                                                                                                                    172
</pre>

====================================================================== Einde pagina 172 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 173 ======================================================================

<pre>In tegenstelling tot het oude besluit biedt dit Activiteitenbesluit gemeenten de mogelijkheid om in of krachtens
een gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de collectieve festiviteiten en activiteiten. De basis
voor deze bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21, onderdeel a. Hierin wordt wel duidelijk gesteld
dat het moet gaan om voorwaarden ter voorkoming van geluidhinder. Voor de verlichting bij sportbeoefening is
deze mogelijkheid niet in het Activiteitenbesluit opgenomen.
De voorwaarden kunnen gaan over bijvoorbeeld beperking van het geluidsniveau, het bepalen van het
eindtijdstip of gedragsvoorschriften. De keuze om bepaalde voorschriften wel of juist niet op te nemen in de
APV is afhankelijk van de lokale situatie en bestuurlijke prioriteiten. Wanneer er veel (horeca- of andere)
inrichtingen dicht bij geluidgevoelige bestemmingen zoals woonwijken liggen kan het wenselijk zijn om
beperkende voorwaarden op te nemen. Anderzijds kan ook gekozen worden om bedrijven meer geluidsruimte
te geven en (net als onder het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer) geen voorwaarden
in de APV op te nemen. Daarbij is het wel zo dat voortaan de regeling voor collectieve festiviteiten geldt voor
àlle type A- en B-inrichtingen onder het Besluit en niet alleen voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen.
Voor de hoogte van het geluidsniveau in het zesde lid wordt bij het Activiteitenbesluit een suggestie gedaan van
10 of 20 dB(A) hoger dan de reguliere norm. Bij enkele gemeenten wordt mogelijk een aanvullende norm
opgenomen voor lagere frequenties (gesteld in dB(C). De reden voor een geluidsnorm met gebruik van een C-
filter is het effect van lage bastonen bij hogere geluidsniveaus. Bij de C-filter worden deze lage frequenties
sterker meegewogen dan bij een A-filter vanwege de problematiek met lage geluidsfrequenties. Een andere
mogelijkheid is, als woningen op grotere afstand van de inrichtingen liggen, een geluidsnorm op een vaste,
kortere afstand van de inrichtingen op te nemen.
In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Activiteitenbesluit is onversterkte muziek
uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden hiervoor is dat maatregelen ter beperking van de
geluidsemissies moeilijk zijn. Dit betekent dat voor onversterkte muziek in principe geen maximum geluidsnorm
geldt. Op basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het Activiteitenbesluit hebben gemeenten
wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke verordening aan te passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere
geluidsnormen gelden niet bij festiviteiten, waardoor bedrijven dan meer geluid mogen produceren. Om de
omgeving enige bescherming te bieden en geluidniveaus van onversterkte muziek bij festiviteiten te begrenzen
is onversterkte muziek meegenomen in de geluidsnorm.
Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid buiten
beschouwing gelaten. Dit in tegenstelling tot de Handleiding meten en rekenen industrielawaai. Hiervoor wordt
aangesloten bij de systematiek en motivatie uit het Besluit: in de handleiding is de correctie geïntroduceerd met
het oog op continubedrijven. Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die
bijvoorbeeld om 1.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de nachtperiode hoger mag zijn
door correctie voor de resterende nachtperiode. Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de
bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid niet toegestaan.
In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te voorkomen dat feesten bij bedrijven
zonder wettelijke sluitingstijden (theoretisch) de hele nacht door kunnen gaan.
Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten voor inrichtingen in een
gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en 4.113 van het Activiteitenbesluit. Volgens artikel 2.21,
eerste lid, onderdeel b kan de raad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop individuele
                                                                                                                 173
</pre>

====================================================================== Einde pagina 173 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 174 ======================================================================

<pre>inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen verkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele
festiviteit is een festiviteit die aan één of een klein aantal inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld een
optreden met levende muziek bij een café, een jubileum, een personeels- of straatfeest of een “vroege vogels”-
toernooi. In het Besluit is bepaald dat het maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden
maximaal 12 dagen of dagdelen per jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft de bevoegdheid om,
rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het aantal te verlagen. In het onderhavige
artikel dient de raad in de verordening te bepalen hoeveel incidentele festiviteiten per inrichting maximaal zijn
toegestaan in de gemeente. Het maximum aantal van 12 incidentele festiviteiten is ongewijzigd in vergelijking
met de vorige regeling voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen. Wat wel verandert is dat de regeling nu ook
geldt voor festiviteiten bij alle andere type A- en B-inrichtingen die onder het Besluit vallen. Dit betekent dat
bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren, opslag- en transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven een beroep
op deze regeling kunnen doen. De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt, zijn de type C-
inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven of vallen onder Besluit landbouw of Besluit
glastuinbouw).
Tweede lid
Volgens artikel 4.113, eerste lid, van het Activiteitenbesluit moet bij inrichtingen de verlichting voor
sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport
wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel 4.113 kan hiervan
worden afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere competities en recreatieve
wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie bij het houden van een
veteranentoernooi of een “vroege vogels”-toernooi. Volgens het Activiteitenbesluit is het maximum aantal dagen
waarvoor de beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per jaar.
Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande toelichting
bij het eerste lid.
Volgens de toelichting bij het Activiteitenbesluit blijft ook bij gebruik van artikel 4.113, tweede lid, de algemene
zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte voor de sportinrichtingen gelden, al is enige mate van
hinder is bij incidentele activiteiten aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare lichthinder
in geval van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd gezag.
Zesde e.v.
In tegenstelling tot het oude besluit horeca-, sport en recreatie-inrichtingen biedt het Activiteitenbesluit
gemeenten de mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de
incidentele festiviteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21, onder b. Voor
de algemene toelichting over de mogelijkheid om voorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij het
zesde tot en met het tiende lid wordt kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting bij artikel 4:2 van
de model-APV, zesde tot en met het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten geldt de regeling voor
incidentele festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het Activiteitenbesluit in plaats van alleen voor
horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen zoals onder het oude besluit.
In 2016 is er, onder meer met het kenniscentrum Infomil gesproken over de betekenis van het woordje “in” in
artikel 2:21, onder b, van het Activiteitenbesluit. Conclusie is dat de wetgever daarmee niet heeft bedoeld dat
het hier alleen over de binnenruimte van een inrichting gaat. “in de inrichting” kan dus ook slaan op
bijvoorbeeld een bij een inrichting behorend terras in de open lucht. Dat betekent dat de bepaling in het achtste
lid van dit artikel, die de incidentele activiteiten wel beperkt tot de binnenruimte, niet bindend is voor de raad.
De raad kan dus dit artikel aanpassen en zo doende bepalen dat de incidentele activiteit ook in de buitenruimte
van de inrichting mag plaatsvinden.
                                                                                                                  174
</pre>

====================================================================== Einde pagina 174 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 175 ======================================================================

<pre>Er zijn redenen om incidentele festiviteiten te beperken tot de binnenruimte. Geluid vanuit de binnenruimte is
eenvoudiger beheersbaar. De VNG kiest er daarom voor om deze bepaling ongewijzigd te laten. Het
tegenargument daarbij is dat het voor de doelstelling van dit artikel niet bepalend is waar het geluid wordt
geproduceerd, zolang de normen maar niet worden overschreden. Zoals hiervoor al genoemd: wet laat de raad
de ruimte om deze bepaling zo te herschrijven dat incidentele activiteiten ook kunnen plaatsvinden in de
buitenruimte van een inrichting.
In het negende en tiende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te produceren bij een festiviteit beperkt tot
binnen de gebouwen van de inrichting. Gebouwen hebben over het algemeen een bepaalde geluiddempende
werking. Op het buitenterrein zijn minder mogelijkheden voor het beperken van geluidemissies. Daarbij is het
zo dat de regeling niet langer alleen geldt voor horeca, sport- en recreatie-inrichtingen maar ook voor alle andere
type A- en B-inrichtingen, wat met name een belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in de
omgeving die op verschillende momenten festiviteiten organiseren. Voor muziekgeluid op buitenpodia of het
buitenterrein van horecagelegenheden bij evenementen, kan dit in de evenementenvergunning worden
geregeld.
Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten
[gereserveerd]
De burgemeester heeft deze (autonome) bevoegdheid op grond van artikel 174 van de Gemeentewet, waarbij is
bepaald dat de burgemeester is belast met de uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben
op het toezicht op de voor publiek openstaande gebouwen en andere openbare vermakelijkheden. Die
bevoegdheid van de burgemeester hoeft in de verordening niet te worden herhaald.
Artikel 4:5 Onversterkte muziek
Dit artikel sluit aan op de artikelen 2.17, 2.18 en 2.20 van het Activiteitenbesluit. Het artikel is alleen gericht op
onversterkte muziek vanuit inrichtingen en niet buiten inrichtingen. Of er sprake is van een inrichting, wordt
bepaald door de Wet milieubeheer. In het Activiteitenbesluit is onversterkte muziek uitgezonderd van de
algemene geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18, eerste lid, onder f, jo. vijfde lid, van het
Activiteitenbesluit, expliciet de bevoegdheid gekregen om voor onversterkte muziek regels op te nemen in de
APV. Door het feit dat de hinderbeleving van onversterkte muziek zeker niet lager is dan die van versterkte
muziek, dient deze op gelijke wijze te worden beschermd. De geluidwaarden kunnen door de gemeenten zelf
worden bepaald. Het kan zijn dat u er de voorkeur aan geeft hogere waarden vast te stellen, bijvoorbeeld
vanwege oude, meer gehorige panden. Deze keuze is aan de gemeente.
Gemeenten kunnen op basis van artikel 2.20 voor geluid maatwerkvoorschriften vaststellen. Er kan op basis van
artikelen 2.20 en 2.17 (en dus indirect artikel 2.18) voor gekozen worden om ook maatwerkvoorschriften vast te
stellen voor onversterkte muziek. Deze kunnen dan mogelijk wel afwijken van hetgeen in de APV gesteld wordt.
Dit kan verwarrend zijn voor bedrijven die meer of minder geluid mogen produceren bij versterkte
(maatwerkvoorschriften) dan bij onversterkte muziek (APV). Om de geluidsnormen voor versterkte muziek gelijk
te kunnen maken aan onversterkte muziek, is dit artikel op genomen.
Om vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te geven tot het hobbymatig
beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in het tweede lid een mogelijkheid gecreëerd om een aantal uur
in de week uitgezonderd te zijn van de geluidsniveaus. In artikel 2 wordt gesproken over “oefenen”. Op deze
manier worden festiviteiten en optredens voor publiek uitgesloten. Er is sprake van oefenen als men muziek
maakt zonder dat er publiek aanwezig is.
                                                                                                                    175
</pre>

====================================================================== Einde pagina 175 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 176 ======================================================================

<pre>De genoemde geluidsniveaus in het eerste lid onder tabel e zijn niet van toepassing op;
a. het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging of het bijwonen
van godsdienstige of levensbeschouwelijke bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede geluid in verband met
het houden van deze bijeenkomsten of plechtigheden;
b. het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens het hijsen en strijken van de nationale
vlag bij zonsopkomst en zonsondergang op militaire inrichtingen;
c. het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire muziekcorpsen in de buitenlucht
gedurende de dagperiode met een maximum van twee uren per week op militaire inrichtingen.
Artikel 4:6 Overige geluidhinder
Door in het eerste lid de zinsnede “een inrichting in de zin van de Wm of het Activiteitenbesluit” op te nemen
wordt de afbakening direct vastgelegd. Een inrichting in de zin van de Wm heeft ofwel een milieuvergunning
nodig (waarin geluidsvoorschriften zijn opgenomen) ofwel zijn algemene regels op grond van het
Activiteitenbesluit van toepassing. In deze algemene regels zijn ook geluidsvoorschriften opgenomen.
In de praktijk zullen vooral de Zondagswet, Wet Geluidhinder, Wom, het Vuurwerkbesluit een
afbakeningsdiscussie opleveren. Daarom is gekozen om deze wetten afzonderlijk te benoemen in het derde lid.
De provinciale milieuverordening is toegevoegd in dit lid. In een provinciale milieuverordening kunnen
namelijk zogenaamde milieubeschermingsgebieden worden aangewezen, waaronder stiltegebieden. Voor deze
stiltegebieden kunnen bij provinciale milieuverordening regels over het voorkomen en beperken van
geluidhinder worden gesteld, waaronder verbodsbepalingen. De provinciale milieuverordening gaat in dit geval
voor de gemeentelijke verordening.
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de Gemeentewet dat
de bepalingen van de model-APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door een wet, AMvB of een
provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling.
De formulering van de afbakeningsbepaling in het derde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie
uitgebreid daarover onder het kopje Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.
Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere regelingen niet voorzien. Onder
andere valt te denken aan:
- een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een kermis, een heidefeest, een braderie, een
rally, enz.;
- het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of muziek maken of mededelingen
doen;
- het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
- het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
- het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers en heistellingen;
                                                                                                                176
</pre>

====================================================================== Einde pagina 176 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 177 ======================================================================

<pre>- het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz.
- overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door het beoefenen van
“lawaaiige” hobby’s, het voortdurend bespelen van muziekinstrumenten, het gebruiken van elektro- akoestische
apparatuur, het laten draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz. Met name voor deze vormen van
geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria of normen. Dit behoeft ook niemand te verwonderen: de
bron van geluidhinder is niet een bepaalde, aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke
gedraging betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden nagegaan in welke situatie en gedurende
welke tijden er sprake is van geluidhinder, en welke maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt
daarbij zal moeten zijn dat een zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden
aanvaard. Het college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met voorschriften.
Vierde lid
Het tweede lid maakt een ontheffing van het verbod in het eerste lid mogelijk. Vanwege de overlast en ergernis
die geluidsoverlast oplevert is er van afgezien om hier een lex silencio positivo toe te passen.
Bedacht moet worden dat klachten over vormen van geluidhinder nogal eens een minder goede
verstandhouding tussen buren of omwonenden als achtergrond hebben. Normale handelingen worden dan
eerder als (geluid)hinderlijk ervaren, terwijl men minder geneigd is aan een afdoende oplossing mee te werken.
In de voorbeeldbepalingen 4:6a tot en met 4:6e (zie hierna) is in het eerste lid de zinsnede “buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer” opgenomen.
Ook deze bepalingen zullen moeten worden uitgezonderd voor de gevallen waarin de bepaling een regeling
geeft voor activiteiten waarop ook de Wm ziet. Gebeurt dit niet dan loopt de bepaling het risico onverbindend
verklaard te worden. Deze voorbeeldbepalingen vallen – net als artikel 4:6 zelf – onder voorschriften over
overlast in het algemeen. Om die reden staat “geluid” steeds tussen haakjes: neemt u artikel 4:6 (en specifieke
bepalingen) op in hoofdstuk 2, afdeling 11, Maatregelen tegen overlast en baldadigheid, dan dient de toevoeging
“geluid” uiteraard te vervallen. De voorbeelden zijn – net als artikel 4:6 – gebaseerd op de verordenende
bevoegdheid krachtens de Gemeentewet. Let wel: door het opnemen van de voorbeelden 4:6a tot en met 4:6e is
artikel 4:6 niet overbodig geworden.
Artikel 4:6a (Geluid)hinder in de openlucht
1. Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer in de openlucht een
geluidsapparaat, een (recreatie)toestel of een (bouw)machine in werking te hebben op een zodanige wijze dat
voor een omwonende of overigens voor de omgeving (geluid)hinder wordt veroorzaakt.
2. Het college kan van het in het eerste lid bepaalde ontheffing verlenen.
3. Het college kan terreinen of wateren aanwijzen, waar het verbod, vervat in het eerste lid, niet van toepassing
is op het in werking hebben van bepaalde in de aanwijzing aangewezen categorieën van geluidsapparaten,
(recreatie)toestellen of (bouw)machines, voor zover wordt voldaan aan de door het college vast te stellen
voorschriften ter voorkoming of beperking van (geluid)hinder.
4. De in het derde lid bedoelde voorschriften kunnen onder meer betreffen:
                                                                                                               177
</pre>

====================================================================== Einde pagina 177 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 178 ======================================================================

<pre>a. het maximale geluidsniveau;
b. de situering van geluidsbronnen;
c. de frequentie en tijden van gebruik.
Jurisprudentie
Weigering ontheffing om voor onbepaalde tijd eens in de twee weken op dinsdag- of donderdagavond van
19.00 tot 21.30 uur luide hardrockmuziek af te spelen op eigen muziekinstallatie, blijft in hoger beroep in stand.
Het opnemen van geluidsnormen in de verordening is een zaak van de gemeentelijke wetgever. ABRS 16-12-
2002, 200202622/1, LJN AE8977.
Voorlopige voorziening, Vergunning onder voorschriften wordt verleend voor het houden van een besloten
buurtfeest voor ongeveer 25 personen. Omvang en karakter van het buurtfeest zijn - naar voorlopig oordeel -
dusdanig te achten dat daarvan in redelijkheid geen geluidhinder als bedoeld in artikel 4.1.5 (oud) van de APV
valt te verwachten. Rb. Zutphen 05-07-2002, 02/972 VEROR 58, LJN AE5178.
Verlening ontheffing, onder voorschriften, voor het ten gehore brengen van carillonmuziek. Vier keer per dag
twee minuten en wekelijks op woensdag- of zaterdagmiddag maximaal 45 minuten. De norm van 75 dB(A) ter
plaatse van woningen is niet voldoende onderbouwd. Het uitgangspunt dat het carillon in het winkelgebied
moet worden gehoord geeft geen, althans onvoldoende blijk dat de belangen van de appellant, die tussen de
toren en het winkelgebied woont, bij de besluitvorming in voldoende mate zijn afgewogen. ABRS 12-12-2001,
200102118/1, LJN AE0239.
Weigering ontheffing voor geluidversterking bij geloofsverkondiging. Grote zorgvuldigheid bij uitoefening
grondrecht. Vz. ARRS 17-08-1990, AB, 1991, 44, m.nt. P.J. Boon, GS, 1991 6913, 3, m.nt. E. Brederveld, JG
91.0144 , BF 1991, 4, m.nt. J.M.H. de Vet-tacken.
Het aan- of afslaan van een CV installatie is niet aan te merken als het verrichten van een handeling in de zin
van het APV-artikel. ABRS 03-06-1996, JG 97.0148. Zie ook Lbr. 97/144.
Vergunningverlening voor het ten gehore brengen van mechanische muziek in winkelstraten. Overlast voor
omwonenden. ABRS 10-03-1995, JG 95.0206, m.nt. A.B. Engberts.
Ontheffing van verbod tot veroorzaken geluidhinder in verband met spelen op trompet. ABRS 07-06-1994, JG
94.0290.
Geluidsvergunning voor feesttent, waarin met ontheffing van burgemeester alcohol wordt geschonken, is gelijk
te stellen aan geluidsvergunning voor horeca-inrichting. Vz. ARRS, JG 92.0395, m.nt. L.J.J. Rogier, GS, 1992,
6945, 4, m.nt. H.Ph.J.A.M. Hennekens.
Weigering vergunning voor rijden met geluidswagen, Wnd. Vz. ARRS 02-11-1990, GS, 1992, 6937, 6, m.nt. E.
Brederveld.
Carillonmuziek. Waar in het verleden geregeld over het bespelen van carillons, en dan vooral voor zover dit als
geluidsoverlast werd ervaren, geregeld “succesvol” geprocedeerd word (bijvoorbeeld ABRvS 19-12-2001,
<<JM>> 2002/54 en BR 2002, 58, p. 319 en ABRvS 28-06-2006, AB, 2006, 289), zal dit vanwege de
wijziging van het Activiteitenbesluit niet langer mogelijk zijn; uitsluitend als een gemeente dit in een
                                                                                                                178
</pre>

====================================================================== Einde pagina 178 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 179 ======================================================================

<pre>verordening regelt, kunnen aan onversterkte muziek in het algemeen en carillons in het bijzonder nog
voorwaarden gekoppeld worden.
Klokgelui Tilburgse pastoor. De rechtbank heeft geoordeeld dat artikel 109a van de APV van de gemeente
Tilburg de in artikel 10, tweede lid, van de Wom omschreven bevoegdheid niet overschrijdt. Artikel 109a van
de APV heeft niet het gestelde effect dat de belijding van godsdienst illusoir wordt en is niet in strijd met artikel
6 van de Grondwet. De wijze waarop het klokgelui dor artikel 109a van de APV aan banden is gelegd, wordt
toegestaan door artikel 10 van de Wom. De rechtbank is tevens verwerpt tevens het standpunt dat artikel 109a
van de APV aan het BARIM dient te worden getoetst. Hierbij neemt zij in aanmerking dat artikel 109a van de
APV zijn grondslag niet vindt in de Wm of een tot de Wm te herleiden algemene maatregel van bestuur, maar
slechts in de Wom. Daarom leidt strijd met een bepaling van het BARIM – zo daarvan sprake zou zijn – op
zichzelf niet tot de conclusie dat artikel 109a van de APV wegens onverbindendheid buiten toepassing moet
blijven. Rb. Breda 20-10-2010 (LJN: BO1112).
Artikel 4:6b Mosquito
Een “mosquito” is een apparaatje dat een hinderlijke hoge pieptoon veroorzaakt die alleen voor jongeren tot
een leeftijd van ongeveer 25 jaar hoorbaar is. Dit apparaat wordt in meer dan honderd Nederlandse gemeenten
gebruikt ter bestrijding van overlast door hangjongeren.
Het gebruik van de mosquito is effectief, maar omstreden. Hoewel uit onderzoek van onder meer TNO blijkt
dat de mosquito bij normaal gebruik geen gezondheidsschade oplevert, wordt met het aanbrengen ervan in
ieder geval de bewegingsvrijheid van jongeren beperkt, die wordt beschermd door artikel 2 van het Vierde
Protocol bij het EVRM. Voor een uitvoeriger schets van de mensenrechtelijke en verdragsrechtelijke bezwaren
verwijzen wij naar de notitie “Handreiking gebruik mosquito door gemeenten” die als bijlage is toegevoegd bij
de VNG ledenbrief van 17 juni 2010: http://www.vng.nl/eCache/DEF/97/314.html.
Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging
Algemeen
Bij de aanpassing van de model-APV in 2004 is een groot aantal bepalingen in deze afdeling geschrapt en
ondergebracht in een aparte Model Afvalstoffenverordening.
Artikel 4:7 Straatvegen
Dit artikel bevat een verkeersbeperkende bepaling. Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de raad op
basis van artikel 149 van de Gemeentewet bevoegd tot het treffen van regelen die andere belangen dan
verkeersbelangen beogen te dienen, tenzij deze regels ondanks het afwijkende motief zo diep en zo algemeen
ingrijpen in het normale verkeer op wegen dat het stelsel van de WVW wordt doorkruist. Zie HR 21-06-1966, NJ
1966, 417, m.nt. W.F. Prins (bromfietsenverbod Sneek) en HR 23-12-1980, NJ 1981, 171, m.nt. Th.W. van Veen
(rijverbod Schiermonnikoog).
Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
Doorgaans beter bekend onder de naam “wildplassen”. Momenteel zijn er veel gemeenten die in het kader van
een lik-op-stuk-beleid onderhavige bepaling strikt handhaven. Sommige gemeenten hebben in de APV een
mogelijkheid gecreëerd om ook buiten de bebouwde kom plaatsen aan te wijzen waar wildplassen is verboden,
bijvoorbeeld bij veelbezochte parkeerterreinen en picknickplaatsen, vanwege de daar ondervonden overlast.
                                                                                                                   179
</pre>

====================================================================== Einde pagina 179 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 180 ======================================================================

