<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>ALGEMENE PLAATSELIJKE VERORDENING 2010
Midden-Delfland
Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Midden-Delfland houdende regels omtrent
gemeentelijke regelgeving op het gebied van openbare orde en veiligheid (APV Midden-Delfland
2010)
Wetstechnische informatie
 Gegevens van de regeling
 Organisatie            Midden-Delfland
 Organisatietype        Gemeente
                        Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Midden-Delfland houdende regels
 Officiële naam         omtrent gemeentelijke regelgeving op het gebied van openbare orde en veiligheid (APV
 regeling               Midden-Delfland 2010)
 Citeertitel            Algemene plaatselijke verordening Midden-Delfland 2010
 Vastgesteld door       gemeenteraad
 Onderwerp              openbare orde en veiligheid
 Eigen onderwerp
 Externe bijlage        Bijlage bomenlijst
Opmerkingen met betrekking tot de regeling
De bekendmaking omtrent deze versie is gerectificeerd in gemeenteblad 2019, 147450
Wettelijke grondslag(en) of bevoegdheid waarop de regeling is gebaseerd
Gemeentewet, art. 149, 154, 174
Wet milieubeheer, art. 10.23 lid 1
Drank- en Horecawet, art. 23
Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, art. 2.2
 Overzicht van in de tekst verwerkte wijzigingen
                                                                                Datum
                                                                                ondertekening
                      Terugwerkende
 Datum                kracht tot en       Datum                                 Bron               Kenmerk
 inwerkingtreding     met                 uitwerkingtreding  Betreft            bekendmaking       voorstel
 14-06-2019                                                  bijlage            28-05-2019
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>                                          gmb-2019-
                                          145424
10-10-2017 10-10-2017 Artikel 2:78, 2:79, 26-09-2017    onbekend
                      1:2, 1:3, 1:6, 1:7,
                                          GVOP
                      2:24, 2:25, 2:26,
                      2:48,
                      overgangsrecht
10-10-2017 10-10-2017 Artikel 2:78, 2:79, 26-09-2017    onbekend
                      1:2, 1:3, 1:6, 1:7,
                                          GVOP
                      2:24, 2:25, 2:26,
                      2:48,
                      overgangsrecht
10-04-2017 11-04-2017 Artikel 4:6 A 3, A  13-12-2016    onbekend
                      4, A 5, A 10
                                          GVOP
17-01-2017 10-10-2017 Artikel 4:6 A 3, A  13-12-2016    onbekend
                      4, A 5, A 10
                                          GVOP
24-04-2015 30-03-2017 bijlage             24-03-2015    onbekend
                                          Gemeenteblad,
                                          2015, 32511
14-02-2014 23-04-2015 Artt. 2:27 t/m      28-01-2014    2014-01-
                      2:34g                             05g
                                          Gemeenteblad,
                                          2014
01-10-2010 14-02-2014 Art. 2:11, 2:25,    28-09-2010    2010-09-
                      toelichting                       08h
                                          Gemeenteblad,
                                          2010, 018
01-10-2010 01-10-2010 Art. 1:1, 1:2, 1:8, 29-06-2010    2010-07-
                      2:1, 2:10A, 2:11,                 12d
                                          Gemeenteblad,
                      4:11, 4:12, 6:1,
                                          2010, 010
                      toelichting
01-10-2010 14-06-2019 Art.1:1, 1:2, 1:8,  29-06-2010    2010-07-
                      2:1, 2:10A, 2:11,                 12d
                                          Gemeenteblad,
                      4:11, 4:12, 6:1,
                                          2010, 010
                      toelichting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre> 01-07-2010                               30-09-2010          Art. 2:10 B, 2:47, 29-06-2010      2010-07-
                                                              2:48, 2:50 A, 2:74                 12d
                                                                                 Gemeenteblad,
                                                              B, 4:8, 5:7, 5:15,
                                                                                 2010, 010
                                                              5:18, 5:24, 5:30,
                                                              toelichting
 31-12-2009                               01-07-2010          Nieuwe regeling    08-12-2009      2009-09-05
                                                                                 Gemeenteblad,
                                                                                 2009, 1
Tekst van de regeling
Intitulé
Verordening van de gemeenteraad van de gemeente Midden-Delfland houdende regels omtrent
gemeentelijke regelgeving op het gebied van openbare orde en veiligheid (APV Midden-Delfland
2010)
De raad van de gemeente Midden-Delfland;
Gelezen het voorstel van het college van burgemeester en wethouders van 1 december 2009, nr.
2009-09-05;
Gelet op het bepaalde in de Gemeentewet, waaronder de artikelen 149, 154 en 174;
Overwegende dat het aanbeveling verdient regels te stellen ter handhaving van de openbare orde;
Alsmede gelet op artikel 10.23, eerste lid van de Wet milieubeheer;
Overwegende dat het noodzakelijk is om regels te stellen omtrent de inzameling van afvalstoffen;
Gelet op artikel 23 van de Drank- en Horecawet;
Overwegende dat het gewenst is om regels te stellen inzake de verstrekking van sterke drank in
sportkantines;
Gezien het advies van de raadscommissie Bestuur en Midden-Delfland;
BESLUIT:
Vast te stellen de volgende Algemene plaatselijke verordening Midden-Delfland 2010
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>HOOFDSTUK 1. Algemene bepalingen
Artikel 1:1 Begripsbepalingen
In deze verordening wordt verstaan onder:
a.
openbare plaats: een voor het publiek toegankelijke plaats, waaronder begrepen de weg als bedoeld
onder b;
b.
weg: weg, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de Wegenverkeerswet 1994;
c.
openbaar water: wateren die voor het publiek bevaarbaar of op andere wijze toegankelijk zijn;
d.
bebouwde kom: de bebouwde kom of kommen waarvan gedeputeerde staten de grenzen hebben
vastgesteld overeenkomstig artikel 27, tweede lid, van de Wegenwet.
e.
rechthebbende: degene die over een zaak zeggenschap heeft krachtens een zakelijk of persoonlijk
recht;
f.
bouwwerk: bouwwerk als bedoeld in artikel 1 van de in de gemeente Midden-Delfland vigerende
bouwverordening;
g.
gebouw: gebouw als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c, van de Woningwet;
h.
handelsreclame: iedere openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd
wordt een commercieel belang te dienen;
i.
bevoegd gezag: bestuursorgaan als bedoeld in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht.
Artikel 1:2 Beslistermijn en positieve fictieve beschikking
1. Het bevoegde bestuursorgaan beslist op een aanvraag voor een vergunning of ontheffing binnen
acht weken na de datum van ontvangst van de aanvraag. 2. Het bestuursorgaan kan de termijn voor
ten hoogste acht weken verdagen. 3. In afwijking van het tweede lid is artikel 3.9 van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht van toepassing indien beslist wordt op een aanvraag om een
ontheffing als bedoeld in artikel 2:10, vierde lid, of een vergunning als bedoeld in artikel 2:11,
tweede lid, aanhef en onder a, of artikel 4:11.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>4. Voor zover de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht niet anders bepaalt, is op
een vergunning, ontheffing, of toestemming bij of krachtens deze verordening, paragraaf
4.1.3.3 van de Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig
beslissen) niet van toepassing.
Artikel 1:3 Indiening aanvraag
(vervallen)
Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
1.
Aan een vergunning of ontheffing kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden. Deze
voorschriften en beperkingen strekken slechts tot bescherming van het belang of de belangen in
verband waarmee de vergunning of ontheffing is vereist.
2.
Degene aan wie een vergunning of ontheffing is verleend, is verplicht de daaraan verbonden
voorschriften en beperkingen na te komen.
Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
De vergunning of ontheffing is persoonsgebonden, tenzij bij of krachtens deze verordening anders is
bepaald of de aard van de vergunning zich daartegen verzet.
Artikel 1:6 Indiening aanvraag
De vergunning of ontheffing kan worden ingetrokken of gewijzigd:
a.
indien ter verkrijging daarvan onjuiste of onvolledige gegevens zijn verstrekt;
b.
indien op grond van een verandering van de omstandigheden of inzichten opgetreden na het
verlenen van de ontheffing of vergunning, intrekking of wijziging noodzakelijk is vanwege het belang
of de belangen ter bescherming waarvan de vergunning of ontheffing is vereist;
c.
indien de aan de vergunning of ontheffing verbonden voorschriften en beperkingen niet zijn of
worden nagekomen;
d.
indien van de vergunning of ontheffing geen gebruik wordt gemaakt binnen een daarin gestelde
termijn dan wel, bij het ontbreken van een gestelde termijn, binnen een redelijke termijn;
e.
indien de houder dit verzoekt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>Artikel 1:7 Termijnen
1. De vergunning of ontheffing geldt voor onbepaalde tijd, tenzij bij de vergunning of ontheffing
anders is bepaald of de aard van de vergunning of ontheffing zich daartegen verzet.
2. De aard van de vergunning of ontheffing verzet zich in ieder geval tegen gelding voor onbepaalde
tijd indien het aantal vergunningen of ontheffingen is beperkt en het aantal mogelijke aanvragers het
aantal beschikbare vergunningen of ontheffingen overtreft.
Artikel 1:8 Weigeringsgronden
De vergunning of ontheffing kan door het bevoegd gezag of het bevoegde bestuursorgaan worden
geweigerd in het belang van:
a.
de openbare orde;
b.
de openbare veiligheid;
c.
de volksgezondheid;
d.
de bescherming van het milieu.
Hoofdstuk 2. Openbare orde
Afdeling 1. Bestrijding van ongeregeldheden
Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
1.
Het is verboden op een openbare plaats zich samen met anderen te begeven naar of al dan niet
samen met anderen deel te nemen aan een samenscholing, onnodig op te dringen of door uitdagend
gedrag aanleiding te geven tot ongeregeldheden.
2.
Hij die op een openbare plaats aanwezig is bij een voorval waardoor ongeregeldheden ontstaan of
dreigen te ontstaan, of bij een tot toeloop van publiek aanleiding gevende gebeurtenis waardoor
ongeregeldheden ontstaan of dreigen te ontstaan, dan wel zich bevindt in of aanwezig is bij een
samenscholing, is verplicht op bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te vervolgen of zich in de
door hem aangewezen richting te verwijderen.
3.
Het is verboden zich te begeven of te bevinden op openbare plaatsen die door of vanwege het
bevoegde bestuursorgaan in het belang van de openbare veiligheid of ter voorkoming van
ongeregeldheden zijn afgezet.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>4.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het derde lid gestelde verbod.
5.
Het bepaalde in de voorgaande leden geldt niet voor betogingen, vergaderingen en godsdienstige en
levensbeschouwelijke samenkomsten als bedoeld in de Wet openbare manifestaties.
Afdeling 2. Betoging
Artikel 2:2 Optochten
[gereserveerd]
Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
1.
Hij die het voornemen heeft op een openbare plaats een betoging te houden, of een daarmee gelijk
te stellen samenkomst tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging, tot vergaderingen en
processies geeft daarvan voor de openbare aankondiging en ten minste 1 week voordat de betoging
wordt gehouden, schriftelijk kennis aan de burgemeester.
2.
De kennisgeving bevat:
a.
naam en adres van degene die de betoging houdt;
b.
het doel van de betoging;
c.
de datum waarop de betoging wordt gehouden en het tijdstip van aanvang en van beëindiging;
d.
de plaats en, voor zover van toepassing, de route en de plaats van beëindiging;
e.
voor zover van toepassing, de wijze van samenstelling;
f.
maatregelen die degene die de betoging houdt zal treffen om een regelmatig verloop te bevorderen.
3.
Hij die de kennisgeving doet, ontvangt daarvan een bewijs waarin het tijdstip van de kennisgeving is
vermeld.
4.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>Indien het tijdstip van de schriftelijke kennisgeving valt op een vrijdag na 12.00 uur, een zaterdag,
een zondag of een algemeen erkende feestdag, wordt de kennisgeving gedaan uiterlijk 12.00 uur op
de aan de dag van dat tijdstip voorafgaande werkdag.
5.
De burgemeester kan in bijzondere omstandigheden de in het eerste lid genoemde termijn verkorten
en een mondelinge kennisgeving in behandeling nemen.
Artikel 2:4 Afwijking termijn
[gereserveerd]
Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens
[gereserveerd]
Afdeling 3. Verspreiden van gedrukte stukken
Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen
1.
Het is verboden gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen onder publiek te verspreiden
dan wel openlijk aan te bieden op door het college aangewezen openbare plaatsen.
2.
Het college kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde dagen en uren.
3.
Het verbod geldt niet voor het huis-aan-huis verspreiden of het aan huis bezorgen van gedrukte of
geschreven stukken en afbeeldingen.
4.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
Afdeling 4. Vertoningen e.d. op de weg
Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.
[gereserveerd]
Artikel 2:8 Dienstverlening
[gereserveerd]
Artikel 2:9 Straatartiest e.d.
1.
Het is verboden ten behoeve van publiek als straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur of
gids op te treden op door de burgemeester in het belang van de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid en het milieu aangewezen openbare plaatsen.
2.
De burgemeester kan de werking van het verbod beperken tot bepaalde dagen en uren.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>3.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het verbod.
Afdeling 5. Bruikbaarheid en aanzien van de weg
Artikel 2:10 A (Omgevings)vergunning voor het plaatsen van voorwerpen op of aan een openbare
plaats in strijd met de publieke functie van de openbare plaats
1.
Het is verboden zonder voorafgaande vergunning een openbare plaats of een gedeelte daarvan
anders te gebruiken dan overeenkomstig de publieke functie daarvan.
2.
Een vergunning bedoeld in het eerste lid kan worden geweigerd:
a.
indien het beoogde gebruik schade toebrengt aan de openbare plaats voor de bruikbaarheid van de
openbare plaats of voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan, dan wel een belemmering kan
vormen voor het doelmatig beheer en onderhoud van de openbare plaats.
b.
indien het beoogde gebruik hetzij op zichzelf, hetzij in verband met de omgeving niet voldoet aan
redelijke eisen van welstand;
c.
in het belang van de voorkoming of beperking van overlast voor gebruikers van de in de nabijheid
gelegen onroerende zaak.
3.
De vergunning wordt verleend:
a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien het een activiteit betreft als bedoeld in
artikel 2.2, eerste lid, onder j. of onder k. van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht;
b. door het college in de overige gevallen.
Artikel 2:10 B Afbakeningsbepalingen en uitzonderingen
1.
Het verbod in het eerste lid van het vorige artikel geldt niet voor:
a. evenementen als bedoeld in artikel 2:24;
b. terrassen als bedoeld in artikel 2:27, onder b;
c. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:18;
d. door, namens of in opdracht van de gemeente te plaatsen, aan te brengen, te bevestigen van
roerende of onroerende zaken of het hebben van deze zaken, waaronder verkeers- en
straatmeubilair, speelvoorzieningen, afvalcontainers, beelden en andere kunstuitingen,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>monumenten, overkappingen, constructies, openbare toiletgelegenheden, walvoorzieningen,
hekheiningen of andere afsluitingen.
2.
a. Het verbod in het eerste lid van het vorige artikel geldt tevens niet voor voorwerpen of stoffen
waarop gedachten of gevoelens worden geopenbaard.
b.
Het verbod in het eerste lid van het vorige artikel geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening
Zuid-Holland.
c.
De weigeringsgrond van het tweede lid, onder a, van het vorige artikel geldt niet voor zover in het
daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 5 van de Wegenverkeerswet.
d.
De weigeringsgrond van het tweede lid, onder b, van het vorige artikel geldt niet voor bouwwerken.
e.
De weigeringsgrond van het tweede lid, onder c, van het vorige artikel geldt niet voor zover in het
geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet milieubeheer.
Artikel 2:10 C Beslistermijn en silencio positivo
Indien het college niet binnen de in artikel 1:2 genoemde termijn op de aanvraag heeft beslist wordt
de vergunning geacht te zijn verleend.
Artikel 2:10 D Vrij te stellen categorieën
Het college kan categorieën van voorwerpen aanwijzen waarvoor het verbod in het eerste lid van
artikel 2:10 A niet geldt.
Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg
1.
Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning een weg aan te leggen, de verharding
daarvan op te breken, in een weg te graven of te spitten, aard of breedte van de wegverharding te
veranderen of anderszins verandering te brengen in de wijze van aanleg van een weg.
2.
De vergunning wordt verleend
a. als omgevingsvergunning door het bevoegd gezag, indien de activiteiten zijn verboden bij een
bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit;
b. door het college in de overige gevallen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>3.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor overheden bij het uitvoeren van hun publieke taak.
4.
Het verbod geldt voorts niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Wetboek van Strafrecht, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de Wegenverordening Zuid-Holland,
de Waterschapskeur, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde nadere gemeentelijke
regelgeving.
Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg
1.
Het is verboden een uitweg te maken naar de weg of verandering te brengen in een bestaande
uitweg naar de weg:
a.
indien degene die voornemens is een uitweg te maken naar de weg of verandering te brengen in een
bestaande uitweg naar de weg daarvan niet van tevoren melding heeft gedaan aan het college,
onder indiening van een situatieschets van de gewenste uitweg en een foto van de bestaande
situatie;
b.
indien het college het maken of veranderen van de uitweg heeft verboden.
2.
Het college verbiedt het maken of veranderen van de uitweg:
a.
indien daardoor het verkeer op de weg in gevaar wordt gebracht;
b.
indien dat zonder noodzaak ten koste gaat van een openbare parkeerplaats;
c.
indien het openbaar groen daardoor op onaanvaardbare wijze wordt aangetast;
d.
indien er sprake is van een uitweg van een perceel dat al door een andere uitweg wordt ontsloten,
en de aanleg van deze tweede uitweg ten koste gaat van een openbare parkeerplaats of het
openbaar groen.
3.
De uitweg kan worden aangelegd indien het college niet binnen vier weken na ontvangst van de
melding heeft beslist dat de gewenste uitweg wordt verboden
4.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door de Wet beheer Rijkswaterstaatswerken, de Waterschapskeur of de Wegenverordening Zuid-
Holland.
Afdeling 6. Veiligheid op de weg
Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid
[gereserveerd]
Artikel 2:14 Winkelwagentjes
1.
De rechthebbende op een bedrijf die winkelwagentjes ter beschikking stelt, mede ten behoeve van
het vervoer van winkelwaren over de weg, is verplicht ze te voorzien van de naam van het bedrijf of
een ander herkenningsteken, en de in de omgeving van dat bedrijf door het publiek op een openbare
plaats achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen of te doen verwijderen.
2.
Het is verboden zich met een winkelwagentje op de weg te bevinden buiten de onmiddellijke
omgeving van het bedrijf als bedoeld in het eerste lid of, indien het bedrijf gelegen is in een
winkelcentrum, buiten de onmiddellijke omgeving van dat winkelcentrum. Als onmiddellijke
omgeving van het bedrijf of winkelcentrum wordt aangemerkt de weg of het weggedeelte,
grenzende aan dat bedrijf of dat winkelcomplex en tevens een aan die weg of dat weggedeelte
aansluitende parkeerplaats.
3.
Het is verboden een winkelwagentje dat is gebruikt op de weg, onbeheerd daarop achter te laten
anders dan op een daartoe aangewezen plaats.
4.
Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door de Wet milieubeheer.
Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp
Het is verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te hebben op zodanige wijze dat aan
het wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of daarvoor op andere wijze hinder of gevaar
oplevert.
Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een straatkolk, rioolput, brandkraan of een
andere afsluiting die behoort tot een openbare nutsvoorziening, te openen, onzichtbaar te maken of
af te dekken.
Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.
(vervallen)
Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
(gereserveerd)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp
1.
Het is verboden op, aan of boven het voor voetgangers of (brom)fietsers bestemde deel van de weg
op enigerlei wijze prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe voorwerpen aan te
brengen of te hebben hangen lager dan 2,2 meter boven dat gedeelte van de weg.
2.
Het verbod geldt niet voor prikkeldraad, schrikdraad, puntdraad of andere scherpe voorwerpen, die
op grotere afstand dan 0,25 m uit de uiterste boord van de weg, op van de weg af gerichte delen van
een afscheiding zijn aangebracht.
3.
Voor de toepassing van dit artikel wordt onder weg verstaan wat artikel 1 van de Wegenverkeerswet
1994 daaronder verstaat.
4.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
Artikel 2:20 Vallende voorwerpen
Het is verboden aan een openbare plaats of enig deel van een bouwwerk een voorwerp te hebben
dat niet deugdelijk beveiligd is tegen neervallen op de openbare plaats.
Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting
1.
De rechthebbende op een bouwwerk is verplicht toe te laten dat op of aan dat bouwwerk
voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het verkeer of de openbare verlichting
worden aangebracht, onderhouden, gewijzigd of verwijderd.
2.
Het bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de
Waterstaatswet 1900, de Onteigeningswet, of de Belemmeringenwet Privaatrecht.
Artikel 2:21 A Verwijdering e.d. voorzieningen voor verkeer en verlichting
1.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een bord of een andere voorziening ten
behoeve van het openbaar verkeer of de openbare verlichting te verwijderen, te wijzigen, te
beschadigen, de werking ervan te beletten of te belemmeren.
2.
Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover het Wetboek van Strafrecht of het Besluit
administratieve bepalingen inzake het wegverkeer van toepassing is.
Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
(vervallen)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs
1.
Het is verboden:
a.
voor het publiek toegankelijke ijsvlakten te beschadigen, te verontreinigen, te versperren of het
verkeer daarop op enige andere wijze te belemmeren of in gevaar te brengen;
b.
bakens of andere voorwerpen ten behoeve van de veiligheid geplaatst op de onder a bedoelde
ijsvlakten te verplaatsen, weg te nemen, te beschadigen of op enige andere wijze het gebruik
daarvan te verijdelen of te belemmeren.
2.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Wetboek van Strafrecht of de Vaarwegenverordening Zuid-Holland.
Afdeling 7. Evenementen
Artikel 2:24 Begripsbepaling
1. In deze afdeling wordt onder evenement verstaan elke voor publiek toegankelijke verrichting van
vermaak, met uitzondering van:
a. bioscoopvoorstellingen;
b. markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet en artikel 5:22 van
deze verordening;
c. kansspelen als bedoeld in de Wet op de kansspelen;
d. het in een inrichting in de zin van de Drank- en Horecawet gelegenheid geven tot dansen;
e. betogingen, samenkomsten en vergaderingen als bedoeld in de Wet openbare manifestaties;
f. activiteiten als bedoeld in artikel 2:9 en 2:39 van deze verordening.
2. Onder evenement wordt mede verstaan:
a. een herdenkingsplechtigheid;
b. een braderie;
c. een optocht, niet zijnde een betoging als bedoeld in artikel 2:3 van deze verordening, op een
openbare plaats;
d. een feest, muziekvoorstelling of wedstrijd op of aan een openbare plaats;
e. het opstijgen en landen van een luchtvaartuig ten behoeve van (een verrichting van) vermaak;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>f. een straatfeest of buurtbarbecue op één dag, alsmede een officiële (her)openingshandeling (klein
evenement).
Artikel 2:25 Evenementenvergunning
1. Het is verboden zonder of in afwijking van een vergunning van de burgemeester een evenement
te organiseren.
2. Geen vergunning is vereist voor een klein evenement, indien:
a. het aantal aanwezigen niet meer bedraagt dan 100 personen;
b. het evenement: - op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag plaats vindt tussen 07.00
uur en 22.00 uur;
- op zaterdag plaats vindt tussen 07.00 uur en 24.00 uur;
- op zondag plaats vindt tussen 13.00 uur en 22.00 uur;
c. geen muziek ten gehore wordt gebracht voor 09.00 uur of na 23.00 uur;
d. het evenement niet plaatsvindt op de rijbaan, (brom)fietspad of parkeerplaats of anderszins een
belemmering vormt voor het verkeer en de hulpdiensten;
e. slechts kleine objecten worden geplaatst met een oppervlakte van minder dan 10 m2 per object;
f. er een organisator is; en
g. de organisator ten minste 15 werkdagen voorafgaand aan het evenement daarvan melding heeft
gedaan aan de burgemeester.
3. De burgemeester kan binnen 10 werkdagen na ontvangst van de melding besluiten een klein
evenement te verbieden, indien er aanleiding is te vermoeden dat daardoor de openbare orde, de
openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.
Artikel 2:26 Ordeverstoring en verbod deelname aan illegaal evenement
1.
Het is verboden bij een evenement de orde te verstoren.
2.
Het is verboden:
1.
deel te nemen aan een evenement waarvoor geen vergunning is verleend;
2.
voor publiek verboden aanwezig te zijn bij een evenement waarvoor geen vergunning is verleend;
3.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>een evenement waarvoor geen vergunning is verleend te faciliteren.
3.
De verboden in dit lid 3 van dit artikel gelden niet indien er sprake is van een klein evenement, tenzij
dit klein evenement door de burgemeester op grond van artikel 2:25, lid 3, is verboden.
Afdeling 8a. Toezicht op openbare inrichtingen
Artikel 2:27 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder:
a.
openbare inrichting: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin bedrijfsmatig of in
een omvang alsof zij bedrijfsmatig was logies wordt verstrekt of dranken worden geschonken of
rookwaren of spijzen voor directe consumptie worden bereid of verstrekt. Onder een openbare
inrichting wordt in ieder geval verstaan: een hotel, restaurant, pension, bed & breakfast-gelegenheid,
café, cafetaria, snackbar, discotheek, buurthuis of clubhuis. Onder openbare inrichting wordt tevens
verstaan een bij dit bedrijf behorend terras en andere aanhorigheden;
b.
terras: een buiten de besloten ruimte van de inrichting liggend deel van de openbare inrichting waar
sta- of zitgelegenheid kan worden geboden en waar tegen vergoeding dranken kunnen worden
geschonken of spijzen voor directe consumptie kunnen worden bereid of verstrekt.
Artikel 2:28 Exploitatievergunning openbare inrichting
1.
Het is verboden een openbare inrichting te exploiteren zonder vergunning van de burgemeester.
2.
De burgemeester weigert de vergunning indien de vestiging of exploitatie van de openbare inrichting
in strijd is met een geldend bestemmingsplan.
3.
In afwijking van artikel 1:8 kan de burgemeester de vergunning geheel of gedeeltelijk weigeren,
indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving van
de openbare inrichting of openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt beïnvloed.
4.
Bij de toepassing van de in het derde lid genoemde weigeringsgrond houdt de burgemeester
rekening met het karakter van de straat en de wijk, waarin de openbare inrichting is gelegen of zal
zijn gelegen, de aard van de openbare inrichting en de spanning, waaraan het woonmilieu ter plaatse
reeds blootstaat of bloot zal komen te staan door de exploitatie.
5.
Het eerste lid geldt niet voor een openbare inrichting in een winkel als bedoeld in artikel 1 van de
Winkeltijdenwet voor zover de horeca een nevenactiviteit is van de winkelactiviteit;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>6.
Voor de openbare inrichting als bedoeld in het vijfde lid gelden dezelfde sluitingstijden als voor de
winkel.
7.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor door de burgemeester vast te stellen beleidsregels die
openbare inrichtingen aanduiden, welke begrepen worden onder het begrip ondergeschikt openbare
inrichting
8.
De burgemeester weigert de vergunning als bedoeld in het eerste lid indien de aanvrager geen
verklaring omtrent het gedrag overlegt die uiterlijk drie maanden voor de datum waarop de
vergunningaanvraag is ingediend, is afgegeven.
Artikel 2:28A Beslissingstermijn
1.
Het bevoegd bestuursorgaan neemt het besluit op de aanvraag om vergunning bedoeld in artikel
2:28, eerste lid, binnen twaalf weken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is.
2.
Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste twaalf weken verdagen.
Artikel 2:28B Vervallen van de vergunning/mutaties
1.
Een vergunning ex artikel 2:28 vervalt, zodra het exploiteren van de openbare inrichting is beëindigd
en op een volledige aanvraag om een nieuwe vergunning voor het exploiteren van dezelfde
openbare inrichting is beslist, of, indien zodanige aanvraag niet is ingediend binnen 13 weken na het
beëindigen van het exploiteren van de openbare inrichting, bij het verstrijken van deze termijn.
2.
Van beëindiging van het exploiteren van de openbare inrichting is ondermeer sprake, indien:
a.
de openbare inrichting blijkens de registers van de Kamer van Koophandel en Fabrieken niet meer
voor rekening van de ondernemer, op wiens naam de vergunning is gesteld, wordt geëxploiteerd;
b.
op grond van andere informatie blijkt, dat de openbare inrichting niet meer voor rekening van de
ondernemer, op wiens naam de vergunning is gesteld, wordt geëxploiteerd;
c.
de inrichting anders dan vanwege verbouwwerkzaamheden langer dan 13 weken feitelijk gesloten is;
3.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>Van de beëindiging van het exploiteren van de openbare inrichting doet de ondernemer op wiens
naam de vergunning is gesteld onverwijld schriftelijk mededeling aan de burgemeester.
4.
De vergunning vervalt voorts indien een voor de openbare inrichting verleende vergunning, als
bedoeld in artikel 3 van de Drank- en Horecawet op grond van die wet is komen te vervallen, dan wel
is ingetrokken.
Artikel 2:29 Sluitingstijd
1.
Het is de exploitant verboden de openbare inrichting voor bezoekers geopend te hebben, of
bezoekers in de openbare inrichting te laten verblijven op maandag tot en met zondag tussen 02.00
uur en 06.00 uur.
2.
De burgemeester kan door middel van beleidsregels afwijkende sluitingstijden vaststellen voor te
onderscheiden categorieën openbare inrichtingen en het daartoe behorend terras.
3.
De burgemeester kan door middel van een vergunningvoorschrift andere sluitingstijden vaststellen
voor een afzonderlijk openbare inrichting of een daartoe behorend terras.
4.
Het in het eerste, tweede en derde lid bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door op de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften.
Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijd; tijdelijke sluiting
1.
De burgemeester kan in het belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid of in
geval van bijzondere omstandigheden voor een of meer openbare inrichtingen tijdelijk andere dan de
krachtens artikel 2:29 geldende sluitingstijden vaststellen of tijdelijk sluiting bevelen.
2.
Het in het eerste lid bepaalde geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door artikel 13b van de Opiumwet.
Artikel 2:31 Aanwezigheid in gesloten openbare inrichtingen
Het is bezoekers verboden zich in een openbare inrichting te bevinden gedurende de tijd dat het
bedrijf krachtens artikel 2:29 of ingevolge een op grond van artikel 2:30 genomen besluit gesloten
dient te zijn.
Artikel 2:31 A Verstrekking sterke drank in sportkantine
{vervallen}
Artikel 2:32 Handel in horecabedrijven
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>In dit artikel wordt onder handelaar verstaan: de handelaar als bedoeld in artikel 1 van de algemene
maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht.
2.
De exploitant van een openbare inrichting laat niet toe dat een handelaar of een voor hem
handelend persoon in dat bedrijf enig voorwerp verwerft, verkoopt of op enig andere wijze
overdraagt.
Artikel 2:33 Ordeverstoring
Het is verboden in een openbare inrichting de orde te verstoren.
Artikel 2:34 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Indien een openbare inrichting geen inrichting is in de zin van artikel 174 van de Gemeentewet,
treedt het college op als bevoegd bestuursorgaan voor de toepassing van artikel 2:28 tot en met
2:31.
Afdeling 8b. Bijzondere bepalingen over horecabedrijven als bedoeld in de Drank- en Horecawet
Artikel 2:34a Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder:
* - alcoholhoudende drank,
* - horecabedrijf,
* - horecalokaliteit,
* - inrichting,
* - paracommerciële rechtspersoon,
* - sterke drank,
* - slijtersbedrijf en
* - zwak-alcoholhoudende drank,
dat wat daaronder wordt verstaan in de Drank- en Horecawet
Artikel 2:34b Regulering paracommerciële rechtspersonen
1.
Een paracommercieel rechtspersoon dat zich voornamelijk richt op het organiseren van activiteiten
van sportieve aard kan (onverminderd artikel 2:29) alcoholhoudende drank uitsluitend verstrekken
vanaf 1 uur voor de aanvang en tot uiterlijk 1 uur na afloop van een activiteit die wordt uitgeoefend
in verband met de statutaire doelen van een rechtspersoon.
2.
Een paracommercieel rechtspersoon dat zich voornamelijk richt op het organiseren van activiteiten
waarbij het faciliteren van sociale interactie een voorname rol speelt, zoals studentenverenigingen
en dorpshuizen, kan (onverminderd artikel 2:29) alcoholhoudende drank uitsluitend verstrekken op:
* a. maandag tot en met zondag vanaf 24.00 uur tot 01.00 uur en 06.00 uur tot 24.00 uur.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>3.
Overige paracommerciële rechtspersonen kunnen (onverminderd artikel 2:29) alcoholhoudende
drank uitsluitend verstrekken op:
*
a. maandag tot en met zondag vanaf 24.00 uur tot 01.00 uur en 06.00 uur tot 24.00 uur;
4.
Een paracommercieel rechtspersoon verstrekt geen alcoholhoudende drank tijdens bijeenkomsten
van persoonlijke aard en bijeenkomsten die gericht zijn op personen welke niet of niet rechtstreeks
bij de activiteiten van de desbetreffende rechtspersoon betrokken zijn.
5.
Uitgezonderd van het verbod in het vierde lid is een paracommercieel rechtspersoon dat zich
voornamelijk richt op het organiseren van activiteiten waarbij het faciliteren van sociale interactie
een voorname rol speelt tenzij dit zou leiden tot oneerlijke mededinging.
Artikel 2:34c Beperkingen voor horecabedrijven en slijtersbedrijven
(gereserveerd)
Artikel 2:34d Koppeling toegang aan leeftijden
(gereserveerd)
Artikel 2:34e Beperkingen voor andere detailhandel dan slijtersbedrijven
(gereserveerd)
Artikel 2:34f Verbod 'happy hours'
(gereserveerd)
Artikel 2:34g Verstrekking sterke drank in sportkantine
1.
Het is verboden sterke drank voor gebruik ter plaatse te verstrekken in een inrichting welke deel
uitmaakt van een gebouw dat uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik is bij sportorganisaties of
instellingen of dat is gelegen op een sportterrein.
2.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
Afdeling 9. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf
Artikel 2:35 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder inrichting: elke al dan niet besloten ruimte waarin, in de
uitoefening van beroep of bedrijf, aan personen de mogelijkheid van nachtverblijf of gelegenheid tot
kamperen wordt verschaft.
Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Degene die een inrichting opricht, overneemt, verplaatst of de exploitatie of feitelijke leiding van een
inrichting staakt, is verplicht binnen drie dagen daarna daarvan schriftelijk kennis te geven aan de
burgemeester.
Artikel 2:37 Nachtregister
[gereserveerd]
Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister
Degene die in een inrichting nachtverblijf houdt of de kampeerder is verplicht de exploitant of
feitelijk leidinggevende van die inrichting volledig en naar waarheid naam, adres, woonplaats,
geboortedatum, geboorteplaats, betrekking, dag van aankomst en de dag van vertrek te verstrekken.
Afdeling 10. Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:39 Speelgelegenheden
1.
Dit artikel verstaat onder speelgelegenheid: een voor het publiek toegankelijke gelegenheid waar
bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de mogelijkheid wordt geboden enig spel
te beoefenen, waarbij geld of in geld inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of
verloren.
2.
Het is verboden zonder vergunning van de burgemeester een speelgelegenheid te exploiteren of te
doen exploiteren. Het verbod is niet van toepassing op:
a.
speelautomatenhallen waarvoor op grond van artikel 30c, eerste lid, onder c, van de Wet op de
Kansspelen vergunning is verleend;
b.
speelgelegenheden waarvoor de minister van Justitie of de Kamer van Koophandel bevoegd is
vergunning te verlenen;
c.
speelgelegenheden waar de mogelijkheid wordt geboden om het kleine kansspel als bedoeld in
artikel 7c van de Wet op de kansspelen te beoefenen, of te spelen op speelautomaten als bedoeld in
artikel 30 van de Wet op de kansspelen, of de handeling als bedoeld in artikel 1, onder a, van de Wet
op de kansspelen te verrichten.
3.
De burgemeester weigert de vergunning:
a.
indien naar zijn oordeel moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving van
de speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig worden beïnvloed door de
exploitatie van de speelgelegenheid;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>b.
indien de exploitatie van de speelgelegenheid in strijd is met een geldend bestemmingsplan.
Artikel 2:40 Speelautomaten
1.
In dit artikel wordt verstaan onder:
a.
Wet: de Wet op de kansspelen;
b.
speelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder a, van de Wet;
c.
kansspelautomaat: automaat als bedoeld in artikel 30, onder c, van de Wet;
d.
hoogdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30, onder d, van de Wet;
e.
laagdrempelige inrichting: inrichting als bedoeld in artikel 30, onder e, van de Wet.
2.
In hoogdrempelige inrichtingen zijn twee speelautomaten toegestaan, waarvan maximaal twee
kansspelautomaten.
3.
In laagdrempelige inrichtingen zijn twee speelautomaten toegestaan, met dien verstande dat
kansspelautomaten in het geheel niet zijn toegestaan.
Afdeling 11. Maatregelen tegen overlast en baldadigheid
Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal
1.
Het is verboden een krachtens artikel 174a van de Gemeentewet gesloten woning, een niet voor
publiek toegankelijk lokaal of een bij die woning of dat lokaal behorend erf te betreden.
2.
Het is verboden een krachtens artikel 13b van de Opiumwet gesloten woning, een niet voor het
publiek toegankelijk lokaal, een bij die woning of dat lokaal behorend erf, een voor het publiek
toegankelijk lokaal of bij dat lokaal behorend erf te betreden.
3.
Deze verboden gelden niet voor personen wier aanwezigheid in de woning of het lokaal wegens
dringende reden noodzakelijk is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>4.
De burgemeester is bevoegd van de in het eerste en tweede lid bedoelde verboden ontheffing te
verlenen.
Artikel 2:42 Plakken en kladden
1.
Het is verboden een openbare plaats of dat gedeelte van een onroerende zaak dat vanaf die
openbare plaats zichtbaar is te bekrassen of te bekladden.
2.
Het is verboden zonder schriftelijke toestemming van de rechthebbende op een openbare plaats of
dat gedeelte van een onroerende zaak dat vanaf die openbare plaats zichtbaar is:
a.
een aanplakbiljet of ander geschrift, afbeelding of aanduiding aan te plakken, te doen aanplakken, op
andere wijze aan te brengen of te doen aanbrengen;
b.
met kalk, krijt, teer of een kleur- of verfstof een afbeelding, letter, cijfer of teken aan te brengen of te
doen aanbrengen.
3.
Het in het tweede lid gestelde verbod is niet van toepassing indien gehandeld wordt krachtens
wettelijk voorschrift.
4.
Het college kan aanplakborden aanwijzen voor het aanbrengen van meningsuitingen en
bekendmakingen.
5.
Het is verboden de in het vierde lid bedoelde aanplakborden te gebruiken voor het aanbrengen van
handelsreclame.
6.
Het college kan nadere regels stellen voor het aanbrengen van meningsuitingen en bekendmakingen,
die geen betrekking mogen hebben op de inhoud van de meningsuitingen en bekendmakingen.
7.
De houder van de in het tweede lid bedoelde schriftelijke toestemming is verplicht die aan een
opsporingsambtenaar of toezichthouder op diens eerste vordering terstond ter inzage af te geven.
Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.
1.
Het is verboden op een openbare plaats of openbaar water te vervoeren of bij zich te hebben enig
aanplakbiljet, aanplakdoek, kalk, teer, kleur- of verfstof of verfgereedschap.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>2.
Dit verbod is niet van toepassing, indien de genoemde materialen of gereedschappen niet zijn
gebruikt of niet zijn bestemd voor handelingen als verboden in artikel 2:42.
Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen
1.
Het is verboden op een openbare plaats of openbaar water inbrekerswerktuigen te vervoeren of bij
zich te hebben.
2.
Het verbod is niet van toepassing indien de genoemde gereedschappen, voorwerpen of middelen
niet zijn gebruikt of niet zijn bestemd voor de in het eerste lid bedoelde handelingen.
Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden zonder ontheffing van het college zich te
bevinden in of op bij de gemeente in onderhoud zijnde parken, wandelplaatsen, plantsoenen,
groenstroken of grasperken, buiten de daarin gelegen wegen of paden.
Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d.
1.
Het is verboden met voertuigen die niet voorzien zijn van rubberbanden te rijden over de berm, de
glooiing of de zijkant van een weg, tenzij dit door de omstandigheden redelijkerwijs wordt vereist.
2.
Het verbod geldt niet voor in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening Zuid-Holland.
Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen of het openbaar water
1.
Het is verboden:
a.
op een openbare plaats te klimmen of zich te bevinden op een beeld, monument, overkapping,
constructie, openbare toiletgelegenheid, voertuig, hekheining of andere afsluiting, verkeersmeubilair
en daarvoor niet bestemd straatmeubilair;
b.
zich op een openbare plaats of openbaar water zodanig op te houden dat aan weggebruikers,
bewoners van nabij de weg gelegen woningen of (water)recreanten onnodig overlast of hinder wordt
veroorzaakt.
2.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 424,
426bis of 431 van het Wetboek van Strafrecht of artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Artikel 2:47 A Verplichte route
1.
Het is door de burgemeester aangewezen groepen van personen verboden op door hem
aangewezen tijdstippen van een door hem aangewezen route af te wijken.
2.
De burgemeester kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
Artikel 2:48 Verboden drankgebruik
1. Het is voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben bereikt verboden op een openbare
plaats, die deel uitmaakt van een door het college aangewezen gebied, alcoholhoudende drank te
gebruiken of aangebroken flessen, blikjes en dergelijke met alcoholhoudende drank bij zich te
hebben.
2. Het verbod is niet van toepassing op: a. een terras dat behoort bij een horecabedrijf als bedoeld in
artikel 1 van de Drank- en Horecawet; en b. een andere plaats dan een horecabedrijf als bedoeld
onder a, waarvoor een ontheffing geldt krachtens artikel 35 van de Drank en Horecawet.
Artikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwen
1.
Het is verboden:
a.
zich zonder redelijk doel in een portiek of poort op te houden;
b.
zonder redelijk doel in, op of tegen een raamkozijn of een drempel van een gebouw te zitten of te
liggen.
2.
Het is aan anderen dan bewoners of gebruikers van flatgebouwen, appartementsgebouwen en
soortgelijke meergezinshuizen en van gebouwen die voor publiek toegankelijk zijn, verboden zich
zonder redelijk doel te bevinden in een voor gemeenschappelijk gebruik bestemde ruimte van zo'n
gebouw.
Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten
Het is verboden zich zonder redelijk doel op een voor anderen hinderlijke wijze op te houden in of op
een voor het publiek toegankelijk portaal, telefooncel, wachtlokaal voor een openbaar
vervoermiddel, parkeergarage, rijwielstalling of een andere soortgelijke, voor het publiek
toegankelijke ruimte dan wel deze te verontreinigen of te bezigen voor een ander doel dan waarvoor
de desbetreffende ruimte is bestemd.
Artikel 2:50 A (Hinderlijk) gedrag op of in pleinen/speeltuinen/recreatiegebieden/openbare plaatsen
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Het is verboden;
a.
zich zonder redelijk doel op een schoolplein, speeltuin of in een recreatiegebied op te houden;
b.
zich in een speeltuin of in een recreatiegebied op te houden binnen de dagen of tijden, die het
college heeft vastgesteld waarop het verboden is in een speeltuin of in een recreatiegebied te
verblijven;
c.
zich zonder redelijk doel op andere door het college aangewezen openbare plaatsen op te houden.
Het college kan bij deze aanwijzing nadere dagen en tijden aangeven waarop het verbod geldt;
d.
door de gemeente, door een ander open lichaam, of door de gemeente aangewezen verenigingen of
stichtingen in of op openbare plaatsen aangebrachte (natuurlijke) voorzieningen, zoals
straatmeubilair, beplantingen, riet, struiken, vissteigers, aanlegsteigers, recreatieve voorzieningen,
speeltoestellen, openbare toiletgelegenheid en kunstwerken
1. voor een ander doel te gebruiken dan waarvoor deze bestemd zijn;
2. zodanig te gebruiken, dat deze voorzieningen geheel of gedeeltelijk verloren kunnen gaan, of
buiten bedrijf of beschadigd kunnen geraken, of dat het belang ervan voor de doelgroep van de
voorziening kan worden benadeeld;
3. zodanig te gebruiken dat voor andere gebruikers van openbare plaatsen of openbaar water gevaar
of hinder kan ontstaan;
4. voor zover het een zelfbedieningspont betreft, deze na gebruik anders dan aan één van beide
oevers afgemeerd achter te laten;
e.
buiten de daarvoor door het college aangewezen gebieden modelsport te beoefenen met
miniatuurvoer-, vaar- of vliegtuigen welke voorzien zijn van verbrandings- of elektromotoren.
2.
Het college kan van het verbod in het eerste lid ontheffing verlenen.
3.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door het Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.
Het is verboden op een openbare plaats een fiets of een bromfiets te plaatsen of te laten staan tegen
een raam, een raamkozijn, een deur, de gevel van een gebouw dan wel in de ingang van een portiek
indien:
a.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>dit in strijd is met de uitdrukkelijk verklaarde wil van de gebruiker van dat gebouw of dat portiek;
b.
daardoor die ingang versperd wordt.
Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.
Het is verboden op de door het college of de burgemeester aangewezen uren en plaatsen zich met
een fiets of bromfiets te bevinden op een door het college of de burgemeester aangewezen terrein
waar een markt, kermis, uitvoering, bijeenkomst of plechtigheid gehouden wordt die publiek trekt,
mits dit verbod kenbaar is aan de bezoekers van het terrein.
Artikel 2:52 A Hinder door bromfietsen e.d.
1.
Het is verboden zich met een motorvoertuig of een bromfiets zodanig te gedragen, dat daarvoor
voor een omwonende of overigens voor de omgeving hinder ontstaat.
2.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover de wet Milieubeheer en/of de Wegenverkeerswet
1994 van toepassing is.
Artikel 2:53 Bespieden van personen
[gereserveerd]
Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur
[gereserveerd]
Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren
[gereserveerd]
Artikel 2:56 Alarminstallaties
[gereserveerd]
Artikel 2:57 Loslopende honden
1.
Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te laten verblijven of te laten lopen:
a.
op een openbare plaats zonder dat die hond aangelijnd is;
b.
op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak
of speelweide of op een andere door het college aangewezen plaats;
c.
op een openbare plaats zonder voorzien te zijn van een halsband of een ander identificatiemerk dat
de eigenaar of houder duidelijk doet kennen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>2.
Het college kan plaatsen aanwijzen waar het verbod genoemd in het eerste lid onder a niet geldt.
3.
De verboden genoemd in het eerste lid onder a en b gelden niet voor de eigenaar of houder van een
hond die zich vanwege zijn handicap door een geleidehond laat begeleiden of als een eigenaar of
houder van een hond deze aantoonbaar gekwalificeerd opleidt tot geleidehond.
Artikel 2:58 Verontreiniging door honden, paarden, pony’s en andere rijdieren
1.
De eigenaar of houder van een hond, paard, pony of ander rijdier is verplicht ervoor te zorgen dat
het dier zich niet van uitwerpselen ontdoet:
a.
op een gedeelte van de weg dat bestemd is of mede bestemd voor het verkeer van voetgangers;
b.
op een voor het publiek toegankelijke en kennelijk als zodanig ingerichte kinderspeelplaats, zandbak,
speelweide, zonneweide, speelterrein of overig recreatieterrein;
c.
op een andere door het college aangewezen plaats.
2.
Het college kan plaatsen aanwijzen waar het verbod genoemd in het eerste lid, onder a niet geldt.
3.
De strafbaarheid wegens overtreding van het in het eerste lid gestelde gebod wordt opgeheven
indien de eigenaar of houder van het dier er zorg voor draagt dat de uitwerpselen onmiddellijk
worden verwijderd.
Artikel 2:59 Gevaarlijke honden
1.
Het is de eigenaar of houder van een hond verboden die hond te laten verblijven of te laten lopen op
een openbare plaats of op het terrein van een ander:
a.
anders dan kort aangelijnd nadat het college aan de eigenaar of de houder heeft bekendgemaakt dat
het die hond gevaarlijk of hinderlijk acht en een aanlijngebod in verband met het gedrag van die
hond noodzakelijk vindt;
b.
anders dan kort aangelijnd en voorzien van een muilkorf nadat het college aan de eigenaar of de
houder heeft bekendgemaakt dat het die hond gevaarlijk of hinderlijk acht en een aanlijn en
muilkorfgebod in verband met het gedrag van die hond noodzakelijk vindt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>2.
In afwijking van artikel 2:57, eerste lid onder c, geldt voor het bepaalde in het eerste lid bovendien
dat de hond voorzien moet zijn van een optisch leesbaar, niet-verwijderbaar identificatiekenmerk in
het oor of de buikwand.
3.
In het eerste lid wordt verstaan onder:
a.
muilkorf: een muilkorf als bedoeld in artikel 1, onder d, van de Regeling agressieve dieren;
b.
kort aanlijnen: aanlijnen van een hond met een lijn met een lengte, gemeten van hand tot halsband,
die niet langer is dan 1,50 meter.
4.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Regeling
agressieve dieren.
Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren
1.
Het college kan buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer plaatsen aanwijzen waar het
ter voorkoming of opheffing van overlast of schade aan de openbare gezondheid verboden is daarbij
aangeduide dieren:
a.
aanwezig te hebben, of
b.
aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door hen gestelde regels, of
c.
aanwezig te hebben tot een groter aantal dan in die aanwijzing is aangegeven.
2.
Het is verboden op een krachtens het eerste lid aangewezen plaats daarbij aangeduide dieren
aanwezig te hebben, dan wel aanwezig te hebben anders dan met inachtneming van de door het
college gestelde regels, dan wel aanwezig te hebben in een groter aantal dan door het college is
aangegeven.
3.
Het college kan de rechthebbende op een onroerende zaak gelegen binnen een krachtens het eerste
lid aangewezen gedeelte van de gemeente ontheffing verlenen van het in het tweede lid gestelde
verbod.
Artikel 2:61 Wilde dieren
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>[gereserveerd]
Artikel 2:62 Loslopend vee
De rechthebbende op vee dat zich bevindt in een aan een weg liggend weiland of terrein dat niet van
die weg is afgescheiden door een deugdelijke veekering, is verplicht ervoor te zorgen dat zodanige
maatregelen getroffen worden dat dit vee die weg niet kan bereiken.
Artikel 2:63 Duiven
1.
De rechthebbende op duiven is verplicht ervoor te zorgen dat die duiven niet kunnen uitvliegen
tussen 8.00 uur en 18.00 uur in een door het college te bepalen tijdvak dat ligt tussen 1 maart en 1
juni.
2.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gesteld gebod.
3.
Het in het eerste lid bepaalde verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door de Verordening ophokplicht postduiven.
Artikel 2:64 Bijen
1.
Het is verboden bijen te houden:
a.
binnen een afstand van dertig meter van woningen of andere gebouwen waar overdag mensen
verblijven;
b.
binnen een afstand van dertig meter van de weg.
2.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet indien op een afstand van ten hoogste zes meter
vanaf de korven of kasten een afscheiding is aangebracht van twee meter hoogte of zoveel hoger als
noodzakelijk is om het laag uit- en invliegen van de bijen te voorkomen.
3.
Het in het eerste lid, aanhef en onder a, gestelde verbod geldt niet voor de bijenhouder die
rechthebbende is op de woningen of gebouwen als bedoeld in dat lid.
4.
Het in het eerste lid, aanhef en onder b, gestelde verbod geldt niet voor zover in het daarin
geregelde onderwerp wordt voorzien door het Wegenverordening Zuid-Holland.
5.
Het college kan van het in het eerste lid gestelde verbod ontheffing verlenen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>Artikel 2:65 Bedelarij
Het is verboden in door het college aangewezen gebieden op of aan een openbare plaats of in een
voor het publiek toegankelijk gebouw te bedelen om geld of andere zaken.
Afdeling 12. Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen
Artikel 2:66 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder handelaar: de handelaar als bedoeld in artikel 1 van de
algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van
Strafrecht.
Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
1.
De handelaar is verplicht aantekening te houden van alle gebruikte of ongeregelde goederen die hij
verkoopt of op andere wijze overdraagt, in een doorlopend en een door of namens de burgemeester
gewaarmerkt register en daarin vermeldt hij onverwijld:
a.
het volgnummer van de aantekening met betrekking tot het goed;
b.
de datum van verkoop of overdracht van het goed;
c.
een omschrijving van het goed, daaronder begrepen - voor dat mogelijk is - soort, merk en nummer
van het goed;
d.
de verkoopprijs of andere voorwaarden voor overdracht van het goed;
e.
de naam en het adres van degene die het goed heeft verkregen.
2.
De burgemeester is bevoegd vrijstelling te verlenen van deze verplichtingen.
Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek van Strafrecht
De handelaar of een voor hem handelend persoon is verplicht:
a.
de burgemeester binnen drie dagen schriftelijk in kennis te stellen:
1º dat hij het beroep van handelaar uitoefent met vermelding van zijn woonadres en het adres van
de bij zijn onderneming behorende vestiging;
2º van een verandering van de onder a, sub 1º, bedoelde adressen;
3º als hij het beroep van handelaar niet langer uitoefent;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>4º dat hij enig goed kan verkrijgen dat redelijkerwijs van een misdrijf afkomstig is of voor de
rechthebbende verloren is gegaan;
b.
de burgemeester op eerste aanvraag zijn administratie of register ter inzage te geven;
c.
aan de hoofdingang van elke vestiging een kenteken te hebben waarop zijn naam en de aard van de
onderneming duidelijk zichtbaar zijn;
d.
een door opkoop verkregen goed gedurende de eerste drie dagen in bewaring te houden in de staat
waarin het goed verkregen is.
Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
[gereserveerd]
Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven
[Vervallen]
Afdeling 13. Vuurwerk en carbid
Artikel 2:71 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder consumentenvuurwerk: Consumentenvuurwerk waarop het
Besluit van 22 januari 2002, houdende nieuwe regels met betrekking tot consumenten- en
professioneel vuurwerk (Vuurwerkbesluit) van toepassing is.
Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de verkoopdagen
Het is verboden in de uitoefening van een bedrijf of nevenbedrijf consumentenvuurwerk ter
beschikking te stellen dan wel voor het ter beschikking stellen aanwezig te houden, zonder een
vergunning van het college van de gemeente waar het bedrijf is of zal worden gevestigd.
Artikel 2:73 Bezigen van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
1.
Het is verboden consumentenvuurwerk te bezigen op een door het college in het belang van de
voorkoming van gevaar, schade of overlast aangewezen plaats.
2.
Het is verboden consumentenvuurwerk op een openbare plaats te bezigen als dat gevaar, schade of
overlast kan veroorzaken.
3.
De in het eerste en tweede lid gestelde verboden gelden niet voor zover in het daarin geregelde
onderwerp wordt voorzien door artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:73 A Bezigen van carbid
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>Het is verboden carbid op of aan de weg danwel op of aan een openbare plaats te bezigen indien dit
gevaar, schade of overlast kan veroorzaken.
2.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door artikel 429, aanhef en onder 1, van het Wetboek van Strafrecht.
3.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
Afdeling 14. Drugsoverlast
Artikel 2:74 Drugshandel op straat
Onverminderd het bepaalde in de Opiumwet is het verboden op of aan de weg post te vatten of zich
daar heen en weer te bewegen en zich op of aan wegen in of op een voertuig te bevinden of
daarmee heen en weer of rond te rijden, met het kennelijke doel om middelen als bedoeld in artikel
2 en 3 van de Opiumwet, of daarop gelijkende waar, al dan niet tegen betaling af te leveren, aan te
bieden of te verwerven, daarbij behulpzaam te zijn of daarin te bemiddelen.
Artikel 2:74 A Verzamelingen van personen in verband met drugs
1.
Het is verboden op of aan de weg aan een verzameling van meer dan vier personen deel te nemen
indien deze verzameling van personen verband houdt met het openlijk gebruik van of de handel in
middelen als bedoeld in de artikelen 2 of 3 van de Opiumwet of daarop gelijkende waar.
2.
Een ieder die zich bevindt in een verzameling van personen als in het eerste lid bedoeld, is verplicht
op een daartoe strekkend bevel van een ambtenaar van politie zijn weg te vervolgen of zich in de
door deze aangewezen richting te verwijderen.
Artikel 2:74 B Openlijk drugsgebruik
Het is verboden op of aan een openbare plaats, op of aan openbaar water, of in een publiek
toegankelijk gebouw middelen als bedoeld in de artikelen 2 of 3 van de Opiumwet of daarop
gelijkende waar te gebruiken, toe te dienen, dan wel voorbereidingen daartoe te verrichten of ten
behoeve van dat gebruik voorwerpen of stoffen voorhanden te hebben.
Artikel 2:74 C Weggooien van spuiten e.d.
Het is verboden om injectiespuiten of onderdelen daarvan zoals naalden, reservoirs, zuigers e.d. of
daarop gelijkende voorwerpen op of aan de openbare weg dan wel in afvalbakken achter te laten
met het kennelijke doel om afstand van het voorwerp te doen.
Afdeling 15. Bestuurlijke ophouding, veiligheidsrisicogebieden en cameratoezicht op openbare
plaatsen
Artikel 2:75 Bestuurlijke ophouding
De burgemeester kan overeenkomstig artikel 154a van de Gemeentewet besluiten tot het tijdelijk
doen ophouden van door hem aangewezen groepen van personen op een door hem aangewezen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>plaats indien deze personen het bepaalde in artikel 2.1, 2.10, 2.11, 2.16, 2.19, 2.47, 2.48, 2.49, 2.50,
2.73 en 5.35 van de Algemene plaatselijke verordening Midden-Delfland 2009 groepsgewijs niet
naleven.
Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden
De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151b van de Gemeentewet bij verstoring van de
openbare orde door de aanwezigheid van wapens, dan wel bij ernstige vrees voor het ontstaan
daarvan, een gebied, met inbegrip van de daarin gelegen voor het publiek openstaande gebouwen
en daarbij behorende erven, aanwijzen als veiligheidsrisicogebied.
Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen
1.
De burgemeester kan overeenkomstig artikel 151c van de Gemeentewet besluiten tot plaatsing van
vaste camera’s voor een bepaalde duur ten behoeve van het toezicht op een openbare plaats.
2.
De burgemeester heeft de bevoegdheid als bedoeld in het eerste lid eveneens ten aanzien van
andere, door de gemeenteraad aan te wijzen openbare plaatsen.
Artikel 2:78 Gereserveerd
Artikel 2:79 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet
1. Degene die een woning of een bij die woning behorend erf gebruikt, of tegen betaling in gebruik
geeft aan een persoon die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in de basisregistratie
personen is ingeschreven, draagt er zorg voor dat door gedragingen in of vanuit die woning of dat erf
of in de onmiddellijke nabijheid van die woning of dat erf geen ernstige en herhaaldelijke hinder voor
omwonenden wordt veroorzaakt.
2. Als de burgemeester een last onder dwangsom of onder bestuursdwang oplegt naar aanleiding
van een schending van deze zorgplicht kan hij daarbij aanwijzingen geven over wat de overtreder
dient te doen of na te laten om verdere schending te voorkomen. De burgemeester stelt
beleidsregels vast over het gebruik van deze bevoegdheid.
3. De last kan in ieder geval worden opgelegd bij ernstige en herhaaldelijke:
a. geluid- of geurhinder;
b. hinder van dieren;
c. hinder van bezoekers of personen die tijdelijk in een woning of op een erf aanwezig zijn;
d. overlast door vervuiling of verwaarlozing van een woning of een erf;
e. intimidatie van derden vanuit een woning of een erf.
Hoofdstuk 3. Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie e.d.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>Afdeling 1. Begripsbepalingen
Artikel 3:1 Begripsbepalingen
In dit hoofdstuk wordt verstaan onder:
a.
prostitutie: het zich beschikbaar stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met een ander
tegen vergoeding;
b.
prostituee: degene die zich beschikbaar stelt tot het verrichten van seksuele handelingen met een
ander tegen vergoeding;
c.
seksinrichting: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin bedrijfsmatig of in een
omvang alsof zij bedrijfsmatig was seksuele handelingen worden verricht, of vertoningen van
erotisch-pornografische aard plaatsvinden. Onder een seksinrichting worden in elk geval verstaan:
een seksbioscoop, seksautomatenhal, sekstheater, een parenclub of een prostitutiebedrijf
waaronder tevens begrepen een erotische-massagesalon, al dan niet in combinatie met elkaar;
d.
escortbedrijf: de natuurlijke persoon, groep van personen of rechtspersoon die bedrijfsmatig of in
een omvang alsof zij bedrijfsmatig was prostitutie aanbiedt die op een andere plaats dan in de
bedrijfsruimte wordt uitgeoefend;
e.
sekswinkel: de voor het publiek toegankelijke, besloten ruimte waarin hoofdzakelijk goederen van
erotisch-pornografische aard aan particulieren plegen te worden verkocht of verhuurd;
f.
exploitant: de natuurlijke persoon of personen of rechtspersoon of rechtspersonen die een
seksinrichting of escortbedrijf exploiteert, dan wel exploiteren en de tot vertegenwoordiging van die
rechtspersoon of rechtspersonen bevoegde natuurlijke persoon of personen;
g.
beheerder: de natuurlijke persoon of personen die de onmiddellijke feitelijke leiding uitoefent, dan
wel uitoefenen in een seksinrichting of escortbedrijf;
h.
bezoeker: degene die aanwezig is in een seksinrichting, met uitzondering van:
1.
de exploitant;
2.
de beheerder;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>3.
de prostituee;
4.
het personeel dat in de seksinrichting werkzaam is;
5.
toezichthouders die zijn aangewezen op grond van artikel 6.2 van deze verordening;
6.
andere personen wier aanwezigheid in de seksinrichting wegens dringende redenen noodzakelijk is.
Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaan
In dit hoofdstuk wordt verstaan onder bevoegd bestuursorgaan: het college of, voor het betreft voor
het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven als bedoeld in artikel 174 van de
Gemeentewet, de burgemeester.
Artikel 3:3 Nadere regels
Met het oog op de in artikel 3:13 genoemde belangen, kan het college over de uitoefening van de
bevoegdheden zoals genoemd in dit hoofdstuk nadere regels vaststellen.
Afdeling 2. Seksinrichtingen, straatprostitutie, sekswinkels en dergelijke
Artikel 3:4 Seksinrichtingen
1.
Het is verboden een seksinrichting of escortbedrijf te exploiteren of te wijzigen zonder vergunning
van het bevoegd bestuursorgaan.
2.
In de aanvraag om vergunning en in de vergunning wordt in ieder geval vermeld:
a.
de persoonsgegevens van de exploitant;
b.
de persoonsgegevens van de beheerder;
c.
het aantal werkzame prostituees;
d.
de aard van de seksinrichting of het escortbedrijf;
e.
de plaatselijke en kadastrale ligging van de seksinrichting door middel van een situatie-tekening met
een schaal van tenminste 1:1000;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>f.
de plattegrond van de seksinrichting door middel van een tekening met een schaal van tenminste
1:1000;
g.
bewijs van inschrijving in het handelsregister bij de Kamer van Koophandel;
h.
bewijs waaruit blijkt dat de exploitant gerechtigd is tot het gebruik van de ruimte bestemd voor de
seksinrichting.
Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerder
1.
De exploitant en de beheerder:
a. staat niet onder curatele en is niet ontzet uit de ouderlijke macht of de voogdij;
b. is niet in enig opzicht van slecht levensgedrag, en
c. heeft de leeftijd van eenentwintig jaar bereikt.
2.
Naast de gestelde eisen in het eerste lid, is de exploitant en de beheerder niet:
a. met toepassing van de artikel 37 van het Wetboek van Strafrecht in een psychiatrisch ziekenhuis
geplaatst of met toepassing van artikel 37a van het Wetboek van Strafrecht ter beschikking gesteld;
b. binnen de laatste vijf jaar onherroepelijk veroordeeld tot een onvoorwaardelijke vrijheidsstraf van
zes maanden of meer door de rechter in Nederland, de Nederlandse Antillen of Aruba, dan wel door
een andere rechter wegens een misdrijf waarvoor naar Nederlands recht een bevel tot voorlopige
hechtenis ingevolge artikel 67, eerste lid van het Wetboek van Strafvordering is toegelaten;
c. binnen de laatste vijf jaar bij tenminste twee rechterlijke uitspraken onherroepelijk veroordeeld
tot een onvoorwaardelijke geldboete van 500 euro of meer of tot een andere hoofdstraf als bedoeld
in artikel 9, eerste lid, onder a van het Wetboek van Strafrecht, wegens dan wel mede wegens
overtreding van:
- bepalingen gesteld bij of krachtens de Drank- en Horecawet, de Opiumwet, de Vreemdelingenwet
en de Wet arbeid vreemdelingen;
- de artikelen 137c tot en met 137g, 140, 240b, 242 tot en met 249, 252, 250a (oud), 273a, 300 tot en
met 303, 416, 417, 417bis, 426, 429quater en 453 van het Wetboek van Strafrecht;
- de artikelen 8 en 162, derde lid, alsmede artikel 6 juncto artikel 8 of juncto artikel 163 van de
Wegenverkeerswet 1994;
- de artikelen 1, onder a, b en d, 13, 14, 27 en 30b van de Wet op de kansspelen;
- de artikelen 2 en 3 van de Wet op de weerkorpsen;
- de artikelen 54 en 55 van de Wet wapens en munitie.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>3.
Met een veroordeling als bedoeld in het tweede lid wordt gelijk gesteld:
a. vrijwillige betaling van een geldsom als bedoeld in artikel 74, tweede lid onder a van het Wetboek
van Strafrecht of artikel 76, derde lid onder a van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, tenzij de
geldsom minder dan 375 euro bedraagt;
b. een bevel tot tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf.
4.
De periode van vijf jaar, genoemd in het tweede lid, wordt:
a. bij de weigering van een vergunning teruggerekend vanaf de datum van beslissing op de aanvraag
van de vergunning;
b. bij de intrekking van een vergunning teruggerekend vanaf de datum van de intrekking van deze
vergunning.
5.
De exploitant of de beheerder is binnen de laatste vijf jaar geen exploitant of beheerder geweest van
een seksinrichting of escortbedrijf die voor ten minste een maand door het bevoegde
bestuursorgaan is gesloten, of waarvan de vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, is
ingetrokken, tenzij aannemelijk is dat hem terzake geen verwijt treft.
Artikel 3:6 Sluitingstijden
1.
Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te hebben en daarin bezoekers toe te
laten of te laten verblijven op maandag tot en met zondag tussen 01.00 uur en 09.00 uur.
2.
Het bevoegd bestuursorgaan kan door middel van een voorschrift als bedoeld in artikel 1:4 voor een
afzonderlijke seksinrichting andere sluitingstijden vaststellen.
3.
Het is bezoekers van een seksinrichting verboden zich daarin te bevinden gedurende de tijd dat die
seksinrichting krachtens het eerste lid of tweede lid, dan wel krachtens artikel 3.7, eerste lid,
gesloten dient te zijn.
4.
Het in het eerste tot en met derde lid bepaalde geldt niet voor in de daarin geregelde onderwerpen
wordt voorzien door de op de Wet milieubeheer gebaseerde voorschriften.
Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke) sluiting
1.
Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen of in geval van strijdigheid met de
bepalingen in dit hoofdstuk kan het bevoegd bestuursorgaan:
a.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>tijdelijk andere dan de krachtens artikel 3:6, eerste of tweede lid, geldende sluitingsuren vaststellen;
b.
van een afzonderlijke seksinrichting al dan niet tijdelijk de gedeeltelijke of algehele sluiting bevelen.
2.
Onverminderd het bepaalde in artikel 3:41 van de Algemene wet bestuursrecht, maakt het bevoegd
bestuursorgaan het in het eerste lid bedoelde besluit openbaar bekend overeenkomstig artikel 3:42
Algemene wet bestuursrecht.
Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerder
1.
Het is verboden een seksinrichting voor bezoekers geopend te hebben, zonder dat de ingevolge
artikel 3:4 op de vergunning vermelde exploitant of beheerder in de seksinrichting aanwezig is.
2.
De exploitant en de beheerder zien er voortdurend op toe dat in de seksinrichting:
a.
geen strafbare feiten plaatsvinden, waaronder in ieder geval de feiten genoemd in de titels XIV
(misdrijven tegen de zeden), XVIII (misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid), XX (mishandeling), XXII
(diefstal) en XXX (heling) van het Tweede Boek van het Wetboek van Strafrecht, in de Opiumwet en
in de Wet wapens en munitie, en
b.
geen prostitutie wordt uitgeoefend door personen in strijd met het bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen of de Vreemdelingenwet bepaalde.
Artikel 3:9 Straatprostitutie
1.
Het is verboden, door handelingen, houding, woord, gebaar of op andere wijze, passanten tot
prostitutie te bewegen, uit te nodigen dan wel aan te lokken:
a.
op of aan andere dan door het college aangewezen wegen of gebieden;
b.
gedurende andere dan door het college vastgestelde tijden.
2.
Met het oog op de naleving van het in het eerste lid gestelde verbod, kan door politieambtenaren
het bevel worden gegeven zich onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.
3.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 40 ======================================================================

