<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Modelverordening maatschappelijke ondersteuning 2015 – inclusief actualisatie februari 2015

Leeswijzer modelbepalingen
- […] of (bijvoorbeeld) [tijdstip] = door gemeente in te vullen, zie bijvoorbeeld artikel 6, tweede lid.
- [iets OF iets] = door gemeente te kiezen, zie bijvoorbeeld artikel 19, tweede lid.
- [iets] = facultatief, zie bijvoorbeeld artikel 3 of artikel 7, eerste lid, laatste volzin.
- [(iets)] = een voorbeeld ter illustratie of uitleg voor gemeente, zie bijvoorbeeld artikel 15, derde lid.
- Combinaties zijn ook mogelijk, zie bijvoorbeeld artikel 17 voor een bepaling die zowel facultatief is
als dat deze nog ingevuld moet worden.
- Ook wordt er gewerkt met varianten waaruit gekozen kan worden. Hierbij kan het voorkomen dat de
ene variant uit meer artikelen of artikelleden bestaat dan een andere variant. Zie bijvoorbeeld artikel 2;
variant B bestaat uit de artikelen 2 tot en met 7, terwijl de variant A uit één artikel bestaat.

Nadere uitleg is opgenomen in de implementatiehandleiding, onderdeel van de bij deze
modelverordening behorende ledenbrief.

De raad van de gemeente [naam gemeente];
gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van [datum en nummer];
gelet op de artikelen 2.1.3, 2.1.4, [eerste, tweede,] derde en zevende lid, [2.1.5, eerste lid,] 2.1.6,
[2.1.7, 2.3.6, vierde lid,] en 2.6.6, eerste lid, van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015;
gezien het advies van [naam commissie];
overwegende dat burgers een eigen verantwoordelijkheid dragen voor de wijze waarop zij hun leven
inrichten en deelnemen aan het maatschappelijk leven; dat van burgers verwacht mag worden dat zij
elkaar daarin naar vermogen bijstaan; dat burgers die zelf, dan wel samen met personen in hun
omgeving onvoldoende zelfredzaam zijn of onvoldoende in staat zijn tot participatie, een beroep
moeten kunnen doen op ondersteuning door de gemeente, zodat zij zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kunnen blijven wonen; dat het noodzakelijk is om regels vast te stellen ter uitvoering van
het beleidsplan als bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet met betrekking tot de ondersteuning bij de
versterking van de zelfredzaamheid en participatie van personen met een beperking of met
chronische psychische of psychosociale problemen, beschermd wonen en opvang, en dat het
noodzakelijk is om de toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een
beperking te bevorderen en daarmee bij te dragen aan het realiseren van een inclusieve samenleving;

besluit vast te stellen de Verordening maatschappelijke ondersteuning [naam gemeente] 2015

Artikel 1. Begripsbepalingen
In deze verordening en de daarop berustende bepalingen wordt verstaan onder:
- algemeen gebruikelijke voorziening: voorziening die niet speciaal is bedoeld voor mensen met een
beperking en die algemeen verkrijgbaar is en niet of niet veel duurder is dan vergelijkbare producten;
- andere voorziening: voorziening anders dan in het kader van de Wet maatschappelijke
ondersteuning 2015;
- bijdrage: bijdrage als bedoeld in artikel 2.1.4, eerste lid, van de wet;
[- gesprek: gesprek in het kader van het onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;]
- hulpvraag: behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van
de wet;
[- melding: melding aan het college als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet;]
- pgb: persoonsgebonden budget als bedoeld in artikel 1.1.1 van de wet;
- wet: Wet maatschappelijke ondersteuning 2015.

Variant A (raad delegeert aan college de vaststelling van procedureregels)
Artikel 2. Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuning
Het college bepaalt met inachtneming van de artikelen 2.3.1 tot en met 2.3.5 van de wet bij nadere
regeling op welke wijze in samenspraak met de cliënt wordt vastgesteld of de cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking
komt.

Variant B (raad stelt procedureregels in de artikelen 2 tot en met 7 van de verordening vast)
Artikel 2. Melding hulpvraag
1. Een hulpvraag kan door of namens een cliënt bij het college worden gemeld.


                                                                                                         1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>2. Het college bevestigt de ontvangst van een melding schriftelijk.
[3. In spoedeisende gevallen als bedoeld in artikel 2.3.3 van de wet treft het college na de melding
onverwijld een tijdelijke maatwerkvoorziening in afwachting van de uitkomst van het onderzoek.]

[Artikel 3. Cliëntondersteuning
1. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen een beroep kunnen doen op kostenloze
cliëntondersteuning, waarbij het belang van de cliënt uitgangspunt is.
2. Het college wijst de cliënt en zijn mantelzorger voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste
lid, van de wet, op de mogelijkheid gebruik te maken van gratis cliëntondersteuning.]

Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
1. Het college verzamelt alle voor het onderzoek, bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet, van
belang zijnde en toegankelijke gegevens over de cliënt en zijn situatie en maakt zo spoedig mogelijk
met hem een afspraak voor een gesprek.
[2. Voor het gesprek verschaft de cliënt het college alle overige gegevens en bescheiden die naar het
oordeel van het college voor het onderzoek nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking
kan krijgen. De cliënt verstrekt in ieder geval een identificatiedocument als bedoeld in artikel 1 van de
Wet op de identificatieplicht ter inzage.]
3. Als de cliënt genoegzaam bekend is bij de gemeente, kan het college in overeenstemming met de
cliënt afzien van een vooronderzoek als bedoeld in het eerste [en tweede] lid.
[4. Het college brengt de cliënt op de hoogte van de mogelijkheid om een persoonlijk plan als bedoeld
in artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet op te stellen en stelt hem gedurende zeven dagen na de
melding in de gelegenheid het plan te overhandigen.]

Artikel 5. Gesprek
1. Het college onderzoekt in een gesprek tussen deskundigen en de degene door of namens wie de
melding is gedaan, dan wel diens vertegenwoordiger en waar mogelijk met de mantelzorger of
mantelzorgers en desgewenst familie, zo spoedig mogelijk en voor zover nodig:
   a. de behoeften, persoonskenmerken en voorkeuren van de cliënt;
   b. het gewenste resultaat van het verzoek om ondersteuning;
   c. de mogelijkheden om op eigen kracht of met gebruikelijke hulp of algemeen gebruikelijke
   voorzieningen zijn zelfredzaamheid of zijn participatie te handhaven of te verbeteren, of te voorzien
   in zijn behoefte aan beschermd wonen of opvang;
   d. de mogelijkheden om met mantelzorg of hulp van andere personen uit zijn sociaal netwerk te
   komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of te voorzien in zijn behoefte
   aan beschermd wonen of opvang;
   e. de behoefte aan maatregelen ter ondersteuning van de mantelzorger van de cliënt;
   f. de mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening, zoals opgenomen in
   het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, of door het verrichten van maatschappelijk
   nuttige activiteiten te komen tot verbetering van zijn zelfredzaamheid of zijn participatie, of de
   mogelijkheden om met gebruikmaking van een algemene voorziening te voorzien in zijn behoefte
   aan beschermd wonen of opvang;
   g. de mogelijkheden om door middel van samenwerking met zorgverzekeraars en zorgaanbieders
   als bedoeld in de Zorgverzekeringswet en partijen op het gebied van publieke gezondheid,
   jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen, te komen tot een zo goed mogelijk
   afgestemde dienstverlening met het oog op de behoefte aan verbetering van zijn zelfredzaamheid
   of zijn participatie of aan beschermd wonen of opvang;
   h. de mogelijkheid om een maatwerkvoorziening te verstrekken;
   i. welke bijdragen in de kosten de cliënt met toepassing van het bepaalde bij of krachtens artikel
   2.1.4 van de wet verschuldigd zal zijn, en
   j. de mogelijkheden om te kiezen voor de verstrekking van een pgb, waarbij de cliënt in
   begrijpelijke bewoordingen wordt ingelicht over de gevolgen van die keuze.
2. Als de cliënt een persoonlijk plan als bedoeld in artikel 4, vierde lid, aan het college heeft
overhandigd, betrekt het college dat plan bij het onderzoek, bedoeld in het eerste lid.
3. Het college informeert de cliënt over de gang van zaken bij het gesprek, diens rechten en plichten
en de vervolgprocedure en vraagt de cliënt toestemming om zijn persoonsgegevens te verwerken.
4. Als de hulpvraag genoegzaam bekend is, kan het college onverminderd het bepaalde in artikel
2.3.2 van de wet, in overleg met de cliënt afzien van een gesprek.




                                                                                                           2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Artikel 6. Verslag
1. Het college zorgt voor schriftelijke verslaglegging van het onderzoek.
2. Binnen […] werkdagen na het gesprek verstrekt het college aan de cliënt een verslag van de
uitkomsten van het onderzoek.

Variant A (simpele uitwerking in één lid)
3. Opmerkingen of latere aanvullingen van de cliënt worden aan het verslag toegevoegd.

Variant B (gedetailleerde uitwerking in drie leden)
3. De cliënt tekent het verslag voor gezien of akkoord en zorgt ervoor dat een getekend exemplaar
binnen […] werkdagen wordt geretourneerd aan de contactpersoon waarmee hij het gesprek heeft
gevoerd.
4. Als de cliënt tekent voor gezien, kan hij daarbij tevens aangeven wat de reden is waarom hij niet
akkoord is.
5. Als de cliënt van mening is dat hij in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening, kan hij dit
aangeven op het door hem ondertekende verslag.

Artikel 7. Aanvraag
1. Een cliënt of zijn gemachtigde of vertegenwoordiger kan een aanvraag om een
maatwerkvoorziening schriftelijk indienen bij het college. [Een aanvraag wordt ingediend door middel
van een door het college vastgesteld aanvraagformulier.]
[2. Het college kan een ondertekend verslag van het gesprek aanmerken als aanvraag als de cliënt
dat op het verslag heeft aangegeven.]