<pre>Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten gebouwen
Dit artikel is bij de herziening van 2004 hernummerd van 4.4.8 in 4.2.3, wegens het vervallen van afdeling 4.2
(oud) en het vervallen van enkele artikelen van afdeling 4.4. Zie daarover onder de algemene toelichting bij
afdeling 4.2. In 2008 is het artikel hernummerd naar 4:9.
Dit artikel betreft een samenvoeging van de in de Model-bouwverordening geschrapte artikelen 334 en 336.
Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet direct het bouwwerk maar meer de omgeving betreffen, is tot
onderbrenging in de model-APV besloten. Zie daarover ook Gst. nr. 6849, 14, m.nt. mr. J.M.H.F. Teunissen.
Afdeling 3. Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast
Artikel 4:10 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit oogpunt van welstand en
bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare opslag van bromfietsen en caravans e.d., en
landbouwproducten . Het college is bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar deze opslag verboden is c.q.
aan bepaalde regels gebonden is.
Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover de in deze bepaling genoemde
activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan worden opgetreden op basis van andere in deze
verordening opgenomen voorschriften.
Afbakening
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer” op te nemen wordt
de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd. Hierdoor vervalt in het vierde lid de afbakening met
de Wet milieubeheer.
Artikel 4:11 Stankoverlast door gebruik van meststoffen
Vanuit dereguleringsoogpunt is dit artikel in 2008 uit de Model-Apv geschrapt. Via de Messtoffenwet wordt veel
geregeld. Op zandgronden mag maar zeer beperkt mest wordt uitgereden (ca 6 maanden per jaar). Veel mest
wordt bovendien al emissie-arm, dus stankarm aangewend.
Artikel 4:12 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame
Vanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van administratieve lasten is in 2007 het
oude artikel ingrijpend herzien. Dat hield in dat de reclamevergunning geheel verdween en vervangen werd
door een algemene regel die verbiedt om door middel van een reclame het verkeer in gevaar te brengen of
hinder dan wel overlast te veroorzaken voor omwonenden. Het betreffende artikel is ook uit de Model-APV
geschrapt.
Op verzoek van de sector Stedelijke Ontwikkeling en Beheer (SOB) is dit artikel in 2014 teruggekeerd in
oorspronkelijke staat zoals het was in 2009. Het vrijlaten van reclame had geleid tot een aantal ongewenste
situaties uit het oogpunt van welstand en horizonvervuiling. Gelet hierop is dit artikel ook in deze verordening
opgenomen.
                                                                                                               180
</pre>

====================================================================== Einde pagina 180 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 181 ======================================================================

<pre>Onverminderd het voorgaande is voor een reclame van enige omvang of betekenis doorgaans een
bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan worden getoetst.
Artikel 4:12 is niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de Grondwet wordt de
handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers uitgezonderd.
Wabo
Op een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de Wabo van toepassing.
Omdat een zodanig stelsel in de model-APV geschrapt is, is daarvoor geen regeling opgenomen.
Afleidende objecten langs snelwegen
Rijkswaterstaat heeft op 21 oktober 2011 het “Beleidskader afleidende objecten langs snelwegen” vastgesteld.
De hoofdlijn voor objecten (waaronder reclame) is nu:
- bewegende objecten of beelden zijn niet toegestaan
- de objecten of beelden mogen niet verblinden (moeten voldoen aan richtlijn lichthinder)
- de objecten of beelden moeten op voldoende afstand van de rijbaan zijn geplaatst.
De APV kan op dit soort objecten van toepassing zijn, namelijk als de grond langs de snelweg valt binnen het
begrip “weg” of binnen de definitie van “openbare plaats” als genoemd in artikel 1:1 van deze
modelverordening. In dat geval zal het rijksbeleidskader handvaten kunnen bieden om te bepalen of het object
het verkeer in gevaar brengt.
Jurisprudentie
Artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR zijn alleen in het geding zijn als de verspreiding van
reclame zo zeer aan banden zou zijn gelegd dat de vrijheid om reclame te maken zelf zou worden aangetast (JG
95.0207, AB 1995, 163).
Geen strijd met artikel 10 van het EVRM en 19 van het IVBPR aangezien het verbod bij wet is voorzien en
noodzakelijk in een democratische samenleving ter voorkoming van wanordelijkheden en ter bescherming van
rechten van derden (HR 01-04-1997, NJ 1997, 457).
Nu in dit geval de Woningwet van toepassing is, heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat naast
de door hen verleende bouwvergunning voor de oprichting van de reclamezuil niet ook een reclamevergunning
als bedoeld in artikel 4.7.2 van de APV is vereist. Zij hebben dan ook terecht het verzoek om toepassing van
bestuursdwang ten aanzien van de dubbelzijdige lichtreclamezuil afgewezen. ABRS 13-11-2002, Gst, 2003,
7180, 34, m.nt. J.Teunissen.
Anders dan het college meent, is het welstandstoezicht in het kader van de Woningwet niet beperkt tot toetsing
van bouwkundige elementen. ABRS 04-12-2002, Gst, 2003, 7180, 35, m.nt. J. Teunissen.
Meer recent in dezelfde zin ABRS 02-06-2004, LJN AP0370.
Artikel 4:13 Vergunningplicht lichtreclame
                                                                                                                 181
</pre>

====================================================================== Einde pagina 181 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 182 ======================================================================

<pre>[gereserveerd]
In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is een zorgplicht opgenomen die ertoe
verplicht geen lichthinder te veroorzaken. Daarmee vervalt de noodzaak om dit onderwerp bij APV te regelen.
Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen
Algemeen
Met de intrekking van de Wet op de openluchtrecreatie (hierna: WOR) per 1 januari 2008 heeft de Rijksoverheid
bedoeld een nogal omslachtig stuk regelgeving te dereguleren. De VNG heeft daarop geadviseerd in de APV
drie artikelen op te nemen. Daarmee wordt de ruimte die gemeenten met de intrekking van de wet is geboden
op een lastenarme manier ingevuld. Zie voor verdere informatie de VNG ledenbrief nr. 05/128 en nr. 07/125.
Voor de manier waarop een gemeente haar kampeer- en recreatiebeleid kan vormgeven zie de VNG-publicatie
in de groene reeks nummer 129 “Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor
bestuurders en ambtenaren”.
Artikel 4:14 Begripsbepaling
In de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen, kampeerwagen en caravan.
Artikel 4:15 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129 “Het
kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.
Lex silencio positivo
Dit artikel dient met name de bescherming van natuur en milieu. Het zou hoogst onwenselijk zijn als er een
vergunning van rechtswege zou ontstaan die toestaat dat in een kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt.
Paragraaf 4.1.3.3. van de Awb wordt niet van toepassing verklaard.
Artikel 4:16 Aanwijzing kampeerplaatsen
Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129 “Het
kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.
Afdeling 6. Dode gezelschapsdieren
In artikel 4:17 worden het verboden om onder andere een gestorven dier te begraven, mits dit binnen een
afstand van 50 meter van een woning of waterput geschiedt en de kuil een diepte heeft van ten minste 80 cm.
Deze bepaling leidt uitzondering voor zover daarover bepalingen zijn opgenomen in de Wet dieren.
Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente
Afdeling 1. Parkeerexcessen
Algemeen
                                                                                                           182
</pre>

====================================================================== Einde pagina 182 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 183 ======================================================================

<pre>Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen
Sinds de inwerkingtreding van de WVW kunnen verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de
verkeersveiligheid en de vrijheid van het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde
milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter voorkoming of beperking van overlast, hinder
of schade dan wel aantasting van het karakter of de functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer
(zie artikel 2, tweede lid, van de WVW).
Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement een nieuw artikel 2a in de
Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt als volgt:
“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij verordening regels vast te stellen
ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of
krachtens deze wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens krachtens deze wet zich daar niet toe
lenen.”
Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook blijkt uit de toelichting bij dit
amendement. Artikel 2a van de WVW geeft derhalve aan dat gemeenten bevoegdheid zijn om
parkeerexcessenbepalingen vast te stellen. De grondslag voor dergelijke bepalingen is overigens gewoon artikel
149 van de Gemeentewet.
Begrip “parkeerexces”
In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip “parkeerexces” precies inhoudt.
Degene die tot taak heeft hieromtrent verbodsbepalingen te formuleren, zal evenwel tevoren dienen te weten
wat dit begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het verkeer aan een voortschrijdende ontwikkeling
onderhevig is, is van het begrip “parkeerexces” bezwaarlijk een voldoende concrete definitie te geven. Blijkens
de jurisprudentie kan onder het begrip “parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen,
dus:
a. wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de verdeling van de beschikbare parkeerruimte
jegens andere weggebruikers, die gelegenheid om te parkeren behoeven, buitensporig is en uit dien hoofde niet
toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke aanvulling), en
b. wanneer het gebruik van de weg als parkeerplaats op zich zelf niet ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de
aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde doel of het aantal te parkeren voertuigen relatief gezien een
te grote ruimte opeist in vergelijking met de behoefte aan parkeerruimte van anderen; alsook
c. wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere motieven, zoals het tegengaan van
aantasting van de openbare orde of veiligheid en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke aanvulling).
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats van een parkeerexces sprake is
als het gaat om excessief gebruik van de weg, strijdig met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt
de zienswijze van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste plaats bestemd om
zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van
bepaalde (categorieën van) voertuigen, die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur
gerechtigd strengere eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij mag het niet te diep ingrijpen in
het “normale” verkeer, en dus ook niet in het “normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de
                                                                                                                183
</pre>

====================================================================== Einde pagina 183 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 184 ======================================================================

<pre>geldende wettelijke verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de HR, NG 1974, p. S88, m.nt. jhr. J.J.M.M.
van Rijckevorsel.
Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren op de weg gepaard gaat met
ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente, beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de
veiligheid van personen. Al deze vormen van excessief, hinderlijk en ontsierend gebruik van de weg kunnen
door de gemeentelijke wetgever aan regels worden gebonden. Zie bij voorbeeld de beide Dordtse arresten van
de Hoge Raad, HR 15-061971, NJ 1971, 432, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 32, m.nt. A. Herstel, OB 1972,
XIV.1.2.2, nr. 32566 en 25-04-1972, NJ 1972, 296, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A. Herstel, OB
1972, XIV. 1.2.2, nr. 32567, NG 1972, p. S 75, m.nt. J.H. van dcr Veen.
Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingen
Gezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een onderscheid te maken tussen
twee soorten van excessief gebruik van de weg: gevallen die excessief zijn op grond van een verkeersmotief en
die als “parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander motief aan het stellen
van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Er bestaat geen noodzaak deze soorten in aparte verordeningen
onder te brengen, een parkeerexcessenverordening respectievelijk de algemene plaatselijke verordening.
Het verdient aanbeveling de thans voorgestelde modelbepalingen in hun geheel onder te brengen in de
algemene plaatselijke verordening, en wel in een hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de huishouding
der gemeente”. Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven plaatsing in een ander hoofdstuk, omdat
aan deze bepalingen meerdere motieven ten grondslag liggen.
Met het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van de modelbepalingen blijken de aan de
bepalingen ten grondslag liggende motieven niet steeds uit de tekst van de bepalingen. Het is daarom
verstandig, dat in de toelichting op de bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden gebracht. Een van de
voordelen van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde gedraging verbieden, doch op grond van
verschillende motieven, in één artikel kunnen worden samengebracht.
In de afdeling “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen, die niet kunnen worden
aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan gesproken kan worden als het gaat om gedragingen
op de weg in de zin van de WVW. Daar deze voorschriften door het publiek wel als zodanig (zullen) worden
ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen in deze paragraaf te regelen. Men denke hierbij
aan een onderwerp als het “aantasten van groenvoorzieningen”.
Beperking tot gedragingen op de weg?
Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de zin van de WVW. Onder weg
verstaat de model-APV ingevolge artikel 1:1 hetzelfde als de WVW daaronder verstaat. In artikel 1, eerste lid,
onder b, van de WVW wordt het begrip wegen als volgt omschreven “alle voor het openbaar verkeer
openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen
behorende paden en bermen of zijkanten”.
In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld die als parkeerexcessen “in
eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben de artikelen 5:6, eerste lid, onder b, 5:7, eerste lid, en
5:10 ook betrekking op gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW. Beperking van de hierin neergelegde
verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor de hand, wanneer men let op het motief dat aan deze
bepalingen ten grondslag ligt. Deze bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen.
                                                                                                               184
</pre>

====================================================================== Einde pagina 184 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 185 ======================================================================

<pre>Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar gesteld, indien zij buiten de weg (in
de zin van de WVW) zijn gepleegd. Indien aan een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen,
is de werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin van de WVW). Zie bijvoorbeeld de
artikelen 5:2 en 5:8, tweede lid.
Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten grondslag. Toch regelen
ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg (in de zin van de WVW). Voor zover deze gedragingen
plaatsvinden buiten de weg, kan hiertegen reeds op basis van andere voorschriften in voldoende mate worden
opgetreden. Zie bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1 (oud)).
Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende parkeerexcessen – zowel de “eigenlijke” als
de “oneigenlijke” – zoveel mogelijk in een afdeling samengevoegd. De bedoelde gedragingen zullen door het
publiek immers alle als parkeerexces worden ervaren.
Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van “voertuig” en “parkeren” is
aansluiting gezocht bij de in de wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte definities. Uit de
verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet slechts betrekking hebben op gedragingen op de weg (in
de zin van de WVW).
Vervangende parkeergelegenheid
Complementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde categorieën voertuigen - in
het bijzonder voor vrachtwagens - de aanwezigheid van vervangende parkeergelegenheid moeten worden
bezien.
Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf hiervoor behoren te zorgen. De
indruk bestaat, dat er (met name buiten de werkuren) in diverse gevallen op de bedrijfsterreinen toch voldoende
parkeergelegenheid voor de eigen vrachtwagens is of kan worden gecreëerd. In beginsel is het niet onredelijk te
achten, dat de chauffeurs die op enige afstand van hun bedrijven wonen, hun vrachtwagens ’s avonds en in het
weekeinde niet meer voor de woning, maar bij voorbeeld op het eigen bedrijfsterrein parkeren en dat zij zich,
evenals andere forensen, met “normale” vervoermiddelen begeven van het bedrijf naar de woning en
omgekeerd.
Bij onderscheidene bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte. Verder zijn de kosten,
verbonden aan het creëren van eigen parkeergelegenheid, dermate hoog, dat er de voorkeur aan gegeven zal
worden het parkeren van die vrachtwagens, waarvoor het bestaande eigen terrein geen plaats biedt, te doen
geschieden op openbare wegen en terreinen.
Om aan de zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, zou de overheid het parkeren
kunnen blijven toelaten (of wellicht zelfs parkeergelegenheid kunnen scheppen) op parkeerterreinen en op die
wegen waar het parkeren van vrachtwagens op weinig of geen bezwaren stuit. Hoewel er niet a priori van een
plicht van de gemeentelijke overheid tot aanleg van vervangende parkeergelegenheid kan worden gesproken,
mag er anderzijds van worden uitgegaan dat naleving van de hier bedoelde verbodsbepalingen met des te meer
reden gevergd kan worden, wanneer de belanghebbende een andere parkeerplaats als alternatief ter beschikking
staat. In het bijzonder kan zulks het geval zijn ten aanzien van exploitanten van bestaande bedrijven, aan wie
onder omstandigheden bezwaarlijk een ontheffing kan worden onthouden, wanneer een redelijk te realiseren
alternatief voor hen ontbreekt.
Voor het geval van gemeentewege tot aanleg van een parkeerplaats wordt overgegaan, zal er wellicht van het
gemeentebestuur een zekere waarborg worden verwacht dat voertuigen op een dergelijk parkeerterrein veilig
                                                                                                              185
</pre>

====================================================================== Einde pagina 185 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 186 ======================================================================

<pre>kunnen worden gestald. In het algemeen kan niet worden gesteld, dat de gemeentelijke overheid een dergelijk
verlangen dient te honoreren. Immers, parkeerterreinen hebben, zo zij al onder toezicht staan, dit toezicht
zelden ook ’s nachts; bovendien is de toezichthouder in het algemeen niet aansprakelijk voor aan de gestalde
voertuigen door derden toegebrachte schade; men denke hierbij aan de zogenaamde exoneratieclausules.
Ten slotte zij erop gewezen dat een eventueel door de gemeente aan te leggen parkeerterrein voor vrachtwagens
zal moeten passen binnen een planologisch kader (bestemmingsplan).
Parkeerplaatsen zouden kunnen worden aangeduid met een bord model E4 van bijlage 1 van het RVV 1990.
De aanduiding van parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de voorkoming van parkeerexcessen
moet gebeuren op basis van de betreffende bepalingen uit de APV en niet op basis van verkeersborden die
gebaseerd zijn op de wegenverkeerswetgeving.
Ontheffingen
Bij de onderscheidene verbodsbepalingen is aangegeven ten aanzien van welke bepalingen de mogelijkheid tot
het verlenen van ontheffingen als een noodzakelijk element moet worden beschouwd. Met name zal ten
aanzien van bestaande bedrijven aan het verlenen van een ontheffing, waaraan voorschriften kunnen worden
verbonden en welke een naar plaats of tijd beperkt karakter hebben, niet steeds kunnen worden ontkomen.
Overleg met vervoerders(organisaties)
Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de betrokken chauffeurs en bedrijven
betreffende de vaststelling of uitvoering van parkeerregelingen van vrachtwagens e.d.
Jurisprudentie
De Afdeling rechtspraak van de Raad van State bevestigt dat een gemeentelijke parkeerexcessenregeling niet
strijdig is met de Wegenverkeerswet (oud) en haar uitvoeringsregelingen, zoals het RVV (oud). ARRS 03-12-
1992, JG 93.0120.
Artikel 5:1 Begripsbepalingen
De definitie van “weg” in artikel 1:1 van deze verordening is ook op deze afdeling van toepassing. Concreet gaat
het om alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende
bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten. De artikelen 5:2, 5:3, 5:4,
5:5, 5:6, eerste lid, onder a, 5:7, 5:8, tweede lid, en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte” parkeerexcessen
betrekking. De andere artikelen in deze afdeling strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg in de zin
van de WVW.
Onder a
Om te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid zal bestaan, is een definitie van
dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen de definitie van “voertuigen” die in artikel 1, onder al, van
het RVV 1990 wordt gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel zijn: fietsen, bromfietsen,
gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens. Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens,
kinderwagens, rolstoelen e.d. is een uitzondering gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te ruime
strekking zouden krijgen.
                                                                                                               186
</pre>

====================================================================== Einde pagina 186 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 187 ======================================================================

<pre>Fietsen, bromfietsen en gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie van voertuigen. Ook deze
kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden daarom als voertuig beschouwd.
Onder b
De omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in artikel 1, onder ac, van het RVV
1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder parkeren: het laten stilstaan van een voertuig anders dan gedurende de
tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of uitstappen van passagiers of voor het
onmiddellijk laden of lossen van goederen. De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of
laten staan van voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde
verbodsbepalingen blijven. Het onmiddellijk in- en uitstappen van personen en het onmiddellijk laden en lossen
van goederen zijn dan immers activiteiten die door deze modelbepalingen niet worden bestreken. Evenmin
zullen deze bepalingen van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij een garagebedrijf stilstaan
om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van parkeren.
Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich ook tot niet-bestuurders die
anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de eigenaar, huurder, opdrachtgever etc.) zodat de zinsnede
“het laten stilstaan” een iets ruimere strekking heeft dan in de wegenverkeerswetgeving gebruikelijk is. Die
ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere belanghebbenden bij het voertuig (dan de bestuurder)
kunnen worden aangesproken op niet-naleving van de (parkeer)verboden in deze afdeling.
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
Eerste lid
Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers excessieve vormen kan
aannemen, is in het eerste lid daarom expliciet bepaald dat onder “verhuren”, zoals in het eerste lid bedoeld,
mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor het geven van rijlessen of voor het vervoeren van
personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de weg door rijschoolhouders en
taxiondernemers worden opgetreden.
Tweede lid
Onder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel over de vraag of met een
bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij
het gebruik van de term “vergen” beschikt men over een meer objectieve maatstaf.
Derde lid, onder a
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en exploitanten van garage-,
herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun
toebehoren of zijn toevertrouwd. Bij het opstellen van deze bepaling is er naar gestreefd de delictomschrijving
zoveel mogelijk vrij te houden van elementen waarvan de bewijslevering moeilijkheden kan opleveren.
Niettemin kan met name het bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte” van de
hier bedoelde activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende voertuigen “hem toebehoren of zijn
toevertrouwd”, onder omstandigheden problemen opleveren. De woorden “drie of meer voertuigen” zijn
gekozen om de bewijslast niet onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts betrekking heeft op
het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft het normaal parkeren van de voor
persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en eventueel van zijn gezinsleden mogelijk (zie het
eerste lid, onder b).
                                                                                                               187
</pre>

====================================================================== Einde pagina 187 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 188 ======================================================================

<pre>Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil zeggen op het parkeren van
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW). Het zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden
voor gedragingen buiten de weg.
Derde lid, onder b
Reparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het kader van de uitoefening van
een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate
wordt geklaagd over de als gevolg van deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid.
Vierde lid
Het verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn plaats zijn in geval, alle
omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere
mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op de weg te parkeren. Te
denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand bedrijf in de feitelijke
onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren c.q.
daarover op andere wijze de beschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden
verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde
zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter
plaatse door de houder van de ontheffing mag worden geparkeerd.
De Afdeling rechtspraak keurde zelfs de weigering van de gemeente Binnenmaas om ontheffing te verlenen voor
het parkeren van meer dan twee auto’s bij elkaar goed. Het feit dat het bedrijf ter plaatse was toegestaan deed
daaraan niet af. Het behoud van het beperkte aantal parkeerplaatsen in de omgeving van het bedrijf woog
zwaarder. ARRS 16-08-1988, AB 1989, 373.
Gezien de mogelijke milieugevolgen lijkt een lex silencio positivo hier niet bijzonder wenselijk (vijfde lid). Het
staat de raad vrij daarover anders te oordelen en de lex silencio positivo hier wel van toepassing te verklaren.
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
Het komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de openbare weg. Wanneer het een
enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem. Van aantasting van het uiterlijk aanzien van de omgeving is
niet of nauwelijks sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de beschikbare
parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden.
Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden worden. Behalve dat het uiterlijk
aanzien wordt aangetast, brengt het voor de omwonenden aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke
uitstalling van voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een aanmerkelijk beslag op de
beschikbare parkeerruimte gelegd.
Derde lid
Dit artikel dient om te kunnen optreden tegen geïmproviseerde kleine automarkten op de openbare weg. Gezien
de overlast die daarmee gepaard kan gaan is het niet wenselijk om hier een lex silencio positivo toe te passen.
Artikel 5:4 Defecte voertuigen
                                                                                                                 188
</pre>

====================================================================== Einde pagina 188 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 189 ======================================================================

<pre>Veelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de weg worden geplaatst. De eigenaar
of houder van een of meer van dergelijke voertuigen heeft deze meestal aangekocht om na weken of zelfs
maanden van nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te creëren. Veelal slaagt hij in deze
poging niet, waarna het voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar het na verloop van tijd degenereert tot
autowrak. Deze bepaling richt zich in het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen. Het excessieve is in het
bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men het
voertuig op de weg zet. Daarnaast kan het hier bedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van
de gemeente meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die gevallen waarin er
sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig, moet noodzakelijk worden geacht, wil het verbod
niet een te ruime strekking krijgen.
Artikel 5:5 Voertuigwrakken en achtergelaten voertuigen
Lid 1
Onder a
Anders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere tijd in het bijzonder een
parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel
waartoe men een voertuig op de weg zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of bromfiets,
in de eerste plaats aanstoot, doordat het een ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak
een gevaar in voor spelende kinderen en voor de weggebruikers.
Onder b
Ook rijklare voertuigen die kennelijk in verwaarloosde toestand verkeren en langdurig op of aan de weg zijn
geparkeerd geven een ontsierend element in het straatbeeld en dragen bij aan het tekort aan parkeerruimte. In de
praktijk blijkt zulks veelvuldig voor te komen zodat het opnemen van deze bepaling noodzakelijk wordt geacht.
Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg plaatst of heeft. Dat is op zich al
een ruimere kring van subjecten dan alleen de bestuurder; ook andere belanghebbenden bij het voertuig vallen
onder deze bepaling.
Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d.
Eerste lid, onder a
Deze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van voertuigen die voor recreatie e.d.
worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder geval: caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens,
magazijnwagens, keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden “parkeren” gewijzigd in “te
plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger te maken. Met het steeds een paar
meter verplaatsen van een caravan, aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt handhaving van deze
bepaling niet langer meer voorkomen. Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden
wordt gebruikt” is beoogd aan te geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks”
worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen.
Gezien de veelal toenemende parkeerdruk op de openbare weg - vaak juist ook in woonwijken – is ervoor
gekozen om de redactie van de bepaling in het eerste lid onder a stringenter te redigeren en direct voor de
gehele gemeente (of een gedeelte daarvan) van toepassing te verklaren:
                                                                                                                189
</pre>

