<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Toelichting bij de Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2020

Inhoudsopgave

Inleiding                                                                   2

1. Algemene toelichting                                                      2
1.1 De aanleiding voor een verordening                                       2
1.2 Onderzoek naar schaarste en verdringingseffecten van schaarste           3
1.3 Goedkope woonruimte in de regio Rotterdam is nog steeds schaars          4
1.4 Werken aan schaarste                                                     5
1.5 Regionale afstemming over een lokale verordening                         5
1.6 De verordening is onderdeel van een samenhangend stelsel                 7
1.7 Evaluatie van de Verordening Woonruimtebemiddeling 2015                 10
1.8 Verantwoording over het proces                                          11

2. Artikelsgewijze toelichting                                              12

Bijlage A: Werkwijze verlening huisvestingsvergunning                       26
Bijlage B: Stroomschema’s voorrangsbepaling conform 2.3.6 t/m 2.3.10        28
Bijlage C: Werkwijze experimenten                                           30




                                              1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Inleiding

De veertien gemeenten die deel uitmaken van het Samenwerkingsverband Wonen regio Rotterdam
(SvWrR)1 hanteren sinds 1 juli 2015 dezelfde Verordening Woonruimtebemiddeling, met een voor-
ziene werkingsduur van vier jaar. Het was de afspraak om de verordening voor het einde van de
werkingsduur te evalueren maar dat zou samenvallen met de voorbereiding op, en totstandkoming
van, het Regioakkoord nieuwe Woningmarktafspraken regio Rotterdam 2018 – 2030. De evaluatie is
om die reden doorgeschoven naar de tweede helft van 2019 en zo heeft iedere gemeente de
werkingsduur van de verordening uit 2015 met een jaar verlengd, tot 1 juli 2020. Over die
verlenging heeft contact plaatsgevonden met de provincie en daaruit is gevolgd dat verlenging
mogelijk is wanneer de duur van de verlenging in verhouding staat tot de reden. Voor de evaluatie
van de verordening uit 2015, voor de onderbouwing en wijzigingen voor een nieuwe verordening en
voor het vaststellen ervan door veertien gemeenteraden is een periode van twaalf maanden
‘redelijk’ gebleken.

Om te (kunnen) komen tot een nieuwe verordeningstekst, is allereerst de Verordening
woonruimtebemiddeling 2015 geëvalueerd. Hiertoe zijn o.a. woonruimteverdelingscijfers (bron:
Maaskoepel, Explica) geanalyseerd en geduid, hebben groepsgesprekken plaatsgevonden met
beleidsadviseurs van corporaties en urgentieverleners (gemeenten, SUWR) en is in een project-
groep met beleidsadviseurs van de veertien betrokken gemeenten in een aantal sessies de (werking
van) de huidige verordening tegen het licht gehouden.

De Huisvestingswet 2014 biedt gemeenten de mogelijkheid om de toewijzing van woonruimten te
reguleren in een verordening, mits aangetoond wordt dat er sprake is van schaarste en dat deze
schaarste leidt tot ongewenste verdringing van doelgroepen. Daarom is parallel aan de evaluatie
een schaarste-onderzoek uitgevoerd.

Uit het onderzoek dat is verricht, blijkt dat er nog altijd sprake is van schaarste van (goedkopere)
huurwoningen op de regionale woningmarkt. Sterker, de meeste relevante indicatoren voor
schaarste hebben zich sinds 2015 in negatieve zin ontwikkeld. Zonder regulering zou deze
schaarste leiden tot ongewenste verdringing van doelgroepen op de woningmarkt: daarom is het
wenselijk dit ook de komende jaren (middels een verordening) te doen. Verdeelregels opstellen
lost uiteindelijk echter de schaarste niet op: het bouwen van (veel) extra betaalbare woningen
wél. Daarom zijn hierover regionale afspraken gemaakt voor de langere termijn: het Regioakkoord
nieuwe Woningmarktafspraken regio Rotterdam 2018 - 2030.

1.      Algemene toelichting

1.1      De aanleiding voor een verordening
In de regio Rotterdam overschrijdt de vraag naar sociale huurwoningen in de corporatievoorraad
het vrijkomende aanbod elk jaar in ruime mate. Dit heeft vooral te maken met het grote beroep
dat woningzoekenden in deze regio doen op de sociale corporatievoorraad (mede als gevolg van de
grote omvang van de EU-doelgroep), gecombineerd met een gemiddeld lagere mutatiegraad dan in
bijvoorbeeld de particuliere woningvoorraad in het goedkope segment. De gemiddelde benodigde
inschrijfduur is lang en de marktdruk hoog, waardoor diverse groepen woningzoekenden in de knel

1
 Albrandswaard, Barendrecht, Brielle, Capelle a/d IJssel, Hellevoetsluis, Krimpen a/d IJssel, Lansingerland,
Maassluis, Nissewaard, Ridderkerk, Rotterdam, Schiedam, Vlaardingen en Westvoorne.



                                                       2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>komen. Een doelmatige, rechtvaardige en evenwichtige verdeling van de woningvoorraad staat
hiermee onder druk.

Dit is in het bijzonder ook het geval voor mensen die een urgente huisvestingsbehoefte hebben.
Daarnaast zijn er specifieke groepen woningzoekenden die bijzondere aandacht vragen in de
woonruimtebemiddeling: denk aan personen die uit een instelling weer in een zelfstandige woning
gaan wonen. Hoewel binnen de regio Rotterdam vrijheid van vestiging van woningzoekenden en
een open regionale woningmarkt hoog in het vaandel staan, legitimeert de aanwezigheid van
groepen in de knel en van specifieke groepen woningzoekenden, dat er binnen de regio Rotterdam
(tijdelijk) door de lokale overheden wordt (bij)gestuurd in het verhuurtraject van sociale huur-
woningen van corporaties. Dit alles met het besef dat de meer structurele oplossing van het
vraagstuk in de ontwikkeling van de woningvoorraad (zowel kwantitatief als kwalitatief) in brede
zin ligt. Dit wordt geadresseerd in het Regioakkoord nieuwe Woningmarktafspraken regio
Rotterdam 2018 – 2030.

De verordening is hét geëigende instrument om te dienen als kader voor het bovengenoemde
gewenste overheidsingrijpen. Met de verordening kan geborgd worden dat het aanbieden en
toewijzen van woningen op evenwichtige, rechtvaardige en transparante wijze gebeurt. Doordat
de verordening een bestuursrechtelijke basis kent en bestuurlijk wordt vastgesteld, is bovendien
geborgd dat de bepalingen omtrent het sturingsinstrumentarium democratisch gelegitimeerd zijn.

De Huisvestingswet 2014 stelt bepaalde eisen aan de mogelijkheden voor gemeenten om de
verdeling van huurwoningen te reguleren. Pas als onevenwichtige en onrechtvaardige effecten van
schaarste aan goedkope woonruimte kunnen worden aangetoond of aannemelijk gemaakt, kan er
gereguleerd worden door gemeenten. Het invoeren van een verordening vereist dus een onder-
bouwing. Deze onderbouwing moet laten zien dat de regels voor woonruimteverdeling voor
huurwoningen binnen een gemeente betrekking hebben op woningen die schaars zijn en dat een
ongereguleerde verdeling daarvan leidt tot onwenselijke verdringing van bepaalde doelgroepen.
Deze schaarste en onwenselijke verdringing door een ongereguleerde verdeling moet aangetoond
worden, onder andere aan de hand van het in kaart brengen van vraag en aanbod en kwetsbare
doelgroepen.

1.2 Onderzoek naar schaarste en verdringingseffecten van schaarste
In bijlage II van de Hoofdlijnennotitie d.d. 29 november 2019 (RIGO, in opdracht van het SvWrR) is
de schaarste opnieuw onderbouwd. In deze toelichting wordt van de resultaten van dat onderzoek
gebruik gemaakt en naar de bijlage van de Hoofdlijnennotitie verwezen voor nadere details. De
conclusie van het onderzoek wordt overgenomen.

Er wordt gesproken van schaarste wanneer de vraag van woningzoekenden het aanbod aan
woningen overtreft, waardoor de vraag niet volledig en direct bediend kan worden. Hieruit
ontstaan wachttijden.

In het RIGO-rapport dat ten grondslag lag aan de verordening van 2015 is ervan uitgegaan dat niet
elk type huurwoning schaars is, in veel woningmarktgebieden. Daarom worden typen woningen
geclusterd geanalyseerd, op basis van woningtype, het aantal kamers en het doelgroep-label
waarmee de woning is geadverteerd. De conclusie van het rapport uit 2015 was dat in de regio
Rotterdam de belangstelling voor sociale huurwoningen per gemeente en cluster verschilt. Voor



                                                3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>eengezinswoningen geldt dat woningzoekenden lang moeten wachten, in alle gemeenten.
Woningen die gelabeld zijn krijgen doorgaans minder reacties, wat de wachttijd voor zo’n woning
beperkt. Zonder labels zouden er zeer waarschijnlijk meer reacties volgen. Als de grens van de
benodigde wachttijd hypothetisch op één jaar gelegd zou worden, zouden bijna alle clusters van
woningen in de regio Rotterdam in alle gemeenten schaars genoemd kunnen worden.

Met inachtneming van deze conclusie uit 2015 is in 2019 door RIGO gekeken of de in 2015
aangetoonde schaarste in de regio Rotterdam aan goedkope huurwoningen nog steeds bestaat. Dit
is gedaan door de vraag en het aanbod van 2016 tot en met 2018 te analyseren. Voor dit onderzoek
is gebruik gemaakt van bestaande bronnen. De Jaarmonitors Woonruimtebemiddeling regio
Rotterdam 2016-2018 zijn daarbij de voornaamste bron geweest.

1.3     Goedkope woonruimte in de regio Rotterdam is nog steeds schaars
De analyse van de cijfers over 2016 tot en met 2018 laat zien dat de vraag naar goedkope huur-
woningen (sociale huurwoningen) in de periode 2016 t/m2018 is toegenomen in de regio Rotterdam
(afgemeten aan de toename van het aantal actief woningzoekenden). Tegelijkertijd is het aanbod
sociale huurwoningen afgenomen in de regio, wat aangetoond werd door een afname van het
aantal aanbiedingen/verhuringen van sociale huurwoningen. Het aantal aanbiedingen van sociale
huurwoningen lag in 2018 bijna 26% lager dan in 2016.

