<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Verordening Jeugdhulp 2015




                             1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Verordening jeugdhulp

De raad van de gemeente Mook en Middelaar

gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 16 september
2014

gelet op de artikelen 2.9, 2.10, 2.12 [en 8.1.1, vierde lid,] van de Jeugdwet;

gezien het advies van Commissie Samenleving;

overwegende dat de Jeugdwet de verantwoordelijkheid voor het organiseren van goede en
toegankelijke jeugdhulp bij de gemeente heeft belegd, waarbij het uitgangspunt is dat de
verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van jeugdigen allereerst bij de
ouders en de jeugdige zelf ligt; en dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen over de
door het college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening, over de wijze waarop de toegang tot en de
toekenning van een individuele voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen, de
wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld, voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een
persoonsgebonden budget alsmede misbruik en oneigenlijk gebruik van de wet, ‘regels over
de wijze waarop ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers,
worden betrokken bij de uitvoering van de wet en regels ter waarborging van een goede
verhouding tussen de prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld aan de
kwaliteit daarvan;

overwegende dat het voorts wenselijk is te bepalen onder welke voorwaarden degene aan
wie een persoonsgebonden budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een
persoon die behoort tot diens sociale netwerk;
besluit vast te stellen de Verordening jeugdhulp gemeente Mook en Middelaar 2015

Artikel 1. Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
- andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Jeugdwet, op het gebied
van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen;
-Besluit: Besluit nadere regeling Jeugdhulp gemeente Mook en Middelaar
- gesprek: gesprek als bedoeld in artikel 6;
- hulpvraag: behoefte van een jeugdige of zijn ouders aan jeugdhulp in verband met opgroei-
en opvoedingsproblemen, psychische problemen en stoornissen, als bedoeld in artikel 2.3,
eerste lid, van de wet;
- individuele voorziening: op de jeugdige of zijn ouders toegesneden voorziening als bedoeld
in artikel 2, tweede lid;
- melding: melding van een hulpvraag als bedoeld in artikel 4, eerste lid;
- overige voorziening: algemeen toegankelijke voorziening in het kader van de Jeugdwet als
bedoeld in artikel 2, eerste lid;
- pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 8.1.1 van de wet, zijnde een door het
college verstrekt budget aan een jeugdige of zijn ouders, dat hen in staat stelt de jeugdhulp
die tot de individuele voorziening behoort van derden te betrekken;
- sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de jeugdige of
zijn ouders een sociale relatie onderhoudt;




                                                                                            2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>- verslag: schriftelijke weergave van het onderzoek als bedoeld in artikel 6, inhoudende een
advies aan het college betreffende het treffen van een voorziening;
- wet: Jeugdwet.

Artikel 2. Vormen van jeugdhulp
1. De volgende vormen van overige voorzieningen zijn beschikbaar:
-Welzijnswerk/sociaal cultureel werk jeugd;
-Schoolmaatschappelijk werk;
-Opvoedondersteuning en opvoedadvies;
2. De volgende vormen van individuele voorzieningen zijn beschikbaar:
-Dagbesteding, dagbehandeling, kortdurend verblijf jeugd inclusief vervoer
-Ambulante trajecten jeugd – begeleiding en jeugd- en opvoedhulp
- Ambulante trajecten jeugd – behandeling (basis en specialistische jeugd-GGZ)
-Ambulante trajecten jeugd - observatie en diagnostiek
-Pleegzorg
-(Semi-)residentiële jeugdhulp
3. Het college stelt bij nadere regeling vast welke overige en individuele voorzieningen op
basis van het eerste en tweede lid beschikbaar zijn.

Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
1. Het college draagt zorg voor de inzet van gecontracteerde jeugdhulp na een verwijzing
door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts naar een jeugdhulpaanbieder, als en voor
zover genoemde jeugdhulpaanbieder van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.
2. Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, vast
in een beschikking als bedoeld in artikel 11.

Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding hulpvraag
1. Jeugdigen en ouders kunnen een hulpvraag melden bij het college, of een andere
daartoe door het college aangewezen organisatie, verder te noemen andere organisatie.
2. Het college, of andere organisatie bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.
3. In spoedeisende gevallen treft het college, of andere organisatie, zo spoedig mogelijk een
passende tijdelijke maatregel of vraagt het college een machtiging gesloten jeugdhulp als
bedoeld in hoofdstuk 6 van de wet.
4. Jeugdigen en ouders kunnen zich rechtstreeks wenden tot een overige voorziening.

Artikel 5. Vooronderzoek
1. Het college of andere organisatie verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 6,
van belang zijnde en toegankelijke gegevens over de jeugdige en zijn situatie en maakt
vervolgens zo spoedig mogelijk met hem een afspraak voor een gesprek.
2. Voor het gesprek verschaffen de jeugdige of zijn ouders aan het college of andere
organisatie alle overige gegevens en bescheiden die naar het oordeel van het college voor
het onderzoek nodig zijn en waarover zij redelijkerwijs de beschikking kunnen krijgen. De
jeugdige of zijn ouders verstrekken in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in
artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage.
3. Het college of andere organisatie kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van
een vooronderzoek als bedoeld in het eerste en tweede lid.

Artikel 6. Gesprek
1. Het college, of andere organisatie, onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de
jeugdige of zijn ouders, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
a. de behoeften, persoonskenmerken, voorkeuren, veiligheid, ontwikkeling en gezinssituatie
van de jeugdige en het probleem of de hulpvraag;
b. het gewenste resultaat van het verzoek om jeugdhulp;
c. het vermogen van de jeugdige of zijn ouders om zelf of met ondersteuning van het sociaal
netwerk een oplossing voor de hulpvraag te vinden;


                                                                                               3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>d. de mogelijkheden om gebruik te maken van een andere voorziening;
e. de mogelijkheden om jeugdhulp te verlenen met gebruikmaking van een overige
voorziening;
f. de mogelijkheden om een individuele voorziening te verstrekken;
g. de wijze waarop een mogelijk toe te kennen individuele voorziening wordt afgestemd met
andere voorzieningen op het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning, of
werk en inkomen en
h. de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb, waarbij de jeugdige of
zijn ouders in begrijpelijke bewoordingen worden ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2. In de gevallen bedoeld in artikel 8.2.1 van de wet informeert het college of andere
organisatie de ouders dat een ouderbijdrage is verschuldigd en hoe deze bijdrage wordt
geïnd.
3. Het college of andere organisatie informeert de jeugdige of zijn ouders over de gang van
zaken bij het gesprek, hun rechten en plichten en de vervolgprocedure en vraagt hen
expliciet toestemming om hun persoonsgegevens te verwerken.
4. Het college of andere organisatie kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders afzien van
een gesprek. In dat geval draagt het college er zorg voor dat de jeugdige of zijn ouders
expliciet gevraagd worden om toestemming als bedoeld in het derde lid.

Artikel 7. Verslag
1. Het college of andere organisatie zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het
onderzoek, bedoeld in artikel 6.
2. Zo spoedig mogelijk na het gesprek verstrekt het college of andere organisatie aan de
jeugdige of zijn ouders een verslag van de uitkomsten van het onderzoek, tenzij zij hebben
meegedeeld dit niet te wensen.
3. Opmerkingen of latere aanvullingen van de jeugdige of zijn ouders worden aan het verslag
toegevoegd.

Artikel 8. Aanvraag
1. Jeugdigen en ouders kunnen een aanvraag om een individuele voorziening schriftelijk
indienen bij het college.
2. Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als aanvraag indien
de jeugdige of zijn ouders dat op het verslag hebben aangegeven.
3. Binnen 8 weken na ontvangst van de aanvraag geeft het college een beschikking af.
4. ‘Een aanvraag om een individuele voorziening wordt niet ingediend voordat een gesprek
als bedoeld in artikel 6 heeft plaatsgevonden, tenzij het college toepassing heeft gegeven
aan artikel 6, vierde lid.

Artikel 9. Criteria voor toekenning van een individuele voorziening
1. Het college neemt het verslag als bedoeld in artikel 7 als uitgangspunt voor de
beoordeling van een aanvraag voor een individuele voorziening.
2. Het college kan een individuele voorziening toekennen voor zover in het verslag als
bedoeld in artikel 7, eerste lid, wordt vastgesteld dat de jeugdige:
a. op eigen kracht of met zijn ouders of andere personen uit zijn naaste omgeving geen
oplossing voor zijn ondersteuningsvraag kan vinden;
b. geen oplossing kan vinden voor zijn ondersteuningsvraag door, al dan niet gedeeltelijk,
gebruik te maken van een algemeen toegankelijke voorziening, of
c. geen oplossing kan vinden voor zijn ondersteuningsvraag door, al dan niet gedeeltelijk,
gebruik te maken van een andere voorziening;
3. Het college kent een individuele voorziening toe voor zover met betrekking tot de jeugdige
een verwijzing zoals bedoeld in artikel 3, eerste lid, is afgegeven en de jeugdhulpaanbieder
van oordeel is dat inzet van jeugdhulp nodig is.