<pre>Met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen kan door politieambtenaren aan
personen die zich bevinden op de wegen en gedurende de tijden bedoeld in het eerste lid, het bevel
worden gegeven zich onmiddellijk in een bepaalde richting te verwijderen.
4.
De burgemeester kan met het oog op de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde belangen personen
aan wie ten minste eenmaal een bevel is gegeven als bedoeld in het derde lid bij besluit verbieden
zich gedurende bepaalde termijn, anders dan in een openbaar middel van vervoer, te bevinden op of
aan de wegen en op de tijden bedoeld in het eerste lid.
5.
De burgemeester beperkt het in het vierde lid genoemde verbod indien dat in verband met de
persoonlijke omstandigheden van betrokkene noodzakelijk is.
6.
Het is verboden zich te gedragen in strijd met een door de burgemeester opgelegd verbod als
bedoeld in het vierde lid.
Artikel 3:10 Sekswinkels
Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin een sekswinkel te exploiteren in
door het college in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving aangewezen
gebieden of delen van de gemeente.
Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen,
afbeeldingen en dergelijke
1.
Het is de rechthebbende op een onroerende zaak verboden daarin of daarop goederen, opschriften,
aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen van erotisch-pornografische
aard openlijk ten toon te stellen, aan te bieden of aan te brengen:
a.
indien het bevoegd bestuursorgaan aan de rechthebbende heeft bekendgemaakt dat de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of de woon- en leefomgeving
in gevaar brengt;
b.
anders dan overeenkomstig de door het bevoegd bestuursorgaan in het belang van de openbare
orde of de woon- en leefomgeving gestelde regels.
2.
Het in het eerste lid gestelde verbod is niet van toepassing op het tentoonstellen, aanbieden of
aanbrengen van goederen, opschriften, aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel
afbeeldingen, die dienen tot het openbaren van gedachten en gevoelens als bedoeld in artikel 7,
eerste lid, van de Grondwet.
Afdeling 3. Beslissingstermijn; weigeringsgronden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 40 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 41 ======================================================================

<pre>Artikel 3:12 Beslissingstermijn
1.
Het bevoegd bestuursorgaan neemt het besluit op de aanvraag om vergunning bedoeld in artikel 3.4,
eerste lid, binnen twaalf weken na de dag waarop de aanvraag ontvangen is.
2.
Het bevoegd bestuursorgaan kan zijn besluit voor ten hoogste twaalf weken verdagen.
Artikel 3:13 Weigeringsgronden
1.
De vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, wordt geweigerd indien:
a.
de exploitant of de beheerder niet voldoet aan de in artikel 3:5 gestelde eisen;
b.
de vestiging of de exploitatie van de seksinrichting of het escortbedrijf in strijd is met een geldend
bestemmingsplan;
c.
er aanwijzingen zijn dat in de seksinrichting of het escortbedrijf personen werkzaam zijn of zullen zijn
in strijd met artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht of met het bij of krachtens de Wet arbeid
vreemdelingen of de Vreemdelingenwet bepaalde.
2.
In afwijking van artikel 1:8 kan de vergunning bedoeld in artikel 3:4, eerste lid, dan wel de aanwijzing
of vaststelling bedoeld in artikel 3:9, eerste lid, worden geweigerd in het belang van:
a.
de openbare orde;
b.
het voorkomen of beperken van overlast;
c.
het voorkomen of beperken van aantasting van het woon- en leefklimaat;
d.
de veiligheid van personen of goederen;
e.
de verkeersvrijheid of – veiligheid;
f.
de gezondheid of zedelijkheid;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 41 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 42 ======================================================================

<pre>g.
de arbeidsomstandigheden van de prostituee.
Afdeling 4. Beëindiging exploitatie; wijziging beheer
Artikel 3:14 Beëindiging exploitatie
1.
De vergunning vervalt zodra de ingevolge artikel 3:4 op de vergunning vermelde exploitant, de
exploitatie van de seksinrichting of het escortbedrijf feitelijk heeft beëindigd.
2.
Binnen een week na de feitelijke beëindiging van de exploitatie, geeft de exploitant daarvan
schriftelijk kennis aan het bevoegd bestuursorgaan.
Artikel 3:15 Wijziging beheer
1.
Indien een beheerder als bedoeld in artikel 3:1, onder g, het beheer in de seksinrichting of het
escortbedrijf feitelijk heeft beëindigd, geeft de exploitant daarvan binnen een week na de feitelijke
beëindiging van het beheer schriftelijk kennis aan het bevoegd bestuursorgaan.
2.
Het beheer kan worden uitgeoefend door een nieuwe beheerder, indien het bevoegd
bestuursorgaan op aanvraag van de exploitant heeft besloten de verleende vergunning
overeenkomstig de wijziging in het beheer te wijzigen. Het bepaalde in artikel 3:13, eerste lid, aanhef
en onder a, is van overeenkomstige toepassing.
3.
In afwachting van het besluit bedoeld in het tweede lid, kan het beheer worden uitgeoefend door
een nieuwe beheerder zodra de exploitant een aanvraag als bedoeld in het tweede lid heeft
ingediend, totdat over de aanvraag is besloten.
Afdeling 5. Overgangsbepaling
Artikel 3:16 Overgangsbepaling
Aanvragen om een vergunning als bedoeld in de artikelen 2:10 A, vierde lid, 2:11 en 4:11 die zijn
ingediend vóór de inwerkingtreding van deze wijzigingsverordening worden afgehandeld volgens het
recht zoals dat gold vóór het tijdstip waarop artikel 2.2 van de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht in werking is getreden.
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het uiterlijk aanzien van
de gemeente
Afdeling 1. Geluidhinder en verlichting
Artikel 4:1 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder:
</pre>

====================================================================== Einde pagina 42 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 43 ======================================================================

<pre>a.
Besluit: het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer;
b.
inrichting: inrichting type A of type B als bedoeld in het Besluit;
c.
houder van een inrichting: degene die als eigenaar, bedrijfsleider, beheerder of anderszins een
inrichting drijft;
d.
collectieve festiviteit: festiviteit die niet specifiek aan één of een klein aantal inrichtingen is
verbonden;
e.
incidentele festiviteit: festiviteit of activiteit die gebonden is aan één of een klein aantal inrichtingen;
f.
geluidsgevoelige gebouwen: woningen en gebouwen die op grond van artikel 1 van de Wet
geluidhinder worden aangemerkt als geluidsgevoelige gebouwen met uitzondering van gebouwen
behorende bij de betreffende inrichting;
g.
geluidsgevoelige terreinen: terreinen die op grond van artikel 1 van de Wet geluidhinder worden
aangemerkt als geluidsgevoelige terreinen met uitzondering van terreinen behorende bij de
betreffende inrichting;
h.
onversterkte muziek: muziek die niet elektronisch is versterkt.
Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
1.
De geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5 van
deze verordening gelden niet voor door het college per kalenderjaar aan te wijzen collectieve
festiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of dagdelen.
2.
De voorwaarden met betrekking tot de verlichting ten behoeve van sportbeoefening in de
buitenlucht als bedoeld in artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit gelden niet voor door het college
per kalenderjaar aan te wijzen collectieve festiviteiten gedurende de daarbij aan te wijzen dagen of
dagdelen.
3.
In een aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid, kan het college bepalen dat de aanwijzing
slechts geldt in een of meer van de volgende delen: Maasland, Den Hoorn, Schipluiden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 43 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 44 ======================================================================

<pre>4.
Het college maakt de aanwijzing ten minste vier weken voor het begin van een nieuw kalenderjaar
bekend.
5.
Het college kan wanneer een collectieve festiviteit redelijkerwijs niet te voorzien was, een festiviteit
terstond als collectieve festiviteit als bedoeld in het eerste lid aanwijzen.
6.
Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de inrichting, bedraagt niet meer dan 45 dB(A),
gemeten op de gevel van gevoelige gebouwen op een hoogte van 1,5 meter.
7.
De geluidswaarde als bedoeld in het zesde lid is inclusief onversterkte muziek en exclusief 10 dB(A)
toeslag vanwege muziekcorrectie. Tevens wordt de bedrijfsduurcorrectie buiten beschouwing
gelaten.
8.
Op de dagen als bedoeld in het eerste lid dient het ten gehore brengen van extra muziek - hoger dan
de geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5 van deze
verordening- uiterlijk om 01.00 uur te worden beëindigd.
Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten
1.
Het is een inrichting toegestaan maximaal twaalf incidentele festiviteiten per kalenderjaar te houden
waarbij de geluidsnormen als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5
van deze verordening niet van toepassing zijn, mits de houder van de inrichting ten minste twee
weken voor de aanvang van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft gesteld.
2.
Het is een inrichting toegestaan om tijdens maximaal twaalf incidentele festiviteiten per kalenderjaar
de verlichting langer aan te houden ten behoeve van sportactiviteiten waarbij artikel 4.113, eerste
lid, van het Besluit niet van toepassing is, mits de houder van de inrichting ten minste twee weken
voor de aanvang van de festiviteit het college daarvan in kennis heeft gesteld.
3.
Het college stelt een formulier vast voor het doen van een kennisgeving.
4.
De kennisgeving wordt geacht te zijn gedaan wanneer het formulier, volledig en naar waarheid
ingevuld, tijdig is ingeleverd op de plaats op dat formulier vermeld.
5.
De kennisgeving wordt tevens geacht te zijn gedaan wanneer het college op verzoek van de houder
van een inrichting een incidentele festiviteit, die redelijkerwijs niet te voorzien was, terstond
toestaat.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 44 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 45 ======================================================================

<pre>6.
Het equivalente geluidsniveau LAeq veroorzaakt door de inrichting bedraagt niet meer dan 45 dB(A),
gemeten op de gevel van geluidgevoelige gebouwen op een hoogte van 1,5 meter.
7.
Op de dagen als bedoeld in het eerste lid wordt het ten gehore brengen van extra muziek - hoger dan
de geluidsnorm als bedoeld in de artikelen 2.17, 2.19 en 2.20 van het Besluit en artikel 4:5 van deze
verordening - uiterlijk om 01.00 uur beëindigd. De geluidsnorm is exclusief 10 dB(A) aftrek vanwege
muziekcorrectie; tevens wordt de bedrijfsduurcorrectie buiten beschouwing gelaten.
8.
De geluidsnorm als bedoeld in het zevende lid geldt voor het bebouwde gedeelte van de inrichting en
niet voor de buitenruimte.
9.
Bij het ten gehore brengen van muziekgeluid blijven ramen en deuren gesloten, behoudens voor het
onmiddellijk doorlaten van personen of goederen.
Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten
[gereserveerd]
Artikel 4:5 Onversterkte muziek
1.
Bij het ten gehore brengen van onversterkte muziek, zoals bedoeld in artikel 2.18, eerste lid onder f
en vijfde lid van het Besluit binnen inrichtingen is de onder e. opgenomen tabel van toepassing, met
dien verstande dat:
a.
de in de tabel aangegeven waarden binnen in- of aanpandige gevoelige gebouwen niet gelden indien
de gebruiker van deze gevoelige gebouwen geen toestemming geeft voor het in redelijkheid
uitvoeren of doen uitvoeren van geluidsmetingen;
b.
de in de tabel aangegeven waarden op de gevel ook gelden bij gevoelige terreinen op de grens van
het terrein;
c.
de waarden in in- en aanpandige gevoelige gebouwen, voor zover het woningen betreft, gelden in
geluidsgevoelige ruimten en verblijfsruimten;
d.
bij het bepalen van de geluidsniveaus zoals vermeld in de tabel geen bedrijfsduurcorrectie wordt
toegepast.
e.
LAr,LT op de gevel van gevoelige gebouwen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 45 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 46 ======================================================================

<pre>50 dB(A) 7.00 – 19.00 uur
45 dB(A) 19.00 – 23.00 uur
40 dB(A) 23.00 – 7.00 uur
LAr,LT in in- en aanpandige gevoelige gebouwen
35 dB(A) 7.00 – 19.00 uur
30 dB(A) 19.00 – 23.00 uur
25 dB(A) 23.00 – 7.00 uur
LAmax op de gevel van gevoelige gebouwen
70 dB(A) 7.00 – 19.00 uur
65 dB(A) 19.00 – 23.00 uur
60 dB(A) 23.00 – 7.00 uur
LAmax in in- en aanpandige gevoelige gebouwen
55 dB(A) 7.00 – 19.00 uur
50 dB(A) 19.00 – 23.00 uur
45 dB(A) 23.00 – 7.00 uur
2.
Voor de duur van 12 uur in de week is onversterkte muziek, vanwege het oefenen door
muziekgezelschappen zoals orkesten, harmonie- en fanfaregezelschappen, in een inrichting
gedurende de dag- en avondperiode uitgezonderd van de genoemde geluidsniveaus in het eerste lid.
Indien versterkte elementen worden gecombineerd met onversterkte elementen, wordt het hele
samenspel beschouwd als versterkte muziek en is het Besluit van toepassing.
3.
Het eerste lid geldt niet indien artikel 4:2 of artikel 4:3 van deze verordening van toepassing is.
Artikel 4:6 Overige geluidhinder
1.
Het is verboden buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer of het Besluit toestellen of
geluidsapparaten in werking te hebben of handelingen te verrichten op een zodanige wijze dat voor
een omwonende of voor de omgeving geluidhinder wordt veroorzaakt.
2.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3.
a. Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
geluidhinder, de Zondagswet, de Wet openbare manifestaties, het Vuurwerkbesluit of de
Milieuverordening Zuid-Holland.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 46 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 47 ======================================================================

<pre>b.
Het verbod geldt evenmin indien er sprake is van een evenement. niet zijnde een klein evenement,
als bedoeld in artikel 2:25 en voor welk evenement door de burgemeester een vergunning is
verleend.
AFDELING 2. BODEM-. WEG- EN MILIEUVERONTREINIGING
PARAGRAAF 1 ALGEMENE BEPALINGEN
Artikel 4:6 A 1 Begripsbepalingen
1.
In deze verordening wordt verstaan dan wel mede verstaan:
2.
wet: Wet milieubeheer;
3.
inzamelen: de activiteiten gericht op het ophalen of innemen van afvalstoffen die binnen de
gemeente ter inzameling worden aangeboden en het feitelijk ophalen en innemen daarvan;
4.
ter inzameling aanbieden: de wijze van overdragen van afvalstoffen aan een inzamelende persoon of
instantie, inclusief het achterlaten van afvalstoffen in daartoe door of vanwege de inzamelende
persoon of instantie geplaatste inzamelmiddelen of -voorzieningen of op een daartoe aangewezen
plaats;
5.
inzamelmiddel: een voor de inzameling van afvalstoffen bestemd hulp- of bewaarmiddel,
bijvoorbeeld een huisvuilzak, minicontainer, afvalemmer, kca-box of big bag, ten behoeve van één
huishouden;
6.
inzamelvoorziening: een voor de inzameling van afvalstoffen bestemd(e) bewaarmiddel of -plaats,
bijvoorbeeld een verzamelcontainer, wijkcontainer of brengdepot, ten behoeve van meerdere
huishoudens;
7.
inzameldienst: de krachtens artikel 4:6 A 2, eerste lid, aangewezen inzameldienst, belast met de
inzameling van huishoudelijke afvalstoffen;
8.
andere inzamelaars: de krachtens artikel 4:6 A 2, tweede lid, aangewezen personen en instanties,
belast met het afzonderlijk inzamelen van categorieën huishoudelijke afvalstoffen;
9.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 47 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 48 ======================================================================

<pre>gebruiker van een perceel: degene die in de gemeente feitelijk gebruik maakt van een perceel ten
aanzien waarvan ingevolge artikel 10.21 en artikel 10.22 van de Wet milieubeheer een verplichting
tot het inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen geldt;
10.
straatafval: huishoudelijke afvalstoffen van zeer beperkte omvang en gewicht, zoals proppen papier,
sigarettenpeuken, kauwgom, plastic bekertjes en blikjes, verpakkingsmateriaal, etenswaren, niet
zijnde klein chemisch afval, ontstaan buiten een perceel;
11.
wegen: de wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b van de Wegenverkeerswet 1994;
12.
motorrijtuigen: alle voertuigen, als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder c van de Wegenverkeerswet
1994.
PARAGRAAF 2 INZAMELING VAN HUISHOUDELIJKE AFVALSTOFFEN
Artikel 4:6 A 2 Aanwijzing inzameldienst en andere inzamelaars
1.
Het college wijst de inzameldienst aan, die belast is met het inzamelen van huishoudelijke
afvalstoffen.
2.
Naast de inzameldienst kan het college andere inzamelaars aanwijzen die belast zijn met het
afzonderlijk inzamelen van categorieën huishoudelijke afvalstoffen.
3.
Het college kan aan het inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen voorschriften en beperkingen
verbinden in het belang van de bescherming van het milieu.
Artikel 4:6 A 3 Afzonderlijke inzameling
1.
Door de inzameldienst of andere inzamelaars worden de volgende categorieën huishoudelijke
afvalstoffen afzonderlijk ingezameld:
a.
groente-, fruit- en tuinafval;
b.
klein chemisch afval;
c.
glas;
d.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 48 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 49 ======================================================================

<pre>oud papier en karton;
e.
kunststof verpakkingen, plastic en metalenverpakkingen en drankkartonnen;
f.
textiel;
g.
elektrische en elektronische apparatuur;
h.
bouw- en sloopafval;
i.
grof tuinafval;
j.
(verduurzaamd) hout;
k.
asbest en asbesthoudend afval;
l.
grof huishoudelijk afval;
m.
huishoudelijk restafval;
2.
Het college kan een omschrijving vaststellen van de categorieën huishoudelijke afvalstoffen als
bedoeld in het eerste lid.
Artikel 4:6 A 4 Inzamelmiddelen en –voorzieningen
1.
De inzameling kan plaatsvinden via:
a.
een inzamelmiddel voor de gebruiker van een perceel;
b.
een inzamelvoorziening voor de gebruikers van een aantal percelen;
c.
een inzamelvoorziening op wijkniveau;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 49 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 50 ======================================================================

<pre>d.
een brengdepot op lokaal of regionaal niveau.
2.
Het college kan aanwijzen via welk al dan niet van gemeentewege verstrekt inzamelmiddel en/of via
welke inzamelvoorziening de inzameling van een bepaalde categorie huishoudelijke afvalstoffen ten
behoeve van de gebruiker van een perceel plaatsvindt.
Artikel 4:6 A 5 Frequentie van inzamelen
1.
Huishoudelijk restafval wordt ten minste een maal per vier weken nabij elk perceel ingezameld.
2.
Groente-, fruit- en tuinafval wordt ten minste een maal per twee weken afzonderlijk nabij elk perceel
ingezameld.
3.
Het college kan de frequentie van inzameling vaststellen van de overige categorieën huishoudelijke
afvalstoffen die afzonderlijk in aangewezen delen van de gemeente bij elk perceel worden
ingezameld.
Artikel 4:6 A 6 Inzamelverbod huishoudelijke afvalstoffen behoudens aanwijzing
1.
Het is verboden huishoudelijke afvalstoffen in te zamelen.
2.
Het verbod geldt niet voor de inzameldienst of andere inzamelaars.
3.
Het verbod geldt niet voor personen of instanties die in het kader van
producentenverantwoordelijkheid bij algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling een
inzamelplicht hebben gekregen voor categorieën van huishoudelijke afvalstoffen
PARAGRAAF 3 TER INZAMELING AANBIEDEN VAN HUISHOUDELIJKE AFVALSTOFFEN
Artikel 4:6 A 7 Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen aan anderen
Het is verboden huishoudelijke afvalstoffen ter inzameling aan te bieden aan een ander dan de
inzameldienst, andere inzamelaars of de personen of instanties die in het kader van
producentenverantwoordelijkheid bij algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling een
inzamelplicht hebben voor categorieën van huishoudelijke afvalstoffen.
Artikel 4:6 A 8 Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen door anderen
dan de gebruikers van percelen
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 50 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 51 ======================================================================

<pre>Het is anderen dan gebruikers van percelen verboden om huishoudelijke afvalstoffen ter inzameling
aan te bieden.
2.
Het is aan personen, die geen woon- of verblijfplaats in de gemeente Midden-Delfland hebben,
verboden huishoudelijke afvalstoffen ter inzameling aan te bieden of achter te laten.
Artikel 4:6 A 9 Afzonderlijk ter inzameling aanbieden
1.
Het is verboden om de categorieën huishoudelijke afvalstoffen zoals bepaald in artikel 4:6 A 3, eerste
lid, anders dan afzonderlijk ter inzameling aan te bieden.
2.
Het is verboden huishoudelijke afvalstoffen aan te bieden aan anderen dan de krachtens artikel 4:6 A
2 aangewezen inzameldienst en andere inzamelaars.
3.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor de bij nadere regels aan te wijzen categorieën
van personen.
4.
Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet voor het aanbieden van categorieën huishoudelijke
afvalstoffen aan personen of instanties die in het kader van producentenverantwoordelijkheid bij
algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling een inzamelplicht hebben gekregen voor
die categorieën huishoudelijke afvalstoffen.
Artikel 4:6 A 10 Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
1.
Het is de gebruiker van een perceel, voor wie krachtens artikel 4:6 A 4, tweede lid een inzamelmiddel
en/of inzamelvoorziening is aangewezen, verboden de huishoudelijke afvalstoffen anders aan te
bieden dan via het betreffende inzamelmiddel en/of de betreffende inzamelvoorziening of het
betreffende brengdepot.
2.
Het is verboden andere categorieën huishoudelijke afvalstoffen via een inzamelmiddel of
inzamelvoorziening aan te bieden, dan de categorie waarvoor dit inzamelmiddel of deze
inzamelvoorziening krachtens artikel 4:6 A 4, tweede lid is bestemd.
3.
Het college kan regels stellen omtrent het gebruik van een van gemeentewege verstrekt
inzamelmiddel.
4.
Het college kan regels stellen omtrent de plaats en wijze waarop huishoudelijke afvalstoffen moeten
worden aangeboden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 51 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 52 ======================================================================

<pre>5.
Het college kan categorieën huishoudelijke afvalstoffen aanwijzen die zonder inzamelmiddel ter
inzameling kunnen worden aangeboden.
6.
Het is verboden huishoudelijke afvalstoffen op andere wijze ter inzameling aan te bieden dan
krachtens dit artikel is bepaald.
Artikel 4:6 A 11 Dagen en tijden voor het ter inzameling aanbieden
1.
Het college stelt de dagen en tijden vast waarop categorieën huishoudelijke afvalstoffen ter
inzameling kunnen worden aangeboden.
2.
Het is verboden huishoudelijke afvalstoffen op andere dagen en tijden ter inzameling aan te bieden
dan krachtens het eerste lid is bepaald.
Artikel 4:6 A 12 Het in bijzondere gevallen ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
In afwijking van hetgeen in deze paragraaf is bepaald kan het college regels stellen omtrent het in
bijzondere gevallen ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen aan de inzameldienst of
andere inzamelaars.
PARAGRAAF 4 INZAMELING BEDRIJFSAFVALSTOFFEN
Artikel 4:6 A 13 Inzameling bedrijfsafvalstoffen door de inzameldienst
Het college kan categorieën bedrijfsafvalstoffen aanwijzen die door de inzameldienst worden
ingezameld.
Artikel 4:6 A 14 Ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan de inzameldienst
1.
Het is verboden bedrijfsafvalstoffen aan te bieden aan de inzameldienst.
2.
Het verbod geldt niet voor de krachtens artikel 4:6 A 13 aangewezen categorieën
bedrijfsafvalstoffen, voor zover degene die gebruik maakt van de inzameling door de inzameldienst
voldoet aan de daarmee ontstane belastingplicht op grond van de Heffingsverordening Midden-
Delfland.
3.
Het college kan regels stellen omtrent de dagen, tijden, wijzen en plaatsen waarop de krachtens
artikel 4:6 A 13 aangewezen bedrijfsafvalstoffen aan de inzameldienst ter inzameling kunnen worden
aangeboden.
4.
Het is verboden de krachtens artikel 4:6 A 13 aangewezen bedrijfsafvalstoffen ter inzameling aan te
bieden in strijd met deze regels.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 52 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 53 ======================================================================

<pre>Artikel 4:6 A 15 Het ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een ander dan de
inzameldienst
1.
Het college kan regels stellen voor het ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een
ander dan de inzameldienst.
2.
Het is verboden bedrijfsafvalstoffen ter inzameling aan te bieden in strijd met deze regels.
PARAGRAAF 5 ZWERFAFVAL
Artikel 4:6 A 16 Voorkomen van diffuse milieuverontreiniging
1.
Het is verboden buiten een daarvoor door het college bestemde plaats en buiten een inrichting in de
zin van de Wet milieubeheer een afvalstof, stof of voorwerp op of in de bodem te brengen, te
storten, te houden, achter te laten of anderszins te plaatsen op een wijze die aanleiding kan geven
tot hinder of nadelige beïnvloeding van het milieu.
2.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
3.
Het verbod is niet van toepassing op:
a.
het overeenkomstig deze verordening ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen of
bedrijfsafvalstoffen
b.
het thuis composteren van groente-, fruit- en tuinafval;
c.
voor zover de (afval)stoffen tijdelijk op de weg geraken of worden gebracht als onvermijdelijk gevolg
van het laden, lossen of vervoeren van afvalstoffen dan wel het verrichten van andere
werkzaamheden op of aan de weg.
4.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover de Wet bodembescherming of het Besluit
Bodemkwaliteit voorziet in de beoogde bescherming van het milieu.
Artikel 4:6 A 17 Achterlaten van straatafval
1.
Het is verboden straatafval in de openbare ruimte achter te laten zonder gebruik te maken van de
van gemeentewege of anderszins geplaatste of voorgeschreven bakken, manden of soortgelijke
voorwerpen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 53 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 54 ======================================================================

<pre>2.
Het is verboden om andere afvalstoffen dan straatafval achter te laten in daartoe van gemeentewege
of anderszins geplaatste of voorgeschreven bakken, manden of soortgelijke voorwerpen.
Artikel 4:6 A 18 Voorkomen van zwerfafval bij ter inzameling gereed staande afvalstoffen
1.
Het is verboden afvalstoffen of inzamelmiddelen die ter inzameling gereed staan te doorzoeken en te
verspreiden.
2.
Het is verboden tegen afvalstoffen of inzamelmiddelen, die ter inzameling gereed staan, te stoten, te
schoppen, deze omver te werpen of deze anderszins te behandelen waardoor er zwerfafval ontstaat.
Artikel 4:6 A 19 Afvalbakken in inrichtingen voor het verbruiken van eet- en drinkwaren
De houder of beheerder van een inrichting waar eet- of drinkwaren worden verkocht die ter plaatse
kunnen worden genuttigd, is verplicht:
a.
een afvalbak, -mand of soortgelijk voorwerp in of nabij de inrichting op een duidelijk zichtbare plaats
aanwezig te hebben, waarin het publiek afval kan achterlaten;
b.
zorg te dragen dat deze afvalbak, -mand of soortgelijk voorwerp van een zodanige constructie is dat
het afval daarin deugdelijk geborgen blijft en dat die afvalbak, -mand of voorwerp steeds tijdig wordt
geledigd;
c.
zorg te dragen dat dagelijks, uiterlijk een uur na sluiting van de inrichting, doch in ieder geval
terstond op eerste aanzegging van een ambtenaar, belast met de toezicht op de naleving van dit
artikel, in de nabijheid van de inrichting achtergebleven afval, voor zover kennelijk uit of van die
inrichting afkomstig, wordt opgeruimd.
Artikel 4:6 A 20 Wegwerpen van reclamebiljetten of ander promotiemateriaal
Degene die in de openbare ruimte reclamebiljetten of dergelijke of ander promotiemateriaal onder
het publiek verspreidt, is verplicht deze of de verpakking daarvan terstond op te ruimen of te laten
opruimen, indien deze in de omgeving van de plaats van uitreiking op de weg of een andere voor het
publiek toegankelijke plaats door het publiek worden weggeworpen.
Artikel 4:6 A 21 Zwerfafval bij vervoeren, laden en lossen of overige werkzaamheden
1.
Het is verboden afvalstoffen, stoffen of voorwerpen zodanig te laden, te lossen of te vervoeren of
andere werkzaamheden te verrichten dat de weg wordt verontreinigd of het milieu nadelig kan
worden beïnvloed.
2.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 54 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 55 ======================================================================

<pre>Indien bij het laden of lossen of vervoeren van afvalstoffen, stoffen of voorwerpen deze weg wordt
verontreinigd of het milieu nadelig wordt beïnvloed, is degene die genoemde werkzaamheden
verricht alsmede diens opdrachtgever verplicht deze weg te reinigen of te laten reinigen:
a.
direct na het ontstaan van de verontreiniging, indien de verontreiniging gevaar voor de veiligheid van
het verkeer of beschadiging van het wegdek oplevert;
b.
direct na beëindiging van de werkzaamheden, indien de verontreiniging geen gevaar voor de
veiligheid van het verkeer of beschadiging van het wegdek oplevert;
c.
indien de werkzaamheden langer dan een dag duren, elke dag direct na beëindiging van de
werkzaamheden
PARAGRAAF 6 VERBOD OP OPSLAG VAN AFVALSTOFFEN EN AFGIFTE AUTOWRAKKEN AFKOMSTIG
UIT EEN HUISHOUDEN
Artikel 4:6 A 22 Verbod opslag van afvalstoffen
1.
Het is verboden afvalstoffen op voor het publiek zichtbare plaats in de open lucht en buiten een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer op te slaan of opgeslagen te hebben.
2.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
3.
Het verbod is niet van toepassing op het overdragen of ter inzameling aanbieden van huishoudelijke
afvalstoffen aan de inzameldienst, andere inzamelaars of de personen of instanties die in het kader
van producentenverantwoordelijkheid bij algemene maatregel van bestuur of ministeriële regeling
een inzamelplicht hebben voor categorieën van huishoudelijke afvalstoffen.
Artikel 4:6 A 23 Afgifte autowrakken afkomstig uit een huishouden
Het is de eigenaar of kentekenhouder verboden zich te ontdoen van een autowrak, dat afkomstig is
van een huishouden, anders dan door afgifte aan inrichtingen, genoemd in artikel 6 van het Besluit
Beheer Autowrakken.
PARAGRAAF 7 OVERIGE ONDERWERPEN DIE DEZE AFDELING AANGAAN
Artikel 4:7 Straatvegen en wegonderhoud
Het is verboden op een door het college ten behoeve van onderhouds- en
straatveegwerkzaamheden aangewezen weggedeelte, een voertuig te parkeren of enig ander
voorwerp te laten staan gedurende een daarbij aangeduide tijdsperiode.
Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 55 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 56 ======================================================================

<pre>Het is verboden binnen de bebouwde kom, of binnen een door het college aangewezen gebied
buiten de bebouwde kom, op een openbare plaats zijn natuurlijke behoefte te doen buiten daarvoor
bestemde plaatsen.
Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen
Sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten gebouwen mogen zich niet
bevinden in een toestand die gevaar oplevert voor de veiligheid, nadeel voor de gezondheid of
hinder veroorzaakt voor de gebruikers van de gebouwen of voor anderen.
Afdeling 3. Het bewaren van houtopstanden
Artikel 4:10 Begripsbepalingen
1.
In deze afdeling wordt verstaan onder:
a.
houtopstand: hakhout, een houtwal of een of meer bomen;
b.
hakhout: een of meer bomen die na te zijn geveld, opnieuw op de stronk uitlopen.
2.
In deze afdeling wordt onder vellen mede verstaan: rooien, met inbegrip van verplanten, alsmede
het verrichten van handelingen die de dood of ernstige beschadiging of ontsiering van houtopstand
ten gevolge kunnen hebben.
Artikel 4:11 Omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden
1.
Het is verboden zonder vergunning van het bevoegd gezag de houtopstanden te vellen of te doen
vellen die staan vermeld op de lijst vermeld op bijlage 1 (Bomenlijst).
2.
De vergunning kan worden geweigerd op grond van:
a.
de natuurwaarde van de houtopstand;
b.
de landschappelijke waarde van de houtopstand;
c.
de waarde van de houtopstand voor stads- en dorpsschoon;
d.
de beeldbepalende waarde van de houtopstand;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 56 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 57 ======================================================================

<pre>e.
de cultuurhistorische waarde van de houtopstand;
f.
de waarde voor de leefbaarheid van de houtopstand.
3.
Het bevoegd gezag kan een herplantplicht opleggen onder nader te stellen voorschriften.
Artikel 4:12
[vervallen]
Afdeling 4. Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast
Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
1.
Het is verboden op een door het college aangewezen plaats buiten een inrichting in de zin van de
Wet milieubeheer, in de openlucht en buiten de weg gelegen in het belang van het uiterlijk aanzien
van de gemeente, ter voorkoming of opheffing van overlast dan wel voorkoming van schade aan de
openbare gezondheid, de volgende voorwerpen of stoffen op te slaan, te plaatsen of aanwezig te
hebben:
a.
onbruikbare of aan hun oorspronkelijke bestemming onttrokken voer- of vaartuigen of onderdelen
daarvan;
b.
bromfietsen en motorvoertuigen of onderdelen daarvan;
c.
kampeermiddelen als bedoeld in artikel 4:22 of onderdelen daarvan, indien het plaatsen of aanwezig
hebben daarvan geschiedt voor verkoop of verhuur of anderszins voor een commercieel doel;
d.
mestopslag, gierkelder of andere verzamelplaatsen van vuil, een verzameling ingekuild gras, loof of
pulp of ingekuilde landbouwproducten, afbraakmaterialen en oude metalen.
2.
Het is verboden op een door het college aangewezen plaats een bepaald voorwerp of bepaalde stof
op te slaan, te plaatsen of aanwezig te hebben.
3.
Het college kan bij de aanwijzing als bedoeld in het eerste en tweede lid nadere regels stellen.
4.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 57 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 58 ======================================================================

<pre>Het in dit artikel bepaalde geldt niet voor in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de
Wet ruimtelijke ordening of de Milieuverordening Zuid-Holland.
Artikel 4:14 Vervoer organisch materiaal
Het is verboden organisch materiaal, afkomstig van land- en tuinbouwbedrijven, anders dan
doelmatig afgedekt en lekvrij, te vervoeren.
Artikel 4:15 Verbod hinderlijke, gevaarlijke of ontsierende reclame
Het is verboden op of aan een onroerende zaak handelsreclame te maken of te voeren door middel
van een opschrift, aankondiging of afbeelding waardoor strijd ontstaat met redelijke eisen van
welstand of waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of ernstige hinder ontstaat voor de
omgeving.
Artikel 4:16 Vergunningsplicht lichtreclame
[gereserveerd]
Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen
Artikel 4:17 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt onder kampeermiddel verstaan: Een onderkomen of voertuig waarvoor geen
bouwvergunning in de zin van artikel 40 van de Woningwet is vereist, dat bestemd of opgericht is
dan wel gebruikt wordt of kan worden gebruikt voor recreatief nachtverblijf.
Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
1.
Het is verboden ten behoeve van recreatief nachtverblijf kampeermiddelen te plaatsen of geplaatst
te houden buiten een kampeerterrein dat als zodanig in het bestemmingsplan is bestemd of mede
bestemd.
2.
Het verbod geldt niet voor het plaatsen van kampeermiddelen voor eigen gebruik door de
rechthebbende op een terrein.
3.
Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het eerste lid.
4.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8. kan de ontheffing worden geweigerd in het belang van:
a.
de bescherming van natuur en landschap;
b.
de bescherming van een stadsgezicht.
Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 58 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 59 ======================================================================

<pre>Het college kan plaatsen aanwijzen waarop het verbod van artikel 4:18, eerste lid niet geldt.
2.
Het college kan daarbij nadere regels stellen in het belang van de gronden, genoemd in artikel 4:18,
vierde lid.
Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente
Afdeling 1. Parkeerexcessen
Artikel 5:1 Begripsbepalingen
In deze afdeling wordt verstaan onder:
a.
voertuigen: voertuigen als bedoeld in artikel 1, onder al, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens (RVV 1990) met uitzondering van kleine wagens zoals: kruiwagens, kinderwagens en
rolstoelen;
b.
parkeren: parkeren als bedoeld in artikel 1, onder ac, van het Reglement verkeersregels en
verkeerstekens (RVV 1990).
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
1.
Onder verhuren als bedoeld in dit artikel wordt mede verstaan:
a.
het gebruiken van een voertuig voor het geven van lessen;
b.
het gebruiken van een voertuig voor het vervoeren van personen tegen betaling.
2.
Tot de voertuigen als bedoeld in dit artikel worden niet gerekend:
a.
voertuigen waaraan herstel- of onderhoudswerkzaamheden worden verricht die in totaal niet meer
dan een uur vergen, en dit gedurende de tijd die nodig is en gebruikt wordt voor deze
werkzaamheden;
b.
voertuigen voor persoonlijk gebruik van de in het derde lid bedoelde persoon.
3.
Het is degene die er zijn bedrijf, nevenbedrijf dan wel een gewoonte van maakt voertuigen te stallen,
te herstellen, te slopen, te verhuren of te verhandelen, verboden:
a.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 59 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 60 ======================================================================

<pre>drie of meer voertuigen die hem toebehoren of zijn toevertrouwd, op de weg te parkeren binnen een
cirkel met een straal van 25 meter met als middelpunt een van deze voertuigen;
b.
de weg als werkplaats voor voertuigen te gebruiken.
4.
Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
1.
Het is verboden op een door het college aangewezen weg een voertuig te parkeren met het
kennelijke doel het te koop aan te bieden of te verhandelen.
2.
Het college kan ontheffing van het verbod verlenen.
Artikel 5:4 Defecte voertuigen
Het is verboden een voertuig waarmee als gevolg van andere dan eenvoudig te verhelpen gebreken
niet kan of mag worden gereden, langer dan op drie achtereenvolgende dagen op de weg te
parkeren.
Artikel 5:5 Voertuigwrakken
1.
Het is verboden een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende staat van onderhoud en tevens in een
kennelijk verwaarloosde toestand verkeert op de weg te parkeren.
2.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door de Wet
milieubeheer.
Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.a.
1.
Het is verboden een voertuig dat voor recreatie of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden
wordt gebruikt:
a.
langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen te plaatsen of te hebben op een door het
college aangewezen weg, waar dit naar zijn oordeel buitensporig is met het oog op de verdeling van
beschikbare parkeerruimte of schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de gemeente;
b.
op een door het college aangewezen plaats te parkeren, waar dit naar zijn oordeel schadelijk is voor
het uiterlijk aanzien van de gemeente.
2.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 60 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 61 ======================================================================

<pre>Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid, aanhef en onder a, gestelde verbod.
3.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door het Wegenreglement Zuid-Holland of de Verordening Bescherming Landschap en
Natuur Zuid-Holland.
Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen
1.
Het is verboden een voertuig dat is voorzien van een aanduiding van handelsreclame, op een
openbare plaats te parkeren met het kennelijk doel om daarmee handelsreclame te maken.
2.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen
1.
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter
of een hoogte van meer dan 2,4 meter te parkeren op een door het college aangewezen plaats, waar
dit naar zijn oordeel schadelijk is voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
2.
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van de lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter
te parkeren op een door het college aangewezen weg, waar dit parkeren naar zijn oordeel
buitensporig is met het oog op de verdeling van beschikbare parkeerruimte.
3.
Het in het tweede lid gestelde verbod geldt niet op werkdagen van maandag tot en met vrijdag,
dagelijks van 08.00 tot 18.00 uur.
4.
Het college kan van de in het eerste en tweede lid gestelde verboden ontheffing verlenen.
Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen
1.
Het is verboden een voertuig dat, met inbegrip van lading, een lengte heeft van meer dan 6 meter of
een hoogte van meer dan 2,4 meter, op de weg te parkeren bij een voor bewoning of ander dagelijks
gebruik bestemd gebouw op zodanige wijze dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers
vanuit dat gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan.
2.
Het verbod geldt niet gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt voor het uitvoeren van
werkzaamheden waarvoor de aanwezigheid van het voertuig ter plaatse noodzakelijk is.
Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 61 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 62 ======================================================================

<pre>1.
Het is verboden een voertuig met stankverspreidende stoffen daar te parkeren waar bewoners of
gebruikers van nabijgelegen gebouwen of terreinen daarvan hinder of overlast kunnen ondervinden.
2.
Het verbod geldt niet voor zover de Wet Milieubeheer van toepassing is.
Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
1.
Het is verboden met een voertuig te rijden door of deze te doen of te laten staan in een park of
plantsoen of een van gemeentewege aangelegde beplanting of groenstrook.
2.
Dit verbod is niet van toepassing:
a.
op de weg;
b.
op voertuigen die worden gebruikt voor werkzaamheden door of vanwege de overheid;
c.
op voertuigen, waarmee een standplaats wordt of is ingenomen op terreinen die voor dit doel zijn
bestemd.
3.
Het college kan van het verbod ontheffing verlenen.
Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets
Het college kan op de weg gelegen plaatsen aanwijzen waar het in het belang van het uiterlijk
aanzien van de gemeente, ter voorkoming of opheffing van overlast, of ter voorkoming van schade
aan de openbare gezondheid, verboden is fietsen of bromfietsen onbeheerd buiten de daarvoor
bestemde ruimten of plaatsen te laten staan.
Afdeling 2. Collecteren
Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen
1.
Het is verboden zonder vergunning van het college een openbare inzameling van geld of goederen te
houden of daartoe een intekenlijst aan te bieden.
2.
Onder een inzameling van geld of goederen wordt mede verstaan: het bij het aanbieden van
goederen, waartoe ook worden gerekend geschreven of gedrukte stukken, dan wel bij het aanbieden
van diensten aanvaarden van geld of goederen, indien daarbij te kennen wordt gegeven of de indruk
wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of ideëel doel is bestemd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 62 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 63 ======================================================================

<pre>3.
Het verbod geldt niet voor een inzameling die in besloten kring gehouden wordt.
Afdeling 3. Venten
Artikel 5:14 Begripsbepaling
1.
In deze afdeling wordt onder venten verstaan: het in de uitoefening van de ambulante handel te
koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten aan te bieden op een
openbare en in de open lucht gelegen plaats, openbaar water of aan huis;
2.
Onder venten wordt niet verstaan:
a.
het aan huis afleveren van goederen door of vanwege degene die dit doet ter exploitatie van zijn
winkel als bedoeld in artikel 1 van de Winkeltijdenwet;
b.
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het aanbieden van diensten op
jaarmarkten en markten als bedoeld in artikel 160, eerste lid, onder h, van de Gemeentewet of op
snuffelmarkten als bedoeld in artikel 5:22;
c.
het te koop aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel het aanbieden van diensten op
een standplaats als bedoeld in artikel 5:17.
Artikel 5:15 Ventverbod
1.
Het is verboden te venten indien daardoor de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid of het milieu in gevaar komt.
2.
Het is verboden te venten:
a. op zondagen en maandag t/m zaterdag tussen 20.00 uur en 08.00 uur;
b. binnen de door het college aangewezen openbare plaatsen. Het college kan bij deze aanwijzing
nadere dagen en tijden aangeven waarop het verbod geldt.
3.
Het verbod als bedoeld in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door artikel 5 van de Wegenverkeerswet.
4.
Van het verbod in het tweede lid kan door het college ontheffing worden verleend.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 63 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 64 ======================================================================

<pre>Artikel 5:16 Vrijheid van meningsuiting
1.
Het verbod als bedoeld in artikel 5:15, eerste lid geldt niet voor venten met gedrukte of geschreven
stukken waarin gedachten en gevoelens worden geopenbaard als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van
de Grondwet.
2.
Het college kan de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in het eerste lid beperken door een verbod
in te stellen:
a.
op door het college aangewezen openbare plaatsen, of
b.
voor bepaalde dagen en uren.
3.
Het college kan ontheffing verlenen van het verbod als bedoeld in het tweede lid.
Afdeling 4. Standplaatsen
Artikel 5:17 Begripsbepaling
1.
In deze afdeling wordt verstaan onder standplaats: het vanaf een vaste plaats op een openbare en in
de openlucht gelegen plaats of in een openbaar en in de openlucht gelegen water te koop
aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten aan te bieden, gebruikmakend van
fysieke middelen, zoals een kraam, een wagen of een tafel.
2.
Onder standplaats wordt niet verstaan:
a.
een vaste plaats op een jaarmarkt of markt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h,
van de Gemeentewet;
b.
een vaste plaats op een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
1.
Het is verboden zonder vergunning van het college een standplaats in te nemen of te hebben.
2.
Het college kan de vergunning weigeren wegens strijd met het ter plaatse geldende
bestemmingsplan.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 64 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 65 ======================================================================

<pre>3.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de vergunning worden geweigerd:
a.
indien de standplaats hetzij op zichzelf hetzij in verband met de omgeving niet voldoet aan eisen van
redelijke welstand;
b.
indien als gevolg van bijzondere omstandigheden in de gemeente of in een deel van de gemeente
redelijkerwijs te verwachten is dat door het verlenen van de vergunning voor een standplaats voor
het verkopen van goederen een redelijk verzorgingsniveau voor de consument ter plaatse in gevaar
komt.
4.
Het college kan openbare plaatsen of categorieën van standplaatsen aanwijzen waarbinnen
respectievelijk waarvoor het verbod in het eerste lid, al dan niet onder het stellen van voorwaarden,
niet geldt.
Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Het is de rechthebbende op een perceel verboden toe te staan dat daarop zonder vergunning van
het college standplaats wordt of is ingenomen.
Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen
1.
Het verbod van artikel 5:18, eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt
voorzien door de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of de Wegenverordening Zuid-Holland
2.
De weigeringsgrond van artikel 5:18, derde lid, onder a, geldt niet voor bouwwerken.
Afdeling 5. Snuffelmarkten
Artikel 5:22 Begripsbepaling
1.
In deze afdeling wordt verstaan onder snuffelmarkt: een markt in een voor het publiek toegankelijk
gebouw waar hoofdzakelijk tweedehands en incourante goederen worden verhandeld of diensten
worden aangeboden vanaf een standplaats.
2.
Onder een snuffelmarkt wordt niet verstaan:
a.
een markt of jaarmarkt als bedoeld in artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
Gemeentewet;
b.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 65 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 66 ======================================================================

<pre>een evenement als bedoeld in artikel 2:24.
Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt
1.
Het is verboden een snuffelmarkt te organiseren:
a.
vanwege strijd met het bestemmingsplan;
b.
indien de burgemeester het organiseren van de snuffelmarkt verboden heeft in het belang van de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu.
c.
indien degene die voornemens is een snuffelmarkt te organiseren daarvan niet tevoren melding
heeft gedaan.
2.
De organisator doet de melding als bedoeld in het eerste lid, onder c binnen 8 weken voorafgaand
aan de snuffelmarkt met vermelding van:
a.
naam en adres van de organisator;
b.
adres van het gebouw waar de snuffelmarkt gehouden wordt;
c.
de dagen en tijdstippen waarop de snuffelmarkt wordt gehouden;
d.
de frequentie van het houden van de snuffelmarkt;
e.
het soort van goederen en diensten dat wordt aangeboden en verhandeld;
f.
het aantal standplaatsen;
g.
het te verwachten aantal bezoekers.
3.
De snuffelmarkt kan worden gehouden indien de burgemeester niet binnen 4 weken na ontvangst
van de melding heeft beslist dat het organiseren van de snuffelmarkt wordt verboden in het belang
van de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu. De burgemeester
</pre>

====================================================================== Einde pagina 66 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 67 ======================================================================

<pre>geeft daarvan binnen 4 weken na ontvangst van de melding aan de organisator met opgaaf van
redenen bericht.
Afdeling 6. Openbaar water
Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water
1.
Het is in verband met de openbare veiligheid, openbare orde en het uiterlijk aanzien van de
gemeente op het openbaar water verboden zonder een ver-gunning van het college een voorwerp,
niet zijnde een vaartuig, op, in of boven openbaar water te plaatsen, aan te brengen of te hebben,
2.
Het in het eerste lid bepaalde is niet van toepassing op voorwerpen waarop gedachten of gevoelens
worden geopenbaard
3.
Het verbod in het eerste lid geldt voor:
a. evenementen als bedoeld in artikel 2:24;
b. terrassen als bedoeld in artikel 2:27, onder b;
c. standplaatsen als bedoeld in artikel 5:18;
d. door, namens of in opdracht van de gemeente te plaatsen of aan te brengen voorwerpen.
4.
Het college kan categorieën van voorwerpen aanwijzen waarvoor het verbod in het eerste lid niet
geldt.
5.
Het is verboden op, in of boven openbaar water voorwerpen waarop gedachten of gevoelens worden
geopenbaard te plaatsen, aan te brengen of te hebben, indien deze door hun omvang of vormgeving,
constructie of plaats van bevestiging gevaar opleveren voor de bruikbaarheid van het openbaar
water of voor het doelmatig en veilig gebruik daarvan, danwel een belemmering vormen voor het
doelmatig beheer en onderhoud van het openbaar water.
6.
Het verbod in het eerste lid en derde lid geldt niet voor zover in de daarin geregelde onderwerpen
wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, de Scheepvaartverkeerswet, het
Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de Vaarwegenverordening
Zuid-Holland, de Telecommunicatiewet of de daarop gebaseerde nadere regelgeving en de
Verordening Bescherming Landschap en Natuur Zuid-Holland.
Artikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 67 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 68 ======================================================================

<pre>Het is verboden zonder vergunning van het college met een vaartuig een ligplaats in te nemen of te
hebben dan wel een ligplaats voor een vaartuig beschikbaar te stellen op door het college
aangewezen gedeelten van openbaar water.
2.
Het college kan aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats met dan wel voor
een vaartuig op niet krachtens het eerste lid aangewezen gedeelten van openbaar water:
a.
nadere regels stellen in het belang van de openbare orde, volksgezondheid, veiligheid, milieuhygiëne
en het aanzien van de gemeente;
b.
beperkingen stellen naar soort en aantal vaartuigen, de ligduur en de periode waarin ligplaats mag
worden ingenomen.
3.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door de Wet milieubeheer, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken,
de Vaarwegenverordening Zuid-Holland of de Verordening Bescherming Landschap en Natuur Zuid-
Holland.
Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaats
1.
Onverminderd het krachtens het tweede lid van artikel 5:25 bepaalde kan het college aan de
rechthebbende op een vaartuig aanwijzingen geven met betrekking tot het innemen, veranderen of
gebruik van een ligplaats in het belang van de openbare orde, volksgezondheid, veiligheid, de
milieuhygiëne en het aanzien van de gemeente.
2.
De rechthebbende op een vaartuig is verplicht alle door of vanwege het college gegeven
aanwijzingen met betrekking tot het innemen, veranderen of gebruik van een ligplaats op te volgen.
3.
Het in het eerste en tweede lid bepaalde geldt niet voor zover in de daarin geregelde onderwerpen
wordt voorzien door het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken, de
Vaarwegenverordening Zuid-Holland of de Verordening Bescherming Landschap en Natuur Zuid-
Holland.
.
Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaats
Het is verboden een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar te stellen in strijd met het
krachtens artikel 5:26, tweede lid bepaalde.
Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 68 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 69 ======================================================================

<pre>Het is verboden schade toe te brengen aan of veranderingen aan te brengen in de toestand van bij
de gemeente in beheer zijnde openbare wateren, havens, dijken, wallen, kaden, trekpaden,
beschoeiingen, oeverbegroeiing, bruggen, zetten, duikers, pompen, waterleidingen, gordingen,
aanlegpalen, stootpalen, bakens of sluizen.
2.
Het verbod geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien door het
Wetboek van Strafrecht, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer rijkswaterstaatswerken of
de Vaarwegenverordening Zuid-Holland.
Artikel 5:29 Reddingsmiddelen
Het is verboden een voor het redden van drenkelingen bestemd en daartoe bij het water
aangebracht voorwerp te gebruiken voor een ander doel dan wel voor dadelijk gebruik ongeschikt te
maken.
Artikel 5:30 Veiligheid op het water
1.
Het is aan een ieder die zich als bader of zwemmer in het openbaar water ophoudt, verboden zich
zodanig te gedragen dat het scheepvaartverkeer daarvan hinder of gevaar kan ondervinden.
2.
Het is behoudens een ontheffing van het college verboden:
a. vanaf een brug te vissen met een hengel;
b. vanaf een brug in openbaar water te duiken of zich anderszins daarin te begeven;
c. nabij een brug te zwemmen of te baden in het openbaar water.
3.
Het verbod in het eerste en tweede lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp
wordt voorzien door het Wetboek van Strafrecht, het Binnenvaartpolitiereglement, de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken of de Vaarwegenverordening Zuid-Holland.
Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigen
1.
Het is verboden zonder redelijk doel zich vast te houden aan een vaartuig in openbaar water, daarop
te klimmen of zich daarop of daarin te begeven of te bevinden.
2.
Het is aan degene die daartoe niet bevoegd is verboden een vaartuig, liggend in of aan een openbaar
water, los te maken.
Artikel 5:32 Rietkragen
1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 69 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 70 ======================================================================

<pre>Het is verboden met een vaartuig of een zeilplank te varen, te ankeren, aan te leggen of ligplaats in
te nemen door, in of aan een rietkraag, alsmede binnen een strook vanaf twee meter vanaf een
rietkraag.
2.
Het is verboden schade toe te brengen aan een rietkraag.
Artikel 5:33 Oevers
Het is verboden een oever te verontreinigen of te beschadigen.
Artikel 5:34 Maximumsnelheid
(vervallen)
Artikel 5:35 Motorvaartverbod
1.
Het is verboden met een door een motor aangedreven vaartuig te varen of te bevinden in de
volgende wateren:
a.
het Kraaiennest
b.
de Middelvliet van Maasland tot de invaart van de Foppenplas
c.
de Middelvliet vanaf de Middelwatering tot de Bree- of Lichtvoetswatering, ook wel aangeduid als de
Vlaardingervaart.
2.
Van het in het eerste lid gestelde verbod kan het college ontheffing verlenen.
Artikel 5:36 Vaarverbod
1.
Het is verboden met een vaartuig te varen of te bevinden in de Middelvliet vanaf de Middelwatering
tot de Bree- of Lichtvoetswatering, ook wel aangeduid als de Vlaardingervaart, in de periode van 15
oktober tot en met 15 juni.
2.
Van het in het eerste lid gestelde verbod kan het college ontheffing verlenen.
Artikel 5:37 Zeilplank- of surfverbod
1.
Het is verboden met een zeilplank te varen of te bevinden in de volgende wateren:
a.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 70 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 71 ======================================================================

<pre>het Kraaiennest
b.
de Middelvliet vanaf de Middelwatering tot de Bree- of Lichtvoetswatering, ook wel aangeduid als de
Vlaardingervaart.
2.
Het is verboden met een zeilplank te varen of te bevinden in de Foppenplas van 1 oktober tot en met
15 april.
Artikel 5:38 Overlast vaarwegen
Het is verboden op of vanaf een vaartuig op openbaar water hinder of overlast te veroorzaken voor
de overige waterrecreanten, de omwonenden of voor de omgeving.
Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en ruiterverkeer in natuurgebieden
Artikel 5:39 Crossterreinen
1.
Het is verboden op enig terrein, geen weg zijnde, met een motorvoertuig als bedoeld in artikel 1,
onderdeel z, van de Wegenverkeerswet en een bromfiets als bedoeld in artikel 1, 1 van de Regeling
voertuigen een wedstrijd dan wel, ter voorbereiding van een wedstrijd, een trainings- of proefrit te
houden of te doen houden dan wel daaraan deel te nemen, dan wel een motorvoertuig of een
bromfiets met het kennelijke doel daartoe aanwezig te hebben.
2.
Het college kan terreinen aanwijzen waarvoor het verbod niet van toepassing is. Het kan daarbij
regels stellen voor het gebruik van deze terreinen:
a.
in het belang van het voorkomen of beperken van overlast;
b.
in het belang van de bescherming van het uiterlijk aanzien van de omgeving en ter bescherming van
andere milieuwaarden;
c.
in het belang van de veiligheid van de deelnemers van de in het eerste lid bedoelde wedstrijden en
ritten of van het publiek.
3.
Voor de toepassing van het eerste lid wordt onder weg verstaan hetgeen artikel 1 van de
Wegenverkeerswet 1994 daaronder verstaat.
4.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor zover in het daarin geregelde onderwerp wordt voorzien
door de Wet milieubeheer of het Besluit geluidproductie sportmotoren.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 71 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 72 ======================================================================

<pre>Artikel 5:40 Beperking verkeer in natuurgebieden
1.
Het is verboden binnen voor publiek toegankelijke natuurgebieden, parken, plantsoenen of voor
recreatief gebruik beschikbare terreinen te rijden of zich te bevinden met een motorvoertuig als
bedoeld in artikel 1, onder z, Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990, een bromfiets als
bedoeld in artikel 1, 1 van de Regeling voertuigen, of met een fiets of een paard.
2.
Het college kan terreinen aanwijzen waarvoor het in het eerste lid gestelde verbod niet van
toepassing is. Het kan daarbij regels stellen ten aanzien van het gebruik van deze terreinen:
a.
in het belang van het voorkomen van overlast;
b.
in het belang van de bescherming van natuur- of milieuwaarden;
c.
in het belang van de veiligheid van het publiek.
3.
Het verbod in het eerste lid geldt niet voor bestuurders van motorvoertuigen en bromfietsen en voor
fietsers of berijders van paarden:
a.
ten dienste van politie, brandweer en geneeskundige hulpverlening en van andere krachtens artikel
29, eerste lid, Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 door de minister van Verkeer en
Waterstaat aangewezen hulpverleningsdiensten;
b.
die worden gebruikt in verband met beheer, onderhoud of exploitatie van de terreinen als in het
eerste lid bedoeld;
c.
die worden gebruikt in verband met werken die krachtens wettelijk voorschrift moeten worden
uitgevoerd;
d.
van de zakelijk gerechtigden, huurders en pachters van percelen die gelegen zijn binnen de terreinen
als in het eerste lid bedoeld;
e.
voor het verkeer ten behoeve van bezoek en van de verzorging van de onder d bedoelde personen.
4.
Het in het eerste lid gestelde verbod geldt voorts niet:
</pre>

====================================================================== Einde pagina 72 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 73 ======================================================================

<pre>a.
op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, onder b, van de Wegenverkeerswet 1994;
b.
binnen de bij of krachtens de Provinciale verordening 'Stiltegebieden' aangewezen stiltegebieden,
ten aanzien van motorrijtuigen die bij of krachtens die verordening zijn aangewezen als 'toestel'.
5.
Het college kan ontheffing verlenen van het in het eerste lid gestelde verbod.
Afdeling 8. Verbod vuur te stoken
Artikel 5:41 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of anderszins vuur te stoken
1.
Het is verboden in de openlucht afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen in de zin van de Wet
milieubeheer of anderszins vuur aan te leggen, te stoken of te hebben.
2.
Het verbod geldt niet voor het betreft:
a.
verlichting door middel van kaarsen, fakkels en dergelijke;
b.
sfeervuren zoals terrashaarden en vuurkorven, indien geen afvalstoffen worden verbrand;
c.
vuur voor koken, bakken en braden, voor dat geen gevaar, overlast of hinder voor de omgeving
oplevert.
3.
Het college kan van dit verbod ontheffing verlenen.
4.
Onverminderd het bepaalde in artikel 1:8 kan de ontheffing worden geweigerd ter bescherming van
de flora en fauna.
5.
Het verbod geldt niet voor zover in het geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 429, aanhef
en onder 1 of 3, van het Wetboek van Strafrecht of de Milieuverordening Zuid Holland
Afdeling 9. Verstrooiing van as
Artikel 5:42 Begripsbepaling
In deze afdeling wordt verstaan onder incidentele asverstrooiing: het verstrooien van as als bedoeld
in de Wet op de lijkbezorging op een door de overledene of nabestaande(n) gewenste plek buiten
een permanent daartoe bestemd terrein.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 73 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 74 ======================================================================

<pre>Artikel 5:43 Verboden plaatsen
1.
Incidentele asverstrooiing is verboden op:
a.
verharde delen van de weg;
b.
gemeentelijke begraafplaatsen.
2.
Het college kan een besluit nemen waarin voor een bepaalde termijn wordt verboden dat op andere
plaatsen dan genoemd in het eerste lid asverstrooiing plaatsvindt.
3.
Het college kan op verzoek van de nabestaande die zorgdraagt voor de asbus op grond van
bijzondere omstandigheden ontheffing verlenen van het verbod uit het eerste lid, behoudens de
gemeentelijke begraafplaatsen.
Artikel 5:44 Hinder of overlast
Incidentele asverstrooiing is verboden indien daardoor hinder of overlast wordt veroorzaakt voor
derden.
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen
Artikel 6:1 Strafbepaling
1.
Overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde en de op grond van artikel 1:4
daarbij gegeven voorschriften en beperkingen, wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie
maanden of geldboete van de tweede categorie en kan bovendien worden gestraft met openbare
bekendmaking van de rechterlijke uitspraak. Dit geldt niet voor overtreding van het bij of krachtens
de in het tweede lid van dit artikel genoemde artikelen bepaalde en van het bij of krachtens artikel
2:10 A, derde lid, onder a, artikel 2:11
en artikel 4:11 bepaalde.
2.
Een gedraging in strijd met de volgende artikelen uit Hoofdstuk 4, afdeling 2, de paragrafen 1 tot en
met 6 is een strafbaar feit in de zin van artikel 1a, onder 3, Wet op de economische delicten:
Artikel 4:6 A 6: Inzamelverbod huishoudelijke afvalstoffen behoudens aanwijzing
Artikel 4:6 A 7: Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen aan anderen
Artikel 4:6 A 8: Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen door
anderen dan de gebruikers van percelen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 74 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 75 ======================================================================

<pre>Artikel 4:6 A 9: Afzonderlijk ter inzameling aanbieden
Artikel 4:6 A 10: Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
Artikel 4:6 A 11: Dagen en tijden voor het ter inzameling aanbieden
Artikel 4:6 A 14: Ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan de inzameldienst
Artikel 4:6 A 15: Het ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een ander dan de
inzameldienst
Artikel 4:6 A 16: Voorkomen van diffuse milieuverontreiniging
Artikel 4:6 A 17: Achterlaten van straatafval
Artikel 4:6 A 18: Voorkomen van zwerfafval bij ter inzameling gereed staande afvalstoffen
Artikel 4:6 A 19: Afvalbakken in inrichtingen voor het verbruiken van eet- en drinkwaren
Artikel 4:6 A 20: Wegwerpen van reclamebiljetten of ander promotiemateriaal
Artikel 4:6 A 21: Zwerfafval bij vervoeren, laden en lossen of overige werkzaamheden
Artikel 4:6 A 22: Verbod opslag van afvalstoffen
Artikel 4:6 A 23: Afgifte autowrakken afkomstig uit een huishouden
Artikel 6:2 Toezichthouders
1.
Met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens deze verordening zijn belast de bij
besluit van het college dan wel de burgemeester aan te wijzen personen
2.
Daarnaast zijn met het toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens in deze verordening
belast de krachtens artikel 18.4, derde lid, van de wet Milieubeheer aangewezen ambtenaren.
Artikel 6:3 Binnentreden woningen
Zij die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van een overtreding van de bij of
krachtens deze verordening gegeven voorschriften welke strekken tot handhaving van de openbare
orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen, zijn bevoegd tot het
binnentreden in een woning zonder toestemming van de bewoner.
Artikel 6:4 Inwerkingtreding nieuwe en intrekking oude verordening
1.
De Algemene plaatselijke verordening voor de gemeente Midden-Delfland 2008, alsmede de
Verordening tot het beperken van de verstrekking van sterke drank in sportkantines, vastgesteld bij
raadsbesluit van 25 oktober 2005, wordt ingetrokken.
2.
Deze verordening treedt in werking op de achtste dag na bekendgemaakt.
Artikel 6:5 Overgangsbepaling
</pre>

====================================================================== Einde pagina 75 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 76 ======================================================================

<pre>Besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel 6:4, eerste lid, die golden op het
moment van de inwerkingtreding van deze verordening en waarvoor deze verordening
overeenkomstige besluiten kent, gelden als besluiten genomen krachtens deze verordening.
Artikel 6:6 Citeertitel
Deze verordening wordt aangehaald als: "Algemene plaatselijke verordening Midden-Delfland 2010"
of als "APV Midden-Delfland 2010".
Aldus besloten in de openbare raadsvergadering d.d. 28 januari 2014.
De griffier, de voorzitter,
A. de Vos, A.J. Rodenburg
TOELICHTING OP DE APV
Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen
Artikel 1:1 Begripsomschrijvingen
In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt gehanteerd, gedefinieerd. Van
een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die op een bepaald onderdeel van deze
verordening betrekking hebben, zijn in de desbetreffende afdeling definities opgenomen.
Bij de wijziging van 2008 zijn een aantal definities vervallen of verplaatst:
·
De definitie van voertuigen (het oude nummer 1.1 onder e) is verplaatst. Deze begripsomschrijving
wordt maar op enkele plaatsen in de APV gebruikt. Voertuigen worden waarnodig voortaan op die
plaats gedefinieerd.
·
Hetzelfde geldt voor vaartuigen (het oude nummer 1.1 onder f).
·
De definitie van vee (het oude nummer 1.1 onder j) is geschrapt:
·
Door aan te sluiten bij de Meststoffenwet ontstond een enigszins willekeurige groep dieren die onder
de APV kwamen te vallen, er daarmee een al even willekeurige groep die daar dus niet onder viel.
Verder is “vee” een welomschreven begrip uit het dagelijks spraakgebruik, dat verder geen definitie
nodig heeft om in een juridische tekst bruikbaar te zijn.
Over de in artikel 1:1 opgenomen definities kan het volgende worden opgemerkt.
a. Een openbare plaats
</pre>

====================================================================== Einde pagina 76 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 77 ======================================================================

<pre>Zoals hiervoor aangegeven is de definitie van weg in de APV aanzienlijk beperkt. Dat brengt met zich
mee dat de werking van artikelen in dit model waar sprake is van de weg een (veel) beperktere
werking hebben dan daarvoor. De bevoegdheid van de gemeente gaat verder dan dat. In artikelen
waar het de bedoeling is om zaken te regelen op plaatsen die niet tot de weg kunnen worden
gerekend, is gekozen voor de term “een openbare plaats”. Daarmee is beoogd om die plaatsen aan
te duiden die voor deze wijziging onder het al te brede begrip weg vielen:
1.
al dan niet met enige beperking - voor het publiek toegankelijke pleinen en open plaatsen, parken,
plantsoenen, speelweiden, bossen en andere natuurterreinen, ijsvlakten en aanlegplaatsen voor
vaartuigen;
2.
de voor het publiek toegankelijke stoepen, trappen, portieken, gangen, passages en galerijen, die
uitsluitend tot voor bewoning in gebruik zijnde ruimte toegang geven en niet afsluitbaar zijn;
3.
andere voor het publiek toegankelijke, al dan niet afsluitbare stoepen, trappen, portieken, gangen,
passages en galerijen; de afsluitbare alleen gedurende de tijd dat zij niet door of vanwege degene die
daartoe naar burgerlijk recht bevoegd is, zijn afgesloten.
Voor het begrip openbare plaats in de zin van de Wet Openbare Manifestaties (WOM) zie de
toelichting bij artikel 2:3 Betogingen.
b. Weg
Een aantal van de in deze verordening opgenomen bepalingen hebben betrekking op (verboden)
gedragingen “op of aan de weg”. In artikel 1:1 is de “weg” omschreven als weg in de zin van de
Wegenverkeerswet 1994 . Dat verschilt aanzienlijk van de oude omschrijving, waar praktisch iedere
publiek toegankelijke ruimte onder het begrip “weg” viel. Daarop is kritiek gekomen, met name
omdat het begrip “weg” op die manier wel erg ver af kwam te staan van wat het normale
spraakgebruik daaronder verstaat. In de aanwijzingen voor de decentrale regelgeving is juist
aangegeven dat het normale spraakgebruik zoveel mogelijk moet worden gevolgd (aanwijzing 66).
Bij die artikelen waarvan het duidelijk de bedoeling is dat er zaken worden geregeld die zich niet
alleen op of aan de weg afspelen, is gekozen voor de omschrijving “openbare plaats”.
In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”:
a.
de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever heeft gecreëerd in
verband met de verkeersbehoefte. Een van de grondbeginselen van de Wegenwet is dat het verkeer
op wegen die openbaar zijn in de zin van deze wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft
(behoudens bepaalde beperkingen; zie hierna);
b.
de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de voor het openbaar
verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg van de noodzaak om met betrekking tot de
verkeersveiligheid en het in stand houden van de weg in te grijpen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 77 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 78 ======================================================================

<pre>In eerdere versies van deze toelichting was op deze plaats een nogal uitvoerige verhandeling
opgenomen over de betekenis van het begrip “weg” in de Wegenwet en de Wegenverkeerswet. De
volledigheid ging hier ten koste van de leesbaarheid en overzichtelijkheid. Ook valt te betwijfelen of
er aan deze theoretische achtergrond veel behoefte bestond. Vandaar dat deze paragrafen zijn
geschrapt. Uiteraard zijn de teksten op verzoek nog wel beschikbaar.
Op of aan de weg
Verschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden) gedragingen “op of
aan de weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een zekere nabijheid ten opzichte van de
weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld voortuinen van huizen en andere open ruimtes die aan de weg
zijn gelegen. Daaronder valt echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.
Ook treinstations vallen buiten het bereik van de APV. Artikel 27 van de Spoorwegwet en de daarop
gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust
op en om stations.
Openbare plaats versus de weg verder in deze toelichting
Daar waar verder artikelgewijs in deze toelichting gesproken wordt over “de weg”, terwijl de tekst
van de APV Midden-Delfland 2010 in het desbetreffende artikel spreekt over openbare plaats, dient
de toelichting ruimer te worden geinterpretereerd en mag de strekking of toepassing van de bepaling
zich niet te verengen tot “de weg”.
c. Openbaar water
Een “openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder water, dat open staat
voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan “feitelijk voor het publiek toegankelijk”.
d. Bebouwde kom
De reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is (of kan) beperkt (zijn) tot de bebouwde
kom.
Voor het begrip “bebouwde kom” kan aangesloten worden bij de aanwijzing van gedeputeerde
staten van de bebouwde kom krachtens artikel 27, lid 2, van de Wegenwet. Voor de duidelijkheid zou
de grens van de bebouwde kom op een topografische kaart weergegeven kunnen worden en als
bijlage bij de APV gevoegd kunnen worden.
e. Rechthebbende
Hieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.
f. Bouwwerk
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de (Model-)bouwverordening: “elke constructie van
enige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, die op de plaats van bestemming hetzij
direct hetzij indirect met de grond verbonden is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de
grond, bedoeld om ter plaatse te functioneren”;
g. Gebouw
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk bouwwerk, dat een voor
mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten ruimte vormt”.
h. Handelsreclame
</pre>