De afname van het aanbod aan sociale huurwoningen in de regio heeft te maken met een aantal
factoren, zoals ook beschreven in het RIGO-rapport ‘Bewegen voor meer evenwicht’ (2018). Op de
eerste plaats heeft dit te maken met een negatieve balans als het gaat om de verhouding nieuw-
bouw/aankoop versus sloop/verkoop. Op de tweede plaats heeft ook de wettelijk verplichte
scheiding DAEB/niet-DAEB die gestalte heeft gekregen in 2016/2017 ten gevolg gehad dat het
aantal sociale huurwoningen dat bij mutatie is vrijgekomen, is gedaald. Van niet-DAEB-woningen
wordt immers verwacht dat zij bij mutatie naar een ‘marktconform’ huurniveau worden gebracht.
Ten slotte is de algehele toestand op de regionale woningmarkt (spanning met prijsstijgingen ten
gevolg) van invloed geweest op de doorstroming en het vrijkomen van sociaal huuraanbod.




Figuur 1: Ontwikkeling omvang eigendom woningcorporaties in de woningmarktregio in de periode 2016 t/m 2018 (bron:
CBS Statline). Er is hier geen onderscheid gemaakt tussen DAEB en niet-DAEB.




                                                           4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>De analyse in bijlage II van de Hoofdlijnennotitie laat ook zien welke groepen een langere
wachttijd en lagere slaagkans hebben als gevolg van de schaarste aan goedkope woonruimte. Met
name gezinnen met kinderen, meerpersoonshuishoudens en starters lijken hiervan negatieve
gevolgen te ondervinden, zoals ook al werd aangetoond in het RIGO-rapport van 2015. Voor deze
groepen geldt dat zij behoren tot de groepen met de laagste slaagkans in 2018 en die slaagkans is
door de jaren heen verder afgenomen.

1.4     Werken aan schaarste
Uit de Memorie van Toelichting en de Memorie van Antwoord bij de behandeling van de
Huisvestingswet 2014 kan worden opgemaakt dat de inzet van een huisvestingsverordening moet
worden ingebed in een bredere beleidsvisie, waarin wordt gestreefd naar een structurele
oplossing. Gemeenten wordt dus concreet gevraagd om inzichtelijk te maken op welke wijze zij
denken te werken aan het verminderen van schaarste voor woningen waar zij nu regulering op
toepassen.

De afgelopen jaren is er – op basis van de eerdere constatering dat de betaalbare voorraad fors in
omvang afneemt - in de regio Rotterdam intensief gesproken over woningschaarste, onder andere
landend in een regionaal akkoord tussen de veertien gemeenten, met de verenigde woning-
corporaties, en positief gewaardeerd door de provincie Zuid-Holland. Dit Regioakkoord voorziet in
de bouw van zo’n 54.000 woningen tot 2030, waarvan een substantieel deel in de betaalbare
(sociale huur) voorraad. In dit akkoord zijn daarnaast ook uitgangspunten geformuleerd voor de
evenwichtige(r) spreiding van de sociale huurvoorraad en de doelgroepen van beleid hierbij.
Daarnaast zijn afspraken gemaakt over de betaalbaarheid en beschikbaarheid van sociale
huurwoningen.

Het Regio-akkoord (januari 2019) is o.a. van onderbouwing voorzien door middel van een woning-
behoefte-onderzoek van ABF (2018). Ook in dit rapport wordt geconcludeerd dat uitbreiding van de
regionale woningvoorraad – ook in de betaalbare sfeer – nodig is om te kunnen voorzien in de
woningbehoefte. De vrij recent gesloten Woondeal voor Zuidelijke Randstad (juni 2019) beoogt
min of meer dezelfde doelstellingen als hierboven benoemd, aangevuld met een aantal
instrumenten om het bereiken van deze doelstellingen te vereenvoudigen.

1.5    Regionale afstemming over een lokale verordening
                       Het vaststellen van een huisvestingsverordening is op grond van de
                       Huisvestingswet 2014 een gemeentelijke verantwoordelijkheid. Toch
                       wordt er in Nederland – in gebieden met aantoonbare woningschaarste,
                       zoals de Randstad – regelmatig regionaal samengewerkt bij de totstand-
                       koming van verordeningsteksten. Waarom eigenlijk?

                        De perspectieven van de woningmarkt en de woningzoekende staan
                        hierbij meestal voorop. Gemeenten redeneren enerzijds dat – voor de
                        aanpak van problemen op de woningmarkt, waaronder schaarste – het
                        wenselijk is om samen te werken om deze problemen te lijf te gaan.
                        Anderzijds wordt vaak geredeneerd dat het in het belang is van de
                        woningzoekende dat deze binnen een woningmarktregio zoveel mogelijk
gelijk wordt behandeld: woonwensen laten zich immers moeilijk beperken door bestuurlijk-
administratieve grenzen. Het zou derhalve onwenselijk zijn als – om de Rotterdamse regio als



                                                 5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>voorbeeld te nemen – een woningzoekende zich zou moeten inschrijven in ieder van de veertien
regiogemeenten. Of in de ene gemeente op grond van een specifieke situatie wél een urgentie-
verklaring zou kunnen krijgen, en in de naastgelegen gemeente niet. Waarden als ‘transparantie’
en ‘rechtvaardigheid’ komen bij regionale samenwerking in de woonruimteverdeling dan ook al
snel om de hoek kijken.

Op diverse momenten en plekken hebben de veertien gemeenten van het SvWrR met elkaar en met
Maaskoepel vastgelegd dat elke gemeente dezelfde tekst voor de lokale Verordening Woonruimte-
bemiddeling 2020 zal hanteren. Dat staat in het Regioakkoord, en in achtereenvolgende
Bestuursovereenkomsten. Het nakomen van die afspraak betekent dat de regionale woningmarkt
zo transparant en open mogelijk is, om woningzoekenden in het sociale huursegment beter te
kunnen helpen aan een geschikte, passende woning. Toch is deze identieke verordeningstekst geen
strakzittend uniform.

De ene regio is de andere niet, en dat geldt ook voor de in de regio’s vigerende huisvestings-
verordeningen. De Verordening Woonruimtebemiddeling in de regio Rotterdam is te typeren als
een verordening die een hoge mate van lokale beleidsvrijheid geeft aan de uitvoerders van de
woonruimteverdeling (corporaties in overleg met gemeenten). Dit uit zich in een verordeningstekst
op hoofdlijnen en bijvoorbeeld veel ‘kan’ bepalingen: lokale partijen kunnen een bepaalde mate
van sturing inzetten, maar zijn hiertoe niet verplicht. Dit is een belangrijke constatering, omdat
daarmee het effect van de regionale woonruimteverdeling in belangrijke mate een gevolg is van de
lokale invulling van gemeenten en corporaties. De corporaties – verenigd in Maaskoepel – hebben
ter ondersteuning van de uitvoering van de woonruimteverdeling richtlijnen opgesteld die nader
invulling geven aan de geschetste beleidsvrijheid. Een voorbeeld daarvan is dat is omschreven
welke typen aanbodmodellen (zoals inschrijfduur, loting en direct kans) kunnen worden
gehanteerd. Deze zijn door de corporaties vertaald naar het gezamenlijke systeem
WoonnetRijnmond.




                                                6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>1.6      De verordening is onderdeel van een samenhangend stelsel
De verordening staat niet op zichzelf maar maakt nadrukkelijk onderdeel uit van een breder
stelsel. De figuur hieronder visualiseert dit. Per onderdeel van dat stelsel wordt een toelichting
gegeven op de inhoud en de functie.



       - Vastleggen schaarste                                                 Woonvisie
         en groepen in de knel                           Wie/wat?
       - Afspraken voorraad +
         huurprijs etc.
                                                                                       - Voorrangsregels
                                                                                       - Bepalingen
                                                                                         wijzigingen
                                                                                         woningvoorraad
           Check                                                                       - Bepalingen
                                                                                         monitoring

                                                                                  Hoe?
       Checks and balances
       verordening,
       prestatieafspraken
                                                                                    Mandaatbesluit

                                       Praktijk
                                                         Dagelijkse praktijk woningtoewijzing



Woonvisie
De basis voor de gemeentelijke invulling van zowel de verordening als de prestatieafspraken ligt in
de lokale woonvisie. Hierin wordt uitgestippeld wat het lokale woonbeleid is voor de langere
termijn en wordt benoemd of en waar het knelt op de woningmarkt en welke groepen onrecht-
vaardige en onevenwichtige effecten van schaarste ondervinden.

Prestatieafspraken
In de prestatieafspraken worden tussen de individuele gemeente en de relevante corporatie(s)
afspraken gemaakt over de uitvoering van het woonbeleid. De prestatieafspraken zijn daarmee dé
plek waar gemeente en corporatie(s) met elkaar vaststellen wie er specifiek tot de doelgroep van
het woonbeleid behoort, welke groepen door schaarste in de knel komen en welke inspanningen
gemeente en corporatie(s) leveren om dit aan te pakken.

Dit zal o.m. gaan om afspraken over huurprijsbeleid en woningvoorraadontwikkeling, factoren die
sterk bepalend zijn voor het ontstaan van schaarste. NB: dit is ook precies de reden waarom rijk
en provincie veel waarde hechten aan het aanhaken bij de prestatieafspraken: het ondersteunt de
gedachte van brede inzet van de instrumenten-koffer voor het oplossen van de schaarste-
problematiek. Prestatieafspraken over woonruimtebemiddeling zijn echter niet toegestaan. Als
een gemeente hierop wil sturen kan dit uitsluitend via een verordening. Door in de afspraken wel
op te nemen welke doelgroepen centraal staan in het woonbeleid, welke groepen door schaarste in



                                                  7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>de knel komen en dat voor die groepen de bepalingen uit de Verordening Woonruimtebemiddeling
worden toegepast ontstaat er voor zowel gemeente als corporatie(s) echter toch een duidelijk
gemeenschappelijk handelingskader (zie voorbeelduitwerking in kader hieronder).

Voorbeelduitwerking prestatieafspraak: grote gezinnen

In het geval in een gemeente grote gezinnen in de knel zitten en de gemeente van mening is dat het wenselijk is hierop
te sturen, dan kan de gemeente het volgende in de prestatieafspraak met de relevante corporatie opnemen:
-   Corporatie X en gemeente Y onderschrijven dat grote gezinnen in de gemeente Y in de knel zitten.
-   Dit als gevolg van schaarste in de voor hun specifiek bestemde of in het bijzonder geschikte voorraad woningen met
    meer dan vier kamers [N.B.: dit kan ook nader gespecificeerd worden, bijv. eengezinswoningen met meer dan vier
    kamers, grote appartementen met meer dan vier kamers, appartementen groter dan 85 m²].
-   In navolging daarvan zorgt corporatie X voor voldoende passend aanbod voor deze groep woningzoekenden in de
    periode 2020 t/m 2024.
-   Daartoe geeft corporatie X voor deze groep uitwerking aan het bepaalde in de Verordening Woonruimtebemiddeling.
-   Corporaties en gemeente komen tevens het volgende overeen
    [N.B.: denk hierbij aan afspraken huurprijsbeleid, woningvoorraadontwikkeling etc.