                                                                                            4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Artikel 10. Afwijzingsgronden
1. Geen individuele voorziening wordt verstrekt:
a. indien met betrekking tot de problematiek die in het gegeven geval aanleiding geeft voor
de noodzaak tot jeugdhulp, een aanspraak bestaat op zorg als bedoeld in artikel 1.2 van de
wet;
b. voor zover de jeugdige op eigen kracht, met behulp van zijn ouders of andere personen uit
zijn sociale netwerk een oplossing kan vinden voor zijn hulpvraag;
c. indien de jeugdige zijn woonplaats, als bedoeld in artikel 1.1 van de wet, niet binnen de
gemeente heeft;
2. Geen pgb wordt verstrekt indien, naast de in de wet genoemde gronden,:
a. de jeugdige of zijn ouders geen of geen volledig plan overleggen als bedoeld in artikel 12,
derde lid jo. vierde lid onder a.
b. niet voldaan wordt aan de voorwaarden voor een pgb zoals bedoeld in artikel 12.

Artikel 11. Inhoud beschikking
1. In de beschikking tot verstrekking van een individuele voorziening wordt in ieder geval
aangegeven of de voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt en wordt tevens
aangegeven hoe bezwaar tegen de beschikking kan worden gemaakt.
2. Bij het verstrekken van een individuele voorziening in natura wordt in de beschikking
tevens in ieder geval vastgelegd:
a. welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;
b. wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
c. hoe de voorziening wordt verstrekt en, indien van toepassing,
d. welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3. Bij het verstrekken van een voorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking in
ieder geval vastgelegd:
a. voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
b. welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
c. wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
d. wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en
e. de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4. Als sprake is van een te betalen ouderbijdrage worden de jeugdige of zijn ouders daarover
in de beschikking geïnformeerd.

Artikel 12. Regels voor pgb
1. Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 8.1.1 van de wet.
2. De jeugdige of zijn ouders die een pgb wensen, geven schriftelijk in een plan aan hoe zij
het pgb gaan besteden. Daarnaast motiveren zij in dit plan:
a. waarom zij op eigen kracht voldoende in staat zijn tot een redelijke waardering van de
belangen ter zake dan wel met hulp uit hun sociale netwerk dan wel met een curator,
bewindvoerder, mentor, gecertificeerde instelling of aanbieder van gesloten jeugdhulp, in
staat zijn de aan het pgb verbonden taken op verantwoorde wijze uit te voeren;
b. waarom zij de individuele voorziening die wordt geleverd door de aanbieder niet passend
achten;
c. hoe naar hun mening gewaarborgd is dat de individuele voorziening die de jeugdige of
zijn ouders van het budget willen betrekken van goede kwaliteit is. Daarbij is in elk geval van
belang dat de individuele voorziening veilig, doeltreffend en cliëntgericht is. Tevens dient de
persoon die in opdracht van de jeugdige of zijn ouders beroepsmatig of niet incidenteel als
vrijwilliger, werkzaam voor een organisatie, in contact kan komen met de jeugdige die jonger
is dan achttien jaar, voor aanvang van de hulpverlening over een actuele verklaring omtrent
het gedrag beschikt als bedoeld in artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke
gegevens.
3. Indien de jeugdige niet de leeftijd van achttien jaar heeft bereikt, wordt hij niet in staat
geacht de aan het pgb verbonden taken op een verantwoorde wijze uit te voeren.



                                                                                              5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>4. Onverminderd artikel 8.1.1 van de wet verstrekt het college geen pgb voor zover de
aanvraag betrekking heeft op kosten die belanghebbende voorafgaand aan de indiening van
de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte voorziening
noodzakelijk was.
5. Het tarief voor een pgb:
a. is gebaseerd op een door de jeugdige of zijn ouders opgesteld plan als bedoeld in het
tweede lid;
b. is toereikend om effectieve en kwalitatief goede zorg in te kopen;
c. wordt afgestemd op de verschillende vormen van ondersteuning en de verschillende typen
hulpverleners, en
d. bedraagt ten hoogste de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
individuele voorziening in natura.
6 De hoogte van een pgb is opgebouwd uit verschillende kostencomponenten, zoals salaris,
vervanging tijdens vakantie, verzekeringen en reiskosten.
7. De aanvrager die in aanmerking komt voor een pgb kan de jeugdhulp slechts betrekken
van een persoon die tot zijn sociale netwerk behoort indien dat aantoonbaar tot betere en
efficiëntere ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is.
a. Deze persoon krijgt een lager tarief betaald voor zijn diensten dan door het college in het
Besluit vastgestelde tarief voor professionals. Dit lagere tarief wordt door het college in het
Besluit vastgesteld.
b. Tussenpersonen of belangenbehartigers mogen niet uit het persoonsgebonden budget
worden betaald.
8. Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden de persoon aan wie een
pgb wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot het sociale
netwerk.
9. Een pgb dient door de jeugdige of zijn ouders binnen zes maanden na verzending van de
toekenningsbeschikking te worden aangewend ten behoeve van de jeugdhulp waarvoor het
is verstrekt.

Artikel 13. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
1. Onverminderd artikel 8.1.2 van de wet doen een jeugdige of zijn ouders op verzoek of
onverwijld uit eigen beweging aan het college mededeling van alle feiten en
omstandigheden, waarvan hun redelijkerwijs duidelijk moet zijn dat deze aanleiding kunnen
zijn tot heroverweging van een beslissing aangaande een individuele voorziening.
2. Onverminderd artikel 8.1.4 van de wet kan het college een beslissing aangaande een
individuele voorziening beëindigen, herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
a. de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens hebben verstrekt en de
verstrekking van juiste of volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
b. de jeugdige of zijn ouders niet langer op de individuele voorziening of op het pgb zijn
aangewezen;
c. de individuele voorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;
d. de jeugdige of zijn ouders niet voldoen aan de voorwaarden van de individuele
voorziening of het pgb, of
e. de jeugdige of zijn ouders de individuele voorziening of het pgb niet of voor een ander doel
gebruiken dan waarvoor het is bestemd.
f. de jeugdige of zijn ouders het pgb niet binnen zes maanden na de verzenddatum van de
toekenningsbeschikking hebben aangewend voor de bekostiging van de jeugdhulp waarvoor
de verlening heeft plaatsgevonden.
4. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en
de verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens opzettelijk heeft plaatsgevonden,
kan het college van degene die opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verschaft,
bij dwangbevel geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.
5. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder d of e heeft ingetrokken
en de jeugdige of zijn ouders redelijkerwijs konden begrijpen dat zij ten onrechte een


                                                                                              6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>individuele voorziening of daaraan gekoppeld pgb ontvingen kan het college van degene die
niet voldeed aan de voorwaarden van de individuele voorziening of het pgb, of de individuele
voorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt heeft dan waarvoor het is
bestemd geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten
individuele voorziening of het ten onrechte genoten pgb.
6. Het college kan een vordering op grond van ten onrechte genoten pbg verrekenen met te
verstrekken pgb.
7. Het college kan uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde zorg, al dan niet
steekproefsgewijs, de inzet van individuele voorzieningen en de bestedingen van pgb’s
onderzoeken.
8. Het college kan nadere regels stellen met betrekking tot het onderzoek als bedoeld in het
vorige lid.

Artikel 14 Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering
Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling
van de tarieven die het hanteert voor door derden te leveren jeugdhulp of uit te voeren
kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, rekening met:
a. de aard en omvang van de te verrichten taken;
b. de voor de sector toepasselijke CAO-schalen in relatie tot de zwaarte van de functie;
c. een redelijke toeslag voor overheadkosten;
d. een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van
verlof, ziekte, scholing en werkoverleg en
e. kosten voor bijscholing van het personeel.

Artikel 15. Vertrouwenspersoon
1. Het college zorgt ervoor dat jeugdigen, ouders en pleegouders een beroep kunnen doen
op een onafhankelijke vertrouwenspersoon.
2. Het college wijst jeugdigen en ouders erop dat zij zich desgewenst kunnen laten bijstaan
door een onafhankelijke vertrouwenspersoon.

Artikel 16. Klachtregeling
Het college stelt een regeling vast voor de afhandeling van klachten van jeugdigen en ouders
die betrekking hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld
in deze verordening.

Artikel 17. Inspraak en medezeggenschap
1. Het college betrekt de ingezetenen van de gemeente bij de voorbereiding van het beleid
betreffende jeugdhulp overeenkomstig de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
gestelde regels met betrekking tot de wijze waarop inspraak wordt verleend.
2. Het college stelt cliënten en vertegenwoordigers van cliëntgroepen vroegtijdig in de
gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende jeugdhulp te doen, advies uit te brengen
bij de besluitvorming over verordeningen en beleidsvoorstellen betreffende jeugdhulp, en
voorziet hen van ondersteuning om hun rol effectief te kunnen vervullen.
3. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen kunnen deelnemen aan periodiek overleg,
waarbij zij onderwerpen voor de agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van
de voor een adequate deelname aan het overleg benodigde informatie en ondersteuning.
4. Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het tweede en derde lid.

Artikel 18. Nadere regels en hardheidsclausule
1. In gevallen, de uitvoering van deze verordening betreffend, waarin deze verordening niet
voorziet, beslist het college.
2. Het college kan nadere regels stellen over de uitvoering van deze verordening.




                                                                                              7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>3. Het college kan in bijzondere gevallen ten gunste van de jeugdige of zijn ouders afwijken
van de bepalingen van deze verordening indien toepassing van de verordening tot
onbillijkheden van overwegende aard leidt.