Artikel 8. Criteria voor een maatwerkvoorziening
[1. Het college neemt het verslag als uitgangspunt voor de beoordeling van een aanvraag om een
maatwerkvoorziening.]
2. Een cliënt komt in aanmerking voor een maatwerkvoorziening:
    a. ter compensatie van de beperkingen in de zelfredzaamheid of participatie die de cliënt
    ondervindt, voor zover de cliënt deze beperkingen naar het oordeel van het college niet op eigen
    kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale
    netwerk dan wel met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke voorzieningen of algemene
    voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert, rekening houdend
    met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende bijdrage aan het
    realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie
    en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kan blijven, of
    b. ter compensatie van de problemen bij het zich handhaven in de samenleving van de cliënt met
    psychische of psychosociale problemen en de cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, al dan niet
    in verband met risico’s voor zijn veiligheid als gevolg van huiselijk geweld, voor zover de cliënt
    deze problemen naar het oordeel van het college niet op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met
    mantelzorg of met hulp van andere personen uit zijn sociale netwerk dan wel met gebruikmaking
    van algemene voorzieningen kan verminderen of wegnemen. De maatwerkvoorziening levert,
    rekening houdend met de uitkomsten van het in artikel 5 bedoelde onderzoek, een passende
    bijdrage aan het voorzien in de behoefte van de cliënt aan beschermd wonen of opvang en aan het
    realiseren van een situatie waarin de cliënt in staat wordt gesteld zo zich snel mogelijk weer op
    eigen kracht te handhaven in de samenleving.
[3. Als het college van oordeel is dat een cliënt zijn hulpvraag redelijkerwijs van te voren had kunnen
voorzien en met zijn beslissing had kunnen voorkomen, kan het college besluiten dat de cliënt niet in
                                                                                                        1
aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening met betrekking tot zelfredzaamheid of participatie.]
4. Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is ter vervanging van een eerder door het college
verstrekte voorziening, wordt deze slechts verstrekt als de eerder verstrekte voorziening technisch is
afgeschreven,
    a. tenzij de eerder verstrekte voorziening verloren is gegaan als gevolg van omstandigheden die
    niet aan de cliënt zijn toe te rekenen;
    b. tenzij de cliënt geheel of gedeeltelijk tegemoet komt in de veroorzaakte kosten, of
    c. als de eerder verstrekte voorziening niet langer een oplossing biedt voor de behoefte van de
    cliënt aan maatschappelijke ondersteuning.

1
 Op 13 februari 2015 is dit derde lid ter vervanging van het oorspronkelijke derde lid ingevoegd. Zie
voor meer informatie de daarbij gepubliceerde ledenbrief.

                                                                                                         3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>5. Als een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, verstrekt het college de goedkoopst adequate
voorziening.

[Artikel 9. Advisering
Het college kan een door hem daartoe aangewezen adviesinstantie om advies vragen als het dit van
belang acht voor de beoordeling van de aanvraag om een maatwerkvoorziening.]

Artikel 10. Inhoud beschikking
[1. In de beschikking tot verstrekking van een maatwerkvoorziening wordt in ieder geval aangegeven
of deze als voorziening in natura of als pgb wordt verstrekt en wordt tevens aangegeven hoe bezwaar
tegen de beschikking kan worden gemaakt.]
2. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in natura wordt in de beschikking in ieder geval
vastgelegd:
    a. welke de te verstrekken voorziening is en wat het beoogde resultaat daarvan is;
    b. wat de ingangsdatum en duur van de verstrekking is;
    c. hoe de voorziening wordt verstrekt, en indien van toepassing, en
    d. welke andere voorzieningen relevant zijn of kunnen zijn.
3. Bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening in de vorm van een pgb wordt in de beschikking
in ieder geval vastgelegd:
    a. voor welk resultaat het pgb kan worden aangewend;
    b. welke kwaliteitseisen gelden voor de besteding van het pgb;
    c. wat de hoogte van het pgb is en hoe hiertoe is gekomen;
    d. wat de duur is van de verstrekking waarvoor het pgb is bedoeld, en
    e. de wijze van verantwoording van de besteding van het pgb.
4. Als sprake is van een te betalen bijdrage wordt de cliënt daarover in de beschikking geïnformeerd.

Artikel 11. Regels voor pgb
[1. Het college verstrekt een pgb in overeenstemming met artikel 2.3.6 van de wet.]
2. Onverminderd artikel 2.3.6, tweede en vijfde lid, van de wet verstrekt het college geen pgb voor
zover de aanvraag betrekking heeft op kosten die de belanghebbende voorafgaand aan de indiening
van de aanvraag heeft gemaakt en niet meer is na te gaan of de ingekochte voorziening noodzakelijk
was.

Variant A (raad legt wijze van vaststellen hoogte pgb in de verordening vast)
3. De hoogte van een pgb:
   a. wordt bepaald aan de hand van een door de cliënt opgesteld plan over hoe hij het pgb gaat
   besteden;
   b. is toereikend om veilige, doeltreffende en kwalitatief goede diensten, hulpmiddelen,
   woningaanpassingen en andere maatregelen die tot de maatwerkvoorziening behoren, van derden
   te betrekken, en wordt indien nodig aangevuld met een vergoeding voor onderhoud en
   verzekering, en
   c. bedraagt niet meer dan de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate
   voorziening in natura.
   4. De hoogte van een pgb voor:
   a. een zaak wordt bepaald op ten hoogste de kostprijs van de zaak die de aanvrager op dat
   moment zou hebben ontvangen als de zaak in natura zou zijn verstrekt. Als de naturaverstrekking
   een tweedehands voorziening betreft, wordt de kostprijs daarop gebaseerd, met een looptijd gelijk
   aan de verkorte termijn waarop de zaak technisch is afgeschreven, rekening houdend met
   onderhoud en verzekering. Als de naturaverstrekking een nieuwe voorziening betreft, wordt de
   kostprijs daarop gebaseerd, rekening houdend met een eventueel door de gemeente te ontvangen
   korting en rekening houdend met onderhoud en verzekering;
   b. huishoudelijke hulp door een niet daartoe opgeleid persoon wordt bepaald per uur of per
   resultaat van een schoon huis op basis van het laagste tarief per uur of per resultaat van een
   schoon huis voor huishoudelijke hulp in natura door een niet daartoe opgeleid persoon werkzaam
   bij een door de gemeente gecontracteerde instelling.
   c. huishoudelijke hulp:
       1°. door een daartoe opgeleid persoon; of
       2°. waarvoor bijzondere deskundigheden zijn vereist;




                                                                                                      4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>   wordt per uur of per resultaat van een schoon huis bepaald op basis van het laagste tarief per uur
   of per resultaat van een schoon huis voor huishoudelijke hulp in natura door een daartoe opgeleide
   beroepskracht werkzaam bij een door de gemeente gecontracteerde instelling;
   d. individuele begeleiding door een niet daartoe opgeleid persoon die mantelzorger is of afkomstig
   is uit het sociale netwerk van de cliënt, wordt bepaald per uur op basis van het tarief per uur voor
   mantelzorgers in de Wet langdurige zorg;
   e. individuele begeleiding:
        1°. door een daartoe opgeleid persoon; of
        2°. waarvoor bijzondere deskundigheden zijn vereist;
   wordt per uur of per resultaat voor individuele begeleiding bepaald op basis van het laagste tarief
   per uur of per resultaat voor individuele begeleiding in natura door een daartoe opgeleide
   beroepskracht werkzaam bij een door de gemeente gecontracteerde instelling;
   f. begeleiding groep of dagbesteding met laag intensieve ondersteuning uitgevoerd door
   vrijwilligers met ondersteuning van een beroepskracht wordt per dagdeel of per groep bepaald op
   basis van het laagste tarief per dagdeel of per groep voor dergelijke begeleiding in natura door een
   daartoe opgeleide beroepskracht werkzaam bij een door de gemeente gecontracteerde instelling;
   g. gespecialiseerde dagbesteding met hoog intensieve ondersteuning uitgevoerd door daartoe
   opgeleide personen wordt per dagdeel of per groep bepaald op basis van het laagste tarief per
   dagdeel of per groep voor dergelijke begeleiding in natura door daartoe opgeleide beroepskrachten
   werkzaam bij een door de gemeente gecontracteerde instelling;
   h. kortdurend verblijf- en respijtzorg:
        1°. met laag intensieve ondersteuning uitgevoerd door vrijwilligers met ondersteuning van een
        beroepskracht, of
        2°. met hoog intensieve ondersteuning uitgevoerd door daartoe opgeleide personen;
   wordt per dagdeel of per resultaat voor kortdurend verblijf- en respijtzorg bepaald op basis van het
   laagste tarief per dagdeel of per resultaat voor kortdurend verblijf- en respijtzorg in natura door een
   daartoe opgeleide beroepskracht(en) werkzaam bij een door de gemeente gecontracteerde
   instelling;
   i. vervoer van en naar de dagbesteding wordt bepaald op basis van [het tarief voor vervoer per dag
   van en naar de dagbesteding dat is bepaald op grond van de Wet langdurige zorg OF de
   kilometervergoeding die uitgaat van de dichtst bij de woning van de cliënt gelegen geschikte
   dagbestedingslocatie EN/OF de ernst van de beperking die het reizen met het openbaar vervoer
   door de cliënt belemmert];
   j. taxikosten en rolstoeltaxikosten wordt bepaald op basis van een onderzoek naar marktconforme
   tarieven en uitgaande van een maximaal aantal kilometers per jaar;
   k. een autoaanpassing wordt bepaald op basis van het programma van eisen voor de aanpassing
   en de laagste kostprijs voor een vergelijkbare aanpassing in natura opgenomen in het door de
   gemeente gesloten contract met een leverancier van autoaanpassingen;
   l. verhuiskosten wordt bepaald op basis van:
        1°. de omvang van de verhuizing;
        2°. de keuze van de cliënt om al dan niet gebruik te maken van een erkende verhuizer, en
        3°. de laagste kostprijs van een verhuizing in natura opgenomen in het door de gemeente
        gesloten contract met een verhuizer;
   m. aanschaf en onderhoud van een sportrolstoel wordt bepaald op basis van het laagste tarief voor
   een sportrolstoel in natura opgenomen in het door de gemeente gesloten contract met een
   leverancier van hulpmiddelen;
   n. het bezoekbaar maken van een woning wordt bepaald op basis van:
        1°. de omvang van de aanpassing;
        2°. het programma van eisen voor de aanpassing;
        3°. de keuze van de cliënt om al dan niet gebruik te maken van een erkende aannemer, en
        4°. de laagste kostprijs voor het bezoekbaar maken van een woning opgenomen in het door de
        gemeente gesloten contract met een erkende aannemer

Variant B (raad delegeert bevoegdheid vaststellen hoogte pgb naar het college)
3. Het college bepaalt bij nadere regeling op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld.




                                                                                                        5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>Variant AA (raad stelt zelf voorwaarden vast voor pgb voor persoon uit sociaal netwerk, voor wat
betreft de nummering en verwijzingen wordt ervan uitgegaan dat hierboven voor variant B is gekozen)
5. Een cliënt aan wie een pgb wordt verstrekt, kan diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en
andere maatregelen onder de volgende voorwaarden betreffende het tarief, betrekken van een
persoon die behoort tot het sociaal netwerk:
   a. [dat deze persoon een lager tarief krijgt betaald voor zijn diensten dan het ingevolge het derde
   en vierde lid vastgestelde tarief OF dat deze persoon maximaal het op grond van de Wet
   langdurige zorg geldende pgb-uurtarief voor hulp van niet-professionele zorgverleners krijgt
   betaald voor zijn diensten], en
   b. dat tussenpersonen of belangbehartigers niet uit het pgb worden betaald.