====================================================================== Einde pagina 189 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 190 ======================================================================

<pre>“a. langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen op de weg te plaatsen of te hebben;”
Bij het op of aan de weg plaatsen of hebben dient het volledige voertuig op een parkeerstrook dan wel vlak,
inclusief trekhaak en overhanging, binnen de lengte- dan wel breedteaanduiding van de parkeerstrook dan wel
het parkeervak te passen.
Eerste lid, onder b
Deze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of
laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg in de zin van de WVW. In zoverre betreft deze bepaling
derhalve niet een “eigenlijk” parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in
de zin van de WVW).
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onder b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het
verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig.
Tweede lid
Deze bepaling is wenselijk bevonden teneinde burgers de gelegenheid te geven hun kampeerspullen voor of na
de vakantie te kunnen in- of uitpakken of gelegenheid te bieden om spullen te verplaatsen. Er is voor drie dagen
gekozen omdat deze termijn daarvoor redelijk wordt bevonden, mede gelet op de overlast die het plaatsen van
kampeermiddelen en aanhangwagens met zich mee kan brengen.
Derde lid
Het verbod is in het leven geroepen om schaarse parkeerruimte te beschermen. In de gemeente en met name in
de wijk Bleijerheide is sprake van ernstige parkeerdruk zodat de raad is afgeweken van de Model-Apv en de lex
silencio positivo niet van toepassing heeft verklaard om iedere kans op een van rechtswege ontstane ontheffing
te voorkomen.
Jurisprudentie
De Afdeling stelde de gemeente Beverwijk in het gelijk enerzijds in de aanwijzing van een weg waar parkeren
van een kampeerwagen langer dan 48 uur niet is toegestaan en anderzijds in de weigering hiervan ontheffing te
verlenen. De verkeersveiligheid en het aanbod van parkeerruimte waren in het geding. ARRS 11-03-1993, AB
1993, 553.
De Afdeling geeft aan dat het college van zijn bevoegdheid om voor een bepaalde locatie te bepalen dat er niet
met een kampeerwagen e.d. mag worden geparkeerd (zoals in artikel 5.1.5, eerste lid, onder b (oud), bedoeld),
slechts gebruik kan maken voor zover het gaat om een locatie die geen “weg” is in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Binnenplein is weg in de zin van de WVW en valt daarmee niet onder “aangewezen
plaats” uit de APV-bepaling. ABRS 18-04-1997, JG 97.0210, m.nt. A.B. Engberts.
Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen
Deze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame maken door een of meer
voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te parkeren. Hierbij staat het maken van reclame
voorop. Als handelsreclame in de zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de
naam van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van de goederen of diensten
                                                                                                              190
</pre>

====================================================================== Einde pagina 190 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 191 ======================================================================

<pre>die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen worden immers niet primair gebruikt “met het kennelijke
doel om daarmee handelsreclame te maken”, maar vooral als vervoersmiddel.
Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan parkeerruimte en het niet
gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig worden
bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering van
het uiterlijk aanzien van de gemeente.
In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op
een weg (in de zin van de WVW). Het hebben van handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de
weg zichtbare plaats is geregeld in artikel 4:12 van deze verordening.
Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame (commerciële reclame). Uit
de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet blijkt, dat de gemeentelijke wetgever in ieder
geval het maken van handelsreclame aan beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met artikel
10 van het EVRM en 19 van het IVBPR zij verwezen naar de jurisprudentie vermeld bij artikel 4:15.
Derde lid
In dit geval is ervoor gekozen een lex silencio positivo op te nemen.
Het gaat hier om een ontheffing, niet om een reguliere vergunning. Een ontheffing wordt alleen verleend als een
in beginsel ongewenste handeling bij hoge uitzondering toch moet worden toegestaan. Doorgaans is daarvoor
dan een noodzaak of een zeer dwingende reden. Dit zal met een reclamevoertuig niet snel aan de orde zijn. Het
toekennen of afwijzen van een aanvraag om deze ontheffing zal geen complexe afweging vergen.
Uiteraard staat het de raad vrij om een andere afweging te maken en er voor te kiezen hier geen Lex silencio
positivo toe te passen.
Jurisprudentie
De Afdeling acht het beleid van het college van Zierikzee geen ontheffingen te verlenen voor het parkeren van
reclamevoertuigen binnen de bebouwde kom en de daaropvolgende bestuursdwangaanschrijving aanvaardbaar.
De bescherming van het uiterlijk aanzien (beschermd stadsgezicht) speelt een belangrijke rol. ABRS 01-08-1994,
JG 95.0245.
De Afdeling meent dat het college van Groningen terecht een dwangsomaanschrijving heeft doen uitgaan tegen
een voor een winkel geplaatste riksja, waarmee handelsreclame werd gemaakt. Voor de toepassing van deze
bepaling is de aanwezigheid van een verkeersgevaarlijke situatie niet vereist. ABRS 05-12-2001, nr.
200103426/1.
Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen
Algemeen
In gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het parkeren van grote voertuigen -
in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt
tegengegaan. Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt ervaren als
misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn
velerlei: onvoldoende opvallen bij schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende
                                                                                                               191
</pre>

====================================================================== Einde pagina 191 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 192 ======================================================================

<pre>zichtbaarheid van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige inbeslagneming van de
schaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der
gemeente enz. Op den duur zal het parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen te geschieden op
wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de bebouwde kom, welke gelegen zijn in
het centrum of in de woonwijken. Uit de jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad
het parkeren van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer) redelijkerwijze als “normaal” verkeer kan
worden beschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels waarmee het parkeren van grote voertuigen, voor
zover dit excessief is, kan worden tegengegaan.
Eerste lid
Deze bepaling beoogt aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van
bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote voertuigen kan immers op bepaalde
plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in
open landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon betekenen. Vrachtauto’s,
aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s bijvoorbeeld kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend
element vormen. Het zijn deze situaties waarop deze bepaling het oog heeft.
Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van grote voertuigen buiten de
weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen.
Wat het motief: bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient er op te worden gewezen,
dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het parkeren op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van
stadsschoon of karakteristiek een bijzondere betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van een
“parkeerexces”.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het gemeentebestuur ter zake zeer ruim.
Het is met name niet vereist dat de bij openbare kennisgeving aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke
eisen van schoonheid en karakteristiek. In dit verband moge tevens worden gewezen op de subjectieve redactie
van de onderhavige bepaling.
Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod zou dan immers zelfs gelden
voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen.
Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote voertuigen met het oog op de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente niet mogen worden geparkeerd, zal eventueel rekening
moeten worden gehouden met een provinciale verordening die - geheel of gedeeltelijk - hetzelfde terrein uit
hoofde van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld een verordening bescherming landschapsschoon.
Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden gemaakt ten behoeve van
autobussen in lijndienst.
Een speciaal probleem wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de aandacht van belanghebbenden
te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de in de gemeente gevestigde ondernemingen door de gemeente
in kennis worden gesteld van dit verbod. In veel gemeenten wordt een systeem toegepast, waarbij langs de naar
de gemeente toeleidende wegen door middel van aanwijzingsborden kenbaar wordt gemaakt, dat binnen de
(bebouwde kom van de) gemeente het parkeren van grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig
aangeduide parkeergelegenheden.
                                                                                                              192
</pre>

====================================================================== Einde pagina 192 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 193 ======================================================================

<pre>Tweede lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote voertuigen op de weg (in de zin
van de WVW), omdat het gepaard gaat met een excessief gebruik van de weg.
Met betrekking tot dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat het in dat verband niet
noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen behoeft te gaan. Ook het parkeren van één groot
voertuig kan een parkeerexces in deze zin opleveren.
In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens minder opportuun.
Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet toelaatbaar is, zal duidelijk moeten
blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op de bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede
in verband met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door middel van een verwijzing naar
een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan bij voorbeeld door het gebruik van verschillende kleuren bij het
arceren van de plaatsen waar niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk motief ten grondslag ligt
aan de aanwijzing of dat beide motieven daaraan ten grondslag liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan een
aanwijzing beide motieven ten grondslag kunnen liggen.
Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de toelichting op eerste lid.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onder b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het
verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig.
Derde lid
De werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid beperkt tot de avond en de nacht,
alsmede het weekeinde en de doordeweekse feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren
van grote voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de belangen van met name
handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt echter anders wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van
de gemeente in het geding is.
Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het college schadelijk is voor dit
uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden kunnen worden. Daarom geldt de in het derde lid vervatte
uitzondering niet voor het in het eerste lid gestelde verbod.
Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede lid niet van toepassing is, het
zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan bewoners of gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt
aangedaan, verboden krachtens het hierop volgende artikel 5:9.
Vierde lid
Dit artikellid maakt het mogelijk dat ook campers, caravans en kampeerwagens die door hun afmetingen onder
het verbod van het eerste lid of het tweede lid zouden vallen, toch voor maximaal 3 dagen op de weg
geparkeerd mogen blijven staan.
Vijfde lid
                                                                                                              193
</pre>

====================================================================== Einde pagina 193 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 194 ======================================================================

<pre>Naast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het college de bevoegdheid toe ter
zake van de in de eerste twee leden omschreven verboden een ontheffing te verlenen.
Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een onevenredige aantasting
van bedrijfsbelangen.
Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken. Omstandigheden welke in
beginsel door alle bedrijven - ongeacht de aard - kunnen worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen
ontheffing.
Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik dienen te worden gemaakt:
- voor voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken en bij bouwwerkzaamheden,
voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van het werk worden geparkeerd;
- voor chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring overleggen, waaruit blijkt dat betrokkene niet van een
speciaal daartoe aangewezen parkeerterrein gebruik kan maken en ook vaststaat dat betrokkene zonder
ontheffing in moeilijkheden zou komen.
Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover het gaat om bij voorbeeld:
- rijdende winkels;
- wagens van kermisexploitanten;
- wagens van bedrijven die in geval van bij voorbeeld ongevallen in het wegverkeer terstond moeten kunnen
“uitrukken” (sleepwagens e.d.);
- voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor bijzondere transporten (auto’s met speciale klimaatregeling) of
anderszins zodanig afwijken (elektrowagens met beperkte actieradius) dat bijzondere eisen aan de parkeerplaats
moeten worden gesteld.
Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende de tijd en de plaats waarop
deze zal gelden.
Zesde lid
In dit geval is ervoor gekozen wel een lex silencio positivo op te nemen. Deze situatie is veel zeldzamer dan die
in het artikel over kampeermiddelen e.a. Ook vergt het toekennen of afwijzen van deze ontheffing geen
langdurige of complexe afweging.
Jurisprudentie
De instelling van een parkeerverbod voor grote voertuigen dient of te gebeuren op basis van de APV of op basis
van een verkeersbesluit (Wegenverkeerswetgeving). Een combinatie hiervan is niet mogelijk. Zie Vz. AGRS 27-
04-1993 (B03.93.0018), JU 941157 (VNG-databank).
Ontheffingenbeleid van gemeenten Grave en Stad Delden, waarbij geen ontheffingen worden verleend voor het
parkeren van grote voertuigen in een woonbuurt, wordt door de Voorzitter van de ARRS als niet onredelijk
                                                                                                               194
</pre>

====================================================================== Einde pagina 194 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 195 ======================================================================

<pre>aangemerkt. Vz. ARRS 18-12-1992, S03.92.4266, JU 931114 (VNG-databank) en Vz. ARRS 16-09-1993,
S03.93.3369, JU 941013 (VNG-databank).
De weigering een ontheffing te verlenen voor het parkeren van een groot voertuig wordt vernietigd, omdat er
geen sprake is van een hoge parkeerdruk ter plaatse, zoals werd aangevoerd. ARRS 04-05-1993, JG 93.0353 .Bij
een verzoek om bestuursdwang in geval van het parkeren van een groot voertuig, waarbij het uiterlijk aanzien in
het geding is, dient het college een goede belangenafweging te maken tussen enerzijds de redelijke eisen van
welstand en anderzijds de belangen van de eigenaar van het voertuig. De belangenafweging acht de Afdeling
rechtspraak niet onredelijk. ARRS 03-06-1991, JG 92.0301.
Wanneer (nagenoeg) de gehele bebouwde kom wordt aangewezen als gebied waar geen vrachtwagens mogen
worden geparkeerd, dient het college zich ervan te vergewissen dat geschikte alternatieve parkeergelegenheid
aanwezig is, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de veiligheid van de geparkeerde vrachtwagens.
ABRS 15-05-2001, nr. 200002098/1.
Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen
Eerste lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van vrachtwagens e.d. bij
andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van
bewoners of gebruikers van het gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of
overlast wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij artikel 5:8.
Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt aangedaan” zijn ook mogelijke
andere vormen van hinder of overlast dan uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan
bewoners of gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan belemmering van
de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten gevolge van het starten en warmdraaien van grote
voertuigen.
Dat een dergelijke zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds oude uitspraak van de Hoge Raad (HR 16-01-1986,
NJ 1968, 198) waarin de Hoge Raad de bedoelde zinsnede in de APV van Enschede verbindend achtte.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onder b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het
verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere
belanghebbenden bij het voertuig.
Tweede lid
De in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van) "hoogwerkers", meetwagens e.d.
Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze mogelijkheid te rijmen valt met
het hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.
Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
Artikel spreek voor zicht
Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
                                                                                                              195
</pre>

====================================================================== Einde pagina 195 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 196 ======================================================================

<pre>Eerste lid
Het is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare beplantingen, plantsoenen en
grasperken worden benut voor het parkeren van voertuigen.
Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die het uiterlijk aanzien van de
gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het groen beter aan zijn bestemming te doen beantwoorden.
Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk” parkeerexces - dat wil zeggen tegen een
gedraging welke buiten de “weg” (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt, behoeft voor strijd met
de bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om deze reden bestaat er geen
bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare beplantingen enz. wordt verboden.
Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel deel uit van de “wegen” in
de zin van artikel 1 van de WVW. Aangezien de berm rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de
desbetreffende weg betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor de berm, zoals parkeerverboden
e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten -
met uitzondering van het trottoir, het voetpad, het fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd. Onder
deze andere weggedeelten waar wel geparkeerd mag worden vallen ook de bermen van een weg. Indien in een
bepaald geval het parkeren in een berm als ongewenst moet worden aangemerkt, kan een parkeerverbod voor
die berm worden ingesteld. Dit kan door plaatsing van het bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990 met een
onderbord, waarop staat dat het parkeerverbod alleen geldt voor de berm. Het is tevens mogelijk dat het
parkeren op de rijbaan niet wenselijk is, bijvoorbeeld uit oogpunt van de verkeersveiligheid, maar dat het
parkeren in de berm wel kan worden toegestaan. Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde bord E1
noodzakelijk, maar nu met een onderbord waarop staat dat parkeren in de berm wel is toegestaan.
Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de bermen begrijpt, is het in artikel 5:11 vervatte
verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet in de gevallen waarin het voertuig
op of in een groenvoorziening wordt geplaatst, welke geen deel uitmaakt van de weg (in de zin van de
Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel 2:46.
Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet strafbaar, indien zulks geschiedt om
personen de gelegenheid te geven in of uit te stappen dan wel voor het laden of lossen van goederen.
Het moge duidelijk zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing behoren te zijn op een verbod
tot het doen of laten staan van voertuigen in groenvoorzieningen.
Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in plaats van “parkeren”, omdat ook
het tot stilstand brengen van een auto in een plantsoen beschadiging van het groen en vermindering van de
aantrekkelijkheid veroorzaakt.
Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige gevallen ook zaakbeschadiging in
de zin van artikel 350 van het WvSr met zich mee brengen.
Zie voorts HR 27-10-1930, NJ 1931, p. 62, waarbij een bepaling in de APV van Assen, volgens welke het in de
kom van de gemeente verboden was zich te bevinden op de van gemeentewege aangelegde grasperken,
verbindend werd geacht. De bewering dat de gemeentelijke wetgever niet bevoegd zou zijn naast het algemene
verbod van artikel 461 van het WvSr bedoelde verbodsbepaling uit te vaardigen, ging niet op.
                                                                                                            196
</pre>

====================================================================== Einde pagina 196 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 197 ======================================================================

<pre>Deze APV-bepaling had naar het oordeel van de Hoge Raad kennelijk ten doel “maatregelen te nemen tegen
beschadiging van stadsbosch en door de gemeente aangelegde grasperken, derhalve zorg voor de
instandhouding van gemeentelijk terrein, zijnde een onderwerp dat de huishouding van de gemeente betreft”.
Indien het in artikel 5.1.10 (oud) bedoelde voertuig een door een woonwagenbewoner bewoonde woonwagen
is, zal het college deze niet met toepassing van bestuursdwang op grond van artikel 61 Woonwagenwet uit de
gemeente kunnen doen verwijderen dan nadat hiervoor door gedeputeerde staten toestemming is verleend als
bedoeld in dat artikel en nadat een waarschuwing op grond van het vierde lid van dat artikel is uitgevaardigd.
Zie Wnd. Vz. ARRS 24-06-1983, nr. RO3.83.3806/S 5980 (Oosterhout).
Tweede lid
Bij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik bij de politie of de
brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst. Campings vallen onder terreinen als bedoeld onder
c.
Vierde lid
Gezien het belang dat hier aan de orde is: het voorkomen van schade aan groenvoorzieningen, lijkt het niet
bijzonder wenselijk om hier een lex silencio positivo toe te passen. Daarvan is dan ook afgezien.
Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets
In de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen die her en der buiten de daartoe
bestemde fietsenstallingen worden geplaatst. Het gaat hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote
concentraties van gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra en dergelijke.
Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter plekke aanwezig zijn.
Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het eerste lid van dit artikel aan het college
de bevoegdheid gegeven om plaatsen aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de
daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De belangen die het college hierbij
onder meer in overweging kan nemen zijn: de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente, de
voorkoming of opheffing van overlast of de voorkoming van schade aan de openbare gezondheid. Bij het laatste
motief kan worden gedacht aan het voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich tussen
een woud van (brom)fietsen een weg moeten banen.
Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief geplaatste (brom)fiets worden
opgetreden. Door middel van borden moet worden aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen
worden verwijderd. Het feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van bestuursdwang.
Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het publiek bekend te maken,
bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches
en dergelijke, dat onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het raadzaam aan te
geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald en hoe hoog de kosten zijn die vergoed
moeten worden.
Jurisprudentie
De Raad van State heeft de laatste jaren meerdere uitspraken gedaan over het verwijderen van fietsen die buiten
de daartoe bestemde fietsenstallingen zijn geplaatst. Verwezen wordt naar de uitspraken van 05-02-2005 (nr.
                                                                                                                    197
</pre>

====================================================================== Einde pagina 197 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 198 ======================================================================

<pre>200406067/1), 24-10-2007 (nr. 200702300/1), 06-02-2008 (nr. 200703327/1) en 12-05-2010 (nr.
200908219/1/H3).
Uit deze jurisprudentie kan ten aanzien van het verwijderen van foutief geplaatste fietsen de volgende lijn
worden afgeleid:
- Er moet feitelijk sprake zijn van een gevaarlijke of hinderlijke situatie die het direct of na een beperkte tijd
(begunstigingstermijn) verwijderen van deze fietsen rechtvaardigt.
- Per geval zal moeten worden bezien of een (korte) begunstigingstermijn wel of niet aan de orde is.
Bijvoorbeeld geen begunstigingstermijn bij gevaarlijke situaties, maar wel bij hinderlijke situaties.
- Er moeten in de buurt voldoende stallingsplaatsen voor fietsen aanwezig zijn.
- In verband met bewijsvoering is het verstandig om een of meerdere foto’s te maken van de foutief geplaatste
fiets, voordat deze wordt verwijderd.
- Het besluit tot toepassing van bestuursdwang moet direct bij het ophalen van de verwijderde en opgeslagen
fiets of zo snel mogelijk daarna worden overhandigd c.q. worden toegestuurd aan de eigenaar van de fiets.
- Degene die het besluit tot toepassing van bestuursdwang overhandigt moet hiertoe gemandateerd zijn door het
college.
- Indien een fiets buiten de fietsklemmen, maar binnen de omheining van een fietsenstalling wordt geplaatst
zonder dat dit tot een gevaarlijke situatie aanleiding geeft, kan niet tot onmiddellijke verwijdering van deze fiets
worden overgegaan. In zo’n geval zal eerst het besluit tot bestuursdwang op schrift moeten worden gesteld.
Afdeling 2. Collecteren
Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen
Algemeen
Van oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de liefdadigheidszin van het publiek
door middel van collecten, inschrijvingen, verkoop van steunbonnetjes enz. Doorgaans gaan inzamelingsacties
uit van volkomen betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de inzamelaar niet de charitatieve
doelstelling voorop staat maar een ander (commercieel) belang. Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat
de opbrengst naar het goede doel gaat terwijl dit maar voor een klein deel het geval is. Dit is een van de
overwegingen waarom de VNG de inzamelingsvergunning niet heeft geschrapt uit de model-APV. Ook de
volgende redenen spelen hierbij een belangrijke rol:
         De manieren waarop wordt ingezameld zijn steeds indringender geworden: via de post (direct mail), de
          telefoon, het aanspreken op straat (direct dialogue), door shows op tv (het Glazen Huis) en concerten
          (Live Aid, ) worden burgers direct of indirect aangesproken.
         De goede doelen-branche is steeds verder geprofessionaliseerd; denk aan de professionele
          (commerciële) en wervingsbedrijven. Deze sales- en marketingbedrijven zijn gericht op het werven van
          klanten (leden of donateurs) voor hun opdrachtgevers.
         Er zijn daarnaast nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving die enige bescherming nodig hebben.
          Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven dat het bij bezoek aan de deur, voor wat voor reden dan
          ook, verstandig is een legitimatie te vragen.
                                                                                                                   198
</pre>

====================================================================== Einde pagina 198 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 199 ======================================================================

<pre>CBF
Het Centraal Bureau Fondsenwerving (hierna: CBF) is een onafhankelijke stichting die toezicht houdt op de
inzameling van geld voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het CBF is het beoordelen van
fondsenwervende instellingen. Op voorstel van Stichting Collecteplan stelt het CBF jaarlijks een collecterooster
vast waarin aan grote landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een week wordt toegewezen.
De zogenaamde vrije weken zijn beschikbaar voor andere instellingen.
Vrijwel alle Nederlandse gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Het CBF is het eerste aanspreekpunt voor
gemeenten voor vragen en ontwikkelingen op het gebied van fondsenwerving en goede doelen.
Donateurwerving (direct dialogue)
Donateurwerving of direct dialogue is een fondsenwervingsmethode waarbij menen worden aangesproken en
gevraagd om donateur of lid te worden van een instelling voor een goed doel en waarbij een intekenlijst wordt
aangeboden. Het publiek geeft een machtiging af. Naast het werven van donateurs op plaatsen waar veel
publiek komt, bijvoorbeeld winkelgebieden of stations, wordt deze vorm ook huis-aan-huis toegepast. Hierbij
wordt steeds meer gebruik gemaakt van marketing- en salesorganisaties die namens het goede doel huis-aan-huis
donateurs werven voor hun opdrachtgevers. Deze organisaties moeten voor het werven uiteraard aan dezelfde
voorwaarden voldoen als de goede-doelenorganisaties zelf.
Datzelfde geldt voor de goede-doelenloterijen die langs de deuren gaan om loten te verkopen. Een deel van de
opbrengst van het meespelen in een dergelijke loterij gaat naar goede doelen. Dat is de reden dat de huis-aan-
huiswerving van de goede-doelenloterijen onder de collecteregels valt.
Momenteel is binnen de branche van donateurwervende organisaties een systeem in ontwikkeling dat aangeeft
wanneer welke organisatie in welke wijk langs de deuren gaat om donateurs te werven. Het betreft een
zelfregulerend systeem, waarbij de regel is dat altijd maar één organisatie per periode per wijk huis-aan-huis
donateurs mag werven.
Gemeentelijk beleid
Het gemeentelijk beleid inzake het collecteren heeft twee uitgangspunten:
- Alleen bonafide instellingen mogen collecteren (altijd navragen bij het CBF).
- Het aantal collectes wordt beperkt en gelijkmatig over het jaar verdeeld.
Eventueel kan onderscheid gemaakt worden tussen inzamelingen huis-aan-huis en op straat. De landelijke
instellingen die op het collecterooster staan kunnen worden vrijgesteld van de vergunningplicht. Dit geldt ook
voor andere door het CBF erkende organisaties.
Bij de beoordeling van aanvragen worden vaak de volgende criteria gehanteerd:
- De instelling is als bonafide aan te merken;
- De instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten;
- De voorgenomen actie is geen duplicering van andere al ‘gevestigde’ inzamelingen ten bate van een identiek
doel, met name organisaties op het collecterooster;
                                                                                                               199
</pre>