Artikel 19. Inwerkingtreding en citeertitel
1. Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2015.
2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening jeugdhulp gemeente Mook en
Middelaar 2015.




                                                                                               8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Toelichting


Algemeen

Deze verordening geeft uitvoering aan de Jeugdwet. Deze wet maakt onderdeel uit van de
bestuurlijke en financiële decentralisatie naar gemeenten van de jeugdzorg, de jeugd-ggz, de
zorg voor verstandelijk beperkte jeugdigen en de begeleiding en persoonlijke verzorging van
jeugdigen. Daarnaast wordt met deze wet een omslag gemaakt van een stelsel gebaseerd
op een wettelijk recht op zorg (aanspraak) naar een stelsel op basis van een
voorzieningenplicht voor gemeenten (voorziening), op een wijze zoals eerder is gebeurd met
de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Het wettelijke recht op jeugdzorg en
individuele aanspraken op jeugdzorg worden hierbij vervangen door een voorzieningenplicht
waarvan de aard en omvang in beginsel door de gemeente worden bepaald (maatwerk). Het
doel van het jeugdzorgstelsel blijft echter onverminderd overeind: jeugdigen en ouders
krijgen waar nodig tijdig bij hun situatie passende hulp, met als beoogd doel ervoor te zorgen
de eigen kracht van de jongere en het zorgend en probleemoplossend vermogen van het
gezin te versterken.

De Jeugdwet schrijft in de artikelen 2.9, 2.10 en 2.12 voor dat de gemeenteraad per
verordening in ieder geval regels opstelt:
Artikel I.     over de door het college te verlenen individuele voorzieningen en overige
   (jeugdhulp)voorzieningen;
Artikel II.    met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning, de wijze van beoordeling
   van en de afwegingsfactoren bij een individuele voorziening;
Artikel III.   over de wijze waarop de toegang tot en de toekenning van een individuele
   voorziening wordt afgestemd met andere voorzieningen op gebied van zorg, onderwijs,
   maatschappelijke ondersteuning, werk en inkomen;
Artikel IV.    over de wijze waarop de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt
   vastgesteld;
Artikel V.     voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele
   voorziening of persoonsgebonden budget, alsmede van misbruik of oneigenlijke gebruik
   van de Jeugdwet;
Artikel VI.    over de wijze waarop ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van de
   Jeugdwet, en
Artikel VII.   ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en
   de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van jeugdhulp,
   kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering, waar het college ten aanzien
   daarvan de uitvoering van de Jeugdwet door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening
   gehouden te worden met de deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke
   arbeidsvoorwaarden.

Artikel 2.9 van de Jeugdwet biedt verder ruimte om met inachtneming van het bepaalde bij of
krachtens de Jeugdwet andere regels te stellen. Deze verordening maakt hier spaarzaam
gebruik van; om een meer compleet beeld te geven van de rechten en plichten van burgers
en de gemeente. Daarnaast kan op grond van artikel 8.1.1, vierde lid, bij verordening
bepaald worden onder welke voorwaarden de persoon aan wie een persoonsgebonden
budget wordt verstrekt, de jeugdhulp kan betrekken van een persoon die behoort tot zijn
sociale netwerk.

Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op grond van
artikel 2.2 van de Jeugdwet eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het door
het gemeentebestuur te voeren beleid vastgelegd met betrekking tot preventie en jeugdhulp,
de uitvoering van kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering.



                                                                                            9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Toeleiding naar de jeugdhulp

De toeleiding naar de jeugdhulp kan op verschillende manieren plaatsvinden.

Vrij toegankelijk
In de verordening is onderscheid gemaakt tussen overige (vrij-toegankelijke) en individuele
(niet vrij-toegankelijke) voorzieningen op het gebied van jeugdhulp (zie artikel 2, eerste,
respectievelijk tweede lid). Voor een deel van de hulpvragen zal volstaan kunnen worden
met een vrij-toegankelijke voorziening. Hier kunnen de jeugdige en zijn ouders gebruik van
maken zonder dat zij daarvoor een verwijzing of een besluit van de gemeente nodig hebben.
De jeugdige en zijn ouders kunnen zich voor deze jeugdhulp dus rechtstreeks tot de
jeugdhulpaanbieder wenden.

Toegang jeugdhulp via de gemeente
Ook kan een hulpvraag van een jeugdige of zijn ouder binnenkomen bij de gemeente. De
beslissing door de gemeente welke zorg een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft, komt
vervolgens tot stand in overleg met die jeugdige en zijn ouders. In een gesprek tussen een
door de gemeente ingezette deskundige en de jeugdige en zijn ouders zal gekeken worden
wat de jeugdige en zijn ouders eventueel zelf of met behulp van hun netwerk kunnen doen
aan het probleem. Als aanvullend daarop een voorziening op het gebied van jeugdhulp nodig
is, dan zal eerst gekeken worden of dit een vrij-toegankelijke voorziening is of een niet vrij-
toegankelijke voorziening. Is het laatste het geval dan neemt deze deskundige, namens het
college, een besluit en verwijst hij de jeugdige door naar de jeugdhulpaanbieder die volgens
de deskundige de aangewezene is om de betreffende problematiek aan te pakken.

Toegang via de huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist
De Jeugdwet regelt daarnaast dat de jeugdhulp toegankelijk is na een verwijzing door de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist. Na een dergelijke verwijzing staat echter nog
niet vast welke specifieke behandelvorm van jeugdhulp (dus bijvoorbeeld welke therapie)
een jeugdige of zijn ouder precies nodig heeft. Een jeugdige kan op dat moment terecht bij
de jeugdhulpaanbieders die de gemeente heeft ingekocht. In de praktijk zal het de
jeugdhulpaanbieder zelf zijn die op basis van zijn professionele autonomie na de verwijzing
beoordeelt welke voorziening precies nodig is (de behandelvorm), hoe vaak iemand moet
komen (de omvang) en hoe lang (de duur). Bij deze beoordeling dient de
jeugdhulpaanbieder zich te houden aan de afspraken die hij daarover met de gemeente
heeft gemaakt in het kader van de contract- of subsidierelatie. Deze afspraken zien toe op
hoe de gemeente haar regierol kan waarmaken en op de omvang van het pakket. Deze
afspraken zullen verder ook ingaan op hoe de artsen en de gemeentelijke toegang goed van
elkaar op de hoogte zijn van de doorverwijzing of behandeling van een kind, zodat de
integrale benadering rond het kind en het principe van 1 gezin – 1 regisseur – 1 plan, met
name bij Multi problematiek, kan worden geborgd en er geen nieuwe ‘verkokering’ zal
plaatsvinden, waarbij professionals niet goed van elkaar weten wie bij het gezin betrokken
zijn. Daarnaast zal de jeugdhulpaanbieder rekening moeten houden met de regels die de
gemeente bij verordening heeft gesteld. Deze verordening regelt welk aanbod van de
gemeente alleen via verwijzing of met een besluit van de gemeente toegankelijk is (zie artikel
2). Omdat de gemeente verder geen nadrukkelijke rol speelt in bij de toegang via de
huisarts, de jeugdarts en de medisch specialist, regelt deze slechts een enkel aspect met
betrekking tot het proces (zie artikel 3). Artikel 11 en verder zijn wel van overeenkomstige
toepassing.

Toegang via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter, het openbaar ministerie en de
directeur of de selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting
Een andere ingang tot de jeugdhulp is via de gecertificeerde instelling, de kinderrechter (via
een kinderbeschermingsmaatregel of een maatregel tot jeugdreclassering), het openbaar
ministerie en de directeur of de selectiefunctionaris van de justitiële jeugdinrichting. De


                                                                                             10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>gecertificeerde instelling is verplicht om bij de bepaling van de in te zetten jeugdhulp in het
kader van een door de rechter opgelegde kinderbeschermingsmaatregel of
jeugdreclassering te overleggen met de gemeente. Uiteraard kan bij dit overleg een
kostenafweging plaatsvinden. De gemeente is op haar beurt vervolgens gehouden de
jeugdhulp in te zetten die deze partijen nodig achten ter uitvoering van de
kinderbeschermingsmaatregel of de jeugdreclassering. Deze leveringsplicht van de
gemeente vloeit voort uit het feit dat uitspraken van rechters te allen tijde moeten worden
uitgevoerd om rechtsgelijkheid en rechtszekerheid te kunnen garanderen. Ook hier geldt dat
de gecertificeerde instelling in beginsel gebonden is aan de jeugdhulp die de gemeente heeft
ingekocht. Als de kinderrechter een ondertoezichtstelling of gezag beëindiging uitspreekt,
wijst hij gelijktijdig in de beschikking de gecertificeerde instelling aan die de maatregel gaat
uitvoeren. Dit kan de rechter juist omdat de raad voor de kinderbescherming in zijn
verzoekschrift een concreet advies geeft over welke gecertificeerde instelling de maatregel
zou moeten uitvoeren. De raad voor de kinderbescherming neemt een gecertificeerde
instelling in zijn verzoekschrift op die na overleg met de gemeente en gezien de concrete
omstandigheden van het geval hiervoor het meest geschikt lijkt. De raad voor de
kinderbescherming is verplicht om hierover met de gemeente te overleggen. Deze toegang
wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet terug in deze verordening.

