<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Verordening maatschappelijke ondersteuning
                  2015




                                             1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Verordening maatschappelijke ondersteuning 2015

De raad van de gemeente Mook en Middelaar;

gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 16 september
2014;
gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, [eerste, tweede,] derde en zevende lid, [2.1.5, eerste lid,]
2.1.6, [2.1.7, 2.3.6, vierde lid,] en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015;
gezien het advies van Commissie Samenleving;

overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze waarop zij
hun leven inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven; dat van burgers verwacht
mag worden dat zij elkaar daarin naar vermogen bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel
samen met personen in hun omgeving onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat
zijn tot participatie, een beroep moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente,
zodat zij zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het
noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van het beleidsplan als bedoeld in
artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning bij de versterking van de
zelfredzaamheid en participatie van personen met een beperking of met chronisch
psychische of psychosociale problemen, beschermd wonen en opvang, en dat het
noodzakelijk is om de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen
met een beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een
inclusieve samenleving;

onder verwijzing naar de centrumgemeenteverordening en -beleidsregels voor wat betreft de
regels voor bijdrage in de kosten van opvang en beschermd wonen.

besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning, Mook en Middelaar
2015.

Artikel 1. Begripsbepalingen
In artikel 1.1.1 van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 wordt een groot aantal
begrippen gedefinieerd (zie toelichting).
In aanvulling op de begripsomschrijvingen in de wet wordt in deze verordening en de daarop
berustende bepalingen verstaan onder:

algemeen gebruikelijke voorziening: een voorziening waarvan, gelet op de omstandigheden,
aannemelijk is dat de cliënt daarover, ook als hij geen beperkingen had, zou (hebben
kunnen) beschikken;

andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015

beleidsregels: Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning gemeente Mook en Middelaar

besluit: Besluit maatschappelijke ondersteuning gemeente Mook en Middelaar;

bijdrage in de kosten: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;

gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van
de wet;

hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste
lid, van de wet;

                                                                                                   2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>ingezetene: cliënt die woonachtig is in de gemeente Mook en Middelaar;

melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;

pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de wet;

persoonlijk plan: plan waarin de cliënt de omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2, vierde lid,
onderdelen a tot en met g van de wet, beschrijft en aangeeft welke maatschappelijke
ondersteuning naar zijn mening het meest is aangewezen;

uitvoeringsbesluit: Uitvoeringsbesluit Wmo 2015

voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening waarmee aan de
hulpvraag wordt tegemoetgekomen;

wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;

zorgmijder: een persoon die (psychische) gezondheidsproblemen heeft en maatschappelijke
ondersteuning nodig heeft, maar nadrukkelijk geen ondersteuning of zorg vraagt of
accepteert en zorginstellingen mijdt.

Artikel 2. Melding hulpvraag
1. Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college of een andere daartoe door
het college aangewezen organisatie verder te noemen andere organisatie worden gemeld.
2. Het college of andere organisatie bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.
3. In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft het college of andere
organisatie na de melding onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de
uitkomst van het onderzoek.

Artikel 3. Cliëntondersteuning
1. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op kostenloze en
onafhankelijke cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt uitgangspunt is.
2. Het college of andere organisatie wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek,
bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, op de mogelijkheid gebruik te maken van
gratis cliëntondersteuning.

Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
1. Het college of andere organisatie verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet, van belang zijnde en toegankelijke gegevens over de cliënt en
zijn situatie en maakt zo spoedig mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.
2. Voor het gesprek verschaft de cliënt het college of andere organisatie alle overige
gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college of andere organisatie voor het
onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen. De cliënt
verstrekt in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de
identificatieplicht ter inzage tenzij de spoedeisendheid zich hiertegen verzet.
3. Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college of andere
organisatie in overeenstemming met de cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld in
het eerste en tweede lid.
4. Het college of andere organisatie brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om
een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet op te stellen en stelt
hem gedurende zeven dagen na de melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.




                                                                                                3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>Artikel 5. Gesprek
1. Het college of andere organisatie onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de
degene door of namens wie de melding is gedaan, dan wel diens vertegenwoordiger en waar
mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers en desgewenst familie, zo spoedig mogelijk
en voor zover nodig:
   a. de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt;
   b. het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
   c. de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of algemeen
   gebruikelijke voorzieningen zijn zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of te
   verbeteren, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
   d. de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit zijn sociaal
   netwerk te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te
   voorkomen dat hij een beroep moet doen op een maatwerkvoorziening;
   e. de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt;
   f. de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, zoals
   opgenomen in het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten
   van maatschappelijk nuttige activiteiten te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid
   of zijn participatie, of te voorkomen dat hij een beroep moet doen op een
   maatwerkvoorziening;
   g. de mogelijkheden om door middel van voorliggende voorzieningen of door samen met
   zorgverzekeraars en zorgaanbieders als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en andere
   partijen op het gebied van publieke gezondheid, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen,
   werk en inkomen, te voorzien in de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning;
   h. de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
   i. welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het bepaalde bij of krachtens
   artikel 2.1.4 van de wet verschuldigd zal zijn, en
   j. de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb, waarbij de cliënt in
   begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2. Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde lid, aan het college of
andere organisatie heeft verstrekt, betrekt het college of andere organisatie dat plan bij het
onderzoek, bedoeld in het eerste lid.
3. Het college of andere organisatie informeert de cliënt over de gang van zaken bij het
gesprek, diens rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt expliciet
toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.
4. Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college of andere organisatie
onverminderd het bepaalde in artikel 2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien van
een gesprek.

Artikel 6. Verslag
1. Het college of andere organisatie zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek.
2. Na het gesprek verstrekt het college of andere organisatie zo spoedig mogelijk aan de
cliënt een verslag van de uitkomsten van het onderzoek.
3. Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag toegevoegd.

Artikel 7. Aanvraag
1. Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om een
maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college.
2. Het college merkt een ondertekend verslag van het gesprek aan als aanvraag als de cliënt
dat op het verslag heeft aangegeven.

Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorziening
1. Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van een aanvraag om
een maatwerkvoorziening.
2. Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:

                                                                                            4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>a. ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt
ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet kan
verminderen of wegnemen
    - op eigen kracht;
    - met gebruikelijke hulp;
    - met mantelzorg;
    - met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;
    - met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen; of
    - met algemene voorzieningen.
De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 5
bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de
eigen leefomgeving kan blijven, en
b. ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt
met psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al
dan niet in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor
zover de cliënt deze problemen naar het oordeel van het college niet kan verminderen of
wegnemen
    - op eigen kracht;
    - met gebruikelijke hulp;
    - met mantelzorg;
    - met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk;
    - met gebruikmaking van algemene voorzieningen.
De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 5
bedoelde onderzoek een passende bijdrage aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de
eigen leefomgeving kan blijven, of een passende bijdrage aan het voorzien in de behoefte
van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het realiseren van een situatie waarin
de cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op eigen kracht te handhaven in
de samenleving.
3. Voor alle maatwerkvoorzieningen geldt bovendien dat:
a. deze naar objectieve maatstaven gemeten, als de goedkoopst adequate voorziening
moeten kunnen worden aangemerkt;
b. deze in overwegende mate op het individu moet zijn gericht.
4. Voor de maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfredzaamheid en participatie geldt
bovendien dat:
a. de noodzaak tot ondersteuning voor de cliënt redelijkerwijs niet vermijdbaar moet zijn
geweest;
b. deze langdurig noodzakelijk dient te zijn.
c. in het geval de voorziening voorzienbaar was vast moet komen te staan dat van de cliënt
redelijkerwijs niet kon worden verwacht maatregelen te hebben getroffen die de hulpvraag
overbodig had gemaakt.
5. Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een eerder door het
college verstrekte voorziening, wordt deze slechts verstrekt als de eerder verstrekte
voorziening technisch is afgeschreven,
a. tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden
die niet aan de cliënt zijn toe te rekenen;
b. tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de veroorzaakte kosten, of
c. als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing biedt voor de behoefte van
de cliënt aan maatschappelijke ondersteuning.