====================================================================== Einde pagina 78 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 79 ======================================================================

<pre>In het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van meningsuiting, wordt
handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden buiten de werking van dit artikel
geplaatst. Dit is vooral van belang in verband met het bepaalde in het eerste lid van artikel 7, dat zich
volgens vaste jurisprudentie verzet tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van gedrukte
stukken e.d.
Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet in de weg. Onder
het begrip “reclame” dient te worden verstaan: iedere vorm van openbare aanprijzing van goederen
en diensten. Door dit te beperken tot “handelsreclame” heeft de in het vierde lid geformuleerde
uitzondering slechts betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords
en omvat zij elk aanbod van goederen en diensten, maar is zij niet van toepassing op reclame voor
ideële doeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal niet beschermd wordt.
Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 EVRM en artikel 19 IV moeten
kunnen doorstaan. Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een vergunningsstelsel.
i. Bevoegd gezag
In dit artikel is met de term “bevoegd gezag” aangehaakt bij de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor aanleg of veranderen van een
weg (artikel 2:11) en het vellen van houtopstanden (artikel 4:11). De vergunning voor het aanleggen
of veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, en de
vergunning voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g. De Wabo kan ook
van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie
daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikelen 2:10 A tot en met 2:20
D). De ontheffing voor hetopslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j
en k van de Wabo.
De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één procedure.
De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is
in de meeste gevallen het college van burgemeester en wethouders van de gemeente waar het
project in hoofdzaak zal worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid tot
toestemmingsverlening niet bij het college van burgemeester en wethouders, maar bij het college
van gedeputeerde staten en in enkele gevallen bij een minister. Het bevoegd gezag is integraal
verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is tevens belast met de bestuursrechtelijke
handhaving. Zie verder ook de toelichting bij de artikelen 2:10 A tot en met 2:10 D, 2:11 en 4:11 van
deze verordening.
Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term “bevoegd bestuursorgaan” voor.
Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het college van burgemeester en wethouders, ofwel de
burgemeester. De Wabo brengt hierin geen verandering.
Jurisprudentie
b. Weg
Strandovergang is openbare weg in de zin van artikel 4, lid 1, onder II, Wegenwet. ABRS 16-03-1999,
Gst. 1999, 7100, 3 m.nt. HH.
Nu in dit geval onvoldoende vaststaat dat de strook grond een weg in de zin van artikel 1 APV was,
staat evenmin vast dat het verbod van artikel 9.1 APV is overtreden. ABRS 29-08-2001, LJN-nr.
AD3795.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 79 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 80 ======================================================================

<pre>h. Handelsreclame
Onder een “commercieel belang te dienen” moet mede worden begrepen: dienstig te zijn tot koop
en verkoop. HR 11-05-1982, NJ 1983, 68.
Artikel 1:2 Beslistermijn
Het uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift de termijn
aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden. Zo kan worden nagegaan
wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In dit model hebben wij de beslistermijn
vastgesteld op acht weken (eerste lid). Dit is gelijk aan de maximumtermijn die in artikel 4:13,
tweede lid, van de Awb, wordt gesteld. Uiteraard kan een gemeente ook kiezen voor een andere,
kortere, beslistermijn of zelfs voor per type besluit verschillende beslistermijnen. Dit laatste doet bij
uitstek recht aan het algemeen beginsel dat elke termijn redelijk moet zijn. Tijdig beslissen is een
rechtsplicht voor elk bestuursorgaan. Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken
kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde aanvragen, zeker die waarvoor meerdere adviezen
moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd. De verlenging van de beslistermijn biedt dan
uitkomst. Ook deze termijn hebben we op acht weken gesteld (tweede lid). Ook hier geldt dat de
gemeente een andere termijn kan vastleggen. Uitgangspunt blijft altijd dat die termijn redelijk moet
zijn. Artikel 4:14 Awb verplicht tot kennisgeving aan de aanvrager van dit verlengingsbesluit. Indien
de aanvrager meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen in bezwaar en beroep gaan.
Dienstenrichtlijn
Op vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de Dienstenrichtlijn van
toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen een redelijke, vooraf vastgestelde termijn
wordt behandeld. De achtweken-termijn van artikel 1:2 voldoet daaraan. Artikel 13, derde lid, van de
Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de beslistermijn eenmaal door de bevoegde instantie mag
worden verlengd, indien dit gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit
houdt in dat voor verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit criterium.
De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van de
oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht worden. Het derde lid is een
implementatie van deze verplichting.
Ontvangstbevestiging
Indien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel 13, vijfde lid de ontvangst
van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk bevestigd. De ontvangstbevestiging moet de volgende
informatie bevatten: de beslistermijn, de beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de
vermelding dat bij het uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde termijn de vergunning
geacht wordt te zijn verleend. Het gaat hier om toepassing van de lex silencio.
Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de ontvangst van een melding die een dienstverrichter
krachtens wettelijk voorschrift bij een bevoegde instantie dient te verrichten, indien door het doen
van die melding en een bij wettelijk voorschrift bepaald tijdsverloop een voorwaarde wordt vervuld
voor toegang tot of de uitoefening van een dienst.
Opschorting van de termijn
Op grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip waarop alle documenten zijn
ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat wanneer een aanvraag onvolledig is, de aanvrager zo snel
</pre>

====================================================================== Einde pagina 80 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 81 ======================================================================

<pre>mogelijk wordt meegedeeld dat hij aanvullende documenten moet verstrekken, en, in voorkomend
geval, welke gevolgen dit heeft voor de in artikel 13, derde lid, bedoelde termijn. Hiermee wordt
bedoeld dat moet worden meegedeeld dat de termijn pas aanvangt als de gevraagde documenten
zijn ontvangen. Deze regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb: de termijn voor het geven van
een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het bestuursorgaan krachtens
artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan te vullen, tot de dag waarop de aanvraag is
aangevuld of de daarvoor gestelde termijn ongebruikt is verstreken. Als de aanvraag is aangevuld,
loopt de termijn weer verder door.
Wabo
De tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van artikel 3.9, eerste lid van de
Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd.
Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt dat de beslistermijn
niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden verlengd. De wegaanlegvergunning (art. 2:11)
en de kapvergunning (art. 4:11) vallen onder de Wabo. De vergunning voor het aanleggen of
veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, en de
vergunning voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g. De Wabo kan ook
van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie
daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:10). De ontheffing voor
het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo.
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die onder de Wabo valt,
staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162). De algemene
indieningsvereisten staan in artikel 1.3 Mor, dat luidt als volgt:
Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag
1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:
a. de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het elektronisch adres van de
aanvrager, indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt ingediend;
b. het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het project;
c. een omschrijving van de aard en omvang van het project;
d. indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam, adres en woonplaats,
alsmede het elektronisch adres van de gemachtigde, indien de aanvraag met een elektronisch
formulier wordt ingediend;
e. indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager: zijn naam, adres en
woonplaats.
2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van de aangevraagde
activiteit of activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met behulp van een situatietekening, kaart, foto's
of andere geschikte middelen.
3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te verrichten
werkzaamheden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 81 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 82 ======================================================================

<pre>In hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere indieningsvereisten. Daarvan zijn in het kader van de
APV alleen die voor het vellen van houtopstanden van belang. Zie daarvoor de toelichting bij artikel
4:11.
Artikel 1:3 Indiening aanvraag
In de praktijk gebeurt het nog wel eens dat burgers met de aanvraag om een vergunning tot het
laatste moment wachten. Als algemene richtlijn wordt daarom een termijn van drie weken
aangehouden. De bewoordingen van het onderhavige artikel (“kan”) laten uitkomen, dat niet elke te
laat ingediende aanvraag buiten behandeling hoeft te worden gelaten. Voor vergunningen die niet
binnen drie weken kunnen worden behandeld, is in het tweede lid de mogelijkheid geschapen om de
termijn van drie weken te verlengen tot maximaal acht weken.
Vanzelfsprekend kan ook een langere of kortere termijn worden vastgelegd. Als wordt overwogen
voor verschillende APV-vergunningen of -ontheffingen verschillende termijnen vast te leggen, dan
dient iedere afwijking van de algemene regel in het betreffende onderdeel van de APV te worden
vastgelegd. Er kan ook een regeling voor te vroeg ingediende aanvragen worden opgenomen.
Hiervoor is niet gekozen omdat er in de praktijk weinig behoefte aan is. Als een aanvraag echt veel te
vroeg wordt gedaan en dan nog niet kan worden beoordeeld, volstaat een gemotiveerde mededeling
daarvan aan de aanvrager.
Herhaalde aanvraag (artikel 4:6 Awb)
Als er lange tijd is verstreken tussen beide aanvragen kan het praktischer zijn om de aanvraag
opnieuw inhoudelijk te behandelen in plaats van een discussie te voeren over de vraag of het wel of
niet om een herhaalde aanvraag gaat. Zie ABRvS 3 mei 2006, JB 2006/186. Daar was meer dan tien
jaar verlopen tussen beide aanvragen, en de Afdeling oordeelde dat er geen sprake was van een
herhaalde aanvraag, omdat één aanvraag was gebaseerd op de Wet openbaarheid van bestuur, en
de andere op de Archiefwet.
Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
In literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot het verbinden van
voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin het al dan niet verlenen van die
vergunning of ontheffing ter vrije beslissing staat van het beschikkende orgaan. Toch verdient het uit
een oogpunt van duidelijkheid aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij
moet ook - ten overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften uitsluitend mogen strekken
ter bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is
gesteld.
Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn, kan grond
opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor toepassing van andere
administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.
De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden toegepast,
wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het tweede lid van artikel 1:4 naleving
van deze voorschriften wordt omschreven als verplichting, wordt hierover alle onzekerheid
weggenomen.
Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn overtreden, die slechts
beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of ontheffing te vergemakkelijken, maar geen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 82 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 83 ======================================================================

<pre>verband houden met de bescherming van het belang of de belangen met het oog waarop de
vergunning of ontheffing is vereist.
Dienstenrichtlijn
Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria
die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige
wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van
algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig;
objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Ook de voorschriften en
beperkingen die aan de vergunning worden verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat
onder dwingende reden van algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan: de algemene
toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond van het vijfde lid van artikel 10 wordt de
vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek is vastgesteld dat aan de
vergunningvoorwaarden is voldaan. Het derde lid zegt, dat de vergunningvoorwaarden voor een
nieuwe vestiging gelijkwaardige, of gezien hun doel in wezen vergelijkbare, eisen en controles
waaraan de dienstverrichter al in een andere of dezelfde lidstaat onderworpen is, niet mogen
overlappen.
In de in deze APV opgenomen algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt overtreding van het bij of
krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd. Daardoor staat ook straf op het overtreden
van aan een vergunning of ontheffing verbonden voorschriften.
Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend vanwege de persoon
van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het bezit van een diploma of een
bewijs van onbesproken levensgedrag). De persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar,
tenzij de regeling dat uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de vergunning voortvloeit. Een
voorbeeld van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in artikel 3 van de
Drank- en Horecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen van een vergunning de nodige
diploma’s moeten zijn gehaald. Een persoonlijke vergunning is ook de standplaatsvergunning. Dit
vanwege het persoonlijke karakter van de ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om
vergunning het aantal te verlenen vergunningen meestal verre overtreft. Het zou onredelijk zijn als
een standplaatsvergunning zonder meer kan worden overgedragen aan een andere terwijl een groot
aantal aanvragers op de wachtlijst staat.
Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn rechtsopvolger geldt, is het
verstandig een voorschrift op te nemen dat de houder van de vergunning of ontheffing verplicht
binnen twee weken schriftelijk te melden dat hij zijn vergunning heeft overgedragen, met vermelding
van de naam en het adres van de nieuwe houder van de vergunning of ontheffing.
Literatuur
Voor de overdraagbaarheid van APV-vergunningen, zie: C.L. Knijff, Rechtsopvolging bij vergunningen
in de gemeentepraktijk, GS 2004, 7205, onder 3.4 Overgang uitgesloten: APV-vergunningen.
Jurisprudentie
Volgens art. 1:10 APV is de vergunning of ontheffing persoonsgebonden tenzij bij of krachtens deze
verordening anders is bepaald. Ingevolge art. 1:11, aanhef en onder e APV kan de vergunning of
ontheffing worden gewijzigd indien de houder of zijn rechtverkrijgende dit verzoekt. De Afdeling is
</pre>

====================================================================== Einde pagina 83 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 84 ======================================================================

<pre>van oordeel dat art. 1:11 aanhef en onder e APV niet afdoet aan het persoonsgebonden karakter van
de vergunning. Van een zelfstandige bepaling die het persoonsgebonden karakter van de
exploitatievergunning voor een coffeeshop kan opheffen is geen sprake, gelet op de aard van de
vergunning en op de strekking van het in de APV neergelegde vergunningstelsel. De burgemeester
was derhalve niet zonder meer gehouden zijn medewerking te verlenen aan een verzoek tot
overdracht van een vergunning aan een derde. ABRS 23-11-1999, LJN-nr. AA5058, GS 2000, 7112 , 6.
Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een facultatief karakter
(“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo zal
niet iedere niet-nakoming van vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning. Met
name het rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de bevoegdheid tot
wijziging en intrekking. Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te
trekken of te wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun bedenkingen
in te dienen (artikel 4:8 Awb).
Jurisprudentie
Gelet op art. 1:6 APV in samenhang gelezen met art. 2.1.4.1, tweede lid (oud), APV was de
burgemeester in het onderhavige geval bevoegd de vergunning in te trekken. Intrekking van een
vergunning vereist een zorgvuldige voorbereiding. Als specifieke kennis bij het bestuursorgaan
ontbreekt, moet advies worden ingewonnen. Zes werkdagen zijn daarvoor voldoende. ABRS 11-06-
2003, 200205273/1, JG 03.0125, met noot M. Geertsema. (artikel 2.1.4.1 (oud) is nu opgenomen in
de artikelen 2.2.1 (oud) en 2.2.2 (oud).
Artikel 1:7 Termijnen
Vóór juni 2007 kende de APV geen bepaling die een geldingsduur aangaf voor een krachtens het
model verleende vergunning of ontheffing. Vergunningvoorwaarden konden bepalen dat de
vergunning of ontheffing periodiek moest worden verlengd.
Het streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan de Europese
Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen dat de vergunning of ontheffing in
beginsel voor onbepaalde tijd geldt. Artikel 11 van de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen
beperkte geldingsduur mogen hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen
afhankelijk is van de voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal beschikbare
vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen belang; c. een beperkte duur
gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen belang.
Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de Dienstenrichtlijn: “Wanneer het aantal
beschikbare vergunningen voor een activiteit beperkt is wegens een schaarste aan natuurlijke
hulpbronnen of technische mogelijkheden, moet een selectieprocedure worden vastgesteld om uit
verscheidene gegadigden te kiezen, teneinde via de werking van de vrije markt de kwaliteit en
voorwaarden van het dienstenaanbod voor de gebruikers te verbeteren. Deze procedure moet
transparant en onpartijdig zijn en de verleende vergunning mag niet buitensporig lang geldig zijn,
automatisch worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de dienstverrichter wiens vergunning
net is komen te vervallen. In het bijzonder moet de geldigheidsduur zodanig worden vastgesteld dat
de vrije mededinging niet in grote mate wordt belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de
afschrijvingen van de investeringen en een billijke vergoeding van het geïnvesteerde kapitaal.” (PB L
</pre>

====================================================================== Einde pagina 84 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 85 ======================================================================

<pre>376/36, nr. 62) Als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten zij
beargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan doorstaan.
Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde tijd. Dit is
bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een standplaatsvergunning voor een
oliebollenkraam rond de jaarwisseling. Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van
algemeen belang” bij de toelichting onder artikel 1:8.
Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden gewijzigd of
ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor onbepaalde duur blijft gelden
indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij gewijzigde omstandigheden dient de vergunning
opnieuw te worden bezien. Ook daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en
proportionaliteitseis. Bij geringe wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het
algemeen belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak daarvoor
ontbreekt.
Artikel 1:8 Weigeringsgronden
Vergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om een bepaalde
activiteit te verrichten behoudens vergunning. Vergunningstelsels kenden tot 2007 vervolgens een
artikellid of –leden met weigeringsgronden. Deze werden op verschillende manier omschreven wat
suggereerde dat in verschillende bepalingen materieel andere weigeringsgronden golden. Dit was
meestal niet het geval. In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
kritisch naar de weigeringsgronden gekeken. We hebben ter bevordering van de systematiek en
duidelijkheid binnen de APV ervoor gekozen om in Hoofdstuk I algemene weigeringsgronden te
benoemen. In de afzonderlijke vergunningstelsels zijn de betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen
als er voor een vergunning andere weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde,
worden die in het betreffende artikel genoemd. In een enkel geval
(horecaexploitatievergunningstelsel en vergunning voor seksinrichting) is van artikel 1:8 afgeweken.
Europese Dienstenrichtlijn
Vergunningen
Tegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de APV zijn deze gescreend aan de
Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de volgende stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van
straatartiesten, de evenementenvergunning, horecaexploitatievergunning, vergunning voor een
seksinrichting, standplaatsvergunning en de vergunning voor een snuffelmarkt. Gokactiviteiten zijn
van de werking van de Europese Richtlijn uitgezonderd, zodat de speelautomatenvergunning niet
onder het regime valt.
Meldingen
Het begrip vergunningstelsel in de zin van de Dienstenrichtlijn is breder dan wij dit
kennen.Daaronder vallen ook meldingsplichten. Onder vergunning verstaat de Dienstenrichtlijn
immers: elke procedure die voor een dienstverrichter of afnemer de verplichting inhoudt bij een
bevoegde instantie stappen te ondernemen ter verkrijging van een formele of stilzwijgende
beslissing over de toegang tot of de uitoefening van een dienstenactiviteit (artikel 4 lid 6). Hieruit
volgt dat een melding wordt aangemerkt als een vergunning. Andere voorbeelden van een
‘vergunning’zijn: verklaringen van geen bezwaar; verplichting zich in te schrijven in een register etc.
Een voorbeeld van een meldingsplicht binnen deze verordening is een eendaags klein evenement.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 85 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 86 ======================================================================

<pre>Vestiging of tijdelijke overschrijding
Bij het screenen van de APV aan de Dienstenrichtlijn is het volgende in ogenschouw genomen. In
theorie bestaan er drie verschillende regimes: voor de ‘vestiger’, de ‘tijdelijke grensoverschrijder’ en
de Nederlandse dienstverrichter. In het licht van deze regimes moet worden bekeken of en in
hoeverre vergunningstelsels zijn toegestaan.
Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde ‘vestiger’. Er is
overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke
uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging
wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een bepaalde tijd wordt
opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de ondernemer zijn activiteiten
onderneemt(overweging 37 bij de richtlijn).
In het licht van beide regimes moet worden bekeken of een vergunningstelsel is toegestaan.
Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde ‘vestiger’. Het
artikel staat vergunningstelsels toe, mits aan de volgende vereisten is voldaan:
·
zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning aanvraagt;
·
de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen
belang (noodzakelijkheid). Het begrip dwingende redenen van algemeen belang zoals bedoeld in
artikel 9 is door het Hof van Justitie ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen. Het betreft hier
de zogenaamde ‘rule of reason’. Dit begrip omvat de volgende gronden: openbare orde, openbare
veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag, en andere
dwingende redenen waaronder milieu (overweging 40 bij de richtlijn);
·
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden bereikt
(evenredigheid).
De tijdelijke dienstverrichter overschrijdt de grens om in Nederland zijn dienst te verrichten, maar
vestigt zich hier niet. Hierop ziet artikel 16 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van diensten). Hier
gelden veel strengere criteria om een (vergunnings)eis te stellen:
·
zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van de dienstverlener;
·
er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid, de volksgezondheid of de
bescherming van het milieu (noodzakelijkheid). Voor wat betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel
16 dan ook een strengere eis dan artikel 9;
·
het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel worden bereikt
(evenredigheid).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 86 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 87 ======================================================================

<pre>Tenslotte zijn er de Nederlandse dienstverleners. In theorie staat de richtlijn toe dat de overheid aan
een Nederlandse dienstverlener zwaardere eisen stelt dan aan een buitenlandse partij, maar dit is in
de praktijk en vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid niet wenselijk.
Wij achten het op dezelfde gronden evenmin gewenst een onderscheid aan te brengen tussen
verschillende soorten van dienstverleners (tijdelijke grensoverschrijders, vestigers en dus ook
Nederlandse dienstverleners). Anders zou de dienstverlener die zich vanuit een andere lidstaat hier
vestigt een bevoorrechte positie hebben ten opzichte van degene die de grens overschrijdt om zijn
diensten aan te bieden of beide dienstverleners ten opzichte van de eigen onderdanen. Niet alleen
de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk, maar ook de gronden om een
vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën aanvragers dezelfde. Daarom zijn de
weigeringsgronden algemeen geformuleerd zodat ze gelden voor interne én internationale
verhoudingen. Er is aangesloten bij het lichtste regime van de richtlijn (artikel 16): de openbare orde,
de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.
De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen dienst. Bij
standplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een vergunning voor een standplaats
voor het verkopen van goederen en/of voor het verlenen van diensten. Ook in dit geval zou
rechtsongelijkheid kunnen ontstaan doordat de verkoper niet, maar de dienstverlener wel onder de
richtlijn valt. Daarom is in de APV geen onderscheid gemaakt tussen verkoop en dienstverlening voor
wat betreft de weigeringsgronden.
Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor in de richtlijn.
De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden beantwoord:
Overlast
Vanouds is de APV een openbare orde en overlast-verordening. Het begrip ‘overlast’ komt in het EG-
recht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn
spreekt niet over overlast. Het milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd
zijn aan de omgeving/het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast
veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast, veroorzaakt door vuurwerk, valt eveneens onder
bescherming van het milieu of zelfs gezondheid.
Verkeersveiligheid
De verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen belang als bedoeld
in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er sprake van een belang dat te scharen valt onder de
volksgezondheid, als het voorkomen van verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft.
Veiligheid van personen en gezondheid
Deze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden geweigerd,
bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid) kunnen als een belang van
volksgezondheid worden aangemerkt.
Zedelijkheid
Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt uitgelegd in overweging
41. Te denken valt aan de bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van
dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of zwijntjetik) betreft onder het belang
van dierenwelzijn. Ook andere dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 87 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 88 ======================================================================

<pre>‘zedelijkheidsaspect’ hebben. Bij seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige
weigeringsgrond opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat.
Voorzieningenniveau bij standplaatsen
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve
van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde
winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij
lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van
de Raad van State blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een
huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één
uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel
van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning weigeren dan
moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat
het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen
aangeboden worden.
De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen waar (mede) diensten
worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane,
belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze
weigeringsgrond te hanteren bij een standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18,
derde lid, onder b). Daarop is de richtlijn immers niet van toepassing.
Détournement de pouvoir
Gemeenten dienen zich er van bewust te zijn dat zij een vergunningaanvraag niet kunnen weigeren
op een andere grond dan de grondslag van het vergunningstelsel. Dit zou immers in strijd zijn met de
algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
Motivering
Een weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd moet worden
welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom.
Hoofdstuk 2. Openbare orde
Algemene toelichting afdeling 1, Orde en veiligheid op openbare plaatsen
In deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik als de
bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare orde op andere
openbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van de openbare ruimte, onder andere voor
demonstraties, optochten en feesten, vraagt om een scheiding dan wel regulering van het gebruik.
Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
Eerste lid
Het begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die opzettelijk bij gelegenheid van
een volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door of vanwege het bevoegde
bestuursorgaan gegeven bevel, wordt, als schuldig aan deelneming aan samenscholing, gestraft met
gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie.”
Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie. Onder
omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft van bijvoorbeeld een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 88 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 89 ======================================================================

<pre>betoging. Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit soort samenscholingen van de
werking van dit artikel uitgezonderd worden. In het vijfde lid is dit dan ook gebeurd.
Tweede lid
Aan de politieambtenaar mag slechts een begrensde “bevoegdheid” (tot het geven van aanwijzingen
e.d.) worden gegeven, namelijk om in die gevallen dat iets voor regeling in bijzonderheden niet
vatbaar is, naar gelang van de omstandigheden ter plaatse te beoordelen of de in de desbetreffende
APV bepaling verboden toestand feitelijk aanwezig is. De aanwijzing, last e.d. vormt een voorwaarde
voor de toepasselijkheid van de strafbepaling; zij is bestanddeel van het strafbare feit.
De rechter blijft volkomen vrij in de beoordeling van de feiten. Als de rechter meent dat de
politieambtenaar in zijn waardering van de gedraging heeft misgetast, laat hij de strafbepaling buiten
toepassing. Het gaat hier om bestaande politiebevoegdheden. Deze bevoegdheid berust op de
artikelen 2 en 12 Politiewet. Artikel 2 draagt aan de politie de daadwerkelijke handhaving van de
rechtsorde op, waaronder blijkens artikel 12 de handhaving van de openbare orde. Deze
bevoegdheid wordt in feite herhaald als van een gemeentelijke strafbepaling een aanwijzing, last,
bevel of oordeel van een politieambtenaar een element vormt.
De aanvullende bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever op de artikelen 184 en 186 Wetboek
van Strafrecht (WvSr) is meermalen door de Hoge Raad erkend. De sanctionering van het niet
opvolgen van een krachtens een APV bepaling gegeven politiebevel gebeurt op grond van de
artikelen 184 of 186 WvSr of op grond van artikel 154 Gemeentewet. Het opzettelijk niet voldoen aan
een dergelijk bevel levert het strafbare feit van artikel 184 WvSr op en bij samenscholingen van
artikel 186 WvSr.
Jurisprudentie
Relatie tussen APV bepaling en artikel 184 en 186 WvSr. Aanvulling van de gemeentelijke wetgever
erkend. HR 02 06 1903, W. 7938 (APV Amsterdam) en HR 25 06 1963, NJ 1964, 239 m.nt. B.V.A.
Röling (samenscholingsarrest).
Oordeel van de politie is element van gemeentelijke strafbepaling. HR 12 02 1940, NJ 140, 622, AB
1940, p. 744, Gst. 1940, p. 125 (Haags tippelverbod). Zie ook: HR 02 06 1903, W. 7938, Gst., 2715
(APV Amsterdam); HR 20 01 1936, NJ 1936, 343, Gst. 1936, p. 90, AB 1936, p. 558 (APV Amsterdam);
HR 03 06 1969, NJ 1969, 411, AB 1970, p. 17, OB 1971, XIV.3, nr. 30391, NG 1970, p. 616 m.nt. H.R.G.
Veldkamp (APV Amsterdam) en HR 17 03 1970, NJ 1970, 331, OB 1971, X.4, nr. 31108, NG 1971, p.
292 (APV Arnhem).
Van een volksoploop ex artikel 186 WvSr is sprake als een menigte zich verzamelt. De openbare orde
hoeft niet te worden verstoord. HR 26-02-1991, NJ 1991, 512 en HR 14-01-1992, NJ 1992, 380.
Artikel 2:2 Optochten (Vervallen)
In 2006 is met het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen onder de
evenementenbepaling (artikelen 2. en 2.). Zie verder de toelichting bij die artikelen
Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
Dit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare manifestaties (WOM). In
artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid “openbare plaats” gedefinieerd
als: een plaats die krachtens bestemming of vast gebruik openstaat voor het publiek. In het tweede
lid is bepaald dat daaronder niet is begrepen: een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 89 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 90 ======================================================================

<pre>tweede lid, van de Grondwet (een kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name
wordt gebruikt voor godsdienstige of levensbeschouwelijke doelen).
Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja, voor welke
activiteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele procedurebepalingen moet vaststellen.
Artikel 5 WOM kent de burgemeester de bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving
voorschriften en beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij bevoegd is aan de organisatoren
van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te beëindigen en uiteen te gaan. Ten
aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 WOM de
burgemeester o.a. de bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen.
Uitgangspunten Wet openbare manifestaties
De WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de bescherming
van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om betogingen, vergaderingen en
samenkomsten tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging voorzover die op openbare
plaatsen gehouden worden.
De WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan volgens de regering
al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p.
8).
Individuele uitingsvormen zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9 Grondwet
maken het mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de wetgever acht dat niet nodig.
Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7 Grondwet. Het eerste
lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof ten aanzien van schriftelijke uitingen, ook
als die uitingen godsdienstig of levensbeschouwelijk van aard zijn. Niet-schriftelijke uitingen van
gedachten of gevoelens worden beschermd krachtens het derde lid van artikel 7 Grondwet. De
inhoud mag niet aan voorafgaand verlof onderworpen zijn, maar de vorm waarin zij geopenbaard
worden wel. De wetgever heeft de bevoegdheid tot beperking van de onderhavige grondrechten aan
de gemeenten opgedragen. Argumenten hiervoor zijn: de regeling van onder andere de betoging
houdt nauw verband met de plaatselijke openbare orde. De gemeenten hebben hiermee in de loop
der jaren waardevolle ervaringen opgedaan.
De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de WOM aan
gemeenteraden en burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 5/6):
·
de bevoegdheid tot het creëren van een kennisgevingstelsel voor betogingen, vergaderingen en
samenkomsten tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging op openbare plaatsen. De wet
laat een zekere variatie toe ten aanzien van kwesties als: voor welke activiteiten is een kennisgeving
vereist; aan welke vereisten moet een kennisgeving voldoen; welke voorschriften en beperkingen
kunnen opgelegd worden;
·
de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;
·
de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen beëindigen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 90 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 91 ======================================================================

<pre>Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de plaatselijke regelgeving
onttrokken. De reden is dat enerzijds de Grondwet zich tegen een dergelijke regeling verzet en dat
anderzijds de rechtsgelijkheid een uniforme regeling van de centrale wetgever rechtvaardigt. Het
gaat met name om de volgende onderwerpen (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 6):
·
het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige grondrechten door
gemeentelijke organen is toegestaan (artikelen 2 en 8 WOM);
·
een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die tijdens eerder genoemde
activiteiten zullen worden gedaan (artikelen 3, vierde lid, 4, derde lid, en 5, derde lid);
·
de bescherming van het functioneren van buitenlandse vertegenwoordigingen en bepaalde andere
instellingen die een bijzondere volkenrechtelijke bescherming genieten, voorzover deze bescherming
verder dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden” (artikel 9 WOM);
·
de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de WOM gegeven normen (artikel 11 WOM)
en de strafbaarstelling van verhindering en verstoring van geoorloofde openbare manifestaties
(wijziging van de artikelen 143-146 Wetboek van Strafrecht, onder artikel 11 WOM);
·
de bescherming van de zondagsrust, voorzover deze bescherming verder dient te reiken dan “de
bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden” (wijziging van de artikelen 3, 5 en 5a en 8
Zondagswet, onder artikel III WOM).
Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of levensbeschouwelijke
bijeenkomsten op openbare plaatsen, uitgaande van een kerkgenootschap en zelfstandig onderdeel
daarvan of een genootschap op geestelijke grondslag is, gelet op artikel 3, derde lid, WOM een
eenmalige kennisgeving voldoende. De gemeenteraad heeft twee mogelijkheden; of deze
bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige kennisgeving voorschrijven.
Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent de WOM
uitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel 8 WOM). Voor deze
activiteiten is geen voorafgaande kennisgeving vereist.
Openbare en andere dan openbare plaatsen
De reden dat in de WOM voor openbare en andere dan openbare plaatsen verschillende regimes zijn
opgenomen is dat, volgens de wetgever, regulering van manifestaties op andere dan openbare
plaatsen niet zozeer nodig is. Een terughoudende opstelling van de overheid is op zijn plaats.
Daarnaast maakt de redactie van artikel 6 Grondwet dit onderscheid noodzakelijk. Delegatie van de
beperkingsbevoegdheid heeft de grondwetgever uitsluitend mogelijk gemaakt ten aanzien van
belijdenis van godsdienst of levensovertuiging “buiten gebouwen en besloten plaatsen”. De regering
geeft de voorkeur aan een functionele omschrijving bij de afbakening van het begrip openbare
plaats, niet- openbare plaats of besloten plaats, waarin de bestemming of de wijze van gebruik van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 91 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 92 ======================================================================

<pre>een plaats bepalend is, en niet een enkel uiterlijk kenteken, zoals het al dan niet afgescheiden zijn
van de plaats (TK 1985-1986, 19 427, nr.3, p. 16).
Wat is nu de betekenis van de begrippen “openbare en andere dan openbare plaatsen”? Artikel 1,
eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die krachtens bestemming
of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie kent dus twee criteria.
Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de memorie van toelichting
zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het
verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de
plaats "open staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de plaats”.
Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants, musea,
ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het gemeentehuis valt buiten het
begrip “openbare plaats”.
Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op bestemming of vast
gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de gerechtigde aan de plaats is gegeven
blijkens een besluit of blijkens de uit de inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare
plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als
had deze die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de memorie
van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).
Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn: openbare wegen,
plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke gedeelten van overdekte passages, van
winkelgalerijen, van stationshallen en van vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten plaatsen” als bedoeld
in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in artikel 1, tweede lid, WOM expliciet
aangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt begrepen een gebouw of besloten plaats als
bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr. 6).
Betoging
Wanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad kan
sprake zijn van een betoging als:
·
een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in beweging, en
·
de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om het uitdragen van
gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of maatschappelijk gebied (TK 1986-
1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie eisen gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten
en gevoelens), openheid en groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het
uitdragen van een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en een optocht is niet
perse een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR 30-05-1967, NJ 1968, 5). De Hoge Raad
acht voor het aanwezig zijn van een betoging geen “menigte” nodig. Acht personen worden al
voldoende geacht om van een betoging te kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ 1976, 540).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 92 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 93 ======================================================================

<pre>Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 Grondwet is “betoging” omschreven als “het middel
om, het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het openbaar uiting te geven aan gevoelens en wensen
op maatschappelijk en politiek gebied”.
Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke bescherming. Het aspect
van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het mom van een betoging activiteiten worden
ontplooid die strijdig zijn met onze rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog
wel sprake is van een betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK 1975-1976, 13872,
nr. 4, p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 heeft de regering er op gewezen dat
de door haar gegeven karakterisering van het begrip “betoging” meebrengt dat acties, waarvan de
hoedanigheid van gemeenschappelijke meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die het
karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen betogingen in de
zin van het voorgestelde artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades van wegen en
waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).
Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke meningsuiting, zoals
Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is geen manifestatie in de zin van artikel 1,
eerste lid, onder a WOM (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende
elementen bevat, wel onder de bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet vallen.
Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betoging
Het recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de jurisprudentie over het onwettig
of intolerant gedrag van derden tegenover de deelnemers aan een betoging, is uitgemaakt dat een
beperking van het recht tot betoging moet zijn gelegen in zwaarwegende omstandigheden.
Klokgelui en oproepen tot gebed
Artikel 10 WOM stelt dat de gemeenteraad bevoegd is terzake regels te stellen met betrekking tot
duur en geluidsniveau.
De strekking van artikel 10 WOM is niet om een beperkingsbevoegdheid op het grondrecht vrijheid
van godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het recht tot klokluiden en oproepen tot
gebed buiten twijfel te stellen en daarnaast de autonome bevoegdheid van gemeentebesturen om in
het kader van de beperking van geluidsoverlast regelend op te treden onverlet te laten.
Gemeentelijke regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van geluidsoverlast beperken
zijn dus geen medebewind, maar autonome bepalingen.
Artikel 10 WOM vertoont een zekere overlap met artikel 4:6 APV (overige geluidhinder). Zie de
toelichting bij dat artikel.
Gemeentelijke bevoegdheden
Los van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd tot optreden
krachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet. De memorie van toelichting bij de WOM geeft dit
aan en ook de minister belicht tijdens de Kamerbehandeling deze bevoegdheid nadrukkelijk. Deze
twee artikelen zijn echter slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas gebruik van gemaakt
worden wanneer er sprake is van ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde of als er
daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de openbare orde. In die gevallen kan de
burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of krachtens artikel 176 Gemeentewet een
noodverordening uitvaardigen. De vraag rijst of de burgemeester met behulp van deze
noodbevoegdheden grondrechten, zoals in dit geval het betogingsrecht, mag beperken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 93 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 94 ======================================================================

<pre>De regering heeft tijdens de behandeling van de herziene Grondwet namelijk gesteld dat de clausule
“behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet” inhoudt dat alleen de formele wetgever
zonder delegatiemogelijkheid bevoegd is tot het beperken van grondrechten en dat de formele wet
zelf de omvang van de grondrechtbepaling moet aangeven. In artikel 175 Gemeentewet is thans
expliciet opgenomen dat de burgemeester bij het geven van noodbevelen kan afwijken van andere
dan bij de Grondwet gestelde voorschriften.
Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester om krachtens artikel
176 Gemeentewet een grondrecht te beperken door middel van een noodverordening. Volgens de
Hoge Raad voegt het voorschrift op grond van artikel 176 Gemeentewet zich in als bestanddeel in de
omschrijving van de overtreding tegen het openbaar gezag van artikel 443 Sr. en het is “dus de wet
(in formele zin), die in die noodtoestand de zeer tijdelijke onderbreking van de uitoefening van het
grondrecht gedoogt”, HR 28-11-1950, NJ 1951, 137 (Tilburgse APV).
Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde bestaat of de verstoring
daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester derhalve bevelen, zoals bedoeld in artikel 175 of de
noodverordening zoals bedoeld in artikel 176 Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste
geval zelfs een verbod tot het houden van een betoging kunnen inhouden. Op de strekking en
reikwijdte van artikel 175 en 176 Gemeentewet is tijdens de parlementaire behandeling en in de
literatuur uitgebreid ingegaan. Door de staatssecretaris is tijdens de mondelinge behandeling van dit
wetsontwerp in de Eerste Kamer opgemerkt: “De gevallen waarin de noodbevoegdheden van de
burgemeester kunnen worden toegepast, staan in een logisch verband met de gronden krachtens
welke grondrechten als hier aan de orde mogen worden beperkt. De burgemeester heeft dus in de
noodsituaties, bedoeld in de artikelen 175 en 176, grondwettelijk de bevoegdheid om
grondrechtbeperkende bevelen te geven ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het
verkeer of ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.”
Verder wordt aangegeven dat ook uit de toepassingshistorie van de artikelen 219 en 220 van de
oude gemeentewet volgt dat de noodbevoegdheden passen in het kader van de
beperkingsregelingen van grondrechten.
Vierde lid
Artikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van overeenkomstige
toepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen, tenzij in de verordening anders is
bepaald. Het vierde lid bevat zo’n afwijkende bepaling, die voorkomt dat afhandeling op zaterdag of
zondag of op een algemeen erkende feestdag of op een werkdag na 12.00 uur moet plaatsvinden.
Dat laatste is gedaan om toch nog over enige uren voor beoordeling en besluitvorming te beschikken
Jurisprudentie
De door verzoekers verwachte ordeverstoringen, het wellicht voorvallen van strafbare feiten en de
omstandigheid dat de demonstratieve optocht van het COC ook de bisschop als stuitend zou
voorkomen, bieden geen grond tot beperking van de vrijheid van meningsuiting. Vz.ARRS 11-04-
1979, Arob editie 1986, nr. 122 m.nt. De M.
Het doel van de optocht kan de burgemeester geen grond opleveren voor weigering van de
vergunning. Wnd. Vz.ARRS, 23-11-1979, NG 1980, p. S 59, OB 1980, III.2.2.7, nr. 41197 en Gst. 1980,
6602 m.nt. J.M. Kan (demonstratie Den Haag).
Onwettig gedrag van derden tegenover de deelnemers, zware belasting van het politiekorps en
ernstige hindering van het verkeer zijn onvoldoende zwaarwegende omstandigheden om het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 94 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 95 ======================================================================

<pre>betogingrecht te beperken. Vz.ARRS 27-05-1982, AB 1983, 62, m.nt. JHvV, tB/S XI, nr. 55, m. nt. tB/S,
(Idem demonstratieverbod Afcent, Wnd.Vz.ARRS, 30-05-1983, AB 1984, 85, P.J. Boon, Arob editie
1986, 78, m. nt. MCB.)
De omstandigheid dat een bepaalde demonstratie bij het publiek irritaties opwekt of
tegendemonstraties uitlokt, is onvoldoende basis om de demonstratie op grond van de WOM te
verbieden. Slechts wanneer er gegronde vrees bestaat voor ernstige ongeregeldheden die niet
kunnen worden voorkomen of bestreden door middel van door de overheid te treffen maatregelen,
kan er grond bestaan een demonstratie te verbieden. Wnd.Vz.ARRS 21-03-1989, KG 1989, 158
Een betoging mag slechts in dwingende situaties preventief worden verboden. Zo’n beperking van
het recht van demonstratie kan in beginsel niet gelegen zijn in de overweging dat onwettige
gedragingen van derden tegenover deelnemers aan een betoging de verstoring van de openbare
orde tot gevolg zullen hebben. Pres. Rb Maastricht 22 maart 2001, JG 01.0198. In gelijke zin:
Voorzieningenrechter Rb.Rotterdam 24-01-2002, JG 02.0040 ,en: de uitoefening van een grondrecht
mag aanleiding zijn tot een grotere inspanning dan bij evenementen als een risicowedstrijd van een
voetbalclub. Het gaat hier om de waarborging van de uitoefening van een grondrecht. De WOM is
niet van toepassing op een persconferentie in een woonhuis. ARRS 30-12-1993, JG 94.0160, Gst.
1994, 6983, 4 m.nt. HH, AB1994, 242 m.nt. RMvM.
De actie ter blokkering van het vliegverkeer d.m.v. het oplaten van ballonen door de Vereniging
Milieudefensie is een betoging wegens de gemeenschappelijke meningsuiting. Pres. Rb Haarlem 25-
10-1996, Gst. 1996, 7044, 4 m.nt. EB, JB 1996, 266 m.nt. REdW.
Kan een vreedzame demonstratie worden beëindigd, enkel en alleen omdat die niet is aangemeld?
De Nationale Ombudsman heeft in zijn rapport van december 2007, “Demonstreren staat vrij”
(http://www.nationaleombudsman.nl/rapporten/grote_onderzoeken/2007demonstreren/index.asp)
, de juridische grenzen nog eens helder op een rij gezet .
De Hoge Raad onderschreef in haar arrest van 17 oktober 2006 (NJ 2007, 207, AB 2007, 23) het
oordeel van het gerechtshof dat een demonstratie kan worden beëindigd, alleen omdat die niet is
gemeld. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het gerechtshof, omdat het hof ten onrechte had
geoordeeld dat de politie op eigen gezag de demonstratie kon beëindigen. Die bevoegdheid ligt
uitdrukkelijk bij de burgemeester, en die zal dan ook de feitelijke beslissing moeten nemen.
Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) oordeelde in haar arrest van 17 juli 2007
(NJB 2007, 1839) anders. In bijzondere omstandigheden, waarin een demonstratie een onmiddellijke
reactie is op politieke gebeurtenissen, is het enkel en alleen ontbreken van een melding onvoldoende
om de demonstratie te beëindigen. Als er verder niets illegaals aan de hand is en de demonstratie
geen bedreiging vormt voor de openbare orde, zou het beëindigen van de demonstratie alleen
omdat de melding ontbreekt, een disproportionele beperking van het grondrecht om te
demonstreren zijn.
De Ombudsman sluit zich daarbij aan: bij het beëindigen van een demonstratie moet in zijn visie
altijd worden afgewogen of dat in het belang van volksgezondheid, het verkeersbelang, of ter
voorkoming van wanordelijkheden noodzakelijk is. Dat is overigens, zo blijkt uit het rapport, ook het
beleid van de burgemeester van Den Haag. Of de Hoge Raad in een nieuw arrest aansluiting zou
zoeken het EHRM valt uiteraard niet te voorspellen, maar er is alle reden om de lijn van het EHRM en
de Ombudsman aan te houden: het grondrecht van demonstratie moet niet lichtvaardig worden
beperkt, en niets is logischer dan om ook bij het beëindigen van een demonstratie vanwege het
ontbreken van een melding af te wegen of het belang van volksgezondheid, het verkeersbelang, of
</pre>

====================================================================== Einde pagina 95 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 96 ======================================================================

<pre>de voorkoming van wanordelijkheden dat noodzakelijk maken. Niet voor niets schept het artikel in de
model APV de mogelijkheid om in bijzondere omstandigheden een kort voor de demonstratie gedane
melding te accepteren.
Artikel 2:4 Afwijking termijn
(vervallen)
Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lid
Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens
(vervallen)
Opgenomen in artikel 2:3, tweede lid
Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen
Folderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen wegen of
gedeelten daarvan. Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod voor die wegen nog weer te
beperken tot nader aan te geven dagen en uren, waarbij het vierde lid het college de bevoegdheid
geeft voor het dan nog resterende verbod een ontheffing te verlenen. Van de in het eerste lid
toegekende bevoegdheid mag het college niet zodanig gebruik maken dat er “geen gebruik van enige
betekenis” overblijft. Zie ook de toelichting op artikel 2:42.
Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de Gemeentewet.
Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever het meest wordt
geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting. Dit grondrecht is geformuleerd in artikel 19
IV, artikel 10 EVRM en artikel 7 van de Grondwet.
Artikel 7 Grondwet luidt als volgt:
1.
Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren,
behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.
2.
De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht op de inhoud van een
radio of televisie uitzending.
3.
Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de voorafgaande leden
genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens
ieders verantwoordelijkheid volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen, toegankelijk
voor personen jonger dan zestien jaar, regelen ter bescherming van de goede zeden.
4.
De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van handelsreclame.
De drukpersvrijheid is in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet als een zelfstandige bepaling
opgenomen en vormt een lex specialis ten opzichte van het derde lid. De tekst van het eerste lid is
letterlijk gelijk aan die van artikel 7 van de oude Grondwet, waarmee beoogd is de bestaande
</pre>

====================================================================== Einde pagina 96 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 97 ======================================================================

<pre>jurisprudentie op dat punt intact te laten. De constante jurisprudentie op artikel 7 van de oude
Grondwet kan als volgt worden samengevat.
Daklozenkrant
De verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van artikel 7 van de
Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een vergunning. Wel kan de gemeente
gebruik maken van artikel 2:6 als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een
supermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het verdient aanbeveling om
te overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigt. Immers niet iedereen
kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs van de
koepelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële straatkrantverkopers zijn.
Wabo
Het verspreiden van gedrukte stukken valt niet onder de Wabo, ook niet als daar een element van
handelsreclame in zit.
Jurisprudentie
I.
Het in artikel 7, lid 1 van de Grondwet beschermde recht om zonder voorafgaand verlof gedachten
en gevoelens door de drukpers te openbaren impliceert het recht om de inhoud van geschreven of
gedrukte stukken of afbeeldingen, waarin gedachten en gevoelens zijn geopenbaard, zonder
voorafgaand verlof door verspreiding of door enig ander middel in het openbaar aan het publiek
bekend te maken. 07 11 1892, W. 6259 (ventverbod ‘s Gravenhage); HR 28 11 1950, NJ 1951, 137 en
138 m.nt. W.P.J. Pompe, OB 1951, IX.1, nr. 8326, NG 1951, p. 123, AB 1951, 437 en 443 (APV Tilburg
en APV Sittard) en Gst. 22 1 1981, NG 1981, Gst. 1982, 6692,2 m.nt. J.M. Kan, OB 1981, III.2.2.7, nr.
42609 (reclameverordening ‘s Gravenhage).
II.
Elk middel tot bekendmaking dat naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog
op die bekendmaking in een bepaalde behoefte kan voorzien, valt onder de bescherming van artikel
7. Dit betekent dat de bekendmaking van gedachten en gevoelens met behulp van middelen, die in
het maatschappelijk verkeer dezelfde functie vervullen als geschriften in eigenlijke zin, is begrepen in
de in artikel 7 erkende vrijheid van drukpers. Als “zelfstandige middelen van bekendmaking” zijn in
de jurisprudentie onder meer aangemerkt:
·
het op de weg uitgeven van strooibiljetten, HR 27 02 1951, NJ 1951, 472 m.nt. B.V.A. Röling, AB 1951,
p. 716, OB 1951, IX.1, nr. 8498, NG 1951, p. 196, Gst. 1951, 5118 (APV Eindhoven);
·
het gebruik maken van reclameborden of opschriften aan onroerend goed, HR 24 01 1967, NJ 1967,
270 m.nt. W.F. Prins; AB 1968, p. 72 m.nt. R. Streng, OB 1967, IX.1, nr. 26092, NG 1967, p. 187
(Nederland ontwapent); ARRS 23 10 1978, AB 1979, 499 m.nt. F.H. van der Burg, OB 1979, III.2.2.7,
nr. 40010, NG 1979, S 4, BR 1979, p. 36, Gst. 1979,6548 (verordening stadsschoon Leiden);
·
</pre>

====================================================================== Einde pagina 97 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 98 ======================================================================

<pre>het aanbrengen van aanplakbiljetten op onroerend goed, HR 19 09 1977, NJ 1978, 516 (APV
Hengelo);
·
het staan of lopen met propagandamiddelen, HR 30 05 1967, NJ 1968 m.nt. W.F. Prins, AB 1968, p.
332, OB 1967, IX.1, nr. 26322, NG 1967, p. 319 (Vietnam I);
·
het aanbieden van gedrukte stukken bij gelegenheid van het houden van een inzameling (niet het
houden van de inzameling zélf), HR 27 06 1978, NJ 1979, 59 m.nt. M. Scheltema, AB 1979, 195 m.nt.
J.R. Stellinga (APV Eindhoven); Vz.ARRS 16 08 1979, AB 1980, 297 m.nt. JHvdV, OB 1979, III.2.2.7, nr.
40987, NG 1979, S 176, Gst. 1980, 6604 m.nt. P. van Zanten (APV Rotterdam) en Vz.ARRS 18 10 1979,
OB 1980, III.2.2.7, nr. 41340 (APV Katwijk);
·
verlichte fotovitrine, ARRS 20 08 1981; Gst. 1982,6692 m.nt. J.M. Kan (APV Pijnacker);
III.
De gemeentelijke wetgever mag niet beperkend optreden jegens de inhoud van gedrukte stukken
e.d., maar is krachtens artikel 149 Gemeentewet wel bevoegd het in het openbaar bekend maken
(“verspreiden”) van gedrukte stukken e.d. aan beperkingen te onderwerpen in het belang van de
openbare orde, zedelijkheid en gezondheid en van andere zaken betreffende de huishouding der
gemeente.
Daarbij geldt dat:
1.
een vergunningenstelsel (voorafgaand verlof) voor het gebruik van een bepaald middel van
bekendmaking dat naast andere middelen zelfstandige betekenis heeft, niet is geoorloofd;
2.
een algemeen verbod tot zodanig gebruik evenmin is toegestaan;
3.
een (naar tijd, plaats en wijze) beperkt verbod mogelijk is, mits:
a.
die beperking geen betrekking heeft op de inhoud van de gedrukte stukken, doch gesteld is in het
belang van de openbare orde e.d.;
b.
gebruik “van enige betekenis” overblijft; anders komt de beperking in feite neer op een algemeen
verbod, HR 17 03 1953, NJ 1953, 389 m.nt. B.V.A. Röling, OB 1953, IX.1, nr. 10867, NG 1953, p. 264,
AB 1953, p. 587 (Wachttorenarrest); ARRS 28-04-1981, Gst. 1981, 6686 m.nt. J.M. Kan, OB 1982, nr.
43849, III.2.2.7 (APV Nijmegen).
Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 98 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 99 ======================================================================

<pre>Imet het oog op het vereenvoudigen van de APV dit artikel opgenomen onder de
evenementenbepaling (artikelen 2:24 en 2:25). Zie het commentaar bij die artikelen.
Artikel 2:8 Dienstverlening
Artikel 2.1.4.2 (oud) bevatte een vergunningstelsel voor dienstverlening. Dienstverlening betreft
allerlei straatberoepen, zoals kruiers, de scharensliep, de reiniger van voertuigen en de glazenwasser.
Sommigen zijn uit het straatbeeld verdwenen, anderen hebben hun intrede gedaan. Denk
bijvoorbeeld aan besteldiensten van pizza’s of de supermarkt en bewakingsdiensten. De VNG heeft
het dienstverleningsartikel in 2007 geschrapt vanwege het streven naar vermindering van
administratieve lasten voor ondernemers en het bedrijfsleven (deregulering). De deregulering is
ingegeven door de opvatting dat de regeling niet (meer) voldeed aan het noodzaakvereiste zoals
verwoord in de Europese Dienstenrichtlijn. Het risico van overlast of verstoring van de openbare orde
en zedelijkheid is immers niet groot bij deze vormen van dienstverlening. Dit bleek al uit het
optionele karakter van het oude artikel. Voorts geldt voor wat betreft de verkeersveiligheid artikel 5,
van de Wegenverkeerswet 1994, dat bepaalt dat ieder zich zodanig dient te gedragen dat geen
gevaar op de weg wordt veroorzaakt of dat het verkeer wordt gehinderd. Als de dienstverlener
optreedt als venter, dat wil zeggen dat hij ambulant is, gelden bovendien de artikelen over venten
(5:14 e.v.).
Sommige gemeenten vatten gidsen onder dit artikel. In de APV zijn deze ondergebracht bij artikel 2:9
(straatartiest).
Kort samengevat: De risico’s van het schrappen van het vergunningstelsel afgezet tegen het
aanzienlijke voordeel van vermindering van administratieve lasten voor dienstverleners en
gemeenten - immers er hoeft geen vergunning meer aangevraagd te worden - heeft ons doen kiezen
voor het niet meer opnemen van het artikel.
Artikel 2:9 Straatartiest
Het oude artikel 2.1.4.1 (Feest, muziek en wedstrijd) is in 2006 geschrapt. Feesten en wedstrijden zijn
ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken kan ook een evenement zijn, zie onder artikel
2:24. Echter het optreden van een straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is geen
evenement. Daarom is de straatmuzikant onder artikel 2:9 gebracht. Hetzelfde geldt voor
straatfotografen en de andere categorieën genoemd in artikel 2:9.
De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van algemeen belang,
hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu. Zie voor de
betekenis van deze begrippen het commentaar onder artikel 1.8.
De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur en gids vallen onder de
werking van artikel 7, derde lid, Grondwet. Het begrip “openbaren van gedachten of gevoelens”
moet volgens de jurisprudentie en de toelichting op artikel 7 Grondwet haast grammaticaal worden
uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van
degene die zich uit, wordt door artikel 7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986, Stb. 337 t/m 342, KB
29 mei 1987, Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7, derde lid, Grondwet laat door zijn
formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud) een verbod toe voor
andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals bijvoorbeeld de verspreiding. Het is bij de
genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden tussen inhoud en verspreiding. Immers, het
verbieden van een optreden van een straatartiest op een bepaalde plaats houdt in veel gevallen ook
in dat de inhoud van het optreden niet kan worden geuit. Dat betekent dat voor de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 99 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 100 ======================================================================

<pre>beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid, opgenomen grondrecht, het best kan worden
gekozen voor de beperkingsgronden die bij artikel 7, eerste lid, Grondwet zijn toegelaten. In artikel
2:6, Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen, is dat uitgewerkt
in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat voor bepaalde straten en uren geldt. In artikel 2:9 is
dezelfde redactie gevolgd.
De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de Gemeentewet.
Jurisprudentie
De weigering van een ontheffing in verband met de verstoring van de openbare orde moet reëel zijn
en voldoende onderbouwd zijn. Vz.ARRS 01 10 1993, JG 94.0046, Gst. 1994, 6979, 3 m.nt. EB, AB
1994, 207 m.nt. RMvM, ABRS 15 07 1994, JG 95.0208. Terechte weigering ontheffing voor optreden
als straatfotograaf. Optreden als straatfotograaf is niet gericht op het openbaren van gedachten of
gevoelens als bedoeld in artikel 7, derde lid, Grondwet. Openbare orde verzet zich tegen het
optreden van meer dan twee straatfotografen. ABRS 03 09 1997, Gst. 1997, 7064, 3 m.nt. EB.
Artikel 2:10 A: vergunning voor het plaatsen van voorwerpen op of aan de weg in strijd met de
publieke functie van de weg
Eerste lid
De vergunningsplicht. Hier zijn geen wijzigingen.
Tweede lid
Hier is naast de genoemde algemeen geldende weigeringsgronden een verbijzondering opgenomen:
de vergunning kan worden geweigerd als het gevraagde problemen, hinder of schade zou opleveren
voor de weg of het gebruik ervan.
Artikel 2:10 B: afbakeningsbepalingen en uitzonderingen
Eerste lid, onder a: evenementen
Indien een evenement wordt gehouden, waartoe vergunning is verleend op basis van artikel 2:25,
dan hoeft geen vergunning te worden verleend op basis van artikel 2:10.A. Deze bepaling voorkomt
een samenloop van beide vergunningen. In de voorschriften bij een vergunning voor een evenement
kan immers ook de verkeersveiligheid worden gewaarborgd.
Eerste lid, onder b: terrassen horecabedrijf
Het in artikel 2:10 A bedoelde verbod gebruik van de weg geldt niet voor terrassen behorend bij een
horecabedrijf, waarvoor door de burgemeester vergunning is verleend op grond van artikel 2:28 Zo’n
terras maakt blijkens de definitie in artikel 2:27 deel uit van dat bedrijf. Daarom is hier een
afbakeningsbepaling opgenomen.
Als de gemeente geen exploitatievergunningenstelsel in zijn APV heeft geregeld, zal de toetsing van
een vergunningsaanvraag voor een terras bij een voor het publiek openstaand gebouw rechtstreeks
gebaseerd moeten zijn op art. 174 Gemeentewet. De gemeente die in dat geval toch een vergunning
wil geven op grond van art. 2:10 moet attent zijn op het feit dat het in dit artikel niet gaat om de
openbare orde, maar om hinder, gevaar of ontsiering door voorwerpen of stoffen op, aan of boven
de weg of een weggedeelte. Dit houdt in dat op grond van deze bepaling geen voorwaarden kunnen
worden gesteld i.v.m. de openbare orde. Dit zal dan moeten gebeuren op grond van artikel 174
Gemeentewet. Op grond van artikel 174 Gemeentewet blijft de burgemeester – ook bij toepassing
</pre>

====================================================================== Einde pagina 100 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 101 ======================================================================

<pre>van artikel 2:10 – op grond van jurisprudentie het bevoegd gezag. Voor de duidelijkheid: het gaat hier
om een terras dat behoort bij een voor het publiek openstaand gebouw.
In het geval een terras niet behoort bij een voor het publiek openstaand gebouw of een in artikel
2:28 bedoeld horecabedrijf en het terras is gelegen op de weg of een weggedeelte kunnen alleen de
in artikel 2:10 bedoelde eisen worden gesteld en is het college het bevoegd gezag.
Eerste lid, onder c: standplaatsen
Hier wordt een uitzondering gemaakt voor standplaatsen waarop artikel 5:17 van toepassing is.
Tweede lid
Het verbod van artikel 2:10. A is niet van toepassing op voorwerpen waarop gedachten of gevoelens
worden geopenbaard. Een vergunningsstelsel voor zulke uitingen zou in strijd zijn met artikel 7 van
de Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Het is op grond van artikel 2:1. wel verboden om uitingen
te doen als daardoor het verkeer wordt gehinderd of in gevaar gebracht.
Derde lid
Regelt de afbakening met landelijke verkeerswetgeving:
Artikel 2:10 C: beslistermijn en silencio positivo
De vergunning op grond van artikel 2:10. A wordt doorgaans verleend voor zaken waarin de afweging
niet bijzonder gecompliceerd is. Als het gevraagde helder is omschreven kan de inschatting of er
schade, gevaar of hinder dreigt, in korte tijd worden gemaakt. Vandaar dat een beslistermijn en een
silencio positivo zijn opgenomen.
Artikel 2:10 D: vrijstellingen
Bij vrijstellingen kan worden gedacht aan:
·
Bloembakken en plantenbakken binnen een meter van de gevel van woningen (eventueel met een
maatvoering)
·
Reclameborden (eventueel met een maatvoering)
·
Uitstallingen bij winkels (eventueel met een maatvoering; eventueel beperkt tot winkelgebieden)
·
Stortbakken en steigers nodig voor een verbouwing. Er zijn situaties denkbaar dat een vergunning
voor dit soort voorwerpen volstrekt redelijk is. Anderzijds komt het ook voor dat vergunningen
worden afgegeven voor het plaatsen van een aantal steigers in de loop van een jaar, waarbij naar de
locatie dus niet word gekeken. Als service aan de burgers zou het college in het vrijstellingsbesluit de
verplichting kunnen stellen dat er met een bord wordt aangegeven hoe lang dat gaat duren. Dat is in
een aantal Europese landen gebruikelijk.
Ter vermindering van de administratieve lasten zijn alle door of namens of in opdracht van de
gemeente te plaatsen, aan te brengen, te bevestigen of op, in, boven etcetera een openbare plaats
</pre>

====================================================================== Einde pagina 101 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 102 ======================================================================

<pre>te hebben roerende of onroerende zaken vrijgesteld. Door het gebruik van de woorden roerende en
onroerende zaken wordt aangegeven, dat de gemeente een algehele vrijstelling heeft voor alle zaken
en omstandigheden waarvoor het verbod in eerste lid betrekking heeft. Enkele voorbeelden (niet
limitatief) zijn in het artikel opgesomd.
Het plaatsen van voorwerpen op de weg
Inboedels
Het plaatsen van inboedels op de weg gebeurt dikwijls in het kader van de ontruiming van woningen.
Het is echter in strijd met artikel 2:10. In de VNG ledenbrief, kenmerk 97/39, wordt ingegaan op het
toepassen van bestuurswang ten aanzien van op de weg geplaatste zaken. Ook het preventief
optreden tegen dergelijke overtredingen wordt in deze ledenbrief behandeld. Bij Nieuwsbrief 1360
van 12 november 2001 concludeerde de VNG naar aanleiding van de hoger beroepuitspraak van de
Afdeling bestuursrechtspraak van 7 november 2001 (zie ook onder jurisprudentie), dat met deze
uitspraak het advies van de ledenbrief van 20 maart 1997 wordt gehandhaafd om met preventieve
bestuursdwang op te treden tegen de in strijd met artikel 2.1.5.1. (oud) van de APV op de weg
geplaatste zaken. De verhuurder kan daartoe worden aangeschreven en op hem kunnen de kosten
van de toepassing van bestuursdwang worden verhaald.
Containers
Over het plaatsen van containers kan nog opgemerkt worden dat het Centrum voor Regelgeving en
Onderzoek in de Grond, Water en Wegenbouw en de Verkeerstechniek (CROW) in 1998 richtlijnen
heeft uitgebracht, getiteld Markering onverlichte obstakels. Deze richtlijnen gaan in op het uniform
plaatsen en markeren van verplaatsbare onverlichte obstakels (waaronder vuil en opslagcontainers),
inclusief mogelijke regelgeving met bijbehorende handhavings- en controlemogelijkheden.
Wabo
Het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als bedoeld in dit artikel,
kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik bestaat uit de opslag van roerende zaken.
Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn als op of aan de weg een container wordt geplaatst voor de
tijdelijke opslag van puin of bouwmaterialen tijdens een verbouwing. In andere gevallen zal het niet
altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn of het gaat om opslag van roerende zaken als bedoeld in de
Wabo. Het onderscheidend criterium is dat het plaatsen van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk
karakter heeft: het is de bedoeling dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet
definitieve bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde is valt die
activiteit onder artikel 2.2, eerste lid onder j of onder k van de Wabo. Een ontheffing wordt op grond
van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van de Wabo aangemerkt als een omgevingsgvergunning.
Daarom is een nieuw derde lid ingevoegd, waarin staat dat het bevoegd gezag (ingevolge de definitie
in artikel 1 is dat dus het bestuursorgaan als bedoeld in de Wabo) in een dergelijk geval een
omgevingsvergunning verleent.
Daarnaast blijft het tweede lid gehandhaafd, waarin staat dat het bevoegde bestuursorgaan (i.c. het
college of de burgemeester) vergunning kan verlenen voor gebruik van de weg dat niet valt onder de
Wabo, namelijk wanneer het gaat om objecten die bedoeld zijn om ter plaatse blijvend te
functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken, straatmeubilair, terrassen en dergelijke.
Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project – bijvoorbeeld een grootscheepse restauratie
van monumentale panden – zowel de vergunning van het bevoegd bestuursorgaan (tweede lid) als
de omgevingsvergunning (derde lid) nodig is, waarbij dan de situatie kan ontstaan dat er twee
</pre>

====================================================================== Einde pagina 102 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 103 ======================================================================

<pre>bevoegde gezagen zijn. Met het oog op die gevallen kan overwogen worden om met toepassing van
artikel 2.2, tweede lid van de Wabo alle activiteiten waarbij voorwerpen op of aan de weg worden
geplaatst, onder de Wabo te brengen. Dat heeft als nadeel dat de zwaardere procedure van de Wabo
in alle gevallen gevolgd moet worden. Wij verwachten dat deze situatie maar heel zelden zal
voorkomen en hebben 2.2, tweede lid van de Wabo in de model-APV dan ook niet toegepast.
Jurisprudentie uitstallingen
Weigering van een uitstalvergunning voor handelswaar is niet alleen gehandhaafd op de onder b
genoemde weigeringsgrond (welstand), maar ook op de onder a opgenomen weigeringsgrond (de
uitstallingen staan ook in de weg). De Afdeling ziet voorts geen grond voor het oordeel dat de
plaatsing van dit artikel in het hoofdstuk dat betrekking heeft op openbare orde, in de weg staat aan
het opnemen van de onder b genoemde weigeringsgrond. Niet valt in te zien dat een zekere
beoordeling van het uiterlijk aanzien van een uitstalling niet in het belang van de bescherming van de
openbare orde kan worden geacht. ARRS 07-10-1996, Gst. 1997, 7050, 5 m.nt. HH. Beleid dat inhoudt
dat vergunningen voor uitstallingen in het kernwinkelgebied worden geweigerd is redelijk, mede
gelet op de hoge voetgangersstroom en een onder consumenten gehouden enquête. ABRS 11-05-
1998, JU 982110 (VNG-databank). Hetzelfde geldt voor een beleid dat inhoudt dat objecten niet
meer dan 40 cm uit de voorgevel mogen worden geplaatst, welk beleid wordt ondersteund met een
welstandsadvies. ABRS 01-10-1998, JU 981188 (VNG-databank).
In de notitie Uitstallingenbeleid Binnenstad heeft het college vermeld: alleen de uitstalling van
bloemen, planten, groenten en fruit wordt toegestaan. Daarmee is bij nadere invulling van het begrip
openbare orde een onderscheid gemaakt naar de soort van de uitgestalde waren. De Rechtbank is
van oordeel dat hiermee een wezenlijk ander onderscheid wordt gehanteerd dan welke volgt uit een
zekere beoordeling van het uiterlijk aanzien van de uitstalling. Dit onderscheid is niet in het belang
van de bescherming van de openbare orde in de zin van artikel 2.1.5.1.
Voor zover de uitstallingen van eisers niet aan de nieuwe maatvoering voldoen, gelet op de
straten/plaatsen waar de winkels van eisers gevestigd zijn een wijziging (in plaats van een intrekking)
van de verleende vergunning in de rede had gelegen, met name wat betreft de maatvoering en de
plaats van de uitstalling, waarbij voorts de uitkomst van een individuele toetsing vanuit een oogpunt
van welstand mogelijk tot nadere voorwaarden aanleiding had kunnen geven.
Jurisprudentie evenementen
Vergunning voor luchtkussenpark onder de voorwaarden dat het mag bestaan uit drie luchtkussens,
een ballenbak, een aantal bankjes, een verkooppunt voor frisdranken en een deugdelijke omheining.
Geen bouwwerken, Woningwet niet van toepassing. Indien er een meldingsplicht bestaat op grond
van de Wet milieubeheer, is de APV niet van toepassing. Ingeval de APV wel van toepassing is, heeft
het college in redelijkheid tot het verlenen van de vergunning kunnen komen. Nu het seizoen al is
begonnen, is er groot belang bij continuering. ABRS 23-06-2000, JU 001042 (VNG-databank).
Organisatie van circus op plein met parkeerbestemming. Pres. Rb Leeuwarden 06-09-2001, LJN-nr.
AD3917: er doen zich geen weigeringsgronden voor op grond van artikel 2.1.5.1 en 2.2.2 APV. Ook
strijdigheid met het bestemmingsplan biedt geen grondslag voor weigering vergunning.
Jurisprudentie terrassen
Een terras is een bij een voor het publiek openstaand gebouw behorend erf in de zin van artikel 174
van de Gemeentewet. Ingevolge het eerste lid van dit artikel is de burgemeester onder meer belast
met het toezicht op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 103 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 104 ======================================================================