Verordening
De verordening bevat vervolgens uitsluitend een set regels en bepalingen, te weten:
- voorrangsregels bij woonruimtebemiddeling/verlening huisvestingsvergunning inclusief
     regionale urgentieregeling;
- bepalingen t.a.v. monitoring.
De huisvestingsvergunningplicht in de verordening geldt voor alle sociale huurwoningen van
corporaties tot de liberalisatiegrens. Het is binnen dat deel van de voorraad dat zich binnen de
regio de onevenwichtige en onrechtvaardige gevolgen van schaarste voordoen. De verordening
stelt gemeenten in staat om ter bestrijding van specifieke gevolgen van schaarste, specifieke
voorrangsregels in te zetten. Het kan daarbij gaan om voorrangsregels gelet op de aard, grootte en
prijs van woonruimte, om regels t.a.v. maatschappelijke en/of economische binding, maar in ieder
geval om voorrangsregels voor urgent woningzoekenden. De verordening stelt gemeenten daar-
naast ook in staat ter bestrijding van de gevolgen van schaarste een vergunningstelsel voor
wijzigingen in de voorraad in te zetten.

Mandaatbesluit huisvestingsvergunning
In principe is de gemeente – het college van B&W – de instantie die de huisvestingsvergunning
afgeeft en daarbij de voorrangsbepalingen toepast. Het verlenen van deze vergunning kan ook via
een mandaatbesluit worden overgedragen aan corporaties. Dit is een apart besluit van de indivi-
duele colleges van B&W op grond van de Awb (het mandaat is dus niet direct in de verordening
geregeld). Het voordeel van dit mandaatbesluit is dat corporaties direct bij het aangaan van een
huurovereenkomst de huisvestingsvergunning kunnen verlenen (zie Bijlage A voor de verdere
uitwerking van deze werkwijze). Woningzoekenden hoeven zo geen twee loketten af om een
woning te huren, de gemeente hoeft geen apart werkproces en loket in te richten en het kost
corporaties geen extra bemiddelingsdagen.




                                                            8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel
De Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel bevatten het kader voor de feitelijke uitvoering
van de woonruimtebemiddeling door de corporaties. Het betreft spelregels over inschrijven,
adverteren, omgaan met reacties, aanbieden van woningen, registratie en klachtenafhandeling.
Centraal staan a. de “één portaal”-gedachte die vorm krijgt via WoonnetRijnmond en b. het naast
elkaar bestaan van verschillende bemiddelingsmodellen (loting, direct kans, wens & wacht en
inschrijfduur).

Afhankelijk van de mate van schaarste en groepen in de knel binnen een gemeente (zoals vast-
gelegd in de prestatieafspraken en volgend uit het woonbeleid), zal bij de uitvoering naast de
‘reguliere’ spelregels ook rekening worden gehouden met de voorrangsregels volgend uit de
verordening (zie voorbeelduitwerking in kader hieronder).

Voorbeelduitwerking gecombineerde sturing o.g.v. zowel verordening als spelregelnotitie


In gemeente X is geconstateerd dat grote gezinnen die tot de EU-doelgroep behoren in de knel zitten. Gemeente X wil
daarom dat grote woningen in de sociale huurvoorraad door corporaties met voorrang worden toegewezen aan grote
gezinnen. Gemeente X en corporatie Y hebben hierover prestatieafspraken gemaakt (zie kader hierboven). Tegelijkertijd
bestaat bij de corporatie de wens om zoveel mogelijk ‘passend’ toe te wijzen uit het oogpunt van betaalbaarheid
(conform de Woningwet). De corporatie geeft hier invulling aan door te werken met de huurinkomenstabel zoals
opgenomen in de Spelregels Woonruimtebemiddeling.
Stel er komt in gemeente X vervolgens een grote woning vrij met een huurprijs net onder de hoogste aftoppingsgrens, dan
zal deze door corporatie Y, gezien het bovenstaande, met de volgende twee labels geadverteerd worden op
WoonnetRijnmond:
1.   Voorrang voor grote gezinnen -> sturing op grond van de verordening
2.   Voorrang voor woningzoekenden met een inkomen tot maximaal toetsingsinkomen meerpersoonshuishoudens in het
     kader van de wet op de huurtoeslag -> sturing op grond van de Spelregels Woonruimte-bemiddeling Maaskoepel.




Monitor
Een goede monitor is tot slot van groot belang om te kijken of de gestelde beleidsdoelen zijn
behaald, of het systeem goed functioneert en om -indien nodig- te kunnen (bij)sturen. Jaarlijks
vinden op basis van de monitor gesprekken plaats, in ieder geval op lokaal niveau tussen de
gemeente en de betreffende lokale corporatie(s) en op regionaal niveau aan de Regiotafel Wonen
en binnen Maaskoepelverband (tussen corporaties onderling):
 In het gesprek tussen corporatie en gemeente op lokaal niveau wordt bepaald of de gestelde
    beleidsdoelen zijn gehaald en of aanpassing van de doelen/doelgroepen in de prestatie-
    afspraken wenselijk of noodzakelijk is.
 Gemeenten bespreken met elkaar en met Maaskoepel op regionaal niveau of aanpassing van de
    verordening noodzakelijk is.
 Corporaties bespreken met elkaar en met de gemeenten (via Maaskoepel) op regionaal niveau
    of aanpassing van de Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel wenselijk of noodzakelijk
    is.




                                                           9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Samengevat: eenvoudig en flexibel
Het geschetste model leidt tot een eenvoudige en eenduidige wijze van woonruimtebemiddeling.
Gemeenten bespreken met de eigen corporatie(s) welke groepen extra aandacht nodig hebben en
waar sturing op schaarste nodig is. Deze afspraken zijn door een goede monitoring jaarlijks
eenvoudig aan te passen. Daar waar er geen extra sturing noodzakelijk is functioneert de woon-
ruimtebemiddeling volledig conform de Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel en is het
enige verschil dat er bij het tekenen van de huurovereenkomst een geautomatiseerde huisvestings-
vergunning wordt afgegeven.

1.7     Evaluatie van de Verordening Woonruimtebemiddeling 2015
In hoofdstuk 2 en in bijlage I van de Hoofdlijnennotitie d.d. 29 november 2019 (RIGO, in opdracht
van het SvWrR) is verslag gedaan van de evaluatie van de verordening die vanaf 1 juli 2015 in
werking was. Uit de evaluatie is gebleken dat de tekst van de Verordening Woonruimtebemiddeling
2015 grotendeels voldoet/voldeed aan de wensen en vereisten. Op enkele terreinen zijn relatief
kleine wijzigingen gewenst, zoals het vaker delen van relevante woonruimteverdelingscijfers
tussen gemeenten en corporaties en het verlichten van de experimentenprocedure. Het nieuwe
beleidskader voor gemeentelijk woonwagen- en standplaatsenbeleid van Binnenlandse Zaken – o.a.
gericht op gelijke behandeling en het afschaffen van het uitsterfbeleid – was de concrete
aanleiding om woonwagens(standplaatsen) niet langer uit te sluiten als vergunningplichtige
wooneenheid. Dat betekent dat woningzoekenden die zo’n woonruimte zoeken, zich vanaf 1 juli in
dienen te schrijven bij WoonnetRijnmond en dat er een register van woningzoekenden wordt
bijgehouden. Gemeenten blijven zelf verantwoordelijk voor de te hanteren toewijzingsregels bij
woonwagens en standplaatsen.

Op een aantal punten was de urgentieregeling (bijlage 1 bij de verordeningstekst) aan verfijning
toe. Het gaat daarbij om:
 aanvullende eisen aan urgent woningzoekenden (bijvoorbeeld 1x per week reageren in fase 1
    i.p.v. 1x per maand);
 verduidelijking van de tekst (met name het toevoegen van een aantal definities);
 verruiming van enkele regelingen op basis van de praktijkervaringen van de afgelopen jaren
    (urgenten zonder medische indicatie mogen reageren op gestapelde woningen met lift,
    inwonende kinderen mogen bij onevenredig hoge woonlasten 23 jaar zijn i.p.v. 18, herhuis-
    vestingskandidaten ‘moeten’ niet naar een gelijkwaardige woning als dit voor zowel de
    woningzoekende als de woningcorporatie niet gewenst is, etc.).
Al deze evaluatiepunten zijn in de verordeningstekst voor 2020 verwerkt.

Tijdens de evaluatie is -zoals gemeld- ook geconstateerd dat er behoefte was aan een soepeler
manier om een experiment te starten; de procedure werd als zwaar en daardoor als een hindernis
ervaren. Hierop is een versoepeling in de tekst verwerkt. Tevens werd gesignaleerd dat de
monitoring meer aandacht behoefde; dat heeft geleid tot een expliciete verplichting om het
thema woonruimtebemiddeling aan de Regiotafel Wonen te bespreken en tot frequenter
rapporteren over het toepassen van lokale bindingseisen. Vaker -en tijdens het lopende jaar-
rapporteren maakt bijsturen mogelijk wanneer de wettelijke normen worden overschreden. In
hoofdstuk 2 van de Hoofdlijnennotitie worden alle wijzigingen, en de redenen ervoor, nader
toegelicht.




                                                10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>1.8     Verantwoording over het proces
De Regiotafel Wonen heeft als bestuurlijke trekker voor evaluatie en actualisatie van de
verordening wethouder Kuiper van Maassluis benoemd. Er is een externe projectleider van RIGO
aangetrokken, Wouter Schepers, en juridisch advies gevraagd aan Robert van ’t Hof, die ook
betrokken was bij het traject naar de verordening 2015. Vanuit gemeenten en Maaskoepel is een
projectgroep geformeerd.

Na het raadplegen van gemeentelijke beleidsadviseurs, Maaskoepel en urgentieverleners, en na de
schaarste-analyse en hernieuwde onderbouwing van de noodzaak voor een vervolgverordening, zijn
de resultaten van analyse en evaluatie voorgelegd aan de wethouders Wonen, toegelicht tijdens
gecombineerde raadsinformatiebijeenkomsten voor gemeenteraden en vervolgens omgezet in een
concepttekst voor de nieuwe verordening. Aan elk van de veertien gemeenteraden is gevraagd om
een zienswijze te formuleren, mede op basis van de Hoofdlijnennotitie van RIGO.