Artikel 9. Afwijzingsgronden
1. Geen maatwerkvoorziening wordt verstrekt:
a. voor zover met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding
geeft voor de noodzaak tot ondersteuning, een voorziening op grond van een andere

                                                                                            5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>wettelijke bepaling bestaat;
b. voor zover de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met
hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk de beperkingen kan wegnemen;
c. voor zover de cliënt met gebruikmaking van algemene voorzieningen de beperkingen
kan wegnemen;
d. indien de voorziening voor een persoon als cliënt algemeen gebruikelijk is;
e. indien cliënt geen ingezetene is van de gemeente Mook en Middelaar met uitzondering
van beschermd wonen en opvang.
f. indien het een voorziening betreft die de cliënt na de melding en vóór datum van de
beschikking heeft gerealiseerd of geaccepteerd, tenzij het college daarvoor schriftelijk
toestemming heeft verleend of de noodzaak achteraf nog kan worden vastgesteld;
g. voor zover de aanvraag betrekking heeft op een voorziening die aan cliënt al eerder is
verstrekt in het kader van enige wettelijke bepaling of regeling en de normale
afschrijvingstermijn van de voorziening nog niet verstreken is, tenzij de eerder vergoede of
verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die niet aan de
cliënt zijn toe te rekenen, of tenzij cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoetkomt in de
veroorzaakte kosten;
h. indien de cliënt geen of onvoldoende eigen verantwoordelijkheid heeft getoond.
i. voor zover er aan de zijde van de cliënt geen sprake is van aantoonbare meerkosten in
vergelijking met de situatie voorafgaand aan het optreden van de beperkingen in de
zelfredzaamheid of participatie.
2. Voor alle woonvoorzieningen geldt bovendien dat geen woonvoorziening wordt verstrekt:
a. in het geval de beperkingen bij het normaal gebruik van de woning voortvloeien uit de
aard van de in de woning gebruikte materialen;
b. ten behoeve van hotels/pensions, trekkerswoonwagens, kloosters, tweede woningen,
vakantie‐ en recreatiewoningen, ADL‐clusterwoningen en gehuurde kamers, met
uitzondering van een voorziening voor verhuizing en inrichting;
c. ten behoeve van specifiek op personen met beperkingen en ouderen gerichte
woongebouwen voor wat betreft voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten of
voorzieningen die bij (nieuw)bouw of renovatie zonder noemenswaardige meerkosten
meegenomen kunnen worden
d. indien de cliënt niet is verhuisd naar de voor zijn of haar beperkingen op dat moment
meest geschikte woning, tenzij daarvoor vooraf schriftelijk toestemming is verleend door het
college.
3. Geen pgb wordt verstrekt in het geval:
a. de cliënt geen of geen volledig plan overlegt als bedoeld in artikel 12, derde lid juncto.
vijfde lid onder a.
b. indien niet voldaan wordt aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in artikel 12.


Artikel 10. Inhoud beschikking
1. In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in ieder geval
aangegeven of deze als voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt en wordt tevens
aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden gemaakt.
2. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de beschikking in
ieder geval vastgelegd:
    a. welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;
    b. wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
    c. hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing, en
    d. welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de
beschikking in ieder geval vastgelegd:
    a. voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
    b. welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
    c. wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;

                                                                                           6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>   d. wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en
   e. de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4. Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de beschikking
geïnformeerd.

Artikel 11. Regels voor pgb
1. Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.
2. Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet verstrekt het college geen pgb
voor zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan
de indiening van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte
voorziening noodzakelijk was.
3.De cliënt die een pgb wenst, motiveert schriftelijk in het plan zoals bedoeld in het vijfde lid
onder a:
a. waarom hij op eigen kracht voldoende in staat is tot een redelijke waardering van de
belangen terzake dan wel met hulp uit hun sociale netwerk dan wel met een curator,
bewindvoerder, mentor of gemachtigde, in staat is de aan het pgb verbonden taken op
verantwoorde wijze uit te voeren;
b. waarom hij de maatwerkvoorziening als een pgb wenst geleverd te krijgen;
c. hoe naar zijn mening gewaarborgd is dat de maatwerkvoorziening veilig, doeltreffend, van
goede kwaliteit en cliëntgericht is. Daarbij is in elk geval van belang dat wanneer degene
waarvan de cliënt diensten betrekt waarbij deze in contact kan komen met kinderen die
jonger zijn dan achttien jaar, voor aanvang van de hulpverlening over een actuele verklaring
omtrent het gedrag beschikt als bedoeld in artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke
gegevens.
4. Voor zover dit geen onderdeel is van het persoonsgebonden budget, kan het bedrag
worden aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en verzekering.
5. Het tarief voor een pgb:
   a. is gebaseerd op een door de cliënt opgesteld plan over hoe hij het pgb gaat besteden;
   b. is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg in te kopen,
    c. wordt afgestemd op de verschillende vormen van ondersteuning en de verschillende
    typen hulpverleners, en
   d. bedraagt ten hoogste de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst
   adequate maatwerkvoorziening in natura.
     e. tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het persoonsgebonden budget
     worden betaald.
6. De hoogte van een pgb voor dienstverlening is opgebouwd uit verschillende
kostencomponenten, zoals salaris, vervanging tijdens vakantie, verzekeringen en reiskosten.
7. De hoogte van een pgb voor een zaak wordt bepaald op ten hoogste de kostprijs van de
zaak die de aanvrager op dat moment zou hebben ontvangen als de zaak in natura zou zijn
verstrekt.
8. De cliënt die in aanmerking komt voor een pgb, kan alleen diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen betrekken van een persoon die behoort tot zijn
sociale netwerk indien dat aantoonbaar tot betere en efficiënte ondersteuning leidt en
aantoonbaar doelmatiger is. Het college kan bij nadere regeling nadere voorwaarden stellen
aan de verstrekking van een pgb aan een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk.
9. Als een pgb wordt verstrekt aan een persoon die behoort tot het sociaal netwerk krijgt
deze persoon een lager tarief betaald voor zijn diensten dan door het college in het Besluit
vastgestelde tarief voor professionals. Dit lagere tarief wordt door het college in het
Besluit vastgesteld;
10. Een persoonsgebonden budget dient door de cliënt binnen zes maanden na toekenning
te worden aangewend ten behoeve van het resultaat waarvoor het is verstrekt.
11. Het college kan uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde zorg, al dan niet
steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s onderzoeken.
12. Het college kan in het Besluit nadere regels stellen over de hoogte van het
persoonsgebonden budget.

                                                                                                7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>Artikel 12. Controle
1. Het college onderzoekt, al dan niet steekproefsgewijs, of de verstrekte voorzieningen
worden
gebruikt of besteed ten behoeve van het doel waarvoor ze verstrekt zijn.
2. Het college kan in het Besluit of beleidsregels nadere regels stellen met betrekking tot de
controle op de besteding

Artikel 13. Bijdrage in de kosten
1. Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
a. voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, indien de
aanbieder die vraagt;
b. voor een maatwerkvoorziening in natura dan wel een persoonsgebonden budget met
uitzondering van arbeidsmatige dagbesteding, zorgmijders zolang de situatie niet stabiel is of
een Wmo-pas voor een collectief vervoerssysteem.
2. De bijdrage in de kosten overstijgt niet de kostprijs van de voorziening.
3. De kostprijs van een maatwerkvoorziening in natura wordt bepaald:
a. door een aanbesteding;
b. na een consultatie in de markt, of
c. in overleg met de aanbieder.
4. De kostprijs van een persoonsgebonden budget is gelijk aan de hoogte van het aan een
cliënt uitgekeerde bedrag.
5. De bedragen en percentages die gelden voor een bijdrage in de kosten zijn gelijk aan de
bedragen en percentages opgenomen in het uitvoeringsbesluit
6. Het college kan de vaststelling en inning van de eigen bijdrage van de cliënt
voor een maatwerkvoorziening mandateren aan de aanbieder die de opvang verzorgt.
7. Als een maatwerkvoorziening in natura of een persoonsgebonden budget wordt verstrekt
ten behoeve van een woningaanpassing voor een minderjarige cliënt is de bijdrage in de
kosten verschuldigd door:
a. de onderhoudsplichtige ouders, daaronder begrepen degene tegen wie een op
artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek gegrond verzoek is toegewezen,
en
b. degene die anders dan als ouder samen met de ouder het gezag uitoefent over een
cliënt.
8. In afwijking van het vorige lid is in ieder geval geen bijdrage verschuldigd indien de ouders
van het gezag over de cliënt zijn ontheven of ontzet.
9. Het college kan nadere regels stellen ten aanzien van de vaststelling van de eigen
bijdrage.