Variant BB (raad delegeert bevoegdheid om voorwaarden te stellen aan pgb voor persoon uit sociaal
netwerk, voor wat betreft de nummering en verwijzingen wordt ervan uitgegaan dat hierboven voor
variant B is gekozen)
5. Het college bepaalt bij nadere regeling onder welke voorwaarden betreffende het tarief, een cliënt
aan wie een pgb wordt verstrekt de mogelijkheid heeft om diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen te betrekken van een persoon die behoort tot het sociaal
netwerk.

Artikel 12. Regels voor bijdrage in de kosten van maatwerkvoorzieningen en algemene
                 2
voorzieningen
1. Een cliënt is een bijdrage in de kosten verschuldigd:
    a. voor het gebruik van een algemene voorziening, niet zijnde cliëntondersteuning, en,
     b. voor een maatwerkvoorziening dan wel pgb, zolang hij van de maatwerkvoorziening gebruik
    maakt of gedurende de periode waarvoor het pgb wordt verstrekt, en afhankelijk van het inkomen
    en vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot.
2. De kostprijs van een maatwerkvoorziening en pgb wordt bepaald:
    a. door een aanbesteding;
    b. na een consultatie in de markt, of
    c. in overleg met de aanbieder.
3. In de gevallen, bedoeld in artikel 2.1.4, zevende lid, van de wet, worden de bijdragen voor een
maatwerkvoorziening of pgb door [instantie die zal innen] vastgesteld en geïnd.
4. Als de bijdrage voor een maatwerkvoorziening of pgb ten behoeve van een woningaanpassing voor
een minderjarige cliënt is verschuldigd, is de bijdrage verschuldigd door de onderhoudsplichtige
ouders, daaronder begrepen degene tegen wie een op artikel 394 van Boek 1 van het Burgerlijk
Wetboek gegrond verzoek is afgewezen, en degene die anders dan als ouder samen met de ouder
het gezag uitoefent over een cliënt.

Variant A (raad delegeert aan college de bevoegdheid om de hoogte van de bijdragen vast te stellen
voor algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen of pgb’s)
5. Het college bepaalt bij nadere regeling:
   a. voor welke algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, de cliënt een bijdrage is
   verschuldigd;
   b. wat per soort algemene voorziening de hoogte van deze bijdrage is;
   c. voor welke groep personen een korting op de bijdrage van toepassing is, en
   d. dat de bijdrage voor maatwerkvoorzieningen of pgb’s overeenkomstig artikel 3.1, tweede lid, van
   het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 wordt verlaagd, waarbij wordt bepaald welke afwijkende
   bedragen, percentages en inkomensbedragen worden gehanteerd.

Variant B (raad legt in de verordening de hoogte van de bijdrage voor algemene voorzieningen en
maatwerkvoorzieningen of pgb’s vast)
[Als gekozen wordt voor variant B, dan hier de tekst van artikel 3 en 4 van het Modelbesluit
maatschappelijke ondersteuning 2015 opnemen.]




2
 Op 13 februari 2015 is het oude tweede lid verwijderd omdat dit onderwerp (korting op de bijdrage
voor bepaalde groepen) al geregeld wordt via het vijfde lid (nieuw). Zie voor meer informatie de daarbij
gepubliceerde ledenbrief.

                                                                                                      6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
1. Aanbieders zorgen voor een goede kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten daaronder begrepen, door:
    a. het afstemmen van voorzieningen op de persoonlijke situatie van de cliënt;
    b. het afstemmen van voorzieningen op andere vormen van zorg;
    c. erop toe te zien dat beroepskrachten tijdens hun werkzaamheden in het kader van het leveren
    van voorzieningen handelen in overeenstemming met de professionele standaard;
    d. […], en
    e. […].
[2. Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen worden gesteld aan de kwaliteit
van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten daaronder
begrepen.]
3. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van deze
eisen door periodieke overleggen met de aanbieders, een jaarlijks cliëntervaringsonderzoek, en het zo
nodig in overleg met de cliënt ter plaatse controleren van de geleverde voorzieningen.

[Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweld
1. Het college treft een regeling voor het melden van calamiteiten en geweldsincidenten bij de
verstrekking van een voorziening door een aanbieder en wijst een toezichthoudend ambtenaar aan.
2. Aanbieders melden iedere calamiteit en ieder geweldsincident dat zich heeft voorgedaan bij de
verstrekking van een voorziening onverwijld aan de toezichthoudend ambtenaar.
3. De toezichthoudend ambtenaar, bedoeld in artikel 6.1, van de wet, doet onderzoek naar de
calamiteiten en geweldsincidenten en adviseert het college over het voorkomen van verdere
calamiteiten en het bestrijden van geweld.
4. Het college kan bij nadere regeling bepalen welke verdere eisen gelden voor het melden van
calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.]

Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
[1. Onverminderd artikel 2.3.8 van de wet doet een cliënt aan het college op verzoek of onverwijld uit
eigen beweging mededeling van alle feiten en omstandigheden, waarvan hem redelijkerwijs duidelijk
moet zijn dat deze aanleiding kunnen zijn tot heroverweging van een beslissing als bedoeld in artikel
2.3.5 of 2.3.6 van de wet.
2. Onverminderd artikel 2.3.10 van de wet kan het college een beslissing als bedoeld in artikel 2.3.5 of
2.3.6 van de wet herzien dan wel intrekken als het college vaststelt dat:
    a. de cliënt onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of
    volledige gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid;
    b. de cliënt niet langer op de maatwerkvoorziening of het pgb is aangewezen;
    c. de maatwerkvoorziening of het pgb niet meer toereikend is te achten;
    d. de cliënt niet voldoet aan de aan de maatwerkvoorziening of het pgb verbonden voorwaarden, of
    e. de cliënt de maatwerkvoorziening of het pgb niet of voor een ander doel gebruikt.]
3. Een beslissing tot verlening van een pgb kan worden ingetrokken als blijkt dat het pgb binnen […
(bijvoorbeeld zes maanden)] na uitbetaling niet is aangewend voor de bekostiging van de
voorziening waarvoor de verlening heeft plaatsgevonden.
[4. Als het college een beslissing op grond van het tweede lid, onder a, heeft ingetrokken en de
verstrekking van de onjuiste of onvolledige gegevens door de cliënt opzettelijk heeft plaatsgevonden,
kan het college van de cliënt en degene die daaraan opzettelijk zijn medewerking heeft verleend,
geheel of gedeeltelijk de geldswaarde vorderen van de ten onrechte genoten maatwerkvoorziening of
het ten onrechte genoten pgb.]
5. Ingeval het recht op een in eigendom verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening
worden teruggevorderd.
6. Ingeval het recht op een in bruikleen verstrekte voorziening is ingetrokken, kan deze voorziening
worden teruggevorderd.
7. Het college onderzoekt uit het oogpunt van kwaliteit van de geleverde zorg, al dan niet
steekproefsgewijs, de bestedingen van pgb’s.

Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgers

Variant A (raad legt wijze van waardering in de verordening vast)
De jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers van cliënten in de gemeente bestaat uit: […
(bijvoorbeeld een uitnodiging voor de dag van de mantelzorger, gezamenlijke


                                                                                                      7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>koffie/borrel/uitstapje, het verstrekken van een stadspas, een geldbedrag, cadeaubon, boeket
bloemen)].

Variant B (raad delegeert de vaststelling van de wijze van waardering naar het college)
Het college bepaalt bij nadere regeling waaruit de jaarlijkse blijk van waardering voor mantelzorgers
van cliënten in de gemeente bestaat.

[Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen
1. Het college kan in overeenstemming met het beleidsplan, bedoeld in artikel 2.1.2 van de wet, op
aanvraag aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen die
daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, en die een inkomen hebben lager dan
[percentage] van het wettelijk minimumloon, een tegemoetkoming verstrekken ter ondersteuning van
de zelfredzaamheid en de participatie.
2. Het college kan bij nadere regeling bepalen in welke gevallen en in welke mate een
tegemoetkoming kan worden verstrekt.]

Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
1. Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de
tarieven die het hanteert voor door derden te leveren diensten, in ieder geval rekening met:
    a. de aard en omvang van de te verrichten taken;
    b. een redelijke toeslag voor overheadkosten;
    c. een voor de sector reële mate van non-productiviteit van het personeel als gevolg van verlof,
    ziekte, scholing en werkoverleg;
    d. kosten voor bijscholing van het personeel, en
    e. […].
2. Het college houdt in het belang van een goede prijs-kwaliteitverhouding bij de vaststelling van de
tarieven die het hanteert voor door derden te leveren overige voorzieningen, in ieder geval rekening
met:
    a. de marktprijs van de voorziening, en
    b. de eventuele extra taken die in verband met de voorziening van de leverancier worden
    gevraagd, zoals:
         o
        1 . aanmeten, leveren en plaatsen van de voorziening;
         o
        2 . instructie over het gebruik van de voorziening;
         o
        3 . onderhoud van de voorziening, en
        4°. verplichte deelname in bepaalde samenwerkingsverbanden (bijv. sociaal wijkteams).

Artikel 19. Klachtregeling
[1. Het college stelt een regeling vast voor afhandeling van klachten van cliënten die betrekking
hebben op de wijze van afhandeling van meldingen en aanvragen als bedoeld in deze verordening.]
2. Aanbieders stellen een regeling vast voor de afhandeling van klachten van cliënten ten aanzien van
[alle voorzieningen OF de volgende voorzieningen: […]].
3. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van de
klachtregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders, en een jaarlijks
cliëntervaringsonderzoek.

Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
1. Aanbieders stellen een regeling vast voor de medezeggenschap van cliënten over voorgenomen
besluiten van de aanbieder welke voor de gebruikers van belang zijn ten aanzien van [alle
voorzieningen OF de volgende voorzieningen: […]].
2. Onverminderd andere handhavingsbevoegdheden ziet het college toe op de naleving van de
medezeggenschapsregelingen van aanbieders door periodieke overleggen met de aanbieders en een
jaarlijks cliëntervaringsonderzoek.

Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
1. Het college stelt ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun vertegenwoordigers, in de
gelegenheid voorstellen voor het beleid betreffende maatschappelijke ondersteuning te doen,
vroegtijdig gevraagd en ongevraagd advies uit te brengen bij de besluitvorming over verordeningen en
beleidsvoorstellen betreffende maatschappelijke ondersteuning, en voorziet hen van ondersteuning
om hun rol effectief te kunnen vervullen.


                                                                                                        8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>2. Het college zorgt ervoor dat ingezetenen, waaronder in ieder geval cliënten of hun
vertegenwoordigers, kunnen deelnemen aan periodiek overleg, waarbij zij onderwerpen voor de
agenda kunnen aanmelden, en dat zij worden voorzien van de voor een adequate deelname aan het
overleg benodigde informatie.
3. Het college stelt nadere regels vast ter uitvoering van het eerste en tweede lid.

[Artikel 22. Evaluatie
Het door het gemeentebestuur gevoerde beleid wordt eenmaal per [...] jaar geëvalueerd. Het college
zendt hiertoe telkens [...] jaar na de inwerkingtreding van de verordening aan de gemeenteraad een
verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de verordening in de praktijk.]

Artikel 23. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
1. De [citeertitel oude verordening] wordt ingetrokken.
[2. Een cliënt houdt recht op een lopende voorziening verstrekt op grond van de [citeertitel oude
verordening], totdat het college een nieuw besluit heeft genomen waarbij het besluit waarmee deze
voorziening is verstrekt, wordt ingetrokken.
3. Aanvragen die zijn ingediend onder de [citeertitel oude verordening] en waarop nog niet is beslist
bij het in werking treden van deze verordening, worden afgehandeld krachtens deze verordening.
4. Op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de [citeertitel oude verordening], wordt
beslist met inachtneming van die verordening.]

Artikel 24. Inwerkingtreding en citeertitel
1. Deze verordening treedt in werking op [datum].
2. Deze verordening wordt aangehaald als: Verordening maatschappelijke ondersteuning [naam
gemeente] 2015.




                                                                                                     9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Toelichting Modelverordening maatschappelijke ondersteuning 2015

NB Deze toelichting is geschreven met de (mogelijke) keuzes die in de Modelverordening
maatschappelijke ondersteuning 2015 gemaakt zijn in gedachte. Als een individuele gemeente op
punten andere keuzes maakt, dan sluit deze toelichting mogelijk niet aan. Wel kan ze uiteraard als
basis dienen voor een door de gemeente zelf op te stellen toelichting. Voor een goed beeld dient deze
modelverordening in samenhang met de hierbij behorende ledenbrief gelezen te worden.

Algemeen

Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna: Wmo
2015). De Wmo 2015 maakt onderdeel uit van de bestuurlijke en – met toepassing van een
budgetkorting – financiële decentralisatie naar gemeenten van een aantal taken uit de Algemene Wet
Bijzondere Ziektekosten (hierna: AWBZ). Deze taken worden toegevoegd aan het takenpakket dat al
bij gemeenten lag onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke ondersteuning. Hierbij wordt deels
voortgeborduurd op de weg die met die wet al was ingezet. Er wordt bekeken wat redelijkerwijs
verwacht mag worden van de cliënt en zijn sociaal netwerk, vervolgens zal waar nodig de gemeente in
aanvulling hierop hem in staat stellen gebruik te maken van een algemene voorziening of – als dat
niet volstaat – een maatwerkvoorziening waarmee een bijdrage wordt geleverd aan zijn mogelijkheden
om deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer en zelfstandig te functioneren in de maatschappij.

Er dient telkens een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen te worden om de hulpvraag van de
cliënt, zijn behoeften en de gewenste resultaten helder te krijgen, om te achterhalen wat de cliënt op
eigen kracht, met gebruikelijke hulp, algemeen gebruikelijke voorzieningen, mantelzorg of met hulp
van zijn sociaal netwerk dan wel door het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten kan doen
om zijn zelfredzaamheid en participatie te handhaven of verbeteren, om te bepalen of zo nodig met
gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden volstaan, of dat een maatwerkvoorziening
nodig is, en of sprake is van een andere voorziening die niet onder de reikwijdte van de Wmo 2015
valt. De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom [in hoofdlijnen] vast.
Want waar het recht op compensatie dat bestond onder de ‘oude’ Wet maatschappelijke
ondersteuning is komen te vervallen, wordt een recht op een zorgvuldige, tweezijdige procedure
daartegenover gesteld. Een dergelijke procedure die bovendien goed wordt uitgevoerd, zal telkens tot
een juist eindoordeel moeten leiden; ondersteuning waar ondersteuning nodig is.
Indien de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening verstrekt
of dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, of dat
hem opvang of beschermd wonen ten onrechte wordt onthouden, kan betrokkene daartegen
vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan tegen de beslissing op zijn
bezwaar. De rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de voorgeschreven
procedures, het onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene op adequate wijze heeft verricht
en of de ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de
cliënt in staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen
leefomgeving kan blijven.

De Wmo 2015 en deze verordening leggen veel bevoegdheden bij het college. De uitvoering hiervan
zal echter in de regel namens het college gedaan worden (in mandaat) door deskundige consulenten,
ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders. Waar in deze verordening en in de wet ‘het college’ staat, kan
het college deze bevoegdheid namelijk mandateren aan ondergeschikten dan wel niet-
ondergeschikten op grond van de algemene regels van de Awb. Op grond van artikel 2.6.3 van de wet
kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt echter alleen mandateren aan
een aanbieder. Zie voor de definitie van ‘aanbieder’ de toelichting onder artikel 1. Deze beperking
geldt alleen voor mandatering aan niet-ondergeschikten. Het college kan de vaststelling van rechten
en plichten ook aan ondergeschikten mandateren.

De Wmo 2015 schrijft in artikel 2.1.3, eerste lid, voor dat de gemeente per verordening de regels dient
vast te stellen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het verplichte gemeentelijk beleidsplan met
betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. In de verordening dient overeenkomstig de artikelen
2.1.3, tweede en derde lid, 2.1.4, derde en zevende lid, en 2.1.6 van de Wmo 2015 in ieder geval
bepaald te worden:




                                                                                                     10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>- op welke wijze en op basis van welke criteria wordt vastgesteld of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking
komt;
- op welke wijze de hoogte van een persoonsgebonden budget wordt vastgesteld;
- welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, inclusief eisen met betrekking tot de
deskundigheid van beroepskrachten;
- ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten
vereist is;
- ten aanzien welke voorzieningen een regeling voor medezeggenschap van cliënten over
voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers van belang zijn vereist is;
- op welke wijze ingezeten, waaronder cliënten of hun vertegenwoordigers, worden betrokken bij
uitvoering van de wet, voorstellen voor beleid kunnen doen, gevraagd en ongevraagd advies kunnen
uitbrengen over verordeningen en beleidsvoorstellen, worden voorzien van ondersteuning en deel
kunnen nemen aan periodiek overleg;
- op welke wijze de kostprijs van een maatwerkvoorziening wordt berekend; en
- op welke wijze het college zorg draagt voor een jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers
van cliënten in de gemeente.

Ook dient de gemeente overeenkomstig de artikelen 2.1.3, vierde lid, en 2.6.6, eerste lid, van de Wmo
2015 per verordening regels te stellen:
- voor de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een
persoonsgebonden budget, en van misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet;
- ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering en de eisen die worden
gesteld aan de kwaliteit van de voorziening, waar het college ten aanzien daarvan de uitvoering van
de Wmo 2015 door derden laat verrichten. Hierbij dient rekening gehouden te worden met de
deskundigheid van de beroepskrachten en de toepasselijke arbeidsvoorwaarden.

Daarnaast kan de gemeente op grond van de artikelen 2.1.4, eerste en tweede lid, 2.1.5, eerste lid,
2.1.7 en 2.3.6, derde lid, van de Wmo 2015:
- bepalen dat cliënten voor algemene voorzieningen, niet zijnde cliëntondersteuning, en
maatwerkvoorzieningen een bijdrage verschuldigd zullen zijn;
- de hoogte van de bijdrage voor de verschillende soorten van voorzieningen, ook wanneer de cliënt
de ondersteuning zelf inkoopt met een persoonsgebonden budget, in de verordening verschillend
vaststellen. Hierbij kan tevens worden bepaald dat op de bijdrage een korting wordt gegeven voor
personen die behoren tot daarbij aan te wijzen groepen en dat de bijdrage afhankelijk is van het
inkomen en het vermogen van de cliënt en zijn echtgenoot;
- bepalen dat de bijdragen voor opvangvoorzieningen door een andere instantie dan het CAK wordt
vastgesteld en geïnd;
- bepalen dat in geval van een minderjarige cliënt die niet zelf de eigenaar is van de woning, een
bijdrage wordt opgelegd aan diens onderhoudsplichtige ouders en degene die anders dan als ouder
samen met de ouder het gezag over de cliënt uitoefent;
- bepalen dat aan personen met een beperking of chronische psychische of psychosociale problemen
die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten hebben, een tegemoetkoming wordt
verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de participatie;
- bepalen onder welke voorwaarden betreffende het tarief de persoon aan wie een persoonsgebonden
budget wordt verstrekt, de ondersteuning kan inkopen van een persoon die behoort tot het sociale
netwerk.

[Artikel 2.1.3, tweede lid, van de Wmo 2015 biedt verder ruimte om met inachtneming van het
bepaalde bij of krachtens de Wmo 2015 andere regels te stellen. Deze verordening maakt hier
spaarzaam gebruik van om een meer compleet beeld te geven van de rechten en plichten van burgers
en de gemeente.]

Deze verordening kan niet los worden gezien van het beleidsplan, dat de raad op grond van artikel
2.1.2 van de Wmo 2015 eveneens dient vast te stellen. In dit beleidsplan wordt het door het
gemeentebestuur te voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning vastgelegd.




                                                                                                    11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Artikelsgewijs

Artikel 1. Begripsbepalingen
Een algemeen gebruikelijke voorziening is bijvoorbeeld een elektrische fiets. ’Gebruikelijke hulp’ is niet
in de verordening, maar in de wet gedefinieerd en is bijvoorbeeld de hulp van een partner van de
cliënt. Zie ook de wettelijke definitie hieronder.
[Het gesprek is het mondeling contact na een melding waarin het college met degene die
maatschappelijke ondersteuning vraagt zijn gehele situatie inventariseert ten aanzien van zijn
mogelijkheden om op eigen kracht, met gebruikelijke hulp, met mantelzorg of met hulp van andere
personen uit zijn sociaal netwerk dan wel met gebruikmaking van algemeen gebruikelijke
voorzieningen, algemene voorzieningen of maatwerkvoorzieningen zijn zelfredzaamheid of participatie
te verbeteren of te voorkomen dat hij gebruik moet maken van beschermd wonen of opvang.]