In de periode tussen 1 januari en 9 maart 2020 zijn de zienswijzen aan het SvWrR toegezonden en
verwerkt in een Nota van beantwoording, met per element uit een zienswijze een reactie en
eventueel een voorstel. Door middel van een consultatieronde tussen 20 en 26 maart 2020 is
overeenstemming bereikt over een definitieve tekst voor de Verordening Woonruimtebemiddeling
2020 die slechts op minimale punten veranderd is ten opzichte van de conceptversie van december
2019. De definitieve verordeningstekst is door het SvWrR voorgelegd aan de veertien gemeente-
raden, met het verzoek om de nieuwe Verordening Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2020
vóór 1 juli 2020 vast te stellen inclusief deze toelichting daarop, en daarbij tevens de onder-
liggende documentatie zoals de Hoofdlijnennotitie en de beknopte Toelichting vast te stellen.




                                              11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>2.     Artikelsgewijze toelichting

In dit hoofdstuk wordt voor een goed begrip van de verordening waar nodig voor de afzonderlijke
artikelen een toelichting gegeven van de in dat betreffende artikel opgenomen bepalingen.

Considerans

Toelichting:
In de considerans van de verordening is aangegeven waarom het binnen de regio Rotterdam, door
de veertien gemeenten van het Samenwerkingsverband Wonen regio Rotterdam (SvWrR) wenselijk
wordt geacht op grond van artikel 2 van de Huisvestingswet 2014 regels te stellen met betrekking
tot het in gebruik nemen of geven van woonruimte of met betrekking tot wijzigingen van de
woonruimtevoorraad.

Hoofdstuk 1. Algemeen
Artikel 1.1.         Definities

Toelichting:
In dit hoofdstuk zijn de definities opgenomen van veelvoorkomende begrippen in de verordening.
Begrippen die uitsluitend in de urgentieregeling gebruikt worden, zijn gedefinieerd in het eerste
artikel van Bijlage I bij de verordening.

Hoofdstuk 2. Woonruimtebemiddeling

Paragraaf 2.1. Algemeen
Artikel 2.1.1. Reikwijdte
Artikel 2.1.2. Eisen aan de woningzoekende

Toelichting:
Hoofdstuk 2 van de verordening gaat uitsluitend over de verdeling van corporatiewoningen in de
sociale huursector (met in paragraaf 2.6 een toevoeging met betrekking tot standplaatsen voor
woonwagens). Dat wil zeggen: zelfstandige sociale huurwoningen met een huurprijs tot de
liberalisatiegrens (€ 737,14 per 1 januari 2020). Dit hoofdstuk heeft dus geen betrekking op
corporatiewoningen in het geliberaliseerde segment, de particuliere huurvoorraad of koop-
woningen, noch op onzelfstandige woonruimte verhuurd door corporaties.

Binnen deze regio constateren de regiogemeenten vooral schaarste met onevenwichtige en
onrechtvaardige effecten in de sociale woningvoorraad van corporaties. Dit heeft te maken met
het grote beroep dat woningzoekenden in deze regio doen op de sociale corporatievoorraad (mede
als gevolg van de grote omvang van de EU-doelgroep), gecombineerd met een gemiddeld lagere
mutatiegraad dan in de particuliere woningvoorraad. Een doelmatige, rechtvaardige en even-
wichtige verdeling van de woningvoorraad staat hiermee onder druk en overheidsingrijpen – via de
huisvestingsvergunningplicht – is vereist.

Overigens wordt een deel van de sociale woningvoorraad van corporaties in dit hoofdstuk specifiek
uitgesloten van de verordening. Het betreft onder meer woonschepen en studentenwoningen. Voor
woonschepen geldt dat deze onlosmakelijk verbonden zijn aan de ligplaats. Echter de verhuur van



                                                12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>ligplaatsen is niet langer gekoppeld aan de Huisvestingswet. Vanuit het oogpunt van transparantie
voor de woningzoekenden en eenduidigheid voor de corporaties, hebben de gemeenten waar dit
speelt besloten de woonschepen niet onder de werking van de verordening te laten vallen en de
toewijzing direct te koppelen aan de toewijzing van de ligplaats.

Zelfstandige studentenwoningen zijn tevens uitgesloten. Hier geldt dat, in tegenstelling tot andere
woningcategorieën in de regio, ook zonder overheidsingrijpen al sprake is van een doelmatige
verdeling: de woningen worden in principe al evenwichtig en rechtvaardig verdeeld over de
woningzoekenden voor wie deze woonruimten ook in het bijzonder geschikt zijn.
Ook woonruimtes die tijdelijk verhuurd worden in het kader van de Leegstandwet of vanwege een
aanstaande sloop of ingrijpende renovatie zijn uitgesloten van de werking van de verordening. De
vraag naar deze woningen is vaak heel specifiek en zeker niet overmatig aanwezig. Vanwege de
tijdelijke aard van de huisvesting heeft deze ook nauwelijks effect op de schaarste op de woning-
markt.

In de Verordening Woonruimtebemiddeling wordt niet verwezen naar de gebieden die zijn
aangewezen in het kader van de Wet Bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek
(“Rotterdamwet”), omdat de Huisvestingswet daartoe geen bepalingen bevat. Andersom biedt de
Rotterdamwet overigens wel de mogelijkheid om in de verordening voor de Rotterdamwetgebieden
naar de Verordening Woonruimtebemiddeling te verwijzen en kunnen de bepalingen uit de
Verordening Woonruimtebemiddeling van overeenkomstige toepassing worden verklaard in de
gemeentelijke verordening. In de praktijk is het dus niet zo dat in de Rotterdamwetgebieden de
bepalingen uit de Verordening Woonruimtebemiddeling automatisch van toepassing zijn.

In artikel 2.1.2. is toegelicht aan welke eisen een woningzoekende dient te voldoen om überhaupt
in aanmerking te komen voor een huisvestingsvergunning. De voorwaarden genoemd onder b.
volgen uit artikel 10 van de Huisvestingswet 2014. Uit de voorwaarde genoemd onder a. volgt dat
tenminste één lid van het huishouden meerderjarig moet zijn. Het artikel uit het Burgerlijk
Wetboek waarnaar verwezen wordt, bevat een regeling die het onder bepaalde omstandigheden
mogelijk maakt een minderjarige moeder die de zorg heeft voor een kind, als meerderjarig te
beschouwen.

Deze voorwaarden komen overigens overeen met de basisvoorwaarden voor inschrijving bij
WoonnetRijnmond. Overige voorwaarden of bepalingen voor inschrijving bij Woonnet Rijnmond
zijn niet opgenomen in de verordening, want kennen geen publiekrechtelijke, maar slechts een
privaatrechtelijke basis. De corporaties hebben afspraken hieromtrent met elkaar vastgelegd in de
Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel.

Paragraaf 2.2. Aanbieden en bemiddelen van woonruimte
Artikel 2.2.1. Het aanbieden van woonruimte
Artikel 2.2.2. Openbaar aanbod en het aanbodinstrument
Artikel 2.2.3. Directe aanbieding
Artikel 2.2.4. Bemiddelingsmodellen




                                                13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Toelichting:
Artikel 2.2.1. geeft invulling aan artikel 20 van de Huisvestingswet 2014, waarin wordt gesteld dat
in de verordening ook regels opgenomen kunnen worden met betrekking tot de wijze waarop de
bekendmaking van het aanbod plaatsvindt. In de verordening is bepaald dat er voor de gehele
regio één regionaal aanbodinstrument dient te worden ingesteld/in stand gehouden. Een transpa-
rante en toegankelijke woningmarkt is immers in bijzondere mate gebaat bij het zoveel mogelijk
op één plek, op een uniforme manier aanbieden van woningen. Aan het regionaal aanbod-
instrument is vervolgens in artikel 2.2.2, derde lid ook nog een aantal meer specifieke eisen
gesteld. Dit omdat de karakteristiek van het regionale aanbodinstrument bepaalt in welke mate
daadwerkelijk sprake is van een transparante en toegankelijke woningmarkt.

In het tweede lid van artikel 2.2.2. is opgenomen dat elke voor verhuur vrijkomende of beschik-
bare woonruimte in principe dient te worden aangeboden via het regionale aanbodinstrument.
Hierop zijn twee uitzonderingen:
- Een corporatie kan ervoor kiezen om een referentiewoning te adverteren, waarbij de
    geadverteerde woning symbool staat voor de woningen die in de (vaak nabije) toekomst vrij
    zullen komen c.q. verwacht worden vrij te komen. Deze manier kan bij verschillende
    woonruimtebemiddelingsmodellen worden ingezet.
- Een corporatie kan ervoor kiezen om een woning niet via het regionale aanbodinstrument aan
    te bieden, maar via de zogeheten directe aanbieding te huur aan te bieden.

In artikel 2.2.3. is vervolgens opgenomen onder welke omstandigheden het aanbieden van een
woning via directe aanbieding is toegestaan. Hieronder volgt een nadere toelichting bij een aantal
onderdelen van dit artikel:
- Bepaling onder a: dit betreft de urgent woningzoekenden of woningzoekenden die een
    herhuisvestingsverklaring hebben, die direct een woning aangeboden krijgen. Het gaat daarbij
    zowel om de woningzoekenden die in de zogeheten tweede fase zijn aangekomen nadat het in
    de eerste fase van zelf zoeken niet gelukt is een woning te vinden, als om de woningzoekenden
    die direct in de twee fase zijn geplaatst.
- Bepaling onder c: dit betreft woningzoekenden die gezien hun specifieke zorgvraag weliswaar
    geen recht hebben op urgentie (op medische gronden), maar van wie het wel wenselijk is dat
    zij kunnen doorstromen naar een andere woning. Denk bijvoorbeeld aan mensen met lichte
    vormen van dementie. Hiermee worden tevens de ervaringen die zijn opgedaan met de
    experimenten gericht op het stimuleren van doorstroming van ouderen naar een meer
    passende woning in de verordening geformaliseerd.
- Bepaling onder d: dit betreft vooral woningzoekenden die uitstromen uit een instelling en voor
    het eerst (sinds de opname) weer een zelfstandige woning gaan bewonen, maar waarvan het
    wenselijk is grip te houden op de precieze locatie en omgeving waarin deze persoon gehuisvest
    wordt. Bijvoorbeeld omdat het wenselijk is dat deze persoon direct naast een instelling woont
    of niet bij een concentratie van een bepaald type huishoudens. Ook kan het gaan om personen
    die weliswaar uitstromen naar een zelfstandige woning, maar deze woning van een corporatie
    bewonen met tussenkomst van de gemeente of een zorginstelling.
- Bepaling onder e: het kan hierbij gaan om verschillende typen woningzoekenden waarbij door-
    stroming speelt. Bijvoorbeeld:
          Woningzoekende stroomt binnen een complex door naar een meer bij het huishouden of
           de specifieke persoonlijke omstandigheden passende woonruimte;




                                                14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>        Woningzoekende woont in een woning die voor zijn/haar huishouden of specifieke
         persoonlijke omstandigheden niet bijzonder geschikt is en de corporatie is voornemens
         om toepassing te geven aan het dringend eigen gebruik van die woonruimte, maar wil de
         huidige bewoner begeleiden naar een andere woning;
        De woningzoekende woont in een complex dat bestaat uit meerdere, gelijksoortige
         zelfstandige woonruimten, welke aanvankelijk gebruikt werden voor de huisvesting van
         een doelgroep waartoe ook de woningzoekende behoort, maar inmiddels gebruikt wordt
         voor een andere doelgroep.