Artikel 14. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
1. Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot
de deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door:
    a. het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;
    b. het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;
    c. erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van het
    leveren van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard;
2. Het college kan bepalen welke verdere eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.
3. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van
deze eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek, en het zo nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van
de geleverde voorzieningen.



                                                                                                 8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Artikel 15. Meldingsregeling calamiteiten en geweld
1. Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij
de verstrekking van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend
ambtenaar aan.
2. Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan
bij de verstrekking van een voorziening onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.
3. De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar
de calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van
verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
4. Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden
van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.

Artikel 16. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
1. Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem
redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een
beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet.
2. Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in
artikel 2.3.5 of 2.3.6 van de wet beëindigen, herzien dan wel intrekken als het college
vaststelt dat:
    a. de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste
    of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
    b. de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen;
    c. de maatwerkvoorziening niet meer toereikend is te achten;
    d. de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden
    voorwaarden, of
    e. de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt.
3. Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb
binnen zes maanden na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.
4. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en
de verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft
plaatsgevonden, kan het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn
medewerking heeft verleend, geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten
onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten onrechte genoten pgb.
5. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder d of e heeft ingetrokken
en de cliënt redelijkerwijs kon begrijpen dat hij ten onrechte een maatwerkvoorziening of
daaraan gekoppeld pgb ontving kan het college van degene die niet voldeed aan de
voorwaarden van de maatwerkvoorziening of het pgb, of de maatwerkvoorziening of het pgb
niet of voor een ander doel gebruikt heeft dan waarvoor het is bestemd geheel of gedeeltelijk
de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of het ten
onrechte genoten pgb.
6. Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze
voorziening worden teruggevorderd.
7. Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze
voorziening worden teruggevorderd.
8. De in artikel 3.11 (concept) Besluit genoemde bevoegdheid tot verrekening wordt
gedelegeerd aan het college inclusief de bevoegdheid tot het stellen van nadere regels
daarover.

Artikel 17. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
Het college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor
mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat.

Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden

                                                                                              9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>1. Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling
van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval
rekening met:
   a. de aard en omvang van de te verrichten taken;
   b. een redelijke toeslag voor overheadkosten;
   c. een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van
   verlof, ziekte, scholing en werkoverleg;
   d. kosten voor bijscholing van het personeel, en
   e. de van toepassing zijnde cao.
2. Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling
van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in ieder
geval rekening met:
   a. de marktprijs van de voorziening, en
   b. de eventuele extra taken die in verband met de voorziening van de leverancier worden
   gevraagd, zoals:
      1o. aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
      2o. instructie over het gebruik van de voorziening;
      3o. onderhoud en reparatie van de voorziening, en
      4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal
      wijkteams).

Artikel 19. Klachtregeling
1. Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van cliënten die
betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld in
deze verordening.
2. Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van cliënten ten
aanzien van de door het college gecontracteerde voorzieningen.
3. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van
de klachtregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders, en een
jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.

Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
1. Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn ten
aanzien van de door het college gecontracteerde instellingen.
2. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden kan het college nadere regels treffen
ten aanzien van medezeggenschap en ziet het college toe op de naleving van de
medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de
aanbieders en een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.

Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
1. Het college betrekt ingezetenen van de gemeente, waaronder in ieder geval cliënten of
hun vertegenwoordigers, bij de voorbereiding van het beleid betreffende maatschappelijke
ondersteuning, overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet gestelde
regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.
2. Het college stelt ingezetenen vroegtijdig in de gelegenheid voorstellen voor het beleid
betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen, advies uit te brengen bij de
besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke
ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.
3. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek overleg,
waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van
de voor een adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.
4. Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en derde lid.



                                                                                            10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>Artikel 22. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
1. De Verordening voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Mook en
Middelaar 2012 wordt ingetrokken.
2. Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de Verordening
voorzieningen maatschappelijke ondersteuning gemeente Mook en Middelaar 2012, totdat
het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze voorziening
is verstrekt, wordt ingetrokken.
3. Aanvragen die zijn ingediend onder de Verordening voorzieningen maatschappelijke
ondersteuning gemeente Mook en Middelaar 2012 en waarop nog niet is beslist bij het in
werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening.
4. Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening voorzieningen
maatschappelijke ondersteuning gemeente Mook en Middelaar 2012, wordt beslist met
inachtneming van die verordening.

Artikel 23. Nadere regels en hardheidsclausule
1. In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffend, waarin deze verordening niet
voorziet, beslist het college.
2. Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze verordening.
3. Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de cliënt afwijken van de bepalingen
        van deze verordening indien toepassing van de verordening tot onbillijkheden van
        overwegende aard leidt.

Artikel 24. Inwerkingtreding en citeertitel
1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning
Mook en Middelaar 2015.




                                                                                          11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Toelichting verordening maatschappelijke ondersteuning 2015

Algemeen

Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna:
Wmo 2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met toepassing van
een budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van een aantal taken uit de
Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ). Deze taken worden toegevoegd
aan het takenpakket dat al bij gemeenten lag onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke
ondersteuning. Hierbij wordt deels voortgeborduurd op de weg die met die wet al was
ingezet. Er wordt bekeken wat redelijkerwijs verwacht mag worden van de cliënt en zijn
sociaal netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente in aanvulling hierop hem in staat
stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat niet volstaat – een
maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden om deel
te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij.

Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de hulpvraag
van de cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te krijgen, om te achterhalen
wat de cliënt op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, mantelzorg of met hulp van zijn sociaal
netwerk dan wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen om
zijn zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo nodig
met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat een
maatwerkvoorziening nodig is, en of sprake is van een voorliggende of andere voorziening
die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015 valt. De Wmo 2015 en deze verordening
leggen deze toegangsprocedure daarom vast. Want waar het recht op compensatie dat
bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning is komen te vervallen, wordt
een recht op een zorgvuldige, tweezijdige procedure daartegenover gesteld. Een dergelijke
procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot een juist eindoordeel moeten
leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is.
Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening
verstrekt of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of
participatie, of dat hem opvang of beschermd wonen ten onrechte wordt onthouden, kan
betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan
tegen de beslissing op zijn bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft
gehouden aan de voorgeschreven procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van
betrokkene op adequate wijze heeft verricht en of de ondersteuning een passende bijdrage
levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot
zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven.

De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De uitvoering
hiervan zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in mandaat) door
deskundige consulenten, ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders. Waar in deze verordening
en in de wet ‘het college’ staat, kan het college deze bevoegdheid namelijk mandateren aan
ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op grond van de algemene regels van de
Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de wet kan het college de vaststelling van rechten en
plichten van de cliënt echter alleen mandateren aan een aanbieder. Zie voor de definitie van
‘aanbieder’ de toelichting onder artikel 1. Deze beperking geldt alleen voor mandatering aan
niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten en plichten ook aan
ondergeschikten mandateren.