Het aantal definities van artikel 1 is beperkt aangezien de wet (in artikel 1.1.1) al een flink aantal
definities kent die ook bindend zijn voor deze verordening. Voor de duidelijkheid zijn een aantal
belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.

- aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een algemene
voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren;
- algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand onderzoek naar
de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers, toegankelijk is en dat is
gericht op maatschappelijke ondersteuning;
- begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van de cliënt
opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
- cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een
maatwerkvoorziening of persoonsgebonden budget is verstrekt of door of namens wie een melding is
gedaan als bedoeld in artikel 2.3.2, eerste lid;
- cliёntondersteuning: onafhankelijke ondersteuning met informatie, advies en algemene
ondersteuning die bijdraagt aan het versterken van de zelfredzaamheid en participatie en het
verkrijgen van een zo integraal mogelijke dienstverlening op het gebied van maatschappelijke
ondersteuning, preventieve zorg, zorg, jeugdhulp, onderwijs, welzijn, wonen, werk en inkomen;
- gebruikelijke hulp: hulp die naar algemeen aanvaarde opvattingen in redelijkheid mag worden
verwacht van de echtgenoot, ouders, inwonende kinderen of andere huisgenoten;
- maatschappelijke ondersteuning:
1°. bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de toegankelijkheid van
voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking, de veiligheid en leefbaarheid in
de gemeente, alsmede voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld,
2°. ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking of met
chronische psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk in de eigen leefomgeving,
3°. bieden van beschermd wonen en opvang;
- maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een persoon
afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen:
1°. ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een instelling ter
ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen,
2°. ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke vervoer, alsmede
hulpmiddelen en andere maatregelen,
3°. ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
- mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang,
jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld in de
Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande sociale relatie
en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep;
- participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
- persoonsgebonden budget: bedrag waaruit namens het college betalingen worden gedaan voor
diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot een
maatwerkvoorziening behoren, en die een cliënt van derden heeft betrokken;
- sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliёnt een sociale
relatie onderhoudt;
- vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt vertegenwoordigt die niet in staat kan
worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;


                                                                                                         12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>- voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
- zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden.

Ook de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) kent een aantal (definitie)bepalingen die voor deze
verordening van belang zijn, zoals: ‘aanvraag’ (artikel 1:3, derde lid): een verzoek van een
belanghebbende om een besluit te nemen, en ‘beschikking’ (artikel 1:2).

Artikel 2. Procedureregels aanvraag maatschappelijke ondersteuning (als voor variant A wordt
gekozen)
Artikel 2. Melding hulpvraag (als voor variant B wordt gekozen)
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als
een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a,
van de wet. Daarbij is onder meer bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op
welke wijze een cliënt in aanmerking komt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid,
participatie, beschermd wonen of opvang.

Nadere toelichting indien voor variant B wordt gekozen
In artikel 2.3.2, eerste lid, van de wet wordt al bepaald dat indien bij het college melding wordt gedaan
van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, het college deze melding onderzoekt. Deze
bepaling verankert ook in de verordening dat bij het college een melding kan worden gedaan en door
wie. In artikel 2.3.2, negende lid, van de wet is bepaald dat een aanvraag niet kan worden gedaan dan
nadat (naar aanleiding van de melding) onderzoek is uitgevoerd, tenzij het onderzoek niet is
uitgevoerd binnen de termijn van zes weken.

Het eerste lid bevat regels voor de verplichte meldingsprocedure. De melding is vormvrij en kan
schriftelijk, elektronisch, mondeling of telefonisch bij het college worden gedaan. Zie de algemene
toelichting over mandatering door het college.
In artikel 2:15 van de Awb is bepaald dat een aanvraag elektronisch (onder meer per email) kan
worden gedaan indien het bestuursorgaan kenbaar heeft gemaakt dat deze weg geopend is. De
melding kan ‘door of namens de cliënt’ worden gedaan. Dit kan ruim worden opgevat. Naast de cliënt
kan bijvoorbeeld diens vertegenwoordiger, mantelzorger, partner, familielid, buurman of andere
betrokkene de melding doen.
In het eerste lid is met gebruik van de in artikel 1 gedefinieerde term ‘hulpvraag’ een
afbakeningsbepaling gegeven. Een persoon met een hulpvraag die op grond van een andere wet kan
worden beantwoord, kan direct en gericht worden doorverwezen. Te denken valt hier bijvoorbeeld aan
de Zorgverzekeringswet, de Wet werk en bijstand en de Leerplichtwet. Zie ook de tekst en toelichting
van artikel 8, tweede lid.

In het tweede lid is de verplichte ontvangstbevestiging verankerd (artikel 2.3.2, eerste lid, slotzin, van
de wet). Conform artikel 4:3a van de Awb is het bestuursorgaan gehouden een elektronisch
ingediende aanvraag te bevestigen. Dat kan dan – en ligt voor de hand – ook elektronisch. Indien de
melding mondeling of telefonisch is gedaan, zou dit ook kunnen worden afgesproken.
Aangezien het onderzoek na een melding maximaal zes weken mag beslaan (zie artikel 2.3.2, eerste
lid, van de wet), is registratie en ontvangstbevestiging van de melding ook in het kader van deze
termijn van belang.

[In het derde lid is overeenkomstig artikel 2.3.3 van de wet een uitzondering vervat voor spoedeisende
gevallen. Het college is op grond van de wet verplicht in dergelijke gevallen een passende tijdelijke
maatwerkvoorziening te verstrekken in afwachting van de uitkomsten van het onderzoek dat volgt na
de melding.]

[Artikel 3. Cliëntondersteuning
Het eerste lid is een uitwerking van de wettelijke verplichting van het college in artikel 2.2.4, eerste lid,
onder a, en tweede lid, van de wet. De wet adresseert het college rechtstreeks en vraagt niet om
hierover bij verordening een regeling op te stellen. De bepaling uit de wet is toch in de verordening
opgenomen vanwege het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en
plichten van cliënten te geven. Hierbij is benadrukt dat de cliëntondersteuning op grond van de wet
voor de cliënt kosteloos is. In de memorie van toelichting bij artikel 2.2.4 van de wet (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3) is vermeld dat gemeenten hiermee de opdracht hebben in ieder geval een

                                                                                                          13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>algemene voorziening voor cliëntondersteuning te realiseren, waar burgers informatie en advies over
vraagstukken van maatschappelijke ondersteuning en hulp bij het verkrijgen daarvan kunnen krijgen.
Ook uitgebreide vraagverheldering alsmede kortdurende en kortcyclische ondersteuning bij het maken
van keuzes op diverse levensterreinen maken daarvan deel uit.

In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, derde lid, van de wet bepaald dat het college de
betrokkene na de melding van de hulpvraag inlicht over de mogelijkheid van gratis
cliëntondersteuning.]

Artikel 4. Vooronderzoek; indienen persoonlijk plan
Deze bepaling is hier opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen. Het eerste lid dient
ter ambtelijke voorbereiding van het gesprek op basis van de melding waarbij in samenspraak met de
cliënt bekende gegevens in kaart worden gebracht en cliënten niet worden belast met vragen over
zaken die bij de gemeente al bekend zijn. Dit vooronderzoek kan afhankelijk van de inhoud van de
melding meer of minder uitgebreid zijn en omvat ook het in samenspraak met de belanghebbende
afspreken van een datum, tijd en plaats voor het gesprek. Tijdens het gesprek kunnen op basis van dit
vooronderzoek ook al wat concrete vragen worden gesteld of aan de cliënt worden verzocht om nog
een aantal stukken over te leggen.
[De verplichting tot het overleggen van stukken, zoals vermeld in het tweede lid, is opgenomen
overeenkomstig artikel 2.3.2, zevende lid, van de wet. In het kader van de rechtmatigheid is het op
grond van artikel 2.3.4 van de wet in ieder geval verplicht om de identiteit van de cliënt vast te stellen
aan de hand van een document als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht en is de
cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening ook verplicht dat document ter inzage te
geven. Bij de gegevensverzameling op grond van het eerste en tweede lid zullen de grenzen van de
Wet bescherming persoonsgegevens in acht genomen moeten worden.]
Op grond van het derde lid kan worden afgezien van het vooronderzoek indien dat een onnodige
herhaling van zetten zou betekenen.
In het vierde lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, tweede lid, van de wet de verplichting voor het college
opgenomen om informatie te verschaffen over de mogelijkheid voor de cliënt om een persoonlijk plan
op te stellen en deze aan het college te overhandigen. Zie ook artikel 5, tweede lid.

Artikel 5. Gesprek
Deze bepaling is opgenomen om een zorgvuldige procedure te waarborgen en kan worden gezien als
een uitwerking van de verplichte delegatiebepaling van artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, onder a,
van de wet, waarbij onder meer is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval regels
vaststelt die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het in artikel 2.1.2 bedoelde plan en de door het
college te nemen besluiten of te verrichten handelingen.
De onderdelen van het eerste lid zijn overeenkomstig de opsomming in artikel 2.3.2, vierde lid, van de
wet opgenomen. In artikel 2.3.2, eerste lid, wordt niet de aanduiding “het gesprek” gebruikt maar “een
onderzoek in samenspraak met degene door of namens wie de melding is gedaan en waar mogelijk
met de mantelzorger of mantelzorgers dan wel diens vertegenwoordiger”. De memorie van toelichting
op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 143) verduidelijkt dat voor een
zorgvuldig onderzoek veelal sprake zal zijn van enige vorm van persoonlijk contact met betrokkene of
een vertegenwoordiger van betrokkene, aangezien daardoor een adequaat totaalbeeld van de
betrokkene en zijn situatie verkregen kan worden. Het eerste lid bepaalt daarom dat het onderzoek
moet plaatsvinden in samenspraak met betrokkene. De vorm van het onderzoek is vrij.
In het eerste lid is verder benadrukt dat het gesprek met de cliënt wordt gevoerd door deskundigen
(namens het college). Het gesprek vindt zo mogelijk bij de cliënt thuis plaats. Indien
woningaanpassingen nodig zijn, is dat zeker essentieel om de thuissituatie goed te kunnen
beoordelen en doeltreffende oplossingen te vinden.
In onderdeel b is als onderwerp van gesprek ‘het gewenste resultaat van het verzoek om
ondersteuning’ opgenomen. Dit is belangrijk omdat in de woorden van de nota naar aanleiding van het
verslag (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 183) “de ultieme toetssteen of de
maatschappelijke ondersteuning effectief is geweest, ligt in de beantwoording van de vraag of de
cliënt zelf vindt dat de verleende maatschappelijke ondersteuning heeft bijgedragen aan een
verbetering van zijn zelfredzaamheid of participatie. In het wetsvoorstel Wmo 2015 staat het bereiken
van dit resultaat centraal”.
In het tweede lid is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet verankerd dat het college een
door of namens de cliënt ingediend persoonlijk plan betrekt bij het onderzoek.