Artikel 2.2.4. bevat tot slot bepalingen omtrent het toepassen van bemiddelingsmodellen. De
bemiddelingsmodellen zelf zijn niet opgenomen in de verordening, maar behoren tot de beleids-
vrijheid van de corporaties: het is aan corporaties – als verhuurders – om te bepalen hoe zij
potentiële huurders vinden. De corporaties hebben hierover met elkaar afspraken gemaakt in de
Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel. Wel zijn in de verordening een aantal randvoor-
waarden opgenomen omtrent de karakteristiek en werking van de modellen. Dit vanuit het
oogpunt van transparantie, rechtmatigheid en eenduidigheid voor de woningzoekenden.
Belangrijkste randvoorwaarde is dat de bemiddelingsmodellen in principe voor elke woning-
zoekende toegankelijk moeten zijn.

Paragraaf 2.3. De huisvestingsvergunning
Artikel 2.3.1. Vergunningvereiste
Artikel 2.3.2. De bevoegdheid tot verlening, weigering, wijziging en intrekking van de
               huisvestingsvergunning
Artikel 2.3.3. De aanvraag om een huisvestingsvergunning
Artikel 2.3.4. De inhoud van de huisvestingsvergunning
Artikel 2.3.5. Beoordeling van de aanvraag om huisvestingsvergunning
Artikel 2.3.6. Groepen woningzoekenden
Artikel 2.3.7. Rangorde en het regionaal aanbodinstrument
Artikel 2.3.8. Voorrang voor bezitters van een urgentie- of herhuisvestingsverklaring
Artikel 2.3.9. Voorrang voor woningzoekenden in verband met de passendheid van de
               woonruimte
Artikel 2.3.10. Voorrang voor woningzoekenden met regionale of lokale binding

Toelichting
In deze artikelen zijn belangrijke procedurele bepalingen opgenomen voor het al dan niet
verkrijgen van een huisvestingsvergunning. Artikel 2.3.1. verdient op twee punten een nadere
toelichting:
- Uit het eerste lid volgt dat feitelijk voor alle corporatiewoningen in het sociale segment een
    huisvestingsvergunningsplicht geldt. Ook wanneer er geen specifieke voorrangsbepalingen
    gelden, dient dus een huisvestingsvergunning te worden afgegeven. Dit hoeft in het laatste
    geval overigens niet meer dan een korte administratieve handeling te zijn.
- In het tweede lid zit impliciet een belangrijke koppeling met de huurovereenkomst: het is
    verboden om woonruimte in gebruik te geven – dus ook: aan een huurder ter beschikking te
    stellen – zonder vergunning. Deze bepaling zorgt ervoor dat er geen woonruimte wordt
    verhuurd zonder huisvestingsvergunning.




                                                15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>Ook artikel 2.3.2. behoeft een toelichting. In dit artikel is immers aangeduid dat in principe het
college van B&W het bevoegd gezag is voor de procedure rond de huisvestingsvergunning. Op grond
van de Awb kan het college echter met een apart mandaatbesluit bij de inwerkingtreding van deze
verordening de uitoefening van de in artikel 2.3.2. opgenomen bevoegdheden mandateren aan de
in hun gemeente werkzame corporaties. Zie hiervoor ook paragraaf 1.2 en bijlage A van deze
Toelichting.

Artikel 2.3.5. eerste lid onder c heeft tot doel te zorgen dat iemand die in principe wel voldoet
aan de vereisten voor een huisvestingsvergunning, deze toch geweigerd kan worden als de
aanvrager niet ook zicht heeft op een huurovereenkomst (eigenlijk de tegenhanger van artikel
2.3.1., tweede lid). Dit kan bijvoorbeeld spelen bij een aanvrager waarbij sprake is van eerder
(aangetoond en geregistreerd) slecht huurdersgedrag.

In de artikelen 2.3.6. t/m 2.3.10 wordt een toelichting gegeven op de volgordebepaling (de
volgorde waarin woningzoekenden in aanmerking komen voor een huisvestingsvergunning) wanneer
er meerdere woningzoekenden reageren op een woning. Als eerste stap daarin worden de woning-
zoekenden in artikel 2.3.6 in drie groepen verdeeld:
1. Urgenten die voldoen aan alle bij de aanbieding gestelde voorrangsprincipes en met passend
    zoekprofiel.
2. Reguliere woningzoekenden die voldoen aan alle bij de aanbieding gestelde voorrangs-
    principes.
3. Overige woningzoekenden (inclusief urgenten die niet voldoen aan voorrangsprincipes en met
    niet passend zoekprofiel).

In artikel 2.3.6., derde lid is ten aanzien van eventueel gestelde bindingseisen een uitzonderings-
regel opgenomen voor urgenten zijnde houders van een verblijfsvergunning of personen die
uitstromen uit een tijdelijke opvangvoorziening (waarin zij verbleven omdat zij in verband met
problemen van relationele aard of geweld hun woonruimte hebben moeten verlaten). Hiermee
wordt invulling gegeven aan artikel 16 van de Huisvestingswet 2014. Voor deze groepen urgent
woningzoekenden is het ofwel niet mogelijk om aan een bindingseis te voldoen (men komt immers
uit een asielzoekerscentrum) ofwel niet wenselijk (bijv. omdat een verleden van bedreiging het
zeer onwenselijk maakt dat iemand terugkeert naar de gemeente van herkomst). Zie bijlage B van
deze Toelichting voor een aantal stroomschema’s over hoe de voorrangsbepaling op grond van de
artikelen 2.3.6 t/m 2.3.10 praktisch vorm krijgt.

Uit bovenstaande lijst wordt tevens duidelijk dat (herhuisvestings-)urgenten geen absolute voor-
rang hebben. Dit volgt uit het belang dat tevens wordt gehecht aan een doelmatige verdeling van
de woningvoorraad. Een urgent die niet voldoet aan alle gestelde labels, verliest zo voor de
specifieke woning zijn/haar voorrangspositie. Daarnaast is een belangrijke bepaling dat bij
woonruimte die wordt aangeboden via een bepaald woonruimtebemiddelingsmodel, het kan zijn
dat een herhuisvestings- of urgentieverklaring niet geldig is, denk bijvoorbeeld aan een direct
kansmodel waarbij als rangorde geldt “wie het eerst komt, die het eerst maalt” ongeacht of je een
(herhuisvestings-)urgent bent of niet. Zie in dit verband ook artikel 4.4 van Bijlage I.

In artikel 2.3.7 wordt vervolgens beschreven hoe de groepen zich in de rangordebepaling tot elkaar
verhouden. Hier is ook nog eens nadrukkelijk benoemd dat wanneer er sprake is van meerdere
personen in de tweede c.q. derde groep, in dat geval degene die op basis van het toegepaste



                                                 16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>bemiddelingsmodel als eerste uit de “bus” komt, als eerste in aanmerking komt voor de
huisvestingsvergunning. Zie hiervoor Bijlage B van deze Toelichting.

In artikel 2.3.8 is alleen op hoofdlijnen toegelicht wie in aanmerking kan komen voor een
urgentieverklaring en wordt verder verwezen naar een aparte bijlage, namelijk Bijlage I. Dit ter
bevordering van de leesbaarheid van de verordening. De urgentiebijlage maakt wel onlosmakelijk
deel uit van de verordening en wordt ook door de gemeenteraad vastgesteld.

Artikel 2.3.9 vormt dé instrumentenkoffer in het geval de lokale overheid wil ingrijpen in de
verdeling van schaarse woonruimte. In artikel 2.3.9 is daartoe een zogeheten passendheidstabel
opgenomen waarin categorieën woonruimte gekoppeld zijn aan categorieën woningzoekenden. De
koppeling heeft altijd betrekking op de aard, grootte of prijs van de woonruimte. Met de
toevoeging van deze tabel wordt toepassing gegeven aan artikel 11 van de Huisvestingswet 2014.
Belangrijke toelichting is dat deze tabel alleen van toepassing is als er in het gemeentelijke
woonbeleid c.q. de gemeentelijke woonvisie en daaraan gekoppeld de lokale prestatieafspraken, is
opgenomen dat de hier opgesomde categorieën woningzoekenden ook daadwerkelijk in de knel
zitten door schaarste (zie ook paragraaf 1.2 van deze Toelichting). Wanneer dit zo is zullen
corporaties bij de voorrangsbepaling voor de betreffende categorie woonruimte deze tabel moeten
hanteren en dus bij de woningtoewijzing voorrang moeten geven aan de betreffende categorie
woningzoekenden.
NB. Alleen op de hier genoemde categorieën kan dus gestuurd worden, overheidssturing op hier
niet genoemde categorieën is dus niet mogelijk. Wanneer het wenselijk is op een aanvullende
categorie te sturen, dient de verordening hiertoe aangepast te worden.

Aanvullend op de voorrangsbepalingen op grond van artikel 2.3.9. kunnen corporaties overigens
ook nog voorwaarden stellen op grond van de Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel,
echter deze mogen nooit in strijd zijn met de van toepassing zijnde bepalingen in de tabel.

Met artikel 2.3.10 wordt het mogelijk gemaakt bindingseisen te stellen. Net als bij artikel 2.3.9
geldt dat dit artikel alleen van toepassing is als er in gemeentelijke woonbeleid c.q. de
gemeentelijke woonvisie en daaraan gekoppeld de lokale prestatieafspraken, is opgenomen dat
woningzoekenden met een regionale of lokale binding ook daadwerkelijk in de knel zitten door
schaarste.