====================================================================== Einde pagina 199 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 200 ======================================================================

<pre>- De aanvragende instelling mag geen politieke doelen nastreven;
- Controle van de begroting op besteding van de gelden;
- Tellen onder toezicht van een notaris;
- Betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan het goede doel)
- Gesloten bus, legitimatie collectanten, enz.;
- Onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie Vereniging Direct Dialogue Donateurwervers Nederland
(hierna: DDDN). In deze Gedragscode zijn regels opgenomen voor het werven van leden en donateurs door
middel van persoonlijke gesprekken. De donateurwervers houden zich hierbij aan landelijke en lokale
regelgeving, kunnen zich legitimeren, maken geen gebruik van een intimiderende of agressieve werkwijze en
zijn goed getraind en geïnformeerd.
Voor wat betreft de donateurwerving kan een gemeente in beleidsregels vaststellen hoeveel instellingen op
eenzelfde dag een inzamelingsvergunning krijgen voor straatwerving, hoeveel wervers er ingezet mogen worden
en op welke plaatsen ingezameld mag worden. Dit laatste in het kader van de verkeersveiligheid, openbare orde
en overlast.
Melding
Sommige gemeenten werken met een meldingssysteem.
De instellingen die geen vergunningplicht hebben moeten bij de gemeente melden wanneer (welke week) zij
een inzamelingsactie willen organiseren. De melding is bedoeld om te controleren of de week waarin zij willen
collecteren nog vrij is. De gemeente houdt zo overzicht wanneer welke organisatie een inzamelingsactie
organiseert. Bovendien is duidelijk of een in het collecterooster genoemde organisatie ook daadwerkelijk in de
betreffende gemeente gebruik zal maken van de mogelijkheid te collecteren. Voor de weken die overblijven
kunnen andere organisaties een vergunning aanvragen.
De melding kan beperkt worden tot eenmaal per jaar. Er kan een uiterste termijn voor het doen van de melding
worden bepaald en gebruik gemaakt worden van een vooraf vastgesteld formulier.
Eerste lid
Voor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het college nodig. Het artikel ziet op de
welbekende inzamelingen van geld middels collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van
intekenlijsten of de inzameling van goederen. Onder het gebruik van intekenlijsten valt bijvoorbeeld de
donateurwerving. Bij inzameling van goederen kan worden gedacht aan het leveren van een bijdrage aan een
voedselpakket. De bijdrage kan bestaan uit een gift in geld, maar ook uit het doneren van (vooraf bepaalde)
gekochte producten.
Voor de openbaarheid van de inzameling is het voldoende dat deze op of aan de openbare weg dan wel op een
andere voor het publiek toegankelijke plaats plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het collecteren voor een
ideëel als voor een commercieel doel.
Tweede lid
In het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning is vereist, indien bij een inzameling geschreven of
gedrukte stukken worden aangeboden.
                                                                                                             200
</pre>

====================================================================== Einde pagina 200 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 201 ======================================================================

<pre>Deze wijze van collecteren valt niet onder de bescherming van artikel 7, eerste lid, van de Grondwet (vrijheid
van meningsuiting). In vaste rechtspraak is een scheiding aangebracht tussen het collecteren enerzijds en het
daarbij aanbieden van gedrukte stukken anderzijds (HR 26-05-1987, 106; Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297
en 18-10-1979, OB 180, nr. 41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel 19
van het IVBPR heeft de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet aangetast. Beide handelingen zijn in dit
lid bewust van elkaar gescheiden. Uitsluitend het houden van een openbare inzameling is van een vergunning
afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dat betekent dat als
de inzamelingsvergunning wordt geweigerd de aanvrager de stukken die hij bij de inzameling wilde aanbieden
nog steeds kan verspreiden.
Derde lid
Dit lid geeft een opsomming van situaties waarbij geen vergunning is vereist.
Allereerst is voor een inzameling die in besloten kring wordt gehouden geen vergunning nodig. De uitdrukking
‘in besloten kring’ veronderstelt een zekere bekendheid tussen de inzamelende instelling en de persoon tot wie
zij zich richt. Er moet wel sprake zijn van een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijke lidmaatschap.
Men zal moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is.
Vierde lid
Gezien het ideële belang van collectes, die doorgaans voor een bepaald moment zijn gepland en waarbij voor
dat moment vrijwilligers e.d. zijn aangezocht, is het van belang dat er tijdig op een aanvraag wordt beslist. Wij
hebben ervoor gekozen daarom wel een lex silencio positivo op te nemen. Uiteraard kan de raad hier een
andere afweging maken.
Afdeling 3. Venten
Artikel 5:14 Begripsbepaling
Bij de herziening van 2007 is omschreven wat onder venten wordt verstaan. Dit is een verbetering omdat het
uitoefenen van de ambulante handel (het venten) onderscheiden moet worden van enerzijds de
collectevergunning en anderzijds de standplaatsvergunning. Bij venten is het van belang dat de venter in
beweging is. De venter biedt zijn waren voortdurend aan vanaf een andere plaats. Het tijdelijk stilstaan in
afwachting van klanten is geen venten. HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.
Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of colporteren is sprake wanneer voor
deze goederen een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij
collecteren geen goederen aangeboden, maar gaat het om het inzamelen van geld en goederen. Verkrijgt men
een drukwerk of ander goed door een willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële
contraprestatie aan te merken, bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een
duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen worden daarbij slechts
ter ondersteuning van die actie uitgereikt. Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning
gehouden inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de indruk
is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel.
Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats betreft de periode gedurende welke
goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden aangeboden aan willekeurige voorbijgangers. Onder het
innemen van een standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf eenzelfde plaats,
gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of een aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien
                                                                                                               201
</pre>

====================================================================== Einde pagina 201 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 202 ======================================================================

<pre>minuten standplaats innemen vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning, HR 26-03-1974, NJ
1974, 239. Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit.
Direct dialogue in relatie tot venten
In het algemene gedeelte van de toelichting bij artikel 5:13 (inzamelen geld of goederen) is hierover een passage
opgenomen onder de kop “Donateurwerving (direct dialogue)”.
Artikel 5:15 Ventverbod
Dit artikel is aangepast en niet conform de Model Apv. In de praktijk werd geconstateerd dat vooral mensen op
leeftijd, waarvan de gemeente een grote groep telt, angstig zijn als er in het donker nog mensen aan de voordeur
staan. Gelet hierop is de bepaling zo geredigeerd dat er in beginsel van maandag tot en met vrijdag tussen 09.00
– 19.00 uur en op zaterdag en zondag tussen 10.00 uur en na 16.00 uur gevent mag worden, tenzij het binnen
een half uur de zon onder is.
Bij de deregulering van 2007 is de ventvergunning geschrapt en vervangen door een algemene regel waarbij het
slechts verboden was om bij het venten de openbare orde te verstoren. Dit gebeurde ook met het oog op de
invoering van de Europese Dienstenrichtlijn en de Dienstenwet.
Ervaringen in de praktijk leren dat dit een voor handhavers lastig hanteerbare norm is. In samenspraak met de
gemeentejuristen en wetenschappers van de Juridische adviescommissie VNG is dit artikel tot stand gekomen.
Het aanwijzen van gebieden en tijden schept helderheid: op die plaatsen en momenten mag niet worden
gevent. Daarbuiten wel. Mocht de openbare orde daadwerkelijk worden verstoord dan kan de burgemeester
ingrijpen op basis van diens openbare orde bevoegdheden uit de Gemeentewet.
Artikel 5:16 Venten met gedrukte stukken
[gereserveerd]
In artikel 5:16 werd een uitzondering gemaakt voor het venten met gedrukte stukken. Bij een stelsel met een
ventvergunning is dat noodzakelijk, omdat op grond van artikel 7 van de Grondwet geen vergunning mag
worden geëist voor het gebruik maken van een zelfstandig middel van bekendmaking. Bij de huidige redactie
van artikel 5:15 is zo’n artikel overbodig.
Jurisprudentie
Strafrechtelijk verleden staat in de weg aan het verlenen van ventvergunning. Geen uitzondering op het beleid
gezien de aard van de gepleegde feiten en de veelvuldige veroordelingen. ARRS 26-07-1993, AB 1994, 2, m.nt.
LJJR. Zie ook Vz. ARRS 20-10-89, JG 90.0181.
Relatie Colportagewet en ventverbod uit de APV. Colportagewet niet uitputtend bedoeld. HR 20-10-1992, JG
93.0258 , NJ 1993, 155, Gst.1993, 6972, 5, m.nt. EB.
Verkoopactiviteiten vanuit rijdende winkel is vergunningplichtig op grond van de APV. De regeling in de APV is
niet in strijd met de Vestigingswet Bedrijven 1954 (inmiddels ingetrokken). Aan toetsing van de APV-bepaling
aan artikel 30 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie komt de afdeling niet toe. ABRS 27-
11-1998, Gst.1999, 7090, 4, m.nt. HH.
                                                                                                              202
</pre>

====================================================================== Einde pagina 202 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 203 ======================================================================

<pre>Het aanbieden van goederen in een rijdende winkelwagen kan aan regels worden gebonden ten behoeve van de
handhaving van de openbare orde. Er is sprake van venten. ARRS 15-06-1984, Gst. 1984, 6789, 4, m.nt. J.C.
Schroot.
Van venten is sprake als de venter zijn waren voortdurend vanaf een andere plaats aanbiedt, tenzij hij zijn
clientèle aan het bedienen is. Er geldt een verbod tot het aanbieden vanaf een vaste plaats. Het tijdelijk stilstaan
in afwachting van klanten is in strijd met de verleende ventvergunning. HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.
Venten met gedrukte of geschreven stukken wordt aangemerkt als een zelfstandig middel van verspreiding. HR
17-03-1953, NJ 1953, 389, Wachttorenarrest en HR 20-06-1950, NJ 1950, 619.
Terechte weigering van ventvergunning. Het reguleren van de ambulante handel is een zaak die tot de
gemeentelijke huishouding behoort. Pres. Rb. Assen 31-10-1996, JG 97.0078.
Wanneer ondanks verleende ventvergunning feitelijk vanaf een standplaats wordt gehandeld, dient een
aanschrijving te worden gebaseerd op artikel 5.2.3 en niet (mede) op artikel 5.2.2. Gelet op het bepaalde in
artikel 5.2.2., tweede lid, onder d (oud), en artikel 5.2.3 (oud) sluiten venten en het innemen van een standplaats
elkaar uit, zodat deze artikelen niet naast elkaar aan de aanschrijving ten grondslag kunnen worden gelegd.
ABRS 23-03-1998, AB 1998, 277.
Venten met posters valt onder de vrijheid van meningsuiting. Posters zijn een bepaalde uiting van kunst of
ludiek van aard. Er kan daarom niet gezegd worden dat de posters geen gedachten of gevoelens openbaren. HR
21-03-2000, NJ 2000, 482.
Afdeling 4. Standplaatsen
Artikel 5:17 Begripsbepaling
Artikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen. Het hebben van een
standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf een vaste plaats. Dit is dan ook het
onderscheidend criterium ten opzichte van het venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er
immers vanuit gegaan dat de venter voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de openbare ruimte
aanbiedt. Met andere woorden: de venter is ambulant, de standplaatshouder niet.
Tweede lid
Het tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het innemen van een standplaats op een door
de gemeente ingestelde markt op basis van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet.
Degene die op een door de gemeente ingestelde markt een standplaats wil innemen zal zich moeten houden
aan de regels die voor de markt gelden. Deze zijn in veel gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een
afbakening met de snuffelmarkt is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen
worden ingenomen in de open lucht.
Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning krachtens afdeling 5.4
nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25 van toepassing, waarbij de bepalingen met betrekking
tot het innemen van een standplaats niet van toepassing zijn.
Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Algemeen
                                                                                                                  203
</pre>

====================================================================== Einde pagina 203 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 204 ======================================================================

<pre>Wij achten een vergunning voor het hebben van een standplaats, hoe eenvoudig ook, noodzakelijk en
evenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt verstoord en overlast wordt
tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder en overlast
door zwerfafval. De vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6).
Vergunning voor onbepaalde tijd
Een vergunning wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7). Indien de gemeente de vergunning
met het oog op de verdeling van standplaatsen aan een termijn wil verbinden, dan is het zaak te motiveren
waarom dit noodzakelijk is in het belang van onder meer de openbare orde, overlast en de verkeersveiligheid en
milieu. Zie voor nadere toelichting bij de artikelen 1:7.
Vrijheid van meningsuiting
In het derde lid van artikel 5.2.3 (oud) werd een uitzondering gemaakt op het verbod op de straathandel voor
zover het betreft het uitstallen van stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard (artikel 7 van
de Grondwet). Voor het aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan geen vergunning worden geëist. Het
wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een vergunning noodzakelijk indien vanaf een
standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte
stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat een standplaats wordt ingenomen. Dus het gaat hier om
een standplaatsvergunning.
Tweede lid
De bepalingen in de model-APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn gebaseerd op ordening
van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende bevoegdheid van de gemeente van zaken die tot haar
huishouding behoren. Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke ordening, zoals
een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent dat bij de beoordeling van een aanvraag
voor een vergunning voor het innemen van een standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit
het bestemmingsplan voortvloeien.
Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk uit te leggen dat de vergunning
weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het
bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen.
Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische
regeling bevat.
Derde lid, onder a
De weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen worden ingenomen op een
zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen verkapte
marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van monumentale gebouwen of
stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college bepaalt zelfstandig de inhoud van deze
weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om
advies te vragen.
Derde lid onder b
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve van de
consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd
                                                                                                                204
</pre>

====================================================================== Einde pagina 204 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 205 ======================================================================

<pre>worden met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de
straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen
niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts
één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
gemeente in gevaar komt. Van duurzame ontwrichting van het voorzieningenniveau zal in de praktijk niet snel
sprake zijn. Er is geen sprake van duurzame ontwrichting als door overaanbod in het verzorgingsgebied en
mogelijke sluiting van bestaande voorzieningen moet worden gevreesd, maar pas als inwoners van een bepaald
gebied niet langer op een aanvaardbare afstand van hun woning zouden kunnen voorzien in hun eerste
levensbehoeften. Bijvoorbeeld ABRvS 13-01-2016, ECLI:NL:RVS:2016:49. Wil een gemeente op basis hiervan
een vergunning weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de
plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde
goederen aangeboden worden.
De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede) diensten verlenen niet toe, omdat
dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het
blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren voor het verkopen van goederen. De
Dienstenrichtlijn is daarop immers niet van toepassing.
Maximumstelsel
De Afdeling heeft bepaald, dat het in het belang van de openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen
vergunningen aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen vergunningen kan worden beperkt tot een
van tevoren vastgesteld maximum als de openbare orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden
aangetoond of aannemelijk gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.
De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in de Nederlandse rechtspraak:
een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-
discriminatoire op objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet zijn.
Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van het beleid wordt overgegaan. De
locaties waar een standplaats mag worden ingenomen moeten zo zorgvuldig mogelijk worden geselecteerd. Het
totaal aantal aangewezen standplaatsen tezamen levert het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen
op. Het laten opmaken van een politierapport met betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een
standplaats op de verschillende locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het vastgestelde maximum
aantal standplaatsvergunningen. In dit politierapport kan worden aangegeven welke gevolgen het innemen van
standplaatsen zal hebben voor de verkeersveiligheid en de handhaving van de openbare orde.
Het innemen van een standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan te wijzen wanneer een
standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar dagen van de week en eventueel naar dagdelen kan een
nadere invulling geven aan het maximum aantal standplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan zowel voor
de gehele gemeente als voor nader aan te geven gedeelten van de gemeente van kracht zijn.
Een verdere verfijning van het maximum aantal standplaatsvergunningen kan worden bereikt door een
onderverdeling naar een aantal branches in te stellen. Per branche kan dan een maximum aantal af te geven
vergunningen worden bepaald. Opgemerkt moet worden, dat een dergelijk maximum aantal vergunningen
slechts door de rechter wordt toegelaten indien het aantal aanvragen per branche het totaal aantal af te geven
vergunningen overtreft.
Indien voor een branche niet het maximum aantal vergunningen wordt afgegeven, acht de rechter geen
noodzaak tot handhaving van dit stelsel aanwezig.
                                                                                                               205
</pre>

====================================================================== Einde pagina 205 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 206 ======================================================================

<pre>Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst naar plaats, tijdstip of branche,
moet rekening gehouden worden met het aantal reeds afgegeven vergunningen.
Indien het totaal aantal aanvragen om een standplaatsvergunning het totaal aantal af te geven vergunningen
overtreft kan het college een wachtlijst opstellen. De aanvragen worden dan geregistreerd in volgorde van
binnenkomst. Indien een standplaatshouder te kennen geeft zijn standplaats niet meer in te zullen nemen, kan
deze vergunning aan de eerste op de wachtlijst toegekend worden.
Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere aanvraag tot het innemen van een standplaats afzonderlijk
beoordeeld moet worden. Aan de hand van de in de model-APV vastgestelde weigeringsgronden en het aan de
hand hiervan geformuleerde beleid moet een afweging plaatsvinden of de aangevraagde standplaatsvergunning
verstrekt kan worden.
Men houde ook de eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen dat een wachtlijst noch direct noch indirect
discriminatoir mag zijn.
Beleidsregels
Aan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college beleidsregels vaststellen, waarin wordt
aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het
vaststellen van een dergelijk beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte criteria worden aangegeven,
die bij de beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens de jurisprudentie toegestaan.
Wel moet worden opgemerkt dat te voeren beleid niet mag leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde
vergunning die niet kan worden herleid tot één van de in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Rb. Utrecht
23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn volgens artikel 4 van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan
dwingende reden van algemeen belang: de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het
milieu.
Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd worden van het aantal
standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen zodanig over de week verspreid worden, dat een
concentratie van de in te nemen standplaatsen wordt tegengegaan. De weigeringsgronden kunnen ook gebruikt
worden wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat. Een aantal standplaatsen op één plek doet
ook de kans op feitelijke marktvorming ontstaan. Ook is het mogelijk om specifieke standplaatsen op bepaalde
locaties te weren. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan bakkramen die in verband met stankoverlast of
brandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van gebouwen gewenst zijn.
Inhoud standplaatsenbeleid
De motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen berust, mogen niet strijdig
zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te treden. Het beleid dat door het college wordt vastgesteld
ter uitvoering van de APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag (artikel 149 van de Gemeentewet) van
deze APV-bepalingen overschrijden.
De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen betreffen:
- de vaststelling van het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen;
- de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per branche. de aanwijzing van locaties waar
standplaatsen mogen worden ingenomen;
                                                                                                               206
</pre>

====================================================================== Einde pagina 206 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 207 ======================================================================

<pre>- de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden ingenomen.
De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de hand van een feitelijke invulling
van de verschillende in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Nadat aan de hand van ieder motief
afzonderlijk is bepaald op welke plaats in de gemeente een standplaats kan worden ingenomen, valt aan de
hand van het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat het maximum aantal af te geven
standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder motief afzonderlijk is een aantal plaatsen aan te duiden waar
een standplaats ingenomen kan worden.
Nadat een overzicht van het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het maximumaantal
standplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid vaststellen ten aanzien van de handhaving en
het toezicht en de wijze waarop gehandeld wordt als het maximum aantal vergunningen reeds is afgegeven. Het
betreft hier dan een wachtlijstensysteem dat van toepassing is wanneer het aantal aanvragen het maximum aantal
af te geven standplaatsvergunningen overschrijdt.
Vergunningsvoorschriften
Aan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn
bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties
hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir,
gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen belang;
duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Zie ook
artikel 1:4 en de toelichting bij dit artikel.
Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:
- het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode geen standplaats is ingenomen;
- de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet men wel het oog houden op een
goede verdeling van de te verkopen goederen voor de consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie
kunnen zijn;
- de grootte van de standplaats;
- de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;
- het uiterlijk aanzien van de standplaats;
- tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;
- eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;
- opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.
Overige regelgeving
Op het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de model-APV van toepassing. Deze
regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de straathandel
Wet op de Ruimtelijke ordening
                                                                                                             207
</pre>

====================================================================== Einde pagina 207 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 208 ======================================================================

<pre>Een vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd vanwege strijd met een geldend
bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning, zoals vereist krachtens de model-APV, wordt verstrekt, blijven
eventuele eisen die in het geldende bestemmingsplan worden gesteld, van kracht.
Het college kan een aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten als een verzoek om
vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het bestemmingsplan. In een dergelijk geval wordt een aanvraag
gebruikt voor twee afzonderlijke procedures. Het is dan niet nodig twee afzonderlijke aanvragen in te dienen.
Winkeltijdenwet
De Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de openingstijden van winkels en het leveren van
goederen aan particulieren. De bepalingen uit de Winkeltijdenwet gelden ook voor de verkoop van goederen
vanaf een standplaats.. Dit is dus op zon- en feestdagen in beginsel niet toegestaan, maar het
Vrijstellingenbesluit Winkeltijdenwet maakt daarop in artikel 12, eerste lid, een uitzondering voor de verkoop
van eet- en drinkwaren die direct voor consumptie geschikt zijn en alcoholvrije dranken. In het tweede lid is
bepaald dat de raad (een deel van) de daarvan kan uitzonderen. Onze Modelverordening Winkeltijden heeft
daarvoor een bepaling.
Warenwet
Op het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de Warenwet (eetwaren, waaronder tevens
worden begrepen kauwpreparaten, andere dan van tabak, en drinkwaren, alsmede andere roerende zaken) zijn
de bepalingen uit de Warenwet van toepassing. De Warenwet stelt regels met betrekking tot de goede
hoedanigheid en aanduiding van waren. Daarnaast stelt de Warenwet regels met betrekking tot de hygiëne en
degelijkheid van producten. Met betrekking tot het toezicht op de naleving van de bepalingen van de Warenwet
is een afzonderlijk regime van toepassing.
De voorschriften die uit de Warenwet voortvloeien gelden naast de voorschriften die door het college gesteld
kunnen worden op basis van een standplaatsvergunning.
Wet milieubeheer
In de Wm wordt een regeling getroffen ten aanzien van inrichtingen die hinder of overlast kunnen veroorzaken
voor de omgeving. Deze bepalingen gelden ook voor een standplaatshouder, voor zover zijn verkoopplek als
“inrichting” kan worden aangemerkt. Van belang is de regelgeving die geldt voor bijvoorbeeld patatverkopers,
die voor wat betreft de frituurinrichting aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang is de
Model Afvalstoffenverordening.
Gebruik van de openbare weg
Voor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning vereist. In veel gevallen zal de
gemeente de eigenaar of rechthebbende van de openbare weg zijn. Op grond hiervan kan de gemeente van
degene die op de openbare weg met vergunning een standplaats inneemt een vergoeding bedingen voor het
gebruik van het deel van de openbare weg. De grondslag voor het bedingen van een dergelijke vergoeding kan
gegeven worden in een retributieverordening of in een huurovereenkomst.
In een retributieverordening kan afhankelijk van het formaat en de locatie van de standplaats een bepaald bedrag
worden vastgesteld.
                                                                                                              208
</pre>

====================================================================== Einde pagina 208 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 209 ======================================================================