Toegang via het advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling (AMHK)
Ten slotte vormt ook het AMHK een toegang tot onder andere jeugdhulp. Het AMHK geeft
advies over vermoedens en gevallen van huiselijk geweld en kindermishandeling,
onderzoekt indien nodig op basis van een melding of er sprake is van kindermishandeling,
motiveert zo nodig ouders tot accepteren van jeugdhulp en legt daartoe contacten met de
hulpverlening. Deze toegang wordt al in de Jeugdwet zelf geregeld en komt verder dus niet
terug in deze verordening.

Artikelsgewijs

Artikel 1. Begripsbepalingen
Onder het begrip ‘andere voorziening’ wordt in deze verordening verstaan een voorziening
die niet op grond van de Jeugdwet wordt getroffen, maar in het kader van maatschappelijke
ondersteuning, onderwijs, werk en inkomen of zorg. Zie ook artikel 2.9, onder b, van de wet.
De individuele voorzieningen en overige voorzieningen zijn opgenomen in artikel 2. Hoe
individuele voorzieningen verkregen kunnen worden, is nader geregeld in artikel 3 [e.v.].
De definities van ‘gesprek’ en ‘melding’ zijn nodig omdat deze begrippen niet zijn
gedefinieerd in de wet en het gebruik hier afwijkt van het normaal spraakgebruik.
De melding is het eerste contact van jeugdigen en ouders met het college om aan te geven
dat zij behoefte hebben aan jeugdhulp. De melding (artikel 4) is iets anders dan de aanvraag
om een individuele voorziening; dit laatste is geregeld in artikel 8.
Het gesprek is het mondeling contact bij het onderzoek naar de hulpvraag waarin het college
- in de praktijk zal het college deze bevoegdheid mandateren aan deskundigen - met degene
die jeugdhulp vraagt zijn gehele situatie bespreekt ten aanzien van de ondervonden
problemen en de gevolgen daarvan en de gewenste resultaten van de te kiezen oplossingen.
De definitie van ‘pgb’ is opgenomen omdat de afkorting pgb in het spraakgebruik inmiddels
meer is ingeburgerd dan voluit ‘persoonsgebonden budget’.
Onder het begrip sociaal netwerk wordt in deze verordening verstaan iemand uit de
huiselijke kring en andere personen met wie iemand een sociale relatie onderhoudt. Bij deze
laatste groep kan gedacht worden aan familieleden die niet in hetzelfde huis wonen, buren,
vrienden, kennissen, etc.
Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet al een flink aantal definities
kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Deze wettelijke definities zijn dan ook niet
nogmaals opgenomen in de verordening. Het betreft onder meer definities van centrale
begrippen als ‘jeugdhulp’, ‘jeugdige’ en ‘ouder’. In de verordening gebruiken we de begrippen
jeugdige en ouder overeenkomstig de Jeugdwet. Indien mogelijk aangeduid algemeen als


                                                                                             11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>‘jeugdigen en ouders’ en specifiek veelal als ‘de jeugdige of zijn ouders’. Gebruik van ‘of’
impliceert ook de betekenis ‘en’. Met de aanduiding ‘de jeugdige of zijn ouders’ bedoelen we
dus: de jeugdige (van bijvoorbeeld 16 jaar of ouder) zelfstandig, de jeugdige met een of
beide ouders (in de definitie van artikel 1 van de wet: de gezaghebbende ouder,
adoptiefouder, stiefouder of een ander die een jeugdige als behorend tot zijn gezin verzorgt
en opvoedt, niet zijnde een pleegouder) (bij een jeugdige tussen de 12 en de 16 jaar), of de
ouders namens de jeugdige (bij een jeugdige jonger dan 12 jaar).

In artikel 1.1 van de wet is jeugdhulp als volgt gedefinieerd:
1°. ondersteuning van en hulp en zorg, niet zijnde preventie, aan jeugdigen en hun ouders bij
het verminderen, stabiliseren, behandelen en opheffen van of omgaan met de gevolgen van
psychische problemen en stoornissen, psychosociale problemen, gedragsproblemen of een
verstandelijke beperking van de jeugdige, opvoedingsproblemen van de ouders of
adoptiegerelateerde problemen;
2°. het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het zelfstandig
functioneren van jeugdigen met een somatische, verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke
beperking, een chronisch psychisch probleem of een psychosociaal probleem en die de
leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, en
3°. het ondersteunen bij of het overnemen van activiteiten op het gebied van de persoonlijke
verzorging gericht op het opheffen van een tekort aan zelfredzaamheid bij jeugdigen met een
verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke beperking of een somatische of psychiatrische
aandoening of beperking, die de leeftijd van achttien jaar nog niet hebben bereikt, met dien
verstande dat de leeftijdgrens van achttien jaar niet geldt voor jeugdhulp in het kader van
jeugdstrafrecht.

Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal definitiebepalingen die
voor deze verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid, van de Awb)
en ‘beschikking’ (artikel 1:2 van de Awb).

Artikel 2. Vormen van jeugdhulp
Dit artikel geeft een nadere uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.9,
onder a, van de wet, waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening regels stelt over de
door het college te verlenen individuele voorzieningen en overige (jeugdhulp)voorzieningen.
Uit de memorie van toelichting op de wet (Kamerstukken II 2012/13, 33 684, nr. 3) komt naar
voren dat de burger recht heeft op een duidelijk beeld van het aanbod van voorzieningen
binnen de gemeente.

Het begrip 'voorziening' is een lastig te vatten begrip. De wetgever waagt zich dan ook niet
aan een definitie, maar geeft wel in de memorie van toelichting aan dat de door de gemeente
te treffen voorziening zowel een algemene, vrij toegankelijke voorziening kan zijn als een
individuele voorziening. Een algemene, vrij toegankelijke voorziening wordt in deze
verordening omschreven als een overige voorziening. Een individuele voorziening zal vaak
betrekking hebben op meer gespecialiseerde zorg. De gemeente bepaalt zelf welke hulp vrij
toegankelijk is en welke niet. Voor de niet vrij toegankelijke vormen van ondersteuning zal
door de gemeente (artikel 4 tot en met 8) of door de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
en de jeugdhulpaanbieder (artikel 3) eerst beoordeeld moeten worden of de jeugdige of zijn
ouders deze ondersteuning daadwerkelijk nodig hebben.
Voorzieningen in de zin van de Jeugdwet zijn gerelateerd aan de drieledige wettelijke
definitie van jeugdhulp (zie de toelichting op artikel 1). Een voorziening kan derhalve een
breed spectrum van verschillende soorten ondersteuning, hulp en zorg omvatten. Een
beschrijving is gewenst omdat de wetgever gemeenten opdraagt ervoor te zorgen dat de
burger zich een beeld kan vormen van de voorzieningen in het kader van jeugdhulp.




                                                                                            12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>Artikel 3 Toegang jeugdhulp via de huisarts, medisch specialist of jeugdarts
In artikel 2.6, eerste lid, onderdeel g, van de Jeugdwet is geregeld dat, naast de gemeentelijk
georganiseerde toegang tot jeugdhulp, ook de directe verwijzingsmogelijkheid door de
huisarts, medisch specialist of jeugdarts naar de jeugdhulp blijft bestaan. Dit laatste geldt
zowel voor de vrij-toegankelijke (overige) voorzieningen als de niet vrij-toegankelijke
(individuele) voorzieningen. Met een dergelijke verwijzing kan de jeugdige rechtstreeks
aankloppen bij de jeugdhulpaanbieder. In de praktijk zal het de jeugdhulpaanbieder
(bijvoorbeeld de jeugdpsychiater, de gezinswerker of orthopedagoog) zijn die na de
verwijzing (stap 1) beoordeelt welke jeugdhulp precies nodig is. Deze bepaalt in overleg met
de jeugdige of ouder daadwerkelijk de concrete inhoud, vorm, omvang en duur van de
benodigde jeugdhulp. Deze aanbieder stelt dus feitelijk vast wat naar zijn oordeel de inhoud
van de benodigde voorziening dient te zijn en hij zal zijn oordeel mede baseren op de
protocollen en richtlijnen die voor een professional de basis van zijn handelen vormen (stap
2). Zie ook de algemene toelichting.
Het college legt de te verlenen individuele voorziening, dan wel het afwijzen daarvan, in alle
gevallen vast in een beschikking aan de jeugdige of zijn ouders.

Artikel 4. Toegang jeugdhulp via de gemeente, melding hulpvraag
Deze bepaling regelt de toegang van jeugdhulp via de gemeente en is opgenomen om een
zorgvuldige procedure te waarborgen. Dit alles ter uitvoering van artikel 2.9, onder a, van de
wet waarin is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels stelt over de
door het college te verlenen individuele voorzieningen en overige voorzieningen, met
betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening.

Voor het verkrijgen van een individuele, niet overige voorziening, geldt de in artikel 4 tot en
met 10 beschreven procedure. Bij het onderzoek ter beoordeling van een aangemelde
hulpvraag zal, zoals beschreven in artikel 6, in een gesprek met de jeugdige en zijn ouders
de gehele situatie worden bekeken en kan bijvoorbeeld alsnog worden verwezen naar een
overige jeugdhulpvoorziening in plaats van, of naast, mogelijke toekenning van een
individuele voorziening.