De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per verordening de
regels dient vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het verplichte
gemeentelijk beleidsplan met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. In de
verordening dient overeenkomstig de artikelen 2.1.3, tweede tot en met vierde lid, 2.1.4,
derde en zevende lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval bepaald te worden:

                                                                                             12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>- op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt;
- op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld;
- welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief eisen met
betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten;
- ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van
cliënten vereist is;
- ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn vereist is;
- op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers, worden
betrokken bij uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid kunnen doen, gevraagd en
ongevraagd advies kunnen uitbrengen over verordeningen en beleidsvoorstellen, worden
voorzien van ondersteuning en deel kunnen nemen aan periodiek overleg;
- op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend; en
- op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de
mantelzorgers van cliënten in de gemeente.

Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.6.6, eerste lid, van
de Wmo 2015 per verordening regels te stellen:
- voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een
persoonsgebonden budget, en van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet;
- ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en de eisen die
worden gesteld aan de kwaliteit van de voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de
uitvoering van de Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te
worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
arbeidsvoorwaarden.

Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5,
eerste lid, 2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
- bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, en
maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd zullen zijn;
- de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van voorzieningen, ook wanneer
de cliënt de ondersteuning zelf inkoopt met een persoonsgebonden budget, in de
verordening verschillend vaststellen. Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage
een korting wordt gegeven voor personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en
dat de bijdrage afhankelijk is van het inkomen en het vermogen van de cliënt en zijn
echtgenoot;
- bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere instantie dan het CAK
wordt vastgesteld en geïnd;
- bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de eigenaar is van de woning,
een bijdrage wordt opgelegd aan diens onderhoudsplichtige ouders en degene die anders
dan als ouder samen met de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
- bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale
problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een
tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie, en vaststellen welke de toepasselijke grenzen zijn met betrekking tot de
financiële draagkracht;
- bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan wie een
persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan inkopen van een persoon
die behoort tot het sociale netwerk.

Artikel 2.1.3, tweede lid, van de Wmo 2015 biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Wmo 2015 andere regels te stellen. Deze verordening maakt


                                                                                            13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>hier spaarzaam gebruik van om een meer compleet beeld te geven van de rechten en
plichten van burgers en de gemeente.

Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op grond van
artikel 2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het
door het gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke
ondersteuning vastgelegd.

Artikelsgewijs

Artikel 1. Begripsbepalingen
algemeen gebruikelijke voorziening:
Het is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt, waarvan
gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat deze daarover, ook
als hij of zij geen beperkingen had, zou (hebben kunnen) beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-
2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr. 06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562
WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr. AWB 11/5564).
Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor
de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of sprake is van een
algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het beantwoorden van de vraag of
de cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen) beschikken als hij geen beperkingen zou
hebben gehad. Bij die beoordeling kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria
een rol spelen:
    - Is de voorziening gewoon te koop?
    - Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die algemeen
         gebruikelijk worden geacht?
    - Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?

andere voorziening:
Deze definitie spreekt voor zich.

besluit:
Deze definitie spreekt voor zich.

bijdrage in de kosten:
Uit artikel 2.1.4 van de wet vloeit de bevoegdheid voort tot het vragen van een bijdrage in de
kosten. Cliёnten zullen voor hun ondersteuning, als de gemeente daarvoor kiest, een
bijdrage moeten betalen. Deze bijdrage kan, als het een maatwerkvoorziening betreft,
afhankelijk worden gesteld van het inkomen en het vermogen. Op grond van artikel 2.1.4 lid
4 van de wet zijn bij Algemene Maatregel van Bestuur nadere regels (Uitvoeringsbesluit
Wmo 2015) gesteld. Daarin is bepaald wat de ruimte is die de gemeenteraad (het college bij
delegatie door de gemeenteraad) heeft voor het bepalen van de omvang van de eigen
bijdrage.
Ook voor een algemene voorziening kan eventueel een bijdrage van de cliёnt in de kosten
worden gevraagd (m.u.v. cliëntondersteuning), maar deze bijdrage kan, anders dan die voor
een maatwerkvoorziening, niet inkomensafhankelijk zijn.

gesprek:
Het gesprek is het mondeling contact na een melding waarin het college met degene die
maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn gehele situatie inventariseert ten aanzien van
zijn mogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp
van andere personen uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van voorliggende
voorzieningen, algemeen gebruikelijke voorzieningen, algemene voorzieningen of
maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie te verbeteren of te voorkomen
dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.

                                                                                             14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>hulpvraag:
De hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.1.4
lid 1 van de wet. Als iemand die behoefte heeft aan maatschappelijke ondersteuning zich tot
het college wendt, is het van belang dat allereerst wordt onderzocht wat de hulpvraag van
betrokkene is. Wanneer de betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op
voorhand duidelijk of en in welke vorm het college in actie moet komen. Een zorgvuldig
onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet is noodzakelijk.

ingezetene:
De cliënt kan als hij ingezetene is van een gemeente in aanmerking komen voor een
maatwerkvoorziening gericht op zelfredzaamheid en participatie (artikel 1.2.1 Wmo). Om
voor een maatwerkvoorziening gericht op beschermd wonen en opvang in aanmerking te
komen moet de cliënt in ieder geval ingezetene van Nederland zijn, maar niet persé van de
gemeente. Uit de Memorie van Toelichting volgt dat een ingezetene zich, voor een
maatwerkvoorziening, moet wenden tot het college van de gemeente waar hij woont. De
term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-09-
2010, nr. 09/1743 WMO ) volgt dat het gaat om de feitelijke verblijfplaats, waarbij een
inschrijving in het Brp belangrijk is maar niet doorslaggevend.

melding:
Eenieder kan zich melden bij zijn gemeente met een hulpvraag. Door het melden maakt de
cliënt de hulpvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding zal het college in
samenspraak met de cliënt zo spoedig mogelijk een onderzoek (laten) instellen. Indien een
ingezetene alleen informeert naar bijvoorbeeld de beschikbaarheid van een algemene
voorziening of kenbaar maakt gebruik te willen maken van een algemene voorziening, is er
geen aanleiding om een onderzoek in te stellen.

pgb:
Deze definitie spreekt voor zich.

persoonlijk plan:
In het plan kan de cliënt – al dan niet tezamen met zijn persoonlijke netwerk - de
omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e van de wet, en de
maatschappelijke ondersteuning die door hem wordt gewenst, beschrijven. De
omstandigheden, bedoeld in artikel 2.3.2 lid 2 onderdelen a tot en met e Wmo, worden
onderzocht door het college. Doordat de cliënt hieromtrent voorafgaand aan het onderzoek
door het college een persoonlijk plan kan overleggen, is het college direct bekend met de
wijze waarop de cliënt zelf vorm wil geven aan zijn persoonlijk arrangement dat nodig is om
zelfredzaam te kunnen zijn en te participeren. Door de cliënt een persoonlijk plan te laten
opstellen, wordt de eigen regie en de betrokkenheid van het sociale netwerk van cliënten in
de Wmo versterkt.

uitvoeringsbesluit:
Deze definitie spreekt voor zich.

voorliggende voorziening: algemene voorziening of andere voorziening waarmee aan de
hulpvraag wordt tegemoetgekomen;

wet:
Deze definitie spreekt voor zich

Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel 1.1.1) al een flink
aantal definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Voor de duidelijkheid zijn
een aantal belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.

                                                                                                  15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>- aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een
algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren;
- algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand
onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers,
toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning;
- begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van
de cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
- cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een
maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of door of namens wie een
melding is gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid;
- cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies en algemene
ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de zelfredzaamheid en participatie en het
verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van
maatschappelijke ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn,
wonen, werk en inkomen;
- gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag
worden verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten;
- maatschappelijke ondersteuning:
1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de
toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de
veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van huiselijk
geweld,
2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een
beperking of met chronische psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de
eigen leefomgeving,
3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
- maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een
persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
maatregelen:
1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen,
2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke vervoer,
alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen,
3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
- mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen,
opvang, jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten
als bedoeld in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen
bestaande sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep;
- participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
- persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan
voor diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft betrokken;
- sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliёnt een
sociale relatie onderhoudt;
- vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt vertegenwoordigt die niet in
staat kan worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
- voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
- zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden.

Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal (definitie)bepalingen die
voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek
van een belanghebbende om een besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2).

                                                                                            16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>Artikel 2. Melding hulpvraag
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden
gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en
tweede lid, onder a, van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij
verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang.

In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het college melding
wordt gedaan van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, het college deze
melding onderzoekt. Deze bepaling verankert ook in de verordening dat bij het college een
melding kan worden gedaan en door wie. In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald
dat een aanvraag niet kan worden gedaan dan nadat (naar aanleiding van de melding)
onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is uitgevoerd binnen de termijn van zes
weken.

Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is vormvrij en
kan schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het college worden gedaan.
In de praktijk zal het college de procedure betreffende melding, onderzoek en verslag laten
uitvoeren door daartoe door het college aangewezen deskundigen. Ook op andere plaatsen
in deze verordening en in de wet waar staat “het college”, kan het college deze bevoegdheid
mandateren naar ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten op grond van de algemene
regels van de Awb.
Zie de algemene toelichting over mandatering door het college.

In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer per email)
kan worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg
geopend is. De melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan. Dit kan ruim worden
opgevat. Naast de cliënt kan bijvoorbeeld diens vertegenwoordiger, mantelzorger, partner,
familielid, buurman of andere betrokkene de melding doen.
In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term ‘hulpvraag’ een
afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die op grond van een andere
wet kan worden beantwoord, kan direct en gericht worden doorverwezen. Te denken valt
hier bijvoorbeeld aan de Zorgverzekeringswet, de Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet.
Zie ook de tekst en toelichting van artikel 8, tweede lid.

In het tweede lid is de verplichte schriftelijke ontvangstbevestiging verankerd (artikel 2.3.2,
eerste lid, slotzin, van de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het bestuursorgaan
gehouden een elektronisch ingediende aanvraag te bevestigen. Dat kan dan – en ligt voor de
hand – ook elektronisch. Indien de melding mondeling of telefonisch is gedaan, zou dit ook
kunnen worden afgesproken.
Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie artikel
2.3.2, eerste lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging van de melding ook in
het kader van deze termijn van belang.

In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering vervat voor
spoedeisende gevallen. Het college of de gemandateerde andere organisatie is op grond
van de wet verplicht in dergelijke gevallen een passende tijdelijke maatwerkvoorziening te
verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na de melding.

Artikel 3. Cliëntondersteuning
Het eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college in artikel 2.2.4,
eerste lid, onder a, en tweede lid, van de wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en
vraagt niet om hierover bij verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is
toch in de verordening opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet
overzicht van rechten en plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de

                                                                                               17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>cliëntondersteuning op grond van de wet voor de cliënt kosteloos is. In de memorie van
toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat
gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder geval een algemene voorziening voor
cliëntondersteuning te realiseren, waar burgers informatie en advies over vraagstukken van
maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen. Ook
uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het
maken van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.

In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald dat het
college de betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van gratis
cliëntondersteuning.

Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
Deze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste
lid dient ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de melding waarbij in
samenspraak met de cliënt bekende gegevens in kaart worden gebracht en cliënten niet
worden belast met vragen over zaken die bij de gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek
kan afhankelijk van de inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook
het in samenspraak met de belanghebbende afspreken van een datum, tijd en plaats voor
het gesprek. Tijdens het gesprek kunnen op basis van dit vooronderzoek ook al wat concrete
vragen worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog een aantal stukken over te
leggen.
De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid, is
opgenomen overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader van de
rechtmatigheid is het op grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder geval verplicht om de
identiteit van de cliënt vast te stellen aan de hand van een document als bedoeld in artikel 1
van de Wet op de identificatieplicht en is de cliënt die een aanvraag doet voor een
maatwerkvoorziening ook verplicht dat document ter inzage te geven. Bij de
gegevensverzameling op grond van het eerste en tweede lid zullen de grenzen van de Wet
bescherming persoonsgegevens in acht genomen moeten worden.
In spoedeisende gevallen bijvoorbeeld bij de vrouwenopvang zal het niet altijd mogelijk zijn
een identiteitsdocument te overleggen terwijl we de cliënten wel opvang willen bieden. Voor
dit soort gevallen geldt een uitzondering op de identificatieplicht.
Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat een
onnodige herhaling van zetten zou betekenen.
In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de verplichting voor
het college opgenomen om informatie te verschaffen over de mogelijkheid voor de cliënt om
een persoonlijk plan op te stellen en deze aan het college te overhandigen. Zie ook artikel 5,
tweede lid.


Artikel 5. Gesprek
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden
gezien als een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en
tweede lid, onder a, van de wet, waarbij onder meer is bepaald dat de gemeente bij
verordening in ieder geval regels vaststelt die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in
artikel 2.1.2 bedoelde plan en de door het college te nemen besluiten of te verrichten
handelingen.
De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel 2.3.2 van de
wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de aanduiding “het gesprek” gebruikt
maar “een onderzoek in samenspraak met degene door of namens wie de melding is gedaan
en waar mogelijk met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”.
De memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
143) verduidelijkt dat voor een zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm
van persoonlijk contact met betrokkene of een vertegenwoordiger van betrokkene,

                                                                                             18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de betrokkene en zijn situatie verkregen
kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek moet plaatsvinden in
samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is vrij.
In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt gevoerd door
deskundigen (namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij de cliënt thuis plaats.
Indien woningaanpassingen nodig zijn, is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed te
kunnen beoordelen en doeltreffende oplossingen te vinden.
In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van de nota naar
aanleiding van het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 183) “de ultieme
toetssteen of de maatschappelijke ondersteuning effectief is geweest, ligt in de
beantwoording van de vraag of de cliënt zelf vindt dat de verleende maatschappelijke
ondersteuning heeft bijgedragen aan een verbetering van zijn zelfredzaamheid of
participatie. In het wetsvoorstel Wmo 2015 staat het bereiken van dit resultaat centraal”.
In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet verankerd dat het
college een door of namens de cliënt ingediend persoonlijk plan betrekt bij het onderzoek.

Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet nodig is (zie het
vierde lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al bekend is bij de gemeente en een
eenvoudige ‘vervolgvraag’ heeft.

Artikel 6. Verslag
Deze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een
zorgvuldige procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet opgenomen.

Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze verslagplicht is
vormvrij. Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de Wmo. In de memorie van
toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 32-33) staat dat de gemeente aan de
cliënt een weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om hem in staat te
stellen een aanvraag te doen voor een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel
schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een juiste
beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke
communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het
onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het
onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen
te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij
meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. De
gemeente kan de schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken
als een met de cliënt overeengekomen plan (arrangement) voor het bevorderen van zijn
zelfredzaamheid en participatie waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die
daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de cliënt
dit plan ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is overhandigd, wordt dit plan ook
opgenomen of toegevoegd aan het verslag.

Artikel 7. Aanvraag
Ook deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede lid, onder a, van
de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke
wijze wordt vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het
college binnen twee weken na de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven
(artikel 2.3.5, tweede lid). In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze
verordening wijkt daarvan niet af. Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag
tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd
is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is
bepaald.

                                                                                               19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem gemachtigd
persoon of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van vertegenwoordiger de
toelichting onder artikel 1) een aanvraag kan indienen. Dit is minder ruim dan de kring van
personen rond de cliënt die een melding kan doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting
daarbij. Aangezien het hier gaat om de formele aanvraag om een beschikking in de zin van
de Awb, is hier de formele eis van machtiging of vertegenwoordiging gesteld.

Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de mogelijkheid
opgenomen om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag aan te merken.