Let op: de toepassing van artikel 2.3.10 kan ook zonder dat er voorrangsbepalingen op grond van
artikel 2.3.9 worden gesteld. Het percentage wordt berekend over alle verleende huisvestings-
vergunningen (zie voorbeeld berekenwijze in kader hieronder: “Aan de slag met…”).




                                                 17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>Aan de slag met artikel 2.3.10 in de praktijk


Prestatieafspraak:
Ook voor de bepalingen t.a.v. binding geldt dat indien de gemeente van mening is dat het wenselijk is te sturen
op binding, met de lokale corporaties in de prestatieafspraken een afspraak wordt gemaakt over toepassing van
het artikel; onderstaande opsomming dient daarvoor als voorbeelduitwerking:
-   Corporatie X en gemeente Y onderschrijven dat woningzoekenden met een economische of maatschappelijke
    binding aan gemeente Y in de knel zitten, als gevolg van schaarste in de woningvoorraad van gemeente Y.
-   Daartoe geeft corporatie X voor deze groep uitwerking aan het bepaalde in artikel 2.3.10 van de Verordening
    Woonruimtebemiddeling.
-   Corporaties en gemeente komen tevens het volgende overeen [hier is ruimte voor nadere, niet toewijzing
    gerelateerde afspraken om deze groep woningzoekenden aanvullend te ondersteunen].


Uitgangspunten berekening percentage:
Vervolgens is het zaak dat de percentages zoals genoemd in artikel 2.3.10 in de woonruimtebemiddelingspraktijk
niet overschreden worden. Belangrijk besef daarbij is dat alleen die verleende huisvestingsvergunningen
(lees: woningtoewijzingen) worden meegerekend waarbij én de woning met voorrang in het kader van binding is
geadverteerd én deze woning vervolgens ook aan een woningzoekende met binding aan de regio c.q. gemeente
is toegewezen.


Niet meegerekend worden dus:
-   Huisvestingsvergunningen verleend bij woningen die WEL met voorrang iin het kader van binding zijn
    geadverteerd, maar NIET aan een woningzoekende met binding aan regio c.q. gemeente zijn toegewezen
    (want sturing is niet geëffectueerd).
-   Huisvestingsvergunningen verleend bij woningen die NIET met voorrang in het kader van binding zijn
    geadverteerd, maar WEL aan een woningzoekende met binding aan regio c.q. gemeente zijn toegewezen
    (want geen actieve sturing).




                                                          18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>Voorbeeldberekening percentage
In gemeente Y zitten woningzoekenden met een economische of maatschappelijke binding aan die gemeente in
de knel. De betreffende gemeente vindt het wenselijk om daartoe bindingseisen te stellen en heeft hiertoe
afspraken gemaakt met de lokale corporatie(s). Nu komen op jaarbasis in deze gemeente 100 woningen vrij:
-   Bij 50 van deze woningen mag het dan zo zijn dat deze én geadverteerd én toegewezen zijn aan woning-
    zoekenden met een economische of maatschappelijke binding aan de regio Rotterdam.
-   Bij maximaal 25 van deze 50 woningen mag het dan zo zijn dat deze én geadverteerd én toegewezen zijn
    aan woningzoekenden met een economische of maatschappelijke binding aan gemeente Y.
-   Bij minimaal 25 van deze 50 woningen moet het dan zo zijn dat deze én geadverteerd én toegewezen zijn
    aan woningzoekenden met een economische of maatschappelijke binding aan een andere gemeente binnen
    de regio Rotterdam.


    In deze verordening wordt voor de definitie van binding verwezen naar artikel 14, derde lid van de
    Huisvestingswet 2014. In dat artikel is opgenomen wat de wetgever precies onder een woning-
    zoekende met economische of maatschappelijke binding verstaat. Het betreft een woningzoekende
    die:
    a. economisch gebonden is aan de woningmarktregio, de gemeente of de kern indien hij met het
         oog op de voorziening in het bestaan een redelijk belang heeft zich in die woning-marktregio,
         die gemeente of die kern te vestigen, en
    b. maatschappelijk gebonden is aan de woningmarktregio, de gemeente of de kern indien hij:
          een redelijk, met de plaatselijke samenleving verband houdend belang heeft zich in die
             woningmarktregio, die gemeente of die kern te vestigen, of
          ten minste zes jaar onafgebroken ingezetene is dan wel gedurende de voorafgaande tien
             jaar ten minste zes jaar onafgebroken ingezetene is geweest van die woningmarktregio,
             die gemeente of die kern.
    Beide definities laten dus nog enige ruimte voor een lokale afweging van wat “een redelijk belang
    is”.

    Paragraaf. 2.4. Experimenten
    Artikel 2.4.1. Experimenten

    Toelichting:
    Al vóór 2015 is/wordt er via de toepassing van zogeheten experimenten verspreid over de regio
    Rotterdam ervaring opgedaan met nieuwe manieren van woonruimtebemiddeling. Doel is steeds te
    verkennen of er een aanpassing van de bepalingen in de verordening noodzakelijk is. Een groot
    deel van de eerder opgestarte experimenten is geformaliseerd in bepalingen verspreid over de
    voorliggende verordening en tevens de Spelregels Woonruimtebemiddeling Maaskoepel.

    In artikel 2.4.1 is de mogelijkheid doorgezet om opnieuw experimenten uit te voeren. Zo blijven
    gemeenten en corporaties tezamen kritisch op de doeltreffendheid en reikwijdte van de
    verordening en biedt het ruimte voor innovatie in het faciliteren van de woningzoekenden. Om te
    voorkomen dat er onvoldoende tijd is experimenten uit te voeren in de tweede helft van de
    werkingsduur is ten opzichte van de Verordening Woonruimtebemiddeling 2015 geschrapt dat een
    experiment moet eindigen zodra de werkingsduur van de verordening eindigt.

    Door het opnemen van een experimentenregeling wordt geborgd dat de toepassing regiobreed op
    uniforme wijze plaatsvindt, resultaten worden gedeeld (de regeling biedt immers belangrijke input



                                                         19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>voor de evaluatie van de verordening zoals beschreven in artikel 3.2, vierde lid) en de toepassing
plaatsvindt binnen de doelstellingen van de Huisvestingswet 2014. Met het oog op dat laatste
aspect is in lid 1 de randvoorwaarde gesteld dat experimenten alleen vormen van woonruimte-
bemiddeling kunnen betreffen, die eventueel geregeld zouden kunnen worden in een op grond van
de Huisvestingswet vast te stellen verordening. Het experiment moet dus te allen tijde passen
binnen de bepalingen van de Huisvestingswet 2014. Zie ook Bijlage C. Werkwijze experimenten.

Paragraaf 2.5. Monitoring
Artikel 2.5.1. Registratie en monitoring
Artikel 2.5.2. Overleg naar aanleiding van monitoring
Artikel 2.5.3. Overleg inzake de woonruimtebemiddeling

Toelichting:
Voor een goed begrip van de werking van de regionale woningmarkt en de invloed van de inzet van
sturingsinstrumentarium op grond van deze verordening is een goede registratie en monitoring van
de vraag naar en aanbod van vrijkomende huurwoningen essentieel. De registratie is een verant-
woordelijkheid van de corporaties, de monitoring is daarentegen een gezamenlijke verantwoorde-
lijkheid van de corporaties en gemeenten uit de regio Rotterdam.

De artikelen bevatten bepalingen omtrent registratie en monitoring van vraag en aanbod. In
tegenstelling tot verordeningen van vóór 2015 wordt hier niet vastgelegd welke doelgroepen
precies centraal dienen te staan, dan wel welke indicatoren toegepast dienen te worden. Dit
wordt bepaald in een apart jaarlijks overleg tussen (vertegenwoordigers van) de corporaties en
gemeenten uit de regio Rotterdam. De provincie ontvangt ook een uitnodiging om zich bij dit
overleg te laten vertegenwoordigen. Hiermee wordt het mogelijk om gedurende de looptijd van de
verordening op diverse actualiteiten in te spelen. Daarnaast geldt dat corporaties op grond van
andere regelgeving sowieso verplicht zijn om de ontwikkeling van de woningvoorraad en/of de
huisvesting van diverse doelgroepen) te monitoren. De bepalingen zoals opgenomen in deze
artikelen maken het overigens mogelijk dat zowel corporaties als gemeenten zich laten vertegen-
woordigen, bijvoorbeeld door elkaar of in geval van de corporaties door een orgaan als de
Maaskoepel.

Met artikel 2.5.3 is eveneens beoogd tijdens het kalenderjaar de toepassing van bindingseisen te
agenderen om tijdig (= tijdens het kalenderjaar en niet na afloop ervan) bijsturingsmaatregelen te
kunnen treffen.

Paragraaf 2.6    Standplaatsen en woonwagens
Artikel 2.6.1.   Werkingsgebied
Artikel 2.6.2.   Wachtlijst van standplaatszoekenden
Artikel 2.6.3.   Inschrijving
Artikel 2.6.4.   Vervallen van de inschrijving
Artikel 2.6.5.   Toewijzing van standplaatsen
Artikel 2.6.6.   Verbodsbepaling
Artikel 2.6.7.   Overgangsbepaling




                                                20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Toelichting:
Het nieuwe beleidskader voor gemeentelijk woonwagen- en standplaatsenbeleid van Binnenlandse
Zaken – o.a. gericht op gelijke behandeling en het afschaffen van het uitsterfbeleid – is de
concrete aanleiding om woonwagens(standplaatsen) niet langer uit te sluiten als vergunning-
plichtige wooneenheid. Dat betekent dat woningzoekenden die zo’n woonruimte zoeken, zich
vanaf 1 juli 2020 in dienen te schrijven bij WoonnetRijnmond (artikel 2.6.7, onder a); het is aan
elke gemeente om woningzoekenden die bij het ingaan van deze verordening al op een
gemeentelijke wachtlijst staan, op het inschrijven bij WoonnetRijnmond te attenderen binnen
twee maanden na inwerkingtreding van de verordening.

Gemeenten blijven zelf verantwoordelijk voor de te hanteren toewijzingsregels bij woonwagens en
standplaatsen.

Hoofdstuk 3. Overgangs- en slotbepalingen

Artikel   3.1.   Overgangsrecht urgentie- en herhuisvestingsverklaringen
Artikel   3.2.   Evaluatie van de verordening
Artikel   3.3.   Citeertitel
Artikel   3.4.   Inwerkingtreding en vervallen van de verordening

Toelichting:
Geen nadere toelichting.