Eerste lid: het college is verantwoordelijk voor de inzet van de noodzakelijke voorzieningen
op het gebied van jeugdhulp. Het college is bevoegd om de toegang tot jeugdhulp te
verlenen op grond van de wet. Het college kan deze bevoegdheid mandateren, behoudens
de vaststelling van rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders. In de praktijk zal het
college de procedure betreffende melding, onderzoek en verslag laten uitvoeren door
daartoe door het college aangewezen deskundigen. Voor jeugdhulp kan gedacht worden aan
Sociaal wijkteams, of Kernteams, lokale zorgnetwerken, het veiligheidshuis en scholen. Ook
op andere plaatsen in deze verordening en in de wet waar staat “het college”, kan het
college deze bevoegdheid mandateren naar ondergeschikten dan wel niet-ondergeschikten
op grond van de algemene regels van de Awb.
Vierde lid: de jeugdige of zijn ouders die een beroep willen doen op een overige voorziening
kunnen hier direct naartoe zonder meldingsprocedure in de zin van (artikel 4 en volgende)
deze verordening.

Zoals in de algemene toelichting al is aangehaald hebben jeugdigen en ouders onder de
Jeugdwet geen wettelijk recht op jeugdzorg en geen individuele aanspraken op jeugdzorg.
Wel is er een voorzieningenplicht voor de gemeente en het daaruit voortvloeiende recht van
jeugdigen en ouders op een zorgvuldige procedure. Deze verordening bevat een aantal
bepalingen die dit moeten waarborgen. Hiermee kan ten onrechte de schijn worden gewekt
dat het telkens om een uitvoerig, onnodig bureaucratische proces gaat. Dit is echter
geenszins de bedoeling. Zo kan het vooronderzoek (artikel 5), afhankelijk van de inhoud van
de melding, meer of minder uitgebreid zijn. Er kan bovendien hiervan – en in bepaalde
gevallen ook van het gesprek (artikel 6) – in overleg met de jeugdige of zijn ouders afgezien


                                                                                                  13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>worden. Daartegenover staat dat, als dat nodig is, er ook sprake kan zijn van meerdere
(opeenvolgende gesprekken). Als de jeugdige al bij de gemeente bekend is, zullen een
aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te worden. Komen een jeugdige of
zijn ouders voor het eerst bij de gemeente, dan zal een gesprek nodig zijn om een
totaalbeeld van de jeugdige en zijn situatie te krijgen. Een vooronderzoek en gesprek zullen
uiteindelijk vaak wel in enige vorm nodig zijn, omdat voor een zorgvuldig te nemen besluit
het van belang is dat alle feiten en omstandigheden van de specifieke hulpvraag worden
onderzocht. Ook andere bepalingen (schriftelijke verslaglegging (artikel 7) en schriftelijke
indiening aanvraag (artikel 8)) zijn opgenomen met het oog op een zorgvuldige procedure en
in het belang van een zorgvuldige dossiervorming.

Artikel 5. Vooronderzoek
Deze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en te zorgen
dat jeugdigen en ouders goed worden geïnformeerd.
Het eerste lid dient ter voorbereiding van het gesprek waarbij voor het onderzoek naar
aanleiding van de melding relevante bekende gegevens in kaart worden gebracht, zodat
jeugdigen of hun ouders niet worden belast met vragen over zaken die bij de gemeente al
bekend zijn en een goede afstemming mogelijk is met eventuele andere voorzieningen op
het gebied van zorg, onderwijs, maatschappelijke ondersteuning of werk en inkomen. De
regels met betrekking tot de privacy van betrokkenen en gegevensuitwisseling die gelden op
grond van de Jeugdwet en de Wet bescherming persoonsgegevens zijn hierop van
overeenkomstige toepassing. Indien gegevens nodig zijn waartoe het college geen toegang
heeft in verband met de privacyregels, kan het college de jeugdige of zijn ouders vragen om
toestemming om deze op te vragen of in te zien. Het vooronderzoek kan afhankelijk van de
inhoud van de melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook de uitnodiging voor het
gesprek.

Tweede lid: bij de vaststelling van de datum, het tijdstip en de locatie voor het gesprek
kunnen dan ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de jeugdige of zijn ouders
worden verzocht om nog een aantal stukken te overleggen. In het kader van de
rechtmatigheid wordt in ieder geval de identiteit van de jeugdige of ouders vastgesteld aan
de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht.
Tevens kan worden beoordeeld of sprake is van een voorliggende voorziening en of het
college op grond van artikel 1.2 van de wet al dan niet is gehouden om een voorziening op
basis van deze wet te treffen.

In het derde lid is een bepaling opgenomen ter voorkoming van onnodige bureaucratie. Als
de gemeente al een dossier heeft van de jeugdige of zijn ouders, en de jeugdige of zijn
ouders geven toestemming om dit dossier te gebruiken, dan kan een vooronderzoek
achterwege blijven. Een gesprek over de acute hulpvraag is dan in de regel nog wel nodig.
Indien de hulpvraag ook al bekend is, en het bijvoorbeeld over een vervolgvraag gaat, dan
kan in overleg met de jeugdige of zijn ouders ook van het gesprek worden afgezien. Dit
laatste is bepaald in artikel 6, derde lid.

Artikel 6. Gesprek
Voor een zorgvuldig te nemen besluit is het van belang dat alle feiten en omstandigheden
van de specifieke hulpvraag worden onderzocht. Daarbij is het van belang dat het onderzoek
in samenspraak met de jeugdige en zijn ouders wordt verricht. Voor een zorgvuldig
onderzoek is veelal persoonlijk contact nodig om een totaalbeeld van de jeugdige en zijn
ouders te krijgen. Het ligt daarom ook voor de hand dat tijdens een gesprek met de jeugdige
en zijn ouders het een en ander wordt besproken. Of dit gesprek op een gemeentelocatie
(wijkteam) plaatsvindt, op school, bij de jeugdige of zijn ouders thuis, of bij een andere
deskundige zal afhankelijk van de concrete situatie worden besloten. Indien nodig voor het
onderzoek, kan ook sprake zijn van meerdere (opeenvolgende) gesprekken.



                                                                                              14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>In het gesprek zou duidelijk moeten worden hoe ook de meest complexe individuele
voorzieningen kunnen worden getroffen. De wetgever omkleedt de procedure om te komen
tot een individuele voorziening met allerlei waarborgen rond een deskundige beoordeling.
Het kan zelfs gaan om diagnostiek om voor een psychiatrische behandeling in aanmerking te
komen of voor een verblijf in 24-uursopvang. Dat zijn zwaarwegende beslissingen waaraan
professioneel onderzoek en afweging aan ten grondslag ligt.

In het eerste lid is opgenomen dat het gesprek zo spoedig mogelijk moet plaatsvinden. Het
hangt af van de situatie hoe snel dat kan of moet plaatsvinden.

In de onderdelen a tot en met h zijn de onderwerpen van het gesprek weergegeven. Het
betreft uiteraard altijd maatwerk. Indien de jeugdige al bij de gemeente bekend is, zullen een
aantal gespreksonderwerpen niet meer uitgediept hoeven te worden en zal bijvoorbeeld
alleen kunnen worden gevraagd of er nog nieuwe ontwikkelingen zijn. Komen een jeugdige
of zijn ouders voor het eerst bij de gemeente, dan zal het gesprek dienen om een totaalbeeld
van de jeugdige en zijn situatie te krijgen. In onderdeel c wordt de eigen kracht van
jeugdigen en ouders voorop gesteld overeenkomstig het in de considerans van de wet
vermelde uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van
jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt. Een te verstrekken voorziening kan
ook juist nodig zijn om de mate van probleemoplossend vermogen van de jeugdige en zijn
ouders en die van het sociaal netwerk te versterken.

Ten aanzien van de afstemmingsplicht in onderdeel g valt te denken aan een voorziening die
een jeugdige ontvangt op grond van de AWBZ of de Zvw en een voorziening op het gebied
van passend onderwijs.

Het tweede lid dient ertoe ouders te informeren. Het college neemt niet de hoogte van de
bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt via het door het college daartoe
aangewezen bestuursorgaan, evenals de mogelijkheid van bezwaar en beroep daartegen. In
artikel 8.2.3 van de wet is bepaald dat de ouderbijdrage door ‘het bestuursorgaan dat (door
Onze Ministers) met (de vaststelling en) de inning is belast (dat is het CAK)’ wordt
vastgesteld en ten behoeve van de gemeente wordt geïnd. De ouderbijdrage geldt op grond
van art. 8.2.1 van de wet alleen in situaties van jeugdhulp buiten de thuissituatie.

Er wordt een toestemmingsformulier ontwikkeld waarmee de toestemming bedoeld in het
derde lid schriftelijk gevraagd wordt. Indien toestemming gegeven wordt, dient het
toestemmingsformulier ondertekend te worden geretourneerd aan het college, of de andere
daartoe door het college aangewezen organisatie.