Artikel 8. Criteria voor maatwerkvoorziening
In dit artikel is het algemene afwegingskader dat in deze Wmo centraal staat nogmaals
uiteengezet. De nadruk ligt, nog meer dan onder de Wmo 2007, op de eigen kracht en hulp
van anderen. De maatwerkvoorziening vormt slechts het sluitstuk van de maatschappelijke
ondersteuning.

In artikel 2.1.3 lid 2 onderdeel a van de wet is bepaald dat de raad bij verordening moet
aangeven op basis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in
aanmerking komt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (TK 2013-2014, 33 841,
nr. 3, blz. 134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening
op maatwerk aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van inwoners per
gemeente kunnen verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur per gemeente anders is.
Ook het aanbod van algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente gelijk. Het is
daarom niet mogelijk of wenselijk dat in de verordening limitatief wordt geregeld welke
maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De gemeente moet wel aan de hand van
geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet nader afbakenen in welke
gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze verplichting
uitgewerkt.

In lid 3 onder a van dit artikel is bepaald dat het college kan volstaan met de goedkoopst
compenserende voorziening. Voorzieningen die in het kader van deze verordening worden
verstrekt dienen naar objectieve maatstaven gemeten zowel compenserend als de meest
goedkope voorziening te zijn. Met nadruk wordt hierbij gesteld dat met het begrip
compenserend bedoeld wordt: volgens objectieve maatstaven nog toereikend.
Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat zij de voorziening meer adequaat
maken, zullen in principe niet voor vergoeding in aanmerking komen. Daarbij kan een
overweging zijn dat de bruikbaarheid van een voorziening niet alleen door technische en
functionele aspecten bepaald wordt. Tevens is het denkbaar dat een product dat duurder is
dan een vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat betreft
het kwaliteitsniveau waarvan uitgegaan kan worden, moge het duidelijk zijn dat bij een
verantwoord, maar ook niet meer dan dat, niveau dient te worden aangesloten. Het is
uiteraard wel mogelijk een compenserende voorziening te verstrekken die duurder is dan de
goedkoopst compenserende voorziening, mits de belanghebbende bereid is het prijsverschil
uit eigen middelen te betalen. Het begrip goedkoopst compenserend geeft het college
mogelijkheden tot sturen binnen het beleid.

Artikel 9 Afwijzingsgronden
In rechtbankjurisprudentie is inmiddels herhaaldelijk bepaald dat afwijzingsgronden, wil er
een beroep op kunnen worden gedaan, een grondslag in de verordening moeten hebben.
Zie bijvoorbeeld Rechtbank Gelderland 8-11-2013, nr. ZUT 12/1823. Ook in het kader van
rechtszekerheid is hier iets voor te zeggen: bij het ontbreken van afwijzingsgronden of het
hanteren van zeer ruime afwijzingsgronden is het voor de cliënt niet mogelijk om zijn
rechtspositie te bepalen of te voorzien. Bovendien is met dit artikel invulling gegeven aan de

                                                                                            20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>verplichting van artikel 2.1.3, tweede lid onder a van de wet, omdat is aangegeven op grond
van welke criteria iemand voor een maatwerkvoorziening in aanmerking kan komen.

Lid 1. a
De wet kent niet een bepaling zoals die wel was opgenomen in artikel 2 van de Wmo 2007.
Het is echter wel van belang om een duidelijke afbakening te hebben met andere wetten.
Vandaar dat deze bepaling in de verordening is opgenomen. Voor zover er met betrekking
tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor de noodzaak tot
ondersteuning, een voorziening op grond van een andere wettelijke bepaling bestaat, wordt
er geen maatwerkvoorziening toegekend.
Uit de jurisprudentie tot stand gekomen ten tijde van de Wmo 2007 volgt dat de cliënt
aanspraak moet hebben op de voorziening, om te kunnen spreken van een voorliggende
voorziening (CRvB 09-11-2011, nr. 11/3583 WMO en CRvB 28-09-2011, nr. 10/2587 WMO).
Dat wil niet zeggen dat cliënt de voorziening daadwerkelijk moet hebben, maar dat hij daarop
aanspraak heeft. Er is geen sprake van een voorliggende voorziening indien de voorziening
op grond van een andere wettelijke bepaling is afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr. 11/517
WMO) of indien vaststaat dat cliënt daarvoor niet in aanmerking komt (CRvB 19-04-2010, nr.
09/1082 WMO).
Indien de voorziening op grond van een andere specifieke wettelijke regeling slechts
gedeeltelijk voor vergoeding in aanmerking komt, is er sprake van een voorliggende
voorziening (CRvB 22-05-2013, nr. 10/6782 WMO). De cliënt kan dan niet voor het overige
gedeelte van de kosten een beroep doen op de Wmo.

Het is niet duidelijk hoe de rechter zal oordelen over deze verordeningsbepaling. Om die
reden is de bepaling als optioneel bestempeld.

Lid 1. b
Dit betreft de herhaling van het algemene toetsingskader, zoals dat in de wet centraal staat.
Door het hier te herhalen kan het dienst doen als afwijzingsgrond.

Lid 1. c
Een algemene voorziening gaat voor op verstrekking van een maatwerkvoorziening. Ook dit
is een uitvloeisel van het algemene toetsingskader van de wet. Het is hier opgenomen om
dienst te doen als afwijzingsgrond.

Lid 1. d
Het is niet de bedoeling dat de gemeentelijke overheid voorzieningen verstrekt, waarvan
gelet op de omstandigheden van de cliënt, aannemelijk is te achten dat deze daarover, ook
als hij of zij geen beperkingen had, zou (hebben kunnen) beschikken (zie o.a. CRvB 03-07-
2001, nr. 00/764 WVG, CRvB 16-04-2008, nr. 06/4668 WVG, CRvB 14-07-2010, nr. 09/562
WVG en Rechtbank Arnhem 16-08-2012, nr. AWB 11/5564).
Het college moet steeds onderzoeken of een voorziening ook algemeen gebruikelijk is voor
de cliënt (zie CRvB 17-11-2009, nr. 08/3352 WMO). De beoordeling of sprake is van een
algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt ziet op het beantwoorden van de vraag of
de cliënt over de voorziening zou (hebben kunnen) beschikken als hij geen beperkingen zou
hebben gehad. Bij die beoordeling kunnen, zo blijkt uit de jurisprudentie, de volgende criteria
een rol spelen:
Is de voorziening gewoon te koop?
Is de prijs van de voorziening vergelijkbaar met soortgelijke producten die algemeen
gebruikelijk worden geacht?
Is de voorziening specifiek voor personen met een beperking ontworpen?

Lid 1. e
Zie de uitleg van het begrip ingezetene onder artikel 1.


                                                                                             21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>Lid 1. f
Hier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening aanvraagt nadat deze reeds
door de cliënt gerealiseerd of aangekocht is. Omdat het college dan geen mogelijkheden
meer heeft de voorziening volgens het vastgestelde beleid te verstrekken, noch anderszins
invloed heeft op de te verstrekken voorziening, kan in deze situatie de voorziening worden
geweigerd. Door deze regeling wordt voorkomen dat een voorziening waar vroegtijdig mee is
begonnen uiteindelijk niet overeenstemt met hetgeen het college als goedkoopst adequate
voorziening beschouwt.

Lid 1. g
In dit onderdeel wordt aangegeven dat de aanvraag geweigerd kan worden als het gaat om
een vergoeding of verstrekking die reeds eerder heeft plaatsgehad, terwijl het de cliënt
verwijtbaar is dat het middel verloren is gegaan of onherstelbaar beschadigd, bijvoorbeeld
door roekeloosheid of verwijtbare onachtzaamheid, dus niet indien de cliënt geen schuld
treft. Ook hier kan de eigen verantwoordelijkheid van een cliënt een rol spelen. Indien
bijvoorbeeld in een woning een verstelbare keuken of een andere dure voorziening is
aangebracht heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van de opstal. Dit risico dient
in de opstalverzekering gedekt te worden. Indien vervolgens bij brand blijkt dat de woning
onvoldoende verzekerd is, dan kan op dat moment geen beroep op deze verordening
worden gedaan.