<pre>Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan worden vastgesteld met
betrekking tot de plaats en de grootte van de standplaats. Per in te nemen locatie kan een vaste prijs worden
berekend. De huurprijs en andere voorwaarden die in een huurovereenkomst worden bedongen mogen geen
belemmering vormen voor het innemen van een standplaats. Uit jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van
een hoge huurprijs voor het gebruik van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke belemmering
ontstaat voor het innemen van een standplaats waarvoor een vergunning is verleend, zie Vz. ARRS 12-04-1991,
JG 91.0369.
Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een retributieverordening en het aangaan van een
huurovereenkomst moet opgemerkt worden dat een dergelijke keuze consequent gehanteerd dient te worden.
(Zie hierover de algemene leerstukken met betrekking tot de tweewegenleer).
Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Dit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een standplaats wordt ingenomen, zonder
dat hiervoor een vergunning is verstrekt. Met dit verbod is het mogelijk niet alleen maatregelen te nemen tegen
degene die zonder vergunning een standplaats inneemt maar ook tegen de eigenaar van de grond die het
innemen van een standplaats zonder vergunning toestaat.
Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht
Is uit de model-Apv geschrapt. Voor de duidelijkheid is dit artikel in deze verordening blijven staan.
Afdeling 5. Snuffelmarkten
Artikel 5:22 Begripsbepaling
Eerste lid
De laatste tijd komt het in steeds meer plaatsen voor dat particulieren markten organiseren in grote (doorgaans
leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar “ongeregelde” zaken verkocht. Bij “ongeregelde” zaken kan
met name worden gedacht aan incourante goederen, dat wil zeggen goederen, die in de regel niet meer langs
normale handelskanalen het publiek bereiken, zoals bij voorbeeld beschadigde artikelen, artikelen die uit de
mode zijn, restanten en zaken van een te liquideren onderneming.
Tweede lid
Van de snuffelmarkt te onderscheiden zijn:
- de weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet
- Het begrip “markt” is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In de regel worden op een weekmarkt
“geregelde” waren verkocht, dat wil zeggen: geen tweedehands goederen. Indien de te verwachten concentratie
van een aantal standplaatsen zo hoog is, dat het uiterlijk de karakteristieken van een markt krijgt, mag niet meer
worden volstaan met het verlenen van standplaatsvergunningen, maar dient het college een besluit te nemen
over het instellen van een markt. De weekmarkt wordt in de meeste gemeenten gereguleerd door een
marktverordening. De VNG heeft een model marktverordening uitgebracht.
De jaarmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet
                                                                                                                209
</pre>

====================================================================== Einde pagina 209 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 210 ======================================================================

<pre>Ook het begrip “jaarmarkt” wordt niet nader gedefinieerd in de Gemeentewet. Bij een jaarmarkt moet gedacht
worden aan een jaarlijks terugkerende traditie. Zo wordt in sommige gemeenten al sinds jaar en dag een
veemarkt op een vast tijdstip, bijvoorbeeld op tweede paasdag, gehouden. Het college dient voor dit type markt
een instellingsbesluit te nemen. Verder zal de raad voor een dergelijke markt ook een aparte regeling moeten
vaststellen, die eventueel geïntegreerd kan worden in de APV of in de marktverordening.
- Evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden gehouden in een gebouw of plaats. Indien het betreft
braderieën, vrijmarkten op Koningsdag of vlooienmarkten in de openbare ruimte, is deze paragraaf niet van
toepassing, maar is er sprake van een evenement, dat al dan niet vergunningplichtig is op grond van artikel 2:25.
Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt
De aard van de goederen en de omstandigheden rondom een snuffelmarkt kunnen een uitstralende werking
hebben buiten het gebouw. Het houden van een snuffelmarkt is dan ook verboden als de openbare orde dreigt
te worden aangetast en overlast (milieu in de zin van de Dienstenrichtlijn) te verwachten is. In het belang van
deze motieven is de vergunningplicht gehandhaafd. In deze toelichting is als alternatief een stelsel gegeven met
een meldingsplicht. Als een snuffelmarkt incidenteel in een gemeente gehouden wordt, kan met een
meldingsplicht worden volstaan. Gaat het echter om grote snuffelmarkten die regelmatig gehouden worden met
gevaar voor aantasting van de openbare orde en overlast, dan doet de gemeente er verstandig aan om een
vergunningstelsel te hebben. Er is dan voldaan aan het noodzaak- en proportionaliteitsvereiste.
Op grond van dezelfde motieven kan het aantal snuffelmarkten worden beperkt.
De Europese Dienstenrichtlijn
De Dienstenrichtlijn is van toepassing op zowel het vergunningstelsel als het meldingsstelsel voor een
snuffelmarkt. Het artikel richt zich immers tot de organisator en deze is een dienstverlener in de zin van de
richtlijn. Voorts komt het voor dat er diensten worden aangeboden op de standplaatsen, bijvoorbeeld
schoenpoetsers, nagelverzorging, kappers e.d.
Weigeringsgronden
De weigeringsgronden voor een snuffelmarktvergunning zijn de generieke zoals genoemd in artikel 1:8. Zie ook
de toelichting bij artikel 1:8.
Bestemmingsplan
Als het organiseren van een snuffelmarkt niet in overeenstemming is met het geldende bestemmingsplan, wordt
deze weigeringsgrond ingeroepen voor die gevallen waarin de snuffelmarkt frequent plaats vindt. Wordt de
snuffelmarkt incidenteel georganiseerd, dan wordt het organiseren ervan niet verboden op deze grond. Strijd met
het bestemmingsplan kan bijvoorbeeld voorkomen als een gebouw een agrarische of industriebestemming heeft.
Winkeltijdenwet
De Winkeltijdenwet is op het houden van een vrije markt van toepassing als de markt een bedrijfsmatig karakter
heeft. Dit is afhankelijk van de aard van de op de markt ontplooide activiteiten, of er geregelde of ongeregelde
goederen worden verkocht en de frequentie waarmee de markt gehouden wordt.
Meldingsstelsel
                                                                                                               210
</pre>

====================================================================== Einde pagina 210 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 211 ======================================================================

<pre>Indien de gemeente met een meldingsstelsel wil volstaan, dan kan het alternatieve artikel 5:23 worden
overgenomen. Het voordeel van een meldingssysteem is vermindering van administratieve lasten voor burgers
en ondernemingen, en het verminderen van bestuurlijke lasten voor de gemeente. Het nadeel is dat de
gemeente geen voorwaarden kan stellen aan de organisator, bijvoorbeeld met betrekking tot het beperken van
overlast voor de buurt.
De alternatieve regeling luidt als volgt:
Artikel 5:23
1. Het is verboden een snuffelmarkt te organiseren:
a. vanwege strijd met het bestemmingsplan;
b. indien de burgemeester het organiseren van de snuffelmarkt verboden heeft in het belang van de openbare
orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu;
c. indien degene die voornemens is een snuffelmarkt te organiseren daarvan niet tevoren melding heeft gedaan.
2. De organisator doet de melding als bedoeld in het eerste lid, onder c binnen … weken voorafgaand aan de
snuffelmarkt met vermelding van:
a. naam en adres van de organisator;
b. adres van het gebouw waar de snuffelmarkt gehouden wordt;
c. de dagen en tijdstippen waarop de snuffelmarkt wordt gehouden;
d. de frequentie van het houden van de snuffelmarkt;
e. het soort van goederen en diensten dat wordt aangeboden en verhandeld;
f. het aantal standplaatsen; en
g. het te verwachten aantal bezoekers.
3. De snuffelmarkt kan worden gehouden indien de burgemeester niet binnen … weken na ontvangst van de
melding heeft beslist dat het organiseren van de snuffelmarkt wordt verboden in het belang van de openbare
orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu. De burgemeester geeft daarvan binnen …
weken na ontvangst van de melding aan de organisator met opgaaf van redenen bericht.
4. Het verbod geldt niet voor ruimten die uitsluitend dan wel nagenoeg geheel en voortdurend in gebruik zijn
als winkel in de zin van de Winkeltijdenwet.
Lex silencio positivo
Nu aan de verlening of weigering van de vergunning een relatief eenvoudige afweging ten grondslag ligt en de
gevolgen van een snuffelmarkt doorgaans beperkt zullen zijn, zijn er geen dwingende redenen van algemeen
belang aanwezig om van een lex silencio positivo af te zien. Paragraaf 4.1.3.3. van de Awb wordt op het artikel
van toepassing verklaard.
                                                                                                             211
</pre>

====================================================================== Einde pagina 211 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 212 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
Snuffelmarktbepaling is niet van toepassing op een Oranje Vrijmarkt. Vrijmarkt is categorie sui generis. Pres. Rb.
Alkmaar, 12-04-1995, Gst. 1995, 7018, 3, m.nt. EB. Zie ook de uitspraak over de Zwarte Markt te Beverwijk Vz.
ARRS 30-03-1983, Gst. 1983, 6763, 8.
Afdeling 6. Openbaar water
Algemeen
Het beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden opgedragen. Zo is voor het
beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen de centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de
overige wateren is verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen c.a.
De centrale wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse regelingen vastgesteld. Daarbij
is een splitsing aangebracht tussen regelingen die uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer
zijnde vaarwateren en regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren gelden.
Wet beheer rijkswaterstaatswerken
Onder de eerste categorie valt de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Deze wet heeft de Wet van 28 februari
1891, Stb. 69, tot vaststelling van bepalingen betreffende ’s rijks waterstaatswerken vervangen. Voor de
provinciale en gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor zover daaraan hetzelfde motief als
aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken ten grondslag ligt, slechts voor de overblijvende vaarwateren
regelgevende bevoegdheid. Deze bevoegdheid wordt eveneens gerelateerd aan het onder beheer hebben van
die vaarwateren.
Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse waterstaatsverordeningen die gelet op artikel 2 van de
Waterstaatswet 1900 ook betrekking kunnen hebben op waterstaatswerken die in beginsel niet onder hun
beheer vallen, maar daar wel onder gebracht kunnen worden.
Deze provinciale waterstaatsverordeningen bevatten veelal bepalingen inzake het beheer, het onderhoud en de
instandhouding van de desbetreffende vaarwateren. Een aantal heeft ook betrekking op de verplichtingen voor
de scheepvaart.
Ook de gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet regels stellen met betrekking tot
het bij haar in beheer zijnde openbare vaarwater.
De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de mogelijkheid verordeningen te maken welke
onder andere betrekking kunnen hebben op de doorvaart en het innemen van ligplaats in bij haar in beheer
zijnde openbare wateren. Bij deze regelingen van de lagere overheden moet steeds bedacht worden dat deze
niet in strijd mogen komen met hogere regelingen. In grote lijnen betekent dit dat de overheden slechts een
regelgevende bevoegdheid toekomt ten aanzien van bij hen in beheer zijnde openbare vaarwateren. Hierbij
dient echter nog een kanttekening geplaatst te worden.
Binnenschepenwet en Scheepvaartverkeerswet
De centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het gebruik van alle openbare
vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de Binnenschepenwet en de Scheepvaartverkeerswet (hierna: SVW).
                                                                                                                212
</pre>

====================================================================== Einde pagina 212 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 213 ======================================================================

<pre>Met de SVW is de Binnenaanvaringswet ingetrokken. Artikel 43 van de SVW bepaalt dat krachtens de
Binnenaanvaringswet gestelde regels worden geacht te zijn gesteld krachtens de SVW. De
verkeersreglementering is te vinden in het Binnenvaartpolitiereglement (hierna: BPR).
Artikel 42 van de SVW bevat de bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten, waterschappen en
havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van onderwerpen waarin de SVW voorziet, voor zover die
regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens deze wet gestelde regels.
Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer
In het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (hierna: BABS) is het college bevoegd tot het treffen
van verkeersmaatregelen ten behoeve van de scheepvaart op de onder hun beheer staande vaarwegen.
Voorheen vond deze bevoegdheid zijn grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR geeft regels en
verkeerstekens t.a.v. snelle motorboten in het algemeen en waterscooters in het bijzonder. De APV mag niet op
basis van hetzelfde motief als de bovenstaande regelgeving aanvullingen geven. De artikelen 5.3.2. en 5.3.3.
van de model-APV kennen dan ook een ander motief.
Specifieke regelgeving voor de grote rivieren
Gemeenten waardoor een grote rivier stroomt dienen bedacht te zijn op internationale verdragen en overige
specifieke regelgeving voor die rivieren. Zo gelden voor de Maas en de Schelde de verdragen inzake de
bescherming van de Maas respectievelijk de Schelde. Op de Rijn is onder andere van toepassing de Herziene
Rijnvaartakte van 17 oktober 1868 en het Rijnvaartpolitiereglement 1995.
Deze gemeenten doen er verstandig aan deze regelgeving expliciet op te nemen in artikel 5:24, vierde lid,
artikel 5:25, derde lid, artikel 5:26, derde lid, en artikel 5:30, tweede lid.
Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water
Artikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om de overige openbare wateren te
vrijwaren van activiteiten die het gebruik op enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid
op het water heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen van het WvSr, te weten de
artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het BPR (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit reglement).
Deregulering
Dit artikel is in een aantal opzichten vergelijkbaar met artikel 2:10 van de model-APV, het plaatsen van
voorwerpen op of aan de weg. Ook bij dit artikel is een vergunning vervangen door een algemene regel.
Daarmee legt de overheid nadrukkelijk een deel van de verantwoordelijkheid bij de burger. In eerste instantie
moet deze zelf de afweging maken of een steiger of een meerpaal gevaar of hinder oplevert voor het
vaarverkeer, of een probleem voor het beheer en onderhoud. Omdat er hierbij, eerder dan in artikel 2:10, waar
het veelal gaat om tijdelijke en verplaatsbare objecten, gaat om permanent bedoelde zaken, is aan dit artikel
anders dan bij artikel 2:10 een meldingsplicht verbonden. Op die manier kan de gemeente vooraf toetsen en
met de melder overleggen of bijvoorbeeld het onderhoud van de oevers niet in het geding is. Zo kan worden
voorkomen dat een al geplaatst object weer moet worden verwijderd, met alle financiële gevolgen van dien.
In een waterrijke gemeente, waar een dergelijke vergunning gebruikelijk is, en aan de vergunning omwille van
het onderhoud van de vaarwegen een zekere uniformering noodzakelijk, kan het een gerechtvaardigde keuze
zijn om een vergunningplicht te handhaven. Ook voor de vergunninghouder schept dat een duidelijke situatie:
                                                                                                              213
</pre>

====================================================================== Einde pagina 213 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 214 ======================================================================

<pre>De aanvrager hoeft niet zelfstandig een afweging te maken, maar ontvangt een vergunning voorzien van een set
voorschriften, en weet dan waar hij of zij aan toe is.
Juridisch karakter van een melding
In januari 2015 heeft de ABRvS haar zienswijze ten aanzien van meldingsstelsels herzien. Beknopt samengevat
komt de wijziging erop neer dat alleen een melding in de vorm van een pure mededeling niet leidt tot een
appellabel besluit. In andere gevallen is dat wel het geval. Ook als er op een melding niet of slechts met een
ontvangstbevestiging wordt gereageerd, wanneer sprake is van een beslissing, al is die stilzwijgend, is er sprake
van een appellabel rechtsoordeel. Voor de uitspraken van de Afdeling van 14-01-2015 zie:
ECLI:NL:RVS:2015:14 (Leeuwarden-Lekkum) en ECLI:NL:RVS:2015:36 (Stein-Elsloo). De ABRvS volgt hiermee
de conclusie van Advocaat-Generaal Widdershoven over meldingsstelsels:
http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RVS:2014:4116
Oud-staatsraad prof. mr. Konijnenbelt schreef in de Gemeentestem een belangwekkend artikel naar aanleiding
van de conclusie en de uitspraken (Gst. 2015/15 afl.7417).
Zijn voorstel is om bij dit artikel terug te keren naar een eenvoudig vergunningstelsel met beperkte
weigeringsgronden. Hij wijst er op dat er in dat geval sprake is van een omgevingsvergunning, waarmee per
definitie de lex silencio positivo regeling van afdeling 4.1.3.3. van de Awb van toepassing is.
Artikel 5:25 Beschadigen van waterstaatswerken
Provinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling voor waterstaatswerken die bij
hen in beheer zijn.
De bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn bij de gemeenten. Artikel 1.14 van
het BPR legt aan degene die een kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op.
In 2007 is het woord “vaarten”, dat in dit artikel werd gebruikt, maar nergens anders in de model-APV,
vervangen door het woord “openbaar water”, zoals ook in andere artikelen in de model-APV (VNG ledenbrief
nr. 07/125).
Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in natuurgebieden
Artikel 5:26 Begripsbepalingen
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 5:32 Crossterreinen
Op het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s, motoren, bromfietsen e.d. al dan
niet met een wedstrijdkarakter zijn verschillende wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een
rol in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de wegenverkeerswetgeving plaatsvinden.
Afbakening
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de Gemeentewet dat
de bepalingen van de Apv van rechtswege vervallen als in het onderwerp door een wet, AMvB of een
provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
                                                                                                               214
</pre>

====================================================================== Einde pagina 214 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 215 ======================================================================

<pre>materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de hogere regeling.
De formulering van de afbakeningsbepaling in het derde lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.
Hieronder wordt aangegeven welke wettelijke regelingen zo al van toepassing kunnen zijn.
1. WVW en APV
Alvorens in te gaan op de vraag welke regelingen van toepassing kunnen zijn op het crossen op daarvoor - al
dan niet legaal - ingerichte terreinen, willen wij eerst enige kanttekeningen plaatsen bij een verkeersrechtelijk
aspect in verband met de leeftijd van de crossers.
Ingevolge artikel 110, tweede lid, van de WVW jo. artikel 5 van het Reglement rijbewijzen mogen bromfietsen
slechts worden bestuurd door personen die de leeftijd van 16 jaar hebben bereikt. Het verkeersrechtelijk regime
is echter niet van toepassing, wanneer de bedoelde activiteiten zich afspelen op een terrein dat niet kan worden
aangemerkt als een weg die feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Op de vraag wanneer sprake is van een zodanige weg wordt verwezen naar de
toelichting bij artikel 1:1 van de Apv.
Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg, als bedoeld in de WVW, plaats vindt en een
wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10 van de WVW van toepassing. Het eerste lid van deze bepaling zegt dat het
verboden is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden of daaraan deel te nemen. Dit verbod richt zich
dus zowel tot de organisator van de wedstrijd als tot de deelnemers aan de wedstrijd..
Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen dan op de weg in de zin van de WVW, dan kan
artikel 5:27 van toepassing zijn. Artikel 5:27 ziet op het gebruik van motorvoertuigen of een bromfiets als
bedoeld in het RVV 1990 in het kader van een wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door het
college. Kenmerkend voor het wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de vorm van prijzen, medailles of iets
dergelijks in het vooruitzicht worden gesteld.
Indien artikel 5:27 van toepassing is, is een vergunning op basis van artikel 2:25. niet meer aan de orde. Zie
verder de toelichting op artikel 2:25.
Voor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe de bepalingen van hoofdstuk 2, afdeling
2 “Toezicht op evenementen” van de Apv van toepassing (artikel 2:24 e.v.). De burgemeester kan in het belang
van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven omtrent het houden van zo’n
evenement dan wel het evenement geheel verbieden. Deze bepalingen zijn ook van toepassing op auto- en
motorsportevenementen, die geen wedstrijdkarakter hebben, zoals toertochten, oldtimerritten e.d.
2. Wm en APV
Bij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten de weg moet onderscheid worden
gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte terreinen, zoals circuits, en overige terreinen, zoals natuurgebieden,
parken, plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen. De eerst bedoelde terreinen vallen
doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor de overige terreinen kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in
de artikelen 5:27 e.v. van deze verordening.
Wm
De speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de werking van de Wet milieubeheer en
het Activiteitenbesluit.
                                                                                                                 215
</pre>

====================================================================== Einde pagina 215 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 216 ======================================================================

<pre>In bepaalde gevallen moet een motor(sport)terrein worden aangemerkt als een inrichting in de zin van de Wm.
In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer worden de inrichtingen opgesomd waarvoor krachtens
artikel 8.1 van de Wm een vergunning vereist is. De regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen in
categorie 19 van het Activiteitenbesluit. In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of terreinen,
geen openbare weg zijnde, waar gelegenheid wordt geboden tot het gebruiken van: bromfietsen,
motorvoertuigen of andere gemotoriseerde voer- of vaartuigen in wedstrijdverband ter voorbereiding van
wedstrijden of voor recreatieve doeleinden.
In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat uit de omschrijving “gelegenheid bieden” is af te leiden dat
elke inrichting of elk terrein, dat in enigerlei vorm is ingericht om de genoemde activiteiten mogelijk te maken,
onder dit besluit valt.
Vervolgens vermeldt de nota van toelichting dat enige accommodatie evenwel nodig zal zijn voordat kan
worden vastgesteld of sprake is van een dergelijke inrichting, bijvoorbeeld in de vorm van een begrenzing.
Indien elke, al dan niet beoogde, begrenzing van de plaats waar de genoemde activiteiten zich afspelen
ontbreekt, zal bezwaarlijk van een inrichting kunnen worden gesproken (bijvoorbeeld wanneer een aantal
liefhebbers van modelvaartuigen regelmatig met elkaar hun bootjes laat varen op een grote plas of waterweg).
Op grond van artikel 8.2 van de Wm is het college bevoegd om op een aanvraag voor vergunning voor een
motorterrein als bedoeld in categorie 19 te beslissen. Voor zover de terreinen, geen openbare weg zijnde, echter
bestemd of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve
doeleinden rijden met gemotoriseerde voertuigen, en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn
opengesteld, wordt de vergunning niet afgegeven door het college, maar door gedeputeerde staten (categorie
19.2).
Bij de vergunningverlening wordt rekening gehouden met de motieven van de Wm, zijnde de gevolgen voor het
milieu of de bescherming van het milieu.
APV
De regeling in de Apv is van belang voor die terreinen die niet genoemd zijn in categorie 19.1, onder g, van het
Activiteitenbesluit, bijvoorbeeld een terrein dat niet is ingericht voor motorwedstrijden en -activiteiten en
terreinen die hiervoor slechts eenmalig of zeer incidenteel worden gebruikt.
In een gemeentelijke regeling met betrekking tot dit soort motorterreinen zal de werkingssfeer ten opzichte van
de Wm in ieder geval moeten zijn afgebakend.
Bij een aanwijzingsbesluit kunnen alleen regels worden gesteld ter bescherming van de belangen die dit
voorschrift dient. Behalve het belang van de openbare orde zijn dat milieubelangen en het belang van de
veiligheid van het publiek of de deelnemers.
In de in het tweede lid genoemde regels kan bepaald worden dat op het terrein slechts gecrost mag worden op
bepaalde dagen en uren, en wel alleen door leden van de vereniging; dat de vereniging zich gedraagt volgens de
aanwijzingen van KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende verzekert tegen ongevallen c.q.
aansprakelijkheid voor schade als gevolg van ongevallen en - eventueel - dat de crossers ten minste een
bepaalde leeftijd moeten hebben c.q. dat de vereniging er - ter voorkoming van ongelukken - zorg voor draagt
dat toezicht door volwassenen wordt uitgeoefend indien van dat terrein gebruik wordt gemaakt.
3. Zondagswet
                                                                                                                   216
</pre>

====================================================================== Einde pagina 216 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 217 ======================================================================