                                               21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>Bijlage I: Urgentie- en herhuisvestingssysteem

Paragraaf 1. Algemeen
Paragraaf 2. Procedure urgentieverklaring
Paragraaf 3. Inhoud van een urgentieverklaring
Paragraaf 4. Zoeken door en bemiddeling van de houder van een urgentie-
               verklaring
Paragraaf 5. De urgentiegronden
Paragraaf 6. De herhuisvestingsverklaring

Toelichting:
Voor een meer gedetailleerde toelichting op het urgentie- en herhuisvestingsysteem wordt
doorverwezen naar het separaat opgestelde Handboek Urgentie.

De urgentieregeling is nadrukkelijk bedoeld als het laatste vangnet om een huishouden met een
huisvestingsprobleem snel aan een (andere) woning te helpen. Dit komt in diverse onderdelen van
de urgentieregeling tot uitdrukking, niet in de laatste plaats door de opgenomen weigeringsgrond:
een urgentieverklaring wordt geweigerd als de aanvrager het huisvestingsprobleem redelijkerwijs
op een andere wijze kan oplossen. De urgentie-verlenende bestuursorganen kunnen daar in hun
uitvoeringsbeleid nadere invulling aan geven. De inkomenseis (voor een reguliere urgentie niet
zijnde herhuisvestingsurgentie moet men tot de EU-doelgroep behoren) en de bepalingen dat
urgentie niet kan worden toegekend als er een voorliggende voorziening is, beperken het beroep
op deze regeling.

Zoals bij de beschrijving van de rangordebepaling reeds aangegeven, hebben urgenten geen
absolute urgentie. Zij kunnen voor bepaalde bemiddelingsmodellen uitgesloten worden. Het is
immers denkbaar dat de absolute voorrang van houders van urgentieverklaringen voor bepaalde
woonruimtebemiddelingsmodellen verstorend werkt. Ook is het denkbaar dat bepaalde woon-
ruimtebemiddelingsmodellen niet geschikt zijn om een urgente woningzoekende snel aan woon-
ruimte te helpen. Is dat het geval, dan kan de urgentieverlener bepalen dat de urgentieverklaring
niet van toepassing is bij woonruimte die via zo'n model te huur wordt aangeboden. Dit wordt op
de urgentieverklaring vermeld. Het volgende is van belang:
     de uitsluiting moet voldoende duidelijk zijn: de houder van de urgentieverklaring moet
        eenvoudig kunnen bepalen voor welke woonruimtebemiddelingsmodellen zijn urgentie-
        verklaring niet gebruikt kan worden;
     de uitsluiting moet gemotiveerd worden: het moet de houder van de urgentieverklaring
        duidelijk zijn waarom zijn urgentieverklaring niet gebruikt kan worden bij bepaalde
        woonruimtebemiddelingsmodellen;
     urgentieverleners dienen te streven naar een uniforme uitvoering van dit artikel.

In de urgentieregeling is in artikel 4.4 geregeld dat een vergunninghouder wordt gelijkgesteld met
de houder van een urgentieverklaring vanaf het moment waarop de vergunninghouder ingevolge de
in artikel 28 van de Huisvestingswet 2014 bedoelde taakstelling gehuisvest dient te worden door
een regiogemeente. Indien een gemeente op een andere wijze de wettelijke taakstelling kan
nakomen, bijvoorbeeld door woningen of een woonvoorziening buiten de corporatievoorraad voor
vergunninghouders beschikbaar te stellen, dan is dat te zien als een voorliggende voorziening. Het




                                                22
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>is niet nodig om hiervoor artikel 4.4 te schrappen, en tevens onwenselijk omdat hierdoor
verschillen tussen gelijkluidend bedoelde lokale verordeningen ontstaan.

Het zoekgebied van de urgent woningzoekende is in principe de hele regio. Daarop zijn de
volgende uitzonderingen van toepassing:
     wanneer iemand een specifieke afhankelijkheid heeft van een bepaalde kern of gemeente
       en het vanuit maatschappelijk en/of sociaal economisch oogpunt niet wenselijk is dat deze
       persoon naar een andere kern of gemeente verhuist, kan deze binding specifiek in het
       zoekprofiel worden opgenomen;
     wanneer het een vergunninghouder betreft die in het kader van een taakstelling in een
       specifieke gemeente gehuisvest dient te worden, geldt als zoekgebied de regiogemeente
       die de taakstelling heeft gekregen.

In het kader van de regelgeving voor ‘passend toewijzen’ (onderdeel van de Woningwet) is in de
urgentieregeling bij de bepalingen over het zoekprofiel vermeld dat in de omschrijving van het
woonruimtetype ook de maximale huurprijs zal worden opgenomen, waarbij de woonruimte
passend wordt geacht voor het huishoudinkomen van de aanvrager van de urgentie.

Bij de bepalingen over het zoekprofiel is daarnaast de mogelijkheid vermeld om in het zoekprofiel
een tweede woonruimtetype op te nemen. Dit dient specifiek voor gemeenten met een sterk
eenzijdig woningaanbod, bestaande uit juist de woningtypen die in principe zijn uitgesloten van
het “standaard woonruimtetype”, te weten eengezinswoningen en benedenwoningen. Het zou voor
urgenten immers anders zeer lastig worden om snel in de betreffende gemeente in de urgente
huisvestingsbehoefte te kunnen voorzien. Het tweede woonruimtetype is overigens alleen van
toepassing in de tweede fase van de urgentie en bovendien op woonruimte gelegen in de gemeente
van het college van burgemeester en wethouders dat de urgentieverklaring verleend heeft.

Er zijn mogelijkheden om een urgent woningzoekende direct in de 2 e fase op te nemen dan wel in
de 1e fase al een directe aanbieding te doen, ofwel vanuit (na)zorg-overwegingen ofwel omdat
iemand strikt aan een woonplaats gebonden is en zelfzoeken niet snel genoeg tot een woning zou
leiden in die woonplaats. Naar verwachting zal o.m. voor de huisvesting van vergunninghouders in
de praktijk vaak ervoor gekozen worden om het huishouden in kwestie niet eerst zelf te laten
zoeken, maar gelijk een directe aanbieding te doen.

De urgent woningzoekende wordt aan het einde van de eerste fase "afgerekend" op zijn/haar
reacties op aangeboden woonruimten die voldoen aan het geldende slaapkamertal, het woon-
ruimtetype en de urgentieregio van de urgentieverklaring. Van de urgent woningzoekende wordt
actief en serieus zoekgedrag gevraagd, juist omdat er sprake is van een urgent huisvestings-
probleem. Het minimale aantal reacties is verhoogd, van eenmaal per maand naar eenmaal per
week (dus minstens twaalf reacties in drie maanden tijd). Dat heeft te maken met het vaker en
sneller wisselend aanbod dan in het verleden (de veertiendaagse advertentiekrant) en de digitale
reactiemogelijkheden. Indien er in de eerste fase minder dan 12 woonruimten zijn geadverteerd
die voldoen aan de punten uit de urgentieverklaring, dan kan een urgent woningzoekende niet
verantwoordelijk gehouden worden voor het minder dan twaalf keer reageren. Het is ook mogelijk
dat er meer dan twaalf geschikte woonruimten werden aangeboden maar dat een urgent woning-
zoekende door bijzondere omstandigheden niet in de gelegenheid was om te reageren, en er ook
niet namens hem of haar gereageerd kon worden; dergelijke omstandigheden worden beoordeeld



                                                23
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>en meegewogen bij het overgaan naar de 2 e fase, in het contact tussen urgent woningzoekende en
urgentieverlener.

De procedure rond de herhuisvestingsverklaring is opgenomen in een aparte paragraaf aangezien
deze afwijkt van de procedure rond de “reguliere” urgentieverklaring. De procedure is aangepast.
Daarnaast is in artikel 2.2 van Bijlage I nadrukkelijk bepaald dat alleen huurders van corporaties in
aanmerking komen voor een herhuisvestingsverklaring. Huurders van particuliere verhuurders
kunnen bij herhuisvesting terecht bij de eigen verhuurder, welke op grond van het Burgerlijk
Wetboek/Huurrecht de plicht heeft tot herhuisvesting bij bijvoorbeeld sloop.

Vanuit de praktijk zijn voorbeelden aangedragen van herhuisvesting die wordt bemoeilijkt door de
regel dat een gelijkwaardig woonruimtetype in het zoekprofiel moet worden opgenomen, ongeacht
of dat leidt tot een passende oplossing voor de herhuisvestingskandidaat. In het tweede lid van
artikel 6.2 is om die reden een mogelijkheid gecreëerd om ook een niet gelijkwaardig woonruimte-
type in het zoekprofiel op te nemen omdat het tot een passender oplossing vanuit het gezichtspunt
van de woningzoekende kan leiden. Te denken valt aan het oudere huishouden dat woonachtig is in
een kleine eengezinswoning waar de trap naar de slaapverdieping een probleem wordt, en dat
meer gebaat is bij een gelijkvloers appartement. Of het huishouden waar de meeste kinderen het
grote huis uit zijn, en de ouders liever een kleine, moderne woning prefereren.

Een aantal onderdelen van paragraaf 5.5 verdient nog nadere toelichting:
     De bepalingen bij de urgentiegronden woonlasten (artikel 5.3) en mantelzorg (artikel 5.6)
       bieden ruimte voor nadere uitwerking in beleid. Dit is gebeurd in het Handboek Urgentie.
     Opvanginstellingen zoals bedoeld in artikel 5.7 zijn niet nader gedefinieerd in de
       verordening. Het kan hier gaan om diverse typen instellingen waar onzelfstandig wordt
       gewoond, waaronder penitentiaire inrichtingen, psychiatrische instellingen,
       doorstroomhuizen etc. en om diverse soorten regelingen en wetten op grond waarvan
       opvang of uitstroom uit de opvang plaats vindt.
     Duidelijker dan voorheen wordt de rol van de herkomstgemeente geformuleerd om een
       voormalige inwoner die in een andere gemeente in een opvanginstelling is opgenomen en
       vandaaruit mag verhuizen naar een zelfstandige woning, weer op te nemen, tenzij dit niet
       goede komt aan zijn/haar toekomst.

Tot slot verdient ook de hardheidsclausule nog een nadere toelichting. Met het opnemen van
hardheidsclausules in regelgeving moet zeer grote terughoudendheid worden betracht. Om op
grond van de hardheidsclausule een urgentieverklaring te kunnen toewijzen, moet aan de volgende
voorwaarden worden voldaan:
a) weigering moet leiden tot een schrijnende situatie; en
b) er is sprake van bijzondere, bij het vaststellen van de verordening onvoorziene,
     omstandigheden die gelet op het doel van de verordening redelijkerwijs toch een grond voor
     de verlening van een urgentieverklaring zouden kunnen zijn.
Verder moet de urgentieverlener jaarlijks verslag doen van de gevallen waarin hij de
hardheidsclausule heeft toegepast. Dit is van belang, omdat de toepassing van de
hardheidsclausule een indicatie geeft van de mate waarin de verordening adequaat is.