Lid 1. h
Binnen de gekantelde aanpak wordt een sterker beroep gedaan op de eigen kracht en eigen
verantwoordelijkheid van een belanghebbende. De belanghebbende wordt wat betreft de
bevordering van zelfredzaamheid en participatie geacht eerst eigen oplossingen en
oplossingen vanuit zijn netwerk in te zetten. Eventuele ondersteuning vanuit de gemeente
vormt slechts het sluitstuk.
Bij het compenseren van beperkingen die een ondersteuningsvrager ondervindt in zijn
maatschappelijke participatie wordt dus rekening gehouden met de keuzes die de
ondersteuningsvrager maakt in het leven, waarbij verwacht mag worden dat
een ondersteuningsvrager geschikte keuzes maakt rekening houdend met de beperkingen
die horen bij de individuele omstandigheden van de ondersteuningsvrager. Onder ‘geschikte
keuzes’ wordt verstaan dat belanghebbende keuzes maakt die de zelfredzaamheid en
participatie bevorderen en niet doen afnemen.

Lid 1. i.
Spreekt voor zich.

De in het tweede lid opgenomen gronden zijn specifiek van toepassing op
maatwerkvoorzieningen
die onder de Wmo 2007 zouden worden aangeduid met de term 'woonvoorziening', een term
die binnen de Wmo 2015 ook gebruikt kan worden.

In het derde lid is bepaald dat het college moet kunnen beoordelen of een cliënt die pgb
wenst voldoet aan de voorwaarden genoemd in artikel 2.3.6. van de wet. Het college heeft
daartoe informatie van de cliënt nodig. Het door de cliënt ingediende plan dient als basis
voor de beoordeling. Zonder een volledig plan kan het college deze beoordeling niet maken.

Artikel 10. Inhoud beschikking
Uitgangspunt van de wet is dat de cliënt een maatwerkvoorziening in ‘natura’ krijgt. Indien
gewenst door de cliënt bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een
persoonsgebondenbudget.

Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is bijvoorbeeld ‘mobiliteit’
en niet ‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op artikel 5, eerste lid, onder b.

                                                                                                 22
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop een
voorziening technisch is afgeschreven.

Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt niet de hoogte
van de bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de
mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van
de wet, waarin is bepaald dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een
persoonsgebonden budget, met uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor
de gemeente geïnd door het CAK.

Artikel 11. Regels voor pgb
Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle
wettelijke voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college
worden gesproken. Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliёnt dit
gemotiveerd vraagt (zie artikel 2.3.6, tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis
wordt geborgd dat duidelijk is dat het de beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan
te vragen (zie de toelichting op amendement Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33
841, nr. 103).

Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren.

Het derde lid beschrijft dat de cliënt die een pgb aanvraagt moet motiveren, waarin hij
onderbouwt waarom hij vindt dat hij aan de criteria voldoen die de wet stelt aan het
verstrekken van een pgb (in artikel 2.3.6 tweede lid wet). Betreffende de kwaliteit van de
maatwerkvoorziening die met het budget wordt ingekocht, is in elk geval de wijze van
beantwoording van de vragen in dit artikellid van belang. Dit plan vormt de basis voor de
afweging door het college of een pgb verstrekt wordt. Ook is toegevoegd dat de in elk geval
van belang is dat wanneer degene waarvan de cliënt diensten betrekt waarbij deze in contact
kan komen met kinderen die jonger zijn dan achttien jaar, voor aanvang van de hulpverlening
over een actuele verklaring omtrent het gedrag beschikt als bedoeld in artikel 28 van de Wet
justitiële en strafvorderlijke gegevens.
Vragen die in het plan moeten worden beantwoord zijn:
- hoe is de veiligheid geborgd?
- hoe worden de gestelde doelen bereikt?
- hoe en wanneer wordt geëvalueerd?
- hoe is de ondersteuning afgestemd op de cliënt?
- heeft degene van wie de hulp betrokken wordt een verklaring omtrent het gedrag?        /

In de volgende leden wordt gehoor gegeven aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de
wet. Hierin staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte
van een pgb wordt vastgesteld, waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn. In de
memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de
gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan een percentage van
de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate
ondersteuning in natura. Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie
aan te brengen in de hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven
hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen
hulpverleners. Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening
bijvoorbeeld onderscheid maken tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale
netwerk, door hulpverleners die werken volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverleners
die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers zonder diploma’s e.d.).
Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger
zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet).
De situatie waarin het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het
college betekent dus niet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan

                                                                                            23
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>worden. Cliënten kunnen zelf bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste
aanbieder duurder is dan het door het college voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb
slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan het door het college voorgestelde
aanbod. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente vanwege inkoopvoordelen
maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan wanneer iemand zelf
ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers- of
opvangvoorzieningen.
Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de
verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
door het college ingekochte maatwerkvoorziening in natura.

Ten aanzien van het negende en tiende lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van
het verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft aangegeven dat
onder dit sociale netwerk ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening
dat de beloning van het sociale netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen
waarin het de gebruikelijke hulp overstijgt en dit aantoonbaar tot betere en effectievere
ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is. De cliënt legt een schriftelijk document
over waarin het voorgaande gemotiveerd wordt. Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk
met betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval gedacht aan diensten (zorg van
mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook hiervoor een pgb wordt
aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een pgb wordt verstrekt indien naar
het oordeel van het college is gewaarborgd dat de in te kopen diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden
verstrekt (artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit
als bedoeld in artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt
zijn voor het doel waarvoor het persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6,
derde lid, van de wet).

Gemeenten krijgen in de Wmo en Jeugdwet de ruimte om zelf te bepalen wanneer pgb-
houders maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp mogen inschakelen uit het eigen
sociale netwerk. In de verordening kunnen gemeenten vastleggen in welke situaties en
onder welke voorwaarden dit mogelijk is. Het is niet mogelijk om in de verordening het
gebruik van het pgb voor niet-professionele zorg geheel uit te sluiten.
Tot het sociale netwerk worden personen gerekend uit de huiselijke kring en andere
personen met wie iemand een sociale relatie onderhoudt. Bij deze laatste groep kan gedacht
worden aan familieleden die niet in hetzelfde huis wonen, buren, vrienden, kennissen, etc.
In de beleidsnota Kracht door verbinding heeft de regio Nijmegen bepaald dat mantelzorg in
principe niet met een pgb mag worden betaald. Mantelzorg is informele zorg die door het
eigen netwerk wordt geboden en dit gaat dus voor op een individuele of
maatwerkvoorziening. Aan de keuze tussen zorg in natura en pgb gaat vooraf of naast de
bijdrage van het eigen netwerk aanvullend extra ondersteuning nodig is in de vorm van een
maatwerkvoorziening. Als dat het geval is, heeft de cliënt de keuze tussen zorg in natura of
een pgb. In beginsel is het gezien de volgorde niet logisch dat iemand uit het eigen netwerk
de ondersteuning in het kader van het pgb gaat uitvoeren als in een eerder stadium al is
afgesproken wat mensen uit het eigen netwerk (onbetaald) willen betekenen voor de cliënt.
Uitzonderingen op dit uitgangspunt zijn denkbaar. Bijvoorbeeld als de mantelzorger zijn baan
opzegt om te kunnen zorgen voor een naaste. Het is echter niet mogelijk om de
uitzonderingen te vangen in algemene, voor iedereen geldende voorwaarden: Niet voor
iedereen die zijn baan opzegt om te kunnen zorgen voor een naaste komt in aanmerking
voor een pgb. Het blijft altijd om maatwerk gaan.