<pre>Krachtens artikel 3, eerste lid, van de Zondagswet is het verboden op zondag zonder strikte noodzaak gerucht te
verwekken, dat op een afstand van meer dan 200 m van het punt van verwekking hoorbaar is. Volgens het
tweede lid van dit artikel is de burgemeester bevoegd van dit verbod voor de tijd na 13.00 uur ontheffing te
verlenen.
De training voorafgaand aan de motorcrosswedstrijd kan als deze voor publiek toegankelijk is, reeds aangemerkt
worden als een openbare vermakelijkheid als bedoeld in artikel 4 van de Zondagswet.
4. Privaatrechtelijk optreden
Verschillende gemeenten zijn er toe overgegaan een terrein waarvan zij eigenaar zijn aan te wijzen als terrein
waarop de motorcrossport beoefend kan worden. Veelal geschiedt dit om de overlast die wordt ondervonden als
gevolg van het crossen in natuur- en bosgebieden te beperken.
Indien van gemeentewege een terrein ter beschikking wordt gesteld voor het crossen, rijst de vraag naar de
eventuele civielrechtelijke aansprakelijkheid van de gemeente voor ongevallen en andere schade. Daarbij gaan
wij ervan uit dat het crossterrein niet een weg is in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Is daarvan wèl
sprake, dan is het - behoudens ontheffing; zie de artikelen 10 en 148 van de WVW - eenvoudigweg verboden
aldaar te “crossen”.
Civielrechtelijk brengt het feit dat een terrein met goedvinden van de gemeente als crossterrein wordt gebruikt,
voor haar de verplichting mee ervoor te zorgen dat geen gevaarlijke situaties te creëren zijn. Het ligt op de weg
van de gemeente om het terrein aan te passen aan het doel waartoe het dient.
In het kader van de regels die het college kan stellen op basis van het tweede lid van artikel 5:32 kunnen
bijvoorbeeld leeftijdsgrenzen worden gesteld aan de gebruikers van het terrein of eisen als aangegeven in artikel
110 van de WVW jo. artikel 5 van het Reglement rijbewijzen. Uitsluiting van aansprakelijkheid voor schade
(ongevallen e.d.) kan de gemeente zoveel mogelijk beperken; bijvoorbeeld door een bord te plaatsen bij de
ingang van het terrein waarop zijn aangegeven de voorwaarden waaronder van het terrein gebruik mag worden
gemaakt (onder andere de waarschuwing, dat gebruikers van het terrein dit voor eigen risico gebruiken en de
mededeling, dat de gemeente aansprakelijkheid afwijst voor ongevallen en andere schade als gevolg van
crossen). Het plaatsen van een dergelijk bord wil overigens niet zeggen dat de gemeente gevrijwaard is van
aansprakelijkheid.
Er is overigens nog een privaatrechtelijke mogelijkheid waardoor de gemeente aan haar zorgverplichting kan
voldoen, namelijk door het sluiten van een gebruiks- of huurovereenkomst met de plaatselijke vereniging. De
gemeente moet zich dan wel realiseren dat het desbetreffende terrein dan ook alleen ter beschikking wordt
gesteld ten behoeve van het crossen door leden van die vereniging.
Jurisprudentie
Wanneer in het kader van een evenement als bedoeld in de artikel 2.2.1 (oud) en 2.2.2 (oud) van de model-
APV, op een crossterrein, zoals in deze bepaling bedoeld, motor(sport)activiteiten worden gehouden zijn er
meerdere bevoegde organen in het spel. Goed onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds het
evenement, waarvoor de burgemeester het bevoegd gezag is om een vergunning te verlenen en anderzijds de
motor(sport)activiteiten, waarvoor het college het bevoegd gezag is. ARRS 03-06-1994, JG 95.0055, m.nt. A.B.
Engberts, AB 1994, 602, m.nt. RMvM, Gst. 1995, 7006, 4, m.nt. EB.
                                                                                                               217
</pre>

====================================================================== Einde pagina 217 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 218 ======================================================================

<pre>Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur. In casu geen schending van de
zondagsrust, omdat het motorcrossterrein 4 km buiten de bebouwde kom ligt. Pres. Rb. Utrecht 06-06-1995, JG
95.0316, m.nt. A.B. Engberts, KG 1995, 292.
Artikel 5:28 Beperking verkeer in natuurgebieden
Vele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van motorcrossers aan
natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder, schade aan de flora, verstoring van wild e.d.
Verder worden natuurgebieden, parken e.d. steeds vaker door ruiters en fietsers/mountainbikers bezocht. Het
komt nogal eens voor dat ruiters en fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen aangewezen ruiter- of
fietspaden verlaten. Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor wandelaars en berokkent vaak ook schade
aan flora en fauna.
Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in natuurgebieden, zal men een
onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde crossen” (op wegen en paden en “off the road”) en het
crossen op daartoe speciaal gebruikte motorterreinen.
Op het crossen op motorterreinen is artikel 5:28 van de model-APV van toepassing.
De redactie van artikel 5:28 is aangepast overeenkomstig het systeem van artikel 5:27. Op grond van het eerste
lid van artikel 5:28 geldt een algeheel verbod om zich met motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een
natuurgebied te bevinden. Het college kan op grond van het tweede lid terreinen aanwijzen waar dit verbod niet
geldt en kan tevens regels stellen voor het gebruik van deze terreinen.
Maatregelen
Bij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen” of overlastgevend ruiter- en
fietsverkeer gaat het in feite om een meer algemeen vraagstuk: Welke maatregelen kunnen genomen worden om
ter bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast gemotoriseerd verkeer, ruiter- of fietsverkeer uit
bepaalde gebieden te weren?
Een mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is het nemen van
verkeersbeperkende maatregelen op grond van de wegenverkeerswetgeving.
Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds november 1991 de wegbeheerder bevoegd tot het treffen van
verkeersmaatregelen (zie artikel 18 van de WVW).
Volgens de WVW kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden overgegaan indien deze maatregelen de
veiligheid op de weg verzekeren, weggebruikers en passagiers beschermen, strekken tot het in stand houden van
de weg en de bruikbaarheid van de weg waarborgen, de vrijheid van het verkeer waarborgen, strekken tot
voorkoming of beperking van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder of schade, strekken tot het
voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of van de functie van
objecten of gebieden en tenslotte een doelmatig of zuinig energieverbruik bevorderen (artikel 2, eerste tot en
met derde lid, van de WVW). De WVW geeft derhalve ook mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter
bescherming van milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat van de weg gebruik maakt in
natuurgebieden dient te geschieden op basis van de WVW door middel van een verkeersmaatregel. Hierbij moet
het dan gaan om een regeling ten aanzien van het gebruik van wegen in de zin van de WVW.
                                                                                                               218
</pre>

====================================================================== Einde pagina 218 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 219 ======================================================================

<pre>Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW, binnen een natuurgebied kan een regeling
worden opgenomen in de Apv.
Hierbij moet in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige onderwerp ook een
provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een provinciale regeling bestaat inzake de beperking van
gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden, welke regeling – deels – strekt ter bescherming van dezelfde
belangen, zal – althans indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen is in een “natuurgebied” als bedoeld
in de provinciale verordening – de werkingssfeer van het gemeentelijk voorschrift ten opzichte van de
provinciale verordening moeten worden afgebakend.
Maatregelen op basis van de Wegenwet/feitelijke sluiting en sluiting krachtens artikel 461 van het WvSr
- Ook langs feitelijke en privaatrechtelijke weg zou men kunnen komen tot het weren van gemotoriseerd verkeer
uit bepaalde natuurgebieden.
In de eerste plaats valt te denken aan het plaatsen van palen, klap- of draaihekjes bij de toegangen tot de in zo’n
gebied gelegen wegen. De eigenaar van een weg zal men het recht tot het nemen van zodanige maatregelen
niet kunnen ontzeggen.
Hoe zit dit echter als deze weg is aan te merken als een openbare weg in de zin der Wegenwet? Hiervoor zijn
wij ingegaan op de beperkingen in het gebruik van een openbare weg als gevolg van het beperkt openbaar
rechtskarakter van die weg. Openbare wegen in natuurgebieden zullen veelal - op grond van de gesteldheid van
de weg of op grond van het gebruik dat van de weg pleegt te worden gemaakt - een zodanig beperkt openbaar
rechtskarakter hebben. Ook ten aanzien van deze openbare wegen zal de eigenaar deze beperking feitelijk
mogen realiseren door het plaatsen van klap- en draaihekjes, palen e.d. bij de toegangen tot die wegen en wel
zodanig dat alleen voetgangers en fietsen vrij kunnen passeren. Aan deze handelwijze kleeft een aantal
bezwaren.
Deze handelwijze is in de eerste plaats niet toepasbaar ten aanzien van openbare wegen die niet een beperkt
openbaar rechtskarakter hebben. Ingevolge het bepaalde in artikel 14, eerste lid, van de Wegenwet dienen de
rechthebbende en de onderhoudsplichtige dan alle verkeer over de openbare weg te dulden. Wij tekenen hierbij
nog aan dat het gedeeltelijk – bij voorbeeld alleen voor gemotoriseerd verkeer – onttrekken van wegen aan het
openbaar verkeer niet mogelijk is (KB 26-09-1955, AB 1956, p. 357, m.nt. M. Troostwijk).
Ook is het volgens de Kroon niet mogelijk een weg aan het openbaar verkeer te onttrekken om hem vervolgens
weer onmiddellijk open te stellen voor bij voorbeeld voetgangers en fietsers (KB 11-05-1982, AB 1982, 378,
m.nt. J.R. Stellinga). Een dergelijke maatregel kan wel door middel van een verkeersbesluit worden genomen,
zoals hiervoor is beschreven.
Ook mag verwacht worden dat het onttrekken van een aantal in het buitengebied gelegen wegen aan het
openbaar verkeer op bezwaren zal stuiten van met name landbouwers.
Verder merken wij ten aanzien van het afsluiten van wegen door middel van hekjes en slagbomen nog op, dat
de bereikbaarheid van bos- en natuurgebieden voor de brandweer en in verband met
onderhoudswerkzaamheden zal verslechteren. Bovendien zullen slagbomen gemakkelijk geopend kunnen
worden. Ten slotte is het plaatsen van hekjes, slagbomen en dergelijke een kostbare aangelegenheid.
- Men zou - in de tweede plaats - kunnen denken aan het plaatsen bij de toegangen tot de wegen in een bepaald
natuurgebied van borden waarop de toegang voor motorvoertuigen en bromfietsen voor onbevoegden krachtens
artikel 461 van het WvSr wordt verboden: “Verboden toegang voor....; artikel 461 van het WvSr”.
                                                                                                                219
</pre>

====================================================================== Einde pagina 219 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 220 ======================================================================

<pre>Deze methode kan echter niet worden toegepast, indien het gaat om openbare wegen in de zin van de
Wegenwet. Zie HR 2106-1966, NJ 1966, 416, m.nt. W.F. Prins, OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB 1967, p. 186,
NG 1966, p. 432, Verkeersrecht 1966, p. 227, m.nt. R.J. Polak (Bromfietsverbod Sneek), en HR 23-121980, NJ
1981, 171, m.nt. Th.W. van der Veen, AB 1981, 237, NG 1981, p. S63, m.nt. Verkeersrecht 1981, p. 58, m.nt.
J.J. Bredius (rijverbod Schiermonnikoog).
- Sommige gemeentebesturen hebben de volgende aanpak tot wering van gemotoriseerd verkeer uit
natuurgebieden overwogen:
a. onttrekking van de openbare wegen (“openbaar” in de zin van de Wegenwet) aan het openbaar verkeer
volgens de daartoe in de artikelen 9 e.v. van de Wegenwet voorgeschreven procedure; en aansluitend daaraan:
b. geslotenverklaring op privaatrechtelijke basis van de wegen in dat gebied voor (recreatief) gemotoriseerd
verkeer, namelijk door het plaatsen van borden “Verboden toegang voor...., art. 461 Wetboek van Strafrecht”.
Aan deze aanpak wordt om twee redenen de voorkeur gegeven:
- De Wegenwet zou zich er tegen verzetten dat wegen die voor al het verkeer openbaar zijn, ter behartiging van
andere belangen dan verkeersbelangen bij verordening voor het gemotoriseerd verkeer gesloten zouden
worden. Of deze opvatting juist is, is de vraag.
- Artikel 461 van het WvSr. is niet op openbare wegen van toepassing.
Ook de hier bedoelde aanpak stuit overigens op bezwaren, met name in die gevallen dat de wegen niet in
eigendom zijn bij de overheid. De overheid is dan immers van de particuliere eigenaren afhankelijk, met name
waar het de geslotenverklaring voor gemotoriseerd verkeer betreft. Bovendien is de toegankelijkheid van
dergelijke wegen voor het publiek niet meer verzekerd, indien deze wegen eenmaal aan het openbaar verkeer
zijn onttrokken. De particuliere eigenaar zou zijn weg immers ook voor alle publiek, dus ook voor voetgangers
en fietsers, kunnen afsluiten. De overheid bezit dan geen machtsmiddelen daartegen op te treden. Deze
machtsmiddelen bezit zij wél ten aanzien van wegen die – zij het ook beperkt – voor het openbaar verkeer
toegankelijk zijn in de zin van de Wegenwet.
Zie de uitspraak van de Afdeling van 25-03-1982, NG 1983 p. S 145, AB 1983, 64, m.nt. Van der Veen
(Helmond) en van 05-11-1982, Gst. 1983, 6745, 10, m.nt. J.M. Kan (Wittem). Blijkens deze uitspraken kan (en
moet!) de gemeentelijke overheid de onderhouds- en de duldingsplicht van de eigenaar van een openbare weg
met toepassing van bestuursdwang afdwingen, indien deze plicht wordt verzaakt.
Men kan – zoals hierboven reeds bleek – aan genoemde consequenties niet ontkomen door een weg slechts
beperkt aan het openbaar verkeer te onttrekken, in die zin dat hij alleen openbaar zal zijn voor bepaalde
categorieën verkeersdeelnemers. Bovendien, ook al zou een weg een beperkt openbaar rechtskarakter hebben,
dan nog zou artikel 461 van het WvSr. waarschijnlijk niet toepasselijk kunnen zijn.
Hiervoor werd er reeds op gewezen dat de hele onttrekkingsprocedure tijdrovend is en dat de onttrekking op
bezwaren zal stuiten van met name landbouwers. Zou men de hier bedoelde methode toepassen, dan zou het in
ieder geval noodzakelijk zijn voor de onttrekking aan het openbaar verkeer met de particuliere eigenaren
duidelijke afspraken te maken en deze schriftelijk vast te leggen. Wij vermelden hier nog, dat de onttrekking van
een openbare weg aan het openbaar verkeer onvoorwaardelijk moet geschieden en zonder tijdsbepaling
(circulaire van de minister van verkeer en waterstaat aan de colleges van gedeputeerde staten, BS 1933, nrs. 203
en 245, WGB 1933, p. 225).
                                                                                                              220
</pre>

====================================================================== Einde pagina 220 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 221 ======================================================================

<pre>Verordening stiltegebieden
Provinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wm een verordening op te stellen die onder andere
regels bevat inzake het voorkomen of beperken van geluidhinder in bij de verordening aangewezen gebieden.
Deze verordening wordt de provinciale milieuverordening (hierna: PMV) genoemd en vervangt de oude
verordeningen op grond van artikel 122 van de Wet geluidhinder.
Volgens de model-PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te gebruiken binnen het
milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een motorvoertuig met draaiende verbrandingsmotor
de openbare weg of andere voor bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten.
Toertochten voor motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 24 van de WVW zijn niet toegestaan.
Beperking gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden in relatie tot artikel 1 van de Grondwet
De vraag rijst of het ontzeggen van de toegang tot een bepaald natuurgebied voor motorrijders en bromfietsers
zich verdraagt met het antidiscriminatieverbod van artikel 1 van de Grondwet. Deze vraag werd aan de orde
gesteld in een zitting van de kantonrechter te Harderwijk (19-11-1985). De geverbaliseerde voerde aan dat het
verbod “... discriminerend is ten aanzien van motorrijders, bromfietsers en hun duopassagiers. Terreinwagens,
motoren met zijspan, auto’s en vrachtwagens mogen van de onverharde wegen wel gebruik maken. De officier
van justitie bestreed deze opvatting. Hij stelde dat het gemeentebestuur een keuze heeft gemaakt tussen de
belangen van voetgangers en flora en fauna en de belangen van motorrijders en bromfietsers die zittend op hun
voertuig van de natuur willen genieten.”
De officier meende dat de belangen van flora en fauna en de belangen van voetgangers die hinder ondervinden
van motorrijders, prevaleren boven de belangen van motorrijders. De kantonrechter schaarde zich achter de
officier van justitie. Hij meende dat er geen sprake was van discriminatie van motorrijders en bromfietsers omdat
hun bewegingsvrijheid niet verder dan noodzakelijk voor het doel dat het college voor ogen staat wordt beperkt.
De Rechtbank in hoger beroep en de Hoge Raad in cassatie hebben inmiddels de uitslag van de kantonrechter
onderschreven (HR 19-05-1987, AB 1988, nr. 216, APV Nunspeet).
Jurisprudentie
Wanneer wordt overgegaan tot het aanwijzen van een natuurgebied, waarbinnen gemotoriseerd verkeer
verboden is, zoals in deze bepaling bedoeld, is het verstandig te bezien in hoeverre een overgangsregeling
noodzakelijk is voor personen die - al dan niet bedrijfsmatig - met een motorvoertuig gebruik maken van dit
natuurgebied. Vanwege het ontbreken van een overgangsregeling trof de Voorzitter van de ARRS een voorlopige
voorziening, waarbij aan belanghebbende alsnog een tijdelijke ontheffing werd verleend. Vz. ARRS 30-08-1990,
AB 1991, 432, m.nt. PCEvW, Gst. 1991, 6929, 7, m.nt. JT.
Wijziging 2007
Lid 6
Gezien de belangen die hier wordt geschermd: de rust en recreatie in natuurgebieden, lijkt het niet bijzonder
wenselijk om hier een ontheffing van rechtswege in het leven te roepen en is daarvan afgezien.
Afdeling 8. Verbod vuur te stoken
                                                                                                              221
</pre>

====================================================================== Einde pagina 221 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 222 ======================================================================

<pre>Artikel 5:29 Verbod vuur te stoken
In deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de wetgeving voor het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen, geregeld in artikel 10.2, eerste lid, en artikel 10.63, tweede lid, van de Wm.
Artikel 10.63, tweede lid, van de Wm beperkt zich alleen tot de bescherming van het milieuhygiënische belang.
Indien het college de openbare orde- en veiligheidsaspecten wil reguleren is het verlenen van een (tweede)
ontheffing op grond van de Apv noodzakelijk.
Het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen als geregeld in artikel 10.2, eerste lid, en 10.63, tweede lid,
van de Wm
In de circulaire van 27 maart 2002 aan de provincies en gemeenten van het voormalig ministerie van
Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (Stcrt. 2002, 65) is aandacht besteed aan het storten en
verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen.
Voor welke afvalstoffen kan er een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm worden
gegeven en wat is de reikwijdte van de wet?
Uit de kamerbehandeling blijkt dat de ontheffing kan worden verleend voor de volgende zaken:
- vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren.
- instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van klein landschapsbeheer.
De minister gaf tegenover de Kamer voorts aan dat fruitsnoeihout en aardappelloof onder de ontheffing zouden
kunnen vallen. Hij sprak in zijn algemeenheid over hout dat men van bomen of struiken afhaalt om het
natuurlijke proces om welke reden dan ook te bevorderen. Ook riet zou ons inziens hieronder kunnen vallen.
Voor welke gevallen er nog meer een ontheffing kan worden gegeven, is sterk afhankelijk van de lokaal
specifieke situatie, bijvoorbeeld indien er sprake is van een heidegebied of specifieke beplanting. Op grond van
artikel 10.63, tweede lid, van de Wm is het in ieder geval verboden ontheffing te verlenen voor het verbranden
van gevaarlijke afvalstoffen. Verder is het meeverbranden van allerlei afvalstoffen (banden, verf, afgewerkte olie)
verboden.
Artikel 10.2 van het WvSr ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen. Dit betekent
dat, indien er sprake is van een inrichting in de zin van de Wm, het verbrandingsverbod hierop niet van
toepassing is. Hiervoor geldt namelijk een ander wettelijk regiem. De verbranding van afvalstoffen binnen een
inrichting dient enerzijds te worden geregeld in de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van de
zogenaamde artikel 8.40-Besluiten, waarin algemene milieuregels zijn opgenomen voor homogene
bedrijfscategorieën.
Tevens dient rekening gehouden te worden met de gemeentelijke zorgplicht voor de inzameling van
huishoudelijk groente-, fruit- en tuinafval (hierna: GFT-afval) op grond van artikel 10.21 van de Wm. GFT-afval,
afkomstig van huishoudens, dient in de eerste plaats door de burger te worden aangeboden aan de aangewezen
inzameldienst. Het buitengebied wordt door gemeenten soms vrijgesteld van de inzamelplicht in het belang van
een doelmatig beheer van afvalstoffen. In deze gevallen kan een ontheffing voor het verbranden van tuinafval
worden gerechtvaardigd. Voor wat betreft stedelijke of bebouwde komgebieden, is het verlenen van een
ontheffing minder gerechtvaardigd. Immers, de gemeente draagt zorg voor inzameling van huishoudelijk
tuinafval en ook grof tuinafval, een ontheffing voor het verbranden van snoeihout, lijkt daarmee niet wenselijk.
                                                                                                               222
</pre>

====================================================================== Einde pagina 222 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 223 ======================================================================

<pre>Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegde gezag is om zelf invulling te geven aan het
ontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut verbrandingsverbod. Ook al geeft de Wm de
mogelijkheid om een ontheffing te verlenen, dit betekent niet dat een gemeente ook verplicht is dit te doen.
Gemeenten kunnen dus – óók onder het regiem van de Wm – een absoluut stookverbod blijven hanteren. Het
verdient aanbeveling om een absoluut stookverbod in een beleidsnota of milieubeleidsplan vast te leggen.
Het verdient sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk vast te leggen in bijvoorbeeld
beleidsregels. Op deze manier beschikt het bevoegde gezag over een duidelijk afwegingskader, op grond
waarvan de beslissing om een ontheffing te verlenen kan worden gebaseerd.
Welke voorschriften kunnen worden verbonden aan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van
de Wm?
Aan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht kan worden aan het
voorschrift dat:
- het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de omgeving;
- de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse aanwezig dient te zijn en zorg
dient te dragen voor een goed brandend vuur, zodat zo min mogelijk rookontwikkeling plaatsvindt;
- de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang en zonsopgang;
- verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde afstand tot bouwwerken;
- van de voorgenomen verbranding het hoofd van de afdeling milieuzaken van de dienst ... of zijn
plaatsvervanger of de alarmcentrale van de regionale brandweer, ten minste één uur voor de verbranding
telefonisch moet worden geïnformeerd (telefoon ...).
In de ontheffing op grond van de Wm kunnen ook voorschriften worden opgenomen over bodembeschermende
voorzieningen en maatregelen. Veel gemeenten eisen een bodembeschermende voorziening, bijvoorbeeld een
betonplaat of zandbed. De grondslag van een dergelijk voorschrift is in dit geval artikel 10.63, tweede lid, van
de Wm. Het verdient de aanbeveling om in de ontheffing ook een verwijzing naar de zorgplicht van artikel 13
van de Wet bodembescherming op te nemen.
Hoe kan het beste worden omgegaan met gevallen van bestrijding van bepaalde ziektes?
In enkele gevallen, bijvoorbeeld bij de bestrijding van bepaalde ziektes is het noodzakelijk op korte termijn
passende maatregelen, zoals het verbranden van de zieke bomen, te nemen. De procedure van
ontheffingverlening duurt in deze gevallen te lang om telkens een ontheffing te verlenen. Daarom zou voor deze
gevallen de ontheffing bij voorbaat verleend kunnen worden, waarbij in de ontheffing nauwkeurig wordt
aangegeven in welke gevallen en onder welke omstandigheden van de ontheffing gebruik mag worden gemaakt.
Een aantal gemeenten eist bijvoorbeeld een verklaring van de Plantenziektekundige Dienst te Wageningen. Als
voorschrift kan worden opgenomen dat in geval van verbranding van met ziekte aangetast hout, besmet en niet-
besmet snoeihout zoveel mogelijk moet worden gescheiden.
Kan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm voor onbepaalde tijd worden verleend?
Nee, volgens het ministerie van Infrastructuur en Milieu hangt de beantwoording van deze vraag samen met het
karakter van de ontheffing. Het gaat om een ontheffing van een wettelijk verbod of een uitzondering op de regel.
                                                                                                               223
</pre>

====================================================================== Einde pagina 223 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 224 ======================================================================