Artikel 7. Verslag
Deze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een
zorgvuldige procedure. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij. Hierbij is een
voorbeeld genomen aan de praktijk van de Wmo. In de memorie van toelichting op het
wetsvoorstel Wmo 2015 (Kamerstukken II 2013/14 33 841, nr.3) staat hierover dat het
college een weergave van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om de jeugdige of zijn
ouders in staat te stellen een aanvraag te doen voor een individuele voorziening. Dat moet in
beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de gemeente inzichtelijk om een
juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan een inzichtelijke
communicatie met de jeugdige of zijn ouders. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten
van het onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van
het onderzoek bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de jeugdige of zijn ouders van
mening zijn goed geholpen te zijn en de uitkomst is dat geen aanvraag van een individuele
voorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken zal uiteraard een uitgebreidere
weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de schriftelijke weergave van de
uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de jeugdige of zijn ouders


                                                                                            15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>overeengekomen plan (arrangement) waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen
die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in dat geval passend dat het college en de
jeugdige of zijn ouders dit plan ondertekenen.

Het later toevoegen van opmerkingen of het aanbrengen van wijzigingen of het herstellen
van feitelijke onjuistheden is eveneens vormvrij (derde lid).

Artikel 8. Aanvraag
Deze bepaling is een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.9, onder a,
van de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels stelt
met betrekking tot de voorwaarden voor toekenning en de wijze van beoordeling van, en de
afwegingsfactoren bij een individuele voorziening. Een aanvraag is nodig om een
verleningsbeschikking voor een individuele voorziening te verkrijgen.
In de Awb worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt daarvan niet
af.
Op grond van artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een beschikking
schriftelijk ingediend bij het bestuursorgaan dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier
het college), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald.

Beslistermijnen Awb
In de verordening is geen termijn opgenomen om te beslissen op een aanvraag. De regeling
in de Awb geldt onverkort. In artikel 4:13 van de Awb is bepaald dat een beschikking dient te
worden gegeven binnen een redelijke termijn van acht weken na ontvangst van de aanvraag.
Indien een beschikking niet acht weken kan worden gegeven, dient het bestuursorgaan dit
binnen deze termijn aan de aanvrager mede te delen en daarbij een redelijk termijn te
noemen waarbinnen de beschikking wel tegemoet kan worden gezien (artikel 4:14, derde lid,
van de Awb).
Deze termijnen zijn maximumtermijnen. Indien nodig kan na een melding binnen enkele
dagen een individuele voorziening worden verstrekt, in complexe situaties zal in de regel in
het belang van een zorgvuldig onderzoek een langere termijn nodig zijn. Bijvoorbeeld, indien
een langer durend diagnosetraject benodigd is, kan dit ook tot een wat langere
afhandelingsduur van de aanvraag leiden.

Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de mogelijkheid
opgenomen om een door de jeugdige of zijn ouders ondertekend verslag als aanvraag aan
te merken.

Artikel 9 Criteria voor individuele voorzieningen
Dit artikel is gebaseerd op artikel 2.3 van de Jeugdwet. Uit de memorie van toelichting bij dit
artikel blijkt dat daar waar een jeugdige of zijn ouders dit nodig hebben bij problemen met het
opgroeien, de zelfredzaamheid of maatschappelijke participatie, de gemeente een
voorziening treft op het gebied van jeugdhulp. Uitgangspunt hierbij blijft echter de eigen
kracht van jeugdige en zijn ouders. Overeenkomstig het in de considerans van de wet
vermelde uitgangspunt dat de verantwoordelijkheid voor het gezond en veilig opgroeien van
jeugdigen allereerst bij de ouders en de jeugdige zelf ligt, wordt eerst onderzocht of de
jeugdige of zijn ouders zelf of met behulp van hun sociale netwerk het probleem kunnen
aanpakken.
 Het college is alleen gehouden een voorziening te treffen als de jeugdige en zijn ouders er
op eigen kracht niet uitkomen. Vervolgens beslist de gemeente of en welke voorziening een
jeugdige nodig heeft. Dit komt tot uitdrukking in de zinsnede «naar het oordeel van» in artikel
2.3, eerste lid. De gemeente is ingevolge hetzelfde artikel gehouden om te zorgen voor een
deskundige advisering over en beoordeling van de vraag of er een voorziening op het gebied
van jeugdhulp nodig is en welke voorziening dit dan is. Dat neemt echter niet weg dat de
gemeente een zelfstandige afweging kan maken over welke voorziening precies moet
worden getroffen. Dit maakt de omslag mogelijk van een systeem van een recht van de


                                                                                               16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>burger naar een plicht van de gemeente om waar nodig voorzieningen te treffen, waarbij
meer ingespeeld wordt op de lokale en persoonlijke omstandigheden en de efficiënte
uitvoering daarvan door de gemeente. De door de gemeente te treffen voorziening kan zowel
een algemene, vrij toegankelijke voorziening zijn als een individuele voorziening. Een
individuele voorziening zal vaak betrekking hebben op meer gespecialiseerde zorg.

Artikel 10 Afwijzingsgronden
1 a Artikel 1.2 van de Jeugwet luidt:
1. Het college is niet gehouden een voorziening op grond van deze wet te treffen:
a. indien er met betrekking tot de problematiek een aanspraak bestaat op zorg als bedoeld
bij of krachtens de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten of de Beginselenwet justitiële
jeugdinrichtingen of een recht op zorg als bedoeld bij of krachtens de Zorgverzekeringswet,
of
b. indien naar het oordeel van het college met betrekking tot de problematiek een aanspraak
bestaat op een voorziening op grond van een andere wettelijke bepaling, met uitzondering
van een voorziening op het gebied van maatschappelijke ondersteuning die de jeugdige in
staat stelt dagelijkse levensverrichtingen uit te voeren en het persoonlijk leven te structureren
en daarover regie te voeren.
2. Indien er meerdere oorzaken ten grondslag liggen aan de betreffende problematiek en
daardoor zowel een vorm van zorg, op grond van een aanspraak op zorg als bedoeld bij of
krachtens de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten of een recht op zorg als bedoeld bij of
krachtens de Zorgverzekeringswet, als een soortgelijke voorziening op grond van deze wet
kan worden verkregen, is het college gehouden deze voorziening op grond van deze wet te
treffen.
3. In afwijking van het eerste lid is het college gehouden een voorziening op grond van deze
wet te treffen, indien jeugdhulp voortvloeit uit een strafrechtelijke beslissing.
 Volgens bij of krachtens de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten voorliggende
voorziening bestaat als bedoeld in artikel.
b.
c. Woonplaats is volgens de definitie van de wet:
 1°. woonplaats als bedoeld in artikel 12 van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek;
 2°. ingeval de voogdij over de jeugdige berust bij een instelling als bedoeld in artikel 302
van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek: de plaats van het werkelijke verblijf van de jeugdige;
 3°. ingeval de woonplaats, bedoeld onder 1° en 2°, onbekend is dan wel buiten
Nederland is: de plaats van het werkelijke verblijf van de jeugdige op het moment van de
hulpvraag.
2. Uit de wet volgt dat geen pgb verstrekt wordt indien een minderjarige een
kinderbeschermingsmaatregel of jeugdreclassering heeft gekregen, of indien een jeugdige is
opgenomen in een gesloten accommodatie met een machtiging op grond van hoofdstuk 6
van de wet. Het college kan een pgb weigeren voor zover de kosten van het betrekken van
jeugdhulp van derden hoger zijn dan de kosten van de individuele voorziening, of indien het
college eerder een beslissing aangaande een pgb heeft herzien dan wel ingetrokken omdat
de jeugdige of zijn ouders onjuiste of onvolledige gegevens hebben verstrekt en verstrekking
van de juiste gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid, omdat zij niet hebben
voldaan aan de voorwaarden van het pgb, of omdat het pgb niet of voor een ander doel
gebruikt is dan waarvoor het bestemd is (art. 8.1.1 van de wet). In andere gevallen dient het
college te beoordelen of een jeugdige of zijn ouders die een pgb wensen voldoen aan de
voorwaarden genoemd in artikel 8.1.1 van de wet. Het college heeft daartoe informatie van
de jeugdige of zijn ouders nodig. Het door de jeugdige en zijn ouders ingediende plan dient
als basis voor de beoordeling. Zonder een volledig plan kan het college deze beoordeling
niet maken.

Artikel 11. Inhoud beschikking
Indien de jeugdige of zijn ouders een formele aanvraag bij het college indienen (artikel 8) of
er overeenkomstig artikel 3, tweede lid, een beschikking afgegeven wordt, dient het college


                                                                                              17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>een schriftelijke beschikking op te stellen, waartegen zij bezwaar en beroep op grond van de
Awb kunnen indienen. Uitgangspunt van de wet is dat de jeugdige of zijn ouders een
voorziening in ‘natura’ krijgen. Indien gewenst door de jeugdige of zijn ouders bestaat echter
de mogelijkheid van het toekennen van een pgb.
Het eerste lid bevestigt de regeling van deze onderwerpen in de Jeugdwet en de Awb en is
hier opgenomen in het belang van burgers om hen in de verordening een zo compleet
mogelijk beeld te geven van hun rechten en plichten. De mogelijkheid om bezwaar in te
dienen tegen de beschikking en ook de daarop volgende mogelijkheid van beroep bij de
rechter is geregeld in de Awb en geldt in beginsel voor alle beschikkingen. Indien een
jeugdige of zijn ouders in bezwaar en beroep willen gaan, hebben zij op grond van de Awb
het recht op het indienen van een aanvraag, waarmee een voor bezwaar en beroep vatbaar
besluit kan worden uitgelokt. Ook de weigering, of het te lang uitblijven van een beschikking,
geeft de burger op grond van de Awb de ingang van bezwaar en beroep.