<pre>Ingevolge het derde lid van dit artikel is de burgemeester belast met de uitvoering van de
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op dat toezicht. De burgemeester – en niet het
college – is dus bevoegd om terrasvergunningen te verlenen. ABRS 05-06-2002, JG 02.0018, m.nt. M.
Geertsema . In dezelfde zin: ABRS 13-11-2002 (Nijmegen), nr. 200202419, LJN-nr. AF0269, JG 03.0022
m.nt. A.L. van Esveld.
Jurisprudentie reclame
Zie voor jurisprudentie over handelsreclame voorts in het commentaar onder artikel 4.21.
De reclameverordening bevatte het verbod om zonder vergunning van het college reclameborden te
plaatsen, die vanaf de weg of een andere voor het publiek toegankelijke plaats zichtbaar zijn. De
vergunning kon worden geweigerd in het belang van welstand of verkeersveiligheid. Het college
heeft een maximum van 123 locaties voor driehoeksborden aangewezen. Het stellen van
beleidsregels was op grond van de Reclameverordening verplicht, maar het college had nagelaten
deze op te stellen, zodat niet duidelijk was welke procedure werd gevolgd bij de verdeling van de
schaarse locaties. De Afdeling oordeelt allereerst: Anders dan art. 7 lid 1 Gw beschermt art. 10 EVRM
ook uitingen met een commercieel karakter. De inmenging in het recht van vrije meningsuiting is
echter voorzien bij de wet conform het tweede lid van art. 10. Aangezien het stelsel in de
Reclameverordening er voorts toe strekt reclame-uitingen te reguleren in het belang van de
openbare veiligheid, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, alsmede de
bescherming van de rechten van anderen, is er van strijd met art. 10 EVRM geen sprake.
Vervolgens: Aan het college kan niet de bevoegdheid worden ontzegd om een maximum te stellen
aan het aantal locaties waar driehoeksborden kunnen worden geplaatst. Dit maximum zal moeten
worden gerechtvaardigd uit hoofde van bescherming van de in de Reclameverordening genoemde
belangen. Het college heeft dit nagelaten. Nu het maximum aantal aangewezen locaties het
uitgangspunt vormde voor de bij de beslissing op bezwaar gehandhaafde afwijzing van het verzoek
van appellante en niet kan worden nagegaan of dit uitgangspunt rechtens houdbaar is, moet worden
geoordeeld dat de beslissing op bezwaar niet kan worden gedragen door de daaraan ten grondslag
gelegde motivering, zodat deze voor vernietiging in aanmerking komt. ABRS 20-04-2005, nr.
200407498, AB 2005, 180 m.nt. A. Tollenaar; GS 2005, 7236, 140 m.nt. D.E. Bunschoten.
Aangenomen mag worden dat een te beperkend beleid met betrekking tot reclameconstructies op
grond van artikel 2.1.5.1 niet als redelijk kan worden gekwalificeerd, nog daargelaten of dit in
overeenstemming is met artikel 10 EVRM (Pres. Rb Zwolle 29-10-1997, KG 1997, 389). Immers, dit
kan betekenen dat er in feite geen mogelijkheid van enige betekenis tot gebruik van het middel van
verspreiding en bekendmaking zou overblijven Volgens de President kunnen wel beleidscriteria in de
vorm van restricties voor wat betreft het aantal vergunningen (al dan niet per aanvrager per jaar), en
de locatie en duur van elke vergunning worden gesteld (Pres. Rb Zwolle 26-9-1997, KG 1997, 338).
Dit beleid kan worden onderbouwd met behulp van een politierapport of welstandsadvies.
Over driehoeksreclameborden ten behoeve van een Rasti Rostelli-show, oordeelde de Pres. Rb ’s-
Hertogenbosch 23-09-1999, KG 1999, 299 dat bij elke aanvraag om vergunningverlening een
individuele en concrete beoordeling nodig is, ongeacht het gevoerde beleid. Geen acht is geslagen op
de borden als zodanig en de plaats van opstelling. Geen strijd met redelijke eisen van welstand.
Aanvrager dient te worden behandeld als ware hij in het bezit van een vergunning.
Driehoeksreclameborden. Het standpunt van het college dat artikel 2.1.5.1. alleen van toepassing is
als ook de Woningwet van toepassing is, wordt niet gehonoreerd. Pres. Rb Haarlem 27-10-1997, Gst.
1998, 7069, 3 m.nt. EB, KG 1997, 388.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 104 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 105 ======================================================================

<pre>Weigering van vergunning voor het maken van reclame voor een voetbalwedstrijd, aangezien deze
reclame-uiting ontsierend is voor de omgeving. Het betreft commerciële reclame; artikel 7
Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR niet van toepassing. Artikel 10 EVRM en 19 IVBPR zijn
alleen in het geding als de verspreiding van reclame (en uiteraard andere meningsuitingen) zo zeer
aan banden zou worden gelegd dat de vrijheid reclame te maken zelf zou worden aangetast. ABRS
23-12-1994, JG 09.0207, AB 1995, 163.
APV-bepaling biedt geen ruimte voor de weigering van een vergunning voor reclameborden op basis
van beleid volgens welk toestemming voor reclameborden uitsluitend wordt verleend voor
plaatselijke, niet-commerciële evenementen. Artikel 2.1.5.1. kent een aantal limitatieve
weigeringsgronden. De aard van de reclame, commercieel of niet-commercieel, valt daar niet onder.
Pres. Rb Breda 9-11-1994, JG 95.0137, KG 1995, 20. Zie ook Pres. Rb Zwolle 26-9-1997 en 29-10-1997,
resp. KG 1997, 338 en 389. Een soortgelijke uitspraak betreft Pres. Rb ‘s Hertogenbosch 12-11-1998,
KG 1999, 23. Weigering van vergunning voor reclameborden, aangezien het geen reclame voor een
zeer bijzonder evenement betreft. Aard van een evenement is geen weigeringsgrond in de zin van
artikel 2.1.5.1.
Vz.ARRS 27-08-1993, JG 94.0054. Door het verlenen van ontheffingen voor de duur van een jaar
heeft het college duidelijk gemaakt dat het beleid ten aanzien van reclameborden en verkooprekken
gewijzigd kan worden. Het in het geheel niet bieden van ruimte voor het verlenen van een ontheffing
verdraagt zich niet met de APV. Vz.ABRS 03-01-1994, JG 94.0212.
Jurisprudentie afvalcontainers
Plaatsing van een bedrijfsafvalcontainer op de openbare weg is in strijd met de bestemming.
Bovendien komt het doelmatig en veilig gebruik van de weg in het geding. ARRS 30-12-1993, JG
94.0213, Gst. 1994, 6995, 5 m.nt. HH. Afvalcontainers kunnen echter bouwwerken in de zin van de
Woningwet zijn waarvoor een bouwvergunning is vereist. Dit hangt af van de constructie, omvang
van de constructie en de plaatsgebondenheid. Artikel 8.2 APV, welk artikel vergelijkbaar is met
2.1.5.1, blijft buiten toepassing. ABRS 29-01-1998, Gst. 1998, 7054, 5 m.nt. JT en MenR 1998, 54
m.nt. H.A.M.G.
Jurisprudentie handhaving
Naar aanleiding van de vraag of de gemeente veroordeeld kan worden om bij een gerechtelijke
ontruiming van een woning aanwezig te zijn om de op de weg geplaatste inboedel terstond af te
voeren en op te slaan, overweegt de Pres. Rb Amsterdam 19-08-1999, KG 1999, 242, dat de
executerende deurwaarder gerechtigd is de inboedel aan de weg te plaatsen zonder dat hem een
overtreding op grond van de APV verweten kan worden. De publieke taak van de gemeente om de
openbare weg vrij te houden van obstakels houdt echter nog niet in dat de deurwaarder een
rechtens afdwingbare vordering tegen de gemeente heeft om bij gerechtelijke ontruimingen de
inboedel af te voeren en op te slaan. Deurwaarder kan wel maatregelen nemen zoals de
geëxecuteerde van tevoren waarschuwen of zelf maatregelen nemen voor afvoer en opslag.
Ten onrechte merkte de opzichter bij een woningontruiming de inboedel als afval aan en liet de
afgevoerde inboedel als afval verbranden. Gemeente aansprakelijk voor de schade. Pres. Rb
Amsterdam 15-02-2001, JG 01.0138 m.nt. E.H.J. de Bruin, KG 2001, 87.
Het op straat plaatsen en daar laten staan van inboedel is geen gebruik van de weg overeenkomstig
de bestemming, zodat zo’n handeling onder het verbod van artikel 2.1.5.1 (oud), eerste lid, van de
APV valt. Hoewel artikel 5:21 van de Awb niet met zoveel woorden voorziet in de mogelijkheid van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 105 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 106 ======================================================================

<pre>een preventieve bestuursdwangaanschrijving, kan een dergelijk besluit volgens vaste jurisprudentie
worden genomen indien er sprake is van klaarblijkelijk gevaar van een op zeer korte termijn te
verwachten overtreding van een concreet bij of krachtens de wet gesteld voorschrift. De Afdeling
overweegt nog expliciet dat niet van belang is er of sprake is van dreigende ernstige schade. Het
enige criterium voor preventieve bestuursdwang is dus “klaarblijkelijk gevaar van overtreding”.
Verder oordeelt de Afdeling dat de aanschrijving terecht aan de woningstichting is gericht. Als
opdrachtgeefster tot ontruiming, waarbij de inboedel op straat komt te staan, is ze overtreedster van
artikel 2.1.5.1 (oud) van de APV. Als overtreedster is de woningstichting op grond van artikel 5:25 van
de Awb ook de kosten verbonden aan de toepassing van bestuursdwang verschuldigd. ABRS 07-11-
2001, JG 02.0006, LJN-nr. AD5810 (Brunssum) m.nt. M. Geertsema, Gst. 2002, 7157, 6 m.nt. R.
Boesveld.
Spoedeisende bestuursdwang met toepassing van artikel 5:24, zesde lid, van de Awb ten aanzien van
op de weg geplaatste zaken na ontruiming. Het op straat plaatsen en daar laten staan van een veelal
uit losse voorwerpen van niet geringe omvang bestaande inboedel kan niet als gebruik van de weg
overeenkomstig haar bestemming worden aangemerkt, zodat een dergelijke handeling onder het
verbod van artikel 2.1.5.1, eerste lid, van de APV valt. Deurwaarder is een instrumenterend openbaar
ambtenaar. Woningstichting is als opdrachtgeefster tot ontruiming overtreedster van artikel 2.1.5.1
APV en dient de kosten van bestuursdwang te betalen. ABRS 17-07-2002, JG 02.0151 m. nt. van M.
Geertsema.
Ook een preventieve last onder dwangsom kan worden opgelegd aan de ontruimer. Vzr. Zutphen 25-
08-2004, 04/1199 GEMWT, LJN-nr. AQ8910.
Artikel 2:11 Aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg
Algemeen
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is bekeken of de
vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. Wij hebben ervoor gekozen de
vergunningplicht te laten bestaan, omdat het in verband met de verkeersveiligheid en de
bruikbaarheid van wegen niet gewenst is dat niet-overheden zomaar wegen aanleggen, beschadigen
of veranderen. Het stellen van algemene regels in plaats van een vergunningvereiste hebben wij wel
overwogen, maar dat is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk gaat.
Op het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo van
toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan
of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van
toepassing zijn op deze vergunning. De beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let
wel: indien er meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de Wabo
valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing (beslistermijn van 6 maanden met een
mogelijkheid tot verdagen van zes weken).
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo valt, staan in de
Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de algemene indieningsvereisten uit
artikel 1.3 van de Mor. Zie daarvoor de toelichting bij artikel 1.2 model-APV. Voor het aanleggen of
veranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten opgenomen.
In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden verleend of geweigerd
op de gronden vermeld in deze verordening. De weigeringsgronden staan in artikel 1.8 van deze
verordening.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 106 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 107 ======================================================================

<pre>Als de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening, exploitatieplan of
voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college bevoegd. Wanneer het gaat
om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het derde lid geen vergunning nodig: het college
hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie verder de toelichting aldaar.
Eerste lid
Aan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag, de behoefte om de aanleg, beschadiging en verandering
van wegen te binden aan voorschriften met het oog op de bruikbaarheid van die weg.
Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst zijn het tempo
van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst onwenselijk dat wegen voortijdig
aangelegd worden waardoor - door de latere aanleg van zogenaamde complementaire openbare
voorzieningen, zoals riolering, water en gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg
gedurende lange tijd sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten meebrengt.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook privaatrechtelijke toestemming
worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden gefrustreerd door privaatrechtelijke
weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan
in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming
behoeft.
Tweede lid
Omdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de Wegenverkeerswet 1994
gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg, verandering enz. van wegen die feitelijk
voor het openbare verkeer openstaan. Dit betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt
voor de zogenaamde “eigen wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Ook voor
deze wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid daarvan voor
brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over de wijze van verharding,
breedte e.d. Die wenselijkheid is ook aanwezig voor wegen die bijvoorbeeld aangelegd worden op
grote bedrijfsterreinen. Daarvoor is in het tweede lid dan ook de toevoeging “alsmede alle niet
openbare ontsluitingswegen van gebouwen” opgenomen. De plicht om gebouwen door middel van
een verbindingsweg op het openbaar wegennet aan te sluiten, staat in artikel 37 model
Bouwverordening.
Derde lid
Van de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van hun
publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan worden dat zij hun
werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg. Desgewenst kunnen in het derde lid
ook nog andere publiekrechtelijke lichamen, bijvoorbeeld de op de Wet gemeenschappelijke
regelingen gebaseerde samenwerkingsverbanden, genoemd worden. Ook is het mogelijk om voor de
landinrichtingscommissie, als bedoeld in artikel 27, jo 124, tweede lid, Landinrichtingswet, een
uitzondering te maken. De plicht om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het
openbaar wegennet aan te sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.
Vierde lid
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de
Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door
een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 107 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 108 ======================================================================

<pre>aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het vierde
lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.
Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor het leggen van
leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven
en de door hen beheerde telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken wordt een regeling getroffen in de Telecommunicatiewet en
de daarop gebaseerde nadere gemeentelijke regelgeving.
Jurisprudentie
De voorschriften mogen slechts slaan op datgene wat op de weg zelf betrekking heeft - zoals de
grenzen, de afmetingen, het profiel, de hoogte, de wijze van verharding - of wat met die weg ten
nauwste verband houdt zoals beplanting en verlichting langs en van de weg, alsmede de (situering
van de) langs of in de weg liggende riolering, Vz.ARRS 10 01 1986, BR 1986, 426, Arob editie 1986, 86,
7 (Wegaanleg Gennep).
Relatie van artikel 2.1.5.2 met artikel 350 van het Wetboek van Strafrecht. APV bepaling als
vorenbedoeld verbiedt het feitelijk beschadigen, zonder op die beschadiging gerichte opzet,
onverschillig wie de eigenaar is. Artikel 350 Sr. stelt daarentegen straf op opzettelijke en
wederrechtelijke beschadiging van enig goed, geheel of ten dele aan een ander toebehorende, en
derhalve op onrechtmatige beschadiging van eens anders eigendom, gepleegd met het doel en de wil
om te beschadigen. HR 07 01 1907, W. 8485 (APV Tiel). Anti-rampalen (voor juwelierswinkel) in het
voetgangersgebied van een druk winkelcentrum leveren gevaar op voor de bruikbaarheid van de weg
en voor het doelmatig gebruik daarvan in de zin van artikel 2.1.5.2, derde lid, van de APV Zutphen.
Legalisering van de palen is niet aan de orde. Objecten die in dezelfde winkelstraat staan, zoals
fietsen, terrasstoelen en bloempotten, zijn anders dan de twee betonnen palen. Deze kunnen ’s
nachts van de openbare weg worden verwijderd. Er is bovendien een aanvaardbaar alternatief. De
palen kunnen achter de gevellijn worden gerealiseerd. ABRS 04-02-2004, 200302804/1, LJN AO2900.
Artikel 2:12 Maken, veranderen van een uitweg
Algemeen
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is bezien of de
vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. In veel gevallen kan de aanleg of
verandering van een uitweg zonder meer gebeuren zonder dat dit problemen oplevert.
Overheidsbemoeienis is dan niet nodig. In andere gevallen is overheidsbemoeienis wel noodzakelijk
ter bescherming van het algemeen belang. Er is daarom voor gekozen de vergunningplicht te wijzigen
in een meldingsplicht. Het stellen van algemene regels in plaats van een meldingsplicht is wel
overwogen, maar is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk gaat.
Op de wijze waarop dit artikel toen is vormgegeven is terechte kritiek gekomen: door het college de
gelegenheid te geven op een melding te reageren met nadere voorschriften, wordt in die gevallen
een verkapt vergunningstelsel gecreëerd. De tekst is daarom aangepast en gewijzigd in een meer
zuiver vergunningsstelsel, waarbij het college slechts de keus heeft tussen toestaan en verbieden.
De belangen die het college hierbij kan afwegen zijn vooral en in de eerste plaats gevaar of hinder
voor het wegverkeer ter plaatse. Daarnaast kan worden gedacht aan het verlies van een bestaande
openbare parkeerplaats of de bescherming van openbare groenvoorzieningen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 108 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 109 ======================================================================

<pre>Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een weg het uitwegen
daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat regels in een verordening mogen
worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de vrijheid van het verkeer, veiligheid op de weg of de
instandhouding van de bruikbaarheid van de weg.
Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar te voorkomen dat er
gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer ontstaan, dat een uitrit op onaanvaardbare
manier ten koste gaat van openbaar groen, en desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing
betekent van soms (zeer) schaarse parkeerruimte.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke toestemming worden
gegeven. Een publiekrechtelijk toelaatbare uitweg mag niet worden gefrustreerd door
privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de grond is, ligt dat
anders. Het college kan in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen dat hij ook
privaatrechtelijke toestemming behoeft.
De indiener van de melding moet bij zijn melding een situatieschets van de gewenste uitweg en een
foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen. Daarbij moet worden opgemerkt dat met name bij
elektronische formulieren het bijvoegen van een foto voor burger en gemeente extra lasten
betekent. Het valt te overwegen om deze eis niet op te nemen. Aan de hand van deze gegevens kan
het college sneller de afweging maken of de gewenste uitweg al of niet kan worden toegestaan en
eventueel onder oplegging van welke voorschriften.
Een verbod dat in het belang van de verkeersveiligheid wordt gesteld, strijdt evenmin met artikel 14
Wegenwet.
De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld gebruikt worden
om het maken van een uitweg te verbieden als dat op een onaanvaardbare manier ten koste gaat
van het openbaar groen.
De melding van een uitweg valt niet onder de Wabo. Er is immers geen sprake van een vergunning of
ontheffing.
Jurisprudentie
Eigenaar dient uitwegen op de weg te gedogen. ARRS 01 09 1977, AB 1977, 366 m.nt. JHvdV, Gst.
1977, 6472 m.nt. Kan, BR 1977, p. 914 m.nt. Crince le Roy (Maastricht I); ARRS 08 06 1978, AA p. 574
m.nt. Wessel, Gst. 1977, 6514 (De Bilt); ARRS 08 05 1981, AB 1981, nr. 391 m.nt. Borman
(uitwegvergunning Nuth I).
Ontheffing verleend voor de verbreding in het belang van de veiligheid en bruikbaarheid van de weg
onder de voorwaarde dat moet worden bijgedragen in de kosten. Kosten van de wegverbreding
konden in redelijkheid niet geheel ten laste van appellante komen. ARRS 20-06-1983, AB 1984, 75
m.nt. JHvdV. (Wegverbreding)
Weigering uitwegvergunning op basis van de verordeningsbepaling, die in het belang van de
verkeersveiligheid is gesteld, strijdt niet met artikel 14 van de Wegenwet. HR 30 09 1987, BR 1988,
212 m.nt. P.C.F. van Wijmen.
Weigering uitwegvergunning op grond van het belang van de bescherming van het uiterlijk aanzien
van de gemeente is in beginsel mogelijk. ARRS 22-12-1989, Bouw en uitvoering 1991, nr. 5. Zie ook
ABRS 13-07-1999, H01.98.1206 (VNG-databank).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 109 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 110 ======================================================================

<pre>Het schrijven van het college dat grond niet in gebruik wordt gegeven, is mede aan te merken als een
weigering om een uitwegvergunning te verlenen. Noch het eigendomsrecht, noch de handhaving van
het bestemmingsplan kan een rol spelen bij de beslissing gelet op het opschrift van het hoofdstuk
waarin het artikel is geplaatst. Rubrica ext lex. ARRS 11 01 1991, Gst. 6929, nr. 6. m.nt. HH.
Via voorschriften aan de vergunning te verbinden kan de wijze waarop wordt uitgeweegd worden
geregeld. ARRS 28 10 1983, Gst. 6774, nr. 12 (APV Vlijmen); ARRS 01 04 1980, tB/S V, p. 662 (APV
Dongen)). Als voorschrift aan de vergunning kan o.a. een onderhoudsplicht opgelegd worden, ARRS
12 07 1982, tB/S III, nr. 356.
De Wegenwet houdt een regeling in van de onderhoudsplicht van wegen en ziet niet toe op de
bescherming van de bruikbaarheid ervan. ARRS 09 02 1987, WO RvS 1987, R.J. 127/87, nr. 3.71.
Ter bescherming van de veiligheid op de weg en mits opgelegd naar evenredigheid kan een financiële
voorwaarde worden verbonden aan een uitwegvergunning. ARRS, 20 06 1983, AB 1984, 75
m.nt.JHvdV. Zie ook ABRS 16 06 1995, Gst. 1996, 7035, 2 m.nt. EB.
Indien de uitweg gedeeltelijk is aangelegd op gemeentegrond, is uitwegvergunning nodig. Nader
onderzocht moet worden of er een privaatrechtelijke eigendomsverhouding ten grondslag ligt aan de
eis dat de uitrit moet voldoen aan het bestratingsplan. Vz.ABRS 20 01 1994, JG 94.0176, Gst. 1995,
7005, 4 m.nt. HH.
Intrekken van een uitwegvergunning kan slechts plaatsvinden op grond van de gronden, genoemd in
artikel 1.11, lid 1, (thans: artikel 1.6 model) APV. De voorwaarde tot betaling van een recognitie
maakt geen deel uit van de vergunning, zij is gebaseerd op het eigendomsrecht van de gemeente.
ABRS 05 12 1996, Gst. 1997, 7061, 3 m.nt. HH.
Besluit inhoudende dat privaatrechtelijke toestemming voor gebruik van de uitweg is geweigerd, is
geen beschikking. De vraag of een vergunning kan worden verleend staat immers los van de vraag of
van die vergunning ook gebruik kan worden gemaakt. Appellant niet ontvankelijk. ABRS 14 07 1997,
AB 1997, 369 m.nt. FM.
Titel openbare orde staat weigeringsgrond bescherming uiterlijk aanzien wel toe. ABRS 13-07-1999,
JB 1999, 224. Zie ook: Weigeringsgrond bescherming uiterlijk aanzien van de omgeving mag. Titel
hoofdstuk (openbare orde) kan niet leiden tot oordeel dat deze weigeringsgrond geen onderdeel van
artikel is. Expliciete verwijzing naar uitspraak 7 oktober 1996, Gst. 1997, 7050, 4 (zie onder
jurisprudentie artikel 2.1.5.1). In dezelfde zin: ABRS 14-08-2002, 200201413, LJN-nr. AE6496, JG
2002, 170 m.nt. M. Geertsema.
ABRS 28-01-2000, Gst. 2000, 7123, 3 m.nt. HH: Inrit is zonder uitwegvergunning aangelegd, nu de
brief dat de inrit in het trottoir zal worden gemaakt, zodra de kosten daarvan aan de gemeente zijn
betaald, geen besluit behelst in de zin van artikel 1:3, eerste lid, Awb, maar slechts een mededeling
van feitelijke aard is.
Weigering van toestemming voor gebruik van bij gemeente in eigendom zijnde groenstrook naast
woning ten behoeve van het maken van een uitweg is geen besluit in de zin van artikel 1:3 Awb,
maar een rechtshandeling naar burgerlijk recht. ZBRS 04-07-2000, JB 2000, 225, Gst. 2000, 7128, 4
m.nt. HH.
De in artikel 2.1.5.3 (oud), derde lid, van de APV omschreven algemene belangen verzetten zich niet
tegen vergunningverlening. Vergunning moest van rechtswege worden verleend. Vergunning werd
niet verleend ter behartiging van enig openbaar belang. Beginsel van “égalité devant les charges
</pre>

====================================================================== Einde pagina 110 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 111 ======================================================================

<pre>publiques” dan ook niet van toepassing. Afwijzing nadeelcompensatie. ABRS 10-07-2000, Gst. 2000,
9.
Aanvragen bouwvergunning en uitwegvergunning moeten naar verschillende maatstaven worden
beoordeeld. Vergunningaanvrager heeft bijzonder belang bij uitwegvergunning, nu het college een
bouwvergunning heeft verleend voor een garage, namenlijk het belang deze ook daadwerkelijk te
kunnen gebruiken voor zijn auto. Slechts zeer bijzondere belangen aan de kant van de gemeente
zouden de weigering kunnen dragen. Weigering op grond van te verwachten parkeerdruk ten
gevolge van uitwegvergunning in de toekomst is niet nader onderbouwd. ABRS 19-01-2001, Gst.
2001, 7139, 2 m.nt. HH.
Het college had een onderzoek moeten instellen naar de consequenties van de aanleg van de inrit
voor de verkeersveiligheid en voor de resterende parkeerruimte ter plaatse. ABRS 29-05-2001, JB
2001, 180.
Marginale toetsing rechter. De rechtbank heeft de uitwegvergunning ten onrechte vernietigd op
basis van een eigen oordeel over veilig en doelmatig gebruik van de weg. De rechter moet zich
beperken tot de vraag of de voorgedragen beroepsgronden tot het oordeel leiden dat het college het
genomen besluit onvoldoende zorgvuldig heeft voorbereid, dan wel bij beoordeling van de daarvoor
in aanmerking komende belangen in redelijkheid niet tot weigering van de gevraagde vergunning
heeft kunnen besluiten. ABRS 27-06-2001, JB 2001, 207.
Algemene toelichting Afdeling 2.6 Veiligheid op de weg
Artikel 2a van de Wegenverkeerswet 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van
aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet,
voorzover deze verordeningen niet in strijd zijn met het bepaalde in deze wet (of krachtens de op dit
punt vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204
m.nt. W.F. Prins).
Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden
overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid op de weg, of in het belang
van de instandhouding en de bruikbaarheid van de weg.
Voor het maken van aanvullende regels bij gemeentelijke verordening geldt steeds de beperking dat
de hogere wetgever de desbetreffende aangelegenheid niet uitputtend heeft willen regelen. De
vraag wanneer dat het geval is, is niet altijd gemakkelijk te beantwoorden.
Daarnaast is er de bevoegdheid van de gemeentelijke wetgever om met geheel andere motieven dan
de hogere wetgever voor ogen stonden een plaatselijke regeling te treffen. Zonder problemen is het
werken op grond van een ander motief ook weer niet, met name niet wanneer de hogere wetgever
in zijn regeling uitdrukkelijk bepaalde situaties buiten schot heeft willen laten.
Verder geldt hier - evenals bij de eigenlijke aanvulling - dat toepassing van de gemeentelijke
verordening toepassing van de hogere regeling niet onmogelijk mag maken.
In deze paragraaf zijn bepalingen opgenomen die ieder op zich de veiligheid van het verkeer
betreffen en als eigenlijke aanvulling op de wegenverkeerswetgeving aangemerkt kunnen worden.
Jurisprudentie
De gemeenteraad is niet bevoegd tot het treffen van regelen inzake het verkeer op wegen - ook al
beogen deze regelen andere belangen te beschermen dan verkeersbelangen - indien deze regels zo
</pre>

====================================================================== Einde pagina 111 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 112 ======================================================================

<pre>diep en zo algemeen ingrijpen in het normale verkeer op wegen, dat het stelsel van de
wegenverkeerswetgeving wordt doorkruist. HR 21-06-1966, NJ 1966, 417 m.nt. W.F. Prins, OB 1967,
XIV.3, nr. 26667, AB 1967, p. 186, NG 1966, p. 432, VR 1966, p. 227 m.nt. R.J. Polak (bromfietsverbod
Sneek); HR 23-12-1980, NJ 1981, 171 m.nt. T.W. van Veen, AB 1981, 237, NG 1981, p. S 63, VR 1981,
p. 58 m.nt. J.J. Bredius (rijverbod Schiermonnikoog) en AR 5-3-1981, Gst. 1981, 6678 m.nt. EB
(rijverbod Vlieland).
Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid
Deze bepaling is vervallen: de vraag is namelijk of deze bepaling iets toevoegt aan de hieronder
genoemde bepalingen in het wetboek van strafrecht en de Wegenverkeerswet.
Eerste lid
Vele APV’s kennen of kenden een plicht voor de eigenaar van een gebouw of terrein, gelegen binnen
de bebouwde kom, om het trottoir langs dat gebouw of terrein sneeuwvrij te maken en te houden.
Rond deze bepaling keert dikwijls de vraag terug van bevoegdheid tot regeling. Bevoegdheid, omdat
het opnemen van zo’n plicht in de APV strijd zou opleveren met de in 1930 in Geneve door de
International Labour Organisation vastgestelde conventie betreffende de gedwongen of verplichte
arbeid, dan wel in strijd kan zijn met artikel 4 van het Verdrag van Rome. Daarnaast moet
geconstateerd worden dat een dergelijke bepaling door de overheid niet gehandhaafd wordt. Om
deze redenen is afgezien van opname van een “sneeuwruimbepaling” in de APV. Daarentegen bevat
artikel 2:13 een verbod om tijdens vriezend weer een gevaarlijke situatie te laten ontstaan. Als
voorbeeld valt te noemen het wassen van de auto op de openbare weg bij vriezend weer, waardoor
plaatselijk een zeer gevaarlijke situatie kan ontstaan.
Tweede lid
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de
Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door
een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen
aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.
In artikel 427, aanhef en onder 4, van het Wetboek van Strafrecht is bepaald dat met een geldboete
van de eerste categorie wordt gestraft hij die iets plaatst op of aan, of werpt of uitgiet uit een
gebouw, op zodanige wijze dat door of ten gevolge daarvan iemand die van de openbare weg
gebruik maakt, nadeel kan ondervinden.
Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 luidt: Het is eenieder verboden zich zodanig te gedragen
dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan
worden gehinderd.
Jurisprudentie
Bewoners hebben de verplichting ingevolge de APV om gladheid op aangrenzend trottoir te
bestrijden. Van bewoners kan niet worden gevergd dat zij bij sneeuwval hun trottoir voortdurend
sneeuwvrij houden. Rb Amsterdam d.d. 20 01 1993, VR 1994, 158.
Artikel 2:14 Winkelwagentjes
</pre>

====================================================================== Einde pagina 112 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 113 ======================================================================

<pre>Deze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te verplichten
achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze winkelwagentjes een
herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van het probleem is via een statiegeldsysteem
op het gebruik van winkelwagentjes. De consument kan een wagentje pas gebruiken met
bijvoorbeeld een munt van 50 eurocent. Dit leidt niet altijd tot het gewenste resultaat. Om die reden
gaan steeds meer gemeenten er toe over om in hun APV bepaling een verbod jegens de burger op te
nemen.
Jurisprudentie
Is een winkelbedrijf vergunningplichtig op basis van de milieuregelgeving, dan kunnen voorschriften
met betrekking tot winkelwagentjes worden verbonden aan de milieuvergunning. KB 12 6 1985, WO
RvS 1985, nr. V 60 en Gst. 6802, 10 (Haarlem).
De algemene voorwaarden die aan de ontheffing inzake gebruik van winkelwagentjes worden
verbonden, bevatten o.a. een verplichting de wagentjes uit te rusten met een muntmechanisme. Dit
beleid is niet op zich zelf zodanig onjuist of onredelijk te achten dat reeds daarom een onevenredig
nadeel voor verzoekster aanwezig moet worden geacht. De bedoelde voorwaarde strekt er
onmiskenbaar toe de van rondslingerende winkelwagentjes ondervonden overlast te beperken. Wnd
Vz.ARRS, 01 12 1981, OB 44127, III.2.2.7, nr. 49; NG 1982, nr. 7, p. 103 e.v., ARRS 17 06 1983, AB
1983, 511 m.nt. JHvdV (APV Weert).
Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerp
Toelichting
Indien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de verkeersveiligheid in het
gedrang komt, kan het college op basis van zijn bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex
artikel 125 Gemeentewet, een last opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen of te
snoeien.
Jurisprudentie
Tuin afgeschermd met lattenscherm en coniferen. Het college vond het belang van privacy zwaarder
wegen dan het belang van de verkeersveiligheid. De Afdeling is van oordeel dat de belemmering van
het uitzicht van beperkte betekenis is omdat het lattenscherm een open constructie kent. De
weigering bestuursdwang uit te oefenen tegen de coniferen blijft echter niet in stand omdat de
Afdeling van oordeel is dat de coniferen bij het uitrijden van de inrit het zicht geheel ontnemen. ARRS
10 12 1993, JG 94.0138.
Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.
Bij de herziening van 2008 is besloten deze bepaling facultatief te maken. De vraag is namelijk of
deze bepaling iets toevoegt aan de hieronder genoemde bepalingen in het wetboek van strafrecht en
de Wegenverkeerswet.
Afbakening
</pre>

====================================================================== Einde pagina 113 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 114 ======================================================================

<pre>Artikel 427, onder 1 en 3 , Wetboek van Strafrecht verplicht de eigenaar tot het treffen van de nodige
voorzorgmaatregelen met betrekking tot kelderingangen en toegangen tot onderaardse ruimten ten
behoeve van de veiligheid van voorbijgangers.
Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
Het verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van eigendommen tegen te
gaan. Het verbod kan niet zover strekken dat het roken in de gebouwen en in de bijbehorende tuinen
die in een bos of natuurgebied liggen, niet meer mogelijk is. De periode waarin het rookverbod geldt
zou van 1 maart tot 1 november kunnen zijn.
Afbakening
In artikel 429, aanhef en onder 3 , van het Wetboek van Strafrecht is bepaald: Met hechtenis van ten
hoogste veertien dagen of geldboete van de tweede categorie wordt gestraft: hij die door gebrek aan
de nodige omzichtigheid of voorzorg gevaar voor bos-, heide-, helm-, gras- of veenbrand doet
ontstaan.
Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp
Schrikdraad
Met betrekking tot schrikdraad kan het volgende opgemerkt worden. Ten aanzien van de veiligheid,
de goede constructie en de keuring van elektrische schrikdraadinstallaties bevatte het
Veiligheidsbesluit elektrische schrikdraden (VBES), KB van 2 november 1948, Staatsblad 1482, een
aantal bepalingen.
Nadat het VBES eerst onder de werking van de Arbeidsomstandighedenwet (artikel 47 ARBO-wet) is
gebracht is het ingetrokken per 1 juli 1997 in verband met de inwerkingtreding van het
Arbeidsomstandighedenbesluit (15 januari 1997, Stb. 60). Het Arbeidsomstandighedenbesluit geeft
geen technische eisen specifiek gericht op schrikdraadinstallaties.
Elektrische schrikdraadinstallaties worden inmiddels ook door particulieren gebruikt ter bescherming
van hun (volks)tuin, volière en dergelijke tegen dieven. Aan de deugdelijkheid daarvan zijn geen eisen
gesteld. Wanneer daaraan behoefte bestaat kunnen in de APV dergelijke eisen opgenomen worden
die zijn ontleend aan het VBES.
De voorschriften die het college aan de vergunning kan verbinden, kunnen afgeleid worden van de
eisen die het VBES stelde, waarbij in ieder geval voorgeschreven zou moeten worden dat daar waar
de schrikdraden van een weg af aangeraakt kunnen worden er voldoende waarschuwingsborden
aangebracht moeten worden.
Artikel 2:19 gaat niet verder dan het stellen van een afstandsvereiste voor het aanbrengen van
schrikdraad en puntdraad.
Artikel 2:20 Vallende voorwerpen (vervallen)
Dit artikel voegde weinig toe aan privaatrechtelijke bevoegdheden om tegen gevaarzettende
situaties op te treden.
Jurisprudentie
Het college kon zich in redelijkheid op het standpunt stellen dat de dekzeilen op het pand van
appellante, gezien de zeer slechte staat waarin ze verkeerden, de wijze waarop ze aan het dak waren
vastgemaakt en het onstuimige weer van die dag, niet deugdelijk beveiligd waren tegen neervallen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 114 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 115 ======================================================================

<pre>op de weg en dat aan het gevaar dat de dekzeilen opleverden zo spoedig mogelijk een einde moest
komen. Spoedeisendheid bestuursdwang. Telefonische waarschuwing om een eind te maken aan de
gevaarzetting. ABRS 09-01-2001, AB 2001, 207.
Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting
Afbakening
De in het derde lid genoemde uitzonderingen hebben betrekking op situaties waarbij het
desbetreffende specifieke belang, waterstaatswerken, verkeerslichtinstallatie, trafohuisjes en
dergelijke, zich verzetten tegen het aanbrengen van allerlei voorzieningen daarop.
In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het eigendomsrecht van
anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in haar toepassing bedoeld voor
zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor het gebruik van de desbetreffende onroerend
zaak al dan niet tijdelijk beperkt wordt.
Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige artikel
geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer de voorwerpen, borden
of voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer of de openbare verlichting het gebruiksrecht
van de eigenaar niet aantasten.
Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
(vervallen)
Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs
Afbakening
Het oorspronkelijke tweede lid van dit artikel (“Eenieder is verplicht op eerste vordering van een
ambtenaar van politie onmiddellijk het ijs te verlaten ter voorkoming van gevaar voor personen of
goederen”) is in 2002 geschrapt. Reden van schrapping is dat deze formulering ten onrechte
aansprakelijkheid van de gemeente kan suggereren bij het door het ijs zakken. Het oude derde lid is
vernummerd tot tweede lid.
Afdeling 7 Toezicht op evenementen
Artikel 2:24 Begripsomschrijving
Eerste lid
In artikel 2:24 is gekozen voor de zgn. negatieve benaderingsmethode ten aanzien van de definiëring
van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen geldend criterium (“namelijk elke voor
publiek toegankelijke verrichting van vermaak”) wordt vervolgens een aantal evenementen
opgesomd dat niet onder de werking van de bepalingen valt.
a.
In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen. Deze voorstellingen worden niet als
evenement aangemerkt.
b.
Daarnaast gelden de bepalingen niet voor waren- en snuffelmarkten. Indien het college op grond van
artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet een (waren-)markt heeft ingesteld,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 115 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 116 ======================================================================

<pre>kan de gemeenteraad hiervoor regels vaststellen in een marktverordening. Snuffelmarkten zijn
specifiek geregeld in artikel 5:22 van de APV. Uitgebreide informatie over markten is te vinden onder
de toelichtingen bij artikel 5:22 en de modelmarktverordening van de VNG. De Wet op de kansspelen
kent een eigen toezichtregime.
c.
Dansen in een DHW-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip omdat dit in het
algemeen niet als een evenement kan worden gezien. Een andere, meer incidenteel plaatsvindende
activiteit dan het gelegenheid geven tot dansen (bijv. het optreden van een band, een houseparty, of
een kooigevecht) kan wel als evenement worden aangemerkt. Zie Lbr 92/78. Zie verder hieronder
onder feest.
d.
Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom. Zie voor een toelichting op
de Wom onder artikel 2:3.
e.
Onder f zijn ten slotte van de evenementenbepaling uitgezonderd 2:9 (Straatartiest) en 2:39
(Speelgelegenheden). Dit gebeurt uiteraard om dubbele regelgeving te voorkomen.
Indien een gemeentebestuur van mening is dat bepaalde, niet in de begripsomschrijving
uitgezonderde, evenementen van de vergunningplicht behoren te worden vrijgesteld, kunnen deze
evenementen ook als uitzondering worden opgenomen.
Tweede lid
Herdenkingsplechtigheid
Omdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk is, maar uiteraard niet
als een verrichting van vermaak kan worden aangemerkt, wordt ze als evenement genoemd.
Braderie
Omdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat terugkeert, kan deze
activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden aangemerkt in de zin van artikel 160
Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-1992, JG 93.0002). Tevens valt deze activiteit niet aan te merken als
een snuffelmarkt in de zin van artikel 5:22, van de Apv. Omdat een braderie een voor publiek
toegankelijke verrichting van vermaak is, is het een evenement:
Optochten
Het houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten, bloemencorso’s enz, die niet
opgevat kunnen worden als een middel tot het uiten van een mening of gedachten of gevoelens, valt
niet onder de bescherming van de Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de rechten
van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) of andere internationale verdragen die de
vrijheid van meningsuiting waarborgen. Evenmin is hierop de Wet openbare manifestaties (Wom)
van toepassing.
Feest, muziek
Wanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een vergunningplichtige activiteit
omdat het valt onder de reikwijdte van de begripsomschrijving van artikel 2:24, eerste lid. Het feest
</pre>

====================================================================== Einde pagina 116 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 117 ======================================================================

<pre>kan als een voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten
feesten daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de evenementenbepaling omdat deze
activiteit niet een voor het publiek toegankelijke verrichting van vermaak is. Bijvoorbeeld bij het
houden van een bedrijfsfeest waar aan de hand van uitnodigingslijsten publiek aanwezig is, is er geen
sprake van een voor het publiek toegankelijke verrichting van vermaak. Maar wanneer een feest een
“besloten” karakter heeft en er publiekelijk kaarten worden verkocht en/of reclame wordt gemaakt,
is er sprake van een evenement. De gemeente kan bij feesten waarvoor geen vergunning nodig is,
optreden wanneer deze bijvoorbeeld worden georganiseerd in ruimten strijdig met het
bestemmingsplan. Zie de uitspraak met betrekking tot het verplicht handhavend optreden bij
schuurfeesten. ABRS 02-04-1999, Gst. 1999, 7103 m.nt. P.J.H.) Ook in het kader van de
Wegenverkeerswet 1994 kan worden opgetreden in geval van parkeer- en verkeersoverlast.
Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de normale
bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een bekende disc-jockey of een optreden van een
bekende band) zijn op grond van artikel 2.2.2 (oud) vergunningplichtig. ABRS 11-01-2006, LJN-nr.
AU9388 (Ghostship/Ghosthouse).
Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaats vindt, is dit een
vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt op doorgaans voor publiek toegankelijk gebied.
Het feit dat het feest besloten is, dus niet voor publiek toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden
van muziekkorpsen, muziekbandjes, etc. die voor iedereen toegankelijk zijn (zowel in een inrichting
als in de buitenlucht) vallen onder de vergunningplicht van artikel 2:25.
Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in het activiteitenbesluit
milieubeheer. De artikelen 4:2 en 4:3 van deApv geven het college de bevoegdheid om ontheffing te
verlenen voor geluidshinder in een inrichting.Voorschriften met betrekking tot geluid buiten een
inrichting kunnen op grond van artikel 4:6 van de model-Apv in de vergunning worden opgenomen.
Wedstrijd op of aan de weg
Voor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist, krachtens het
bepaalde in het eerste lid, van artikel 2:25 en artikel 2:24, tweede lid, onder d.
Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van de
Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) zijn op grond van artikel 10, eerste lid, WVW 1994 verboden.
Het eerste lid van artikel 148 WVW 1994 bepaalt echter dat van dat verbod ontheffing kan worden
verleend. Het verlenen van die ontheffing geschiedt:
a.
voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en Waterstaat;
b.
voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de ontheffing verleend
door het college, indien de wegen waarvoor de ontheffing wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen
een gemeente.
Artikel 1, onder a, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 geeft aan wat onder
voertuigen moet worden verstaan: fietsen, bromfietsen, invalidenvoertuigen, motorvoertuigen,
trams en wagens.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 117 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 118 ======================================================================

<pre>Aan de ontheffing kan het college voorschriften verbinden om binnen redelijke grenzen een veilig
verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW 1994 mogen ook milieumotieven een
rol spelen bij het reguleren van het verkeer. In artikel 2, tweede en derde lid, WVW 1994 worden
onder meer de volgende motieven worden genoemd:
·
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder of schade;
·
het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of van de
functie van objecten of gebieden;
·
het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.
Wanneer een wedstrijd onder auspiciën van een sportbond plaatsvindt, zal deze sportbond in veel
gevallen zelf reglementen hebben opgesteld die de organisator van de wedstrijd moet naleven. Het
niet naleven kan tuchtrechtelijke gevolgen voor de organisator hebben, bijvoorbeeld uit de bond
gezet worden. De veiligheidseisen die de sportbonden stellen, zijn veelal voldoende om een veilig
verloop van de wedstrijd mogelijk te maken. Het college kan deze voorschriften van de sportbonden
ook een publiekrechtelijk karakter geven door ze als voorschriften in de vergunning op te nemen. Als
de organisator deze voorschriften vervolgens niet naleeft en de sportbond zelf ook niet ingrijpt, kan
uiteindelijk via een administratiefrechtelijke sanctie het houden van die wedstrijd alsnog verboden
worden. Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de
Wegenverkeerswet 1994 dan is - naast artikel 10 juncto artikel 148 Wegenverkeerswet 1994 - artikel
2:25 van toepassing. De evenementenbepaling is namelijk van een geheel andere orde dan de
wedstrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van andere
motieven, zoals openbare orde, veiligheid in het algemeen en zedelijkheid en gezondheid, weigeren
medewerking te verlenen aan het evenement, in casu de wedstrijd op de openbare weg. In die zin is
de evenementenbepaling aanvullend op de westrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving.
Vindt echter een wedstrijd met een motorvoertuig of bromfiets plaats op een terrein dat niet
behoort tot een weg als hier bedoeld, dan moet daarvoor een vergunning verkregen zijn van de
burgemeester op grond van artikel 2:25. Op grond van de artikel 2:25 geldt voor andere wedstrijden
op of aan de weg eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld
“vossenjachten”, droppings e.d.
Klein evenement
Voor het organiseren van kleine evenementen zoals de barbecue en/of straatfeest is in het kader van
de vermindering van administratieve lasten voor de burger gekozen voor een meldingsplicht. Een
klein evenement valt onder het begrip evenement, maar onder voorwaarden is er geen vergunning
vereist. Ingevolge het derde lid wordteen klein evenement nader omschreven in door de
burgemeester op te stellen beleidsregels.
Artikel 2:25 Evenement
Algemeen
Evenementen vervullen een belangrijke functie in de gemeenten. Er worden verschillende
evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor bijv. de hele stad, middelgroot of
</pre>

====================================================================== Einde pagina 118 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 119 ======================================================================

<pre>kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt tot de eigen straat. Voor een goed verloop van een evenement
moeten verschillende belangen worden afgewogen en duidelijke afspraken met de organisator
worden gemaakt.
Het oude artikel 2.2.2 ging uit van een algeheel verbod op het organiseren van een evenement
zonder vergunning van de burgemeester. Het vervangen van vergunningvoorschriften door het doen
van een melding geeft organisatoren van een klein evenement meer vrijheid maar tegelijk ook meer
verantwoordelijkheid voor zorgvuldig gebruik van die openbare ruimte.
Volgens de Europese Dienstenrichtlijn is in beginsel een vergunningstelsel geoorloofd. De lidstaten
mogen de toegang tot de uitoefening van een dienstenactiviteit niet afhankelijk stellen van een
vergunning tenzij: 1. de vergunning niet discriminatoir is, 2. het vergunningstelsel gerechtvaardigd is
om een dwingende reden van algemeen belang (noodzaakvereiste), en 3. het nagestreefde doel niet
door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt, met name omdat controle achteraf te
laat zou komen om werkelijk doeltreffend te zijn (proportionaliteitsvereiste).
Bij grote en middelgrote evenementen is vooraf een vergunning noodzakelijk, controle achteraf kan
niet volstaan wegens mogelijk gevaar voor de openbare orde, overlastsituaties, verkeersveiligheid,
volksgezondheid, zedelijkheid e.d. Ook de organisator is bij een vergunningstelsel gebaat, omdat hij
met de gemeente kan onderhandelen om goede afspraken te maken. Zo krijgt hij op het evenement
toegesneden voorwaarden.
In het geval van een klein evenement kan volstaan worden met een melding. Het is dan niet per se
noodzakelijk en proportioneel om een vergunning te eisen.
Eerste lid
Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet geweigerd wordt
aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria.
Tweede lid
Voor kleine evenementen volstaat een meldingsplicht. Het blijft verboden om zonder melding zo’n
evenement te houden, zodat de gemeente, of de politie in strafrechtelijke zin, kan optreden als
zonder deze melding het kleine evenement wordt georganiseerd of gehouden.
Tweede lid, onder a en b
Het aantal personen dat aanwezig is, moet lokaal worden vastgesteld. Dit kan gebeuren in
samenspraak met politie en/of hulpdiensten zoals de brandweer en de ambulancedienst. Eveneens
wordt de tijd gedurende welke het evenement plaats vindt lokaal vastgesteld.
Voor het houden van een straatfeest of barbecue e.d. is impliciet lawaai toegestaan. De
gemeenteraad dient wel de afweging te maken tussen de sociale cohesie van de buurt en de overlast
die het geluid kan hebben voor de overige buurtbewoners. Er is voor gekozen dat het na 22.00 uur
(op vrijdag en zaterdag na 24.00 uur) stil moet zijn.
Muziek omvat zowel onversterkte als versterkte muziek omdat beide vormen van geluid
onaanvaardbare hinder kunnen veroorzaken voor buurtbewoners.
Tweede lid, onder c
Het spreekt voor zich dat het doorgaande verkeer vanwege een klein evenement niet belemmerd
mag worden. Enige hinder is toelaatbaar. Het bijvoorbeeld in goed overleg tussen rechthebbenden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 119 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 120 ======================================================================

<pre>onderling afzetten van een bijvoorbeeld een parkeerterrein om een klein evenement te kunnen
houden is mogelijk. Daarentegen mag een wijkontsluitingweg vanwege een gemeld evenement dus
niet zodanig geblokkeerd zijn dat het verkeer van en naar die wijk belemmerd wordt. Dergelijke
verkeersperikelen kunnen alleen afgewikkeld worden via een evenementenvergunning en dus niet
via een melding.
Locaties waar kleine evenementen kunnen worden gehouden, zijn: parken, plantsoenen, pleintjes,
grasveldjes, sportveldjes, e.d.
Tweede lid, onder d
Hier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een springkussen voor
kinderen e.d. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te plaatsen voorwerpen. Uiteraard mag ook
hier het verkeer, waaronder voetgangers geen ernstige hinder van ondervinden.
Tweede lid, onder e
Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels te informeren zodat
hij niet met termijnen in problemen komt. De organisator kan een natuurlijk persoon of
rechtspersoon zijn.
Tweede lid, onder f
De organisator stelt de burgemeester tijdig voorafgaand aan het evenement in kennis van het
evenement. De gemeente heeft er belang bij om tijdig op de hoogte te zijn van een initiatief dat zich
afspeelt in de buitenlucht. De burgemeester moet hierbij zelf overwegen welke termijn redelijk is en
legt dat vast in beleidsregels. Dit kan immers per type evenement anders zijn. De Drank- en
Horecawet bepaalt dat er geen vergunning of ontheffing nodig is als: a. er een besloten feest wordt
gehouden, waar b. geen entree wordt gevraagd en waar c. gratis alcohol wordt geschonken. Er moet
dan wel voldaan worden alle drie vereisten. Wanneer er sprake is van het vragen en betalen van een
vaste bijdrage impliceert dit dat er sprake is van het anders dan om niet verstrekken van alcoholische
drank (artikel 1 jo. 3 Drank en Horecawet, Uitspraak Hoge Raad van 10 februari 1987, N.J. 1987, nr.
836). In laatstgenoemde geval kan de burgemeester op grond van artikel 35 van de Drank- en
Horecawet voor het eendaagse evenement een ontheffing verlenen.
Bij toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn is het een vereiste om de meldingplichtige een
ontvangstbevestiging te sturen. Daarin wordt vermeld dat het evenement mag plaats vinden, indien
de burgemeester niet anders bepaalt.
Derde lid
Er kan aanleiding zijn om het organiseren van een klein evenement te verbieden of alsnog onder het
regime van de vergunning te brengen. Dit is alleen mogelijk, als de openbare orde, de openbare
veiligheid, de volksgezondheid of het milieu in gevaar komt. De criteria van de Dienstenrichtlijn zijn
namelijk van toepassing op een melding, omdat de Dienstenrichtlijn een melding beschouwt als een
vergunning.
Rol van de burgemeester en de raad
De bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen stoelt op artikel
174 Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is aangegeven dat de burgemeester belast is met
de uitvoering van verordeningen voorzover deze betrekking hebben op het toezicht op de openbare
samenkomsten en vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 120 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 121 ======================================================================

<pre>daarbij behorende erven. Het begrip “toezicht” is ruimer dan alleen de handhaving van de openbare
orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de burger in
incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien de burgemeester de uitvoering van zijn
toezichthoudende taak wil overlaten aan ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden worden
gemandateerd overeenkomstig afdeling 10.1.1 Awb.
Het is ook de bevoegdheid van de burgemeester het beleid ten aanzien van voorschriften met
betrekking tot de evenementenvergunning vast te stellen. Wanneer de burgemeester voornemens is
een evenement te verbieden, is het zaak dat dit van een goede motivering is voorzien.
De raad is sinds de dualisering niet langer bevoegd om beleidsregels vast te stellen. Dit neemt niet
weg dat de raad de burgemeester kan aanspreken op zijn beleid bij de uitoefening van zijn
bestuursbevoegdheden (artikelen 169 en 180 Gemeentewet). Bovendien kan de raad op grond van
haar kaderstellende bevoegdheid (artikel 147 Gemeentewet) aangeven dat het wenselijk is dat de
gemeente actief is met het aantrekken van evenementen in de gemeente, bijvoorbeeld het
binnenhalen van minimaal één groot landelijk evenement per jaar.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel
9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een
beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatige verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Aansprakelijkheid
Vergunninghouder/organisator
Voorop staat dat de vergunninghouder of de organisator zelf, of degene die bijvoorbeeld tijdens een
evenement een gevaar in het leven roept dat zich vervolgens verwezenlijkt, primair aansprakelijk kan
worden gesteld voor daardoor veroorzaakte schade. Het arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10
maart 1972, NJ 1972, 278) is van overeenkomstige toepassing op de houder van de
evenementenvergunning. De Hoge Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een
Hinderwetvergunning (nu: Wet milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat eigenaren van
naburige erven schade en hinder, welke zij in het algemeen niet behoeven te dulden, wel zouden
moeten verdragen van een vergunninghouder.
Een dergelijke vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan ook niet voor
zijn aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de desbetreffende eigenaar tegen
verlening van de vergunning tevoren bezwaren zijn ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen.
Toezicht houden
Mr. V.H. Affourtit gaat in het tijdschrift “Risicobewust” onder andere in op de aansprakelijkheid voor
toezichtsfalen (Aansprakelijkheid van gemeenten bij evenementen, Tijdschrift Risicobewust, nr. 4,
november 2003). Kort samengevat komt zijn artikel op het volgende neer; Voor het houden van
toezicht op evenementen bestaan op zichzelf geen heldere regels bij overtreding waarvan de
aansprakelijkheid eenvoudig kan worden vastgesteld. De grondslag voor aansprakelijkheid moet dan
ook worden gezocht in artikel 6:162 BW en de door het zogenaamde Kelderluikarrest (HR 5
november 1965, NJ 1966, 136) ingevulde ongeschreven zorgvuldigheidsnorm. Op basis daarvan is
</pre>

====================================================================== Einde pagina 121 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 122 ======================================================================

<pre>een afweging nodig van de mate van waarschijnlijkheid waarmee niet-inachtneming van de vereiste
oplettendheid en voorzichtigheid kan worden verwacht, de hoegrootheid van de kans dat daaruit
ongevallen ontstaan, de ernst die de gevolgen daarvan kunnen hebben, en de mate van
bezwaarlijkheid van te nemen veiligheidsmaatregelen. Door dit laatste criterium komt de
toezichthouder een zekere “beleidsvrijheid” toe. Dit betekent dat niet van hem gevergd kan worden
dat hij op alles waarop hij toezicht uitoefent ook daadwerkelijk steeds toeziet, omdat zijn middelen
beperkt zijn. Het gaat er om dat de door de toezichthouder gemaakte keuzes redelijk zijn.
Affourtit trekt de volgende conclusies:
·
Als een op deugdelijke wijze totstandgekomen vergunning eenmaal is verleend, bestaat geen
verplichting tot het houden van algemeen toezicht (HR 22 juni 2001, Gst. 2001, 7146, 2, Boeddha).
Het nalaten om een dergelijk toezicht te houden, zal dan ook niet snel tot aansprakelijkheid leiden.
Indien echter een geringe overtreding van een vergunningvoorschrift zeer ernstige schade zou
kunnen veroorzaken, ligt een algemene controleplicht voor de hand.
·
Als er concrete aanwijzingen bestaan van een op handen zijnde wetschending, zoals het handelen
zonder vergunning of het handelen in afwijking van de vergunningvoorschriften, heeft het
bestuursorgaan een verplichting tot ingrijpen. Indien er sterke aanwijzingen zijn die bij het
bestuursorgaan het vermoeden van niet naleving (moeten) doen rijzen, is actief toezicht en
eventueel ingrijpen met gebruikmaking van bestaande bevoegdheden vereist. Niets doen is dan
spoedig een onrechtmatig nalaten.
Als een overheidslichaam concreet wordt gewaarschuwd voor (dreigende) schade, is het in ieder
geval gehouden hiernaar een onderzoek in te stellen (HR 8 januari 1999, NJ 1999, 319, Waterschap
West-Friesland/Kaagman).
Indien de gemeente aansprakelijk wordt gehouden in verband met het niet voldoende houden van
toezicht, zal vaak tevens de vergunninghouder of de derde-schadeveroorzaker kunnen worden
aangesproken. De in rechte aangesproken gemeente kan een van beide of allebei in vrijwaring
oproepen of de schade in een aparte procedure (afhankelijk van de omstandigheden geheel of
gedeeltelijk) op hem/hen verhalen.
Belastingheffing
Voor het behandelen van een aanvraag voor een vergunning voor het houden van een evenement
kunnen leges worden geheven. In de gemeentelijke legesverordening kan hiervoor een tariefbepaling
worden opgenomen. De gemeentelijke legesverordening is gebaseerd op artikel 229, eerste lid,
aanhef en onder b, van de Gemeentewet. De tarieven in die verordening worden zodanig vastgesteld
dat de geraamde baten niet uitgaan boven de geraamde lasten. De Dienstenrichtlijn bepaalt in artikel
13, tweede lid, dat de kosten redelijk en evenredig met de kosten van de vergunningsprocedures in
kwestie moeten zijn; ze mogen de kosten van de procedures niet overschrijden. Binnen deze grens
van kostendekkendheid op verordeningenniveau is het mogelijk tarieven te differentiëren als zich dat
beter verstaat met het gemeentelijke (evenementen)beleid. Zo zal de behandeling van een
vergunning voor een groot evenement meer werk en dus kosten met zich brengen dan een
kleinschalig evenement zoals een straatfeest. Naast dit kostenaspect zal ook het profijt dat een
organisator van een groot evenement heeft van de evenementenvergunning groter zijn dan het
profijt van de organisator van een straatfeest. Veelal zal een groot evenement ook door een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 122 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 123 ======================================================================

<pre>professionele organisatie worden georganiseerd, terwijl bijvoorbeeld een straatfeest door
vrijwilligers wordt georganiseerd.
Een en ander kan voor de gemeente aanleiding zijn tot beleidsuitgangspunt te nemen dat de leges
voor een vergunning voor een groot evenement hoger moet zijn dan die voor een kleinschalig
evenement. Of dat voor het kleinschalig evenement helemaal geen leges worden geheven.
Opmerking verdient dat de tarieven niet naar het inkomen, de winst of het vermogen mogen worden
gedifferentieerd.
Artikel 229, eerste lid, aanhef en onder c, van de Gemeentewet maakt het mogelijk dat een
vermakelijkheidsretributie geheven wordt voor evenementen. Vereiste daarvoor is dat gebruik moet
worden gemaakt van door of met medewerking van de gemeente tot stand gebrachte of in stand
gehouden voorzieningen. Hieronder valt ook een bijzondere voorziening in de vorm van toezicht. De
gemeente moet derhalve (extra) kosten maken in verband met het evenement. De gemeente hoeft
de hoogte van de kosten niet aan te tonen. Het is dus niet zonder meer mogelijk om de
vermakelijkheidsretributie in het leven te roepen op grond van het feit dat een organisator een
gemeentelijke weg gebruikt voor een evenement. Het gebruik van de weg moet zodanig zijn dat de
gemeente hierdoor extra onderhoudskosten heeft.
Opmerking verdient dat de vermakelijkheidsretributie in een belastingverordening moet worden
geregeld. De reikwijdte van een dergelijke verordening zal zich veelal ook uitstrekken tot andere
“vermakelijkheden” in de gemeente.
De vermakelijkheidsretributie wordt geheven van degene die het evenement organiseert. Vaak
wordt de vermakelijkheidsretributie geheven als een toegangsprijs voor een evenement moet
worden betaald. Op die manier kan de vermakelijkheidsretributie door de organisator in de
toegangsprijs worden opgenomen, zodat deze vrij eenvoudig aan de bezoekers doorberekend kan
worden.
Eerste lid Voorschriften
De burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een evenement. Voor
de toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal voorwaarden:
a.
De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke regeling.
b.
De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het voorkomen van aantasting van
de openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.
c.
De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van behoorlijk bestuur.
Het is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak aanvaardbaar dat de burgemeester aan een
evenementenvergunning alsnog nadere voorschriften stelt en zich niet hoeft te beperken tot de
voorschriften die voortvloeien uit de aanvraag, of de voorschriften waarmee de aanvrager instemt.
ABRS 28-04-2004, inzake Rockbitch, LJN-nr AO8495. Niet nakoming van voorschriften die aan de
vergunning verbonden zijn kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning dan wel voor
</pre>

====================================================================== Einde pagina 123 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 124 ======================================================================

<pre>toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is de intrekkingsbevoegdheid
vastgelegd.
Doorlopende vergunning
Een doorlopende vergunning is voor de evenementenvergunning niet aangewezen. Immers het
evenement loopt per definitie af. Hier verzet de aard van de vergunning zich tegen een vergunning
met onbeperkte duur.
Privaatrechtelijke voorschriften
Het opnemen van privaatrechtelijke voorschriften in een vergunning is niet mogelijk omdat een
vergunning eenzijdig van karakter is. Dergelijke voorschiften zouden niet kunnen worden afdwongen.
Bovendien kan een vergunning niet worden geweigerd indien de aanvrager niet voldoet aan de
privaatrechtelijke vereisten.
Entreeheffing
Hennekes gaat in zijn opstel (Gst. 1998, 7076, p. 281-288) in op de vraag of het heffen van entreegeld
voor het bezoeken van een evenement al dan niet geoorloofd is. Hij concludeert dat voor entree de
organisator met de bezoeker overeenkomt om tegen betaling van een bepaald bedrag het door de
organisator geboden evenement te mogen bezoeken. Het is dus de organisator die bepaalt of er
entree geheven wordt en zo ja, hoe hoog dat entreegeld zal zijn.
Evenementen en bestemmingsplan
Een vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden omdat het in strijd is met een
bestemmingsplan. Een aanvraag voor een evenementenvergunning moet worden beoordeeld aan de
hand van de belangen die zijn opgenomen in de weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen
geen zelfstandige weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-03-2003, LJN-nr. AF8028. Dus is strijd met het
bestemmingsplan geen weigeringsgrond in de zin van de APV. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft
echter met betrekking tot het houden van terugkerende, meerdaagse evenementen geoordeeld dat
bij evenementen die naar omvang, duur en uitstraling een planologische relevantie hebben die in
strijd is met het bestemmingsplan, handhavend moet worden opgetreden.
Een uitzondering vormen evenementen die eenmalig plaatsvinden of in elk geval niet regelmatig
worden herhaald. Artikel 17 WRO, bedoeld als planologische vrijstelling voor tijdelijke activiteiten,
kan hierop worden toegepast. Evenementen die geen of slechts geringe planologische relevantie
hebben, kunnen eveneens gewoon plaatsvinden. Daarvoor is geen planologische vrijstelling vereist.
Voor deze evenementen is wel een evenementenvergunning vereist op grond van de APV en
eventuele andere toestemmingen of ontheffingen voor muziek/geluidhinder, brandveiligheid enz.
Het is daarom van belang dat gemeenten naast de vergunningverlening erop toezien dat de
bestemmingsplannen voorzien in de te houden evenementen. ABRS 13-04-2005, LJN-nr. AT3708
(Schuttersfeest Diepenheim, Hof van Twente), Gst. 2005, 7229, m.nt. Teunissen; Rb Leeuwarden 27-
07-2005, LJN-nr. AU0442 (Veenhoopfestival Smallingerland).
Evenementen op de openbare weg
Hennekens heeft in Gst, 1998, 7076, p. 281-288 een opstel geschreven met als titel Evenementen op
de openbare weg. Hij gaat uitgebreid in op de verhouding tussen het normale gebruik van een
openbare weg en het gebruik daarvan voor het houden van een evenement. Eerst worden enkele
opmerkingen gemaakt over de evenementenvergunning als grondslag voor het besluit om een
(gemeentelijke) openbare weg af te sluiten voor het houden van een evenement. Hierna wordt de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 124 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 125 ======================================================================

<pre>vraag beantwoord wie bevoegd is om tot een dergelijke wegafsluiting te besluiten en wat de
gevolgen daarvan zijn. Daarbij wordt o.a. aandacht besteed aan de openbaarheid van de weg en de
regeling van wegafsluitingen in en krachtens de Wegenverkeerswet 1994.
Evenementen op het water
Indien bij een evenement onderdelen van de activiteiten op het water plaatsvinden of indien de
uitstraling van de activiteiten op het water voor de openbare weg groot zijn moet de
vergunningverlener bij de waterbeheerder advies inwinnen over de voorwaarden waaronder een
evenement nautisch gezien verantwoord doorgang kan vinden. Er dient bijvoorbeeld nagegaan te
worden of afsluiting van waterwegen nodig zijn of dat er borden geplaatst moeten worden. Het is
ook verstandig om bij het waterschap na te gaan of er in de Waterschapswet bepalingen zijn
opgenomen inzake het houden van evenementen op het water. De vergunningverlener vraagt
daarnaast advies aan de waterpolitie over de openbare orde en veiligheid.
Voor partyboten moet de organisator in ieder geval een evenementenvergunning aanvragen bij de
gemeente waar het schip aanlegt om de passagiers aan boord te laten gaan en tevens een
vergunning bij de gemeente waar het schip eindigt om de passagiers van boord te laten. Voorts ook
overal waar het schip tussentijds aanlegt.
Handhaving op het water
Voor de handhaving wordt onderscheid gemaakt tussen orde op het water en de openbare orde. In
beide gevallen kan de politie handhavend optreden, bijvoorbeeld bij geluidsoverlast of openbaar
dronkenschap.
De regels over de orde op het water en de openbare orde worden vastgelegd in de APV, het
Binnenvaartpolitiereglement, een provinciale waterverordening, en de Scheepsvaartverkeerswet.
Evenementen met dieren
In opdracht van de dierenbescherming heeft SGBO, het onderzoeks- en adviesbureau van de VNG,
een rapport opgesteld waarin een overzicht wordt gegeven van de wet- en regelgeving op het gebied
van dierenwelzijn en de daaruit voortvloeiende verplichtingen en bevoegdheden voor provincies en
gemeenten (SGBO, “Dierwelzijn in provincie en gemeente, het juridisch kader”, 2003). Het volgende
is aan dit rapport ontleend.
De discussie over de aanvaarbaarheid van evenementen met dieren splitst zich toe op twee soorten
evenementen:
·
circussen waar dieren optreden;
·
folkloristische evenementen en wedstrijden met dieren, zoals zwijntje tikken of gansslaan.
Gemeenten zijn bij de besluitvorming over het toelaten van evenementen met dieren gebonden aan
een juridisch kader dat wordt gevormd door de evenementenregeling in de APV en de voorschriften
in de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren (GWWD). Hoewel dierwelzijn in de APV geen aparte
weigeringsgrond is, kan uit diverse rechterlijke uitspraken worden afgeleid dat gemeenten de
mogelijkheid hebben om evenementen met dieren (mede) te beoordelen op dierwelzijnsaspecten.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 125 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 126 ======================================================================

<pre>Gemeenten kunnen in de volgende twee situaties een vergunning voor het organiseren van
evenementen met dieren weigeren:
1.
als er sprake is van dierenmishandeling (in dat geval kan er een beroep worden gedaan op het
openbare-ordemotief);
2.
als de dieren op een weinig respectvolle wijze worden behandeld (in die situatie vormt het
zedelijkheidsmotief de weigeringsgrond).
MKZ (Mond en Klauwzeer), vogelpest, gekke koeienziekte
Op grond van de Gezondheids- en Welzijnswet heeft de minister van LNV bevoegdheden om op
grond van veterinaire overwegingen (beperking verspreiding dierziektes) aanvullende eisen te stellen
aan evenementen of deze te verbieden. Veelal zijn gemeenten, wanneer besmettelijke dierziekte
zich manifesteren, uiteindelijk verantwoordelijk voor het al dan niet laten doorgaan van een
evenement. In artikel 2:25 zijn de gronden opgenomen op grond waarvan de burgemeester een
vergunning voor een evenement kan weigeren en een verleende vergunning kan intrekken. Bij
openbare orde en het voorkomen of beperken van overlast kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
beperkte mogelijkheid tot inzet van politie ter handhaving van de openbare orde. Hierbij kan
ondermeer in overweging worden genomen: a. de aantallen en aard van de te verwachten
bezoekers, b. de kans op ordeverstoring als een evenement veel door inwoners uit de direct
getroffen gebieden zouden worden bezocht, c. de plaats van het evenement (al dan niet in relatie tot
de besmettingshaarden). Over dit onderwerp is in april 2001 door de VNG een Nieuwsbrief, nummer
1293, naar gemeenten toegestuurd.
Evenementen en Vuurwerk
Bij evenementen wordt regelmatig (professioneel) vuurwerk afgestoken. Het bedrijf dat de
ontbranding verzorgt moet bij de provincie een vergunning aanvragen. Op grond van het
Vuurwerkbesluit stelt de provincie onder meer regels over de opslag van het vuurwerk en de afstand
bij het afsteken tot het publiek. De politie stemt met de ontbrander de vervoersroute af. De
provincie neemt contact op met de gemeente voor de door de gemeente af te geven verklaring van
geen bezwaar. De gemeente kan hier aanvullende regels stellen in het kader van de openbare orde
en veiligheid.
Meldingen
Voor het afsteken van maximaal 10 kg theatervuurwerk of 100 kg. Van consumentenvuurwerk moet
het ontbrandingsbedrijf ten minste tien werkdagen vóór het evenement plaatsvindt melding doen bij
Gedeputeerde Staten van de Provincie. Dit geldt zowel voor het afsteken in de open lucht als in een
gebouw.
Vergunning (ontbrandingstoestemming)
Als het ontbrandingsbedrijf tijdens het evenement grotere hoeveelheden theater en/of
consumentenvuurwerk of ander professioneel vuurwerk wil ontsteken, dan dient het bedrijf hiervoor
14 weken van tevoren een vergunning aan te vragen bij de Provincie.
Lasershows
</pre>