                                                                                            24
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Voor de tarieven wordt aansluiting gezocht bij de huidige Regeling subsidies AWBZ. Voor
gezinsleden binnen hetzelfde huishouden als de aanvrager kan de gemeente gebruik maken
van de bepalingen rond gebruikelijke zorg die zijn vastgelegd in het protocol Gebruikelijke
Zorg van het CIZ. Dit protocol wordt reeds binnen de huidige AWBZ gehanteerd.

In het tiende lid is geconcretiseerd welke termijn is verbonden aan de besteding van het
persoonsgebonden budget. Dit dient de rechtszekerheid en voorkomt de situatie waarin het
recht oneindig open zou moeten staan. Een periode van zes maanden moet ruimvoldoende
zijn voor de cliënt om de hulp te organiseren.

Artikel 12. Controle
Op grond van artikel 2.3.6 vierde lid dienen in de verordening regels te worden gesteld over
de bestrijding van ten onrechte ontvangen van maatwerkvoorzieningen of
persoonsgebonden budget alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.
Essentieel daarbij is dat het college periodiek controles uitvoert naar het gebruik en de
besteding van voorzieningen op grond van deze wet.

Artikel 13. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene
voorzieningen
De gemeente mag van cliënten een bijdrage in de kosten vragen voor
maatwerkvoorzieningen in natura en in de vorm van een persoonsgebonden budget alsmede
voor algemene voorzieningen.
In het tweede lid is het uitgangspunt benadrukt dat de bijdrage de kostprijs van de
voorziening niet mag overstijgen: de gemeente mag geen winst maken op de bijdragen. In
het derde en vierde lid is uiteengezet hoe de kostprijs tot stand komt. In het vijfde lid zijn de
bedragen en percentages van het uitvoeringsbesluit van overeenkomstige toepassing
verklaard. In lid 6 is gevolg gegeven aan artikel 2.1.4, zevende lid, waar is bepaald dat in de
verordening wordt bepaald welke instantie de bijdrage voor een maatwerkvoorziening in
natura of in de vorm van een persoonsgebonden budget voor opvang vaststelt en int. In lid 7
en lid 8 is de mogelijkheid van artikel 2.1.5, om de bijdrage ook aan de ouders van
minderjarige cliënten op te leggen, benut.

Artikel 14. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid,
onder c, van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald
welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen.

De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente
en de aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke
kwaliteitseisen worden gesteld aan aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook
betrekking kunnen hebben op de deskundigheid van het in te schakelen personeel. De
regering benadrukt in de memorie van toelichting op artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de
wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3) dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de
artikelen 3.1 e.v. van de wet en die zich rechtstreeks tot aanbieders richten, daarbij
uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt verleend, biedt veel
ruimte voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en aanbieders te
werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning.

In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Het in het
tweede lid genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel
2.5.1, eerste lid, van de wet.

Artikel 15. Meldingsregeling calamiteiten en geweld


                                                                                              25
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>In artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend
ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding doet van iedere calamiteit
die bij de verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de
verstrekking van een voorziening. In artikel 6.1 van de wet is bepaald dat het college
personen aanwijst die zijn belast met het houden van toezicht op de naleving van het
bepaalde bij of krachtens de wet.
In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een regeling wordt
opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze
meldingen onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten
en het bestrijden van geweld. Overeenkomstig het vierde lid kan het college bij nadere
regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij
de verstrekking van een voorziening.

Artikel 16. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van
de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb,
alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.

Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de tekst van de
wet is opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de
verordening wordt beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding
van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van
misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.

Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men
daarmee een voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing tot het verstrekken
van het pgb nog geen voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de
beslissing geheel of gedeeltelijk in te trekken. Deze bepaling is te zien als een
verbijzondering van de bepaling in het tweede lid, onder e (dat tevens op
maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).

In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van kosten
opgenomen en is de bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde)
terugvorderen van een ten onrechte verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens
bepaald dat het college het terug te vorderen bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de
memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157)
wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om maatwerkvoorzieningen terug
te vorderen; ‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten maatwerkvoorziening
terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten maatwerkvoorziening
uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid
geven tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.

In het negende lid is de mogelijkheid tot verrekening geregeld.

Artikel 17. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de wet.
Hierin is opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college zorg
draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de
gemeente.

Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel
1.1.1 van de wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene
voorziening, maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan. Het

                                                                                              26
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>gaat dus ook om mantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is
daar geen voorziening op basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de
cliënt bepalend, zodat het dus ook mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten
wonen.


Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
Het college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling van de
rechten en plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid,
van de wet). Met het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt,
moeten bij verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding
tussen de prijs voor de levering van een voorziening en de eisen die worden gesteld aan de
kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de wet). Daarbij dient in ieder rekening
gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de
arbeidsvoorwaarden.
Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering worden
in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen
van tarieven (naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter
beeld ontstaat van reële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten
uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten minste een
beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit
biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor
geldende arbeidsvoorwaarden.

Artikel 19. Klachtregeling
In het eerste lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Een
dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet,
waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke
voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De
aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een
klachtregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder a, van de wet).
In de Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat
cliënten in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier
waarop zij zich bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een
gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over
diens (vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging
van de aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde
maatschappelijke ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of
een bepaalde houding of uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de
aanbieder).
Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht
eerst bij de betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de
aanbieder de klacht snel in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar
de afhandeling niet naar wens is, staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de
klacht open.

In het tweede lid is een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat
de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.

Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald
dat in ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling
voor medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke
voor de gebruikers van belang zijn, vereist is.

                                                                                               27
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder.
Voorheen moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet
medezeggenschap cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd
inspraak tegenover de aanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo
2015 is het stellen van regels geheel aan gemeenten overgelaten.
In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor
medezeggenschap dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de
verordening genoemde voorzieningen verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen
(artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).
In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat
de verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.

Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet.

In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat er eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het Wmo-beleid als op andere terreinen. De inspraak geldt
voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op
enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning.

Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van de
medezeggenschap vorm te geven.

Artikel 22. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
De wet zelf bevat overgangsrecht voor cliënten die vanuit de AWBZ overgaan naar de Wmo,
zie de artikelen 8.1 tot en met 8.4. In dit artikel is het overgangsrecht op gemeentelijk niveau
geregeld. In het tweede lid is duidelijk gemaakt dat bestaande rechten doorlopen, totdat een
nieuwe beoordeling heeft plaatsgevonden. In het derde lid is als hoofdregel neergelegd dat
aanvragen die nog bij het college in behandeling zijn, op grond van deze verordening
beoordeeld zullen worden. Omdat dit voor de cliënt nadelige gevolgen kan hebben, is in het
vierde lid bepaald dat de vorige verordening gebruikt mag worden, als dit evident voordeliger
is voor de cliënt. Dit moet voorkomen dat de cliënt gedupeerd is als zijn aanvraag enige tijd
bij het college in behandeling is geweest en zijn rechtspositie door het tijdverloop wordt
aangetast. De zelfde regeling is voor de bezwaarfase opgenomen in het zesde lid.

Artikel 23 Nadere regels en hardheidsclausule
Juist omdat het in de Wmo om maatwerk gaat zal het college er niet aan ontkomen om, ook
al is er een zorgvuldige afweging gemaakt, uiteindelijk toch te beoordelen of deze afweging
niet leidt tot onbillijkheden van overwegende aard. Deze afweging zal minder vaak
voorkomen dan in normale omstandigheden te verwachten is, Immers, bij de afwegingen
gaat het al om een zeer persoonlijke beoordeling. Als desondanks die zeer persoonlijke
afweging toch nog sprake is van een niet billijke situatie is de hardheidsclausule een
vangnet. Daarbij kan de aanvrager ook een beroep doen op deze clausule. Wordt de
hardheidsclausule vaker voor één onderwerp gebruikt dan kan men zich afvragen of het
beleid terzake niet aangepast zou moeten worden.

Artikel 24. Inwerkingtreding en citeertitel
Dit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe de verordening
dient te worden aangehaald.




                                                                                             28
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>