<pre>Het verlenen van een ontheffing voor onbepaalde tijd verhoudt zich hiermee per definitie niet. Het zou daarmee
een soort vergunningstelsel worden. Een ontheffing zal derhalve altijd voor een bepaalde tijd verleend moeten
worden. De precieze omvang voor een bepaalde tijd is onder andere afhankelijk van de invulling van het in
artikel 10.63, tweede lid, van de Wm opgenomen criterium. Na verloop van tijd kunnen er bijvoorbeeld
mogelijkheden komen om de betreffende afvalstoffen op een hoogwaardiger wijze te verwerken in plaats van te
verbranden. Tevens is de looptijd van de ontheffing afhankelijk van de formulering van de ontheffing zelf.
Naarmate bijvoorbeeld de tijdsperiode waarin verbrand mag worden exacter in de ontheffing staat geformuleerd
(bijvoorbeeld twee keer veertien dagen in de nader omschreven periode, bijvoorbeeld het snoeiseizoen met
melding aan de gemeente) is het volgens I&M denkbaar dat een ontheffing voor maximaal drie jaar wordt
verleend. Als de periode niet exact staat omschreven, stuit een dergelijke looptijd van een ontheffing op
bezwaren. Er zijn dus verschillende mogelijkheden voor de duur van een ontheffing op grond van artikel 10.63,
tweede lid, Wm. Variërend van bijvoorbeeld een ontheffing per keer tot een jaarlijkse ontheffing tot een
ontheffing voor een periode van drie jaar. Gemeenten hebben dus de beleidsvrijheid om zelf de duur van een
ontheffing te bepalen.
De aanvullende werking van artikel 5:29 van de Apv
Benadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen altijd een ontheffing nodig is op
grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm. Het college kan een ontheffing verlenen, indien het belang van
de bescherming van het milieu zich daartegen niet verzet. Met andere woorden, het college kan een ontheffing
weigeren op grond van milieuhygiënische argumenten.
Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en veiligheidsaspecten van belang. Artikel
10.63, tweede lid, van de van de Wm biedt geen mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de
openbare orde en veiligheid in het geding is. Bovendien kunnen de voorschriften verbonden aan een dergelijke
ontheffing alleen dienen ter bescherming van het belang van het milieu. Artikel 5:34 vult daarom voor wat
betreft deze aspecten de Wm aan.
Voor artikel 5:29 van de Apv betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:34, tweede lid, van de Apv biedt de
mogelijkheid om – naast de ontheffing op grond van de Wm – een ontheffing te verlenen, waarin de aspecten
van openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er ligt dus een ander motief ten grondslag aan de APV dan
aan de Wm. Tevens wordt het college de mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te
verbinden die het belang van de openbare orde en veiligheid beogen te beschermen. De weigeringsgronden
worden genoemd in vierde lid.
Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm en de ontheffing op grond van artikel
5:34, tweede lid, van de model-APV worden gecombineerd tot één te verlenen ontheffing?
Er is een aantal redenen om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de gronden waarop het besluit wordt
genomen, gebaseerd op twee verschillende wettelijke regelingen. Het gaat dus om twee verschillende
afwegingskaders. Indien beide afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de vraag in hoeverre een
dergelijk besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt, indien bezwaar of beroep wordt ingesteld tegen het
ene besluit, het bezwaar daarmee impliciet eveneens gericht tegen het andere besluit. Tenslotte is ook de
strafbaarstelling verschillend. Overtreding van de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm
wordt strafbaar gesteld in de WED, terwijl overtreding van artikel 5:34 strafbaar wordt gesteld op grond van
artikel 154 van de Gemeentewet.
Het verschil in wettelijke grondslag (Wm versus Gemeentewet), het verschil in toetsingskader (milieu versus
openbare orde) en het verschil in strafbaarstelling (WED versus Gemeentewet) pleit ervoor om een systeem van
                                                                                                              224
</pre>

====================================================================== Einde pagina 224 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 225 ======================================================================

<pre>twee separate ontheffingen te hanteren. Dit neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen
kunnen coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wm wordt geweigerd, wat betekent dit voor
de ontheffing op grond van artikel 5:29 van de Apv?
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, van de Wmwordt geweigerd, is er geen ruimte meer
voor een ontheffing op grond van artikel 5:29 van de Apv. Dit volgt uit het systeem van de wet. Een ontheffing
op grond van artikel 5:29 van de Apv kan in dit geval namelijk nooit worden verleend wegens strijd met de Wm.
De aanvraag voor een ontheffing op grond van artikel 5:29 van de Apv hoeft daarom niet in behandeling te
worden genomen. De grondslag hiervoor is artikel 4:5 van de Awb.
Uitzonderingen artikel 5:29 Apv
In het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het eerste lid. Hierbij zijn de
volgende punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting door middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren –
waarbij geen afvalstoffen worden verbrand -, zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur voor koken, bakken en
braden niet onder het nieuwe regiem van de Wm. Er is immers geen sprake van het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen. Vervolgens mag er geen sprake zijn van gevaar, overlast of hinder voor de omgeving. Vooral
binnen de bebouwde kom kunnen klachten ontstaan over overlast of hinder door met name terrashaarden en
vuurkorven. De aanhef van het tweede lid biedt dus een handvat om handhavend op te treden.
De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Het eerste lid regelt namelijk het aanleggen,
stoken of hebben van vuur, maar in de genoemde uitzonderingsgevallen is geen sprake van het verbranden van
afvalstoffen. De gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie (verbranden) vanuit eenzelfde motief
(namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt zich
daarbij tot gedragingen die niet of nog niet worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het
verbranden van niet-afvalstoffen buiten inrichtingen).
Normaal gesproken is de afbakening tussen de Wm en de model-APV helder, indien er sprake is van een
inrichting in de zin van de Wm. Daar waar de Wm hierop gebaseerde regels of voorschriften in een onderwerp
voorzien, is geen ruimte voor de model-APV.
Afdeling 9. Verstrooiing van as
Artikel 5:30 Begripsbepaling
Volgens de Wet op de lijkbezorging kunnen verstrooiingen door of op last van de houder van een crematorium
of de houder van een plaats van bijzetting alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd.
Ook blijft de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt. Zie verder voor een uitgebreide
toelichting VNG ledenbrief nr. 97/232 omtrent het verstrooien van crematieas.
Artikel 5:31 Verboden plaatsen
Asverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk. Dit geldt zeker voor plaatsen
waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan worden opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit
speelt met name een rol op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen voor
het verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de mogelijke overlast die asverstrooiing op
straten en dergelijke op kan leveren voor derden en de kans op het snelle verwaaien van de as, is het overigens
                                                                                                              225
</pre>

====================================================================== Einde pagina 225 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 226 ======================================================================

<pre>niet waarschijnlijk dat nabestaanden de verharde delen van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as te
verstrooien. Het verbod zal dus naar verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor nabestaanden.
Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent voor asverstrooiing
bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans
is voor gemeentelijke begraafplaatsen en crematoria rond de mogelijkheden voor asverstrooiing het een en
ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit van het algehele beleid rond de
begraafplaats. Het openstellen van de begraafplaats en het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou
daarin verstorend kunnen werken.
De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van terreinen waar het vanuit een
oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om incidenteel as te verstrooien. Zo zijn er wellicht meer. Onder
“volgende plaatsen” kan de gemeente, uiteraard gemotiveerd, plaatsen invullen waarvan zij zegt dat het niet
wenselijk is dat daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen het openbare water of delen daarvan.
Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden evenementen bijvoorbeeld) slechts
tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien. Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en
wethouders om in die gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te
onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te verstrooien.
Vierde lid
Dit soort ontheffingen zijn zeldzaam en er zijn doorgaans emoties van nabestaanden in het geding. Het is
daarom mogelijk en wenselijk dat er snel en tijdig wordt beslist. Om die reden is ervoor gekozen hier wel een
lex silencio positivo op te nemen. De raad kan hier een andere afweging maken.
Artikel 5:32 Hinder of overlast
Het verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden als voor omstanders die ermee
worden geconfronteerd. Het is daarom van belang dat omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit op
zich en van de as die na de activiteit wordt achtergelaten.
Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep mensen, terwijl er een stevige
bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend een onwenselijke situatie op.
Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven wijze, hinder opleveren
voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening mee worden gehouden. Dit kan door de as
bijvoorbeeld over een groter oppervlak te verspreiden, zodat deze eerder in de bodem wordt opgenomen. Een
ander voorbeeld in dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw of vanaf een balkon. Er zijn genoeg situaties
denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.
Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging van 26 maart 1998 af te leiden
dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen hinder oplevert. Door de wet op het punt
van asverstrooiing te verruimen heeft de wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden
met incidentele verstrooiing.
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen
Algemeen
                                                                                                               226
</pre>

====================================================================== Einde pagina 226 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 227 ======================================================================

<pre>Handhaving algemeen
Handhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van rechtsregels te bevorderen. De
belangrijkste redenen voor een goede handhaving zijn in het kort de volgende.
Door een goede handhaving zal de overheid uiteindelijk in steeds grotere mate het door haar beoogde doel
bereiken. Door handhaving kan de achteruitgang van de kwaliteit van de samenleving worden tegengegaan. De
rechtszekerheid en de gelijke behandeling van burgers dienen te worden gewaarborgd. Dit kan door een goed
handhavingsbeleid te voeren. De relatie van rechtszekerheid en rechtsgelijkheid met handhaving wordt verder
uitgediept. De geloofwaardigheid, betrouwbaarheid en integriteit van bestuurders zullen het ambtelijk en
maatschappelijk draagvlak vergroten.
Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk 5 van de Awb bevat een opsomming
van de aan het bestuursorgaan toekomende dwangmiddelen en de regels die bij de toepassing van de
dwangmiddelen in acht genomen moeten worden. Hierna worden deze dwangmiddelen en regels toegelicht.
Ook is er een korte introductie tot de strafrechtelijke handhaving opgenomen.
Strafrechtelijke handhaving
Het strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze genormeerd. In artikel 1:6 van de Awb
is bepaald dat de Awb niet van toepassing is op de opsporing en vervolging van strafbare feiten noch op de
tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van strafrechtelijke organen wordt genormeerd
door de regels van het Wetboek van Strafrecht en door de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende
materiële normen zijn verwoord en waarin soms ook van de algemene strafvordering afwijkende
strafprocessuele bevoegdheden zijn opgenomen, en het Sv, dat algemene regels van strafprocesrecht bevat,
bevoegdheden in het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden bepaalt.
Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te zorgen voor de daadwerkelijke
handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen die deze behoeven. Op grond van deze
algemene politietaak, alsmede op grond van de last die in de artikelen 141 en 142 van het Sv aan de aldaar
genoemde ambtenaren wordt gegeven om strafbare feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren
onderzoek doen. Een opsomming van de daarbij te hanteren methoden ontbreekt. Algemene
opsporingsmethoden zijn niet in het Wetboek van Strafvordering geregeld. Er zijn wel bijzondere
opsporingsbevoegdheden geregeld. Dit zijn observatie, infiltratie, de pseudo-koop of pseudo-dienstverlening, het
stelselmatig inwinnen van informatie, het onderzoek doen in een besloten plaats zonder toestemming van de
rechthebbende, het opnemen van vertrouwelijke communicatie, het onderzoek van telecommunicatie en het
stelselmatig volgen of waarnemen.
Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn opsporingshandelingen te verrichten, ook bevoegd
zijn tot het uitoefenen van controlebevoegdheden die in bijzondere wetten worden toegekend. Op grond van
artikel 160 van de WVW bijvoorbeeld kan een ambtenaar de bestuurder van een voertuig vorderen zijn voertuig
te doen stilhouden, terwijl het vijfde lid van het artikel bepaalt dat de bestuurder op eerste vordering van de
opsporingsambtenaar verplicht is medewerking te verlenen aan een ademonderzoek. Als een bevoegde
ambtenaar van deze bevoegdheid gebruikmaakt en de ademtest wijst een te hoog alcoholpromillage uit, dan is
er een verdenking ontstaan en gaat controle over in opsporing.
In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De rechter speelt in het
bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na bezwaar of administratief beroep, beroep instelt bij de
rechter. De rechter speelt in het strafrecht een centrale rol. Sancties in het strafrecht worden opgelegd door de
rechter.
                                                                                                                227
</pre>

====================================================================== Einde pagina 227 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 228 ======================================================================

<pre>Bestuursdwang, dwangsom en gedogen
De Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene bevoegdheid toe tot het opleggen
van een last onder bestuursdwang.
In artikel 5:21 van de Awb is de last onder bestuursdwang als volgt gedefinieerd: de herstelsanctie, inhoudende:
a. een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, en
b. de bevoegdheid van het bestuursorgaan om de last door feitelijk handelen ten uitvoer te leggen, indien de last
niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.
Het feitelijk handelen omvat onder meer: het doen wegnemen, ontruimen, beletten, in de vorige toestand
herstellen of het treffen van maatregelen om verdere nadelige gevolgen van een overtreding te voorkomen.
Het opleggen van een last onder bestuursdwang is dus zuiver gericht op het feitelijk in overeenstemming
brengen met de bestuursrechtelijke voorschriften van een onwettige situatie. Dit heeft dus een herstellende
werking en heet daarom “reparatoire sanctie” of in termen van de Awb: een herstelsanctie (artikel 5:2, eerste lid,
onder b).
Onder overtreding van een voorschrift wordt verstaan: een gedraging die in strijd is met het bepaalde bij of
krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:1, eerste lid, van de Awb). Daaronder valt dus ook het niet
nakomen van voorschriften die aan een vergunning zijn verbonden, zoals bijvoorbeeld geluidsvoorschriften bij
een milieuvergunning.
In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd is om een last onder
bestuursdwang op te leggen, ook bevoegd is om een dwangsom op te leggen. Het opleggen van een dwangsom
is een middel om de overtreder door het opleggen van een last om te betalen, te bewegen de overtreding te
beëindigen. Bijna vanzelfsprekend hoort hier de vraag bij welk instrument het geschiktst is om aan de
geconstateerde overtreding een einde te maken. Deze vraag zal steeds beantwoord moeten worden aan de hand
van feiten, de omstandigheden en de belangen die aan de orde zijn. De wet laat zich hier niet over uit. Wel is in
artikel 5:6 van de Awb bepaald dat het bestuursorgaan geen herstelsanctie oplegt zolang een andere wegens
dezelfde overtreding opgelegde herstelsanctie van kracht is.
Met andere woorden: een combinatie van bestuursdwang met last dwangsom is niet mogelijk.
De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding plaatsvindt dan wel gaat plaatsvinden. Dat
betekent dat er een onderzoek moet worden gedaan. Met behulp van de toezichtsbevoegdheden wordt de
situatie onderzocht. Hiervan zal de ambtenaar een rapport van bevindingen moeten opmaken. Het is belangrijk
dat een dergelijk rapport van foto’s of ander bewijsmateriaal wordt voorzien. Bij de voorbereiding van een
besluit moet immers worden voldaan aan het zorgvuldigheidsbeginsel.
Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot handhaven. De met de wet strijdige
situatie wordt dan gedoogd. Is een bestuursorgaan op de hoogte van de overtreding, maar wordt er geen actie
nomen, dan is er sprake van passief gedogen. Het toepassen van bestuursdwang is een bevoegdheid, geen
absolute verplichting. Een gemeente heeft dus de mogelijkheid om het belang van de handhaving door middel
van bestuursdwang af te wegen tegen andere belangen, zoals de mogelijkheid om een andere
bestuursrechtelijke sanctie in te zetten of over te gaan tot het gedogen. Deze vrijheid is echter betrekkelijk. Uit
jurisprudentie blijkt dat er een beginselplicht tot handhaving bestaat. Bijvoorbeeld: ABRS 22-03-2001,
BR2001/778, Dwangsom Camping Nunspeet. Enkel in geval van bijzondere omstandigheden kan van
                                                                                                                 228
</pre>

====================================================================== Einde pagina 228 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 229 ======================================================================

<pre>handhavend optreden worden afgezien. Het is goed dit te beseffen. Indien er namelijk een veelheid aan
regelgeving binnen een gemeente bestaat, en de gemeente wordt op handhaving van die regels aangesproken, is
zij in beginsel dus verplicht hier gevolg aan te geven. De handhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het
opstellen van regels. Een duidelijk handhavingsbeleid is hierbij eveneens onontbeerlijk. Zeker als er een
handhavingsachterstand moet worden ingelopen, is het van groot belang om in het handhavingsbeleid vast te
leggen hoe de prioriteiten zijn bepaald.
Bestuursrechtelijk instrumentarium gemeenten
Gemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving een aantal bestuursrechtelijke instrumenten ter
beschikking. Voor de bestuursrechtelijke instrumenten waarover gemeenten beschikken geldt een scheiding in
sancties die erop zijn gericht de ontstane situatie in de gewenste situatie te herstellen (herstelsancties) en sancties
die primair zijn bedoeld om bestraffend op te treden (punitieve sancties).
Bij de herstelsancties gaat het om de last onder bestuursdwang (is voor gemeenten geregeld in artikel 125 van de
Gemeentewet jo. artikel 5:21 van de Awb) en de last onder dwangsom (artikel 5:31d van de Awb). Deze
sancties kunnen alleen worden ingezet in situaties waarin herstel daadwerkelijk mogelijk is, zoals het
terugbrengen van een bouwwerk in de oorspronkelijke staat. Het intrekken van een begunstigend besluit
(vergunning, ontheffing, subsidie) is een voorbeeld van een herstelsanctie die vaak gevoeld wordt als een
punitieve sanctie. De meeste normen uit de APV die verloederingsfeiten en onveiligheidsgevoelens van burgers
moeten tegengaan lenen zich niet voor handhaving via dwangsom of bestuursdwang. Of het herstel is feitelijk
niet mogelijk (denk aan geluidsoverlast), óf het herstel zélf, dan wel de controle daarop, leveren problemen op
(denk aan een last onder dwangsom tot het niet meer voortijdig plaatsen van vuilniszakken op straat, die
wekelijks gecontroleerd zou moeten worden).
Op 14 januari 2009 zijn de Wet bestuurlijke boete overlast in de openbare ruimte (hierna: BBOOR) en het
bijbehorende Besluit (AMvB) in werking getreden. De BBOOR is neergelegd in de artikelen 154b en verder van
de Gemeentewet. De wet geeft gemeenten een zelfstandige bevoegdheid om op te treden tegen veel
voorkomende en overlastveroorzakende, lichte overtredingen van de APV en de Afvalstoffenverordening. Het is
een punitieve sanctie.
Het betreft een zelfstandige bevoegdheid waarbij de raad bij verordening kan bepalen dat een bestuurlijke boete
kan worden opgelegd voor overtreding van voorschriften uit de APV die strafbaar zijn gesteld en die niet bij
AMvB zijn uitgezonderd. Ook overtreding van voorschriften uit de Afvalstoffenverordening die strafbaar zijn
gesteld en die zijn genoemd in de AMVB kunnen bestuurlijk worden beboet. Heeft een gemeente de
bestuurlijke boete ingevoerd dan kan zij te allen tijde besluiten de bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een
besluit van de raad tot intrekking van het besluit tot invoering van de bestuurlijke boete treedt echter niet eerder
in werking dan na twaalf maanden na de bekendmaking van het intrekkingsbesluit.
De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend of door het college, of door de
burgemeester, namelijk indien de toepassing van dit middel dient tot handhaving van regels die de burgemeester
uitvoert.
Tegen de boeteoplegging kan conform de rechtsgang van de Awb bezwaar worden gemaakt en beroep worden
ingesteld. De boete dient door een bestuurlijk toezichthouder in dienst van de gemeente te worden opgelegd,
die tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is. Mandateren van deze bevoegdheid aan particuliere
toezichthouders is niet toegestaan. Veel overtredingen in het publieke domein worden gepleegd door daders
van wie de identiteit niet bekend is. Om een voorziening te treffen voor deze zogenaamde “anonieme
daderproblematiek” wordt gekozen voor aansluiting bij het wetsvoorstel Wet op de uitgebreide
identificatieplicht: toezichthouders in het publiek domein krijgen de bevoegdheid de identificatie van de
                                                                                                                   229
</pre>

====================================================================== Einde pagina 229 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 230 ======================================================================

<pre>betrokkene te vorderen. De eis dat de toezichthouder tevens buitengewoon opsporingsambtenaar is,
complementeert het geheel aan bevoegdheden om de bestuurlijke boete te effectueren. Mocht niet voldaan
worden aan het verzoek van de toezichthouder om inzage te verlenen in het identiteitsbewijs, dan kan de
toezichthouder optreden als buitengewoon opsporingsambtenaar en hiervan een proces-verbaal opmaken.
De opbrengsten van de boeten komen toe aan de gemeenten. Gemeenten zijn zelf verantwoordelijk voor de
incasso en de registratie van opgelegde boeten (daarbij kunnen ze eventueel externen, zoals het Centraal
Justitieel Incassobureau, inschakelen).
In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete krijgt het gemeentebestuur voor wat
betreft de aanpak van de kleine ergernissen het primaat bij de handhaving in de publieke ruimte en neemt de rol
van de politie hierbij af. Daarbij zal de lijn zijn dat waar gekozen is voor bestuurlijke beboeting, de politie niet
meer stelselmatig aandacht besteedt aan kleine ergernissen en het bestuur een 24-uurs beschikbaarheid van de
bestuurlijke toezichthouders waarborgt. De politie blijft wel bevoegd om, waar nodig, strafrechtelijk op te treden
tegen de overtreding van de APV-normen.
Strafrechtelijk instrumentarium gemeenten
Op 7 juli 2006 is de Wet OM-afdoening van kracht geworden. Hiertoe zijn de Wetboeken van Strafvordering en
Strafrecht gewijzigd. Vanaf 2009 hebben gemeenten gefaseerd de mogelijkheid gekregen OM-strafbeschikkingen
uit te vaardigen.
Het gaat hierbij om zogeheten bestuurlijke strafbeschikkingen waarmee aan personen die overtredingen begaan
een geldboete kan worden opgelegd. De te bestraffen overtredingen staan vermeld in de OM-beleidsregels voor
de (bestuurlijke)strafbeschikking overlast en zien op lichte (aan de APV en afvalstoffenverordening gerelateerde)
overlastfeiten Zij komen in feite overeen met de te beboete feiten op grond van de wet bestuurlijke boete
overlast.
Het ministerie van Veiligheid en Justitie kent in overleg met het OM deze strafbeschikkingsbevoegdheid toe.
Artikel 257b van het Sv is op dit moment de grondslag voor de gemeentelijke bevoegdheid om (middels een
buitengewoon opsporingsambtenaar (hierna: BOA)) een bestuurlijke strafbeschikking uit te vaardigen. Van de
bevoegdheid kan gebruik worden gemaakt onder toezicht van en volgens richtlijnen vastgesteld door het
College van procureurs-generaal (OM).
Indien is gekozen voor het instrument van de bestuurlijke strafbeschikking biedt artikel 576a van het Sv een
grondslag om geldbedragen die uit de tenuitvoerlegging van bestuurlijke strafbeschikkingen zijn verkregen deels
ten goede te laten komen aan het handhavende bestuursorgaan. De opbrengst van de strafbeschikking gaat naar
het Rijk, maar gemeenten ontvangen een vergoeding per uitgeschreven proces-verbaal voor overlast. Op dit
moment bedraagt deze vergoeding € 40.
Omdat op de strafbeschikking het strafrecht van toepassing is kan een belanghebbende hiertegen geen bezwaar
en beroepsprocedure bij de bestuursrechter voeren. Men zal in verzet kunnen gaan bij het OM en uiteindelijk in
bij hoger of cassatie kunnengaan.
Artikel 6:1 Strafbepaling
Op grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de raad op overtreding van zijn verordeningen straf stellen.
Deze straf mag niet zwaarder zijn dan hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede
categorie, al dan niet met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het WvSr zijn de
maxima van de zes boetecategorieën opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt
                                                                                                                  230
</pre>

====================================================================== Einde pagina 230 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 231 ======================================================================

<pre>€ 380 en van de tweede categorie € 3800. Het is overigens uiteindelijk de strafrechter die de soort en de maat
van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens van de door de raad gekozen boetecategorie. Hierbij
dient de rechter op grond van artikel 24 van het WvSr rekening te houden met de draagkracht van de verdachte.
Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt € 3 (artikel 23, tweede lid, van het WvSr).
De Gemeentewet heeft aan de raad de keuze gelaten op overtreding van verordeningen geldboete te stellen van
de eerste óf de tweede categorie. In de Apv wordt gekozen voor een enkele strafmaat.
Strafbaarheid rechtspersonen
Op grond van artikel 91 jo. artikel 51 van het WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de werking van
gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de rechter een geldboete opleggen
tot ten hoogste het bedrag van de naast hogere categorie “indien de voor het feit bepaalde boetecategorie geen
passende bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid, van het WvSr). Dat betekent dat voor
overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter de mogelijkheid heeft een boete van de derde
categorie op te leggen € 7600).
Medebewindvoorschriften
In bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de verplichting opgelegd om
nadere voorschriften vast te stellen. Ook de strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke
voorschriften is veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van dit artikel
bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften, op overtreding waarvan straf is bedreigd
in de bijzondere wet. Dat betreft
- artikel 2:6; overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in artikel 437 en 437ter van het WvSr (boete
van de tweede respectievelijk derde categorie).
Hechtenis?
Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een Apv-bepaling hechtenis wordt opgelegd, zeker nu
ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in
het eerste lid van dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan worden
uitgesloten dat in bepaalde (uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter behoefte
heeft aan de mogelijkheid tot oplegging van een vrijheidsstraf.
Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde – in de eerste geldboetecategorie ingedeelde –
bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld, omdat het hier lichte overtredingen betreft.
Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en vergunningsvoorschriften
Niet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in dit artikel met straf bedreigd.
In een aantal bepalingen wordt aan het college de bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de
overtreding hiervan levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens artikel 1:4 van
de model-APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een vergunning of een ontheffing. Formeel levert dit
laatste een overtreding van artikel 1:4, tweede lid, op. Hierin is de verplichting opgenomen dat degene aan wie
krachtens de APV een vergunning of ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden voorschriften en
beperkingen na te komen.
Wabo
                                                                                                                 231
</pre>