                                                                                                       14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>Het gesprek is hoofdregel en hoeft uiteraard niet plaats te vinden als dit niet nodig is (zie het vierde
lid). Het kan bijvoorbeeld om een cliënt gaan die al bekend is bij de gemeente en een eenvoudige
‘vervolgvraag’ heeft.

Artikel 6. Verslag
Deze bepaling is opgenomen in het belang van een zorgvuldige dossiervorming en een zorgvuldige
procedure en is overeenkomstig artikel 2.3.2, vijfde lid, van de wet opgenomen.

Het eerste lid borgt dat altijd verslag wordt opgemaakt. De invulling van deze verslagplicht is vormvrij.
Hierbij kan worden voortgeborduurd op de praktijk van de Wmo. In de memorie van toelichting
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 32-33) staat dat de gemeente aan de cliënt een weergave
van de uitkomsten van het onderzoek verstrekt om hem in staat te stellen een aanvraag te doen voor
een maatwerkvoorziening. Dat moet in beginsel schriftelijk. Een goede weergave maakt het voor de
gemeente inzichtelijk om een juiste beslissing te nemen te nemen op een aanvraag en draagt bij aan
een inzichtelijke communicatie met de cliënt. Uiteraard zal de weergave van de uitkomsten van het
onderzoek variëren met de uitkomsten van het onderzoek. Zo zal de weergave van het onderzoek
bijvoorbeeld heel beperkt kunnen zijn als de cliënt van mening is goed geholpen te zijn en de uitkomst
is dat geen aanvraag van een maatwerkvoorziening noodzakelijk is. Bij meer complexe onderzoeken
zal uiteraard een uitgebreidere weergave noodzakelijk zijn. Desgewenst kan de gemeente de
schriftelijke weergave van de uitkomsten van het onderzoek ook gebruiken als een met de cliënt
overeengekomen plan (arrangement) voor het bevorderen van zijn zelfredzaamheid en participatie
waarin de gemaakte afspraken en de verplichtingen die daaruit voortvloeien, zijn vastgelegd. Het is in
dat geval passend dat het college en de cliënt dit plan ondertekenen. Indien een persoonlijk plan is
overhandigd, wordt dit plan ook opgenomen of toegevoegd aan het verslag.

Soms kan een verslag al direct worden meegegeven, maar vaak zal dit toch nog moeten worden
uitgewerkt en gaat daar een paar dagen overheen. Daarom begint het tweede lid met de zinsnede
“Binnen […] werkdagen na het gesprek”. Het kan overigens ook zijn dat na een gesprek de cliënt
bijvoorbeeld nog onderzoekt wat er in zijn omgeving mogelijk is, bijvoorbeeld of hij met iemand kan
meerijden om boodschappen te doen, of dat hij nog een aanvullende opmerking heeft. Ook dan is een
paar dagen tijd na het gesprek nuttig.

Artikel 7. Aanvraag
Ook deze bepaling is een uitwerking van artikel 2.1.3, eerste lid, en tweede lid, onder a, van de wet,
waarbij is bepaald dat de gemeente bij verordening in ieder geval bepaalt op welke wijze wordt
vastgesteld of een cliënt voor een maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie,
beschermd wonen of opvang in aanmerking komt. De wet bepaalt dat het college binnen twee weken
na de ontvangst van de aanvraag de beschikking moet geven (artikel 2.3.5, tweede lid). In de Awb
worden regels gegeven omtrent de aanvraag. Deze verordening wijkt daarvan niet af. Op grond van
artikel 4:1 van de Awb wordt een aanvraag tot het geven van een beschikking schriftelijk ingediend bij
het bestuursorgaan dat bevoegd is op de aanvraag te beslissen (hier het college), tenzij bij wettelijk
voorschrift anders is bepaald.

In het eerste lid is aangegeven dat naast de cliënt alleen een daartoe door hem gemachtigd persoon
of een vertegenwoordiger (zie voor een definitie van vertegenwoordiger de toelichting onder artikel 1)
een aanvraag kan indienen. Dit is minder ruim dan de kring van personen rond de cliënt die een
melding kan doen. Zie hiervoor artikel 2 en de toelichting daarbij. Aangezien het hier gaat om de
formele aanvraag om een beschikking in de zin van de Awb, is hier de formele eis van machtiging of
vertegenwoordiging gesteld.

[Een aanvraag die niet is ingediend met gebruikmaking van een aanvraagformulier hoeft niet in
behandeling genomen te worden.]

[Ter voorkoming van onnodige administratieve lasten is in het tweede lid de mogelijkheid opgenomen
om een door de cliënt ondertekend verslag als aanvraag aan te merken.]

Artikel 8.Criteria voor een maatwerkvoorziening
In artikel 2.1.3, tweede lid, aanhef en onder a, van de wet is bepaald dat de raad bij verordening moet
aangeven op basis van welke criteria het college kan vaststellen of een cliënt voor een
maatwerkvoorziening voor zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen of opvang in aanmerking


                                                                                                           15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>komt. In de memorie van toelichting op deze bepaling (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz.
134) wordt aangegeven dat het bij het verstrekken van een maatwerkvoorziening op maatwerk
aankomt. Gemeentelijke vrijheid is nodig omdat de behoeften van inwoners per gemeente kunnen
verschillen en de sociale en fysieke infrastructuur per gemeente anders is. Ook het aanbod van
algemene voorzieningen is niet in iedere gemeente gelijk. Het is daarom niet mogelijk of wenselijk dat
in de verordening limitatief wordt geregeld welke maatwerkvoorzieningen zullen worden verstrekt. De
gemeente moet wel aan de hand van geschikte en toepasbare criteria meer in detail en concreet
nader afbakenen in welke gevallen iemand een maatwerkvoorziening kan krijgen. In dit artikel is deze
verplichting uitgewerkt.
Het tweede lid is gebaseerd op artikel 2.3.5, derde en vierde lid, van de wet. Het gebruik van ‘of’
tussen de twee onderdelen van het tweede lid maakt duidelijk dat deze onderdelen niet cumulatief zijn
bedoeld.
Het derde lid van artikel 8 betreft een ‘kan’-bepaling en weet eveneens zijn grondslag in artikel 2.1.3,
(eerste lid en) tweede lid, aanhef en onder a, van de wet. In de memorie van toelichting is bij artikel
2.3.5, derde lid, van de wet (Kamerstukken II 2013-14, 33 841, nr. 3, p. 148) opgemerkt dat de
maatwerkvoorziening nadrukkelijk een hekkensluiter is:
“Alleen wanneer iemand echt niet zelf of met hulp van zijn omgeving in staat is tot zelfredzaamheid of
participatie en ook een algemene voorziening geen uitkomst biedt, is er een rol voor het college. Dat is
niet het geval wanneer het gaat om diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen of andere
maatregelen die naar hun aard gebruikelijk zijn (fiets, schoonmaakmiddelen, wandelstok, eenvoudige
rollator). Wanneer iemand beschikt over algemeen gebruikelijke zaken, maar deze in verband met zijn
beperking of problemen niet meer afdoende zijn, kan aanleiding bestaan om een voorziening te
treffen. Dat is ook niet het geval als de aanvrager zijn hulpvraag redelijkerwijs van te voren had
kunnen voorzien en met zijn beslissing had kunnen voorkomen, bijvoorbeeld: indien iemand is
aangewezen op een rolstoel en een huis koopt waarin veel dure aanpassingen moeten worden
aangebracht, had het in de rede gelegen dat de aanvrager in een al aangepast huis zou zijn gaan
wonen.”
Deze passage in het bijzonder – maar gelezen in samenhang met de verdere parlementaire
geschiedenis – biedt een onderbouwing om het begrip ‘voorzienbaarheid’ in individuele gevallen een
rol te laten spelen bij de afwijzing van een maatwerkvoorziening. Zoveel volgt ook uit de passages in
de parlementaire geschiedenis waaruit blijkt dat de wetgever aan heeft willen sluiten bij de huidige
rechtspraak op dit punt (zie in het bijzonder de nadere memorie van antwoord, Kamerstukken I 2013-
14, 33841, nr. J, p. 18). Hieruit volgt verder dat met artikel 8, derde lid, nadrukkelijk geen (verkapte)
inkomenstoets is – of kan worden – beoogd. Ook op grond van de wettekst en blijkens de
parlementaire geschiedenis is hiervoor namelijk uitdrukkelijk geen ruimte gelaten (zie verder de nota
naar aanleiding van het verslag, Kamerstukken II 2013-14, 33 841, nr. 34, p. 24).
Gelet op artikel 2.1.3, eerste lid en tweede lid, aanhef en onder a, van de wet, de genoemde
wetsgeschiedenis en de huidige jurisprudentie is het van belang een expliciete grondslag te hebben
voor afwijzing van een maatwerkvoorziening waarbij de ‘voorzienbaarheid’ een rol speelt. Het derde
lid voorziet in een dergelijke grondslag. Gelet op de noodzaak tot een individuele beoordeling is de
weigeringsgrond als ‘kan-bepaling’ vormgegeven; het college van burgemeester en wethouders is
daarmee altijd gegeven een inhoudelijke afweging te maken bij iedere individuele aanvraag.
Het vijfde lid van artikel 8 kan er bijvoorbeeld toe leiden dat als maatwerkvoorziening niet een
woningaanpassing wordt verstrekt maar een verhuisverkostengoeding. De woningaanpassing kan
dermate kostbaar zijn dat het college het primaat van verhuizing hanteert.

[Artikel 9. Advisering
Het college kan extern advies inwinnen indien dat voor de beoordeling van een aanvraag nodig is; als
dat de enige mogelijkheid is om een zorgvuldig onderzoek naar de aanvraag te doen, is het zelfs in
zekere zin verplicht.
Het is bij de adviesaanvraag van belang dat hierbij een heldere vraag of afgebakende opdracht wordt
verstrekt, zodat duidelijk is voor de cliёnt en de adviseur welk aanvullend onderzoek nog nodig is.
In artikel 2.3.8, derde lid, van de wet is een medewerkingsplicht opgenomen. De cliёnt is verplicht aan
het college desgevraagd de medewerking te verlenen die redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van
deze wet.]