In de beschikking wordt alleen ter informatie opgenomen dat een ouderbijdrage is
verschuldigd (vierde lid). De vaststelling en inning geschiedt door het bestuursorgaan dat
namens de gemeente met de inning is belast.

Artikel 12. Regels pgb
Bij nota van wijziging (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 11, artikel MM) is de regeling in
artikel 8.1.1 van de wet voor het pgb aangepast (“gestandaardiseerd”) aan de verwante
regelgeving met betrekking tot de maatschappelijke ondersteuning (Wmo 2015), In deze
regeling stond dat een pgb slechts wordt verstrekt indien aan de in het derde lid gestelde
voorwaarden is voldaan. Bij amendement Bergkamp/Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33
684, nr. 109) is het woord ‘slechts’ geschrapt omdat dit een onnodige en overbodige
inperking van het recht op een pgb leek te suggereren. Bij amendement Bisschop en
Voortman (Kamerstukken II 2013/14 33 684, nr. 100) is het vijfde lid zo aangepast dat
duidelijk is geworden dat jeugdigen of hun ouders zelf kunnen bijbetalen wanneer het tarief
van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan de in de betreffende situatie
goedkoopst adequate door het college te bieden individuele voorziening in natura. Het
college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan deze door het
college te bieden individuele voorziening in natura.

In het eerste lid is een verwijzing opgenomen naar het centrale pgb-artikel (8.1.1) van de
wet. Dit lid is opgenomen teneinde in de verordening een compleet beeld van rechten en
plichten van de cliёnt te geven. In het eerste lid is verankerd dat het college op grond van
artikel 8.1.1 van de wet een pgb kan verstrekken. Als aan alle wettelijke voorwaarden
daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college worden gesproken (zie ook
de tekst van artikel 8.1.1, eerste lid: “Indien de jeugdige of zijn ouders dit wensen P”). Voor
gemeenten is ondermeer van belang dat een pgb slechts wordt verstrekt indien de jeugdige
of zijn ouders gemotiveerd kunnen aantonen dat de individuele voorziening die door een
aanbieder wordt geleverd, niet passend is (zie artikel 8.1.1, derde lid, onder b).

Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren.

In het tweede lid is geregeld dat de jeugdige of zijn ouders die een pgb aanvragen schriftelijk
moeten onderbouwen dat zij voldoen aan de voorwaarden die de wet stelt in artikel 8.1.1,
derde lid. Het college dient de afweging te maken of de jeugdige of zijn ouders voldoen aan
deze voorwaarden en kan dat niet zonder de gevraagde informatie. Bij onderdeel b van het
tweede lid gaat het er om dat uit de onderbouwing van de jeugdige of zijn ouders duidelijk
moet worden dat zij zich voldoende georiënteerd hebben op de voorziening in natura.
 In onderdeel c is opgenomen dat de jeugdige of zijn ouders motiveren hoe naar hun mening
gewaarborgd is dat de individuele voorziening die de jeugdige of zijn ouders van het budget
willen betrekken van goede kwaliteit is. Daarbij is in elk geval van belang dat de individuele
voorziening veilig, doeltreffend en cliëntgericht is. Tevens dient de persoon die in zijn


                                                                                             18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>opdracht van de jeugdige of zijn ouders beroepsmatig of niet incidenteel als vrijwilliger,
werkzaam voor een organisatie, in contact kan komen met de jeugdige die jonger is dan
achttien jaar, voor aanvang van de hulpverlening over een actuele verklaring omtrent het
gedrag beschikt als bedoeld in artikel 28 van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens.
Het eerste deel is toegevoegd vanuit de wens om af te stemmen met de Wmo verordening.
Vragen die hierbij moeten worden beantwoord zijn:
- hoe is de veiligheid geborgd?
- hoe worden de gestelde doelen bereikt?
- hoe en wanneer wordt geëvalueerd?
- hoe is de ondersteuning afgestemd op de jeugdige of zijn ouders?
- heeft degene van wie de hulp betrokken wordt een verklaring omtrent het gedrag (vog)?
De voorwaarde van het beschikken over een vog is opgenomen met het oog op de veiligheid
van de jeugdige (artikel 4.1.6 van de wet). Net zoals de wet deze eis stelt voor alle
medewerkers van een jeugdhulpaanbieder, inclusief vrijwilligers, stelt het college deze eis
aan degene die, betaald uit het pgb, jeugdhulp verleent. De vog dient actueel te zijn. De wet
verstaat hieronder dat de vog niet eerder is afgegeven dan drie maanden, voorafgaand aan
het tijdstip waarop de hulpverlener voor de organisatie ging werken. De vog mag echter niet
ouder zijn dan drie jaar. Op het moment dat de hulpverlening van start gaat moet de jeugdige
of zijn ouder de vog kunnen overleggen aan de gemeente.

Het vierde en vijfde lid berusten op artikel 2.9, onder c, van de wet. In deze wetsbepaling
staat dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een
pgb wordt vastgesteld. Dat zal, gegeven het maatwerkkarakter van de te verstrekken
individuele voorziening, per jeugdhulpvorm kunnen verschillen. Hier is van belang dat de
hoogte van het budget, wil een budget voor de jeugdige of zijn ouders een zinvol alternatief
zijn, zodanig zal moeten zijn dat deze met het budget de vastgestelde jeugdhulp ook
werkelijk kan inkopen, terwijl anderzijds voor de gemeente van belang is dat dit alternatief
slechts zinnig zal zijn wanneer het budget lager is dan de kosten van een voorziening die
voor een gemeente door een aanbieder wordt geleverd. De gemeenten kunnen in de
verordening differentiëren tussen de hoogte van het budget voor professionele jeugdhulp en
niet-professionele jeugdhulp.
In artikel 8.1.1, vijfde lid, onderdeel a, van de wet is bepaald dat het college een pgb kan
weigeren voor zover de kosten van het betrekken van de jeugdhulp van derden hoger zijn
dan de kosten van de individuele voorziening. Zo wordt voorkomen dat inkoopvoordelen
zouden wegvallen als te veel personen zelf ondersteuning willen inkopen met een pgb. Een
pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder
overheadkosten hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de
verordening begrensd op de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
door het college ingekochte individuele voorziening in natura.

Een pgb kan worden ingezet om niet-professionele zorgverleners mee te betalen (zesde lid).
Dit kan bijvoorbeeld iemand zijn uit het sociale netwerk van de aanvrager. Het uitgangspunt
van de wetgever hierbij is dat het pgb voor niet-professionele zorgverleners beperkt dient te
blijven tot die gevallen waarin dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt
en aantoonbaar doelmatiger is.
Het is niet wenselijk dat een verwijzing door de huisarts, de medisch specialist of de
jeugdarts naar de jeugdhulp een aanspraak kan vestigen op een pgb. Het moet in alle
gevallen de gemeente zijn die bepaalt of er de mogelijkheid is om te kiezen voor een pgb in
plaats van een voorziening in natura. Gemeenten krijgen in de Wmo en Jeugdwet de ruimte
om zelf te bepalen wanneer pgb-houders maatschappelijke ondersteuning en jeugdhulp
mogen inschakelen uit het eigen sociale netwerk. In de verordening kunnen gemeenten
vastleggen in welke situaties en onder welke voorwaarden dit mogelijk is. Het is niet mogelijk
om in de verordening het gebruik van het pgb voor niet-professionele zorg geheel uit te
sluiten.



                                                                                            19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>Tot het sociale netwerk worden personen gerekend uit de huiselijke kring en andere
personen met wie iemand een sociale relatie onderhoudt. Bij deze laatste groep kan gedacht
worden aan familieleden die niet in hetzelfde huis wonen, buren, vrienden, kennissen, etc.
In de beleidsnota Kracht door verbinding heeft de regio Nijmegen bepaald dat mantelzorg in
principe niet met een pgb mag worden betaald. Mantelzorg is informele zorg die door het
eigen netwerk wordt geboden en dit gaat dus voor op een individuele of
maatwerkvoorziening. Aan de keuze tussen zorg in natura en pgb gaat vooraf of naast de
bijdrage van het eigen netwerk aanvullend extra ondersteuning nodig is in de vorm van een
maatwerkvoorziening. Als dat het geval is, heeft de cliënt de keuze tussen zorg in natura of
een pgb. In beginsel is het gezien de volgorde niet logisch dat iemand uit het eigen netwerk
de ondersteuning in het kader van het pgb gaat uitvoeren als in een eerder stadium al is
afgesproken wat mensen uit het eigen netwerk (onbetaald) willen betekenen voor de cliënt.
Uitzonderingen op dit uitgangspunt zijn denkbaar. Bijvoorbeeld als de mantelzorger zijn baan
opzegt om te kunnen zorgen voor een naaste. Het is echter niet mogelijk om de
uitzonderingen te vangen in algemene, voor iedereen geldende voorwaarden: Niet voor
iedereen die zijn baan opzegt om te kunnen zorgen voor een naaste komt in aanmerking
voor een pgb. Het blijft altijd om maatwerk gaan. De jeugdige of zijn ouders dienen schriftelijk
te motiveren waarom het pgb, bij wijze van uitzondering, dient te worden ingezet om het
sociale netwerk (alsnog) te betalen. Uit de motivatie van de cliënt moet blijken dat de inkoop
van de ondersteuning bij een persoon die behoort tot zijn sociale netwerk tot betere en
efficiënte ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is.