====================================================================== Einde pagina 126 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 127 ======================================================================

<pre>Steeds vaker worden grote buitenluchtevenementen omlijst door spectaculaire lasershows al dan
niet begeleid door muziek. Krachtige lasers produceren teksten of figuren in de lucht of op wolken.
Deze lasershows zijn spectaculair om te zien maar kunnen ook tot op grote afstand invloed hebben
op vliegtuigoperaties. Dit laatste is niet zonder risico’s. Voor het geven van een vergunning voor een
lasershow moet daarom goedkeuring van de Inspectie Verkeer en Waterstaat, divisie Luchtvaart
worden verkregen.
Inspectie Verkeer en Waterstaat
Gemeenten die toestemming geven voor lasershows dienen vooraf aan het afgeven van de
vergunning contact op te nemen met de Inspectie Verkeer en Waterstaat, divisie Luchtvaart (de
Inspectie). Zij beoordeelt of een lasershow kan worden toegestaan en onder welke voorwaarden.
Bij de beoordeling kijkt de Inspectie naar de voorgestelde locatie van een show, het type gebruikte
laser en een aantal andere gegevens. Dit zijn de parameters die dienen als invoergegevens voor een
computerprogramma waarmee wordt bepaald of de ligging van de showlocatie ten opzichte van een
luchthaven zodanig is dat de veiligheid gewaarborgd kan worden. Rondom ieder luchthaven
bevinden zich een drietal concentrisch gelegen gebieden waarbij op grotere afstand van een
luchthaven de energiebundels van een lasershow steeds krachtiger mogen zijn.
Soms kan het nodig zijn om voorwaarden te stellen in andere gevallen hoeven geen beperkingen
opgelegd te worden. Indien nodig worden luchtvarenden en andere organisaties zoals de
luchtverkeersleiding speciaal door de Inspectie geïnformeerd.
Gemeenten die het verzoek krijgen een vergunning af te geven voor een laserevenement kunnen
contact op nemen met de divisie Luchtvaart. De unit Infrastructuur en de unit Handhaving van de
divisie zijn verantwoordelijk voor de vergunningverlening en het toezicht met betrekking tot
luchthavens en het luchtruim en zijn het aanspreekpunt. Informatie vindt u op het VNG-net
(www.vng.nl/juridische zaken/APV/publicaties). Meer informatie 023 - 566 31 88 (Divisie luchtvaart
unit infrastructuur).
Kermissen
De beoordeling van de veiligheid van installaties, die vallen onder het Besluit veiligheid attractie- en
speeltoestellen, behoort op grond van dat besluit tot de verantwoordelijkheid van de regionale
Inspectie Gezondheidsbescherming van het Staatstoezicht op de Volksgezondheid van het ministerie
van VWS. De toetsing van de “veiligheid van personen of goederen” door de burgemeester zal zich
daarom meer richten op de veiligheid van personen of goederen op en rond het
evenemententerrein, de plaats van de attracties ten opzichte van elkaar, etc. Voor vragen over
kermissen kunnen gemeenten terecht bij de Vereniging van gemeentelijke Kermisbeheerders (VGKS).
Overige regelgeving
Voor het houden van evenementen zijn ook andere regels dan die van de APV van toepassing. Die
regels stellen vanuit andere motieven eisen aan het houden van evenementen. De aanvrager van een
evenementenvergunning moet zo nodig ook aan andere wettelijke vereisten voldoen, zoals:
·
Vreemdelingenwet 2000
·
Winkeltijdenwet
</pre>

====================================================================== Einde pagina 127 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 128 ======================================================================

<pre>·
Warenwet
·
Wet milieubeheer
·
Drank- en Horecawet
·
Woningwet
Evenementenbeleid
Aan de hand van de motieven, neergelegd in de weigeringsgronden kan de burgemeester
beleidsregels vaststellen.
Het doel van een evenementenbeleid is enerzijds het vastleggen van wat er met betrekking tot
evenementen in een gemeente wordt nagestreefd, in relatie tot de APV en onder welke
voorwaarden dit is toegestaan. Anderzijds behelst het beleid de afstemming van processen binnen
de vergunningverlening zodat deze zo efficiënt en goedkoop mogelijk kan plaatsvinden. Zo heeft de
gemeente Leiden een evenementenbeleid “Samen uit, samen thuis”, spelregels vastgesteld.
Beleid Midden-Delfland
Evenementenbeleid is voor de gemeente Midden-Delfland vastgesteld op 12 februari 2008.
Inmiddels wordt het onderdeel "klein evenement" van dat beleid aangepast (versoepeling in het
kader van deregulering). De burgemeester kan activiteiten aanduiden, die begrepen worden onder
het begrip klein evenement (artikel 2:24, laatste lid). Voor een klein evenement is geen vergunning
meer vereist maar een melding. Het aantal activiteiten dat onder het begrip klein evenement is
gebracht is uitgebreid. De meldingstijd is verkort. Omdat een evenement veel impact kan hebben op
de openbare orde en veiligheid etc. is het systeem wel zodanig ingericht dat de burgemeester,
geheel te zijner beoordeling, naar aanleiding van een melding een klein evenement kan verbieden als
de verstrekking van de benodigde informatie onvoldoende of onvolledig is of indien er gevaar is voor
de openbare orde, openbare veiligheid, de volksgezondheid of het milieu. Als het laatste het geval is,
maar door het treffen van voorgeschreven maatregelen het gevaar kan worden gereduceerd tot een
aanvaardbaar niveau (geheel ter beoordeling van de burgemeester) kan de burgemeester als hij dat
wenst een melding alsnog onder het vergunningsregime brengen (artikel 2:25, lid 3, onder a). De
melder van een klein evenement dient zich dus te realiseren dat hij op enig moment ook aanvrager
van een evenementenvergunning kan zijn. Het door de burgemeester in deze te nemen beslissingen
zal mede afhankelijk zijn van de hoeveelheid tijd die zich bevindt tussen de melding en datum van
het evenement. Hoe eerder er wordt gemeld hoe eerder er zo nodig kan worden bijgestuurd. Ook de
beschikbaarheid van hulpverleningsdiensten kan hierbij een rol spelen.
Draaiboek evenementen
Een andere mogelijkheid om een evenementen te beheersen is het instellen van een
evenementendraaiboek.
Het doel van een draaiboek is om duidelijkheid te bieden aan gemeentelijke diensten, bewoners,
publiek en externe partijen. Het moet voor alle betrokken partijen duidelijk zijn onder welke
</pre>

====================================================================== Einde pagina 128 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 129 ======================================================================

<pre>voorwaarden een evenement kan plaatsvinden. Het draagt bij aan een soepel verloop van de
vergunningaanvraag, een efficiënte samenwerking tussen alle betrokken partijen en daarmee een
veilig en ongestoord verloop van het evenement. Gemeenten kunnen bijvoorbeeld zelf in
samenwerking met eigen diensten, politie en betrokken partijen een draaiboek evenementen
ontwikkelen, zoals de gemeente Amsterdam dit inmiddels in gebruik heeft.
Een evenementendraaiboek kan verduidelijking verschaffen over het soort evenement, maar ook
over bij wie een tapvergunning moet worden aangevraagd, of de podia veilig zijn opgebouwd en wie
de controle uitvoert. Ook het aantal aanwezige EHBO-ers, geluidseisen, de beveiliging,
informatievoorziening aan omwonenden en een veiligheidsplan kunnen onderdeel van een
draaiboek zijn.
Toezicht en handhaven van de openbare orde
Bij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees daarvan is de burgemeester op grond van
artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet bevoegd bevelen te geven die hij noodzakelijk acht voor
de handhaving van de openbare orde. Om de veiligheid te garanderen van bezoekers neemt de
burgemeester voorschriften op in de evenementenvergunning waaraan de organisator zich moet
houden.
De politie is in beginsel terughoudend in haar optreden bij evenementen. De driehoek, bestaande uit
de burgemeester, de hoofdofficier van Justitie en de korpschef van politie, bepaalt welke beleids- en
tolerantiegrenzen tijdens een (risico) evenement wordt gehanteerd. Deze grenzen geven aan of en
hoe de politie namens het bevoegde gezag in algemene en specifieke situaties zal optreden, zoals in
het geval van drugsbezit, zwarte kaartverkoop en dreigende openbare ordeverstoringen.
Beveiliging
De vergunninghouder is primair verantwoordelijk voor de orde en de veiligheid van de bezoekers op
het evenemententerrein. Hij moet daarom zorgen dat er voldoende toezicht is. Afhankelijk van de
aard van het evenement kunnen vrijwilligers dit toezicht uitoefenen, of huurt de organisator een
(door het ministerie van justitie erkend) professioneel beveiligingsbedrijf in. De burgemeester kan
bepalen dat het beveiligingsbedrijf in samenspraak met de politie een beveiligingsplan opstelt. Bij
grote evenementen wordt- naast het bevoegde beveiligingspersoneel van de
evenementenorganisatie- doorgaans ook (extra) politie ingezet om de orde op en rond het
evenemententerrein te bewaken en hulp te verlenen aan het festivalpubliek.
Over het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met betrekking tot
professionele beveiligingsbeambten, oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak dat de burgemeester
van Tubbergen voldoende had gemotiveerd waarom hij professionele begeleiding van het
Pinksterfeest nodig achtte. ABRS 07-04-2004, LJN-nr. AO7140.
Derde lid, het verbod van het eerste lid geldt voorts niet voor een wedstrijd op of aan de weg, voor
zover in het daarvoor geregelde onderwerp wordt voorzien door artikel 10 juncto artikel 148
Wegenverkeerswet 1994. Zie hiervoor het commentaar van artikel 2:24, tweede lid, onder d.
Jurisprudentie
Het in het vooruitzicht stellen van een beloning in de vorm van prijzen e.d. maakt de activiteit tot een
wedstrijd. Rb Maastricht 15-02-1977, VR 1977, 91. Een limitatieve omschrijving van het begrip
“evenement” kan in de praktijk tot problemen aanleiding geven. ARRS 12-08-1985, Gst. 1986, 6805,
4.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 129 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 130 ======================================================================

<pre>Het door geblinddoekte personen proberen om in aanwezigheid van publiek met een sabel de hals
van een van tevoren gedode gans af te slaan (zgn. gansslaan) is een vertoning in de zin van artikel 39,
lid 1 APV Eijsden. Dit artikel is opgenomen in hoofdstuk III betreffende de openbare orde. Bij de
afweging van belangen met betrekking tot de vergunningverlening moet derhalve in ieder geval het
belang van de openbare orde worden betrokken. In casu gegronde reden voor vrees voor verstoring
van de openbare orde, in aanmerking genomen de emoties rond het evenement en de escalatie
daarvan. ABRS 26-08-1987, AB 1988, 263.
Het weigeren van een vergunning ten behoeve van het houden van evangelisatie activiteiten op het
Museumplein in Ede is toegestaan wegens verstoring van de openbare orde en veiligheid. Vz.ARRS
06-08-1991, AB 1992, 53 m.nt. PJB, AA 1992, 10 m.nt. P.W.C. Akkermans, JG 92.0003 m.nt. L.J.J.
Rogier.
Braderie is geen jaarmarkt of gewone markt. Vz. ARRS 27-05-1992, JG 93.0002.
Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur. Schending van de
zondagsrust? Pres. Rb Utrecht 06-06-1995, JG 95.0316 m.nt. A.B. Engberts, KG 1995, 292.
Vergunning voor houden van festivals. Ruime uitleg begrip “openbare orde”. Pres. Rb Groningen 11-
08-1995, Gst. 1996, 7030, 3 m.nt HH.
Het toekennen van de bevoegdheid tot het verlenen van een evenementenvergunning aan de
burgemeester is niet in strijd met artikel 162 van de Gemeentewet. De Afdeling oordeelt dat een
dergelijke bevoegdheidstoekenning in lijn is met het bepaalde in artikel 174 Gemeentewet. Een
stelsel waarbij voor een evenement een naar tijd en plaats bepaalde algemene
evenementenvergunning wordt afgegeven aan een organisator, die binnen de in de vergunning
aangegeven grenzen en voor de in de vergunning al opgenomen activiteiten op privaatrechtelijke
grondslag zonder bemoeienis van de burgemeester overeenkomsten sluit, waarmee verder invulling
wordt gegeven aan het evenement, is toegestaan. “Koninginnenacht Den Haag” ABRS 11-03-1999,
H01.98.1109, JG 99.0129 m.nt. M. Geertsema.
Gebruik perceel voor evenementen, o.a. schuurfeesten in strijd met de bestemming. Dat
evenementen elk slechts een of een enkele maal per jaar worden georganiseerd, doet daar niet aan
af. Slechts in bijzondere omstandigheden afzien van handhavend optreden (op verzoek van
belanghebbende). ABRS 02-04-1999, Gst. 1999, 7103, 4 m.nt. P.J.H.
Ingevolge artikel 174 van de Gemeentewet is de burgemeester - en niet het college - bevoegd om
geluidsvoorschriften op te nemen in de evenementenvergunning. ABRS 13-12-1999, JG 00.0055 m.nt.
M. Geertsema, Gst. 2000, 7116, 3 m.nt. HH.
Kooigevecht is niet een sportwedstrijd maar een evenement. Weigering vergunning op grond van
veiligheid van personen en de goede zeden. Pres. Rb ‘s Hertogenbosch 14-02-1997, KG 1997, 106. In
hoger beroep: Het is primair aan de burgemeester om invulling te geven aan het begrip zedelijkheid
als bedoeld in de APV. Weigering op grond van zedelijkheid is toegestaan. Geen sprake van gevaar
voor veiligheid van personen. ABRS 25-08-2000, AB 2001, 337, JG 00.0205 m.nt. G.H.M. van der
Horst, Gst. 2000, 7131, 3 m.nt. HH, JB 2000, 273.
Met het oog op de bescherming van het belang van de openbare orde en veiligheid kan de
evenementenvergunning worden ingetrokken, omdat de organisatie van het evenement onjuiste dan
wel onvoldoende gegevens heeft verstrekt ter verkrijging van de vergunning en omdat het
evenement niet zal worden georganiseerd volgens oorspronkelijke plannen. Rb. Groningen 21-01-
2001, LJN-nr. AB1828.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 130 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 131 ======================================================================

<pre>Burgemeester heeft in redelijkheid kunnen weigeren om permanente verklaring van geen bezwaar te
verlenen voor ballonopstijging van ander terrein dan gemeentelijk evenemententerrein, nu het
andere terrein niet voldoet aan minimale afstandseisen in Besluit inrichting en gebruik niet
aangewezen luchtvaartterreinen. ABRS 11-07-2001, rolnr. 200003393/1.
Organisatie van circus op plein met parkeerbestemming. er doen zich geen weigeringsgronden voor
op grond van artikel 2.1.5.1 (oud) en 2.2.2 (oud)APV. Ook strijdigheid met het bestemmingsplan
biedt geen grondslag voor weigering vergunning. Pres. Rb Leeuwarden 06-09-2001, LJN-nr. AD3917.
Terechte intrekking van een evenementenvergunning voor houden van dansfestival wegens gevaar
voor openbare orde en/of veiligheid. Ontbreken van deskundigheid op het gebied van organiseren
van evenement doet niet af aan verwijtbaarheid van organisator. Kosten behoren tot normaal te
achten risicosfeer van organisator van evenement. ABRS 16-01-2002, rolnr. 200101384/1.
Burgemeester heeft terecht vergunning geweigerd voor vechtsportevenement wegens strijd met de
zedelijkheid. Hij heeft zijn beoordelingsvrijheid niet overschreden. In casu is er geen sprake van een
regulier maatschappelijk aanvaarde vechtsport. Rb Amsterdam 21-02-2003, AWB 03/1235/VEROR
031008.
Vechtsportevenement is een evenement in de zin van de APV en vormt niet zonder meer een inbreuk
op de openbare orde en zedelijkheid. Rb Amsterdam 13-3-2003, LJN-nr. AF6101.
Aanvraag om evenementenvergunning moet worden beoordeeld aan de hand van de belangen die
zijn opgenomen in de weigeringsgronden van de APV-bepaling. Andersoortige belangen kunnen geen
zelfstandige weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-04-2003, LJN-nr. AF8028.
Intrekken van een vergunning vereist een zorgvuldige voorbereiding, Als specifieke kennis bij het
bestuursorgaan ontbreekt, moet advies worden ingewonnen met betrekking tot MKZ-besmetting.
Zes werkdagen zijn daarvoor voldoende. ABRS 11-6-2003, LJN-nr. AF9809.
Voor wat betreft het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met betrekking tot
professionele beveiligingsbeambten, oordeelde de Afdeling dat de burgemeester van Tubbergen
voldoende had gemotiveerd waarom hij professionele begeleiding van het Pinksterfeest nodig
achtte. ABRS 07-04-2004, LJN-nr. AO7140.
De burgemeester kon nadere voorschriften aan de door hem alsnog verleende vergunning
verbinden. ABRS 28-04-2004, LJN-nr. AO8495.
Burgemeester heeft terecht evenementenvergunning voor meerdaags festival geweigerd wegens
ontbreken van politiecapaciteit voor een extra dag. Hij heeft in dit kader grote beleidsvrijheid. Rb
Haarlem 06-05-2004, LJN-nr. AO9076.
Het gebruik van de grond voor het houden van het schuttersfeest houdt strijdigheid met het
bestemmingsplan in die niet is toegestaan, althans niet zonder een passende planologische
vrijstelling. Het feest heeft naar omvang, duur en uitstraling een planologische relevantie. ABRS 13-
04-2005, LJN-nr. AT3708, Gst. 2005, 7229, m.nt. Teunissen. (Schuttersfeest Diepenheim, Hof van
Twente). Zie ook: Rb. Leeuwarden 27-07-2005, LJN-nr. AU0442 (Veenhoopfestival Smallingerland).
Aanwezigheid van hoger aantal bezoekers dan 25.000 bij evenement zal leiden tot concrete, zich
direct aandienende, de veiligheid of gezondheid bedreigende situatie. Burgemeester was derhalve
bevoegd verbod uit te vaardigen. ABRS 04-05-2005, LJN-nr. AT5100.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 131 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 132 ======================================================================

<pre>De burgemeester heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat het dat het feest vanwege de
grootschaligheid, de muziekstijl, het soort publiek dat er komt, en de sluitingstijd - drie uur na de
toegestane sluitingstijd - niet tot de normale bedrijfsvoering van de inrichting behoort. Daarbij is in
aanmerking genomen dat het feest niet door de exploitanten van de inrichting, maar door een derde
is georganiseerd en de exploitanten er geen blijk van hebben gegeven dat zij op de hoogte waren van
hetgeen precies zou plaatsvinden in hun inrichting. Voorts is daarbij in aanmerking genomen dat
volgens de burgemeester de ervaring heeft geleerd dat dit soort houseparty’s vaak gepaard gaat met
grootschalig drugsgebruik, met alle risico’s van dien, en dat extra politie-inzet nodig is om de
openbare orde te handhaven, terwijl dit niet het geval is bij een reguliere avond in “The Royce”.
Onder deze omstandigheden heeft de burgemeester zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld
dat “Ghosthouse” een evenement in de zin van artikel 2.2.1 (oud) van de Apv is, waarvoor ingevolge
artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van de Apv een vergunning nodig is.
Er zijn voldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat het gevaar bestond dat het feest
“Ghosthouse” zou worden gehouden zonder de daarvoor benodigde vergunning en dat met aan
zekerheid grenzende waarschijnlijkheid overtreding van artikel 2.2.2 (oud), eerste lid, van de Apv zou
plaatsvinden. De burgemeester was dan ook bevoegd de last onder dwangsom op te leggen.
Gelet op de omstandigheden van dit geval, waaronder het korte tijdsbestek waarbinnen de
burgemeester moest handelen aangezien tevoren met het gemeentebestuur geen enkel overleg was
gevoerd en de burgemeester pas op de dag waarop het feest was gepland vernam dat het in “The
Royce” zou worden gehouden, alsmede de ervaring dat een feest als dit een grote inzet van de
politie vergt, welke inzet binnen het korte tijdsbestek moeilijk zo niet onmogelijk te realiseren was,
heeft de burgemeester in redelijkheid kunnen oordelen dat het opleggen van de last onder
dwangsom hier aangewezen was. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388.
Artikel 2:26 Ordeverstoring
Deze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich in zijn
algemeenheid tot bezoekers richt.
Afdeling 8: Toezicht op horecabedrijven
Algemene toelichting Exploitatie horeca-inrichtingen
Deregulering
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in 2007 bekeken of het
horeca-exploitatievergunningenstelsel in de APV gehandhaafd of geschrapt moet worden. In met
name kleine gemeenten met een overzichtelijk uitgaansgebied en/of enkele bekende
horecaondernemingen, is er niet altijd behoefte aan zo'n stelsel. De VNG heeft gekozen voor het
handhaven van het model horecaexploitatievergunning. Veel gemeenten zijn namelijk van mening
dat deze vergunning noodzakelijk is voor het handhaven van de openbare orde. Gemeenten dienen
wel zelf een bewuste en beargumenteerde keuze te maken tussen het al dan niet invoeren cq
handhaven van deze vergunning.
Europese Dienstenrichtlijn
De Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op de horeca. Het drijven van een
horecaonderneming is immers het verrichten van een dienst aan de klant. De Dienstenrichtlijn eist
dat een vergunningstelsel niet discriminatoir, noodzakelijk en proportioneel is. In bijna alle gevallen
gaat het bij horeca om vestiging van een horecabedrijf waarvoor artikel 9 van de richtlijn de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 132 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 133 ======================================================================

<pre>bovenstaande criteria geeft. Onder noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een dwingende
reden van algemeen belang. Dit begrip omvat onder meer de volgende gronden: openbare orde,
openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag;
handhaving van de maatschappelijke orde; bescherming van het milieu en het stedelijk milieu, met
inbegrip van de stedelijke en rurale ruimtelijke ordening; Zie verder overweging 40 van de richtlijn.
Het gaat hier om de zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een enkel geval niet gaan om een
vestiging, maar om een horecaondernemer die de grens overschrijdt om zijn diensten te verrichten,
dan is niet artikel 9, maar artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde,
openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag voor een vergunningstelsel kent. Zie
verder het commentaar bij artikel 1:8.
Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet volstaat voor de
regeling van de horeca zijn wij van mening dat een algemene regel hier niet aan de orde is vanwege
het persoonsgebonden aspect van de vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te
stellen aan de ondernemer kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het
confectiepak voldoet hier niet.
Vestiging: Op grond van overweging 37 is er overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake van
vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde tijd
vanuit een duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming
voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de
ondernemer zijn activiteiten onderneemt.
Motieven Drank- en Horecawet en APV
Er wordt wel geredeneerd dat de horeca-exploitatievergunning naast de vergunning op grond van de
Drank- en Horecawet overbodig is. De regelingen van de Drank- en Horecawet (DHW) en de APV
hebben echter ieder hun eigen bestaansrecht vanwege de verschillende motieven die eraan ten
grondslag liggen. Het motief van het horeca-exploitatievergunning-stelsel is het het beschermen van
de openbare orde. Dit kan niet bereikt worden met behulp van de Drank- en Horecawet. Aan de
Drank- en Horecawet liggen immers primair sociaal-hygiënische en sociaal-economische motieven
ten grondslag.
Bestemmingsplan
Een regeling via het bestemmingsplan achten wij minder adequaat. Een bestemmingsplan ordent
immers de ruimte en is niet bedoeld voor het handhaven van de openbare orde. Er mogen alleen
ruimtelijk relevante factoren worden meegewogen. Het is natuurlijk mogelijk om in een
bestemmingsplan een horecafunctie positief te bestemmen of juist uit te sluiten of per plangebied
een maximumstelsel in het leven roepen. En dat gebeurt ook. Maar de burgemeester kan op grond
van de huidige regelgeving niet overgaan tot tijdelijke of algehele sluiting van de horecaonderneming
in geval van (gevaar voor) verstoring van de openbare orde. Bovendien is de gemeente “binnen de
bebouwde kom” (nog) niet verplicht om een bestemmingsplan vast te stellen. En juist in die
gebieden wordt de meeste horeca geëxploiteerd. Vooral in oude binnensteden heerst in veel
gemeenten nog een ratjetoe van oude, onvolledige en ontoereikende bestemmingsplannen of zelfs
“witte vlekken” met een bestemmingsplanloos gebied.
Droge horeca
De reikwijdte van de Drank- en Horecawet wordt bepaald door het begrip “horecabedrijf” zoals
gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en Horecawet. Het toepassingsgebied van de wet is
</pre>

====================================================================== Einde pagina 133 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 134 ======================================================================

<pre>daardoor beperkt tot bedrijven waarin alcoholhoudende dranken worden verstrekt, de zogenaamde
natte horeca. Daarentegen wordt onder een horecabedrijf in artikel 2:27, eerste lid, ook verstaan het
schenken van niet-alcoholhoudende dranken en het verstrekken van rookwaar. Dit laatste is
opgenomen om ook coffeeshops onder de APV te laten vallen. In deze paragraaf worden coffeeshops
dan ook als gewone horecabedrijven behandeld en zijn geen bijzondere bepalingen over coffeeshops
opgenomen. Dat roept de vraag naar de verhouding met de Opiumwet op. De Opiumwet verbiedt
immers de handel in drugs. Uitgangspunt is dat de vergunningverlening op grond van de APV daar
geen betrekking op heeft, maar wel op de exploitatie van een alcoholvrije inrichting. Dat laat
overigens onverlet dat ten aanzien van coffeeshops - vanwege de effecten die met name deze
inrichtingen kunnen hebben op de openbare orde - wel degelijk een specifiek beleid kan worden
vastgesteld. Meer informatie hierover is te vinden in de publicatie 'De Wet 'Damocles',
bestuursdwangbevoegdheid in artikel 13b Opiumwet' van het Steun- en informatiepunt drugs en
veiligheid (VNG-uitgeverij, Den Haag 1999)
Bibob-toets
Als het gaat om ondernemingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken, is een
integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid, van de Drank- en Horecawet (DHW) jo.
artikel 3, van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen (Wet Bibob). De DHW geldt, zoals
hierboven vermeld, niet voor bedrijven waar geen alcohol wordt geschonken waaronder
coffeeshops. Op grond van de vergunningsplicht op grond van de APV is het voor gemeenten
mogelijk om ook voor leidinggevenden van deze bedrijven een verklaring omtrent het gedrag te
vragen en een Bibob-onderzoek te doen. Dit is van belang omdat de horeca-exploitatievergunning
een persoonsgebonden is. Wie de leidinggevende is, is een belang van openbare orde. Immers deze
leidinggevende dient ervoor te zorgen dat overlast wordt voorkomen. Artikel 4, van het Besluit Bibob
bepaalt in overeenstemming met de APV dat als inrichtingen, waarvoor de Wet Bibob geldt, onder
andere aangewezen worden: “inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij bedrijfsmatig
was of anders dan om niet, logies wordt verstrekt, dranken worden geschonken, of rookwaren of
spijzen voor directe consumptie worden verstrekt”. Dit zijn dus horecabedrijven zoals gedefinieerd in
artikel 2:27, van de model-APV. Dit betekent dat voor horecabedrijven in de zin van de APV een
Bibob-onderzoek mag worden gedaan. Zonder de APV is hier geen wettelijke grondslag voor. De
Dienstenrichtlijn verzet zich niet tegen een Bibob-onderzoek.
Onbepaaldheid van de duur
Op grond van het nieuwe artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook voor de
horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin een tijdsduur wil verbinden aan de
vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien jaar, dan mag dit slechts op gronden ontleend aan
dwingende redenen van algemeen belang. Zie ook onder de toelichting bij artikel 1:7.
Overige wet- en regelgeving
Op horecabedrijven zijn naast de regels van de Drank- en Horecawet nog vele andere regels van
toepassing. Onder andere de Wet milieubeheer en Wet op de stads en dorpsvernieuwing.
Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (het Activiteitenbesluit)
Op horecabedrijven zijn de regels van de Wet milieubeheer (Wm) van toepassing. Meer in het
bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (het Activiteitenbesluit).
Dit besluit vervangt het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubheer. Bij dit besluit is
een aantal regels met betrekking tot geluid, vetlozingen, geur, opslag van koolzuur en afvalstoffen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 134 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 135 ======================================================================

<pre>opgenomen. De tekst van het besluit is te vinden op: www.overheid.nl. Nadere informatie is te
vinden op: www.vrom.nl, www.infomil.nl en www.horeca.org.
Geluidsnormen
Het Activiteitenbesluit geeft standaard geluidsnormen voor zowel bestaande als nieuwe horeca-
inrichtingen. Bovendien kan de gemeente technische voorschriften stellen aan een inrichting om aan
de geldende geluidsnorm te voldoen .Bovendien kan de gemeente afwijkende geluidsnormen
voorschrijven voor de gehele activiteit of voor specifieke activiteiten, anders dan feestjes. Hierbij
kunnen aanvullende eisen worden gesteld, bijvoorbeeld aan de duur van de activiteit.
In paragraaf 6.5 van het Activiteitenbesluit zijn overgangsbepalingen opgenomen.
Stemgeluid van een terras (er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek zijn vrijgesteld van de
geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de gemeente bij verordening afwijkende regels
kan stellen.
Voor horecaconcentratiegebieden blijft dezelfde mogelijkheid als gold onder het oude Besluit geldig,
namelijk dat er meer geluid mag worden geproduceerd.
Jurisprudentie APV
Een gemeentelijke verordening waarin een vergunningstelsel is opgenomen dat specifiek regels stelt
ten behoeve van coffeeshops is in strijd met de Opiumwet. Rb Amsterdam 16 januari 1998 en 19
januari 1998, AB 1998, 222 en 223 m.nt. FM; Rb Dordrecht 3 juli 1998, JG 98.0202; Pres. Rb
Rotterdam 16 juli 1998, JG 98.0203 en Pres. Rb Zutphen 14 september 1998, JG 98.0204 m.nt. W.A.G.
Hillenaar.
Burgemeester is bevoegd tot bestuursdwang, dit vergt wel zorgvuldigheid bewijsvoering. Afvoeren
van gedooglijst is geen gedoogbesluit. LJN-nr. AO7469, JG 04.0105 m. nt. A.L. Esveld.
Weigering om af te wijken van beleidsregels om een nog niet gevestigde coffeeshops te gedogen is
een Awb-besluit. Rechtbank Assen, 03/527BESLU, JG 04.0104 m. nt. A.L. Esveld.
Intrekken gedoogverklaring brengt niet-ontvankelijk verklaring met zich mee, zolang niet feitelijk
handhavend is opgetreden. LJN-nr. AO6089, JG 04.0079 m. nt. A.L. Esveld. Uitoefening
bestuursdwangbevoegdheid is mogelijk, het ontbreken van vastgesteld en gepubliceerd
coffeeshopbeleid doet daar niet aan af. LJN-nr. AO2883, JG 04.0110, m. nt. A.L. Esveld.
Exploitant horeca-inrichting verantwoordelijk voor handelingen in zijn inrichting met betrekking tot
handel in softdrugs. Inrichting gesloten. LJN-nr. AI0787, JG 03.0168 m. nt. T. van der Reijt.
Sluiting woning op grond van art. 174a Gemeentewet om andere reden dan drugsoverlast
toegestaan. LJN-nr. AF5325, JG. 03.0126, m. nt. T. van der Reijt.
Verspreiding via internet van cannabismenulijsten is volgens de Opiumwet openbaarmaking. LJN-nr.
AO6423, JG 04.0130 m. nt. A.L. Esveld.
Persoonlijke verwijtbaarheid speelt geen rol bij de vraag of zich een situatie voordoet die tot sluiting
van de inrichting noopt. LJN-nr. AP0405, JG 04. september, m. nt. A.L. Esveld.
Een hennepkwekerij van 89 planten in een woning leidt niet tot ontbinding van het huurcontract.
LJN-nrs. AQ9905 en AQ9850, JG 04.0131, m. nt. A.L. Esveld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 135 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 136 ======================================================================

<pre>Gebiedsontzegging i.v.m. met overlast, die te maken heeft met de handel in en het gebruik van
verdovende middelen, zijn gerechtvaardigd door het algemeen belang in een democratische
samenleving. LJN-nr. AP8138, JG 04.0132 m. nt. A.L. Esveld.
Het onderverhuren van een kamer in een woning t.b.v. een hennepkwekerij leidt tot ontbinding
huurcontract. Gerechtshof ’s-Hertogenbosch, rolnr. C0201144/HE, JG 04.0151, m. nt. A.L. Esveld.
Aankondiging bevel tot sluiting op grond van artikel 13b Opiumwet is geen besluit in de zin van de
Awb. Rechtbank Groningen, AWB 03/90 GEMWT VEN, JG. 03.0064 m.nt. T. van der Reijt.
Ook een gedoogbeschikking i.p.v. een gedoogverklaring is geen besluit in de zin van de Awb. LJN-nr.
AR2178, JG 04.0162 m.nt. A.L. Esveld.
Aan het ongegrond verklaren van een bezwaar tegen het schrappen van de lijst met gedoogde
coffeeshop komt een gemeente niet toe, de bezwaarmaker is immers volgens vaste jurisprudentie
van de Raad van State niet-ontvankelijk. LJN-nr. AR7067, JG 05.0034 m.nt. A.L. Esveld.Een APV-
vergunning voor de exploitatie van een horecabedrijf is persoonsgebonden. Dat tevens een
gedoogverklaring voor de exploitatie van een coffeeshop is verstrekt dot hier niet aan af. Na
overlijden vervalt de vergunning en gedoogverklaring. LJN-nr. AS5523, JG 05.0050 m.nt. A.L. Esveld.
Jurisprudentie Drank- en Horecawet
BEM! niet ontvankelijk. Sommige horecaondernemers ondervinden economische last van de horeca-
activiteiten van verenigingen, buurthuizen e.d. (zogenoemde paracommerciële inrichtingen).
Gemeenten moeten op grond van de Drank- en Horecawet (DHW) voorwaarden stellen om e.e.a. in
goede banen te leiden. Op 1 januari 2000 is de Stichting Bevordering Eerlijke Mededinging horeca-
activiteiten (afgekort: BEM!) gestart met het beteugelen van oneerlijke mededinging vanwege
paracommerciële inrichtingen door gemeenten en paracommerciële inrichtingen er op te wijzen dat
gemeenten voorwaarden moeten stellen en dat de inrichtingen deze moeten naleven. De
horecaondernemers deden dat liever niet zelf omdat zij repercussies vreesden.
De BEM! was speciaal voor (het uitdelen van waarschuwingen en) het voeren van processen
opgericht omdat de ABRS bepaalde (onder meer in de uitspraak van 19 februari 1996, R03.93.2171,
AB 1996, 241) dat de landelijke vereniging Koninklijk Verbond van Ondernemers in het Horeca- en
Aanverwante Bedrijf “Horeca Nederland” te Woerden niet ontvankelijk was. De Afdeling oordeelde
toen dat met artikel 3a (thans artikel 4) van de (DHW) is beoogd het zogenoemd
paracommercialisme te beteugelen ten faveure van reguliere horecaondernemers - een belang dat
zich naar zijn aard in beginsel leent voor een collectieve behartiging ervan op plaatselijk of regionaal
niveau. De Afdeling achtte dit belang niet zodanig van aard dat Horeca Nederland zich dit als landelijk
opererende vereniging - binnen het kader van haar zeer algemene doel - kan aantrekken. De Afdeling
constateert nu dat het doel van de BEM! op zichzelf voldoende specifiek is maar dat de belangen die
de BEM! wil behartigen toch plaatselijke of hooguit regionale kwesties betreffen. Dat kunnen de
horecaondernemers volgens de Afdeling zelf wel doen, ook al vrezen zij eventuele repercussies. De
BEM! is volgens de Afdeling daarom terecht niet-ontvankelijk verklaard.
Terzijde wordt vermeld dat de minister van VWS in de Alcoholnota (TK 2000-2001, 27565, nr. 2)
aangeeft voornemens te zijn de bepalingen over het paracommercialisme te schrappen vanwege het
feit dat bepalingen die zijn ingegeven uit economische overwegingen niet in een volksgezondheidwet
als de DHW thuis horen. ABRS 22-05-2002, 200103867/1, LJN-nr. AE2813, JG 02.0129 m.nt. A.L.
Esveld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 136 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 137 ======================================================================

<pre>Gevolmachtigde als leidinggevende horecabedrijf geaccepteerd, in tegenstelling tot huidige praktijk.
LJN-nr. AG1744, JG 04.0078 m.nt. A.L. Esveld.
24 Internetcomputers trekken een zelfstandige stroom bezoekers, strijd met de Drank- en
Horecawet. LJN-nr.AO 8501, JG 04.0103 m.nt. A.L. Esveld: Gst 2004, 188 m. nt. J.L.A. Kessen.
Artikel 2:27 Begripsbepalingen
De omschrijving van het begrip “horecabedrijf” sluit zoveel mogelijk aan bij de Drank- en Horecawet
en hoofdstuk 3 van de APV. In de praktijk is gebleken dat in coffeeshops soms uitsluitend
cannabisproducten tegen vergoeding worden verstrekt (en genuttigde dranken om niet). Om te
voorkomen dat een coffeeshop in dat geval niet zou worden bestreken door de begripsomschrijving
“horecabedrijf”, is in het eerste lid de aanduiding “rookwaren” toegevoegd.
Wijziging 2008
Er heeft een hernummering van het artikel en de artikelonderdelen plaatsgevonden. Het begrip
houder, gedefinieerd in het oude vierde lid, is vervangen door het begrip exploitant, omdat dit beter
aansluit bij het tegenwoordige spraakgebruik. Het begrip exploitant is daarom ook niet meer
gedefinieerd.
Het oude vijfde lid is vervallen. Daarin werd een aantal categorieën van personen uitgezonderd van
het begrip bezoekers: om te beginnen diens gezinsleden en elders wonende bloed- en
aanverwanten, maar ook de personen die in de inrichting nachtverblijf houden en als zodanig zijn
vermeld in het daartoe bestemde register en de personen die wegens dringende redenen in de
inrichting aanwezig moeten zijn zoals in de inrichting werkzame personeelsleden, of personen die de
tapinstallatie onderhouden. Het lid is geschrapt omdat deze categorieën van personen evident geen
bezoekers zijn. Deze personen mogen derhalve in de horeca aanwezig zijn tijdens de sluiting.
Jurisprudentie
Een café is geen discotheek! LJN-nr. AO9751, JG 04.0133 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:28 Exploitatievergunning horecabedrijf
Eerste lid
Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de uitvoering van
verordeningen voorzover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor het publiek
openstaande gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door de burgemeester verleend.
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in 2007 bekeken of het
horeca-exploitatievergunningenstelsel in de APV gehandhaafd of geschrapt moet worden. niet altijd
is er behoefte aan zo'n stelsel. Gekozen is voor het handhaven van het model
horecaexploitatievergunning. Veel gemeenten zijn namelijk van mening dat deze vergunning
noodzakelijk is voor het handhaven van de openbare orde. Gemeenten dienen wel zelf een bewuste
en beargumenteerde keuze te maken tussen het al dan niet invoeren cq handhaven van deze
vergunning. In de algemene toelichting op afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven worden
overwegingen gegeven voor het hanteren van een vergunningplicht.
De Europese Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet discriminatoir, noodzakelijk en
proportioneel is. De richtlijn is van toepassing op horeca. Het drijven van een horecaonderneming is
immers het verrichten van een dienst aan de klant. Voor wat betreft de noodzakelijkheid moet een
gemeente afwegen of er dwingende redenen van algemeen belang zijn die een vergunningstelsel
</pre>

====================================================================== Einde pagina 137 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 138 ======================================================================

<pre>rechtvaardigen. Het gaat hier om de ‘rule of reason’, omdat er bijna altijd sprake is van vestiging van
een horecaondernemer. Op vestiging van buitenlandse dienstverleners is artikel 9 van toepassing. Zie
voor nadere uitleg hiervan en van het begrip proportionaliteit onder het algemeen deel van deze
afdeling.
Vergunning voor onbepaalde tijd
Op grond van het nieuwe artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook voor de
horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin een tijdsduur wil verbinden aan de
vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien jaar, dan is het alleen op gronden ontleend aan dwingende
reden van algemeen belang geoorloofd een termijn te stellen. Zie verder onder het algemeen deel bij
deze afdeling.
Vergunningvoorschriften
Krachtens artikel 1:4 van de APV kunnen voorschriften worden verbonden aan de
exploitatievergunning. Voorwaarden moeten vallen onder randvoorwaarden van artikel 10 van de
Dienstenrichtlijn. Zie daarvoor onder artikel 1:4.
Tweede lid
Als het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk uit te
leggen dat de exploitatievergunning moet worden verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt
kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als
imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een
dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar brengt dit mee dat de
burgemeester treedt in een beoordeling van het geldende bestemmingsplan, maar dit laat de
bevoegdheid van het college bij de toepassing van het geldende bestemmingsplan onverlet. Van een
doorkruising van de Woningwet of de Wet op de Ruimtelijke Ordening is geen sprake.
Derde lid
Omdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de horeca te ruim zijn geformuleerd
(met name de volksgezondheid is hier niet aan de orde), is bepaald dat het hier om de openbare orde
gaat en om het woon- en leefklimaat. Het begrip openbare orde moet wel binnen de kaders van de
dienstenrichtlijn worden geïnterpreteerd. Met andere woorden : de interpretatie mag het kader van
de ‘rule of reason’ niet te buiten gaan.
Woon- en leefsituatie in de omgeving
De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de mogelijkheid preventief te
toetsen, of de exploitatie van een horecabedrijf zich verdraagt met het woon- en leefmilieu ter
plaatse. Daarbij is van belang in welke mate van het bedrijf zelf overlast is te duchten, maar ook in
welke mate de komst van het bedrijf de leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen aantasten.
Met welke aspecten de burgemeester rekening moet houden staat omschreven in het vierde lid. De
weigeringsgrond woon- en leefmilieu valt onder de ‘rule of reason’ en mag daarom (bij een
horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond van de Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond
worden gehanteerd.
Maximumstelsel
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in het belang van de
openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen aan een maximum te binden. Het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 138 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 139 ======================================================================

<pre>aantal te verlenen vergunningen kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als
door een veelheid van horecabedrijven in de straat of de wijk de openbare orde of het woon- en
leefmilieu in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat
van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.
De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in de Nederlandse
rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van artikel 9 jo artikel 10 dat er een
transparante en non-discriminatoire op objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van
vergunningen moet zijn.
Het beleid kan worden neergelegd in een horecanota of een vergelijkbaar beleidsstuk, waarin
gemotiveerd het maximumaantal te verlenen vergunningen is vermeld of horecaconcentratie of
horecastiltegebieden zijn aangewezen. Uiteraard zal dat beleid moeten overeenstemmen met het
voor het gebied van kracht of in voorbereiding zijnde bestemmingsplan. Een maximumstelsel kan ook
in het bestemmingsplan zelf worden neergelegd. In het algemeen mag de burgemeester afwijzend
beslissen op een aanvraag om een vergunning, als daarmee het maximum wordt overschreden.
Daarbij zal de burgemeester steeds moeten nagaan, of bijzondere omstandigheden nopen tot het
maken van een uitzondering op het beleid: iedere vergunningaanvraag moet immers zelfstandig en
met inachtneming van de betrokken belangen worden beoordeeld.
Vijfde lid
Een aantal categorieën van kleinschalige horecagelegenheden, waar de openbare orde evident niet
in het geding is, is in de visie van de gemeentevgeen vergunning nodig. Te denken valt aan tearooms,
een ontbijthoekje bij de bakker, ijssalons etc. Vooralsnog is gekozen om winkels in de zin van de
Winkeltijdenwet, die als nevenactiviteit een horecagedeelte hebben, uit te sluiten. De gemeente kan
– indien gewenst - het toepassingsgebied verder beperken door in het artikel eisen te stellen aan de
afmetingen van de ruimte. Bijvoorbeeld deze mag maximaal 20 vierkante meter bedragen en niet
meer dan 20 % van het vloeroppervlak. In het model is zo’n maatvoering niet opgenomen om de
gemeente de gelegenheid te geven dit lokaal te bepalen.
Zesde lid
Voor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om te voorkomen dat de
horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet.
Zevende lid
In het zevende lid kunnen categorieën van horecabedrijven worden opgenomen waarvoor de
vergunningplicht niet geldt. Als voorzet zijn reeds uitgezonderd van de vergunningplicht:
zorginstellingen waar een voor het publiek toegankelijke eettafel is en restaurants in musea. De
gemeente kan deze aanvullen met andere categorieën van horecabedrijven waarvan lokaal geen
overlast te verwachten is. Men kan denken aan clubhuizen, stationsrestauraties, ziekenhuizen,
scholen, bedrijfskantines e.d.
Indien alcoholische dranken worden geschonken, moet wel een vergunning op grond van de Drank-
en Horecawet worden aangevraagd!
Aanvullend lid: verplichte verklaring omtrent gedrag
De exploitatievergunning is persoonsgebonden. De persoon van de exploitant speelt immers een
belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in de wijze waarop deze exploitatie het woon-
en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt. Om die reden kan het raadzaam zijn om de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 139 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 140 ======================================================================

<pre>verplichting op te nemen voor de vergunningaanvrager om een recente verklaring omtrent gedrag
over te leggen. Een verklaring omtrent het gedrag (VOG) wordt aangevraagd bij de gemeente waar
men staat ingeschreven in de Gemeentelijke Basisadministratie. Het Centraal Orgaan VOG geeft de
verklaring namens de Minister van Justitie af.
In het kader van de Wet BIBOB, (Bevordering integriteitsbeoordelingen openbaar bestuur) is het aan
te raden dit artikellid op te nemen. Indien toepassing wordt gegeven aan de mogelijkheden van de
Wet BIBOB, zal de gemeente eerst zelf al het mogelijke moeten doen om de integriteit en
achtergrond van de vergunningaanvrager te onderzoeken. Een belangrijk hulpmiddel kan daarbij de
verklaring omtrent het gedrag zijn.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel
9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een
beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Opheffing vergunningplicht zoals geregeld in artikel 2.3.1.3 (oud)
Dit artikel is komen te vervallen, omdat nu in artikel 2:28 de uitzonderingen op de vergunningsplicht
zijn opgenomen. Gemeenten die het artikel handhaven, dienen er wel een vrijstellingsbepaling van te
maken en niet een mogelijkheid tot opheffing, omdat dit een verouderde term is.
Jurisprudentie
Strijd met het bestemmingsplan is als weigeringsgrond aanvaardbaar. ABRS 24 03 1997, AB 1997, 201
m.nt. FM, Gst. 1997, 7058, 4 m.nt. HH, JG 97.0165 m.nt. E.M.H. Franssen.
Aannemelijk is dat de aantasting van de woon en leefsituatie wordt veroorzaakt door de cumulatieve
effecten van het totale aantal inrichtingen. ARRS 22-05-1987, AB 1988, 240; ARRS 08 01 1988, AB
1988, 417; ABRS 24 01 1995, Gst. 1995, 7011, 3, JG 95.0200.
Aannemelijk is dat woon- en leefklimaat nadelig wordt beïnvloed door de uitbreiding van een horeca-
inrichting waardoor de bezoekerscapaciteit wordt vergroot. ABRS 20-05-1997, R03.93.1560, JU
982016 (VNG-databank).
Weigering van vergunning voor coffeeshop die niet voldoet aan de in het beleid gestelde
afstandsnorm van 200 (respectievelijk 250) meter van scholen of jongerencentra is terecht. Vz.ABRS
10-06-1997, H01.97.0530, JU 981013 (VNG-databank) en Vz.ABRS 20-02-1998, H01.97.1514, JU
981015 (VNG-databank).
Voorschrift in terrasvergunning, waarbij op dagen dat er evenementen zijn aan het gebruik van de
weg voor dat doel prioriteit wordt gegeven, dient doelmatig gebruik en beheer van de weg. ABRS 17
06 1997, JG 98.0027 98.0027, Gst. 1998, 7067, 2 met noot van HH.
Een terras is een bij een voor het publiek openstaand gebouw behorend erf in de zin van artikel 174
van de Gemeentewet. Ingevolge het eerste lid van dit artikel is de burgemeester onder meer belast
met het toezicht op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven.
Ingevolge het derde lid van dit artikel is de burgemeester belast met de uitvoering van de
verordeningen voor zover deze betrekking hebben op dat toezicht. De burgemeester – en niet het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 140 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 141 ======================================================================

<pre>college – is dus bevoegd om terrasvergunningen te verlenen. ABRS 05-06-2002, JG 02.0128 m.nt. M.
Geertsema. In dezelfde zin: ABRS 13-11-2002 (Nijmegen), nr. 200202419, LJN-nr. AF0269.
De burgemeester heeft terecht vergunning verleend voor de exploitatie van een terras van bepaalde
afmetingen en aan deze vergunning in verband met het belang van de verkeersveiligheid een
voorwaarde inzake wijze van bediening verbonden. LJN-nr. AF0274, JG 03.0023 m.nt. A.L. Esveld.
Het college is niet bevoegd tot het nemen van besluiten op aanvragen om terrasvergunningen. LJN-
nr. AF0261, JG 03.0022 m.nt. A.L. Esveld.
Internetdiensten trekken een zelfstandige stroom bezoekers; internetcafé komt niet in aanmerking
voor vergunning op grond van de DHW. JG 04.0193, m. nt. A.L. Esveld, LJN-nr. A08501. Gst. 2004, 188
m.nt. J.L.A. Kessen.
De vrees voor het niet naleven van vergunningsvoorschriften is geen reden om een vergunning te
weigeren. ABRS 24-11-2004, LJN-nr. AR6286, JG 05.0047 m.nt. A.L. Esveld.
Weigering van een vergunning voor een horeca-inrichting op grond van het feit dat het
bestemmingsplan een seksinrichting niet toestaat? ABRS 03-11-2004, LJN-nr. AR5047, JG 05.0006,
m.nt. A.L. Esveld.
Weigering op grond van gemeentelijk onderzoek als gevolg van de Wet Bibob. Rb Roermond 30-12-
2004, JG 05.0035 m.nt. A.L. Esveld.
Aan het jarenlang niet optreden van het college tegen het verboden gebruik kan niet het
gerechtvaardigd vertrouwen worden ontleend dat het college niet meer tot handhaving zou
overgaan. Het accepteren van verplichte meldingen op grond van de algemeen plaatselijke
verordening voor incidentele feesten is daartoe onvoldoende. ABRS 28-10-2004, LJN-nr. AR5063, JG
05.0008 m.nt. A.L. Esveld.
Een APV vergunning voor de exploitatie van een horecabedrijf is persoonsgebonden. Dat tevens een
gedoogverklaring voor de exploitatie van een coffeeshop is verstrekt doet hier niets aan af. Na
overlijden vervalt vergunning en gedoogverklaring. LJN-nr. AS5523, JG 05.0050 m.nt. A.L. Esveld.
Houseparty in horecagelegenheid behoort vanwege de grootschaligheid, de muziekstijl, het publiek
dat er komt en de toegestane sluitingstijd niet tot de normale bedrijfsvoering. In aanmerking wordt
genomen dat de organisator van het feest een derde. Voorts is in aanmerking genomen dat dit soort
feesten vaak gepaard gaat met grootschalig drugsgebruik en dat extra politie-inzet nodig is om de
openbare orde te handhaven. Het is een evenement in de zin van art. 2.2.2, van de APV. Het
preventief opleggen van een dwangsom is geoorloofd. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388.
Onder verwijzing naar AB 2003, 302 overweegt de Afdeling dat slechts het belang van de aanvrager
rechtstreeks betrokken is bij een besluit tot weigering van de horeca-exploitatievergunning. De
eigenaar van het betreffende pand en de exploitant van de in dat pand geplaatste speelautomaten
zijn geen belanghebbende. ABRS 07-12-2005, AB Kort 2006, 42.
Artikel 2:29 Sluitingstijden
Eerste lid
Artikel 2:29 voorziet in een sluitingsregeling. Daarin is onderscheid gemaakt tussen de sluitingstijden
op werkdagen en de sluitingstijden gedurende het weekeinde. Uiteraard kan deze onderverdeling
anders worden opgezet, indien gewenst. Grondslag voor de in de APV opgenomen
sluitingsbepalingen is artikel 149 Gemeentewet. De gemeenteraad kan verplichte sluitingstijden voor
</pre>

====================================================================== Einde pagina 141 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 142 ======================================================================

<pre>horecabedrijven vaststellen in het belang van de openbare orde. Deze bevoegdheid houdt ook in dat
een afwijkende sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de zondag. Volgens HR 22-07-1960, AB
1961, p. 15, belet dit artikel de raad niet om voor de zondag een afwijkende regeling te treffen voor
de sluitingstijden van cafés e.d. mits de grond voor de afwijking van de voor de andere dagen
geldende regeling niet gelegen is in het bijzondere karakter van de zondag. Volgens de Hoge Raad
beoogt de Zondagswet naar haar strekking niet de gemeentelijke wetgever te beperken in zijn
bevoegdheid om ter afwering van verstoring van de openbare orde voorzieningen te treffen.
De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de eigenlijke
horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir gesitueerd terras behoort wel tot de
inrichting, de zich boven de inrichting bevindende woning van de exploitant niet. Ook sportkantines,
sociëteiten, clublokalen, verenigingsgebouwen e.d. zijn als inrichting aan te merken. Het besloten
karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat de in de APV opgenomen
sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf: immers, volgens de jurisprudentie kan een
gemeentelijke verordening geen activiteiten betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit
kan echter niet worden gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar belang,
waarvan ook sprake is bij besloten horecabedrijven. De sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten
binnen het bedrijf, maar op de (nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de omgeving: bijvoorbeeld
in de vorm van overlast van komende en gaande bezoekers (het aan en afrijden van auto's, het slaan
met portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid e.d.).
Sommige gemeenten hebben, bij wijze van of na een experiment, de verplichte sluitingsuren uit de
APV geschrapt. Argument daarvoor is meestal, dat daardoor onder meer de verstoring van de
openbare orde (nachtrust) aanzienlijk kan worden beperkt: er is sprake van minder geluidsoverlast
doordat cafébezoekers niet langer tegelijk maar geleidelijk aan huiswaarts keren en de politie is
beter in staat voldoende toezicht uit te oefenen. Zo’n maatregel zal meer vruchten afwerpen
naarmate zij tevens van kracht is in gemeenten in de directe omgeving: anders bestaat immers het
gevaar dat de liberalere openingstijden een aantrekkingskracht uitoefenen op horecabezoekers uit
aangrenzende gemeenten, en dat de kans op verstoring van de openbare orde wordt vergroot.
Uitvoering
Het onderscheid tussen regelgeving en uitvoering heeft in het kader van de sluitingsuren van
inrichtingen aanleiding gegeven tot veel jurisprudentie van de Afdeling rechtspraak van de Raad van
State. In de uitspraak van 2 september 1983, AB 1984, 245 m.nt. JHvdV (Oploo, Sint Anthonis en
Ledeacker) stond de vraag centraal of de burgemeester bevoegd was een permanente ontheffing te
verlenen van het verbod uit de APV. De Afdeling heeft over de bevoegdheidsafbakening tussen de
raad en burgemeester aangegeven dat de gemeenteraad in het APV artikel in het geheel geen
grenzen stelt aan de ontheffingsbevoegdheid van de burgemeester. Noch uit de tekst van het APV
artikel, noch anderszins, blijkt dat de ontheffing bijvoorbeeld slechts in bijzondere omstandigheden
of in incidentele gevallen door de burgemeester mag worden verleend.
De visie van verweerder dat hij zich op het terrein van de gemeentelijke wetgever zou bewegen, zou
naar het oordeel van de Afdeling slechts opgaan indien hij aan alle inrichtingen in de gemeente
onbeperkt ontheffing van het in het desbetreffende APV-artikel vervatte verbod zou verlenen. In dat
geval zou verweerder immers de door de gemeenteraad vastgestelde sluitingsuren als vermeld in
artikel 56 (2.3.1.4), eerste lid, APV in feite ter zijde stellen. De Afdeling kan daarom niet inzien
waarom de burgemeester de bevoegdheid zou missen het verzoek om ontheffing in te willigen.
Tweede lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 142 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 143 ======================================================================

<pre>In afwijking van de in het eerste lid genoemde sluitingstijden, kan de burgemeester andere
sluitingstijden vaststellen voor een afzonderlijk horecabedrijf. Dat kan neerkomen op een verruiming
van de openingstijden, of op een beperking. Het tweede lid geeft de burgemeester de bevoegdheid
dat te regelen met een voorschrift bij de exploitatievergunning. Het gaat hier om een
vergunningvoorschrift als bedoeld in artikel 1:4 van de APV, dat dus moet strekken ter bescherming
van het belang of de belangen in verband waarmee de vergunning vereist is. Over de uitoefening van
deze bevoegdheid, kan de burgemeester desgewenst beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel
4:81, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Als beleidsregel kan de burgemeester bepalen
dat hij, bij het beantwoorden van de vraag of voor een afzonderlijk horecabedrijf bij
vergunningvoorschrift afwijkende sluitingstijden zullen worden vastgesteld, per categorie
horecabedrijven een bepaald beleid hanteert.
Dat beleid kan bijvoorbeeld inhouden dat het sluitingsuur voor cafetaria’s, broodjeszaken e.d. als
regel op een ander tijdstip (bijvoorbeeld een uur later) wordt vastgesteld dan voor andere
horecabedrijven, om cafébezoekers de mogelijkheid te bieden iets te eten na de sluiting van hun
café. Nu het hier een beleidsregel betreft, kan de burgemeester daarvan in een concreet geval -
gemotiveerd - afwijken (een cafetaria niet toestaan een uur later te sluiten dan cafés) indien dat
volgens hem noodzakelijk is in het belang van de openbare orde of de woon en leefomgeving.
Derde lid
Een horecabedrijf als bedoeld in artikel 2:27 kan vergunningplichtig zijn ingevolge de Wet
milieubeheer (Wm) of onder de werking van het Activiteitenbesluit. Aan een krachtens de wet te
verlenen vergunning kunnen eveneens voorschriften worden verbonden dan wel nadere eisen
worden gesteld ter voorkoming van de indirecte gevolgen van de inrichting.
De sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voorzover de op de Wm gebaseerde
voorschriften van toepassing zijn. Wat betekent dit voor de reikwijdte van de APV bepalingen? De
Wm beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of beperking van alle nadelige
gevolgen van het milieu door het in werking zijn van krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De
gemeenteraad is niet bevoegd die regeling bij verordening aan te vullen, indien daarmee wordt
beoogd dezelfde belangen te beschermen.
De raad kan dus niet aanvullend via de APV gevaar, schade of hinder of andere belangen die onder
het begrip “bescherming van het milieu” vallen, tegengaan die wordt veroorzaakt door een inrichting
die vergunningplichtig is ingevolge de Wm.
Jurisprudentie
Een in naam besloten club die wel in hoge mate voor het publiek toegankelijk is, moet voldoen aan
de sluitingstijden van de APV. Vz.ARRS, 21 12 1992, Gst. 1993, 6073, 4 m.nt. HH, JG 93.0260. Beleid
op basis waarvan coffeeshops, in tegenstelling tot andere horecabedrijven, vanaf 20.00 uur gesloten
moeten zijn is noch in strijd met de Winkeltijdenwet noch anderszins onredelijk. Een coffeeshop is
geen winkel. Hij is immers in hoofdzaak ingericht als een bedrijf waar gekochte waren ter plaatse
worden genuttigd. Rb Breda, 03-12-1997, JG 98.0025, AB 1998, 76 m.nt. FM.
Terughoudend beleid ten aanzien van nachtvergunningen voor horecabedrijven. ABRS 08-02-1994,
JG 94.0252 , Gst. 1994, 6999, 4 m.nt. HH.
Verhouding tussen sluitingstijden zoals vastgesteld door de raad op grond van de verordening en
door de burgemeester voor het concrete geval. Vz.ARRS 30-03-1993, JG 94.0094 m.nt. A.B. Engberts.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 143 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 144 ======================================================================

<pre>Sluitingstijden in de APV stellen geen grenzen aan de bevoegdheid van de burgemeester om
ontheffing te verlenen. ARRS 02-09-1983, AB 1984, 245 m.nt. JHvdV. De ontheffing van de
burgemeester mag geen permanent karakter hebben en niet alle in de gemeente aanwezige
inrichtingen betreffen. ARRS 19-01-1984, AB 1984, 491 m.nt. JHvdV.
De in exploitatievergunningen voor een niet-alcoholverstrekkend horecabedrijf opgenomen
mededeling omtrent de openingstijden van het horecabedrijf is geen besluit in de zin van art. 1:3, lid
1, van de Awb. Openingstijden vloeien namelijk rechtstreeks voort uit de APV. LJN-nr. AE8980, JG
03.0024 m.nt. A.L. Esveld.
De burgemeester stelde terecht eis aan garderobefunctie café bij ontheffing sluitingstijd. LJN-nr.
AF2496, JG 03.0063 m.nt. A.L. Esveld.
Herhaalde overtreding van sluitingtijd leidt tot onmiddellijke sluiting horecabedrijf. LJN-nr. AM5381,
JG 04.0102 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting
Eerste lid
Net als voor de in artikel 2:29, tweede lid, genoemde bevoegdheid, vormt ook hier artikel 174 van de
Gemeentewet de grondslag voor de bevoegdheid om een of meer horecabedrijven tijdelijk
afwijkende sluitingsuren op te leggen of tijdelijk te sluiten. Aanleiding voor tijdelijke afwijking of
sluiting, moet zijn gelegen in het belang van de openbare orde, veiligheid, of gezondheid, of in
bijzondere omstandigheden (zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft een algemene
bevoegdheid die anders dan bij de bevoegdheid als bedoeld in artikel 2:29, tweede lid, die een
individueel karakter heeft zich niet alleen kan uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle
in de gemeente aanwezige horecabedrijven. Wel beperkt de bevoegdheid zich - in tegenstelling tot
artikel 2:29, tweede lid, waarbij het om een permanente afwijking kan gaan - tot het tijdelijk
vaststellen van afwijkende sluitingstijden of tot tijdelijke sluiting.
Tweede lid
Hoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet “Damocles” (artikel 13b van de Opiumwet dat op
21 april 1999 in werking is getreden) vanuit is gegaan dat gemeentelijke regelingen (overlast- of
exploitatieverordeningen) hun geldigheid behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke
regeling een ander is, lijkt het raadzaam door middel van het bepaalde in het tweede lid buiten
twijfel te stellen dat niet in dezelfde situaties kan worden opgetreden als waarvoor artikel 13b
Opiumwet is bedoeld. Voor meer informatie zie de uitgave van het Steun- en informatiepunt drugs
en veiligheid (SIDV) onder de titel “De wet “Damocles”, bestuursdwangbevoegdheid in artikel 13b
Opiumwet” (VNG-uitgeverij, Den Haag 1999). Zie voor meer informatie en jurisprudentie ook de
website van het SIDV www.sidv.nl .
Op 13 juli 2002 is de Wet Victor in werking getreden (Staatsblad 2002, 348). Deze wet houdt in dat
het college de bevoegdheid krijgt om de eigenaar van een pand dat is gesloten op grond van de APV,
artikel 13b Opiumwet of artikel 174a Gemeentewet aan te schrijven om het pand in gebruik te geven
aan een andere persoon of instelling, dan wel om verbeteringen aan te brengen. Als de verstoring
van de openbare orde of de verkoop van drugs niet langdurig achterwege blijft, kan in het uiterste
geval zelfs overgegaan worden tot onteigening.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 144 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 145 ======================================================================

<pre>In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op grond van artikel 13b Opiumwet en artikel 174a
Gemeentewet moeten worden ingeschreven in de openbare registers. Conform artikel 3:16 BW.
Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet voor de sluitingen op grond van de APV.
Jurisprudentie
Artikel 174 van de Gemeentewet geeft aan de burgemeester reeds een sluitingsbevoegdheid.
Wenselijk om ook in de APV een sluitingsbepaling op te nemen. ARRS 15 06 1984, AB 1985, 96 m.nt.
JHvdV.
Sluitingsmaatregel heeft geen punitief karakter en is niet onevenredig zwaar. ABRS 23 05 1995, AB
1995, 475 m.nt. LJJR.
Sluitingsbevel zonder tijdsbepaling voldoet niet aan artikel 221 gemeentewet (oud). Vz.ARRS 26-08-
1992, AB 1993, 104, JG 93.0116 , en ABRS 05-07-1996, JG 96.0266.
Terechte sluiting voor onbepaalde tijd van coffeeshop die het nuloptiebeleid overtreedt. Vz.ABRS 05-
091997, Gst. 1998, 7069, 4 m.nt. HH.
Terechte sluiting van horecagelegenheid voor de duur van een jaar wegens handel in harddrugs.
Vz.ABRS 22-04-1998, K01.97.0213 (ongepubliceerd). Persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant
daarbij (bij handel in harddrugs) is niet van belang. ABRS 29-04-1997, R03.93.4839, JU 982015 (VNG-
databank), ABRS 27-06-1997, R03.93.5408, JU 98201 (VNG-databank), en ABRS 04-07-2001, AB 2001,
6 m.nt. JGB/AES.Terechte sluiting van twee horeca-inrichtingen en intrekking van de
exploitatievergunningen wegens smokkel van illegalen. Aantasting van de openbare orde. Pres. Rb
Rotterdam 5 september 1997, JG 97.0209.
Bij uitoefening sluitingsbevoegdheid hoeft burgemeester geen strikte strafrechtelijke bewijsregels in
acht te nemen. ABRS 06-021997, JG 97.0075. Sluiting is geen “criminal charge” als bedoeld in artikel
6 EVRM. Inzage in geanonimiseerde getuigenverklaringen en politierapporten is dan ook niet strijdig
met het “fair trial”-beginsel. ABRS 11-061998, AB 1998, 297 m.nt. FM. In bestuursrechtelijk geding
moeten wel de juistheid van de feiten en zorgvuldigheid van het besluit kunnen worden getoetst.
Pres. Rb Breda, 27 januari 1998, JG 98.0096.
Terechte sluiting van een discotheek op grond van artikel 2.3.1.5 van de APV van Zaanstad, nu is
gebleken dat de situatie rond het gebruik van partydrugs uit een oogpunt van te beschermen
gezondheidsbelangen onbeheersbaar is. Pres. Rb Haarlem 16 november 2001, LJN-nr. AD5792.
Het (tijdelijk) sluiten van een horecabedrijf enkele weken nadat een overtreding van de sluitingsuren
heeft plaatsgehad, is geen reparatoire maatregel maar een punitieve sanctie, waar de waarborgen
van artikel 6 van het EVRM op zien. Rb. Den Haag 10-05-2005, LJN-nr. AT6239, JG 05.00105 m.nt. A.L.
Esveld.
Het intrekken van de horecavergunning (voor een bedrijf dat geen alcohol verkoopt) vanwege het
feit dat de aanvrager niet voldoet aan eisen ten aanzien van zedelijk gedrag, is geen punitieve sanctie
en daarom niet in strijd met artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens
en de fundamentele vrijheden. ABRS 11-05-2005, LJN-nr. AT5345, JG 05.0094 m.nt. A.L. Esveld.
Aan het jarenlang niet optreden van het college tegen het verboden gebruik kan niet het
gerechtvaardigd vertrouwen worden ontleend dat het college niet meer tot handhaving zou
overgaan. Het accepteren van verplichte meldingen op grond van de algemeen plaatselijke
verordening voor incidentele feesten is daartoe onvoldoende. ABRS 28-10-2004, LJN-nr. AR5063, JG
05.0008 m.nt. A.L. Esveld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 145 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 146 ======================================================================

<pre>Openlijke geweldpleging vóór het café niet voldoende grond voor sluiting café. LJN-nr. AR6321, JG
05.0036 m.nt. A.L. Esveld.
Geen geabstraheerde overlast als gevolg van schietincident. Vz Rb Utrecht 11-03-2005, LJN-nr.
AS9918, JG 05.0060 m.nt. A.L. Esveld.
Bij een beslissing van de burgemeester om een horeca-inrichting te sluiten toetst de rechter
terughoudend. ABRS 09-02-2005, LJN-nr. AS5485, JG 05.0048, m.nt. A.L. Esveld.
Het niet voorkomen van overlast in de omgeving van een coffeeshop reden voor tijdelijke sluiting.
LJN-nr. AR2177, JG 04.0163 m.nt. A.L. Esveld.
De aanwezigheid van cocaïne leidt tot onmiddellijke sluiting en het schrappen van de gedooglijst van
een coffeeshop. LJN-nr. AR8730, JG 05.0033 m.nt. A.L. Esveld.
Eén pistoolschot is nog geen reden tot sluiting LJN-nr. AR6323, JG 05.0049 m.nt. A.L. Esveld.
Aantreffen van harddrugs leidt tot onmiddellijke sluiting van coffeeshop. Persoonlijke
verwijtbaarheid speelt geen rol. LJN-nr. AT3727, JG 05.0081 m.nt. A.L. Esveld.
Onder verkoop van drugs moet het totaal aan handelingen worden verstaan dat rechtstreeks tot de
overdracht van het verkochte leidt. Handhavingprotocol alcoholvrije inrichtingen kan worden
gebruikt, ook al betreft het in casu niet een alcoholvrije inrichting. Persoonlijke verwijtbaarheid
speelt geen rol. LJN-nr. AT4607, JG 05.0082 m.nt. A.L. Esveld.
Schietincident bij overval is reden voor tijdelijk sluiting. Is een reparatoire maatregel, gericht op
herstel van de openbare orde, waarbij de persoon van de coffeeshophouder geen rol speelt. LJN-nr.
AT5655, JG 05.juli/augustus m.nt. A.L. Esveld.
Sluiting woning voor de duur van één jaar op grond van 174a Gemeentewet wegens overlast. LJN-nr.
AT6163, JG 05.0095, m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 2:31 Aanwezigheid in gesloten horecabedrijf
Sluitingsbepalingen richten zich tot exploitant. Artikel 2:31 richt zich daarentegen tot de (potentiële)
bezoeker van de inrichting. Als die zich met goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in
de tijd dat de inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel 2:31. Als hij geen toestemming van
de exploitant heeft en de niet weggaat als de exploitant dat vraagt, overtreedt hij artikel 138 van het
Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk).
Artikel 2:31 A Beperking verstrekking sterke drank in sportkantines
Al eerder is besloten dat het gewenst is te verbieden dat in inrichtingen waar veel jongeren sporten
en aanwezig zijn, in het kader van een alcohol ontmoedigingsbeleid, sterke drank wordt geschonken.
Met het invoegen van deze bepaling kan de bestaande verordening worden ingetrokken.
Rechtsgrond voor deze bepaling is artikel 23 van de Drank- en horecawet. De voor de
inwerkingtreding van de APV geldende aparte verordening is voor de overzichtelijkheid in de APV
geïntegreerd.
Artikel 2:32 Handel in horecabedrijven
Dit artikel betreft een verbod van heling en is het oude artikel 2.5.5 uit afdeling 12 (betreffende
heling) dat in 2008 naar deze afdeling verhuisd is, met de bedoeling om alle artikelen betreffende
horecabedrijven bij elkaar te plaatsen. Met de term ‘gebruikte of ongeregelde goederen’ worden
dezelfde goederen bedoeld als in artikel 437 van het Wetboek van Strafrecht.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 146 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 147 ======================================================================