Artikel 10. Inhoud beschikking
Uitgangspunt van de wet is dat de cliёnt een maatwerkvoorziening in ‘natura’ krijgt. Indien gewenst
door de cliёnt bestaat echter de mogelijkheid van het toekennen van een budget.



                                                                                                      16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>Tweede lid, onder a, en derde lid, onder a: het beoogde resultaat is bijvoorbeeld ‘mobiliteit’ en niet
‘een scootmobiel’. Zie ook de toelichting op artikel 5, eerste lid, onder b.
Tweede, onder b, en derde lid, onder d: onder ‘duur’ valt ook de termijn waarop een voorziening
technisch is afgeschreven.

Het vierde lid dient uitsluitend ter informatie aan de cliënt. Het college neemt niet de hoogte van de
bijdrage in de kosten in de beschikking op. Dat loopt immers via het CAK, evenals de mogelijkheid
van bezwaar en beroep daartegen. Zie artikel 12 en artikel 2.14, zesde lid, van de wet, waarin is
bepaald dat de bijdrage voor een maatwerkvoorziening dan wel een persoonsgebonden budget, met
uitzondering van die voor opvang, wordt vastgesteld en voor de gemeente geïnd door het CAK.

Artikel 11. Regels voor pgb
Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle wettelijke
voorwaarden daartoe is voldaan, kan zelfs van een verplichting van het college worden gesproken.
Van belang is dat een pgb alleen wordt verstrekt indien de cliёnt dit gemotiveerd vraagt (zie artikel
2.3.6, tweede lid, onder b). Met behoud van de motivatie-eis wordt geborgd dat duidelijk is dat het de
beslissing van de aanvrager zelf is om een pgb aan te vragen (zie de toelichting op amendement
Voortman c.s., Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 103).

Het tweede lid geeft aan dat het in beginsel niet mogelijk is om achteraf kosten te declareren.

Het derde [en vierde] lid berust[en] op artikel 2.1.3, tweede lid, onder b, van de wet. Hierin staat dat in
de verordening in ieder geval wordt bepaald op welke wijze de hoogte van een pgb wordt vastgesteld,
waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn. In de memorie van toelichting (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39) is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet
hoger mag zijn dan een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het
verlenen van adequate ondersteuning in natura. Gemeenten hebben daarmee ook de mogelijkheid
om differentiatie aan te brengen in de hoogte van het pgb. Gemeenten kunnen verschillende tarieven
hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor verschillende typen hulpverleners.
Gemeenten kunnen bij het vaststellen van tarieven in de verordening bijvoorbeeld onderscheid maken
tussen ondersteuning die wordt geleverd door het sociale netwerk, door hulpverleners die werken
volgens de kwaliteitsstandaarden en hulpverleners die dat niet doen (zoals werkstudenten, zzp’ers
zonder diploma’s e.d.).
Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger zijn dan
de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet). De situatie
waarin het door de cliënt beoogde aanbod duurder is dan het aanbod van het college betekent dus
niet bij voorbaat dat het pgb om die reden geheel geweigerd kan worden. Cliënten kunnen zelf
bijbetalen wanneer het tarief van de door hen gewenste aanbieder duurder is dan het door het college
voorgestelde aanbod. Het college kan het pgb slechts weigeren voor dat gedeelte dat duurder is dan
het door het college voorgestelde aanbod. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen doordat de gemeente
vanwege inkoopvoordelen maatwerkvoorzieningen al snel goedkoper zal kunnen leveren dan
wanneer iemand zelf ondersteuning inkoopt met een pgb. Daarbij kan gedacht worden aan vervoers-
of opvangvoorzieningen.
Een pgb is gemiddeld genomen ook goedkoper dan zorg in natura omdat er minder overheadkosten
hoeven te worden meegerekend. De maximale hoogte van een pgb is in de verordening begrensd op
de kostprijs van de in de betreffende situatie goedkoopst adequate door het college ingekochte
maatwerkvoorziening in natura.

Het vierde geeft regels voor de wijze van berekening van de hoogte van de bedragen voor pgb’s voor
afzonderlijke maatwerkvoorzieningen. Bij de onderdelen b tot en met h maakt de gemeente
onderscheid tussen welke persoon de ondersteuning levert. Een vrijwilliger of persoon die niet is
opgeleid, ontvangt een lager tarief dan een opgeleid persoon.

Ten aanzien van het vijfde lid is van belang dat in de nota naar aanleiding van het verslag
(Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 34) de regering heeft aangegeven dat onder dit sociale netwerk
ook mantelzorgers kunnen vallen. Wel is de regering van mening dat de beloning van het sociale
netwerk in elk geval beperkt moet blijven tot die gevallen waarin het de gebruikelijke hulp overstijgt en
dit aantoonbaar tot betere en effectievere ondersteuning leidt en aantoonbaar doelmatiger is.
Overeenkomstig de huidige Wmo-praktijk met betrekking tot informele hulp wordt hierbij in ieder geval
gedacht aan diensten (zorg van mantelzorgers bijvoorbeeld). Informele hulp bij hulpmiddelen,


                                                                                                         17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>woningaanpassingen en andere maatregelen is minder goed denkbaar. Ingeval ook hiervoor een pgb
wordt aangevraagd is voor gemeenten van belang dat slechts een pgb wordt verstrekt indien naar het
oordeel van het college is gewaarborgd dat de in te kopen diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen veilig, doeltreffend en cliëntgericht worden verstrekt
(artikel 2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet). Bij het beoordelen van de kwaliteit als bedoeld in artikel
2.3.6, tweede lid, onder c, van de wet weegt het college mee of de diensten, hulpmiddelen,
woningaanpassingen en andere maatregelen in redelijkheid geschikt zijn voor het doel waarvoor het
persoonsgebonden budget wordt verstrekt (artikel 2.3.6, derde lid, van de wet).

Artikel 12. Regels voor bijdrage voor maatwerkvoorzieningen en algemene voorzieningen
Deze bepaling geeft uitvoering aan de artikelen 2.1.4, eerste tot en met derde en zevende lid, en
2.1.5, eerste lid, van de wet.

De wet maakt een onderscheid tussen de bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen en
maatwerkvoorzieningen. De bijdragen in de kosten van algemene voorzieningen mag de gemeente
bepalen en dit mag kostendekkend zijn. In de nota naar aanleiding van het verslag (Kamerstukken II
2013/14, 33 841, nr. 34, blz. 95) staat hierover dat de regering gemeenten beleidsruimte geeft door
hen de mogelijkheid te bieden om in de verordening te bepalen welke eigen bijdrage een cliënt
verschuldigd is voor een algemene voorziening. Bij het bieden van deze beleidsruimte gaat de
regering ervan uit dat gemeenten hier verstandig mee omgaan en voorzieningen, zoals
laagdrempelige informatievoorziening uit zal sluiten van eigen bijdragen. Gemeenten hebben er zelf
belang bij om een algemene voorziening (financieel) laagdrempelig te maken, zodat de druk op vaak
duurdere maatwerkvoorzieningen wordt beperkt.

Het totaal van de bijdragen in de kosten van maatwerkvoorzieningen dan wel pgb’s is gelimiteerd tot
een bedrag gelijk aan de kostprijs van de voorzieningen (artikel 2.1.4, derde lid, eerste zin, van de
wet) en in het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 zijn regels vastgesteld met betrekking tot deze bijdragen
(artikel 2.1.4, vierde lid, van de wet). De bijdrageregels in de verordening moeten passen binnen de
kaders die het Uitvoeringsbesluit Wmo 2015 stelt.
De wet verplicht tot het vaststellen van de kostprijs van een maatwerkvoorziening (artikel 2.1.4, derde
lid, tweede zin). Dat kan op drie manieren en deze zijn vastgelegd in de drie onderdelen van het
tweede lid.

Artikel 13. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, tweede lid, onder c,
van de wet, waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald welke eisen worden
gesteld aan de kwaliteit van voorzieningen, eisen met betrekking tot de deskundigheid van
beroepskrachten daaronder begrepen.

De regering legt de verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen bij de gemeente en de
aanbieder. Het is aan de gemeente om in de verordening te bepalen welke kwaliteitseisen worden
gesteld aan aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de
deskundigheid van het in te schakelen personeel. De regering benadrukt in de memorie van
toelichting op artikel 2.1.3, tweede lid, onder c, van de wet (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3)
dat de kwaliteitseisen die zijn vervat in de artikelen 3.1 e.v. van de wet en die zich rechtstreeks tot
aanbieders richten, daarbij uitgangspunt zijn. De eis dat een voorziening van goede kwaliteit wordt
verleend, biedt veel ruimte voor de gemeenten om in overleg met organisaties van cliënten en
aanbieders te werken aan kwaliteitsstandaarden voor de ondersteuning.

In het eerste lid zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Het in het tweede lid
genoemde jaarlijkse cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1, eerste lid, van de
wet.

[Artikel 14. Meldingsregeling calamiteiten en geweld
In artikel 3.4, eerste lid, van de wet is bepaald dat de aanbieder bij de toezichthoudend ambtenaar,
bedoeld in artikel 6.1 van de wet onverwijld melding doet van iedere calamiteit die bij de verstrekking
van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking van een voorziening. In
artikel 6.1 van de wet is bepaald dat het college personen aanwijst die zijn belast met het houden van
toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens de wet.



                                                                                                          18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>In aanvulling op het bovenstaande regelt artikel 14 dat er door het college een regeling wordt
opgesteld over het doen van meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen
onderzoekt en het college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden
van geweld. Overeenkomstig het vierde lid kan het college bij nadere regeling bepalen welke verdere
eisen gelden voor het melden van calamiteiten en geweld bij de verstrekking van een voorziening.]

Artikel 15. Nieuwe feiten en omstandigheden, herziening, intrekking of terugvordering
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.3, vierde lid, van de wet,
waarin is bepaald dat in de verordening in ieder geval regels worden gesteld voor de bestrijding van
het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of
oneigenlijk gebruik van de wet.

[Het eerste, tweede en vierde lid bevatten een herhaling van hetgeen al in de tekst van de wet is
opgenomen (artikel 2.3.8, 2.3.10 en 2.4.1). Met opname van deze wettekst in de verordening wordt
beoogd een compleet beeld te geven van de regels voor de bestrijding van het ten onrechte
ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb, alsmede van misbruik of oneigenlijk gebruik van
de wet.]

Het derde lid is een ‘kan’-bepaling. Een pgb wordt verstrekt met de bedoeling dat men daarmee een
voorziening treft. Als binnen zes maanden na de beslissing tot het verstrekken van het pgb nog geen
voorziening is getroffen, heeft het college de bevoegdheid om de beslissing geheel of gedeeltelijk in te
trekken. Deze bepaling is te zien als een verbijzondering van de bepaling in het tweede lid, onder e
(dat tevens op maatwerkvoorzieningen (in natura) ziet).