====================================================================== Einde pagina 231 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 232 ======================================================================

<pre>Overtredingen van bepalingen die voortvloeien uit de Wabo (zoals handelingen zonder of in strijd met een
omgevingsvergunning) zijn in de WED aangeduid als economische delicten. Dat heeft gevolgen voor de
strafmaat, die onder de WED anders is dan onder de APV. Om dat onderscheid duidelijk te maken is het derde
lid toegevoegd.
Jurisprudentie
Aanvullingen op de artikelen 424 (baldadigheid op of aan de weg) en artikel 426 van het WvSr (belemmering
van een ander in zijn vrijheid van beweging op de weg, zich opdringen aan een ander, hinderlijk volgen) door
gemeentelijke voorschriften (artikelen 2.4.7 tot en met 2.4.10) zijn toelaatbaar (HR 26-02-1957, NJ 1957, 253
(APV Eindhoven).
Het staat de gemeentelijke wetgever vrij aanvullende regelen te geven tot het tegengaan van hinderlijke
geluiden. Artikel 4.1.7 van de APV is een toegestane aanvulling op artikel 431 van het WvSr (rumoer of
burengerucht waardoor de nachtrust kan worden verstoord) (HR 26-10-1954, NJ 1954, 779 (APV Amsterdam).
Artikel 6:1 regelt dat het niet-naleven van de genoemde voorschriften of beperkingen die aan een vergunning of
een ontheffing zijn verbonden een strafbaar feit oplevert. Het artikel is opnieuw vastgesteld, waarbij de
opsomming in lijn is gebracht met het nieuwe hoofdstuk 3.
Derde lid
Overtredingen van bepalingen die voortvloeien uit de Wabo (zoals handelingen zonder of in strijd met een
omgevingsvergunning) zijn in de WED aangeduid als economische delicten. Dat heeft gevolgen voor de
strafmaat, die onder de WED anders is dan onder de APV. Om dat onderscheid duidelijk te maken is het derde
lid toegevoegd.
Artikel 6:2 Toezichthouders
In dit artikel – en eventueel krachtens dit artikel, door het college dan wel door de burgemeester – worden de
toezichthouders aangewezen. Toezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn
met het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel
5:11 van de Awb). De basis voor deze aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb.
Daarin zijn algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen geldende
rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Voorts kunnen personeen als toezichthouder worden
aangewezen die buiten de gemeente werkzaam zijn. Hierdoor is het mogelijk om bij evenementen en dergelijke
toezichthouders van andere gemeenten aan te wijzen.
Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voor zover zij bij of krachtens een bijzondere
wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van de Politiewet 1993, dat een algemene omschrijving van de
politietaak bevat, kan niet worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel.
Van diverse kanten is de VNG er op gewezen dat het aan te raden is dat politieambtenaren zijn aangewezen als
toezichthouder. Enerzijds omdat dit voor sommige bepalingen goed aansluit op hun opsporingsbevoegdheid
(inbrekerswerktuigen, bestrijding heling), anderzijds omdat daarmee hun algemene taak met betrekking tot de
openbare orde tot uiting komt. Om die reden is dit in 2015 geregeld door opname van het facultatieve derde lid.
Met het opnemen van deze bepaling krijgen politieambtenaren voor wat betreft de Apv de beschikking over de
toezichtsbevoegdheden genoemd in de artikelen 5:15-5:19 van de Awb. Politieambtenaren combineren dan, net
als dat voor BOA’s het geval is, het toezichthouderschap met hun taak als opsporingsambtenaar.
                                                                                                              232
</pre>

====================================================================== Einde pagina 232 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 233 ======================================================================

<pre>In plaats van overname van het derde lid kunnen politieambtenaren eventueel ook in het eerste lid of krachtens
het tweede lid worden aangewezen. In beide gevallen wordt geadviseerd om geen eenheids-aanduiding
(bijvoorbeeld “politiefunctionarissen van de eenheid Midden-Nederland”) op te nemen. Dit heeft namelijk tot
gevolg dat ambtenaren van de politie van de landelijke eenheid die – ook als zij weliswaar in de betrokken regio
werkzaam zijn – niet bevoegd zijn om als toezichthouder ten aanzien van de APV op te treden. In verschillende
gemeenten is dit in de praktijk een probleem gebleken.
Het is van belang dat gemeenten die overwegen politieambtenaren aan te wijzen daarover in overleg treden met
de verantwoordelijke korpsleiding. Een toezichthouder is bijvoorbeeld bevoegd om voertuigen te doorzoeken
(artikel 5:19, eerste lid, van de Awb) en een ieder is verplicht aan een toezichthouder medewerking te verlenen
(artikel 5:20, eerste lid, van de Awb). Voor een toezichthouder die tevens opsporingsambtenaar is, is het van
groot belang dat deze, als hij als toezichthouder iets aantreft dat leidt tot opsporing, tijdig een cautie uitdeelt.
Aan opsporing hoeft de betrokkene immers, anders dan bij toezicht, niet mee te werken, en als hij daar niet
tijdig op wordt gewezen kan dat gevolgen hebben voor een eventuele strafzaak.
Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. Bij een individuele aanwijzing
worden personen met toezicht belast door hen met name te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een
categorale aanwijzing wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe de met toezicht belaste
personen behoren.]
Legitimatieplicht toezichthouder
Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel 5:12 van de Awb). Het
legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder verantwoordelijkheid waarvan de
toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12, derde lid, van de Awb genoemde “model” van het
legitimatiebewijs is vastgesteld bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb. Deze regeling
bevat echter geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die in ieder geval op het
legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld van een legitimatiebewijs.
Het evenredigheidsbeginsel
In artikel 5:13 van de Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder mag zijn bevoegdheid
slechts uitoefenen voor zover dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een
toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard
aan toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden of het voor de
vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van het voorschrift op de
naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.
Bevoegdheden toezichthouder
In de artikelen 5:15 tot en met 5:19 van de Awb worden bevoegdheden aan toezichthouders toegekend. In
artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om aan een toezichthouder minder bevoegdheden toe te kennen. Zo
is op voorhand vaak al duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet relevant zijn of per
definitie onevenredig.
Op basis van artikel 5:15 van de Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te betreden met uitzondering
van woningen zonder toestemming van de bewoner. “Plaats” is daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen
erven en andere (bedrijfs)terreinen, maar ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb een uitzondering maakt voor het
betreden van een woning zonder toestemming van de bewoner vloeit voort uit het in artikel 12 van de
Grondwet vastgelegde “huisrecht”. Op grond hiervan is voor het binnentreden van woningen zonder
                                                                                                                     233
</pre>

====================================================================== Einde pagina 233 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 234 ======================================================================

<pre>toestemming van de bewoner steeds een grondslag in een bijzondere wet vereist. Voor de handhaving van
gemeentelijke verordeningen is de basis voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner gelegd in
artikel 149a van de Gemeentewet. Op grond van dit artikel kan aan toezichthouders deze bevoegdheid worden
toegekend, indien het gaat om het toezicht op de naleving van bij verordening gegeven voorschriften die
strekken tot handhaving van de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van
personen. In artikel 6:3 wordt deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend. In de Algemene wet op het
binnentreden (hierna: Awbi) zijn de vormvoorschriften gegeven die bij het binnentreden van een woning in acht
genomen moeten worden. In de toelichting op artikel 6:3 wordt nader op de Awbi ingegaan.
De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid tot het doorzoeken van die
plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de bevoegdheid om willekeurig kasten, laden en andere
bergplaatsen te openen. In gevallen waarin die bevoegdheid niettemin noodzakelijk is, dient deze te worden
verschaft door de bijzondere wetgever.
Artikel 5:16 van de Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te vorderen. Op grond van
artikel 5:20 van de Awb is een ieder ook verplicht deze inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal
uitzonderingen dat terug te voeren is op het beroepsgeheim.
In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 van de Awb worden aan toezichthouders de bevoegdheden verleend om
inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden en om zaken en vervoermiddelen te onderzoeken.
Bijzondere wetten
Bijzondere (medebewinds)wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het maken van verordeningen
(zoals de Wm, de Woningwet en – in relatie tot de Apv in het bijzonder van belang – de DHW), kunnen op het
punt van de aanwijzing van toezichthoudende ambtenaren een eigen regeling bevatten. Die aanwijzing heeft
doorgaans tot gevolg dat de aangewezen ambtenaar bepaalde (toezicht)bevoegdheden krijgt.
Zo krijgen in artikel 42 van de DHW de toezichthouders die belast zijn met het toezicht op het bepaalde bij en
krachtens die wet eveneens de bevoegdheid om een woning binnen te treden zonder toestemming van de
bewoners, als daar alcoholhoudende drank wordt verstrekt aan particulieren of als zij vermoeden dat dat daar
gebeurt.
In bijzondere wetten kan van de bepalingen van de Awb worden afgeweken.
Toezicht en opsporing
De meeste bepalingen van de model-APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan dient te worden
toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan op twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk
- door onder andere het opleggen van een last onder bestuursdwang of onder dwangsom - en strafrechtelijk.
Voor beide vormen van handhaving dienen personen te worden aangewezen met toezichthoudende
respectievelijk opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de aanwijzing van de toezichthouders is een bepaling
opgenomen in de model-APV. De opsporingsambtenaren worden aangewezen in de artikelen 141 en 142 van
het Sv.
Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een onderscheid bestaat, zowel naar
inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op grond van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het
kenmerkende onderscheid tussen beide is dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn van enig
vermoeden van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij opsporing wel. Ook zonder dat vermoeden heeft
het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de voorschriften van een vergunning in acht worden genomen.
                                                                                                            234
</pre>

====================================================================== Einde pagina 234 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 235 ======================================================================

<pre>Indien mocht blijken dat in strijd met het voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet automatisch te leiden
tot een strafrechtelijke vervolging. Het hanteren van bestuursrechtelijke middelen zoals het intrekken van de
vergunning of het toepassen van bestuursdwang vormen in veel gevallen een meer passende reactie.
Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van vermoeden dat een wettelijk
voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel blijken bij het toezicht. Op dat moment wordt de vraag naar de
verhouding tussen de toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van belang, in het bijzonder wanneer
beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd. Beide bevoegdheden kunnen naast elkaar worden
toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden die samenhangen met het toezicht en de bevoegdheden
die samenhangen met de opsporing worden gebruikt waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht
overgaat in opsporing is het derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen die aan de verdachte toekomen
in het kader van de opsporing in acht worden genomen.
De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende.
- Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot burgers en bedrijven zijn gericht en heeft
vaak preventieve werking. Opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke afdoening.
- Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd door de Algemene wet bestuursrecht
(Awb). De opsporing wordt geregeld in het Sv.
Opsporingsambtenaren
In de artikelen 141 en 142 van het Sv worden de met de opsporing van strafbare feiten belaste ambtenaren
genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle
strafbare feiten geldt (algemene opsporingsbevoegdheid). Artikel 142 betreft de BOA’s die in de regel een
opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten (beperkte opsporingsbevoegdheid).
Op basis van artikel 142, eerste lid, onder c, van het Sv hebben de volgende – voor de APV relevante –
personen opsporingsbevoegdheid:
- personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde strafbare feiten worden belast, en
- personen die bij of krachtens verordening zijn belast met het toezicht op de naleving van die verordening, een
en ander voor het die feiten betreft en die personen zijn beëdigd.
Dat het ook kan gaan om personen die ‘krachtens’ verordening zijn belast met het toezicht (dus via een
aanwijzingsbesluit van het college of de burgemeester) blijkt vooralsnog niet uitdrukkelijk uit artikel 142, eerste
lid, onder c, van het Sv. Dit laat echter onverlet dat het wel degelijk de strekking van de bepaling is. Een
wijziging van het Sv, waarmee dit geëxpliciteerd wordt, is thans in voorbereiding.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht. De grondslag van de
opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet. Tot de tweede groep behoren bijvoorbeeld milieu- en
parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome bepalingen in de APV.
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het Sv ontlenen, is een nadere regeling in
de APV niet mogelijk. De aanwijzing als toezichthouders in de APV is de grondslag voor de aanwijzing als
buitengewoon opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone opsporingsambtenaren
beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn. De personen die op grond van dit artikel worden
                                                                                                                235
</pre>

====================================================================== Einde pagina 235 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 236 ======================================================================

<pre>aangewezen, dienen op grond van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volgende
voorwaarden te voldoen:
1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid;
2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van procureurs-generaal (volgens artikel 18, eerste lid, van het
Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar).
De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de buitengewoon opsporingsambtenaar,
waaronder in ieder geval de feiten tot de opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt
op naam van de desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan hem uitgereikt. De akte wordt voor
vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden verlengd, mits de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van
vakbekwaamheid en betrouwbaarheid.
Gemeentelijke verordeningen en opsporing
Aan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met inachtneming van de
Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen worden verleend (zie verder de toelichting bij artikel
6:3). Hun overige opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het Sv. De raad heeft hiernaast niet de
bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te creëren. Ingevolge artikel 1 van het Sv mag bij
gemeentelijke verordening geen regeling worden gegeven omtrent de opsporing of het bewijs van de in die
verordening strafbaar gestelde feiten.
Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen. Dit is met name van belang
voor de medebewindvoorschriften die in op deze wetten gebaseerde verordening zijn opgenomen. Een speciale
regeling geldt voor de op de artikelen 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5 opgenomen
bepalingen ter bestrijding van heling van goederen. De in de artikelen 551 en 552 van het Sv geregelde
opsporings- en toezichtbevoegdheden komen reeds toe aan de algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in
artikel 141 van het Sv. Gezien de bijzondere materie is het in het algemeen niet zinvol om ook nog eens
buitengewone opsporingsambtenaren aan te wijzen.
Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?
Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in hun functie niet
automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook niet nodig zijn. Veelal kan volstaan worden met
toezichthoudende bevoegdheden. Indien namelijk de handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften
voornamelijk bestuursrechtelijk geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te beschikken over
opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men strafrechtelijk wil gaan handhaven. In die situatie is het
vaak ook niet noodzakelijk om alle toezichthouders opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan worden
volstaan met één of enkele opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp ingeroepen worden van een
algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van politie).
Artikel 6:3 Binnentreden woningen
Algemeen
Het is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de naleving dan wel de opsporing van
overtredingen van de APV bepaalde plaatsen kunnen betreden. In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid
aan toezichthouders toegekend voor alle plaatsen, met uitzondering van het binnen treden van woningen
zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis van artikel 12 van de
                                                                                                                236
</pre>

====================================================================== Einde pagina 236 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 237 ======================================================================

<pre>Grondwet, dat het zogenaamde ‘huisrecht’ regelt. Het betreden van de woning zonder toestemming van de
bewoner is daarom met veel waarborgen omkleed. Op het betreden van een woning met toestemming van de
bewoner zijn deze waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel de, zij het wat beperktere,
vormvoorschriften van de Awbi.
De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent drie elementen:
1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn verleend;
2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de wet te worden aangewezen, en
3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.
Wettelijke grondslag bevoegdheid
Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van de personen die mogen
binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de raad de
bevoegdheid om bij verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn met het toezicht op de naleving
of de opsporing van de overtreding van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van
de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen. In dit artikel wordt
gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.
Voor enkele bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder toestemming van de bewoner
te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere wet. Het betreft de op artikel 437ter van het WvSr
gebaseerde gemeentelijke helingvoorschriften. Artikel 552 van het Sv bepaalt dat de in artikel 141 bedoelde
opsporingsambtenaren en de ambtenaren die krachtens artikel 142 zijn belast met de opsporing van de bij de
artikelen 437, 437bis of 437ter van het WvSr strafbaar gestelde feiten, toegang hebben tot elke plaats hebben
waarvan redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij wordt gebruikt door een handelaar als bedoeld in
laatstgenoemde artikelen. Artikel 90bis van het WvSr is van toepassing.
Vormvoorschriften
In de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning wil betreden in acht moet
nemen. Hij dient:
- zich te legitimeren (artikel 1);
- mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1);
- te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2);
- verslag te maken van het binnentreden (artikel 10).
De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus ook indien dit gebeurt met
toestemming van de bewoner. De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming
van de bewoner wordt binnengetreden.
Degene die binnentreedt, dient te beschikken over een machtiging. In deze machtiging is aangegeven in welke
woning binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in beginsel uit van een machtiging voor één woning.
                                                                                                              237
</pre>

====================================================================== Einde pagina 237 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 238 ======================================================================

<pre>Zo nodig kunnen in de machtiging echter maximaal drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden
opgenomen (zie de Regeling vaststelling model machtiging tot binnentreden
(http://wetten.overheid.nl/BWBR0018484), voor een model voor de machtiging).
In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden kunnen afgeven: de procureur-
generaal bij het gerechtshof, de officier van justitie en de hulpofficier van justitie hebben een algemene
bevoegdheid hiertoe gekregen. Hiernaast kan ook de burgemeester bevoegd zijn machtigingen te verlenen. Dit
is het geval indien het binnentreden in de woning in een ander doel is gelegen dan in het kader van
strafvordering (bijvoorbeeld bij woningontruimingen). De bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te
geven, kan niet worden gemandateerd.
In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner bij de uitoefening van
bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De bevoegdheid tot het afgeven van de machtiging is daar,
naast de in de Awbi genoemde functionarissen, bij hetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de bestuursdwang
toepast. Dit betekent dat een college dat bestuursdwang wil uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging
moet afgeven.
Artikel 2, derde lid, van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke omstandigheden zonder
machtiging en zonder toestemming de woning binnen te treden. Dit is het geval in situaties waarbij ernstig en
onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen of goederen dreigt, zoals bij de ontdekking op heterdaad
van een geweldsdelict in een woning of de aanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van
zijn wapen gebruik zou kunnen maken. Men kan ook denken aan gevallen waarin de belangen van de bewoner
ernstig worden aangetast, zoals bij de ontdekking op heterdaad van een inbraak in de woning. Als de
opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als gevolg van diens afwezigheid, niet om toestemming tot
binnentreden kan vragen, is hij bevoegd om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te
treden. Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond op te treden en is
binnentreden zonder toestemming én zonder machtiging gerechtvaardigd.
Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook bij spoedeisende gevallen
de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het spoedeisende karakter van de situatie is derhalve voornamelijk
van invloed op het hebben van een machtiging. Dat betekent dat deze bevoegdheid slechts kan worden
uitgeoefend door personen die bij of krachtens de wet bevoegd zijn verklaard zonder toestemming van de
bewoner binnen te treden.
Van binnentreden zonder toestemming van de bewoner dient na afloop een verslag opgemaakt te worden
(artikel 10 van de Awbi, zie de circulaire van het ministerie van Veiligheid en Justitie van 15 augustus 1994,
452425/294 voor een voorbeeldverslag).
Artikel 6:4 Intrekking oude verordening
In artikel 6:4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude verordening wordt ingetrokken. Dat is ook niet nodig.
De datum waarop de nieuwe verordening in werking treedt, is de datum waarop de oude verordening vervalt.
Artikel 6:5 Overgangsbepaling
Van belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen, ontheffingen, enz. al dan niet
hun rechtskracht blijven behouden na de inwerkingtreding van deze verordening.
Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens de Awb beslist
overeenkomstig de nieuwe verordening (toetsing ex nunc).
                                                                                                               238
</pre>

====================================================================== Einde pagina 238 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 239 ======================================================================

<pre>Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt eveneens besloten
krachtens deze verordening met dien verstande dat de bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan
hij onder het oude recht zou hebben gehad (verbod van reformatio in peius).
Artikel 6:6 Inwerkingtreding
Op de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de Gemeentewet van toepassing.
Deze houdt in dat alle verordeningen in werking treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander
tijdstip daarvoor is aangewezen.
Het is ook geoorloofd in de verordening te bepalen dat de dag van inwerkingtreding door het college zal
worden vastgesteld. Het alternatief luidt in dat geval:
“Deze verordening treedt in werking op een door het college nader te bepalen tijdstip.”
De Apv is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is gesteld. Een dergelijk besluit
wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle overige besluiten van het gemeentebestuur die algemeen
verbindende voorschriften inhouden (artikel 139 van de Gemeentewet). Van belang is dat de gemeente
gehouden is dit besluit mee te delen aan het parket van het arrondissement waarin de gemeente is gelegen
(artikel 143 van de Gemeentewet).
In verband met artikel 1 van het WvSr is het uiteraard niet mogelijk aan de bepalingen van een strafverordening
terugwerkende kracht te verlenen.
Artikel 6:7 Citeertitel
Deze bepaling is geformuleerd overeenkomstig Igr 75 van de “100 Ideeën voor de gemeentelijke regelgever”
(VNG, 2016).
[1] Het lid oogt gecompliceerd, maar geeft een sluitende bepaling die aansluit op het eerste lid. Een concreet
voorbeeld: stel dat op grond van het eerste lid bijvoorbeeld op zaterdagavond alcohol mag worden geschonken
tot 00.00 uur, en dat in het tweede lid tweemaal “twee uur” is ingevuld. Als er dan op die zaterdagavond een
competitie aan de gang is die tot 23.00 uur duurt, dan mag er nog doorgeschonken worden tot 2 uur na
beëindiging van de competitie: tot 01.00 uur dus. De competitie eindigt in dit voorbeeld immers binnen de
“twee uur vóór het verlopen van de schenktijden”.
Als in hetzelfde voorbeeld de competitie om 0.30 uur is afgelopen, dan valt dat binnen de “twee uur na afloop
van de schenktijden”, en mag er ook doorgeschonken worden tot 2 uur na afloop van de competitie: in dit
voorbeeld tot 02.30 uur. De in te vullen tijdstippen kunnen uiteraard ook onderling verschillen.
[2] Uit ABRS 29-10-2003, LJN: AM5479 blijkt dat onder verenigings- of wedstrijdactiviteiten geen
bestuursvergaderingen zijn te rekenen. Trainingen en toernooien vallen hier uiteraard wel onder. De raad kan
ervoor kiezen in dit artikellid de verenigingsactiviteiten niet te vermelden. Dan blijft de verruiming van de
schenktijden beperkt tot wedstrijden, al dan niet in competitieverband, en geldt de verruiming niet voor
bijvoorbeeld spelletjesavonden en feesten voor de eigen leden.
[3] Zie de artikelen 2:39 (Speelgelegenheden), 2:45 (Betreden van plantsoenen e.d.), 5:13 (Inzameling van geld
of goederen), 5:18 (Standplaatsvergunning en weigeringsgronden) en 5:23 (Organiseren van een snuffelmarkt).
                                                                                                               239
</pre>

====================================================================== Einde pagina 239 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 240 ======================================================================

<pre>[4] Zie in dit verband ABRvS 16-04-2014, AB 2014/234, m.nt. T.E.P.A. Lam en JG 2014/44, m.nt. ing. W. Vos.
[5] Anders dan bijvoorbeeld bij het uitoefenen van een bij verordening toegekende bevelsbevoegdheid, is bij de
vergunningverlening (of het aanwijzen van een gebied) niet aan de orde dat zich een feitelijke, concrete en
acute ordeverstoring voordoet waartegen onmiddellijk en daadkrachtig moet worden opgetreden. Zou dat wel
zo zijn, dan zou overeenkomstig artikel 172, eerste lid, van de Gemeentewet de burgemeester ook ten aanzien
van de vergunningverlening voor prostitutiebedrijven, voor zover die zich richten op de straatprostitutie, als het
bevoegde bestuursorgaan aangemerkt dienen te worden.
                                                                                                                240
</pre>

====================================================================== Einde pagina 240 =================================================================

<br><br>