<pre>Het is bekend dat in sommige cafés regelmatig gestolen goed verhandeld wordt.
In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden naar bepaalde cafés
gaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen. Artikel 2:32 sluit aan op het in artikel 14
Drank en Horecawet neergelegde verbod tot het uitoefenen van de kleinhandel. Dit laatste verbod
ziet echter slechts op verkoophandelingen.
Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de handelaar), kan dit artikel
niet worden gebaseerd op artikel 437ter of artikel 437 Wetboek van Strafrecht. Het artikel is
vastgesteld op basis van artikel 149 Gemeentewet, terwijl de strafsanctie is gebaseerd op artikel 154
Gemeentewet.
Jurisprudentie
Sluiting café i.v.m. heling; burgemeester moet aan het sluitingsbevel ten grondslag liggende feiten
voldoende aannemelijk maken. ABRS 15 07 1996, AB 1996, 414 m.nt. FM, JG 96.0267 .
Terechte sluiting snackloket i.v.m. heling. Bekendmaking van de sluiting dient geen enkel doel. Pres.
Rb Rotterdam 07 04 1995, JG 95.0202 .
Artikel 2:33 Ordeverstoring
Deze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat zich in zijn
algemeenheid tot bezoekers richt.
Zwarte lijst
Als op individuele bezoekers gericht instrument ter handhaving van de openbare orde in het
algemeen en van de orde in inrichtingen in het bijzonder, heeft enkele malen het verschijnsel
“zwarte lijst” de publiciteit gehaald.
Al uit HR 02-06-1924,NJ 1924, p. 901, AB 1924, p. 410, blijkt dat een verbod om personen in een
tapperij te laten verblijven die zich aan alcoholhoudende drank plegen te buiten te gaan, de
openbare orde betreft.
In ARRS 19-06-1984, AB 1985, 215 komt aan de orde hoe het hanteren van de zwarte lijst zich
verhoudt tot de internationale verdragen en tot de huishouding van de gemeente. Kort gezegd
oordeelde de Afdeling dat, mede gezien de achtergrond van het bestreden besluit en het feit dat het
verbod slechts deels betrekking heeft op het verblijf van appellant in het jongerencentrum waar deze
als vrijwilliger werkzaam was, het gehanteerde middel evenredig is te achten tot het daarmee
beoogde doel, te weten de bescherming van de openbare orde, en dat het genomen besluit
noodzakelijk kan worden geacht ter bescherming van dat belang.
Het instrument van de zwarte lijst wordt weinig toegepast.
Volgens Ktr. Tilburg 22 maart 1989, NJ 1989,- 585, is een toegangsverbod van onbepaalde duur
strijdig met artikel 5 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden. In verband daarmee verdient het aanbeveling bovenstaande modelbepaling
uit te breiden:
Jurisprudentie
Instrument van de zwarte lijst wordt toelaatbaar geacht. Wnd. Vz.ARRS 16 09 1982, AB 1983, 38, en
Wnd. Vz.ARRS 30-03-1983, KG 1983, 195.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 147 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 148 ======================================================================

<pre>Artikel 2:34 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Het begrip “horecabedrijf” als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op inrichtingen die niet voor het
publiek toegankelijk zijn, zoals besloten sociëteiten en gezelligheidsverenigingen (zie ook onder
artikel 2.34). Gelet op artikel 174 van de Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het
college het bevoegde bestuursorgaan.
Het oude artikel 2.3.1.8 (Toegang ambtenaren van politie) is in 2002 geschrapt, omdat de
toezichthoudende bevoegdheden van de controlerende (politie)functionarissen nu geregeld zijn in
hoofdstuk 5, afdeling 2, van de Awb. Het oude artikel 2.3.1.9 (zakelijk karakter van de vergunning) is
geschrapt (ledenbrief 97/144). In dit artikel was de overdraagbaarheid van de exploitatievergunning
geregeld. In praktijk bleek dat de persoon van de exploitant een belangrijke rol speelt in de vraag in
hoeverre een horecabedrijf het woon- en leefklimaat aantast, dan wel nadelige invloed heeft op de
openbare orde. Dit geldt des te meer voor de coffeeshops, die ook onder het stelsel van een
overlastvergunning voor horecabedrijven vallen. Door het vervallen van artikel 2.3.1.9 is de
exploitatievergunning persoonlijk van aard geworden (artikel 1:5).
Afdeling 9: Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen van nachtverblijf
Artikel 2:35 Begripsbepalingen
Inrichting
Het begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 Wetboek van Strafrecht, dat ziet
op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan personen (eerste lid) en op het als beroep of
gewoonte beschikbaar stellen van een terrein voor het houden van nachtverblijf of het plaatsen van
kampeermiddelen e.d. (tweede lid).
De definitie van “houder” zoals deze werd gegeven in artikel 2.3.2.1, tweede lid (oud) is geschrapt.
Het begrip “houder” is een ouderwets begrip en er wordt slechts in de artikelen 2:36 en 2:38 van
gesproken. Op die plaatsen is “houder” vervangen door “exploitant of feitelijk leidinggevende”. Er is
geen inhoudelijke wijziging beoogd. Houder (dus exploitant of leidinggevende) kan ook een
rechtspersoon zijn, in welk geval moet worden aangenomen dat de registratieplicht de directeur
betreft: HR 14-06-1955, NJ 1956, 38.
Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie [2.3.2.2]
Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk overzicht heeft van de in de
gemeente aanwezig nachtverblijf en kampeerinrichtingen.
Artikel 2:37 Nachtregister
De plicht tot het bijhouden van een nachtregister door de exploitant van de inrichting is neergelegd
in artikel 438 van het Wetboek van Strafrecht. In 2008 is het oude artikel 2.3.2.3 geschrapt. In dat
artikel ging het om de verplichting een door de burgemeester vastgesteld model te gebruiken. De
meeste gemeenten schrijven zo’n model niet (meer) voor. Dit was een reden tot schrappen van het
artikel. Door het vormvrij maken van het register wordt ook een verlichting van administratieve
lasten beoogd.
Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister
Artikel 2:38 komt de exploitant van een inrichting tegemoet. Degene die in de inrichting de nacht
doorbrengt, is op grond van deze bepaling verplicht de voor registratie vereiste gegevens volledig en
naar waarheid aan de exploitant te verstrekken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 148 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 149 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
Artikel 438 Wetboek van Strafrecht kan bij plaatselijke verordening worden aangevuld. HR 10 4 1979,
NJ 1979, 442.
Afdeling 10: Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:39 Speelgelegenheden
Eerste lid
Het begrip “speelgelegenheid” als omschreven in het eerste lid, betreft iedere openbare gelegenheid
waarin de mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld inwisselbare
voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. In de Wet op de Kansspelen is een uitputtende
regeling neergelegd ten aanzien van de kansspelen als bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals
speelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met uitzondering van
behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te winnen kunnen
vergroten. Voor deze categorie speelgelegenheden is dit artikel bedoeld. Het gaat dus om
speelgelegenheden, waar de Wet op de Kansspelen geen betrekking op heeft.
Het gaat om gelegenheden waar bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze bedrijfsmatig is de
mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen als bedoeld in lid 1. De houder van een café
waarin bezoekers het kaartspel kunnen beoefenen, hoeft niet zonder meer over vergunning te
beschikken maar slechts indien de mogelijkheid daartoe bedrijfsmatig of in een omvang alsof deze
bedrijfsmatig is wordt aangeboden. Bepaalde kaartspelen , zoals poker, worden beschouwd als
kansspelen. Als die kaartspelen worden gespeeld met de bedoeling om prijzen te winnen zonder dat
de organisator over een vergunning beschikt, is dat op grond van de Wet op de kansspelen verboden.
Tweede en derde lid
De vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid. Artikel 2:39 heeft het
beschermen van de openbare orde en het woon en leefklimaat als doel en heeft daarmee een ander
motief dan de Wet op de Kansspelen. Oogmerk van de Wet op de Kansspelen is het in goede banen
leiden van kansspelen, waarbij de consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving en
criminaliteit moet worden tegengegaan.
De Wet op de Kansspelen geeft de burgemeester noch het college de bevoegdheid om een illegale
speelgelegenheid te sluiten. In de praktijk is dit evenwel vanwege de negatieve uitstraling en het
illegale karakter van de speelgelegenheid vaak wel wenselijk. Daarom is in dit artikel een
vergunningsplicht opgenomen, met in het derde lid de mogelijkheid om de vergunning te weigeren
als naar het oordeel van de burgemeester moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in
de omgeving van de speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er strijd bestaat met een geldend
bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen vergunning heeft, heeft de burgemeester volgens
artikel 125 van de Gemeentewet de bevoegdheid bestuursdwang toe te passen. In artikel 1:6 van de
APV zijn voorwaarden opgenomen waaronder de vergunning kan worden ingetrokken of gewijzigd.
Op 7 januari 2003 heeft de rechtbank Maastricht bepaald dat de burgemeester bevoegd is tot
toepassing van bestuursdwang in geval van een casino zonder vergunning ex artikel 2:39 APV, een
illegaal casino dus. Er was een vergunning, maar vast staat dat deze was ingetrokken onder meer
vanwege een geconstateerde overtreding van de Wet op de Kansspelen en daarmee van overtreding
van artikel 2:39 van de APV. Daarna is geconstateerd dat in het pand een illegaal casino werd
</pre>

====================================================================== Einde pagina 149 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 150 ======================================================================

<pre>geëxploiteerd. Daarmee stond dus vast dat zonder vergunning een speelgelegenheid werd
geëxploiteerd, zodat bestuursdwang kon worden toegepast. Ook werd bepaald dat er geen sprake
was van een besloten bijeenkomst in verenigingsverband, omdat een ieder tegen betaling van een
betrekkelijk gering bedrag lid kon worden en mee kon spelen. Rb Maastricht 07-01-2003, nr. 01/1750
en 01/1751 GEMWT I, LJN-nr. AF2782
Op 17 juli 2002 heeft de president van de rechtbank Arnhem in voorlopige voorziening een uitspraak
gedaan over de sluiting van een illegale speelgelegenheid op basis van de APV van de gemeente
Groesbeek. De gemeente Groesbeek heeft een uitgebreide paragraaf opgenomen in de APV over
speelgelegenheden, waarin het vergunningensysteem veel verder is uitgewerkt dan in de APV. Er
worden onder meer eisen aan de exploitant gesteld en er zijn meer weigeringsgronden opgenomen.
Er was tot nu toe nog geen rechterlijke uitspraak over de verbindendheid van deze bepalingen. In
deze uitspraak kwam uitsluitend de vraag aan de orde of er sprake was van een speelgelegenheid
met een besloten karakter. Dat er sprake was van een speelgelegenheid was niet in discussie. De
voorzieningenrechter oordeelde dat er wel sprake was van een voor het publiek toegankelijke
inrichting en dat de burgemeester van de gemeente Groesbeek de bevoegdheid had bestuursdwang
toe te passen. Deze voorzieningenrechter is dus kennelijk van mening dat de APV Groesbeek
verbindend moet worden geacht, hoewel er niet expliciet aandacht aan wordt besteed in de
uitspraak. Pres. Rb. Arnhem 17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840.
Internetgokzuilen
Inmiddels is er ook een uitspraak van de Raad van State op 29 januari 2003 over een gelegenheid
waarin een internetgokzuil is geplaatst. De Raad van State gaat ervan uit, en dit was ook niet in
geschil, dat er dan sprake is van een speelgelegenheid in de zin van dit artikel. Appellant exploiteerde
zonder dat zij over de vereiste vergunning beschikte, en de burgemeester is op grond van artikel 125,
derde lid, Gemeentewet bevoegd tot het toepassen van bestuursdwang. ABRS 29-01-2003,
200202981/1, LJN-nr. AF 3507. Zie ook Rb Arnhem, 11-03-2002, JG 02.0152 m.nt. T.J. van der Reijt. Er
zijn ook enkele uitspraken van de strafrechter geweest waarin de exploitant van een internetgokzuil
en een exploitant van een inrichting waarin een internetgokzuil is geplaatst zijn veroordeeld tot een
boete.
Speelautomatenhallen
Speelautomatenhallen vallen niet onder de bepaling. Het is mogelijk in een
speelautomatenhallenverordening te bepalen dat bij de beoordeling van een aanvraag om
vergunning voor het exploiteren van een speelautomatenhal rekening wordt gehouden met de woon
en leefsituatie. De VNG heeft een model speelautomatenhallenverordening opgesteld.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel
9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een
beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Jurisprudentie
</pre>

====================================================================== Einde pagina 150 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 151 ======================================================================

<pre>Internetgokzuil in inrichting maakt dat er sprake is van speelgelegenheid, burgemeester kan
handhavend optreden. ABRS 29-01-2003, 200203981/1, LJN-nr AF3507, Rb Almelo11-03-2002, JG
02.0152 m.nt. T.J. van der Reijt.
Burgemeester kan bestuursdwang toepassen in geval er sprake is van een speelgelegenheid, in dit
geval een illegaal casino, zonder vergunning. Rb Maastricht 07-01-2003, 01/17050 en 01/1751
GMWT I, LJN-nr. AF2782.
Speelgelegenheid door een vereniging waarvan tegen betaling van een gering bedrag een ieder lid
kan worden, heeft geen besloten karakter, burgemeester kan optreden indien er geen vergunning is.
Rb Arnhem 17-07-2002, 00/3094 en 00/3095 AW, LJN-nr. AF5840.- Speelgelegenheid wordt in casu
niet als besloten aangemerkt, dus kan bestuursdwang worden toegepast ogv APV Groesbeek. Rb
Arnhem 17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840.
Speelgelegenheid wordt in casu niet als besloten aangemerkt, dus kan bestuursdwang worden
toegepast ogv APV Groesbeek. Rechtbank Arnhem 17-07-2002, 02/1400, LJN-nr. AE5840.
Gelegenheid bieden tot winnen van prijzen en premies middels internetgokzuilen is strafbaar feit,
Ec.politierechter Zutphen, 17-05-2002, 06/035799-01, LJN-nr. AE4680 en Rb. Arnhem, ec. kamer, 20-
12-2001, 05/087842-00, LJN-nr. AD8104.
Artikel 2:40 Speelautomaten
Op 1 juni 2000 is het gewijzigde hoofdstuk van de Wet op de Kansspelen over de speelautomaten in
werking getreden (opnieuw gewijzigd per 1 november 2000). De wetgever had er bewust voor
gekozen ruimte te laten voor de uitleg van de artikelen: de rechter moest maar voor nieuwe
jurisprudentie zorg dragen. Deze opvatting gaf de gemeenten nogal wat problemen.
Begin 2002 heeft het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBB) een aantal uitspraken gedaan,
waarin ten aanzien van hoog- en laagdrempelige inrichtingen een interpretatie wordt gegeven over
de wijziging van de Wet op de Kansspelen d.d. 1 november 2000 ten gevolge van de ingrijpende
wijziging van de Drank- en Horecawet. Het gaat hierbij vooral over de begrippen “inrichting” en
“horecalokaliteit” en de gevolgen voor hoog- en laagdrempelige inrichtingen. Het CBB overweegt - in
tegenstelling tot wat uit de wetsgeschiedenis blijkt en tot nu toe uit de jurisprudentie is gebleken –
“dat er wel sprake is van een materiële wijziging van de Wet” en niet slechts van een technische. Dit
kan verstrekkende consequenties hebben voor de gemeentelijke praktijk, vooral voor de wijze van
formulering van besluiten.
Het CBB toetst de vraag of er sprake is van een hoogdrempelige inrichting op een wetstechnische
manier. Er dient slechts beoordeeld te worden of er sprake is van een horecalokaliteit in de zin van
de Drank- en Horecawet en of er zich in deze horecalokaliteit zelf geen andere activiteiten afspelen
waaraan een zelfstandige betekenis kan worden toegekend. (Een horecalokaliteit in de zin van de
Drank- en Horecawet is een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel uitmakend
van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het
verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.) Moeilijk is te bepalen wat een
andere zelfstandige activiteit is. Hierover is veel jurisprudentie, zie hieronder onder het kopje
jurisprudentie. Er moet in ieder geval gedacht worden aan het afhalen van etenswaren, dansen,
zaalverhuur, bowlen of kegelen en het serveren van kleine etenswaren. Waar precies de grens ligt
tussen ondersteunende activiteiten en zelfstandige activiteiten is een sterk feitelijk oordeel en zal
van geval tot geval moeten worden bekeken, gerelateerd aan de jurisprudentie. In welke omgeving
de horecalokaliteit ligt, is, in tegenstelling tot de oude jurisprudentie, niet meer van belang. Ook een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 151 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 152 ======================================================================

<pre>horecalokaliteit op een camping of in een sporthal of dorpshuis kan hoogdrempelig zijn. Deze
benadering leidt tot de vreemde consequentie dat bijvoorbeeld een seksinrichting als laagdrempelig
wordt aangemerkt en een sportkantine (soms) als hoogdrempelig.
Op 17 juli 2002 heeft het CBB geoordeeld dat een horecalokaliteit, gelegen in een sportcomplex, niet
per definitie laagdrempelig is. De sporthal zelf maakt geen onderdeel uit van de inrichting. Er dient
beoordeeld te worden of de horeca-inrichting zelf hoogdrempelig is. Het feit dat het café
voornamelijk gericht is op bezoekers van het sportcomplex, staat daar, aldus het CBB, los van. Ook
het feit dat het café in belangrijke mate bezocht wordt door bezoekers beneden de 18 jaar staat er
volgens het CBB niet aan in de weg dat de lokaliteit niet tevens in belangrijke mate gericht kan zijn op
bezoekers van boven de 18 jaar en dat is het wettelijk criterium. (CBB 17-07-2002, JG 02.0153 , m.nt.
T.J. van der Reijt)
Samengestelde inrichtingen
Indien er sprake is van een laagdrempelige horeca-inrichting, waarbinnen zich een horecalokaliteit
als bedoeld in artikel 1 lid 1 van de Drank- en Horecawet bevindt, dient te worden onderzocht of de
laagdrempelige gedeelten vanaf de openbare weg bereikt kunnen worden via deze horecalokaliteit.
Als dit het geval is, dan is (op grond van artikel 30c lid 4 van de Wet op de Kansspelen) de
horecalokaliteit alsnog laagdrempelig en is het niet toegestaan kansspelautomaten te plaatsen.
Het CBB heeft in enkele uitspraken begin 2002 opnieuw een lijn uitgezet over wanneer er sprake is
van hoog- of laagdrempelige inrichtingen en van samengestelde inrichtingen. Uit deze uitspraken van
het CBB is een stappenplan af te leiden, dat dient te worden doorlopen bij de beantwoording van de
vraag of er sprake is van een hoogdrempelige inrichting.
a.
Bij één afgesloten ruimte.
1.
is er een vergunning volgens de Drank- en Horecawet?
2.
staat het café- en restaurantbezoek op zichzelf?
3.
zijn de activiteiten in belangrijke mate gericht op personen ouder dan 18?
Is aan alle vereisten voldaan dan is er sprake van een hoogdrempelige inrichting, waarin twee
kansspelautomaten zijn toegestaan. Is aan een van de eisen niet voldaan, dan is er sprake van een
laagdrempelige inrichting.
b.
Bij meerdere ruimten in een gebouw.
1.
is er sprake van een afzonderlijke horecalokaliteit in het gebouw, dan wel van meerdere lokaliteiten
waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, die tezamen een besloten ruimte vormen binnen het
gebouw?
</pre>

====================================================================== Einde pagina 152 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 153 ======================================================================

<pre>2.
wordt voor de afzonderlijke horecalokaliteit, dan wel voor het geheel van de lokaliteiten die tezamen
de horeca-inrichting vormen, voldaan aan de stappen onder A?
Is aan alle eisen voldaan, dan is er sprake van een hoogdrempelige inrichting.
c.
Bij een horecalokaliteit in de zin van artikel 1 lid 1 van de Drank- en Horecawet binnen een
laagdrempelige horeca-inrichting.
1.
worden de stappen genoemd onder A. bevestigend beantwoord?
2.
zo nee: er is geen sprake van een hoogdrempelige inrichting.
3.
zo ja: zijn de overige ruimten van de laagdrempelige inrichting mogelijk door het publiek te bereiken
via deze horecalokaliteit? (artikel 30c lid 4 Wet op de Kansspelen).
4.
zo ja: er is géén sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van de Wet op de Kansspelen,
kansspelautomaten zijn niet toegestaan.
5.
zo nee: er is sprake van een hoogdrempelige inrichting in de zin van de Wet op de Kansspelen.
Jurisprudentie
Het verstrekken van lunches tussen 12.00 uur en 15.30 uur, dat speciaal op een reclamebord wordt
aangekondigd en waarvoor een aparte lunchkaart is, vormt een laagdrempelige activiteit. CBB 11-04-
2003, AWB 02/1474, LJN-nr. AF7697.
Een deur die slechts niet op slot mag vanwege brandveiligheidsvoorschriften, maakt dat het mogelijk
is via het eetcafé de snackbar te betreden. Geen kansspelautomaten toegestaan. CBB 29-01-2003,
AWB 02/697, LJN-nr. AF3782.
De beslissing in een zogenaamd “feestcafé”-vergunning voor twee kansspelautomaten onvoldoende
gemotiveerd, omdat geen aandacht is besteed aan de stelling dat er geen sprake meer was van
exploitatie van een disco. De motivering had betrekking dienen te hebben op de feitelijke gang van
zaken in de inrichting. Gemeente moet opnieuw besluiten. CBB 29-01-2003, AWB 02/969, LJN-nr.
AF3780.
Een inrichting die zich als lunchcafé afficheert, gelegen is bij een markt en een sterk accent legt op
kleine etenswaren, hetgeen ook uit de omzetcijfers blijkt, is laagdrempelig. CBB 22-01-2003, AWB
02/1277, LJN-nr. AF 4096.
Hotellobby, waarin zich bar, eetgelegenheid en hotelreceptie bevindt, is laagdrempelig, want de
hotelreceptie trekt zelfstandige stroom bezoekers. Ook het feit dat hotelgasten door een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 153 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 154 ======================================================================

<pre>verbindingsdeur met een pasje naar de kamers kunnen, maakt de ruimte laagdrempelig. Vz. CBB 31-
12-2002, AWB 02/1501, 02/1702, LJN-nr AF3234.
Bar/foyer in multifunctioneel vergadercentrum laagdrempelig, omdat het publiek van buitenaf de
zalen kan bereiken. Geen samengestelde inrichting. CBB 23-12-2002, AWB 02/838, LJN-nr. AF3251.
Inrichting met restaurant met snackbar laagdrempelig, en restaurantgedeelte niet als hoogdrempelig
aan te merken, omdat er één Drank- en Horecavergunning is, het personeel vanuit dezelfde ruimte
beide gedeelten bedient en de toiletten (die ook bestemd zijn voor bezoekers van de snackbar met
bijbehorend terras) slechts te bereiken zijn via het restaurantgedeelte. CBB 20-12-2002, AWB
02/1523, LJN-nr. AF3248.
Eetcafé dat zich hoofdzakelijk richt op het winkelend publiek en openingstijden die gelijklopen met
winkelcentrum en waar overdag voornamelijk koffie, thee, fris, kleine gerechten en lunches worden
geserveerd is laagdrempelig. CBB 20-12-2002, AWB 02/1493, LJN-nr. AF3245.
Eetcafé met kleine kaart naast driecomponentenmaaltijden tot 17.00 uur laagdrempelig in zin van de
Wet op de Kansspelen, Vz.CBB 23-10-2002, AWB02/1647, LJN-nr. AF1167.
Een vergunning tot het aanwezig hebben van speelautomaten kan slechts worden verleend aan de
natuurlijke of rechtspersoon, die houder is van een een vergunning ingevolge artikel 3 van de Drank-
en Horecawet, dan wel inschrijfplichtig en ingeschreven is bij het bedrijfsschap Horeca en Catering.
CBB 9 oktober 2002 AWB 01/963, 01/964, 01/ 965. LJN-nr. AF0354.
Gebiedsaanwijzing in speelautomatenhallenverordening toegestaan, ook als eigenlijk al bekend was
aan wie de vergunning zou worden verleend. CBB 04-10-2002, AWB 02/414, LJN-nr. AF0388.
Inrichting waar floorshows en stripteaseshows worden gegeven laagdrempelig en seksinrichting
laagdrempelig. CBB 18-09-2002, AWB 02/559, LJN-nr. AF1844 en CBB 19-06-2002, AWB02/25, LJN-nr.
AE6041.
Omzetpercentage van kleine etenswaren in een eetcafé op zichzelf niet bepalend voor de vraag of er
sprake is van een zelfstandige stroom bezoekers. Meer van belang is de combinatie van het aanbod
en de ligging, namelijk in een winkelcentrum. CBB 21-08-2002, AWB02/84, LJN-nr. AE7051.
Weigering van aanwezigheidsvergunning voor twee kansspelautomaten in café is in strijd met
motiveringsbeginsel. CBB 26-07-2002, AWB01/536, LJN-nr. AE7541.
Sportkantine niet per definitie laagdrempelig. CBB 17-07-2002, AWB01/822, JG 02.0153 m.nt. T.J. van
der Reijt, LJN-nr. AE 7540.
Bowlingbaan niet gescheiden van bargedeelte. Hoewel de bowlingactiviteiten slechts 20% van de
omzet genereert, is er toch sprake van een zelfstandige stroom van bezoekers. CBB 10-07-2002, AWB
02/300, LJN-nr. AE6038.
Café bij supermarkt niet per definitie laagdrempelig. Voor beantwoording van de vraag of van hoog-
dan wel laagdrempelige inrichting sprake is, is beslissend de wijze waarop de inrichting feitelijk op
basis van de verleende vergunningen functioneert en geëxploiteerd wordt. CBB 19-06- 2002,
AWB02/236, LJN-nr. AE6040.
Deur die fungeert als nooduitgang voor het publiek tussen hoogdrempelig (café) en laagdrempelig
(kegelbaan) gedeelte van dezelfde inrichting, met ieder hun eigen ingang, maakt dat de kegelbaan
door het publiek kán worden bereikt via de ingang van het café. Daarom geen kansspelautomaten
toegestaan. CBB 01-03-2002, AWB01/399 29010, JG 02.0070 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AE0468.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 154 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 155 ======================================================================

<pre>Geen sprake van afzonderlijke horecalokaliteit in een inrichting met een afhaalgedeelte en een café
verbonden via een gemeenschappelijke bar waarachter het personeel beide gedeelten van de
inrichting kan bedienen. Eén horecalokaliteit met meerdere activiteiten, kansspelautomaten niet
toegestaan. CBB 22-02-2002, AWB01/903 29011, JG 02.0068 , m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr.
AD9635.
Steeds geheel of gedeeltelijk geopende harmonicawand tussen café en zaalgedeelte is niet
voldoende om te spreken van twee afzonderlijke horecalokaliteiten. In café geen kansspelautomaten
toegestaan. CBB 15-02-2002, AWB01/482 29010, JG 02.0069 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9977.
Dorpshuis is niet in zijn geheel aan te merken als - laagdrempelige - inrichting in de zin van de Wet op
de kansspelen. In ieder geval behoren de was- en kleedruimten, gezien de definitie conform de
Drank- en Horecawet per 1 november 2000, niet tot de inrichting. CBB 13-02-2002, AWB01/616, JG
02.0065 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9636.
Samengestelde inrichting in de zin van de Wet op de kansspelen. Aanwezigheid van een voor het
publiek toegankelijke deur tussen snackbar en café. In het geval er slechts één deur is vanaf de
openbare weg naar de snackbar, waarna kan worden doorgelopen naar het café, is dat niet
voldoende motivering om een vergunning kansspelautomaten te weigeren. CBB 13-02-2002,
AWB01/668, JG 02.0066 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9630.
Samengestelde inrichting in de zin van de Wet op de kansspelen. Van belang is of het publiek gebruik
kán maken van de deur aan de openbare weg van het café/restaurant om de overige -
laagdrempelige - ruimten in de inrichting te bezoeken. Nabijheid camping niet van doorslaggevende
betekenis bij vraag of kansspelautomaten zijn toegestaan. CBB13-02-2002, AWB01/582 29010, JG
02.0067 m.nt. T.J. van der Reijt, LJN-nr. AD9589.
Nachtbar/dancing is laagdrempelig. CBB 13-08-2001, AWB 01/537 29010, JG 01.0180 , m.nt. A.L.
Esveld.
Seksclub niet hoogdrempelig. CBB 16-07-2001, AWB 01/347 29010, JG 01.0156 , m.nt. A.L. Esveld.
Salsaclub is laagdrempelig. CBB 16-07-2001, AWB 01/378 29010, JG 01.0181 , m.nt. A.L. Esveld.
Het bieden van de mogelijkheid tot het afhalen van eten vormt laagdrempelige activiteiten die een
zelfstandige betekenis hebben. Broodjes, broodjes shoarma en soepen zijn niet als volledige maaltijd
aan te merken. CBB 15-11-2000, AWB 00/73 29010, JG 01.0125 , m.nt. A. L. Esveld.- Het niet tijdens
de gehele openingstijd serveren van maaltijden die voldoen aan de definitie van het begrip maaltijd,
maakt een inrichting laagdrempelig. CBB 08-03-2000, AWB 99/715 29010, JG 00.0083 , m.nt. A.L.
Esveld.
Exploitant speelautomaten is geen, exploitant horeca-inrichting is wel belanghebbende ex artikel 1:2
Awb. CBB 09-02-2000, AWB 99/550 29010, JG 00.0158 , m.nt. A. L. Esveld.
Het koppelen van de openingstijden van een inrichting aan die van een supermarkt is mede een
reden om die inrichting als laagdrempelig te beschouwen. CBB 13-01-2000, AWB 99/43 29010, JG
00.0104, m.nt. A.L. Esveld.
De omstandigheid dat coffeeshophouders personen onder de 18 jaar niet tot hun inrichting mogen
toelaten maakt de kwalificatie van een coffeeshop als laagdrempelig niet zinledig. CBB 13-01-2000,
AWB 98/1162 29010, JG 00.0132 , m.nt. A.L. Esveld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 155 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 156 ======================================================================

<pre>Niet ingeschreven bij het Bedrijfschap Horeca, derhalve ontbreekt wettelijke grondslag voor
vergunning voor de aanwezigheid van kansspelautomaten. CBB 11-03-99, AWB 98/732 29000, JG
00.0045 , m.nt. A.L. Esveld.
Afdeling 11: Maatregelen tegen overlast en baldadigheid
Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal
Eerste lid
De burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot sluiting van
woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien dit artikel in de Gemeentewet
niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt, verdient het aanbeveling dit in de APV te regelen. Het is
aan te raden om voor de gevallen waarin de woning niet is verzegeld of de verzegeling reeds
verbroken een strafbepaling zoals in het eerste lid van artikel 2:41 op te nemen, waarin een sanctie
wordt gesteld op overtreding van het verbod. Vóór 2002 was het oude artikel 2.4.1 genummerd als
2.4.1a. Het daarvoor bestaande Artikel 2.4.1 over kraken van gebouwen is al daarvoor geschrapt
wegens strijd met hogere regelgeving.
Tweede lid
Het tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de burgemeester ex artikel 13b
van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in voor het publiek toegankelijke lokalen en
daarbij behorende erven drugs als bedoeld in artikel 2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht,
afgeleverd, verstrekt, of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder toelichting eerste lid. Met de
laatste wijziging van de Opiumwet is het ook mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit
woningen en niet voor het publiek toegankelijke lokalen. In 2007 is het tweede lid daarop aangepast
(ledenbrief Lbr.07/125).
Derde lid
Aangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten betreden wegens
dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd. Anders zou het verbod uit het
eerste lid wel erg absoluut zijn.
Vierde lid
Vanwege de grote persoonlijke gevolgen die aan het sluiten van een woning kunnen zijn verbonden,
is in het vierde lid een mogelijkheid voor ontheffing van het verbod opgenomen. Ook bij de sluiting
van een lokaal op grond van artikel 13b van de Opiumwet kan bijvoorbeeld ontheffing verleend
worden aan de exploitant zelf en zijn gezinsleden. Het lokaal blijft dan wel gesloten voor het publiek.
Jurisprudentie
Veel jurisprudentie over sluiting van drugspanden of voor publiek toegankelijke lokalen staat op de
website van het Steun- en Informatiepunt Drugs en Veiligheid (SIDV): www.sidv.nl.
Artikel 2:42 Plakken en kladden
Eerste lid
In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt reeds besloten dat
het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 EVRM
en artikel 19 IVBPR.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 156 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 157 ======================================================================

<pre>Tweede lid
Het aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt als een
middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere middelen zelfstandige
betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in een bepaalde behoefte kan voorzien.
Vrijheid van meningsuiting
Op het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden gemaakt als die
bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een voorafgaand overheidsverlof
afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt op dit grondrecht geen inbreuk, aangezien het
hierin neergelegde verbod krachtens het tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit
middel van bekendmaking meebrengt, voorzover door dat gebruik een anders recht wordt
geschonden. De eis dat “plakken” slechts is toegestaan indien dit geschiedt met toestemming van de
rechthebbende, komt in het geval dat de gemeente die rechthebbende is, niet neer op het
afhankelijk stellen van dat aanplakken van een voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in
artikel 7 van de Grondwet. De gemeente die als eigenares van een onroerende zaak toestemming
verleent of weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke hoedanigheid.
Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR, aangezien de beperking in
de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting dat uit de toepassing van artikel 2:42 kan
voortvloeien, kan worden aangemerkt als nodig in een democratische samenleving ter bescherming
van de openbare orde.
Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende plakplaatsen. Volgens
het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en daarvoor nadere regels stellen. Doet de
gemeente dit niet, dan is er volgens jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7, van de
Grondwet en artikel 10 EVRM. Men volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of –zuil op de
10.000 inwoners. Zie daarover: M. Geertsema in de noot onder ABRS 05-06-2002 in JG 02.0221.
Doen plakken of doen aanbrengen
Bij de herziening van 2004 is het verbod van het tweede lid, onder a, in die zin uitgebreid dat nu ook
het “doen” plakken of het op andere wijze “doen” aanbrengen van aanplakbiljetten onder de
verbodsbepaling valt. Dit vanwege de jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van
State. Onder “doen” aanplakken verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken of een
actieve bemoeienis daarmee hebben. In die gevallen kan de gemeente dus met succes handhaven.
Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan: door het enkele verstrekken van
aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen; het alleen maar niet
tegengaan van het aanplakken; het op internet plaatsen van posters die men voor eigen gebruik kan
uitprinten, terwijl onder dat eigen gebruik mede wordt verstaan het hangen van posters in de stad.
Men moet bij de handhaving de opdrachtgever wel een redelijke termijn gunnen om bij de door haar
ingeschakelde plakbedrijven te achterhalen waar de betreffende posters geplakt waren en de
verwijdering van die posters te bewerkstelligen. Naast de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving
en kostenverhaal, kan de rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook verhalen met
inschakeling van de burgerlijke rechter.
Jurisprudentie
Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt dat pas wanneer op grond
van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is geworden dat rechthebbenden op zodanige schaal
</pre>

====================================================================== Einde pagina 157 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 158 ======================================================================

<pre>zouden weigeren in te stemmen met aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige
betekenis van dit middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een min of meer
voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het criterium “dat gebruik van enige
betekenis moet overblijven”, ook feitelijk inhoud kan worden gegeven. Het hangt af van “bijzondere
plaatselijke omstandigheden” of er nog gesproken kan worden van gebruik van enige betekenis. Deze
zullen dan ook onderzocht moeten worden, aldus de Hoge Raad in een uitspraak van 26 januari 1993,
NJ 1993, 534.
Verzoek om vergunning voor het aanbrengen van borden aan lantaarnpalen ten behoeve van het
plakken van affiches is terecht opgevat als verzoek om toestemming van de gemeente als eigenares
van de lantaarnpalen. Betreft een privaatrechtelijke aangelegenheid. ARRS 30 12 1993, JG 94.0194
m.nt. J.M. van den Bosch van Os, AB 1994, 578 m.nt RMvM.
Een projectie van een lichtreclame is te beschouwen als een andere wijze van aanbrengen dan
aanplakken van een afbeelding of aanduiding als bedoeld in de APV. Vz.ARRS 13 12 1992, JG 93.0261
, Gst. 1993, 6965, 3 m.nt EB.
Jurisprudentie: Vrijheid van meningsuiting
In APV opgenomen plakverbod is onverbindend wegens strijd met artikel 7, lid 1, Grondwet (vrijheid
van meningsuiting). Derhalve is geen vervolging mogelijk ter zake van “wild plakken”. Er waren geen
voldoende vrije plakplaatsen in de stadsdelen. Gemeente is verplicht deze te scheppen. Rb.
Amsterdam 07-10-1993.
Over een bepaling in de APV Amsterdam met ongeveer gelijkluidende inhoud als artikel 2:42
oordeelde de Hoge Raad dat “niet aannemelijk is geworden dat ten gevolge van het (...) verbod geen
mogelijkheid van enige betekenis tot gebruik van het onderhavige middel van verspreiding en
bekendmaking zou overblijven”. De bepaling is niet in strijd met artikel 10, tweede lid, EVRM,
aangezien deze “prescribed by law” is en “necessary in a democratic society (...) for the prevention of
disorder” en “protection of the (...) rights of others”. HR 01-4-1997, NJ 1997, 457.
Plakverbod van artikel 2.4.2 model-APV is niet in strijd met artikel 7 Grondwet noch met artikel 10
EVRM. ABRS 05-06-2002, LJN-nr. AE3657, JG 02.0169 m.nt. M. Geertsema, JB 2002, 221 m.nt. J. van
der Velde, AB 2002, 361 m.nt. J.G. Brouwer en A.E. Schilder.
Jurisprudentie: Doen plakken of doen aanbrengen
Betreft artikel 122 van de APV Utrecht, waarin ook het “doen” plakken was opgenomen. Het college
heeft ten onrechte een last onder dwangsom opgelegd tot voorkoming van herhaling van illegaal
plakken van reclamemateriaal en tot het verwijderd houden van illegaal plakken. Het is een te ruime
uitleg om “doen” aanbrengen zo uit te leggen dat dit mede inhoudt het niet tegengaan dat van Radio
538 afkomstig reclamemateriaal wordt aangeplakt. Er is geen sprake van opdracht of een actieve
bemoeienis van Radio 538. ABRS 18-09-2002, LJN-nr. AE7789, JB 2002, 329, Gst. 7181, 42 m.nt. M.M.
Dolman en Kistenkas.
Last onder dwangsom om herhaling van (illegaal) plakken te voorkomen en illegaal plakwerk
verwijderd te houden. Uitleg van het begrip “doen aanbrengen” als bedoeld in artikel 122, van de
APV Utrecht. Als betrokkene een derde of derden opdracht heeft gegeven tot het aanbrengen van
aanplakbiljetten of anderszins actieve bemoeienis heeft gehad met het aanplakken, is deze
verantwoordelijk voor het aanbrengen van aanplakbiljetten. Het door het enkele verstrekken van
aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te brengen, is onvoldoende. ABRS
15-01-2003, 200203589/1, LJN-nr. AF2902.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 158 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 159 ======================================================================

<pre>Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur aanplakbiljetten te verwijderen. De vraag is of Loesje
als “doen”-plakker” in de zin van de APV verantwoordelijk kan worden gehouden. Dit is niet het geval
nu Loesje geen actieve bemoeienis heeft gehad met het aanbrengen van de posters. Loesje heeft de
Loesje-posters slechts op internet geplaatst, waarbij is aangegeven dat een ieder de posters voor
eigen gebruik vrij kan uitprinten en dat onder eigen gebruik onder meer wordt verstaan het hangen
van posters in de stad. Bovendien bevat de internetsite een disclaimer waarin erop wordt gewezen
dat posters alleen mogen worden geplakt op plaatsen waar dit is toegestaan en verwezen is naar de
toepasselijke APV. Rb. Den Haag 08-07-2004, LJN-nr. AQ5977.
Aanschrijving bestuursdwang om binnen 24 uur na de telefonische inkennisstelling al het
aangeplakte te verwijderen. Exacte locaties waren ten tijde van de bestuursdwang niet bekend.
Opplakken van de posters waren aan een plakbedrijf uitbesteed. De Afdeling acht de termijn,
waarbinnen appellante bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven moest zien te achterhalen waar
de betreffende posters geplakt waren en de verwijdering van die posters moest bewerkstelligen te
kort. ABRS 11-08-2004, 200400185/1, LJN-nr. AQ6624.
Podium had de verspreiding van affiches uit handen gegeven aan een derde met uitdrukkelijke
opdracht dat op legale wijze te doen. Toepasselijkheid van artikel 6:171 BW dat voor Podium een
risico-aansprakelijkheid vestigt voor onrechtmatig handelen door derden, met wie geen
dienstverband bestaat maar die ingeschakeld worden voor werkzaamheden ter uitoefening van haar
bedrijf, zonder dat het voor de gemeente duidelijk gescheiden activiteiten waren. In casu achtte de
Kantonrechter het illegaal plakken aan een activiteit van Podium te wijten. De kosten die de
gemeente heeft gemaakt voor de verwijdering van illegaal geplakte posters op gemeente-
eigendommen kan zij verhalen op Podium. Rb. Zwolle, sector kanton 16-12-2003, LJN-nr. AF6147, JG
04.0025 m.nt. E.H.J. de Bruin.
Appellant heeft posters doen plakken. Hij is verantwoordelijk voor het gedrag van het bedrijf
waaraan hij opdracht heeft gegeven posters te plakken, ook als dat bedrijf tegen zijn instructies in
zou hebben gehandeld (door op niet toegestane plaatsen te plakken). Dat appellant het bedrijf heeft
opgedragen uitsluitend op toegestane locaties te plakken disculpeert hem niet. Gesteld is immers
niet dat hij goede grond had om te mogen vertrouwen dat dit bedrijf zich zou houden aan die
opdracht. Hof Amsterdam 23-12-2004, 1774/03, LJN-nr. AS5302.
Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap e.d.
Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel opgenomen aanplakverbod
vergroot. Het tweede lid regelt een rechtvaardigingsgrond voor die gevallen dat de in het eerste lid
genoemde stoffen en voorwerpen niet waren bestemd om te plakken of te kladden. Het bepaalde in
het tweede lid strijdt niet met het in artikel 6, tweede lid, EVRM neergelegde beginsel, dat een
verdachte tegen wie een strafvervolging aanhangig is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en
dat, voordat zijn schuld op wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is geboden zich
te verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.
Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het Wetboek van Strafvordering en is
evenmin in strijd met enige andere wetsbepaling noch met enig tot de algemene rechtsbeginselen te
rekenen beginsel van strafprocesrecht.
Bij de voorgestelde redactie is het de opsporingsambtenaar en het OM mogelijk gemaakt aan de
hand van de omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of er al dan niet sprake is van een
overtreding als bedoeld in het eerste lid.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 159 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 160 ======================================================================

<pre>Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen
Deze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak te bemoeilijken.
Verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van geprepareerde tassen
De VNG krijgt geregeld vragen over de mogelijkheid voor het opnemen van een verbodsbepaling in
de APV met betrekking tot het vervoeren van geprepareerde tassen in de nabijheid van winkels.
Regulerend optreden van de gemeente wordt onder andere beperkt door de particuliere sfeer. Dit
houdt in dat een gemeente onbevoegd is zaken te regelen die zodanig de privé-sfeer van burgers
raken, dat zij niet meer tot de huishouding van de gemeente gerekend kunnen worden. De vraag rijst
of een verbodsbepaling inzake het vervoeren van een tas in de nabijheid van winkels die kennelijk is
toegerust om winkeldiefstallen te plegen, inbreuk maakt op de privé-sfeer van burgers. Het
antwoord is bevestigend. Immers door het opnemen van een dergelijke bepaling wordt het mogelijk
om elke willekeurige burger met een dergelijke tas op straat aan te houden terwijl er nog geen
strafbaar feit is gepleegd. Voorts is een winkel een privé-gebied dat wordt opengesteld voor het
publiek. De kans is groot dat deze verbodsbepaling door de rechter onverbindend wordt verklaard
om bovengenoemde redenen. Het OM is in het algemeen ook niet enthousiast om op grond van een
dergelijke APV-bepaling te vervolgen. De VNG heeft om deze reden gemeend een dergelijke
verbodsbepaling achterwege te laten. Zie voor meer informatie onder het kopje Winkelverbod en het
verbod op het vervoeren van geprepareerde tassen in de Algemene Toelichting.
Jurisprudentie
Een verbodsbepaling inzake het vervoer van inbrekerswerktuigen kan strekken tot bescherming van
de openbare orde als bedoeld in artikel 149 Gemeentewet. HR 07 06 1977, NJ 1978, 483 (APV
Wassenaar). HR 28-02-1989, NJ 1989. 687 (APV Nijmegen)
Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen e.d.
Vervallen
Artikel 2:46 Rijden over bermen e.d.
Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van wegen. Bermen,
glooiingen en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling ziet derhalve op het verkeer op
wegen in de zin van de wegenverkeerswetgeving, maar kan als toelaatbaar worden beschouwd naast
deze wetgeving. Op basis van artikel 149 Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers
bevoegd tot het stellen van regels die andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze
regels het stelsel van de wegenverkeerswetgeving doorkruisen. Dat is hier niet het geval. Het verbod
heeft slechts betrekking op voertuigen die niet voorzien zijn van rubberbanden.
De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn voorzien van rubberbanden, blijkt in de
praktijk vragen op te roepen. Die beperking is opgenomen omdat juist die voertuigen schade kunnen
aanrichten. Verder wordt hiermee voorkomen dat het domein van de Wegenverkeerswet wordt
betreden.
Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met rubberbanden in niet van de weg (in de
zin van de wegenverkeerswetgeving) deel uitmakende groenstroken, wordt geregeld in artikel 5:11
(aantasting groenvoorzieningen door voertuigen).
Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag in de publieke ruimte
</pre>

====================================================================== Einde pagina 160 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 161 ======================================================================

<pre>Op basis van artikel 2:47 (en artikel 2:49) kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast worden
opgetreden.
Afbakening
Artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht stelt “straatschenderij” strafbaar, terwijl artikel 426bis
het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf bedreigt. Artikel 431 stelt nachtelijk
burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou men kunnen omschrijven als baldadigheid. De
omschrijving is echter strakker dan wat men in het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart.
Artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is zich zodanig te
gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt dan wel dat het
verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd. De strekking van het begrip publieke
ruimte in artikel 2:47 gaat verder dan het begrip weg als bedoeld in de Wegenverkeerswet 1994, (zie
daarvoor de toelichting op artikel 1.1). Voorzover een hinderlijke gedraging plaatsvindt op de weg,
als omschreven in artikel 5 van de Wegenverkeerswet 1994, is artikel 2:47 niet van toepassing. Werd
dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.
Jurisprudentie
De gemeentelijke wetgever is bevoegd tot aanvulling van de artikel 424 en 426bis WvSr. HR 26 02
1957, NJ 1957, 253 (APV Eindhoven)
Artikel 2:48 Hinderlijk drankgebruik
In dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te wijzen gebied
alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te
hebben. Dit verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een horecabedrijf, of
voor een evenement waarbij van gemeentewege op grond van artikel 35 van de Drank en Horecawet
toestemming is verleend om op de plaats waar dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank
te verstrekken.
Omvang gebied
Er moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld gaan om het
uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig overlast veroorzaakt wordt.
Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet namelijk wel een
concrete aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied aangewezen wordt. Een gebied kan worden
aangewezen als gerechtvaardigde vrees bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de
openbare orde is al aangetast. Als dat geldt voor het hele grondgebied van de gemeente is het
stadium van hinderlijk drankgebruik allang gepasseerd, en heeft de burgemeester zijn
noodbevoegdheden uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou het college bij een algemeen verbod
elk alcoholgebruik op de openbare weg, ook van goedwillende personen, verbieden. Daarmee zou er
geen evenredigheid meer zijn tussen middel en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4, van de Awb.
Dit geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te hebben, waar met
enige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome verordenende bevoegdheid van de
gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is ongeopende flesjes alcoholhoudende drank
bij zich te dragen.
Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de richting van buiten het
aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal plaatsvinden. In de meeste gevallen zal dit
echter niet erg waarschijnlijk zijn, omdat mag worden aangenomen dat de aangewezen plaatsen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 161 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 162 ======================================================================

<pre>door hun aantrekkelijke karakter mede bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing
optreedt, kan het college alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een aanwijzingsbesluit nemen.
Verstoring openbare orde
Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2 en 12 van de
Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving daarvan is strafbaar op grond van
artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht.
Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal optreden mogelijk
zijn aan de hand van artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht (baldadigheid). De hantering van
deze wetsbepalingen is in de praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit
artikel, waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de “voorfase” - dus het bier drinken op
bepaalde plaatsen - mogelijk wordt.
Artikel 2:49 Hinderlijk gedrag bij of in gebouwen
Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47 (Hinderlijk gedrag op of aan
de weg).
Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimten
Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek toegankelijke ruimten
zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar vervoermiddel tegen te
gaan. In deze bepaling wordt het woord “ruimte” gebruikt ter onderscheiding van het in de APV
voorkomende begrip “weg”. Om een indicatie te geven bij het beantwoorden van de vraag op welke
voor het publiek toegankelijke ruimten de bepaling het oog heeft, is bij wijze van voorbeeld een
aantal ruimten concreet genoemd.
Desgewenst kan deze reeks van voorbeelden met andere worden uitgebreid. Het ordeverstorende
element ten slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel of op voor anderen hinderlijke
wijze” in de bepaling tot uitdrukking gebracht.
Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht,
betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten lokaal of erf, bij een ander in
gebruik), slechts kan worden opgetreden indien er sprake is van een handelen van de
rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende optreden. In het
belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de politie bij baldadig of
ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en in andere soortgelijke voor het
publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen, mede om de eigendommen van derden te
beschermen. In de circulaire van de VNG van 4 april 1977, OB 1977, IX.0, nr. 38112, wordt ingegaan
op deze modelbepaling.
Jurisprudentie
Artikel 138 Sr. vereist een handeling van een rechthebbende, HR 12 06 1951, NJ 1951, 618
Reglement NS, inhoudende een verbod om zich op enig gedeelte van het station onbehoorlijk te
gedragen, is noch in strijd met artikel 1 Wetboek van Strafrecht noch met artikel 7 van de Europese
conventie voor de rechten van de mens (ECRM), HR 02 04 1985, NJ 1985, 796 (Algemeen reglement
vervoer NS). De (min of meer gelijkluidende) bepaling in de APV Amsterdam is verbindend, omdat de
norm voldoende is geconcretiseerd, HR 01-09-1998 NJ 1999, 61 (APV Amsterdam).
Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen e.d.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 162 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 163 ======================================================================

<pre>Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met een wisselende
bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van diefstal of verkeersbelangen. In
dit artikel gaat het om de voorkoming van overlast.
Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de eigenaren van de
voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen hinder of schade kunnen
veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel 2:51 geeft de mogelijkheid hiertegen op te
treden.
Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein e.d.
Op grond van het RVV 1990 kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde wegen
worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de verkeersveiligheid of de
vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in het reglement voorgeschreven wijze ter kennis
van de weggebruiker worden gebracht.
Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers te weren. Hier is een
verbod opgenomen om de fiets of de bromfiets mee te voeren op terreinen, waar onder meer markt
wordt gehouden, als dat marktterrein door het college is aangewezen als een voor fietsen en
bromfietsen verboden terrein gedurende die tijd. In de mensenmenigte is een fiets hinderlijk.
Regenjassen worden besmeurd, nylonkousen sneuvelen. Het verbod moet wel aan de bezoekers van
het terrein worden kenbaar gemaakt.
Artikel 2:53 Bespieden van personen
Vervallen
Artikel 2:54 Bewakingsapparatuur (vervallen)
Met ingang van 1 januari 2004 is de wijziging van artikel 139f en 441b van het Wetboek van
Strafrecht in werking getreden (Stb. 2003, 365). De bepalingen gaan over de uitbreiding van de
strafbaarstelling heimelijk cameratoezicht. Deze wijziging wordt ook wel aangehaald als de Wet
heimelijk cameratoezicht. Hiermee is artikel 2.4.14 (oud) vervallen.
Er is sprake van heimelijk cameratoezicht wanneer beelden van personen worden gemaakt met
camera’s die zijn aangebracht om personen herkenbaar in beeld te brengen zonder dat de
aanwezigheid ervan duidelijk kenbaar is gemaakt. Heimelijk cameratoezicht was voor de
wetswijziging al verboden in winkels of horecagelegenheden (artikel 441b Wetboek van Strafrecht).
Dit verbod geldt voortaan ook voor alle andere openbare plaatsen en gebouwen (incl. de openbare
weg), zoals banken, stations, casino’s, bussen, musea, uitgaansgebieden of stadions. Het gebruik van
camera’s voor toezicht en beveiliging is alleen toegestaan als de aanwezigheid van deze camera’s
duidelijk is aangegeven (kenbaar), bijvoorbeeld door de camera’s zichtbaar op te hangen of door
middel van een bord met pictogram of mededeling. Daarnaast gelden de regels van de Wet
bescherming persoonsgegevens.
De strafbaarstelling van het heimelijk maken van opnamen van personen op besloten plaatsen, dat
wil zeggen niet voor het publiek toegankelijke plaatsen, is uitgebreid (artikel 139f Wetboek van
Strafrecht). Het was al verboden om mensen in een woning of een ander niet voor publiek
toegankelijk gebouw (bijvoorbeeld een kantoor) te filmen als deze personen daarvan niet op de
hoogte waren gesteld. Dit verbod geldt voortaan voor alle niet voor het publiek toegankelijke
plaatsen, dus inclusief plaatsen die geen gebouw zijn, zoals afgesloten tuinen, erven, niet voor
publiek toegankelijke parken en parkeerterreinen. Het verbod is niet langer beperkt tot afbeeldingen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 163 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 164 ======================================================================

<pre>die het rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kunnen schaden, bijvoorbeeld afbeeldingen die
compromitterend of onwelvoeglijk van aard zijn. Het heimelijk maken van een afbeelding van een
persoon wordt nu in principe in alle gevallen verboden. Of de aard van de afbeeldingen zodanig is dat
daarmee het rechtmatig belang van de afgebeelde persoon kan worden geschaad, doet niet ter zake.
Artikel 2:55 Nodeloos alarmeren (vervallen)
In 2002 is deze bepaling vervallen omdat nodeloos alarmeren geregeld is in artikel 142 van het
Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:56 Alarminstallaties (vervallen)
Dit artikel is vervallen in 2007. Bij de vorige wijziging van de APV werd over dit artikel opgemerkt dat
het niet langer van toepassing was op nieuwe, gecertificeerde alarminstallaties, waarvoor toen de
Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus en de kwaliteitseisen van de Regeling
BORG 1.1 waren gaan gelden. De vergunning werd echter gehandhaafd omdat deze wettelijke regels
niet golden voor toen al bestaande geluidsalarmen en voor zelf aangelegde alarminstallaties.
De VNG heeft nu overwogen dat deze bepaling, als er al feitelijk invulling aan wordt gegeven, en
zeker als ook de model vergunningsvoorschriften die in de toelichting waren opgenomen daarbij
worden gebruikt, een aanzienlijke financiële en administratieve last voor burgers en bedrijven
oplevert: volgens deze voorschriften zou de installatie bijvoorbeeld dienen te voldoen aan de
Regeling BORG 1.1, er zouden jaarlijkse controles moeten plaatsvinden, en door of vanwege het
college aangewezen deskundigen zouden op kosten van de vergunninghouder de deugdelijkheid van
de installatie kunnen onderzoeken.
Nog los van de vraag of deze zware eisen überhaupt in verhouding staan tot het te dienen belang,
acht de VNG het risico van afschaffing van deze vergunning niet dermate groot dat de vergunning om
die reden moet worden gehandhaafd. Een plotselinge epidemie van zelf gebouwde, lawaaiige en te
pas en vooral te onpas afgaande alarminstallaties ligt niet voor de hand.
Op een vergunning- of ontheffingsstelsel voor alarminstallaties is de Wabo van toepassing. Omdat
het artikel over alarminstallaties in APV is vervallen, is hier geen regeling opgenomen.
Artikel 2:57 Loslopende honden
Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op de weg, zonder dat de hond aangelijnd is, en op
kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en
bestrijding van overlast ten grondslag.
In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
·
de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar kan worden
gebracht;
·
het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
·
het voorkomen van hinder voor voetgangers;
·
</pre>

====================================================================== Einde pagina 164 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 165 ======================================================================

<pre>het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden, zandbakken, e.d.);
·
het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat loslopende honden
andere dieren en wel met name schapen en kippen naar het leven staan.
Artikel 2:57 kende tot 2002 geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter situaties voordoen
waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod
verzetten. Het betreft hier onder andere de eigenaren van blindengeleidehonden. Voor deze
categorie in het derde lid een voorziening getroffen. Bij de wijziging van 2008 is in het derde lid de
wat overdreven eis dat de geleidehond “aantoonbaar gekwalificeerd” moet zijn geschrapt. In 2005 is
het huidige tweede lid ingevoegd om het mogelijk te maken dat het college een hondenuitlaatplaats
aanwijst.
Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden aangetroffen, kan op
basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de honden gevangen worden genomen
en overgedragen aan een door het college aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer
de eigenaar direct te achterhalen is.
Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het eerste lid van dit
artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en katten op te vangen die ‘s nachts
elders dan op het erf van de eigenaar of houder zonder toezicht worden aangetroffen. Het tweede
lid van artikel 4 bepaalt dat het hoofd van politie de eigenaar of houder moet berichten van een en
ander en hem gelegenheid moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum van het
bericht op te halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4,
eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming.
De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt in twee opzichten
beperkt:
1.
De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op erven of in het veld bevindende
dieren, waarvan de instandhouding gewenst is.
2.
Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste staan.
3.
De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van politie en de door de minister
van justitie aangewezen onbezoldigde ambtenaren van politie.
Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De vinder van een hond
kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op basis van artikel 5:8 BW
vervolgens ten minste twee weken de verzorging van het dier op zich te nemen. In de praktijk wordt
hieraan meestal vorm gegeven door het dier onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de
gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is de
burgemeester bevoegd het dier te verkopen of weg te geven. Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten
dan kan de burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan worden bekort als
de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om
geneeskundige redenen is vereist.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 165 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 166 ======================================================================

<pre>Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier niet is verloren,
bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van eigenaar of erf, is er geen
sprake van een “gevonden dier”.
Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De gemeentelijke
wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het geheel niet regelen.
Jurisprudentie
Aanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de geringe afstand
tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz. ABRS 13-12-1996, JG 97.0050.
Het college dient het onaangelijnd zijn van de hond te gedogen in verband met de functie van de
hond als signaal- of dovengeleidehond. Vz. ARRS 20-07-1993, JG 94.0055 , AB 1994, 454.
Artikel 2:58 Verontreiniging door honden
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook wordt via
hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven liggen, het voor honden
dodelijke canine parvo virus verspreid.
De strafbaarheid wordt opgeheven als de uitwerpselen direct worden verwijderd. Er zijn
verschillende manieren om de overlast van hondenuitwerpselen aan te pakken. Een goed overzicht
van mogelijke maatregelen en een goed overzicht van literatuur op dit terrein is te vinden in de
publicatie “Gemeentelijk hondenbeleid. Een handleiding ter bestrijding van de overlast door
hondenpoep in Nederland” van het Multidisciplinair onderzoeksinstituut in Utrecht.
Al zal de handhaving (betrapping op heterdaad) niet meevallen, het is te hopen dat er op den duur
preventieve invloed van deze bepaling uit zal gaan .Overtreding van het verontreinigingsverbod door
hondenuitwerpselen behoort tot de zogenaamde verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor
transactie door de politie.
Jurisprudentie
Aanwijzing hondenuitlaatzone. Betrokkenen zijn belanghebbenden, gelet op de geringe afstand
tussen de woningen en de uitlaatzone. Vz.ABRS 13 12 1996, JG 97.0050 .
Artikel 2:59 Gevaarlijke honden
Enige jaren geleden ontstond bezorgdheid over agressief gedrag van bepaalde honden, met name
van pitbullterriërs. Bij incidenten brachten honden aanzienlijk letsel toe aan mens of dier. De
toenmalige minister van landbouw, natuurbeheer en visserij heeft daarop de Commissie van
agressief gedrag bij honden ingesteld. De commissie inventariseerde de problematiek en maakte
onderscheid tussen drie categorieën van gevaarlijke honden:
1.
Groepen honden met morfologisch overeenkomstige karakteristieken (gelijke lichaamsbouw),
waarmee wordt gefokt op agressief gedrag. Tot deze categorie rekent de commissie het type
pitbullterriër.
2.
Gebruikshonden, dat wil zeggen: honden die geheel of gedeeltelijk zijn opgeleid voor bewakings-,
opsporings- of verdedigingswerk.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 166 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 167 ======================================================================

<pre>3.
Individuele honden die niet vallen onder de vorige twee categorieën en waarvan in de praktijk - door
het toebrengen van letsel of het uiten van een dreiging daartoe - is gebleken dat zij gevaarlijk zijn
voor mens of dier.
Om de drie beschreven groepen gevaarlijke honden onschadelijk te houden, deed de
adviescommissie de volgende voorstellen.
Ad 1
Aan de eigenaar of de houder van een hond uit categorie 1 moet bij raadsverordening worden
voorgeschreven die hond op of aan de weg of op het terrein van een ander kort aan te lijnen en te
voorzien van een muilkorf. Bij openbare kennisgeving moet het college bepalen welk ras of type
hond dan wel wat voor door kruising daarmee verkregen verwanten onder deze eerste categorie
gevaarlijke honden er dus onder de strafbepaling moeten vallen. De commissie had hierbij vooral het
oog op het type pitbullterriër. Het college kan echter dit type hond niet meer aanwijzen, omdat
daarvoor sinds 1 februari 1993 maatregelen zijn getroffen in de Regeling agressieve dieren. Deze
Regeling is gebaseerd op de Gezondheids en welzijnswet voor dieren en houdt zowel een fok als een
houdverbod in voor dieren van het type pitbullterriër. Voor de reeds bestaande exemplaren geldt
een overgangsrecht: wordt aan bepaalde voorwaarden voldaan zoals kort aanlijnen en muilkorven op
voor het publiek toegankelijke terreinen en terreinen van een ander, dan mogen deze dieren
gehouden worden. (Zie VNG circulaire van 26 januari 1993, 93/18).
In 2001 bood de minister van LNV een wijzigingsvoorstel voor de Regeling agressieve dieren aan de
Tweede Kamer aan. Het voorstel omvatte een fok- en houdverbod voor een vijftal andere rassen, te
weten de Rottweiler, American staffordshire terriër, Dogo Argentino, Fila Brasileiro en de Mastino
Napoletana. Het generieke karakter van het voorstel stuitte echter op veel kritiek van de Tweede
Kamer. Op basis van de discussie in de Tweede Kamer is het wijzigingsvoorstel ingetrokken. Het
ministerie van LNV beraadt zich nu de vraag of en hoe de Regeling agressieve honden moet worden
aangepast.
Ad 2
Ten aanzien van een hond uit categorie 2 beveelt de commissie alleen een aanlijngebod aan.
Invoering van een verplichting tot muilkorven van een gebruikshond stuit naar haar oordeel op het
bezwaar dat hierdoor de uitvoering van de taak waarvoor zo’n hond is opgeleid, bijzonder wordt
bemoeilijkt. Gelet op het gebruik van de hond voor bewakings-, opsporings- en verdedigingswerk is
het aanlijngebod beperkt tot de weg: op het terrein van een ander kan de hond zijn functie blijven
vervullen. Op het voorgestelde aanlijngebod maakt de commissie onder twee voorwaarden een
uitzondering: de hond moet met goed gevolg een opleiding tot gebruikshond bij een erkende
instantie of een zogenaamde gedrags- en gehoorzaamheidscursus 1 hebben doorlopen en hij moet
vergezeld gaan van de eigenaar of de houder, die hem heeft opgeleid. Erkende instanties zijn volgens
de commissie de onderafdelingen van rasverenigingen van werkhondenrassen, de Nederlandse bond
voor gebruikshondensportverenigingen, de Koninklijke Nederlandse politiehondvereniging en de
Nederlandse bond voor de diensthond.
Informatie over een gedrags of gehoorzaamheidscursus is verkrijgbaar bij een (plaatselijke)
kynologenclub.
Ad 3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 167 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 168 ======================================================================

<pre>Ten slotte stelt de commissie voor dat de raad aan het college de bevoegdheid verleent aan de
eigenaar of de houder van een hond uit de derde categorie de verplichting op te leggen tot aanlijnen
en - indien noodzakelijk - tevens tot muilkorven van deze hond op of aan de weg of op het terrein
van een ander.
Ter ondersteuning van de beschreven aanlijn en muilkorfgeboden vindt de commissie identificatie en
registratie van de honden uit de drie categorieën wenselijk. Dat moet worden gerealiseerd door het
aanbrengen van een optisch leesbaar, niet verwijderbaar identificatiemerk in het oor of in de
buikwand van de hond (gemeentelijk voorschrift) en voorts door gegevensverstrekking door de
eigenaren aan de Stichting registratie gezelschapsdieren Nederland en in geval van rashonden de
Raad van beheer op kynologisch gebied in Nederland (hogere regeling). De identificatie en registratie
zijn van belang voor de controle op de naleving van de aanlijn en muilkorfgeboden en voor de
opsporing van een overtreder. Via de tatoeage moet nagegaan kunnen worden of een hond behoort
tot een gevaarlijke categorie en wie de eigenaar of houder is. De commissie heeft in haar rapport een
voorbeeld van drie gemeentelijke bepalingen gegeven, waarin haar aanbevelingen zijn verwerkt.
Een van deze bepalingen is artikel 2:59. In verband met de moeilijke uitvoerbaarheid van deze twee
bepalingen de plaatselijke behoefte aan maatregelen om gevaarlijke honden onschadelijk te houden
goed overwogen moeten worden
Voorzover het gevaar van een hond voortvloeit uit een besmettelijke dierziekte zoals hondsdolheid,
dient de burgemeester op grond van artikel 21 Gezondheids- en welzijnswet voor dieren de
maatregelen te nemen die hem door of vanwege het ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij worden opgedragen ter voorkoming van - verdere - besmetting. Welke maatregelen dit zijn is
te vinden in artikel 22 van genoemde wet. Onder meer kan worden bevolen dat honden moeten
worden voorzien van een muilkorf. De voorschriften met betrekking tot muilkorven zijn geregeld in
de Regeling betreffende maatregelen ter voorkoming van overbrenging besmetting (Stcrt. 1996, 61).
Overigens dient de burgemeester zodra hij in kennis is gesteld van een verdenking van een
besmettelijke dierziekte hiervan terstond de inspecteur-districtshoofd Veterinaire dienst en de
Veterinaire Hoofdinspecteur van de Volksgezondheid op de hoogte te stellen. Artikel 27
Gezondheids- en welzijnswet voor dieren geeft de burgemeester de bevoegdheid om een bevel uit te
vaardigen dat de door hem aangewezen dieren moeten worden vastgelegd of opgesloten ter
bestrijding van besmettelijke dierziekten. Dieren die ondanks het bevel niet zijn vastgelegd of
opgesloten mogen op last van de burgemeester worden gedood.
Vierde lid
Jurisprudentie
Aanschrijving tot muilkorving van gevaarlijke honden. Politierapport en vonnis kantonrechter
voldoende aanleiding voor standpunt dat honden gevaarlijk zijn en de te treffen maatregelen. ARRS
05 02 1991, Gst. 1991, 6932, 13 m.nt. CG.
Gevecht tussen niet-gemuilkorfde pitbullterriërs en een andere hond, waarbij een hond is overleden
en een omwonende is aangevallen. De burgemeester heeft in redelijkheid het zwaarste gewicht
kunnen toekennen aan de bescherming van de veiligheid van mens en dier in de gemeente en
besloten tot het doden van de pitbulls op grond van artikel 74 Gezondheids- en welzijnswet. Vz.CBB
24-5-1993, AB 1993, 460.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 168 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 169 ======================================================================