In het achtste lid is geregeld dat het college een jeugdige, die jonger is dan achttien jaar, niet
in staat acht zelf een pgb te beheren. Motivering is dat het uitvoeren van de aan het pgb
verbonden taken echter op een dusdanige en verantwoorde wijze te geschieden, dat het
niet wenselijk is dit door minderjarigen te laten doen.

In het negende lid is geconcretiseerd welke termijn is verbonden aan de besteding van het
pgb. Dit dient de rechtszekerheid en voorkomt de situatie waarin het recht oneindig open zou
moeten staan. Een periode van zes maanden wordt geacht voldoende lang te zijn voor de
jeugdige of zijn ouders om de hulp te organiseren.

Artikel 13. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
Deze bepaling is een uitwerking van de bij nota van wijziging ( Kamerstukken II 2013/14 33
684, nr. 11, artikel D) ingevoegde verplichte delegatiebepaling van artikel 2.9, onder d, van
de wet, waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening regels stelt voor de bestrijding
van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet. Ook deze bepaling beoogt het standaardiseren met de
regelgeving met betrekking tot de aan elkaar verwante beleidsterreinen van jeugdhulp en
maatschappelijke ondersteuning. Zie ook de toelichting onder artikel 12.
In de toelichting op de nota van wijziging is voorts vermeld dat het tot de gemeentelijke
verantwoordelijkheid behoort misbruik van de geboden voorzieningen te voorkomen en, waar
nodig, op te treden tegen onterecht gebruik van individuele voorzieningen of
persoonsgebonden budgetten. Een zorgvuldig gebruik van collectieve middelen is wezenlijk
voor het draagvlak daarvan. De artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 (oorspronkelijk genummerd:
8.1.1a tot en met 8.1.1c) zijn eveneens bij nota van wijziging en ter standaardisering van de
regelgeving aan het wetsvoorstel toegevoegd.

Het eerste lid berust mede op artikel 8.1.2, eerste lid, van de wet. Ook de overige onderdelen
van artikel 8.1.2 en artikel 8.1.3 en 8.1.4 geven handen en voeten aan de bestrijding van
misbruik en oneigenlijk gebruik en zijn opgenomen in deze verordening. De wettekst van de
artikelen 8.1.2 tot en met 8.1.4 is veelal beperkt tot de pgb. Waar mogelijk en zinvol, is dit ter
uitwerking van de delegatiebepaling in artikel 2.9, onder d, van de wet, in de verordening
uitgebreid tot de individuele voorziening in natura. Hiervoor kan ook steun gevonden worden
in de tekst van de toelichting op artikel 8.1.2, waarbij is vermeld dat de in het eerste lid


                                                                                                20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>geregelde inlichtingenverplichting als uitgangspunt heeft dat van de jeugdige en zijn ouders
aan wie een individuele voorziening of een daaraan gekoppeld pgb is verstrekt, verlangd kan
worden dat ze voldoende gegevens en inlichtingen verstrekken om het college in staat te
stellen te beoordelen of het beroep op die individuele voorziening of het daaraan gekoppelde
pgb terecht is gedaan. Indien het de jeugdige of zijn ouders redelijkerwijs duidelijk moet zijn
dat er feiten en omstandigheden, of daarin opgetreden wijzigingen, zijn die van invloed
kunnen zijn op de toekenning van de individuele voorziening of het daaraan gekoppelde pgb,
dienen zij dit onverwijld aan het college te melden. Verstrekken zij niet onverwijld uit eigen
beweging of op verzoek van het college alle gevraagde inlichtingen en bewijsstukken, dan
heeft dat gevolgen voor de toekenning van de voorziening of het daaraan gekoppelde pgb.
Het college kan niet alleen bij een aanvraag, maar ook in andere stadia concrete informatie
en bewijsstukken van de belanghebbende vragen.

Het tweede lid is geënt op artikel 8.1.4 van de wet. Ook hier is de tot de pgb beperkte
reikwijdte van artikel 8.1.4 van de wet op grond van het bepaalde in artikel 2.9, onder d, van
de wet uitgebreid tot de individuele voorziening in natura.

Het derde en vierde lid geven de gronden voor terugvordering. Als het college een beslissing
op grond van het tweede lid, onder a, d of e heeft ingetrokken kan het college geheel of
gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten individuele voorziening of
het ten onrechte genoten pgb. Dit artikellid is opgenomen ter uitvoering van artikel 2.9 onder
d van de Jeugdwet, dat luidt dat de gemeenteraad bij verordening regels stelt voor de
bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een individuele voorziening of een pgb,
alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet.

Indien het pgb niet binnen 6 maanden aangewend is voor de voorziening waarvoor het
verleend is, staat niet meer onomstotelijk vast dat er (nog) behoefte aan (dezelfde) hulp
bestaat.

Artikel 14. Verhouding prijs en kwaliteit aanbieders jeugdhulp en uitvoerders
kinderbeschermingsmaatregelen en jeugdreclassering
Het college kan de uitvoering van de Jeugdwet, met uitzondering van de vaststelling van de
rechten en plichten van de jeugdige of zijn ouders, door aanbieders laten verrichten (artikel
2.11, eerste lid, van de Jeugdwet). Met het oog op gevallen waarin dit ten aanzien van
jeugdhulp, kinderbeschermingsmaatregelen of jeugdreclassering gebeurt, moeten bij
verordening regels worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de
prijs voor de levering van jeugdhulp of de uitvoering van een kinderbeschermingsmaatregel
of jeugdreclassering en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.12 va
de Jeugdwet). Daarbij dient in ieder geval rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.
Om te voorkomen dat er alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering
worden in dit artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het
vaststellen van tarieven (naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat
er een beter beeld ontstaat van reële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders
willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat de aanbieder kundig personeel inzet tegen de
arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste vaardigheden. Hiervoor is ten minste een
beeld nodig van de vereiste activiteiten en de arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit
biedt een waarborg voor werknemers dat hun werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor
geldende arbeidsvoorwaarden.

Artikel 15. Vertrouwenspersoon
In artikel 2.6, eerste lid, onder f, van de wet is bepaald dat het college ervoor
verantwoordelijk is dat jeugdigen, hun ouders of pleegouders een beroep kunnen doen op
een vertrouwenspersoon. Met de vertrouwenspersoon wordt een functionaris bedoeld zoals
deze nu al werkzaam is binnen de jeugdzorg. Onafhankelijkheid, beschikbaarheid en


                                                                                             21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>toegankelijkheid zijn belangrijke factoren (wettelijke vereisten) voor een goede invulling van
deze functie. Er zal een regionale vertrouwenspersoon worden ingesteld.
De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om hierover bij verordening een
regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening opgenomen vanwege
het in het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van
jeugdigen en ouders te geven. Bij algemene maatregel van bestuur (het Uitvoeringsbesluit
Jeugdwet) zal een nadere uitwerking worden gegeven van de taken en bevoegdheden van
de vertrouwenspersoon.

Artikel 16. Klachtregeling
Dit artikel regelt het gemeentelijke klachtrecht. De gemeente is al op grond van de Awb in
het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van mondelinge en schriftelijke
klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die onder haar
verantwoordelijkheid werkzaam zijn.
Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige regeling
omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de afhandeling
van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen, kan in
deze verordening met een enkele bepaling worden volstaan.
In de regel zal eerst de aanbieder worden aangesproken bij klachten over de wijze van
behandeling. De klachtmogelijkheid tegenover de aanbieder is geregeld in artikel 4.2.1 e.v.
van de wet. Pas wanneer dit klachtrecht niet bevredigend is, of niet logisch, bijvoorbeeld bij
gedragingen van gemeenteambtenaren, dan komt de gemeentelijke klachtmogelijkheid in
zicht.

Artikel 17. Inspraak en medezeggenschap
In dit artikel zijn bepalingen opgenomen over inspraak en medezeggenschap bij de
gemeente. De mogelijkheid tot inspraak en medezeggenschap tegenover de aanbieder is al
geregeld in artikel 4.2.4 e.v. van de wet.

Regeling van de inspraak en medezeggenschap is verplicht op grond van artikel 2.10 van de
wet in samenhang met artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015. In artikel 2.10 (in de
redactie van de Nota van wijziging op het wetsvoorstel Wmo 2015 van 12 maart 2014,
kamerstukken II 22841, nr. 35) worden de artikelen 2.1.3, derde lid, en 2.5.1 (jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek) van de Wmo 2015 van overeenkomstige toepassing verklaard.
Ingevolge artikel 2.1.3, derde lid, van de Wmo 2015 dient bij verordening te worden bepaald
op welke wijze ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van deze wet.
In het eerste lid is verwezen naar de krachtens artikel 150 van de Gemeentewet
vastgestelde inspraakverordening. Op deze manier wordt gewaarborgd dat eenzelfde
inspraakprocedure geldt voor het jeugdhulpbeleid als op andere terreinen. De inspraak geldt
voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op
enig moment aangewezen kan raken op ondersteuning.
Met het vierde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van de
medezeggenschap vorm te geven.




                                                                                            22
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>