Bijlage II: Urgentieregio’s




                                                 24
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Toelichting:
De hier genoemde urgentieregio’s zijn ruimer geformuleerd dan in de Verordening Woonruimte-
bemiddeling 2015 door delen van Rotterdam in twee urgentieregio’s op te nemen. De nieuwe
indeling stelt Rotterdam in staat urgenten eenvoudiger binnen de eigen gemeente te bemiddelen
én houdt tegelijk de logische (op basis van verhuisbewegingen te constateren) relaties in de regio
voor de woningzoekende in stand.




                                                25
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Bijlage A.:    Werkwijze verlening huisvestingsvergunning onder Verordening
               Woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2020

Paragraaf 2.3 van de verordening beschrijft de vereisten, bevoegdheden, aanvraag, inhoud en
beoordelingsgronden van de vergunning. Een vergunning kan alleen efficiënt verleend worden als
dit gebeurt door de corporatie. Gelijktijdig met het aangaan van de huurovereenkomst, wordt de
vergunning dan verleend. Gemeente hoeft dan geen aparte werkprocessen en loket in te richten.
Woningzoekenden hoeven geen twee loketten af om een woning te huren. En het kost corporaties
geen extra bemiddelingsdagen. De onderstaande stappen moeten hiervoor doorlopen worden.

Stap 1: mandaatverlening
a.      College van B&W verleent mandaat aan de directie van de corporatie, met de mogelijkheid
om ondermandaat te verlenen. (Actie gemeenten)
b.      De directie van de corporatie verleent ondermandaat (generiek, bijvoorbeeld op functie
van de medewerkers die de huurovereenkomsten ondertekenen). Voor het verlenen van het
ondermandaat is een besluit nodig. Dit kan bijvoorbeeld in het procuratiedocument van een
corporatie worden opgenomen. (Actie corporaties)

Stap 2: aanvraag vergunning
a.      De woningzoekende overlegt voor de aanvraag dezelfde stukken die voor het reguliere
verhuurproces nodig zijn. Dit zijn:
- IBRI formulier;
- uittreksel Basis Registratie Persoonsgegevens (BRP) als de aanvrager buiten betreffende
    gemeente woont. Of controle als er online toegang tot BRP is bij aanvrager van binnen
    gemeente;
- geldig identiteitsbewijs.

Stap 3: verlening van de vergunning
In de huurovereenkomst wordt een artikel over de huisvestingsvergunning opgenomen.

Tekstvoorstel:
Artikel (NUMMER) Huisvestingsvergunning
1. Voor het in gebruik nemen en geven van deze woning is op grond van de huisvestings-
    verordening een huisvestingsvergunning nodig. Huurder vraagt de huisvestingsvergunning door
    ondertekening van de huurovereenkomst.
2. Gezien de aanvraag namens huurder ingediend en gelet op de Huisvestingswet 2014 en de
    huisvestingsverordening komt huurder als eerste in aanmerking voor de benodigde huisvestings-
    vergunning. Er zijn geen redenen bekend waarom de huisvestingsvergunning in dit geval
    geweigerd moet worden.
3. Bij ondertekening van deze huurovereenkomst namens de corporatie wordt de huisvestings-
    vergunning geacht te zijn verleend namens het college van burgemeester en wethouders.
4. Een belanghebbende kan bezwaar maken tegen dit besluit. Het bezwaarschrift moet
    binnen zes weken na de dag van bekendmaking ingediend zijn bij de Bezwarencommissie
    Huisvesting regio Rotterdam of college van burgemeester en wethouders.
Eventueel kan de corporatie de bovenstaande tekst niet in de huurovereenkomst zelf opnemen,
maar in een bijlage daarbij. De bijlage moet dan wel ondertekend worden namens het college van
burgemeester en wethouders, door de daartoe bevoegde corporatiemedewerker.



                                               26
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Stap 4: monitoring gemeente
De gemeente volgt de verlening van de huisvestingsvergunningen via de reguliere monitor
woonruimtebemiddeling. Uit de monitor blijkt of de afspraken uit de prestatieafspraken zijn
nagekomen en of bijstelling nodig is.




                                               27
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>Bijlage B. Stroomschema’s voorrangsbepaling o.g.v. artikel 2.3.6 t/m 2.3.10

BEMIDDELINGSMODEL WAARBIJ URGENTIE WEL VAN TOEPASSING IS




                                              28
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>BEMIDDELINGSMODEL WAARBIJ URGENTIE NIET VAN TOEPASSING IS




                                         29
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>Bijlage C. Werkwijze experimenten

Deze bijlage beschrijft de werkwijze voor de toepassing van artikel 2.4.1. inzake de
experimentenregeling.

Stap 1: Opstellen van een experimentenovereenkomst
Nadat de betrokken gemeente(n) en corporatie(s) zich een beeld hebben gevormd van het uit te
voeren experiment, stellen zij een experimentenovereenkomst op. Daarin worden de volgende
vragen beantwoord:

Vragen over het doel en de opzet van het experiment:
Vraag 1: Welke nieuwe ideeën over woonruimtebemiddeling willen partijen onderzoeken op
effectiviteit (resultaat) en haalbaarheid (uitvoeringsaspecten)?
Vraag 2: Hoe gaan partijen dat doen? Vorm een beeld van de globale werking van de woonruimte-
bemiddeling door het experiment (of wel: ga na hoe tijdens een experiment de “match” tussen
woningzoekende en woning tot stand komt).
Vraag 3: Op welk deel van de woningmarkt heeft het experiment betrekking? “Deel” kan zowel
slaan op een geografisch deel als op een categoriaal deel van de woningmarkt.
Vraag 4: Hoelang gaat het experiment duren (let wel: de verordening stelt de werkingsduur op
maximaal 2 jaar)? En waarom wordt voor die duur gekozen?
Vraag 5: Wanneer kan het experiment starten? Plan de voorbereiding van het experiment. Hou
rekening met de diverse overleggen en de goedkeuringsprocedure.

Vragen over de werking van het experiment:
Vraag 6: Welke onderdelen van de Verordening woonruimtebemiddeling vormen waarschijnlijk een
belemmering voor het experiment? Van welke regels wil men afwijken? Omschrijf daarbij de
tijdens het experiment geldende woonruimtebemiddelingsregels.
Vraag 7: Welke groepen woningzoekenden worden waarschijnlijk benadeeld door de tijdens het
experiment geldende woonruimtebemiddelingsregels? Hoe ernstig is die benadeling?

Vragen over de verantwoordelijkheid voor en de begeleiding en evaluatie van het experiment
Vraag 8: Wie is verantwoordelijk voor en belast met de uitvoering van het experiment?
Vraag 9: Wanneer is het experiment “geslaagd”? Sluiten de criteria voor een “geslaagd
experiment” goed aan bij de te onderzoeken nieuwe ideeën? NB. Ook het evalueren van de
voorbereiding van een experiment kan leerzaam zijn: hebben de betrokken partijen op “handige”
momenten goede afspraken gemaakt (bijvoorbeeld over het indieningsmoment) en op welke wijze
zijn deze afspraken nagekomen?
Vraag 10: Hoe, wanneer en door wie wordt het experiment geëvalueerd? Vindt evaluatie ook
tussentijds plaats? Hoe wordt tijdens het experiment de informatie, nodig voor de evaluatie,
verzameld?




                                                30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>Stap 2: Leg de concept-experimentovereenkomst ter afstemming voor aan de Subregiotafel Wonen
en aan de voorzitter van het SvWrR.
Omdat het experiment een breder effect kan hebben dan alleen op de lokale woningmarkt van de
betrokken gemeente(n), is het in de Verordening Woonruimtebemiddeling verplicht gesteld om ook
met de andere gemeente(n) in de betreffende subregio(‘s) de inhoud van de concept-
experimentenovereenkomst af te stemmen. Dit gebeurt op de betreffende Subregiotafel Wonen of,
bij overschrijding van de subregio-grenzen, op de Regiotafel.

Omdat het een afwijking van de standaardregels van de Verordening Woonruimtebemiddeling
betreft is het vervolgens ook wenselijk de concept-experimentovereenkomst voor te leggen aan de
voorzitter van het SvWrR. Deze kan zo immers het totaalzicht houden op alle tijdelijke afwijkingen
van de standaardregels en beoordelen of een goede toepassing is gegeven aan het gestelde in
artikel 2.4.1 van de Verordening woonruimtebemiddeling.

Stap 3: Vaststellen van de experimentovereenkomst en ondertekening
Na afstemming van de concept-experimentovereenkomst aan de Subregiotafel Wonen en
vervolgens met de SvWrR-voorzitter kunnen de betrokken corporaties en gemeenten de
experimentenovereenkomst vaststellen en ondertekenen.

Het vaststellen en ondertekenen van de experimentenovereenkomst is een bevoegdheid van het
college van burgemeester en wethouders van de betrokken gemeente(n) omdat het gaat over de
uitvoering van het gestelde in de Verordening woonruimtebemiddeling.

Stap 4: Evaluatie en eventueel vervolg op experiment
Een experiment wordt in ieder geval na afloop geëvalueerd, soms ook tussentijds. De
experimentenovereenkomst beschrijft hoe, wanneer en door wie de evaluatie plaatsvindt. De
evaluatie van een experiment is het belangrijkste instrument om na te gaan of de toegepaste
nieuwe ideeën over woonruimtebemiddeling daadwerkelijk resultaat hebben en uitvoerbaar zijn.
Daarnaast biedt een evaluatie andere gemeenten en corporaties inzicht in kansen en knelpunten
bij het houden van experimenten. Het breder delen van de evaluatie in de overige delen van de
regio is dan ook zeker
aan te raden.

Na afloop van het experiment zal op grond van de evaluatie bepaald moeten worden of het
wenselijk is hetgeen in het experiment onderzocht is meer gangbare praktijk te maken en daarom
de regels Verordening Woonruimtebemiddeling aan te passen. Wanneer aanpassing van de
Verordening Woonruimtebemiddeling gewenst is, zijn de gemeenten gehouden aan hetgeen
daarover is afgesproken in de bestuursovereenkomst Samenwerkingsverband Wonen Regio
Rotterdam.

20200325PG




                                                31
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>