<pre>Een soortgelijke casus is te vinden in Pres. Rb Zwolle 3-3-1995, JG 95.0307, Gst. 1996, 7028 m.nt. HH.
Artikel 74 Gezondheids- en welzijnswet voor dieren is een speciale bevoegdheid ten opzichte van
artikel 172 Gemeentewet.
Muilkorfgebod op grond van de APV voor Argentijnse Dog na bijtincident met dodelijke afloop voor
andere hond. Het college heeft bij het opleggen van een dergelijke maatregel een ruime mate van
beoordelingsvrijheid. Niet onevenredig. Vz.ABRS 22-05-2001, KG 2001,179, JG 01.0139 m.nt. M.
Geertsema.
Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer op ten
nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd. Het (oude) vierde lid is
daarmee vervallen.
Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn, als iemand dieren houdt. Er moet kunnen worden
ingegrepen als overlast of schade voor de openbare gezondheid dreigt. Dan moeten belangen
worden afgewogen. Daarom is gekozen voor de constructie dat het college bevoegd wordt verklaard
om de plaatsen aan te wijzen waar naar zijn oordeel het houden van bepaalde dieren overlast of
schade voor de volksgezondheid veroorzaakt. Voorzover het college bij een aanwijzing die betrekking
heeft op gedeelten van de gemeente bevoegd is verklaard daarbij nadere regels te geven inzake het
houden van dieren, is er sprake van delegatie van verordenende bevoegdheid als bedoeld in artikel
156 Gemeentewet. Tevens wordt in dit verband nog gewezen worden op de Flora en Faunawet,
waarin regels worden gegevens ter bescherming van dieren.
Jurisprudentie
Houden van duiven hinderlijk binnen de bebouwde kom. Beroep op het gelijkheidsbeginsel faalt.
ARRS 28 02 1990, JG 91.0031.
Aanschrijving tot verplaatsing van een hok van een haan die geluidsoverlast veroorzaakt. Nader
onderzoek van het college verlangd. ARRS 26 02-1991, Gst. 1991, 6962, 3 m.nt. JMK, JG 91.0382
m.nt. L.J.J. Rogier.
Aanschrijving verwijdering pluimvee in verband met overlast omwonenden. Vz.ARRS 02 06 1991, JG
92.0007 , AB 1991, 686 m.nt. JHvdV.
Aanschrijving tot verwijdering van kraaiende haan terecht. De door het college gehanteerde
methode van geluidmeting is niet onredelijk. ARRS 09 04 1992, JG 92.0401, GO 1992, 3, GO 1994, 2
m.nt. L.F.D, AB 1992, 583 m.nt RMvM, TMR 1994, 9 m.nt. RJdH.
Overlast van een papegaai. Onvoldoende onderzoek naar de klacht. ARRS 22 12 1993, JG 93.0137
m.nt. A.B. Engberts.
Aanschrijving tot verwijdering overlastgevende hanen en kippen. Relatie Hinderwet en Hinderbesluit.
ABRS 31 08 1995, JG 96.0005, MenR 1996, 60.
Aanschrijving tot verwijdering paard in verband met overlast omwonenden terecht. Klachten van
omwonenden, onderzoek van bouw- en woningtoezicht en proces-verbaal van politie geeft
voldoende feitelijke onderbouwing. ABRS 03-07-1999, JG 99.0003 m.nt. W.A.G. Hillenaar.
Artikel 2.4.20 (oud, nu 2:60) en 2.4.24 (oud, nu 2:64, bijen) kunnen in sommige situaties beide
worden toegepast. Artikel 2.4.24 (oud) fungeert niet als lexspecialis ten opzichte van artikel 2.4.20
(oud). ABRS 02-06-1997, JG 99.0005 m.nt. W.A.G. Hillenaar.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 169 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 170 ======================================================================

<pre>Zonder aanwijzing van het college kan artikel 2.4.20 geen grondslag bieden voor de toepassing van
bestuursdwang. ABRS 17-10-2001, JG 02.0025, art. 2-4-20-, art. 4-1-7b- m.nt. M. Geertsema.
Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren (artikel 2.4.20 oud). Geluidhinder door dieren (zie
voorbeeldbepaling 4:5b model-APV). Ernstige geluidsoverlast door kikkers in een poel. Het
schoonhouden en wellicht bijvullen van een kikkerpoel zal de aanwezigheid van kikkers mogelijk
bevorderen, maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de buurman kikkers houdt (op grond
van artikel 2.4.20 oud) en er de zorg voor heeft. Bij de besluitvorming is terecht rekening gehouden
met het feit dat de eiser in het buitengebied woont en het gekwaak van kikkers tot gebiedseigen
geluiden moet worden gerekend. Rb. ´s-Hertogenbosch, nr.AWB 99/6873 GEMWT, LJN-nr. AD4783.
Artikel 2:61 Wilde dieren
(Vervallen)
Bij ledenbrief 98/192 is artikel 2.4.21 (Oud) Wilde dieren vervallen omdat het artikel het Wetboek
van Strafrecht doorkruist. Zowel artikel 2.4.21 (oud) als artikel 425 WvStr. ziet op de bescherming
van de algemene veiligheid van personen of goederen. Rb. Dordrecht, d.d. 19 mei 1998,
parketnummer 11.410090.96.
Artikel 2:62 Loslopend vee
Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er verkeersongelukken doordat
een paard, een koe of een ander dier uit het weiland is gebroken en zich op de weg bevindt. De
verplichting om dit zoveel mogelijk te voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los
laten lopen van honden, dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:57.
Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin wordt het, zonder
daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend pluimgedierte (o.a. kippen en kalkoenen)
in tuinen of op enige grond die bezaaid, bepoot of beplant is, met straf bedreigd.
Artikel 2:63 Duiven
Verwilderde duiven veroorzaken in het voorjaar nogal wat schade aan jonge gewassen doordat zij
akkerbouwgebieden als foerageerplaats gebruiken. Deze bepaling geeft het college de mogelijkheid
om tussen 1 maart en 1 juni een periode aan te wijzen, die bijvoorbeeld kan variëren van een week
tot een dag per week, waarin de eigenaren of bezitters van duiven verplicht zijn de duiven binnen te
houden. Dit geeft de jagers de mogelijkheid om het verwilderde duivenbestand uit te dunnen.
Wel lijkt het raadzaam om in overleg met de colleges van omliggende gemeenten en de diverse
postduivenverenigingen deze periode jaarlijks vast te stellen.
Artikel 2:64 Bijen
Het vliegen van bijen kan, als de kasten of korven dicht aan de weg geplaatst zijn en op zodanige
wijze dat de “aanvliegbanen” hiervan over de weg lopen, gevaar voor de veiligheid van de weg
opleveren.
Dit gevaar kan meestal met eenvoudige middelen, zoals het verleggen van de aanvliegroute door het
plaatsen van een afscheiding, worden teruggebracht. Het zal echter vaker voorkomen dat
omwonenden op hun erf of zelfs in huis van de bijen overmatige overlast ondervinden, waartegen
minder gemakkelijk maatregelen zijn te treffen. Vooral in de bebouwde kom van een gemeente kan
in sommige gevallen het houden van bijen daarom onaanvaardbaar zijn.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 170 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 171 ======================================================================

<pre>Hoewel in dit geval geen gedraging of toestand “op de openbare weg of op een andere voor het
publiek toegankelijke plaats” valt aan te wijzen, kan men toch van oordeel zijn dat de gewraakte
situatie haar terugslag kan hebben op “openbare belangen”.
Jurisprudentie
Weigering ontheffing voor het houden van bijenvolken. Begrip “overlast” heeft geen betrekking op
schade aan verder afgelegen tuinbouwkassen. ARRS 17 07 1993, JG 94.0283 , AB 1994,432.
Weigering toepassing bestuursdwang tot verwijdering van de bijenkasten. Imker is verhuisd.
Mogelijkheid toepassing bestuursdwang voor toekomstige gevallen. ABRS 25 07 1994, JG 95.0210.
Artikel 2.4.20 en 2.4.24 kunnen in sommige situaties beide worden toegepast. Artikel 2.4.24 fungeert
niet als lexspecialis ten opzichte van artikel 2.4.20. ABRS 02-06-1997, JG, 10 (1999) 5 m.nt. Hillenaar.
Overlast bijen. Voldaan aan de criteria van het tweede lid. Het college heeft zich terecht niet
bevoegd tot bestuursdwang geacht. ABRS 26-09-2000, JU 001065 (VNG-databank).
Artikel 2:65 Bedelarij
Met name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze gedragen zich
soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te intimideren, de weg te versperren of
te volgen. Hierdoor komt de openbare orde in het geding. Omdat in 2000 de strafbaarstelling van
bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht (voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de politie
hiertegen niet of nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de
wetgever echter expliciet de mogelijkheid opengehouden om op basis van de gemeentelijke
autonomie zo nodig een regeling terzake van bedelarij in het leven te roepen, indien dit gedrag de
openbare orde verstoort of dreigt te verstoren. In 2006 is daarom in de APV bovenstaand artikel
opgenomen dat beoogt bedelarij tegen te gaan. Op grond van dit artikel kan het college gebieden
aanwijzen waar een bedelverbod geldt. Wanneer er naar het oordeel van het college een
overlastgevende situatie in een bepaald gebied ontstaat, kan het dus een verbod instellen.
Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een geldelijke bijdrage aan
toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod, maar onder de regeling van artikel 2:9. Ook de
verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit verbod. Deze kan immers niet verbonden worden
aan een vergunning vanwege strijd met de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet.
Artikel 2:66 Begripsbepaling
Algemeen
De bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk aanvulling vormen op het
politioneel strafrechtelijk optreden.
Het Wetboek van Strafrecht (WvSr.). bevat enkele bepalingen die de bestrijding van heling op het
oog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis, 437ter en 437quater. Het
binnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een strafbaar feit wordt vermoed - te allen tijde
mogelijk op basis van artikel 552 van het Wetboek van Strafvordering (WvSv).
De in artikel 141 WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te oefenen vrije
toegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan redelijkerwijs kan worden vermoed dat zij
door een handelaar worden gebruikt. Indien deze plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het
bepaalde in de Algemene wet op het binnentreden in acht worden genomen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 171 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 172 ======================================================================

<pre>De politie kan voorwerpen in beslag nemen
Op grond van artikel 142 WvSv kunnen toezichthouders als buitengewone opsporingsambtenaren
optreden. Zie daarover meer in de toelichting bij hoofdstuk 6.
Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor buitengewone
opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 WvSv,
bij de controle op de naleving van voorschriften inzake de helingbestrijding in het algemeen geen
plaats. De in artikel 552 WvSv neergelegde binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend
aan de algemene opsporingsambtenaren.
Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat bekend is, welke
handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de verplichting ex artikel 437ter, tweede lid,
WvSr om zich schriftelijk aan te melden bij de burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar
wordt in de huidige praktijk door veel handelaren niet voldaan.
In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem door artikelen
437 e.v. WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te wijzen ambtenaren.
Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn alle handelaren aan een
regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal zich moeten toespitsen op die branches
waarin relatief veel gestolen goederen worden verhandeld en waarin relatief veel notoire helers
voorkomen (de antiek-, (brom)fiets en autohandel).
Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen verlenen van de in de
gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen registratieverplichtingen.
Handelaar
Voor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste lid, Wetboek van
Strafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex
artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht, KB 06-01-1992).
Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in gebruikte en ongeregelde
goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken, kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen,
bromfietsen, fietsen, foto, film, radio, en videoapparatuur en apparatuur voor automatische
registratie. Onder “handelaren in gebruikte en ongeregelde goederen” worden tevens handelaren in
antiek en curiosa verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld.
Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de herziening van de
APV begin 2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog terug komt in artikel 2:67. In dit artikel
(en de toelichting) staat het nader omschreven.
Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
De in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister vinden hun basis
in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel 437 Wetboek van Strafrecht. Artikel 437, eerste lid,
onder a, WvSr verplicht de handelaar tot het aantekening houden van het verwerven dan wel voor
handen hebben van alle gebruikte en ongeregelde goederen. In de Memorie van Toelichting wordt
gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort goederen gaat, omdat dan de
kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn.
In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze van aantekening
houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een doorlopend en een door of namens de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 172 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 173 ======================================================================

<pre>burgemeester gewaarmerkt register houdt en daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het
zogenaamde verkoopregister.
Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is aansluiting gezocht bij de
terminologie van de formulering van het inkoopregister, welke overigens is geregeld bij wet en
AMvB. Net als bij het inkoopregister verdient het aanbeveling om de handelingen die leiden tot het
opstellen van een verkoopregister algemeen te omschrijven.
Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een doorlopend register is een
register waarin de aantekeningen waarvoor het is bestemd achtereenvolgens naar tijdsorden worden
ingeschreven, met uitsluiting van de mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een
aantal bladzijden ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen onregelmatigheden
en hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.
In het eerste lid is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden
(“alle” goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als fietsen, auto’s of
antiek, is in het tweede lid een vrijstellingsbepaling toegevoegd. Er kan ook voor worden gekozen om
de goederen die niet hoeven te worden geregistreerd expliciet en limitatief op te sommen in het
eerste en dan enige lid, óf te bepalen dat alleen die goederen moeten worden geregistreerd die de
burgemeester heeft aangewezen.
Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek van Strafrecht
Deze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, Wetboek van Strafrecht (WvSr), bevat
voorschriften die in het algemeen het gevaar voor heling beogen te voorkomen.
Bij de herziening van de APV in 2008 zijn er geen inhoudelijke wijzigingen aangebracht, maar is
getracht een overzichtelijker artikel te formuleren, dat kort en bondig is geformuleerd. Het voorheen
gehanteerde begrip “lokaliteit” is vervangen door “vestiging”. Daarnaast is het oude artikel 2.5.4
(2:69) in dit artikel geïntegreerd.
Onder a
Ten eerste
Artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de burgemeester of
door hem aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in kennis te stellen als hij van het opkopen
een beroep of gewoonte maakt. De wetgever heeft afgezien van een regeling om de uitoefening van
het opkopersbedrijf aan een voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De
aanmeldingsplicht is in onderdeel a, sub 1e, nader uitgewerkt.
Ten tweede en derde
Als er zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient de burgemeester
hiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de registratie van de handelaren up to
date houden.
Ten vierde
Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar wordt
aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling ligt dicht tegen die van
artikel 437bis, eerste lid, van het WvSr aan. Hier is het echter de ondernemer die het initiatief moet
nemen. Deze bepaling kan niet in strijd worden geacht met artikel 160 en 161 WvSv.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 173 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 174 ======================================================================

<pre>Onder b
In artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe aangewezen ambtenaar de
bevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het inkoopregister. De bevoegdheid tot inzage in het
verkoopregister is niet aangegeven in het WvSr, zodat een regeling in de APV noodzakelijk is. Door de
bevoegdheid tot inzage van het verkoopregister bij de daartoe aangewezen ambtenaar te leggen,
kan deze ambtenaar zowel het inkoop als het verkoopregister inzien.
Onder d
Bij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende de vervreemding van
door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68, onder d, voorziet hierin. De bepaling
sluit nauw aan op hetgeen bepaald in artikel 437, eerste lid, onder d en f, WvSr. Daar is de handelaar
et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de burgemeester (of een vanwege hem gegeven
last) bepaalde goederen vervreemdt, of niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij
gegeven aanwijzingen, strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van drie dagen,
zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd.
Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen (vervallen)
Het oude artikel 2.5.4 is nu opgenomen in artikel 2:68.
Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven
Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven en is genummerd artikel 2:32.
Artikel 2:71 Begripsomschrijvingen
Deze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van consumentenvuurwerk rond en tijdens
de jaarwisseling, in aanvulling op het Besluit van 22 januari 2002, houdende nieuwe regels met
betrekking tot consumenten- en professioneel vuurwerk (verder te noemen Vuurwerkbesluit). Het
Vuurwerkbesluit is op 1 maart 2002 (grotendeels) in werking getreden.
Het Vuurwerkbesluit strekt tot integrale herziening van het Vuurwerkbesluit Wet milieugevaarlijke
stoffen waarbij zowel de regelgeving voor consumentenvuurwerk als die voor professioneel
vuurwerk in één nieuwe algemene maatregel van bestuur wordt geïntegreerd. Het Vuurwerkbesluit
beoogt de gehele keten van het invoeren dan wel vervaardigen of assembleren, verhandelen,
uitvoeren, opslaan, bewerken en afsteken van vuurwerk te reguleren, met inbegrip van bepaalde
vervoershandelingen met vuurwerk. De regels ten aanzien van het vervoer van vuurwerk zijn gesteld
ter uitwerking van artikel 3 van de Wet vervoer gevaarlijke stoffen (Wvgs).
Het Vuurwerkbesluit kent dus regels voor zowel consumentenvuurwerk als professioneel vuurwerk.
De regels inzake professioneel vuurwerk zijn voor deze afdeling niet relevant.
Definitie consumentenvuurwerk
Voor de omschrijving van het begrip “consumentenvuurwerk” is aansluiting gezocht bij de
omschrijving daarvan in het Vuurwerkbesluit. Consumentenvuurwerk wordt in het Vuurwerkbesluit
als volgt gedefinieerd: “vuurwerk dat is bestemd voor particulier gebruik” (artikel 1.1.1. lid 1).
Consumentenvuurwerk dient te voldoen aan welomschreven productveiligheidseisen, zoals
uitgewerkt in de Regeling nadere eisen aan vuurwerk (Stcrt. 243, 1997).
Als consumentenvuurwerk wordt in ieder geval aangemerkt vuurwerk dat bestemd is voor particulier
gebruik - aldus artikel 1.1.2 van het Vuurwerkbesluit - indien:
</pre>

====================================================================== Einde pagina 174 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 175 ======================================================================

<pre>a.
het tot ontbranding wordt gebracht door een particulier;
b.
het te koop wordt aangeboden of ter beschikking wordt gesteld aan, gekocht of besteld door een
particulier;
c.
het aangetroffen wordt bij een particulier;
d.
het binnen het grondgebied van Nederland wordt gebracht of voorhanden wordt gehouden met het
oogmerk het aan particulieren ter beschikking te stellen of
e.
het is voorzien van de aanduiding: Geschikt voor particulier gebruik.
Het Vuurwerkbesluit is ingevolge artikel 1.1.3 niet van toepassing op:
·
vuurwerk waarvoor regels zijn gesteld bij het Warenwetbesluit Speelgoed, zoals klappertjes voor
speelgoedpistolen;
·
vuurwerk dat bij de Nederlandse krijgsmacht, bij de krijgsmacht van een bondgenootschappelijke
mogendheid of bij de politie in gebruik of beheer is;
·
vuurwerk dat in het kader van internationaal vervoer per zeeschip of vliegtuig binnen het
grondgebied van Nederland wordt gebracht en niet in Nederland wordt gelost of rechtstreeks wordt
overgeladen naar een ander zeeschip onderscheidenlijk vliegtuig.
Fop- en schertsvuurwerk
Fop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in bijlage 1 van de
Regeling Nadere eisen aan vuurwerk. Het gaat hierbij onder meer om boobytraps, sterretjes,
knalbonbons, confettibommen, trektouwtjes, Bengaalse lucifers en Bengaalse handfakkels. Aan al
deze voorwerpen worden eisen gesteld aan de lading. De lading van fop- en schertsvuurwerk is (veel)
kleiner dan de lading van overig consumentenvuurwerk. De voorschriften opgenomen in bijlage 1
van het Vuurwerkbesluit zijn niet van toepassing, indien er binnen de inrichting niet meer dan 200 kg
fop- en schertsvuurwerk aanwezig is. Op grond van artikel 2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en
schertsvuurwerk het hele jaar door verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar worden
afgestoken.
Uniforme regels verkoop en afsteken consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
Het Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop en afsteken van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisseling een aantal uniforme regels:
</pre>

====================================================================== Einde pagina 175 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 176 ======================================================================

<pre>·
een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een particulier (artikel 2.3.2 lid
1);
·
dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december met dien verstande dat als een van deze dagen een
zondag is het verbod eveneens op die zondag geldt, in welk geval het verbod om vuurwerk ter
beschikking te stellen dan niet geldt op 28 december (artikel 2.3.2 lid 2);
·
een verbod per levering meer dan tien kilogram consumentenvuurwerk aan een particulier ter
beschikking te stellen (artikel 2.3.3);
·
een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter beschikking te stellen op
een andere plaats dan een verkoopruimte die voldoet aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en
de door het bevoegd gezag overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen (artikel 2.3.4);
·
een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te stellen aan personen die
jonger zijn dan zestien jaar (artikel 2.3.5);
·
een verbod vuurwerk tot ontbranding te brengen op een ander tijdstip dan tussen 31 december
10.00 uur en 1 januari 2.00 uur van het daarop volgende jaar (artikel 2.3.6).
De bepalingen 2:72 en 2:73 van de APV zijn gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet en zijn een
aanvulling op de uniforme regels voor de verkoop en afsteken van consumentenvuurwerk tijdens de
jaarwisseling, zoals gesteld in het Vuurwerkbesluit.
Artikel 2:72 Afleveren van vuurwerk
Verkoopvergunning consumentenvuurwerk
Op basis van artikel 2:72 van de APV kan het college aan een bedrijf of nevenbedrijf een vergunning
verlenen voor het verkopen van consumentenvuurwerk tijdens de door het Vuurwerkbesluit
aangewezen verkoopdagen. Ter bevordering van de deregulering en het aanbrengen van meer
systematiek in de APV zijn i twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7 bepaalt dat de
vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene weigeringsgronden die bij
elke vergunning kunnen worden gehanteerd. Zie voor meer informatie de toelichting bij de
betreffende artikelen.
Algemene weigeringsgronden zijn bijvoorbeeld het belang van de handhaving van de openbare orde
waaronder overlast kan worden begrepen, als het om de bescherming van de kwetsbare medemens
gaat of het belang van de volksgezondheid die door overlast dreigt te worden aangetast. De
vergunning kan daarom worden geweigerd als het verkooppunt zich bevindt in de nabijheid van
ziekenhuizen, bejaardentehuizen en dierenasiels. In het laatste geval is er sprake van handhaving van
de openbare orde, waaronder de bescherming van dieren valt. Aan de verkoopvergunning kunnen
voorschriften worden verbonden, indien dit nodig is wegens dwingende redenen van algemeen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 176 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 177 ======================================================================

<pre>belang. Dit zijn de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu. Zie
daarvoor artikel 1:4 en het commentaar daarbij.
De verkoopvergunning wordt door veel gemeenten gebruikt om, naast het uitsluiten via het
bestemmingsplan of algemene beleidsregels, een spreidingsbeleid van verkooppunten te voeren en
om het aantal verkooppunten en bijbehorende opslag te reguleren. Ondanks het feit dat aan een
dergelijke opslag de nodige voorschriften zijn verbonden zal het toestaan van dergelijke
opslagplaatsen in bijvoorbeeld woonwijken voor de nodige maatschappelijke onrust zorgen, is
bereikbaarheid bij calamiteiten een belangrijk aspect en dient tevens gelet te worden op de
verkeersaantrekkende werking. Het Vuurwerkbesluit regelt enkel milieutechnische eisen waar een
opslag aan moet voldoen en laat de mogelijkheid open een milieuvergunning aan te vragen bij de
provincie voor 10.000 kilo en meer opslagen. Hierbij kan voorbij gegaan worden aan de gemeente.
Artikel 2:72 is gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet
Het verdient de aanbeveling om voor de verkoop van consumentenvuurwerk beleidsregels vast te
stellen. De beleidsregels moeten gebaseerd zijn op dwingende redenen van algemeen belang,
waartoe behoren de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.
Afhankelijk van de lokale situatie kunnen bijvoorbeeld de volgende beleidsuitgangspunten worden
opgenomen:
·
het vaststellen van een maximum aantal verkooppunten in de gemeente, bijvoorbeeld gerelateerd
aan inwoneraantal of spreiding over kernen;
·
het vaststellen van een maximaal aantal verkooppunten in het centrum(gebied);
·
de onderlinge afstand tussen verkooppunten;
·
het uitsluiten van verkooppunten die gelegen zijn in de nabijheid van bijvoorbeeld ziekenhuizen,
bejaardentehuizen, dierenasiels, tankstations, (afsluitbare) winkelcentra enz.
In de beleidsregels zou kunnen worden vastgesteld dat bij de beoordeling van een
vergunningaanvraag rekening wordt gehouden met eerdere resultaten van controles door politie,
brandweer, afdeling milieu van de desbetreffende gemeente of milieudienst.
Koopzondag
In de Nota van toelichting bij het Vuurwerkbesluit wordt bij de toelichting op artikel 2.3.2 de
koopzondag uitdrukkelijk uitgesloten als verkoopdag. Consumentenvuurwerk mag niet op zondag
worden verkocht. Het verbod geldt ook in die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn
vallende zondag door de gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.
Artikel 2:73 Bezigen van vuurwerk
In het Vuurwerkbesluit is bepaald dat het verboden is om consumentenvuurwerk af te steken op een
ander tijdstip dan tussen 31 december 10.00 uur en 1 januari 02.00 uur van het daarop volgende
jaar. Het afsteken van consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 177 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 178 ======================================================================

<pre>koppeling van het vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding
daarvan in de Nederlandse volkscultuur.
Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen zijn waar het
afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar moet worden geacht
(bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met rieten daken, in winkelstraten, bij
dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het
afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is.
Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van consumentenvuurwerk in
bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of een volksverzameling.
Jurisprudentie
Voorlopige voorziening. Verbod om vuurwerk op oudejaarsdag tussen 10.00 en 22.00 uur af te
steken in de directe nabijheid van een verkooppunt op een bedrijventerrein. Publiek aangekondigde
sierdemonstraties, aanzuigende werking van de voorgenomen demonstraties op het daarin
geïnteresseerde publiek, directe nabijheid van een grootschalige vuurwerkopslagplaats, gespannen
sfeer tussen verzoekers en van omliggende bedrijven, waaronder een verkooppunt van brandstoffen,
feit van algemene bekendheid dat verkoop van vuurwerk leidt tot het afsteken van een deel daarvan
in de nabijheid van dat verkooppunt. Afsteekverbod kan in rechte stand houden. Rb. Leeuwarden 27-
12-2001, 01/1133 GEMWT, LJN-nr. AD7648.
Artikel 2:74 Drugshandel op straat
Afbakening met de Opiumwet
Om niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het bepaalde in de
Opiumwet” opgenomen. De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument waarin onder meer de
verbodsbepalingen staan van middelen die worden genoemd op lijst I (“harddrugs”) en II
(“softdrugs”) die behoren bij deze wet. Zo wordt verboden deze middelen te bereiden, te bewerken,
te verwerken, te verkopen, af te leveren, te verstrekken, te vervoeren en aanwezig te hebben. In de
Opiumwet wordt geen aandacht besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat. Om
hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te nemen dat het
voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten tot doel heeft.
Drugshandel op straat en coffeeshopbeleid
Artikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. Uit het rapport van SGBO (2001)
over het gebruik van de APV blijkt dat 86% van alle gemeenten deze bepaling heeft overgenomen in
de eigen APV. Ongeveer de helft van de gemeenten gebruikt deze bepaling ook (incidenteel) in de
praktijk.
De straathandel in drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om daartegen op te
treden is het noodzakelijk in de APV een bepaling op te nemen, die tot doel heeft het voorkomen van
de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten. In praktijk gaat het met name om
harddrugs.
In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars (“drugsrunners”) strafbaar
gesteld. Het “kennelijk doel” kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals het
aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van transacties enz.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 178 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 179 ======================================================================

<pre>Steeds meer gemeenten hebben in de afgelopen jaren een coffeeshopbeleid (inzake de verkoop van
softdrugs)vastgesteld. Onderdeel van een coffeeshopbeleid - ongeacht de vraag of er in een
gemeente al dan niet coffeeshops worden toegestaan - moet zijn dat de handel op straat wordt
bestreden. Dergelijke handel is immers een gevaar voor de beoogde scheiding van de hard- en
softdrugmarkten.
Sommige gemeenten gaan nog een stap verder en hebben in de APV ook samenscholingsverboden,
verblijfsontzeggingen, enz. opgenomen. Dit geldt onder meer voor de gemeenten Amsterdam,
Rotterdam en Den Haag. De noodzaak om dergelijke verboden in de APV op te nemen speelt
uiteraard niet voor alle gemeenten, maar met name voor gemeenten waar de problematiek rond
handel en gebruik van drugs op straat groot is. In de APV zijn dan ook geen bepalingen te vinden.
Jurisprudentie
Doel van het Amsterdamse verbod op drugshandel op of aan de openbare weg in de APV is het
voorkomen van een aantasting van de openbare orde en strafbare feiten. De bepaling heeft derhalve
betrekking op andere gedragingen dan strafbaar gesteld in de Opiumwet. HR 17-11-1992, NJ 1993,
409, JG 94.0005 m.nt. A.B. Engberts.
Artikel 2:75 Bestuurlijke ophouding
Artikel 2:75 is gebaseerd op - een uitwerking van - artikel 154a Van de Gemeentewet Dit artikel
voorziet in de bevoegdheid van de burgemeester om bij grootschalige ordeverstoringen groepen
ordeverstoorders maximaal 12 uur op te houden op een door de burgemeester aangewezen plaats.
Het vervoer naar de plaats van ophouding is hieronder begrepen. Bij grootschalige ordeverstoringen
moet gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden in het betaald voetbal, uit de hand lopende
demonstraties en krakersrellen. De toepassing van het bestuursrechtelijke instrument bestuurlijke
ophouding vereist (een bepaling in) een verordening waarin de raad de burgemeester de
bevoegdheid geeft om bij groepsgewijze niet-naleving van specifieke voorschriften bestuurlijk op te
houden. Artikel 2:75 voorziet hierin.
De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn vastgelegd in artikel
154a van de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig 154a van de Gemeentewet” impliceert
dan ook dat aan alle voorwaarden moet worden voldaan voordat een besluit tot bestuurlijke
ophouding kan worden genomen. Deze voorwaarden zijn hiervoor beschreven.
De bepaling spreekt overeenkomstig de wet van “door hem [= de burgemeester] aangewezen
groepen”. Dit verplicht de burgemeester concreet de groep te benoemen waarop bestuurlijke
ophouding wordt toegepast. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door de formulering “degenen die zich
door kleding, uitrusting of gedraging manifesteren als supporter van .../deelnemer aan de actie tegen
...”. Verder kan de groep nader worden aangeduid door de plaats aan te geven waar de groep zich
bevond op het moment dat het besluit tot ophouding werd genomen, de handelingen die de leden
van de groep op dat moment verrichtten de grootte van de groep of door vermelding van de taal,
herkomst of nationaliteit van de leden van de groep.
De bepaling vereist een nadere invulling van specifieke voorschriften die zich bij groepsgewijze niet-
naleving voor het overgaan tot bestuurlijke ophouding lenen. De huidige APV biedt hiervoor een
aantal mogelijkheden. Het is echter niet noodzakelijk om alle bepalingen uit de APV die in
aanmerking komen, aan te wijzen als voorschrift waarvan de groepsgewijze niet-naleving de
mogelijkheid van bestuurlijke ophouding biedt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 179 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 180 ======================================================================

<pre>Verondersteld mag worden dat bepalingen als artikel 2:26 (ordeverstoring bij evenementen) en 2:33
(ordeverstoring in een horecabedrijf) onvoldoende specifiek zijn om te worden aangewezen. Deze
bepalingen zouden hiertoe aangepast moeten worden. Uiteraard kunnen ook andere - nieuw op te
nemen - bepalingen worden aangewezen. Uit ervaringsgegevens kan blijken dat hiernaast behoefte
bestaat aan andere specifieke voorschriften in de APV of een specifieke verordening. Hierna zijn
voorbeeldbepalingen te vinden die opgenomen kunnen worden en in artikel 2:75 aangewezen
kunnen worden als voorschriften waarvan de groepsgewijze niet-naleving tot bestuurlijke ophouding
kan leiden.
Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden
Op grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij verordening de
bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de officier van justitie de
controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel 50, 51 en 52 Wet wapens en munitie, kan
uitoefenen. Het gaat om de controlebevoegdheden om binnen het aangewezen gebied:
·
vervoermiddelen te onderzoeken;
·
een ieders kleding te onderzoeken;
·
te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt dat er sprake is
van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het
ontstaan daarvan. De aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt gegeven voor een bepaalde duur
die niet langer is en voor een gebied dat niet groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving van
de openbare orde. Voordat de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale
gezagsdriehoek met de officier van justitie en de korpschef. Daarbij komen de volgende
onderwerpen aan de orde:
·
feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring van de openbare orde door de
aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan;
·
zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en het individuele belang
van de burgers (privacy);
·
subsidiariteit en proportionaliteit;
·
breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van leefbaarheid en veiligheid.
Jurisprudentie
</pre>

====================================================================== Einde pagina 180 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 181 ======================================================================

<pre>ABRvS 09-11-2005, 200503854/1, LJN-nr. AU5839. De direct betrokkene (regelmatige bezoekster van
het veiligheidsrisicogebied) is belanghebbende bij het besluit van de burgemeester tot het aanwijzen
van een veiligheidsrisicogebied op grond van artikel 151b Gemeentewet. Rechtbank Alkmaar heeft
op 28 juni 2004, LJN-nr. AP5618, onterecht geconcludeerd dat er geen rechtstreeks belang is bij het
aanwijzingsbesluit (het aanwijzen van een veiligheidsrisicogebied). De aanwijzing van de
burgemeester markeert de ruimte waarbinnen van de bevoegdheden gebruik mag worden gemaakt.
Dat tot daadwerkelijk uitoefening van de bevoegdheden pas kan worden overgegaan nadat de
officier van justitie daartoe een bevel heeft gegeven, doet er niet aan af dat de betrokkene door het
aanwijzingsbesluit rechtstreeks in zijn belang is getroffen.
Hof Amsterdam 23-09-2005, AB 2006, 30 m.nt. J.G. Brouwer en A.E. Schilder. De in artikel 151b lid 1
Gemeentewet neergelegde bevoegdheid kan slechts binnen strikte grenzen op grond van een
deugdelijke motivering worden uitgeoefend. De besluiten van de burgemeester van Amsterdam
voldoen daaraan niet. Er was sprake van een zowel naar de tijd als naar het gebied genomen zeer
ruime aanwijzing. Mede gezien de daartoe in ernstige mate tekorschietende motivering, voldoen de
besluiten geenszins aan de in lid 3 van artikel 151b gestelde eisen, onderscheidenlijk is daarop het
bepaalde in lid 6 ten onrechte niet toegepast. De consequentie hiervan is dat het aanwijzingsbesluit
onbevoegd is genomen en rechtskracht mist. Het gevolg hiervan is dat aan het bevel van de officier
van justitie evenmin rechtskracht toekomt en de verdachte moet worden vrijgesproken.
Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen
Eerste lid
Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen in
het belang van de handhaving van de openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot
welke openbare plaatsen de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van
camera’s ten hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de
bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met democratische waarborgen omkleed.
De gemeenteraad kan de bevoegdheid van de burgemeester inperken. De volgende varianten zijn
bijvoorbeeld denkbaar:
·
De gemeenteraad besluit expliciet/impliciet om binnen de gemeente geen cameratoezicht toe te
passen.
·
De gemeenteraad bepaalt bij verordening dat de burgemeester mag besluiten tot het toepassen van
cameratoezicht op specifieke plaatsen, bijvoorbeeld in de binnenstad, en geeft daarbij aan voor
welke duur de plaatsing van camera’s ten hoogste mag geschieden.
·
De gemeenteraad verleent bij verordening zonder beperkingen de bevoegdheid aan de
burgemeester tot plaatsing van camera’s ten behoeve van de handhaving van de openbare orde op
openbare plaatsen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 181 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 182 ======================================================================

<pre>Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare plaats is een besluit
van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) voor
belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.
Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand binnengaan of
verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken als belanghebbenden in de zin van
de Awb, evenals bijvoorbeeld degenen die in zo’n pand werken of wonen (huurders) of anderszins
regelmatige bezoekers van zo’n pand zijn.
Doel van het cameratoezicht
Gemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag uitsluitend plaatsvinden
voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook de algemene bestuurlijke
voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde en rust in de gemeentelijke
samenleving. Dit hoofddoel laat onverlet dat deze vorm van cameratoezicht ook subdoelen mag
dienen. Zo biedt artikel 151c lid 7 Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te
gebruiken voor de opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen camera’s worden
gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en effectiever in te zetten. De preventieve
werking van cameratoezicht vergroot bovendien hun veiligheid.
Openbare plaats
De invulling van het begrip openbare plaats uit artikel 151c Gemeentewet is ontleend aan de
wetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op grond van die wet omvat het
begrip openbare plaats, zeer in het algemeen, de plaatsen “waar men komt en gaat”. In eerste
instantie gaat het hierbij om “de straat” of “de weg” in de ruime zin des woords, ofwel de wegen die
voor eenieder vrij toegankelijk zijn. Maar het begrip omvat nog een aantal andere plaatsen die een
met de weg vergelijkbare functie vervullen en daarom als het “verlengde” van de weg kunnen
worden aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan als voorbeelden vermeld: openbare plantsoenen,
speelweiden, parken en de voor eenieder vrij toegankelijke gedeelten van overdekte passages,
winkelgalerijen, stationshallen en vliegvelden.
Artikel 2 Wom bevat twee criteria om vast te stellen of er sprake is van een openbare plaats:
1.
Vereist is dat de plaats “openstaat voor het publiek”. Dat wil zeggen volgens de memorie van
toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16) zeggen dat eenieder vrij is om er te komen, te
vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een
bepaald doel gebonden mag zijn (…). Dat de plaats “openstaat” betekent voorts dat geen beletselen
in de vorm van een meldingsplicht, de eis van een voorafgaand verlof of de heffing van een
toegangsprijs gelden voor het betreden van de plaats. Op grond van het vorenstaande kunnen
bijvoorbeeld stadions, postkantoren, gemeentehuizen, parkeerterreinen, musea, warenhuizen,
ziekenhuizen en kerken niet als “openbare plaatsen” worden aangemerkt.
2.
Het open staan van de plaats dient te zijn gebaseerd op bestemming of op vast gebruik. Deze
bestemming kan blijken uit een besluit van de gerechtigde of uit de bedoeling die spreekt uit de
inrichting van de plaats. Een openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats
gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de rechthebbende deze
feitelijke toestand gedoogt, aldus de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 182 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 183 ======================================================================

<pre>Een incidentele openstelling van een plaats door de rechthebbende maakt de plaats nog niet tot een
openbare plaats in de zin van de Wom.
In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn bestemd voor de
belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het begrip openbare plaats. Dit betekent dat
het ook krachtens artikel 151c Gemeentewet niet is toegestaan toezichtcamera’s te plaatsen in
kerken, moskeeën en dergelijke. Evenmin is het toegestaan om, in het kader van dit artikel,
toezichtcamera’s te richten op de ingang van dergelijke gebouwen. Indien echter beelden worden
gemaakt van een openbare plaats (een straat of plein) waaraan bijvoorbeeld een kerk is gelegen, is
het wel toegestaan dat het exterieur van die kerk in beeld komt.
Particulier eigendom
Bepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan zijn de vrijelijk voor
publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen, stationshallen en sommige winkelpassages.
De onderhavige regeling geldt indien gemeenten in het desbetreffende gebied cameratoezicht willen
toepassen in het belang van de handhaving van de openbare orde. Gemeenten kunnen bij openbare
plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de
openbare orde gebruik maken van particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met
particulieren uitvoeren. Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel
151c Gemeentewet.
Vaste camera’s
Artikel 151c lid 1 Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig plaatsen van vaste camera’s op
openbare plaatsen voor de handhaving van de openbare orde. Met het begrip vast (statisch) wordt
bedoeld dat de camera’s nagelvast zijn bevestigd. Dit bevestigen gebeurt veelal door montage aan de
gevels of dakranden van gebouwen of op daarvoor geplaatste palen. Met het begrip vast (statisch)
wordt niet bedoeld dat camera’s een vast ingekaderd beeld weergegeven. Het gebruik van de
camera’s kan dynamisch zijn, dat wil zeggen dat de observatiehoek en de grote van de
observatiehoek op afstand kan worden ingesteld (pendelen/in- en uitzoomen). Evenmin is er een
beperking voor interactieve toepassingen, zoals het gebruik van noodknoppen en de mogelijkheid
om vanuit de centrale burgers op hun gedrag toe te spreken.
De wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld. Uitsluitend op de wijze
omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden besloten tot langdurige plaatsing van vaste
camera’s ten behoeve van de handhaving van de openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten
behoeve van de openbare orde en veiligheid dan het hiervoor bedoelde statische en langdurige
gebruik, wordt door de regeling onverlet gelaten. Hierbij moet men met name denken aan
kortstondig en/of mobiel cameragebruik bij evenementen, rellen en grootschalige ordeverstoringen.
In die gevallen, waarbij steeds een concrete aanleiding bestaat, kan de bevoegdheid tot
cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van de Politiewet 1993.
Proportionaliteit en subsidiariteit
Het uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn voor de handhaving
van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig zijn in relatie tot het doel
(proportionaliteit) en er moet worden bezien of dit doel, i.c. de handhaving van de openbare orde,
niet op een minder ingrijpende wijze kan worden geëffectueerd (subsidiariteit).
De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek moet worden beoordeeld of
de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de camera’s ten grondslag hebben gelegen, zijn
</pre>

====================================================================== Einde pagina 183 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 184 ======================================================================

<pre>gerealiseerd en of er nog langer een noodzaak bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond
van artikel 151c lid 1 Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor een bepaalde duur.
Na het verstrijken van deze termijn kan het cameratoezicht, bij gebleken noodzaak, worden
verlengd. Het ligt daarom voor de hand om de duur van plaatsing te koppelen aan een evaluatie.
Kenbaarheid
In artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s kenbaar moet zijn.
Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen
voorkomen zodra zij het gebied betreden dat valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het
kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook
als sprake is van monitoring en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar
plaatsen van borden, waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied met camera’s wordt
gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid worden geattendeerd. Overigens houdt het
kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s altijd zichtbaar moeten zijn of dat de burgers op de hoogte
moeten worden gesteld van de precieze opnametijden.
In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing van cameratoezicht op
voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld! De straf kan een hechtenis van ten hoogste
twee maanden inhouden of een geldboete van € 4.500,-.
Overgangstermijn
Lopende cameraprojecten moeten worden aangepast aan het nieuwe wettelijke kader. De wetgever
heeft voor bestaande projecten een overgangstermijn vastgesteld van één jaar. Deze
overgangstermijn gaat lopen op het tijdstip van inwerkingtreding van de wet. Om onder de werking
van de overgangstermijn te vallen, dienen de camera’s op het moment van inwerkingtreding van
artikel 151c Gemeentewet reeds geplaatst te zijn. Dat heeft consequenties voor:
·
de uitvoering conform de regeling;
·
het formaliseren van de wettelijke grondslag voor cameratoezicht.
Besluit cameratoezicht op openbare plaatsen
Op grond van artikel 151c lid 8 Gemeentewet worden nadere regels gesteld om de goede uitvoering
van het cameratoezicht te waarborgen. Deze regels hebben betrekking op:
·
de vaste camera’s en andere technische hulpmiddelen benodigd voor het toezicht, bedoeld in het
eerste lid, en de wijze waarop deze hulpmiddelen worden aangebracht;
·
de personen belast met of anderszins direct betrokken bij de uitvoering van het toezicht;
·
de ruimten waarin de waarneming of verwerking van door het toezicht vastgelegde beelden
plaatsvindt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 184 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 185 ======================================================================

<pre>In het Ontwerpbesluit cameratoezicht op openbare plaatsen wordt een certificatieregeling in het
leven geroepen. Het toetsingskader zijn de beoordelingsrichtlijnen van het Centrum voor
Criminaliteitspreventie en Veiligheid (CCV). Er bestaat een richtlijn voor het ontwerp van het
camerasysteem en een richtlijn voor de toezichtcentrale. Door certificering wordt de kwaliteit, en
daarmee de betrouwbaarheid van het cameratoezicht gewaarborgd. De beoordelingsrichtlijnen zijn
verkrijgbaar op: www.hetccv.nl. Voor nadere informatie over de invoering van cameratoezicht in de
zin van artikel 151c Gemeentewet wordt verwezen naar de handreiking cameratoezicht van het CCV.
Deze bevat naast een uiteenzetting van het wettelijk kader ook meer praktische informatie om op
een zorgvuldige, weloverwogen wijze (al dan niet) over te gaan tot cameratoezicht. De handreiking is
eveneens te vinden op www.hetccv.nl.
Tweede lid
De gemeenteraad heeft op grond van artikel 151c lid 1 Gemeentewet de bevoegdheid om ook
andere plaatsen, die zonder enige vorm van beperking publiek toegankelijk zijn, aan te wijzen als
openbare plaats en zo onder de reikwijdte van de wet te brengen. Het gaat dan om plaatsen, zoals
parkeerterreinen, die vanwege het doelgebonden verblijf niet onder de definitie van openbare plaats
uit de Wom vallen. De wetgever heeft hiermee beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op
gebleken lokale behoeften. Het uitgangspunt blijft te allen tijde dat het cameratoezicht noodzakelijk
moet zijn met het oog op de handhaving van de openbare orde.
Hoofdstuk 3. Seksinrichtingen, sekswinkels, straatprostitutie e.d.
Algemene toelichting 1. Verordenende bevoegdheid van gemeenten
Volgens artikel 273f van het Wetboek van Strafrecht is het exploiteren van prostitutie niet langer in
algemene zin, maar nog slechts in bepaalde omstandigheden strafbaar. Over de vormen van
exploitatie van prostitutie die niet langer strafbaar zijn, is geen nadere formele wetgeving
vastgesteld. De enige manier om de exploitatie van prostitutie te reguleren is dus via de APV. De
gemeentelijke bevoegdheid om bij verordening regels te stellen, heeft daardoor een autonoom
karakter: bij gebrek aan nadere formele regelgeving, zijn gemeenten immers niet verplicht om ter
uitvoering daarvan bij (medebewinds-)verordening regels vast te stellen. Hoewel autonoom, de
verordenende bevoegdheid mag uitsluitend worden aangewend “ter regeling en bestuur inzake de
huishouding van de gemeente”: blijkens artikel 108, eerste lid, van de Gemeentewet moeten
gemeenten zich daarbij namelijk beperken tot de behartiging van belangen die zijn aan te merken als
gemeentelijke belangen.
Dit hoofdstuk van de APV is niet uitsluitend gebaseerd op artikel 149 Gemeentewet, maar -
voorzover het betrekking heeft op prostitutie - tevens op artikel 151a Gemeentewet.
Bij artikel 19, derde lid, van de Grondwet kan de vrije keuze van arbeid worden onderscheiden van
de uitoefening daarvan. Ter waarborging van een maatschappelijk verantwoorde arbeidsuitoefening
leggen tal van vergunningsvoorschriften daaraan beperkingen op (in het belang van
kwaliteitsbewaking, de bescherming van de cliënt, de bescherming van de werknemer tegen gevaar
en exploitatie, de bescherming van de omgeving tegen gevaar en overlast en dergelijke). Deze
vergunningsvoorschriften hebben niet als motief het beperken van de vrijheid van arbeidskeuze en
dienen dan ook niet te worden beschouwd als beperking daarvan. Desalniettemin mogen deze
vergunningsvoorschriften - ook al liggen daaraan andere motieven ten grondslag - niet zo ver
strekken dat de vrije arbeidskeuze daardoor impliciet illusoir wordt. De conclusie is dan ook
gerechtvaardigd dat gemeenten, bijvoorbeeld aan het beroep van bordeelhoud(st)er of van
prostituee, beperkingen mogen opleggen ter “regeling en bestuur van de gemeentelijke
</pre>

====================================================================== Einde pagina 185 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 186 ======================================================================

<pre>huishouding”: in het belang van de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of
het milieu.
Gebod of verbod; vergunning of ontheffing
Gemeenten die (exploitatie van) prostitutie willen reguleren en daartoe bij verordening
vergunningsvoorschriften willen vaststellen, kunnen dat doen in de vorm van geboden of verboden.
De keuze voor gebodsbepalingen ligt in de rede, indien de gemeente wenst te volstaan met
repressief toezicht en niet de behoefte heeft op (exploitatie van) prostitutie preventief toezicht uit te
oefenen. In dat geval moeten bij (exploitatie van) prostitutie de vergunningsvoorschriften in acht
worden genomen die de gemeente daarover heeft vastgesteld, maar is daarvoor geen nadere
voorafgaande toestemming van gemeentewege vereist. Gebodsbepalingen hebben onder meer als
voordeel dat de bestuurslasten relatief beperkt zijn: nadat de gemeente de regels “eenmalig” heeft
vastgesteld, beperkt zij zich tot het uitoefenen van toezicht op de naleving daarvan. De keuze voor
verbodsbepalingen ligt in de rede, indien de gemeente wel de behoefte voelt om niet alleen
repressief maar ook preventief toezicht uit te oefenen. In dat geval moeten vanzelfsprekend
eveneens de vergunningsvoorschriften worden nageleefd die de gemeente over (exploitatie van)
prostitutie heeft vastgesteld, maar is daarvoor bovendien de voorafgaande toestemming van de
gemeente vereist.
Dit toestemmingsvereiste kan gestalte worden gegeven door (in de verbodsbepaling) een
vergunning- of een ontheffingplicht op te nemen. Een vergunningplicht is op zijn plaats, indien de te
reguleren activiteit op zichzelf niet als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar het wenselijk wordt
geacht dat daarop voorafgaand toezicht kan worden uitgeoefend. Verboden is in dat geval niet de
activiteit zelf, maar het verrichten daarvan zonder toestemming (vergunning). Een ontheffingsplicht
is op zijn plaats, indien de te reguleren activiteit op zichzelf als ontoelaatbaar wordt beschouwd maar
het wenselijk wordt geacht de mogelijkheid te behouden om die, indien bijzondere omstandigheden
dat rechtvaardigen, toch te laten plaatsvinden. Verboden is in dat geval de activiteit zelf, zij het dat
daarvoor bij wijze van uitzondering toestemming (ontheffing) kan worden verleend. Aan de
opheffing van het algemeen bordeelverbod ligt de gedachte ten grondslag, dat (exploitatie van)
prostitutie voortaan op zichzelf als een toelaatbare activiteit moet worden beschouwd en slechts
strafbaar is indien er sprake is van onvrijwilligheid of van betrokkenheid van minderjarige dan wel
illegale prostituees. Omdat de bepalingen van hoofdstuk 3 zich richten op het reguleren van
eerstgenoemde, niet langer strafbare vormen van (exploitatie van) prostitutie, is daarin gekozen voor
de vergunningfiguur.
2. Vormen van (exploitatie van) prostitutie
Prostitutie wordt in tal van vormen uitgeoefend en geëxploiteerd. Een aantal van die vormen kan
worden onderscheiden, naar gelang de mate waarin de prostituee daarbij zelfstandig werkzaam is.
Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in een daarvoor ingerichte ruimte en in dienstverband
(seksclubs, bordelen, privéhuizen en dergelijke), is de invloed van de exploitant naar verhouding het
grootst. In de inrichting bepalen zij de “huisregels” voor de prostituee, die bijvoorbeeld kunnen
uiteenlopen van verplicht condoomgebruik tot de onmogelijkheid voor de prostituee om onveilig
seksueel contact te weigeren. Bij deze vorm van prostitutie wordt de hoogte van de inkomsten van
de exploitant rechtstreeks beïnvloed door het aantal klanten. Bij prostitutie die wordt uitgeoefend in
een daarvoor ingerichte ruimte maar niet in dienstverband (kamerverhuurbedrijven,
raamprostitutiebedrijven, prostitutiehotels en dergelijke), is sprake van een geringere invloed van de
exploitant en van een minder direct verband tussen het aantal klanten en de inkomsten van de
exploitant. Meestal beperkt de rol van de exploitant zich tot het verhuren van “ramen”, en bestaat
</pre>

====================================================================== Einde pagina 186 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 187 ======================================================================

<pre>tussen exploitant en prostituee alleen een huurovereenkomst. De prostituee werkt in hoge mate
zelfstandig (en voor zichzelf), al kan die zelfstandigheid worden beperkt door andere
omstandigheden zoals een afhankelijkheid van de exploitant of een (slechte) eigen financiële situatie.
Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten een daarvoor ingerichte ruimte maar wel in
dienstverband (escortbedrijven en dergelijke), geldt weer wel dat het aantal klanten rechtstreeks van
invloed is op de inkomsten van de exploitant. De prostituee werkt daarbij echter niet in het bedrijf
van de exploitant, maar in een hotel of bij klanten thuis. De bemoeienis van de exploitant met de
werkwijze van de prostituee is daardoor relatief gering. Bij prostitutie die wordt uitgeoefend buiten
een daarvoor ingerichte ruimte en niet in dienstverband (straatprostitutie, thuiswerk en dergelijke) is
de zelfstandigheid van de prostituee doorgaans het grootst. Straatprostituees werven hun klanten op
de openbare weg. Thuiswerk(st)ers adverteren soms in bladen, maar beschikken vaak ook over een
vaste klantenkring die zich uitbreidt langs informele weg. Op zichzelf zijn zij in staat zelf “de regels te
bepalen”. Maar doordat de onderhandelingen tussen klant en prostituee in korte tijd moeten
worden afgerond en de werksituatie vaak onveilig is, is de machtspositie van klanten relatief sterk.
Die wordt nog versterkt doordat straatprostituees veelal drugs gebruiken; de noodzaak om hun
verslaving te bekostigen, kan verder afbreuk doen aan hun onderhandelingspositie. Genoemde
vormen van (exploitatie van) prostitutie onderscheiden zich niet alleen voor wat betreft de
zelfstandigheid van de prostituee, maar ook voor wat betreft de invloed op de openbare ruimte van
elk van die vormen. Zo behoeft bijvoorbeeld geen betoog, dat van “zichtbare” vormen (straat- en
raamprostitutie) een veel sterkere uitstraling op de woon- en leefomgeving uitgaat dan van club- of
escortprostitutie. Wel kan worden opgemerkt dat omdat raamprostitutie meer zichtbaar is, wel
betere controlemogelijkheden voorhanden zijn. Het ligt dan ook in de rede dat dit onderscheid in het
gemeentelijk prostitutiebeleid tot uitdrukking zal komen.
Bevoegdheden opsporingsambtenaren en toezichthouders
Dit hoofdstuk bevat geen bepalingen over opsporingsambtenaren en toezichthouders. Hun
bevoegdheden zijn geregeld in hoofdstuk 6 van deze APV en in de artikelen 5:11 tot en met 5:20 van
de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Gemeenten die in de vergunning nadere
vergunningsvoorschriften opnemen met daarin eisen ten aanzien van (volks)gezondheid en hygiëne
waarvan de controle het best kan geschieden door GGD-artsen, kunnen desgewenst deze
functionarissen als toezichthouder aanwijzen. Hierbij kan wel worden opgemerkt dat er spanning kan
ontstaan tussen de functie van vertrouwenspersoon en de taak als toezichthouder. Op die manier
kunnen zij de bevoegdheden verkrijgen die voor adequate controle noodzakelijk zijn.
Jurisprudentie
Nulbeleid. “Bescherming openbare zeden” in bestemmingsplan is geen motief LJN-nr. AE2838, JG
02.0108 m.nt. A.L. Esveld.
Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook al zouden deze de
vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr.
AN9215, JG 04.0077 m.nt. A.L. Esveld.
De omstandigheid dat de prostituees in afwachting van een beslissing op de aanvraag rechtmatig in
Nederland verblijven maakt niet dat zij in dat stadium aan de zogenoemde
Associatieovereenkomsten aanspraak kunnen ontlenen om arbeid als zelfstandige te mogen
verrichten. LJN-nr. AO3839, JG 04.0112 m.nt. A.L. Esveld.
In een nota opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor de onderbouwing van
gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die het gebruik als bordeel beperken. Een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 187 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 188 ======================================================================

<pre>erotische massagesalon is een seksinrichting en kan worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf.
LJN-nr. AQ8750, JG 04.0150 m.nt. A.L. Esveld.
Voor betaalde tantramassage is vergunning op grond van de APV nodig, onverlet de planologische
vrijstelling voor een schoonheidsinstituut. LJN-nr. AT4882, JG 05.0079 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:1 Begripsomschrijvingen
Prostitutie en prostituee (onder a en b)
Deze omschrijving van het begrip “prostitutie” is afgeleid van de definitie in artikel 273f, eerste lid,
van het Wetboek van Strafrecht. Om onder andere taalkundige redenen zijn de termen “derde” en
“betaling” uit de definitie in het Wetboek van Strafrecht in deze definitie vervangen door
respectievelijk “ander” en “vergoeding”.
Seksinrichting (onder c)
Het begrip seksinrichting is het centrale begrip voor deze verordening. Seksinrichtingen zijn er in
verschillende varianten. Daarom is in deze definitie bewust gekozen voor een algemene
omschrijving. Die omschrijving sluit aan bij het spraakgebruik en in diverse rechterlijke uitspraken
gehanteerde definities (zie onder andere: Pres. Rb Amsterdam 24 januari 1997; Awb 96/12338
GEMWT; niet gepubliceerd). “Seksinrichting” als hier omschreven zijn inrichtingen waarin op
bedrijfsmatige wijze seksuele diensten worden verleend, dan wel waarin deze diensten in een
zodanige omvang en met een zodanige frequentie worden aangeboden dat die als bedrijfsmatig
kunnen worden aangemerkt. Deze constructie (alsof het bedrijfsmatig was) komt ook voor in de Wet
milieubeheer. In de definitie is gekozen voor de term “besloten ruimte”, omdat dit meer omvat dan
het begrip “gebouw”. Onder besloten ruimte worden ook begrepen een vaar- of een voertuig. Het
bijvoeglijk naamwoord “besloten” duidt erop dat de ruimte zich niet in de open lucht bevindt. Het
moet dus gaan om een overdekt en geheel of gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte, die al dan
niet met enige beperking voor het publiek toegankelijk is. Veel voorkomende vormen van
seksinrichtingen zijn in deze omschrijving uitdrukkelijk genoemd. Dit om iedere discussie over de
vraag of dit type inrichting als seksinrichting dient te worden aangemerkt, te voorkomen. Dit zijn:
(raam)prostitutiebedrijven, erotische-massagesalons, seksbioscopen, seksautomatenhallen,
sekstheaters of parenclubs. Sommige van deze begrippen behoeven wellicht nadere toelichting.
Onder een prostitutiebedrijf worden niet alleen bordelen en clubs begrepen, maar ook andere
ruimten waarin prostitutie plaatsvindt, zoals zogenaamde prostitutiehotels die speciaal aan
prostituees voor korte tijd kamers verhuren. Onder raamprostitutiebedrijf dient te worden verstaan
een inrichting met een of meer ramen van waarachter de prostituee tracht de aandacht van
passanten op zich te vestigen. Een seksbioscoop is een inrichting waarin hoofdzakelijk vertoningen
van erotisch-pornografische aard worden gegeven door middel van audiovisuele apparatuur. Dit is in
afwijking van een seksautomatenhal, waarin dergelijke vertoningen van erotisch-pornografische aard
worden gegeven door middel van automaten en van een sekstheater, waarin deze vertoningen
anders dan door middel van audiovisuele apparatuur of automaten - met andere woorden “live” -
worden gepresenteerd. Voor zowel de seksbioscoop, de seksautomatenhal als het sekstheater geldt
dat daarin hoofdzakelijk voorstellingen van erotisch-pornografische aard worden gegeven. Een café
bijvoorbeeld, waarin incidenteel een striptease-optreden plaatsvindt, dient derhalve niet als
“sekstheater” te worden aangemerkt. Zo’n optreden moet echter worden beschouwd als een
evenement (een “voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak”), waarvoor volgens artikel
2:25 vergunning van de burgemeester vereist is.
Escortbedrijf (onder d)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 188 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 189 ======================================================================

<pre>Een escortbedrijf is een bedrijf dat - meestal telefonisch - bemiddelt tussen klanten en prostituees.
De prostituee bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats. Een escortbedrijf is geen
inrichting. Het kan een kantoortje zijn, maar ook een telefooncentrale, een mobiele telefoon of een
website op Internet. De plaats van de bedrijfsruimte is bepalend voor de vergunningplicht. Een
escortbedrijf biedt de services actief aan door middel van advertenties en andere reclame-uitingen.
Uiteraard kan er ook sprake zijn van een combinatie van een seksinrichting en een escortservice.
Sekswinkel (onder e)
De omschrijving van het begrip “sekswinkel” is ontleend aan de Winkeltijdenwet. Ook in deze
begripsomschrijving is bepaald dat hoofdzakelijk van verkoop van goederen in casu van erotisch-
pornografische aard sprake moet zijn. Zonder die aanduiding zouden immers vele
tijdschriftenwinkels als sekswinkel moeten worden aangemerkt. Op de openingstijden van
sekswinkels is het regime van de Winkeltijdenwet van toepassing. Een sekswinkel is geen
“seksinrichting” als hierboven omschreven; de exploitatie ervan is niet onderworpen aan de
vergunningplicht van artikel 3:4, eerste lid. De vestiging van sekswinkels zal doorgaans afdoende
kunnen worden gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan. Indien dat in aanvulling daarop
(in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving) raadzaam wordt geacht, kan
worden overwogen de exploitatie van sekswinkels te verbieden in aangewezen gebieden of delen
van de gemeente en daartoe artikel 3:10 op te nemen. Indien wordt afgezien van het opnemen van
artikel 3:10 kan onderdeel e in artikel 3:1 achterwege worden gelaten en komt de titel van afdeling 2
“Seksinrichtingen, straatprostitutie en dergelijke” te luiden.
Bezoeker (onder h)
Het behoeft geen betoog dat, tegen de achtergrond van de bij of krachtens de artikelen 3:6 of 3:7
vastgestelde sluitingsuren, niet alle in de inrichting aanwezige personen als “bezoeker” moeten
worden aangemerkt. Van het begrip “bezoeker” zijn behalve de exploitant(en), de beheerder(s), de
prostituees en de personeelsleden van de exploitant, tevens toezichthouders en
opsporingsambtenaren uitgezonderd, alsmede andere personen wier aanwezigheid in de inrichting
wegens dringende redenen noodzakelijk is (hierbij valt te denken aan personen die de inrichting
moeten kunnen betreden voor het leveren van goederen, of voor het uitvoeren van reparatie- of
onderhoudswerkzaamheden).
Jurisprudentie
Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel 174 lid 1, van de
Gemeentewet. Een bordeel past niet in de functie woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG. 03.0062, m.
nt. A.L. Esveld.
Prostitutiebedrijf is een voor publiek openstaand gebouw. Strijd met het bestemmingsplan als
weigeringgrond aanvaard. Exploitatie van het prostitutiebedrijf past niet in het bestaand
woonklimaat. LJN-nr. AH9858, JG 03.0194 m. nt. A.L. Esveld.
Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan. LJN-nr. AE6669, JG
03.0024 m. nt. A.L. Esveld.
Een parenclub met erotisch café levert niet meer overlast op dan een relaxbedrijf met horeca.
Bestemmingsplan als weigeringgrond in de APV aanvaard. LJN-nr.AF9857, JG 04.0111 , m.nt. A.L.
Esveld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 189 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 190 ======================================================================

<pre>In een nota opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor de onderbouwing van
gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die het gebruik als bordeel beperken. Een
erotische massagesalon is een seksinrichting en kan worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf.
LJN-nr. AQ8750, JG 04.0150, m.nt. A.L. Esveld.
Voor betaalde tantramassage is vergunning op grond van de APV nodig, onverlet de planologische
vrijstelling voor een schoonheidsinstituut. LJN-nr. AT4882, JG 05.0079 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:2 Bevoegd bestuursorgaan
De artikelen 160 en 174 van de Gemeentewet maken deze bevoegdheidsafbakening noodzakelijk.
Volgens artikel 160 is het college belast met de uitvoering van raadsbesluiten (waaronder autonome
verordeningen als deze) tenzij bij of krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. Dit laatste
doet zich hier voor: artikel 174 belast de burgemeester namelijk met “het toezicht op de openbare
samenkomsten en vermakelijkheden, alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en
daarbij behorende erven” (eerste lid) en met “de uitvoering van verordeningen voorzover deze
betrekking hebben op het in het eerste lid bedoelde toezicht” (derde lid). In veruit de meeste
gevallen dient de burgemeester derhalve te worden aangemerkt als het bevoegde bestuursorgaan.
Zijn bevoegdheid betreft namelijk de voor het publiek openstaande gebouwen en de openbare
samenkomsten en vermakelijkheden. In de definitie van seksinrichtingen is echter het ruimere begrip
“ruimte” opgenomen. Dat betekent dat het college bevoegd is als het gaat om met name de vaar- en
voertuigen. Ook is het college bevoegd als het gaat om escortbedrijven. Het gebruik van de openbare
weg, waarbij in dit verband met name gedacht moet worden aan de aanwijzing van tippelzones, is
een bevoegdheid van het college. Om deze afbakening - waar aan de orde - niet steeds opnieuw
volledig te moeten weergeven, is in hoofdstuk 3 het begrip “bevoegd bestuursorgaan” gehanteerd
en is dat in artikel 3:2 eenmalig gedefinieerd. Van de specifieke aard van de seksinrichting is
afhankelijk wie in een concreet geval bevoegd is: het college of de burgemeester. Aangezien van
onbevoegd genomen besluiten vernietiging in de rede ligt, moet deze vraag met zorgvuldigheid
worden beantwoord. Op grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet kan het college een
of meer van zijn bevoegdheden opdragen aan een of meer van zijn leden. Het gaat hierbij om
mandaat: de opgedragen bevoegdheid wordt uitgeoefend uit naam en onder verantwoordelijkheid
van het college (tweede lid), dat daarover bovendien aanwijzingen kan geven (derde lid). Om de
uitvoering van het gemeentelijk prostitutiebeleid zoveel mogelijk te stroomlijnen, zou het college zijn
bevoegdheid terzake kunnen mandateren aan de burgemeester. Dit doet er niet aan af dat goed
moet worden bezien, of een concreet te nemen besluit een besluit van de burgemeester zelf of van
het college is.
Jurisprudentie
Blijkens ARRS 27 augustus 1993 moet een raamprostitutiebedrijf worden beschouwd als een voor
publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de Gemeentewet, ten aanzien
waarvan mitsdien de burgemeester exclusief bevoegd is, JG 94.0053.
Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel 174 lid 1, van de
Gemeentewet. Een bordeel past niet in de functie woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG. 03.0062, m.
nt. A.L. Esveld.
Ook (reguliere) bestuursrechtelijke bevoegdheden ter handhaving van de openbare orde behoren
exclusief toe aan de burgemeester. LJ-nr. AR3854, JG 05.0004 m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:3 Nadere regels
</pre>

====================================================================== Einde pagina 190 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 191 ======================================================================

<pre>Vergunningsvoorschriften die voor de exploitatie van alle (of bepaalde categorieën van)
seksinrichtingen zouden moeten gelden, kunnen krachtens dit artikel door het college worden
vastgesteld als algemeen verbindende voorschriften. Artikel 3:3 ziet dus op delegatie van
regelgevende bevoegdheid als bedoeld in artikel 156, eerste lid, van de Gemeentewet.
Vanzelfsprekend zijn de regels over de bekendmaking van algemeen verbindende voorschriften
hierbij van overeenkomstige toepassing. Ook kan het bevoegde bestuursorgaan zelf (nogmaals:
meestal de burgemeester) over zijn bevoegdheid beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81
van de Awb. Evenals algemeen verbindende voorschriften nopen beleidsregels het bevoegd
bestuursorgaan eveneens tot het volgen van een vaste gedragslijn bij het toepassen van de
desbetreffende bevoegdheid, zij het niet onder alle omstandigheden: gelet op artikel 4:84 van de
Awb moet het bevoegd bestuursorgaan namelijk handelen overeenkomstig de beleidsregel “tenzij
dat voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere
omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen”. Indien
het wenselijk wordt geacht om een bevoegdheid als regel op een bepaalde wijze toe te passen, maar
in bijzondere gevallen anders te kunnen besluiten, ligt het dus in de rede daarover geen “nadere
regel” maar een beleidsregel vast te stellen.
Artikel 3:4 Seksinrichtingen
Eerste lid
Zoals uiteengezet in de Algemene toelichting hoofdstuk 3 onder 2, is er hier voor gekozen de
exploitatie van seksinrichtingen en escortbedrijven te reguleren door middel van de
vergunningfiguur. Uit het eerste lid vloeit een voor de hele gemeente geldende vergunningplicht
voort. Het wijzigen van de seksinrichting valt eveneens onder de vergunningplicht. Met het wijzigen
wordt bedoeld een wijziging van welke aard dan ook. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan
verandering van bouwkundige aard, het aantal exploitanten, de wijze van exploitatie en de naam van
een of meerdere exploitanten. Dit is om te voorkomen dat de vergunning uit de pas loopt met de
feitelijke situatie. Het is ook mogelijk om een gedifferentieerd vergunningstelsel vast te stellen,
indien de lokale omstandigheden het wenselijk maken dat seksinrichtingen (alle, of bepaalde
soorten) geografisch worden geconcentreerd. De mogelijkheid om - met vergunning - een
seksinrichting te exploiteren, bestaat dan uitsluitend in daartoe aangewezen gebieden of delen van
de gemeente en is voor het overige verboden. Zo’n beleid wordt veelal ingegeven door het belang
van de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid of de bescherming van het
milieu (Europese Dientenrichtlijn): het concentreren van seksinrichtingen in bepaalde gebieden kan
bijvoorbeeld gewenst zijn, om daarop met voldoende intensiteit toezicht te kunnen uitoefenen.
Behalve ten aanzien van seksinrichtingen in het algemeen, kan een dergelijk beleid vanzelfsprekend
ook worden gevoerd ten aanzien van een of meer vormen daarvan.
Ook kan, om de exploitatie van seksinrichtingen te reguleren vanuit het belang van openbare orde
enz. ervoor worden gekozen het aantal vergunningen dat kan worden verleend aan een maximum te
binden. Zo’n maximumbeleid kan ook neergelegd worden in een bestemmingsplan. Het kan
“zelfstandig” worden toegepast, maar kan ook worden gehanteerd ter ondersteuning van genoemd
concentratiebeleid: denkbaar is immers dat een maximumbeleid een waardevolle bijdrage kan
leveren bij de bescherming van de openbare orde, enz. in gebieden die zijn aangewezen voor het
exploiteren van seksinrichtingen. Indien de plaatselijke omstandigheden daartoe aanleiding geven,
kan een maximumbeleid worden toegesneden op de uiteenlopende vormen van seksinrichtingen. Zo
kan in een gemeente met het oog op de bescherming van de openbare orde e.a. beleid worden
gevoerd waarin de vestiging van raamprostitutiebedrijven slechts in zeer beperkte mate, of zelfs in
het geheel niet wordt toegestaan.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 191 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 192 ======================================================================