In artikel 2.4.1 tot en met 2.4.4 van de wet zijn regels voor het verhaal van kosten opgenomen en is de
bevoegdheid aan het college gegeven tot het (in geldswaarde) terugvorderen van een ten onrechte
verstrekte maatwerkvoorziening of pgb. Hierbij is tevens bepaald dat het college het terug te vorderen
bedrag bij dwangbevel kan invorderen. Uit de memorie van toelichting op artikel 2.4.1 (Kamerstukken
II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 157) wordt duidelijk dat daarnaast de mogelijkheid blijft bestaan om
maatwerkvoorzieningen terug te vorderen; ‘omdat het niet in alle gevallen mogelijk is een al genoten
maatwerkvoorziening terug te vorderen, kan het college de waarde van de genoten
maatwerkvoorziening uitdrukken in een bedrag dat voor terugvordering in aanmerking komt.’
In het vijfde en zesde lid zijn dan ook bepalingen opgenomen die het college de bevoegdheid geven
tot terugvordering van in eigendom en in bruikleen verstrekte voorzieningen.

Artikel 16. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
Deze bepaling betreft een uitwerking van de verordeningsplicht in artikel 2.1.6 van de wet. Hierin is
opgenomen dat bij verordening wordt bepaald op welke wijze het college zorg draagt voor een
jaarlijkse blijk van waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente.

Artikel 2.1.6 stelt dat het moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente. Artikel 1.1.1 van
de wet definieert een cliënt als een persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening,
maatwerkvoorziening of pgb, of door of namens wie een melding is gedaan. Het gaat dus ook om
mantelzorgers van cliënten die een hulpvraag hebben aangemeld, ook al is daar geen voorziening op
basis van deze wet uitgekomen. Voorts is de woonplaats van de cliënt bepalend, zodat het dus ook
mantelzorgers kan betreffen die in andere gemeenten wonen.

[Artikel 17. Tegemoetkoming meerkosten personen met een beperking of chronische
problemen
Deze bepaling betreft een uitwerking van artikel 2.1.7 van de wet. Daarin is opgenomen dat bij
verordening kan worden bepaald dat door het college aan personen met een beperking of chronische
psychische of psychosociale problemen die daarmee verband houdende aannemelijke meerkosten
hebben, een tegemoetkoming wordt verstrekt ter ondersteuning van de zelfredzaamheid en de
participatie.

De tegemoetkoming kan op aanvraag kan verstrekt. De beslissing op een dergelijke aanvraag is een
beschikking en meer in het bijzonder een subsidiebeschikking. De bepalingen in de Awb, onder
andere over bezwaar en beroep en subsidies zijn hierop van toepassing.
De tegemoetkoming kan een alternatief zijn voor een maatwerkvoorziening of pgb. Hiervoor is wel
vereist dat de cliënt zelf kiest voor een tegemoetkoming. Hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan een


                                                                                                        19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>cliënt die een aanvraag doet voor een maatwerkvoorziening of pgb en die tijdens het onderzoek naar
de aanvraag de keuze krijgt om een tegemoetkoming te ontvangen voor de door hem gewenste
voorziening. Deze tegemoetkoming is niet kostendekkend maar geeft de cliënt wel het voordeel dat hij
zelf een bedrag in handen krijgt waarmee meer eigen regie heeft bij de inkoop van de gewenste
voorziening. Indien hij het geld niet aanwendt voor dit doel, kan op grond van de subsidietitel van de
Awb worden gehandhaafd. Indien hij later wederom een aanvraag zou doen voor maatschappelijke
ondersteuning, zonder dat er nieuwe feiten of omstandigheden in zijn situatie zijn, kan deze aanvraag
worden afgewezen op grond van de Awb onder verwijzing naar de eerdere beschikking ter
verstrekking van de tegemoetkoming.
Op grond van het tweede lid kan het college bij besluit bepalen in welke gevallen een tegemoetkoming
wordt verstrekt en wat de hoogte daarvan is. Door het vastleggen bij besluit is voor de burger op
voorhand duidelijk op welke tegemoetkoming hij recht heeft.

NB Individuele gemeenten kunnen naar aanleiding van de gekozen invulling deze toelichting zelf
aanvullen, eventueel onder verwijzing naar het beleidsplan.]

Artikel 18. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
Het college kan de uitvoering van de wet, met uitzondering van de vaststelling van de rechten en
plichten van de cliënt, door aanbieders laten verrichten (artikel 2.6.4, eerste lid, van de wet). Met het
oog op gevallen waarin dit ten aanzien van een voorziening gebeurt, moeten bij verordening regels
worden gesteld ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een
voorziening en de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan (artikel 2.6.6, eerste lid, van de
wet). Daarbij dient in ieder rekening gehouden te worden met de deskundigheid van de
beroepskrachten en de arbeidsvoorwaarden.
Om te voorkomen dat alleen gekeken wordt naar de laagste prijs voor de uitvoering worden in dit
artikel een aantal andere aspecten genoemd waarmee het college bij het vaststellen van tarieven
(naast de prijs) rekening dient te houden. Hiermee wordt bereikt dat een beter beeld ontstaat van
reële kostprijs voor de activiteiten die zij door aanbieders willen laten uitvoeren. Uitgangspunt is dat de
aanbieder kundig personeel inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die passen bij de vereiste
vaardigheden. Hiervoor is ten minste een beeld nodig van de vereiste activiteiten en de
arbeidsvoorwaarden die daarbij horen. Dit biedt een waarborg voor werknemers dat hun
werkzaamheden aansluiten bij de daarvoor geldende arbeidsvoorwaarden.

Artikel 19. Klachtregeling
De gemeente is op grond van de Awb in het algemeen verplicht tot een behoorlijke behandeling van
mondelinge en schriftelijke klachten over gedragingen van personen en bestuursorganen die onder
haar verantwoordelijkheid werkzaam zijn. [In het eerste lid is een bepaling opgenomen over het
gemeentelijke klachtrecht. Deze bepaling is niet verplicht op grond van deze wet en is hier
opgenomen in het belang om in de verordening een compleet overzicht van rechten en plichten van
cliënten te geven. Gelet op het van toepassing zijnde hoofdstuk 9 van de Awb, waarin een uitvoerige
regeling omtrent klachtbehandeling is gegeven, en ook het recht is neergelegd om na de afhandeling
van de klacht de bevoegde ombudsman te verzoeken een onderzoek in te stellen, kan in deze
verordening met de eenvoudige bepaling van het eerste lid worden volstaan.]

In het tweede lid is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Een
dergelijke bepaling is verplicht op grond van artikel 2.1.3, tweede lid, onder e, van de wet, waarin is
bepaald dat in de verordening in ieder geval wordt bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een
regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist. De aanbieder is ten aanzien van de
in de verordening genoemde voorzieningen verplicht een klachtregeling op te stellen (artikel 3.2,
eerste lid, onder a, van de wet).
In de memorie van toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten in
beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich
bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een
gemeenteambtenaar, bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of over diens
(vermeende) gebrek aan deskundigheid. Is de cliënt niet tevreden over een gedraging van de
aanbieder, dan kan het ook gaan om bijvoorbeeld de kwaliteit van de geleverde maatschappelijke
ondersteuning (in verband met de deskundigheid van de medewerker of een bepaalde houding of
uitlating, gebrekkige communicatie of (on)bereikbaarheid van de aanbieder).
Het ligt voor de hand dat cliënten die zich benadeeld voelen zo veel mogelijk deze klacht eerst bij de
betreffende aanbieder deponeren. Zij moeten erop kunnen vertrouwen dat de aanbieder de klacht snel


                                                                                                        20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>in behandeling neemt en de klacht ook snel afhandelt. Daar waar de afhandeling niet naar wens is,
staat de weg naar de gemeente voor het indienen van de klacht open.

In het derde lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de
klachtregelingen door aanbieders goed wordt uitgevoerd

NB Individuele gemeenten kunnen naar aanleiding van de gekozen invulling van het tweede lid deze
toelichting zelf aanvullen.

Artikel 20. Medezeggenschap bij aanbieders van maatschappelijke ondersteuning
Dit artikel geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, tweede lid, onder f, van de wet, waarin is bepaald dat in
ieder geval moet worden bepaald ten aanzien van welke voorzieningen een regeling voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder welke voor de
gebruikers van belang zijn, vereist is.
In dit artikel gaat het dus om medezeggenschap van cliënten tegenover de aanbieder. Voorheen
moest de aanbieder voldoen aan de in de Wet klachtrecht cliënten en de Wet medezeggenschap
cliënten zorginstellingen (Wmcz) gestelde regels. Onder de Wmcz werd inspraak tegenover de
aanbieder reeds verwezenlijkt via de cliëntenraad. Onder de Wmo 2015 is het stellen van regels
geheel aan gemeenten overgelaten.
In het eerste lid is dit uitgewerkt door te bepalen dat aanbieders een regeling voor medezeggenschap
dienen vast te stellen. De aanbieder is ten aanzien van de in de verordening genoemde voorzieningen
verplicht een medezeggenschapsregeling op te stellen (artikel 3.2, eerste lid, onder b, van de wet).
In het tweede lid zijn een aantal instrumenten voor het college aangegeven om te zorgen dat de
verplichting tot medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.

NB Individuele gemeenten kunnen naar aanleiding van de gekozen invulling van het eerste lid deze
toelichting zelf aanvullen

Artikel 21. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Deze bepaling geeft uitvoering aan artikel 2.1.3, derde lid, van de wet.
Met het derde lid wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van de
medezeggenschap vorm te geven.

[Artikel 22. Evaluatie
Deze evaluatie is niet hetzelfde als de evaluatie die op centraal niveau (zie artikel 7.10 van de wet) zal
plaatsvinden, maar kan wel de daarin verzamelde gegevens benutten.]

[Artikel 23. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
In het tweede lid is overgangsrecht opgenomen voor lopende voorzieningen op basis van de oude
verordening. In het derde lid is bepaald dat aanvragen die voor de inwerkingtreding van deze nieuwe
verordening zijn ingediend maar waarop bij de inwerkingtreding nog niet is beslist, worden afgedaan
op grond van de nieuwe verordening. In het vierde lid is voor lopende bezwaarschriften bepaald dat
deze volgens de oude verordening worden afgedaan. Daarnaast bevat de wet nog overgangsrecht
voor AWBZ cliënten die overgaan naar de Wmo en voor de doelgroep beschermd wonen (zie de
artikelen 8.1 tot en met 8.4 van de wet).]




                                                                                                       21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>