<pre>In een vergunningvoorschrift ten behoeve van een prostitutiebedrijf kan uiteraard ook het aantal
werkzame prostituees worden gemaximeerd, waardoor de splitsing van ramen of werkruimten - in
het verleden kwam dit met name voor bij raamprostitutie - kan worden voorkomen (ARRS 29-08-
1989; Gst. 6901, 6 en JG 90.0003 . Zie verder de toelichting bij artikel 3:13, tweede lid, onder a.
Het is mogelijk exploitatievergunningen te verlenen voor een bepaalde duur, bijvoorbeeld 2 jaar,
zodat periodiek het functioneren van inrichting(en) of het gemeentelijk beleid terzake kan worden
geëvalueerd. Zie bij de toelichting op artikel 1:7.
In deze bepaling is ervoor gekozen om escortbedrijven aan dezelfde vergunningplicht als
seksinrichtingen te onderwerpen. Hierdoor wordt een eenduidige systematiek gehanteerd. De
vergunning zal echter veel minder omvattend (kunnen) zijn, omdat de activiteiten van een
escortbedrijf nu eenmaal niet in een inrichting plaatsvinden. De toetsing van de vergunningaanvraag
zal zich derhalve veelal beperken tot de toetsing van de antecedenten van de exploitant en
beheerder. Tegen die achtergrond is het denkbaar dat gemeenten voor escortbedrijven geen
vergunningplicht, maar een meldingsplicht instellen.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel
9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een
beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het
rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Tweede lid
De ruime strekking van de in het eerste lid genoemde vergunningplicht laat vanzelfsprekend
onverlet, dat het bevoegd bestuursorgaan zich aan de hand van een ingediende vergunningaanvraag
een oordeel moet (kunnen) vormen over alle rechtstreeks bij het te nemen besluit betrokken
belangen (artikel 3:4 van de Awb). Indiening en inontvangstneming van een aanvraag staan dus
nadrukkelijk in het teken van het vergaren van alle kennis over relevante feiten en betrokken
belangen, die nodig is om tot een zorgvuldige afweging te kunnen komen.
In het tweede lid is bepaald dat in de aanvraag ten minste moet zijn vermeld wat de aard van de
seksinrichting of het escortbedrijf is en wie de exploitant en de beheerder zijn. Voor de beoordeling
van de vergunningaanvraag en voor de ingevolge artikel 1:4 op te leggen vergunningsvoorschriften of
beperkingen is de aard van de seksinrichting relevant. Het is van belang te weten of het om
bijvoorbeeld een prostitutiebedrijf of een sekstheater gaat, of een combinatie. De vraag of
vergunning kan worden verleend voor raamprostitutiebedrijven, wordt in de meeste gevallen
strenger beoordeeld dan een andere seksinrichting. Raamprostitutiebedrijven hebben doorgaans een
beduidend sterkere (nadelige) invloed op de openbare ruimte dan bijvoorbeeld clubs. Denkbaar is
dat het bevoegd bestuursorgaan op een bepaalde locatie een prostitutiebedrijf toelaatbaar acht
maar ter voorkoming van verkeersoverlast, een raamprostitutiebedrijf niet of slechts in beperkte
mate. In dat geval moet het bevoegd bestuursorgaan zich er bij beoordeling van de aanvraag van
bewust (kunnen) zijn dat aan een te verlenen vergunning het voorschrift dient te worden verbonden
dat het ter plaatse te exploiteren prostitutiebedrijf niet van zogenaamde vitrines of ramen
respectievelijk slechts van een bepaald aantal vitrines mag zijn voorzien. Door wie de inrichting zal
worden geëxploiteerd en beheerd is relevant, omdat deze personen niet van slecht levensgedrag
</pre>

====================================================================== Einde pagina 192 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 193 ======================================================================

<pre>mogen zijn en dienen te voldoen aan de eisen van zedelijk gedrag, zoals gesteld in artikel 3:5. De
vergunningverlening is bovendien persoonsgebonden en niet overdraagbaar. Dit blijkt uit artikel 1:5.
Blijkens artikel 4:5, eerste lid, van de Awb kan het niet-overleggen van de in het tweede lid
genoemde gegevens voor het bevoegd bestuursorgaan aanleiding zijn om - mits gelegenheid tot
aanvulling is geboden - de aanvraag niet te behandelen. Het kan van meer gegevens wenselijk zijn
om ze te kunnen hanteren als behandelingsvereiste als hier bedoeld; daartoe is het tweede lid
uitgebreid.
Ook kan - door het bevoegd bestuursorgaan - een nadere regel (als bedoeld in artikel 3:3) worden
vastgesteld. Overwogen kan worden om, al dan niet per type seksinrichting, een aanvraagformulier
vast te stellen als bedoeld in artikel 4:4 van de Awb.
Jurisprudentie
Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan. LJN-nr. AE6669, JG
03.0024 ,m. nt. A.L. Esveld.
Bouwvergunning mag op grond van planologische uitstraling niet worden geweigerd (bestemming
prostitutie), de exploitatie van raambordelen is daartegen uit een oogpunt van verkeersveiligheid
niet toegestaan. LJN-nr. AK4053, JG 03.0195 m. nt. A.L. Esveld.
Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook al zouden deze de
vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr.
AN9215, JG 04.0077 m. nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:5 Gedragseisen exploitant en beheerder
De opheffing van het algemeen bordeelverbod is onder meer gericht op het “decriminaliseren” van
de niet langer strafbare vormen van (exploitatie van) prostitutie. Daarom is het, ook volgens de
wetgever, van belang dat bij de besluitvorming over een aanvraag om vergunning voor het
exploiteren van een seksinrichting rekening gehouden kan worden met de antecedenten van de
daarbij betrokken personen: de exploitant en de beheerder(s).
Aan het orgaan dat bevoegd is (meestal de burgemeester) vergunningen als bedoeld in dit hoofdstuk
af te geven, kunnen gegevens uit de justitiële documentatieregisters worden verstrekt over personen
die als exploitant of beheerder zijn vermeld in een aanvraag. (artikel 13 van het Besluit justitiële
gegevens)
In artikel 3:5. wordt zo veel mogelijk dezelfde terminologie gehanteerd en worden nagenoeg
dezelfde eisen gesteld als in artikel 5 van de Drank- en Horecawet en het daarop gebaseerde Besluit
eisen zedelijk gedrag Drank- en Horecawet. Dit heeft als voordeel dat voor seksinrichtingen waarvoor
tevens een vergunning krachtens de Drank- en Horecawet is vereist een antecedentenonderzoek kan
worden verricht. Belangrijker nog dan dit procedurele argument is het feit dat inhoudelijk min of
meer dezelfde belangen wegen bij de antecedentenbeoordeling. In aanvulling op het Besluit eisen
zedelijk gedrag Drank- en Horeca zijn in deze bepaling zedendelicten en mishandeling uit het
Wetboek van Strafrecht en overtredingen van de Vreemdelingenwet en de Wav opgenomen. De
toevoeging van bepalingen over misdrijven tegen de zeden en mishandeling dienen ter bescherming
van de prostituees. De relevantie van de opname van de Vreemdelingenwet en de Wav is gelegen in
de bestrijding van de mensenhandel.
Net als in de Drank- en Horecawet kan de aanduiding “in enig opzicht slecht levensgedrag” in het
eerste lid onder b. méér omvatten dan wat gesteld is in de navolgende leden. Anders gezegd: lid 2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 193 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 194 ======================================================================

<pre>tot en met 5 geven aan wanneer in elk geval sprake is van “in enig opzicht slecht levensgedrag”. Dat
het niet als een limitatieve opsomming dient te worden opgevat blijkt uit het gebruik van het woord
“naast” aan het begin van het tweede lid.
Bij de beoordeling van deze zedelijkheidseisen, de verkregen gegevens uit de justitiële documentatie
en de toetsing ervan aan het besluit, kan worden aangesloten bij de daarover reeds bestaande
jurisprudentie.
Jurisprudentie
“In enig opzicht van slecht levensgedrag” ex artikel 3:5, eerste lid, onder b omvat meer dan de
“onherroepelijke veroordeling” ex tweede lid, onder b van de model-APV. LJN-nr. AO6071 JG 04.0076
m.nt. A.L. Esveld.
De algemene norm, neergelegd in artikel 3:5, eerste lid, aanhef en onder b, van de APV, dat de
exploitant en de beheerder niet in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn, houdt als zodanig geen
beperking in van de vrijheid van arbeidskeuze als bedoeld in artikel 19, derde lid, van de Grondwet,
aangezien niet gebleken is dat de beperking verder strekt dan noodzakelijk kan worden geacht voor
het met de norm beoogde doel, te weten een maatschappelijk verantwoorde beroepsuitoefening.
Wel dient er bij de uitleg van de bepaling van de APV van uit te worden gegaan dat geen sprake is
van slecht levensgedrag indien het tegenwerpen van de bepaling in het concrete geval leidt tot een
onevenredig zware beperking van de vrijheid van arbeidskeuze. ABRS 28-02-2007 (Uden),
200603367/1, LJN-nr. AZ9519
Artikel 3:6 Sluitingstijden
Eerste lid
De in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling is gegrond op artikel 149 van de Gemeentewet. De
raad kan verplichte sluitingstijden voor openbare (waaronder seks)inrichtingen vaststellen ter
bescherming van de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of de bescherming
van het milieu. Deze bevoegdheid houdt evenzeer in dat een afwijkende sluitingsplicht kan worden
vastgesteld voor de zondag. Sommigen concluderen uit artikel 7 van de Zondagswet dat de
gemeenteraad niet bevoegd is een speciaal voor de zondag geldende sluitingsregeling vast te stellen.
Volgens HR 22-07-1960, AB 1961, p. 15, belet dit artikel de raad echter niet om voor de zondag een
afwijkende regeling te treffen voor het sluitingsuur van openbare inrichtingen als deze, mits de grond
voor de afwijking van de voor de andere dagen geldende regeling niet is gelegen in het bijzondere
karakter van de zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking niet de
gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter afwering van verstoring van de
openbare orde voorzieningen te treffen.
De in het eerste lid opgenomen sluitingsbepaling maakt onderscheid tussen werkdagen en het
weekeinde. Uiteraard kan worden gekozen voor een ander (of geen) onderscheid, zoals ook - door
aanpassing van het eerste lid, of in de vorm van een nadere regel als bedoeld in artikel 3:3 - voor
verschillende typen seksinrichtingen een verschillend sluitingstijdenregime kan worden vastgesteld.
De hier opgenomen sluitingsurenregeling (want van toepassing op het begrip “seksinrichting”) heeft
geen betrekking op sekswinkels. Zoals vermeld in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is op
sekswinkels het regime van de Winkeltijdenwet van toepassing.
Tweede lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 194 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 195 ======================================================================

<pre>Het bevoegd orgaan kan door middel van een voorschrift als bedoeld in artikel 1:4 voor een of meer
afzonderlijke seksinrichtingen andere sluitingstijden vaststellen. Volgens het tweede lid kan daartoe
een voorschrift worden verbonden aan de vergunning die aan de exploitant van de betrokken
inrichting(en) zal worden verleend. Zo’n vergunningvoorschrift is er een als bedoeld in artikel 1.4 en
moet mitsdien strekken ter bescherming van het belang of de belangen in verband waarmee de
vergunning vereist is.
Over de uitoefening van deze bevoegdheid kan het bevoegd bestuursorgaan desgewenst
beleidsregels vaststellen als bedoeld in artikel 4:81, eerste lid, van de Awb. Daarin kan bijvoorbeeld
worden vastgelegd dat, bij het beantwoorden van de vraag of voor een afzonderlijke inrichting bij
vergunningvoorschrift afwijkende sluitingstijden zullen worden vastgesteld, per categorie
seksinrichting als regel een bepaald beleid wordt gehanteerd. Van het voor die categorie geldende
beleid kan het bevoegd bestuursorgaan in een concreet geval (gemotiveerd) afwijken, indien het dat
noodzakelijk acht in het belang van bijvoorbeeld de openbare orde, de woon- en leefomgeving en
dergelijke.
Derde lid
Anders dan de sluitingsbepalingen van het eerste en tweede lid, richt het derde lid zich tot de
bezoeker van een seksinrichting. Indien een bezoeker met toestemming van de exploitant of
beheerder in de inrichting aanwezig is gedurende de tijd dat deze gesloten dient te zijn, handelt hij in
strijd met het derde lid. Indien een bezoeker echter zonder toestemming van de exploitant of
beheerder in de inrichting aanwezig is en zich niet op diens eerste vordering verwijdert, handelt hij in
strijd met artikel 138 van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk). Laatstgenoemde bepaling
staat aan het opnemen van het derde lid niet in de weg: artikel 138 ziet toe op de bescherming van
de aan de eigendom verbonden rechten; het derde lid van artikel 3:6 strekt tot handhaving van een
publiekrechtelijke regeling.
Jurisprudentie
Blijkens Vz.AGRS 24-01-1985, WO RvS 1985, G9, kan aan de Hinderwetvergunning een sluitingsuur
worden verbonden ter voorkoming van hinder voor de omgeving, bijvoorbeeld door komende en
gaande bezoekers. Hierop is nader ingegaan in AGRS 0802-1991, ABkort 1991, 281, waarin is vermeld
dat bij verlening van een hinderwetvergunning aan een inrichting waarbij van de bezoekers hinder te
duchten is, een voorschrift betreffende het sluitingsuur ter voorkoming of beperking van die
(geluid)hinder niet kan worden gemist, en dat een hinderwetvergunning waarin zo’n voorschrift
ontbreekt zich niet verdraagt met artikel 17 van de Hinderwet.
Blijkens de Kroonjurisprudentie mag daarbij slechts rekening worden gehouden met “normale”
hinder in de nabije omgeving van de inrichting. Alleen die overlast is volgens de Kroon te
beschouwen als hinder in de zin van de Hinderwet (thans: de Wet milieubeheer), een van de
belangen die deze wet beoogt te beschermen. Excessieve hinder door gedrag van bezoekers en
overlast die zich afspeelt een of meer straten van de inrichting vandaan, vallen volgens de Kroon niet
onder de wetsterm “hinder”. Aan een gemeentelijke verordening die een algemene
sluitingsuurregeling bevat ter voorkoming of beperking van excessieve en verder verwijderde
overlast, ligt dan een ander motief ten grondslag dan aan de Wet milieubeheer. Dit gaat op voor
artikel 3.2.3 (oud), dat niet is toegespitst op de specifieke situatie in en rond seksinrichtingen, maar
dat zich richt op de nadelige invloed van de aanwezigheid van zulke inrichtingen als zodanig op de
openbare orde en de woon- en leefomgeving ter plaatse (daartoe ARRS 31-12-1986, AB 1987, 326).
Artikel 3:7 Tijdelijke afwijking sluitingstijden; (tijdelijke) sluiting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 195 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 196 ======================================================================

<pre>Eerste lid
Ten opzichte van artikel 3:6 (bij of krachtens welke bepaling kan worden voorgeschreven wat voor
seksinrichtingen het “reguliere” sluitingstijdenregime is) biedt artikel 3:7 de mogelijkheid om daarvan
al dan niet tijdelijk af te wijken. Volgens het eerste lid kan die afwijking inhouden dat:
·
voor (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk andere sluitingstijden worden vastgesteld dan de
bij of krachtens artikel 3:6 gestelde; of
·
van (een of meer) inrichtingen al dan niet tijdelijk de - algehele of gedeeltelijke - sluiting wordt
bevolen.
Aan zo’n tijdelijke afwijking moeten een of meer van de in artikel 3:13, tweede lid, genoemde
belangen ten grondslag liggen, of er moet sprake zijn van strijdigheid met het bepaalde in dit
hoofdstuk. Het bevoegd bestuursorgaan kan daartoe overgaan indien het dat noodzakelijk acht in
het belang van de openbare orde, de woon- en leefomgeving, de voorkoming of beperking van
overlast en dergelijke.
De bevoegdheid tot het tijdelijk vaststellen van andere sluitingsuren (als bedoeld in het eerste lid,
onder a) kan zich uitstrekken tot alle in de gemeente gevestigde seksinrichtingen en onderscheidt
zich daarin van de bevoegdheid genoemd in artikel 3.2.3, tweede lid, die individueel gericht is.
Tijdelijke sluiting (als bedoeld in het eerste lid, onder b) kan daarentegen slechts van afzonderlijke
inrichtingen worden bevolen.
In het eerste lid, aanhef en onder b, is het bevoegd bestuursorgaan een expliciete
sluitingsbevoegdheid gegeven. Deze bevoegdheid is te onderscheiden van de bevoegdheid tot
aanzegging van bestuursdwang als bedoeld in artikel 5:21 van de Awb die door artikel 3:7 onverlet
wordt gelaten. Met toepassing van bestuursdwang wordt kort gezegd beoogd een onrechtmatige
situatie weer in overeenstemming te (doen) brengen met het recht. De in het eerste lid, onder b,
opgenomen sluitingsbevoegdheid moet daarentegen veel meer worden gezien als een
(bestuursrechtelijke) sanctie op inbreuken op het in dit hoofdstuk bepaalde.
Indien nodig kan de naleving van een krachtens het eerste lid, onder b, gegeven sluitingsbevel
worden afgedwongen door toepassing van bestuursdwang. Om een opeenstapeling van
bestuursrechtelijke procedures te voorkomen, verdient het aanbeveling te bezien of met het
sluitingsbevel tevens (preventief) bestuursdwang kan worden aangezegd. Daarvoor is wel vereist dat
er een klaarblijkelijke dreiging bestaat dat de desbetreffende overtreding daadwerkelijk zal
plaatsvinden en dat er schade dreigt.
De sluitingsbevoegdheid is in de praktijk meermalen toegepast in gevallen waarin openbare
inrichtingen het decor vormden voor allerlei vormen van criminaliteit. Ook prostitutiebedrijven zijn
daarvoor in het verleden een aantrekkelijke plaats gebleken. Het betrof daarbij doorgaans delicten
als het bezitten of verhandelen van verdovende middelen of vuurwapens, het tewerkstellen van
jongeren of van illegalen, heling en dergelijke. Feiten als deze zijn strafbaar gesteld in het Wetboek
van Strafrecht, de Opiumwet en de Wet wapens en munitie. Het naar aanleiding daarvan toepassen
van de sluitingsbevoegdheid als hier bedoeld, is niet in strijd met deze formeel-wettelijke regelingen
omdat daaraan een afwijkend oogmerk ten grondslag ligt. Veel van de gedragingen als hier bedoeld
spelen zich weliswaar af in de inrichting, maar hebben tevens een uitstraling op de openbare orde en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 196 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 197 ======================================================================

<pre>de woon- en leefomgeving buiten de inrichting. Voor toepassing van de sluitingsbevoegdheid is wel
vereist, dat de hier bedoelde overtredingen een meer dan incidenteel karakter hebben.
Tweede lid
Een besluit op grond van het eerste lid (zowel onder a als b), richt zich doorgaans tot een of meer
belanghebbenden - de betrokken exploitant(en) - en moet aan hen worden bekendgemaakt
overeenkomstig artikel 3:41 van de Awb.
Nu het bezoekers verboden is in een seksinrichting te verblijven gedurende de tijd dat deze gesloten
dient te zijn (artikel 3:6, derde lid), is in het tweede lid bepaald dat een krachtens het eerste lid
genomen besluit, behalve aan de betrokken exploitant(en), ook openbaar wordt bekendgemaakt.
Dat kan op de door 3:42 Awb voorgeschreven manier. Het zichtbaar aanplakken van de
geslotenverklaring op de inrichting zelf verdient aanbeveling.
Jurisprudentie
De burgemeester ontleent reeds een sluitingsbevoegdheid aan artikel 174 van de Gemeentewet. De
noot bij ARRS 15-06-1984, AB 1985, 96, maakt duidelijk, waarom het gewenst kan zijn toch een
sluitingsbepaling in de APV op te nemen: De beschikking laat voorts zien dat de rechtstreeks uit
artikel 221 gemeentewet (oud) voortvloeiende taak tot daadwerkelijke handhaving van de openbare
orde de actuele situatie tot onderwerp heeft en dat hier alleen het nemen van concrete maatregelen
op korte tijd aan de orde is. Wil een verder vooruitziend besturen meteen op langere termijn
concreet gestalte krijgen, dan dient de burgemeester te beschikken over de bevoegdheid tot
uitvoering van gemeentelijke verordeningen of van andere wettelijke voorschriften. Bij het gebruik
van zijn sluitingsbevoegdheid bezit de burgemeester een ruime beoordelings- en beslissingsvrijheid.
Voor rechterlijke toetsing van het gebruik van die bevoegdheid bestaat derhalve slechts een
beperkte marge.
In een sluitingsbevel rechtstreeks gebaseerd op artikel 174 van de Gemeentewet dient altijd de
termijn van de sluiting te zijn opgenomen. Blijkens Vz.ARRS 26-08-1992, AB 1993, 104; JG 93.0116 ,
en ABRS 05071996, JG 96.0266, voldoet een sluitingsbevel zonder tijdsbepaling niet aan de aard en
het doel van artikel 221 gemeentewet (oud). Indien gesloten wordt op basis van dit artikel in de APV
kan de sluiting niet alleen van langere duur zijn dan wanneer gesloten wordt op basis van artikel 174
Gemeentewet, maar lijkt in analogie met uitspraken ten aanzien van de sluiting van coffeeshops -
onder omstandigheden - ook sluiting voor onbepaalde tijd mogelijk. Daarvan kan met name sprake
zijn als de vestiging van de seksinrichting zonder meer in strijd is - en zal zijn - met het lokaal beleid.
Zie ter vergelijk: ABRS 29-04-1997, R03.93.4839; niet gepubliceerd, waarin de sluiting van een
coffeeshop voor onbepaalde tijd in verband met de aanwezigheid van harddrugs geoorloofd wordt
geacht, omdat het beleid inhoudt dat coffeeshops die zich daaraan schuldig maken definitief van de
gedooglijst worden geschrapt. Een ander en beter voorbeeld is een seksinrichting die het in het
lokaal beleid vastgestelde maximum aantal inrichtingen overschrijdt en daarom niet voor
vergunningverlening in aanmerking komt. Zo’n inrichting kan voor onbepaalde tijd worden gesloten.
Zie ter vergelijk: Vz.ABRS 05-09-1997; Gst. 7069, 4, waarin een coffeeshop voor onbepaalde tijd
wordt gesloten wegens strijdigheid met het geldende nulbeleid. Een sluiting voor onbepaalde tijd
staat de opheffing ervan op een later tijdstip niet in de weg.
Advies van bureau Bibob is oorzaak sluiting bordeel. LJN-nr: AT2983, JG 05.0061 m. nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:8 Aanwezigheid van en toezicht door exploitant en beheerder
Eerste lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 197 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 198 ======================================================================

<pre>Om effectiever te kunnen op treden tegen schijnbeheer, is in het eerste lid niet slechts een gebod
(een verplichting tot aanwezigheid), maar een verbod opgenomen. De aanwezigheid van de
exploitant of beheerder is van belang in verband met het door hem uit te oefenen toezicht, zoals
verwoord in het tweede lid.
Tweede lid
Dit artikel schept voor de exploitant(en) en de beheerder(s) een algemene verplichting tot het
uitoefenen van toezicht ter handhaving van de orde in de inrichting. Daarbij zullen zij zich in ieder
geval, maar niet uitsluitend, moeten richten op het voorkomen en tegengaan van onvrijwillige
prostitutie, prostitutie door minderjarigen of illegalen, drugs- of wapenhandel, heling,
geweldsdelicten en dergelijke. In de jurisprudentie is al eerder uitgemaakt dat de exploitant -
uiteraard binnen redelijke grenzen - verantwoordelijk is voor de gang van zaken in de inrichting. Dat
wordt door deze toezichtverplichting, die ook geldt voor de beheerder(s), nog eens onderstreept.
Indien zich in de inrichting strafbare feiten voordoen, biedt dit artikel aanknopingspunten om daar in
bestuursrechtelijke zin tegen op te treden. Afhankelijk van de omstandigheden en het gestelde in het
handhavingsbeleid kan tot een tijdelijke beperking van de openingstijden, een tijdelijke sluiting of
een (tijdelijke) intrekking van de vergunning worden besloten. Om in deze zin bestuursrechtelijk te
kunnen optreden is niet vereist dat daaraan strafrechtelijke vervolging of veroordeling is
voorafgegaan: vaststaan moet slechts dat geen of onvoldoende toezicht is uitgeoefend.
Aan het toezicht dat van de exploitant of beheerder mag worden verwacht op de meerderjarigheid
of legaliteit van in de inrichting werkzame prostituees zal gestalte kunnen worden gegeven door
inzage te verlangen in hun identiteitspapieren. Waar het de onvrijwillige prostitutie en andere
strafbare feiten betreft, zullen de exploitant of beheerder regelmatig toezicht moeten houden en zo
nodig handelend moeten treden. Naarmate de exploitant aantoonbaar en actief huisregels toepast
en een nauwkeurige registratie bijhoudt van de leeftijd en nationaliteit van de prostituees,
vergemakkelijkt hij niet alleen het toezicht, maar zal hij ook beter in staat zijn om aannemelijk te
maken dat door hem voldoende toezicht is uitgeoefend.
In de vergunning kan de toezichtsverplichting als doelvoorschrift worden opgenomen, waarbij de
exploitant zelf bepaalt hoe hij en de beheerder(s) er inhoud aan geven. Ook kunnen aan de
vergunning middelvoorschriften worden verbonden, waardoor (gedeeltelijk) wordt voorgeschreven
hoe de toezichtsplicht dient te worden ingevuld. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald dat verplicht
bepaalde huisregels moeten worden gehanteerd; dat de exploitant of beheerder verplicht is om na
te gaan of de prostituee over voor de verrichten van arbeid geldige verblijfspapieren beschikt en dat
hiervan een interne registratie wordt bijgehouden.
Een andere zinvol vergunningvoorschrift in dit verband, dat met name het toezicht door de
toezichthouders kan vergemakkelijken, is bijvoorbeeld het expliciet in de vergunning opnemen van
de verplichting van (vooral) de exploitant en beheerder(s) om alle medewerking te verlenen aan de
toezichthouder, waaronder in elk geval de onmiddellijke en onbelemmerde toegang moet worden
verstaan (artikel 5:20 Awb). Dit schept geen bevoegdheden of verplichtingen, maar duidelijkheid
voor de vergunninghouder. Ook kan het nuttig zijn om in een vergunningvoorschrift op te nemen dat
het verplicht is om een (afschrift van) de vergunning altijd in de inrichting aanwezig te hebben.
Jurisprudentie
Bepaalde strafbare feiten in de inrichting vormen een (ernstige) verstoring van de openbare orde. Als
niet de overtreding van dit artikel, maar de ordeverstoring de grondslag vormt om bijvoorbeeld tot
sluiting over te gaan, speelt de persoonlijke verwijtbaarheid van de exploitant in de beoordeling van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 198 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 199 ======================================================================

<pre>de vraag of zich een situatie voordoet die tot sluiting noopt, in het geheel geen rol. Ook de
omstandigheid dat de exploitant is vrijgesproken door de strafrechter doet dan niet ter zake (ABRS
30-07-1996, AB 1996, 471).
Tegen de sluiting van een seksclub wegens prostitutie door minderjarigen verweerde de exploitant
zich door te wijzen op de inmiddels doorgevoerde gewijzigde bedrijfsvoering om te voorkomen dat
minderjarigen in zijn inrichting werkzaam zouden zijn. Op basis van de verplicht over te leggen
legitimatiebewijzen van de medewerksters werd door hem sindsdien een volledige lijst bijgehouden.
De gemeente gaf ter zitting aan dat de sluiting zou worden opgeheven als er een bevredigende
controleregeling werd getroffen. Naar het oordeel van de Afdeling heeft de gemeente het door de
exploitant ingevoerde systeem terecht niet als een sluitende en betrouwbare controleregeling
aangemerkt (ARRS 28-01-1992, S03.92.0095).
Aan de vergunning was het volgende voorschrift verbonden: 1. de vergunninghouder is verplicht
dagelijks een nauwkeurige registratie bij te houden van de naam, leeftijd, nationaliteit, adres en
woonplaats van de bij hem/haar werkzame prostituees; 2. deze registratie dient in de seksinrichting
aanwezig te zijn; 3. dienaangaande moeten kopieën van paspoorten of andere wettige
identiteitspapieren bij deze administratie bewaard worden; 4. de registratie moet zeven jaar
bewaard worden. De Afdeling constateert dat hoofdstuk 3 van de APV “Seksinrichtingen,
sekswinkels, straatprostitutie e.d.” moet worden aangemerkt als een verordening als bedoeld in
artikel 151a, eerste lid, van de Gemeentewet. Het voorschrift mist niet iedere wettelijke grondslag. In
rechte moet van de geldigheid van dat voorschrift worden uitgegaan. De burgemeester is bevoegd
tot handhaving. ABRS 24-1-2007 (Eindhoven), 200603030, LJN-nr. AZ6851
Artikel 3:9 Straatprostitutie
Eerste lid
De wetswijziging tot opheffing van het bordeelverbod heeft geen gevolgen voor de straatprostitutie.
Het is echter bij uitstek een vorm van prostitutie die nadere regulering behoeft. Dat is de laatste
jaren gebleken, doordat in verschillende gemeenten - vanuit een oogpunt van handhaving met
wisselend succes - zogenaamde gedoogzones zijn aangewezen. Aan de belangen die behoren tot hun
“huishouding” (genoemd in artikel 3:13) ontlenen gemeenten de bevoegdheid tot regulering, ook ten
aanzien van straatprostitutie.
Volgens het eerste lid is straatprostitutie verboden, tenzij het plaatsvindt op de wegen/gebieden en
gedurende de tijden die het college daartoe heeft aangewezen. Bij aanwijzing als hier bedoeld zal
rekening moeten worden gehouden met de belangen genoemd in artikel 3:13, tweede lid. Aan de
hand van de omstandigheden ter plaatse zal moeten worden beoordeeld of tot aanwijzing van een
tippelzone kan of moet worden besloten (bijvoorbeeld in het belang van de woon- en leefomgeving
of de openbare orde in andere delen van de gemeente) of juist niet (bijvoorbeeld in het belang van
de woon- en leefomgeving of de openbare orde in het gebied waarvan de tippelzone onderdeel zou
uitmaken).
Over de vraag of deze afweging er ook op neer kan komen dat er in het geheel geen tippellocatie
wordt aangewezen verschillen de meningen. De Rechtbank Maastricht oordeelde een dergelijk
algeheel verbod in strijd met de vrijheid van arbeidskeuze (zie hierna onder jurisprudentie). Bedacht
moet echter worden dat het daar de opheffing van een reeds getroffen voorziening betreft.
Vooralsnog dient te worden aangenomen dat gemeenten waar tot op heden in het geheel niet wordt
getippeld, dit in het belang van de openbare ook moeten kunnen voorkomen. In dat geval zou voor
</pre>

====================================================================== Einde pagina 199 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 200 ======================================================================

<pre>dit artikel volstaan kunnen worden met de aanhef van lid 1 en het bepaalde in lid 2. In beleidsmatige
zin dient deze keuze uiteraard wel zo goed mogelijk te worden onderbouwd.
Tweede lid
Het tweede lid heeft betrekking op straatprostitutie buiten de daartoe aangewezen gebieden en
tijden en geeft - ter handhaving van het verbod daarop - politieambtenaren de bevoegdheid een
bevel tot onmiddellijke verwijdering te geven. De plicht om aan zo’n bevel onmiddellijk gevolg te
geven vloeit voort uit artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht, evenals de sanctie op niet-
naleving.
Derde lid
Het derde en vierde lid hebben betrekking op straatprostitutie binnen de daartoe aangewezen
gebieden en tijden. Krachtens het in lid 3 gestelde kan, bijvoorbeeld in het belang van de openbare
orde en veiligheid of de voorkoming of beperking van overlast ter plaatse, door politieambtenaren
een bevel tot onmiddellijke verwijdering worden gegeven aan prostituees, maar ook aan andere
aldaar aanwezige personen. De plicht om aan zo’n bevel onmiddellijk gevolg te geven vloeit voort uit
artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht, evenals de sanctie op niet-naleving.
Vierde lid
Als het mondeling bevel tot verwijdering als bedoeld in lid 3 geen soelaas blijkt te bieden, kan naar
het middel van de schriftelijke verblijfsontzegging in het vierde lid worden gegrepen. Een
verblijfsontzegging behelst een verbod om zich na aanzegging door of vanwege de burgemeester te
bevinden - in casu - op de wegen en gedurende de tijden als bedoeld in het eerste lid, voorzover in
de aanzegging genoemd. Uit een verblijfsontzegging vloeit een sterke beperking van de
bewegingsvrijheid voort, zoals die onder meer wordt gewaarborgd door artikel 12 van het
Internationaal Verdrag inzake de Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR). Deze moet daarom
met de grootst mogelijke zorgvuldigheid worden opgelegd. De maatregel moet noodzakelijk zijn,
moet proportioneel zijn (in verhouding tot de veroorzaakte ordeverstoring) en er moet worden
voldaan aan het subsidiariteitsbeginsel, dat erop neerkomt dat niet met een minder ingrijpend
middel zou kunnen worden volstaan. Uit de jurisprudentie over verblijfsontzeggingen blijkt dat de
rechter de volgende factoren in zijn toetsing betrekt: staat de mate van overlast in verhouding tot de
omvang van de maatregel (welk gebied en welke tijdstippen)? Zijn er op dit verbod individuele
uitzonderingen noodzakelijk? En hoe lang geldt het verbod? De beantwoording van deze vragen is
sterk casuïstisch. Het vijfde lid heeft betrekking op de eventueel noodzakelijke uitzonderingen op het
verbod die in het concrete geval moeten worden gemaakt. Indien betrokkene zijn woon- of
werkadres heeft in het desbetreffende gebied, dient dit in beginsel van het verbod te worden
uitgezonderd.
Jurisprudentie
Uit HR 09-01-1973, NJ 1973, 134, alsmede uit de conclusie van advocaat-generaal Remmelink voor
HR 08-05-1979, NJ 1979, 554, kan worden opgemaakt dat artikel 3.2.6 (oud) niet in strijd komt met
artikel 239 van het Wetboek van Strafrecht (dat toeziet op de schennis van de eerbaarheid).
Voor wat betreft de bevoegdheid om in de APV tippelverboden op te nemen en tippelzones aan te
wijzen (en in te richten), kan worden gewezen op HR 23-10-1990, NJ 1991, 542, Gst. 6926, 4: de APV-
bepaling van de gemeente Groningen waarin het personen van wie redelijkerwijs kan worden
aangenomen dat die zich aan prostitutie overgeven wordt verboden om post te vatten of zich heen
en weer te bewegen op door het college aangewezen wegen of openbare plaatsen, werd door de HR
</pre>

====================================================================== Einde pagina 200 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 201 ======================================================================

<pre>niet in strijd geacht met artikel 12 IVBPR (vrijheid van beweging). Over een vergelijkbare APV-
bepaling in Heerlen, waar burgemeester en wethouder de gehele gemeente hadden aangewezen
voor de gelding van dit verbod, werd door de HR 06-11-1990, NJ 1991, 218, Gst. 6918, 8, geoordeeld
dat van strijdigheid met artikel 1 van de Grondwet evenmin sprake was. Het verbod treft weliswaar
uitsluitend prostituees; dit gebeurt echter niet in verband met persoonskenmerken, maar vanwege
hun activiteiten.
Vz.ARRS 27-09-1991, BR 1992, p. 203: met betrekking tot de inrichting van een tippelzone hebben
het college van Arnhem terecht besloten dat geen vrijstellingen ex artikel 17 en 19 van de Wet op de
Ruimtelijke Ordening vereist zijn. Tippelen is niet in strijd met bestemming verkeersdoeleinden, de
“afwerkschotten”, die uitsluitend ’s avonds worden geplaatst, zijn dat evenmin. Het plaatsen van een
zogeheten huiskamerbus is een vorm van parkeren.
Pres. Rb Maastricht 25-08-1995, KG 1996,46: de aanwijzing van een tippellocatie is een besluit van
algemene strekking waartegen beroep bij de rechtbank mogelijk is. De president ziet geen aanleiding
het besluit te schorsen.
Pres. Rb Maastricht 03-07-1997, JB 1997, 206, en later ook de Rechtbank Maastricht 02-06-1999, nrs.
98/387-389; niet gepubliceerd: de intrekking van de aanwijzing van de enige tippellocatie door het
college van Heerlen is in strijd met het recht op bewegingsvrijheid (in casu is niet komen vast te staan
dat er sprake is van “pressing social need”) en in strijd met het recht op vrije arbeidskeuze (artikel 19,
derde lid van de Grondwet). Grondwettelijke rechten kunnen - anders dan verdragsrechtelijke -
slechts worden beperkt bij of krachtens de wet in formele zin. Daar is in dit geval geen sprake van.
Het bestreden besluit mist derhalve een rechtmatige grond. De annotator merkt op dat het
tippelverbod slechts bepaalde handelingen verbiedt en dat het recht om te gaan en te staan onverlet
laat, zodat van strijdigheid met het recht op vrijheid van beweging geen sprake kan zijn. Voor wat
betreft het recht van vrije arbeidskeuze volgt hij de president.
ARRS 10-02-1981, AB 1981, 446 en HR 07-02-1984, AB 1984, 274 - indirect vervolgd door HR 11-06-
1985, NJ 1986, 41, AB 1986,106 - zien op de vraag wat de reikwijdte van (de bevoegdheid tot) het
opleggen van een verblijfsontzegging is. Het vierde lid zoals hier opgenomen is daarmee in
overeenstemming. Vz.ARRS 31-07-1989, AB 1990, 315 maakt duidelijk dat de bevoegdheid van de
burgemeester niet te ruim kan worden gedelegeerd. Het toekennen van een beschikkingsmandaat is
niet toegestaan.
Artikel 3:10 Sekswinkels
Zoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor gekozen sekswinkels niet onder
het “seksinrichting”-begrip (en daarmee de vergunningplicht) te brengen. Hieraan ligt de gedachte
ten grondslag dat de vestiging van sekswinkels doorgaans afdoende zal kunnen worden gereguleerd
langs de weg van het bestemmingsplan en dat het - ter bescherming van de openbare orde of de
woon- en leefomgeving - niet nodig is deze bedrijven als regel aan voorafgaand toezicht te
onderwerpen.
Afhankelijk van de plaatselijke omstandigheden kan het (vanuit deze motieven) echter gewenst zijn
wel in zekere mate te kunnen reguleren. In dat geval kan worden overwogen artikel 3;10 op te
nemen, op grond waarvan gebieden of delen van de gemeente kunnen worden aangewezen waarin
het in het belang van de openbare orde of de woon- en leefomgeving niet is toegestaan een
sekswinkel te (doen) exploiteren.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 201 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 202 ======================================================================

<pre>Artikel 3:11 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-pornografische goederen,
afbeeldingen en dergelijke
Dit artikel heeft een repressief karakter: het schept niet zonder meer een verbod, maar slechts
voorzover het bevoegd bestuursorgaan daaromtrent nader heeft besloten. Hoewel denkbaar is dat
deze bepaling in de praktijk vooral zal worden toegepast ten aanzien van sekswinkels, richt zij zich op
het tentoonstellen en dergelijke als zodanig; zij kan dus bijvoorbeeld ook betrekking hebben op
erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht aan sekstheaters, bedoeld om de
aandacht van het publiek te vestigen op de daarin plaatsvindende voorstellingen.
Zoals in het eerste lid is aangegeven, kan het bevoegd bestuursorgaan de regulering terzake gestalte
geven door:
a.
aan de betrokken rechthebbende bekend te maken dat, door de wijze van tentoonstellen, aanbieden
of aanbrengen, de openbare orde of de woon- en leefomgeving in gevaar wordt gebracht;
b.
(algemene) regels vast te stellen die in acht moeten worden genomen bij het tentoonstellen,
aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften en dergelijke als hier bedoeld.
Zowel “bekendmaking” als bedoeld onder a, als de vaststelling van “regels” als bedoeld onder b,
vormt een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb: in beide gevallen is er sprake van
een besluit - dat zich richt tot een betrokken rechthebbende respectievelijk van algemene strekking
is - met het (rechts)gevolg dat een verbod als genoemd in eerste lid, aanhef, van kracht wordt. Tegen
zo’n besluit kan dan ook door belanghebbenden bezwaar worden aangetekend.
Artikel 3:12 Beslissingstermijn
Volgens artikel 4:13, eerste lid, van de Awb moet een beschikking worden gegeven binnen de termijn
die daarvoor bij wettelijk voorschrift is bepaald (of, bij gebreke daarvan, binnen een redelijke
termijn). Dat wettelijk voorschrift is in casu artikel 1:2, eerste lid, waarin is bepaald dat het bevoegd
bestuursorgaan op een aanvraag om vergunning of ontheffing moet beslissen binnen acht weken na
de datum van ontvangst, welke beslissing voor ten hoogste acht weken kan worden verdaagd
(tweede lid).
De voorbereiding van een besluit op een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van een
seksinrichting kan complex van aard zijn. Indien een langere beslissingstermijn dan de in artikel 1:2
genoemde wenselijk wordt geacht, kan daartoe artikel 3:12 worden opgenomen (vanzelfsprekend is
de daarin genoemde termijn van twaalf weken indicatief).
De voorgeschreven beslissingstermijn (van artikel 1:2 of artikel 3:12) is een termijn van orde.
Overschrijding ervan doet niet af aan de bevoegdheid te beslissen over een ingediende aanvraag,
maar leidt wel tot een fictieve weigering waartegen door belanghebbenden bezwaar kan worden
aangetekend (artikel 6:2, onder b, van de Awb). Opneming van artikel 3:12 ligt daarom in de rede
indien moet worden aangenomen dat de in artikel 1:2 genoemde beslissingstermijn niet incidenteel
maar als regel te kort zal zijn.
Artikel 3:13 Weigeringsgronden
De hier genoemde belangen vormen tezamen de “huishouding”, tot het regelen en besturen
waarvan gemeenten bevoegd zijn. Ten onrechte zou de aanduiding “weigeringsgronden” hierbij de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 202 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 203 ======================================================================

<pre>indruk kunnen wekken dat genoemde belangen slechts zouden kunnen worden behartigd door geen
vergunning te verlenen. Waar het om gaat is dat deze belangen de grondslag vormen voor de
uitoefening van de bevoegdheden die het gemeentebestuur terzake toekomen. Die uitoefening kan
inhouden dat met betrekking tot (de exploitatie van) prostitutie op basis van de in dit artikel
genoemde belangen:
·
bij verordening algemeen verbindende voorschriften kunnen worden vastgesteld (zoals de in dit
hoofdstuk opgenomen bepalingen);
·
nadere regels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel 3:3);
·
beleidsregels kunnen worden vastgesteld (als bedoeld in artikel 4:81 van de Awb);
·
vergunning kan worden verleend, onder vergunningsvoorschriften en beperkingen (als bedoeld in
artikel 1:4);
·
de vergunning kan worden gewijzigd of ingetrokken (als bedoeld in artikel 1:6) of
·
vergunning kan worden geweigerd.
De hier genoemde belangen moeten dus enerzijds worden beschouwd als de grondslag voor (en
begrenzing van) het gemeentelijk beleid en anderzijds als handvatten om de (exploitatie van)
prostitutie te reguleren, maximeren en beheersen.
Om discussie over de bevoegdheid tot wijziging of intrekking van de vergunning te voorkomen, wordt
geadviseerd een vergunningsvoorschrift op te nemen dat niet mag worden gehandeld in strijd met
het bepaalde in hoofdstuk 3 van de APV.
Eerste lid, onder a: levensgedrag
Zie voor toelichting hierop de toelichting onder artikel 3:5.
Eerste lid, onder b: bestemmingsplan
Net zoals in de praktijk van de vergunningverlening op basis van afdeling 2.3, zal ook hier regelmatig
voor kunnen komen dat er geen sprake is van een weigeringsgrond als bedoeld in het tweede lid,
maar dat het geldende bestemmingsplan vestiging van een seksinrichting of escortbedrijf ter plaatse
niet toelaat. Het is in dat geval lastig en onduidelijk als er vergunning wordt verleend, maar
tegelijkertijd moet worden uitgelegd dat daar geen gebruik van kan worden gemaakt.
Bij wijze van coördinatie is daarom strijdigheid met het bestemmingsplan als weigeringsgrond
opgenomen. Blijkens ABRS 24-03-1997, AB 1997, 201, JG 97.0165 , is zulks aanvaardbaar omdat een
dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar brengt het tweede lid
met zich mee dat de burgemeester in een beoordeling van het geldende bestemmingsplan treedt,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 203 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 204 ======================================================================

<pre>maar dit laat de bevoegdheid van het college inzake de toepassing van het geldende
bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet of de Wet op de Ruimtelijke
Ordening is geen sprake.
Eerste lid, onder c: minderjarig, onvrijwillig, illegaal
Deze weigeringsgrond is feitelijk een bijzondere invulling van de vaker voorkomende
weigeringsgrond, namelijk vrees voor ernstige verstoring van de openbare orde. Als er aanwijzingen
zijn, bijvoorbeeld op basis van politierapportages, dat de voorgenomen exploitatie in strijd is met
artikel 273f is vergunningverlening uitgesloten. Voorkomen moet worden dat de exploitant
prostituees onder dwang arbeid laat verrichten, of minderjarigen laat werken. Zo dient ter
bescherming van de openbare orde ook te worden voorkomen dat de exploitant prostituees zonder
een voor het verrichten van arbeid geldige verblijfstitel inzet. Verwezen wordt in dit verband naar de
uitspraak van de Rb Rotterdam van 5-09-1997, JG 97.0209 : naar het oordeel van de Rechtbank zijn
terecht twee horeca-inrichtingen gesloten en zijn de exploitatievergunningen ingetrokken wegens de
smokkel van illegalen. De Rechtbank ziet dit als een aantasting van de openbare orde.
Om te voorkomen dat werkzame prostituees tegen hun wil bepaalde seksuele contacten moeten
aangaan, kunnen aan de vergunning voorschriften worden verbonden, zoals: een verbod op het
opleggen van een minimum aantal klanten, of het recht van prostituee om klanten of bepaalde
seksuele handelingen te weigeren.
Tweede lid
Europese Dienstenrichtlijn
De Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op seksinrichtingen. Het drijven van een dergelijke
onderneming is immers het verrichten van een dienst aan de klant. De Dienstenrichtlijn eist dat een
vergunningstelsel a. niet discriminatoir, b. noodzakelijk en c. proportioneel is. In bijna alle gevallen
gaat het om vestiging van een seksinrichting waarvoor artikel 9 van de richtlijn de bovengenoemde
criteria geeft. Onder noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een dwingende reden van
algemeen belang. Dit begrip omvat onder andere de volgende gronden: openbare orde, openbare
veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag; handhaving van
de maatschappelijke orde; doelstellingen van het sociaal beleid; bescherming van afnemers van
diensten; bescherming van werknemers; voorkoming van fraude; bescherming van het milieu en het
stedelijk milieu, verkeersveiligheid. Zie verder overweging 40 van de richtlijn. Het gaat hier om de
zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een enkel geval niet gaan om een vestiging, maar om een
ondernemer die de grens overschrijdt om zijn diensten te verrichten, dan is niet artikel 9, maar
artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de criteria openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu als grondslag voor een vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar
bij artikel 1:8.
Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet volstaat voor de
regeling van de horeca zijn wij van mening dat een algemene regel hier niet aan de orde is vanwege
het persoonsgebonden aspect van de vergunning. Alleen door middel van vergunningvoorwaarden te
stellen aan de ondernemer kan men ‘het maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het
confectiepak voldoet hier niet.
Vestiging: Op grond van overweging 37 van de richtlijn is er overeenkomstig de rechtspraak van het
HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een economische activiteit voor
onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als
</pre>

====================================================================== Einde pagina 204 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 205 ======================================================================

<pre>een onderneming voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van
waaruit de ondernemer zijn activiteiten onderneemt.
Wij hebben gemeend dat de weigeringsgronden onder de rule of reason vallen. Wel moeten de
begrippen worden geïnterpreteerd binnen de bandbreedte van de rule of reason. Andere
weigeringsgronden zijn niet geoorloofd. Uiteraard dient gemotiveerd te worden van welke
weigeringsgrond sprake is en waarom.
Tweede lid, onder a: openbare orde
De bescherming van de openbare orde en de woon- en leefomgeving kan onder meer aanleiding zijn
om het aantal seksinrichtingen waarvoor vergunning kan worden verleend aan een maximum te
binden. Indien het maximumaantal vergunningen is verleend, kan vergunning voor een nieuwe
seksinrichting worden geweigerd om te voorkomen dat de openbare orde ter plaatse door de
vestiging van een nieuw bedrijf verder wordt verstoord.
Onder meer ARRS 18-02-1999, JG 99.0168 m.nt. W.A.G. Hillenaar, 22-05-1987, AB 1988, 240, en 08-
01-1988, AB1988, 417 maken duidelijk dat de rechter op zichzelf aannemelijk acht dat aantasting van
de woon- en leefomgeving wordt veroorzaakt door de cumulatieve effecten van een aantal
inrichtingen (in casu bordelen) in de gemeente en dat dit aantal kan worden gemaximeerd. Wel moet
bij een “boventallige” vergunningaanvraag worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat de
aanwezigheid of de wijze van exploitatie van de betrokken inrichting de openbare orde op
ontoelaatbare wijze nadelig beïnvloedt. Om in dat geval voldoende gemotiveerd vergunning te
weigeren kan dus niet worden volstaan met het gegeven dat het maximumaantal te verlenen
vergunningen is bereikt maar moet ook worden aangegeven dat er in casu niets is gebleken van
bijzondere omstandigheden die ertoe zouden nopen om - in afwijking van dat beleid - toch
vergunning te verlenen.
Als uitgangspunt is een maximumbeleid, bijvoorbeeld ten aanzien van horeca-inrichtingen of vent- en
standplaatsvergunningen, door de rechter aanvaard. Bij de toepassing van zo’n beleid kan een
prostitutienota of een vergelijkbaar beleidsstuk een belangrijk hulpmiddel zijn, indien daarin
gemotiveerd is toegelicht welke concentratiegebieden zijn aangewezen en voor welk aantal
inrichtingen ten hoogste een vergunning kan worden verleend. Ook een bestemmingsplan kan
daarvoor als middel dienen, indien daaruit het karakter van een bepaalde straat of wijk blijkt.
Tweede lid, onder c: woon- en leefomgeving
Het belang van de openbare orde en dat van de woon- en leefomgeving zijn nauw met elkaar
verweven. Waar een maximumbeleid kan worden geacht te zijn ontleend aan het belang van de
openbare orde, kan een concentratiebeleid worden beschouwd als met name gericht op de
bescherming van de woon- en leefomgeving in bepaalde delen van de gemeente. Gelet op
eerdergenoemde verwevenheid, wordt een maximumbeleid en een concentratiebeleid veelal ter
onderlinge versterking in combinatie toegepast. De exploitatie van seksinrichtingen kan worden
tegengegaan op plaatsen waar de woon- en leefomgeving op ontoelaatbare wijze nadelig zou
worden beïnvloed. Daarvoor zou bijvoorbeeld specifiek reden kunnen zijn in woonbuurten of in de
nabije omgeving van ‘gevoelige’ gebouwen (schoolgebouwen, kerkgebouwen e.d.). Indien aldus
gebiedsaanwijzing heeft plaats gehad, kan op een aanvraag om vergunning voor het exploiteren van
een seksinrichting in een aangewezen gebied afwijzend worden beslist in het belang van het woon-
en leefklimaat ter plaatse. Vanzelfsprekend kan een dergelijk beleid ook worden toegepast ten
aanzien van bepaalde categorieën seksinrichtingen. Denkbaar is immers dat de woon- en
leefomgeving in een bepaald gebied zich niet verdraagt met de vestiging van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 205 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 206 ======================================================================

<pre>raamprostitutiebedrijven, maar bijvoorbeeld wel met de vestiging van clubs, bordelen en dergelijke.
Ook een aspect van bescherming van de woon- en leefomgeving is uiteraard de omvang van de
inrichting. In een vergunningvoorschrift, dat overigens tevens betrekking heeft op de hierna te
noemen grond veiligheid van personen, kan het maximale aantal werkzame prostituees worden
vastgesteld.
Tweede lid, onder d: Veiligheid personen of goederen
Bij de exploitatie van openbare (en daarmee seks)inrichtingen, is het van groot belang de
brandveiligheid te kunnen waarborgen. Voor wat betreft de inrichtingen die zijn aan te merken als
bouwwerk in de zin van de Woningwet:
·
is het Bouwbesluit daarop van toepassing met het oog op de brandveiligheid van de inrichting zelf;
en
·
biedt de gemeentelijke bouwverordening daarvoor de grondslag voorzover het gaat om het gebruik
van de inrichting.
Gaat het om inrichtingen die niet zijn aan te merken als bouwwerk in de zin van de Woningwet
(bijvoorbeeld vaartuigen), dan wordt het gebruik van de inrichting bestreken door de
brandbeveiligingsverordening.
Tweede lid, onder e: verkeersvrijheid of -veiligheid
Het belang van de verkeersvrijheid of -veiligheid valt onder de noemer openbare veiligheid en zal
doorgaans vooral aan de orde zijn bij straat- en raamprostitutie. Daarbij vindt de werving van klanten
immers plaats op of aan de openbare weg, alwaar sprake is van soms aanzienlijke aantallen
voetgangers en motorvoertuigen. Aanwijzing van een tippelzone of vestiging van
raamprostitutiebedrijven kan dan bezwaarlijk zijn, indien daardoor bijvoorbeeld de normale
bereikbaarheid van het desbetreffende gebied wordt geschaad of bewoners ter plaatse niet of
nauwelijks meer kunnen parkeren. Situaties als deze kunnen zich evenwel ook voordoen bij vestiging
van een (te) groot aantal bordelen in een bepaald gebied, zodat ook bij andere vormen van
prostitutie de verkeersveiligheid of -vrijheid aanleiding kan vormen tot regulering (in de vorm van
een maximum- of concentratiebeleid).
Tweede lid, onder f: gezondheid
Tot de belangen die deel uitmaken van de gemeentelijke huishouding, behoort ook dat van de
(volks)gezondheid. Daarnaast hebben de gemeenten, met als uitvoerende instantie de GGD, ook een
aantal wettelijke taken met betrekking tot de ontwikkeling en uitvoering van volksgezondheidbeleid.
In dit verband wordt gewezen op de Wet collectieve preventie volksgezondheid (Wcpv; stb. 1990,
300) en meer in het bijzonder op het Besluit collectieve preventie volksgezondheid (Stb. 1992, 569).
Dit Besluit verplicht gemeenten namelijk zorg te dragen op voor de uitvoering van collectieve
preventie van onder meer seksueel overdraagbare aandoeningen (soa) en aids. Bovendien heeft de
wetgever bij de opheffing van het bordeelverbod het verbeteren van de positie van de prostituee,
waaronder tevens begrepen de gezondheidssituatie, als een van de hoofddoelstellingen bestempeld.
Alle reden dus voor gemeenten, bijgestaan door de GGD, om een actief volksgezondheidsbeleid te
voeren.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 206 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 207 ======================================================================

<pre>Doelstelling van zo’n beleid kan om te beginnen zijn het (doen) verzorgen van voorlichting over
besmettingsrisico’s en seksueel veilig gedrag aan prostituees, prostituanten en exploitanten. Bij die
partijen rust immers de belangrijkste verantwoordelijkheid voor de daadwerkelijke preventie van
soa. Ook kan het beleid erop gericht zijn zo laagdrempelig mogelijke faciliteiten te (doen)
verwezenlijken voor betrokkenen; hierbij kan worden gedacht aan toegankelijke
gezondheidszorgvoorzieningen, waar prostituees en prostituanten zich tegen een beperkte
vergoeding en op professionele wijze kunnen laten onderzoeken op de aanwezigheid van soa. Dit
beleid kan ook zijn weerslag vinden in specifieke vergunningvoorschriften. Daarbij valt te denken aan
de verplichting voor de exploitant om een “veilig seks beleid” te voeren (dat wil zeggen dat ze geen
onveilige seks mogen aanbieden en veilige seks moeten faciliteren) en prostituees in de gelegenheid
moeten stellen zich regelmatig op soa te laten onderzoeken. Ook kan het voorschrift worden
opgenomen dat de exploitant verplicht is om de GGD toe gang te verlenen tot de inrichting ten
behoeve van de voorlichting van prostituees. Als GGD-artsen of verpleegkundigen zijn aangewezen
als toezichthouders is een dergelijk voorschrift niet nodig. Van verschillende zijde is echter
opgemerkt dat de rol van de GGD als vertrouwenspersoon zich moeilijk verhoudt met die van
toezichthouder. Een ander vergunningvoorschrift waar in het kader van de gezondheidspositie van
de prostituee aan gedacht kan worden, is het verbod op verplichte alcoholconsumptie.
Waar het gaat om de preventie van soa’s wordt wel eens gedacht over het verplicht stellen van een
periodieke medische controle van prostituees. Daargelaten of en hoe het verplicht stellen van een
dergelijke controle mogelijk is, kan zulks ertoe leiden dat het illegale prostitutiecircuit zich uitbreidt
en dat een toenemende groep, met name seropositieve of drugsgebruikende, prostituees
onbereikbaar wordt voor voorlichting en medische zorg.
Tweede lid, onder f: zedelijkheid
Voor wat betreft de bescherming van de zedelijkheid wordt wel eens gesteld dat gemeenten hierbij
geen verordenende bevoegdheid zou toekomen nu daarover door de formele wetgever
strafbepalingen zijn vastgesteld, te weten de artikelen 239, 240, 240a en 240b van het Wetboek van
Strafrecht. De (aanvullende) regelgevende bevoegdheid die gemeenten op dit punt reeds toekwam
wordt door deze bepalingen echter ongemoeid gelaten. De daarover bestaande jurisprudentie blijft
derhalve actueel.
Zo werd de vraag of een APV-bepaling die de exploitatie van een sekswinkel aan een vergunning
onderwierp in strijd was met de artikelen 240 en 451bis van het Wetboek van Strafrecht, in HR 05-
06-1979, NJ 1979,553, ontkennend beantwoord.
Ook al kunnen ter bescherming van de zedelijkheid dus ook bij gemeentelijke verordening
vergunningsvoorschriften worden vastgesteld, het zedelijkheidsmotief zal bij de regulering van de
commerciële exploitatie van prostitutie doorgaans niet vooropstaan. Denkbaar is bijvoorbeeld dat op
basis van het zedelijkheidsmotief in de vergunningvoorschriften een minimumleeftijdsgrens voor
bezoekers wordt gesteld van bijvoorbeeld 16 of 18 jaar
Tweede lid, onder g: arbeidsomstandigheden
Volgens de MvT betreft de bescherming en verbetering van de positie van de prostituee, die als
gezegd één van de hoofddoelstellingen van de wetswijziging is, onder meer de
arbeidsomstandigheden in prostitutiebedrijven. Door opheffing van het algemeen bordeelverbod is
de Arbeidsomstandighedenwet (Stb. 1990, 94) van toepassing op delen van de prostitutiebranche, te
weten waar sprake is van een arbeidsverhouding als bedoeld in de wet.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 207 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 208 ======================================================================

<pre>Tot slot nog een enkele opmerking over de arbeidsovereenkomst en de arbeidsvoorwaarden. Al
onder artikel 250bis van het Wetboek van Strafrecht kwam het voor dat er sprake was van een
arbeidsovereenkomst tussen prostituee en exploitant. In de literatuur werd betwijfeld of een
dergelijke overeenkomst in strijd met de openbare orde of de goede zeden kwam of, nu artikel
250bis zich richtte tot de exploitant, in strijd met de wet kon worden geacht. Met de opheffing van
het algemeen bordeelverbod heeft deze discussie aan belang verloren.
Van verordeningsbepalingen over arbeidsvoorwaarden van prostituees moet worden aangenomen
dat die te zeer treden in het particuliere belang van de prostituee en de exploitant, en de grenzen
van de huishouding (de regelgevende bevoegdheid) van de gemeente te buiten gaan. Blijkens de
MvT stelt ook de wetgever zich op het standpunt dat “de centrale noch de lokale overheid het tot
haar taak dient te rekenen om binnen de grenzen van vrijheid en zelfbepaling nadere regels te stellen
over de rechtsverhouding tussen exploitant en prostituee.
Jurisprudentie
Een brief aan alle exploitanten van seksinrichtingen inzake handhavingsbeleid is geen schriftelijke
waarschuwing die normaliter overeenkomstig het handhavingsbeleid wordt verstuurd. Er is sprake
van een arbeidsovereenkomst naar burgerlijk recht als prostituees loon krijgen uitbetaald volgens
een door de bordeelhouder vastgesteld tarief. LJN-nr. AF5723, JG 03.0127, m.nt. A.L. Esveld.
Prostitutiebedrijf is een voor publiek openstaand gebouw. Strijd met het bestemmingsplan als
weigeringgrond aanvaard. Exploitatie van het prostitutiebedrijf past niet in het bestaand
woonklimaat. LJN-nr. AH9858, JG 03.0194, m.nt. A.L. Esveld.
Parenclub in woning niet toegestaan wegens strijd met bestemmingsplan. LJN-nr. AE6669, JG
03.0024 m.nt. A.L. Esveld.
In een nota opgenomen ruimtelijke relevante criteria zijn voldoende voor de onderbouwing van
gebruiksbepalingen behorend bij een bestemmingsplan die het gebruik als bordeel beperken. Een
erotische massagesalon is een seksinrichting en kan worden aangemerkt als een prostitutiebedrijf.
LJN-nr. AQ8750, JG 04.0150, m.nt. A.L. Esveld.
Een bordeel is een voor publiek openstaand gebouw als bedoeld in artikel 174 lid 1, van de
Gemeentewet. Een bordeel past niet in de functie woonbebouwing. LJN-nr. AE5853, JG. 03.0062, m.
nt. A.L. Esveld.
Planologische voorwaarden voor de vestiging van bordelen toegestaan, ook al zouden deze de
vestiging van een prostitutiebedrijf op een bepaalde plaats feitelijk onmogelijk maken. LJN-nr.
AN9215, JG 04.0077 m.nt. A.L. Esveld.
Bouwvergunning mag op grond van planologische uitstraling niet worden geweigerd (bestemming
prostitutie), de exploitatie van raambordelen is daartegen uit een oogpunt van verkeersveiligheid
niet toegestaan. LJN-nr. AK4053, JG 03.0195 m.nt. A.L. Esveld.
Weigering van een vergunning voor een horeca-inrichting op grond van het feit dat het
bestemmingsplan een seksinrichting niet toestaat? ABRS 03-11-2004, LJN-nr. AR5047, JG 05.0006
m.nt. A.L. Esveld.
Artikel 3:14 Beëindiging exploitatie
Eerste en tweede lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 208 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 209 ======================================================================

<pre>Dit artikel voorziet in de omstandigheid dat de exploitant zijn bedrijf heeft beëindigd of heeft
overgedaan aan een rechtsopvolger. Onder beëindiging wordt tevens verstaan wijziging van de naam
van de exploitant of van een of meerdere namen van de exploitanten. Een nieuwe vergunning moet
dan worden aangevraagd. In het eerste lid is bepaald dat de vergunning bij feitelijke beëindiging van
de exploitatie van rechtswege komt te vervallen. Het bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij een
actueel overzicht te kunnen hebben van de in de gemeente actieve exploitanten; in verband
daarmee is in het tweede lid bepaald, dat binnen een week na de feitelijke beëindiging van de
exploitatie daarvan moet worden kennisgegeven.
Artikel 3:15 Wijziging beheer
Eerste lid
Het bevoegd bestuursorgaan heeft er belang bij eveneens een actueel overzicht te kunnen hebben
van de in de gemeente actieve beheerders; in verband daarmee is in het eerste lid bepaald dat,
indien een of meer beheerders van een inrichting hun werkzaamheden feitelijk hebben beëindigd, de
exploitant daarvan binnen een week na die feitelijke beëindiging moet kennisgeven. Anders dan bij
beëindiging van de exploitatie, leidt het vertrek van een beheerder niet tot het van rechtswege
vervallen van de vergunning: denkbaar is immers dat het beheer in de inrichting in handen is van
meer personen of dat het beheer in handen komt van de exploitant zelf.
Tweede lid
Denkbaar is ook dat de exploitant de plaats van de vertrokken beheerder(s) wenst te laten innemen
door een of meer andere personen. Het tweede lid verlangt in dat geval dat de exploitant het
bevoegd bestuursorgaan verzoekt om, zoals is voorgeschreven in artikel 3:4, tweede lid, onder b, de
nieuwe beheerder(s) te vermelden in de aan hem verleende vergunning. Daarbij dient ten aanzien
van de nieuwe beheerder(s) een antecedentenonderzoek plaats te vinden.
Derde lid
In dit lid is bepaald dat de nieuwe beheerder al aan de slag kan vanaf het moment dat de aanvraag is
ingediend. Hierdoor is enerzijds gewaarborgd dat er voor die tijd geen nieuwe beheerders werkzaam
kunnen zijn. Dit zou immers het aantonen van schijnbeheer aanzienlijk bemoeilijken. Anderzijds
wordt hiermee tegemoet gekomen aan in de praktijk noodzakelijke flexibiliteit. Wijziging van beheer
zal immers nog vaker aan de orde zijn dan de wijziging van de exploitatie.
Artikel 3:16 Overgangsbepaling
Vervallen
Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het natuurschoon en zorg voor het uiterlijk aanzien van
de gemeente
Afdeling 1: Geluidhinder en Verlichting
Artikel 4:1 Begripsbepalingen
Besluit
Op 1 januari 2008 is het nieuwe Besluit algemene regels voor inrichtingen milieubeheer (hierna:
Besluit) in werking getreden. Dit besluit vervangt een groot aantal algemene maatregelen van
bestuur (AMvB’s). Een van die AMvB’s is het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen
milieubeheer. Voor de inwerkingtreding van het nieuwe Besluit werd in de APV voor festiviteiten met
</pre>

====================================================================== Einde pagina 209 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 210 ======================================================================

<pre>het begrip “Besluit” verwezen naar het Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer
en werd voor diverse begrippen (bijvoorbeeld het begrip inrichting) aangesloten bij dit besluit. Het
Besluit geeft, evenals het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer,
gemeenten de mogelijkheid om bij festiviteiten via een gemeentelijke verordening ontheffing te
verlenen voor artikelen over geluid-, trillings- en lichthinder.
Er zijn ook diverse inhoudelijke wijzigingen ten opzichte van het oude besluit. Met de
inwerkingtreding van het Besluit wordt het aantal branches en bedrijven dat gebruik kan maken van
de regelingen voor collectieve en individuele festiviteiten vergroot. Zo vallen (niet-agrarische)
inrichtingen die voorheen onder een van de elf andere AMvB’s vielen nu ook onder het nieuwe
besluit. Het gaat om besluiten als bijvoorbeeld Besluit opslag- en transportbedrijven, Besluit
detailhandel- en ambachtsbedrijven, Besluit bouw- en houtbedrijven en Besluit inrichtingen voor
motorvoertuigen. Ook diverse soorten inrichtingen die voorheen vergunningplichtig waren, zoals
metaalelectrobedrijven, vallen nu onder het Besluit.
Een tweede belangrijke wijziging is dat het Besluit de mogelijkheid biedt om in de gemeentelijke
verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter voorkoming of beperking van geluidhinder.
Inrichting
Op grond van de Wet milieubeheer moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor het milieu
kunnen veroorzaken ofwel over een milieuvergunning beschikken, of voldoen aan een algemene
maatregel van bestuur (AMvB), welke artikelen met betrekking tot de bescherming van het milieu
bevat. Een inrichting is volgens artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer “elke door de mens
bedrijfsmatig of in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was, ondernomen bedrijvigheid die binnen een
zekere begrenzing pleegt te worden verricht.” In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit (Ivb) van
de Wm zijn de categorieën van inrichtingen aangewezen die nadelige gevolgen kunnen veroorzaken
voor het milieu. Deze inrichtingen waren tot 1 januari 2008 in principe vergunningplichtig volgens de
Wm. Het uitgangspunt van de Wm was dat een inrichting een milieuvergunning diende te hebben
tenzij de inrichting onder een AMvB op basis van artikel 8.40 Wm viel. Met de inwerkingtreding van
het Besluit is dit omgedraaid. Een inrichting valt onder het Besluit tenzij de bedrijfsactiviteiten
hiervan zijn uitgezonderd. In dat laatste geval blijft een inrichting vergunningplichtig.
In het Besluit wordt gesproken over drie typen inrichtingen. Dit zijn:
·
Type A-inrichtingen, deze vallen onder het lichte regime en hoeven geen melding te doen op basis
van het Besluit. Ze moeten wel voldoen aan de inrichtinggerelateerde voorschriften uit het Besluit.
Type A-inrichtingen zijn bijvoorbeeld kantoren en schoolgebouwen.
·
Type B-inrichtingen zijn bedrijven die tot nog toe onder de artikel 8.40-AMvB’s vielen en bedrijven uit
onder andere de metaalelectro-industrie, tandheelkundige laboratoria, zeefdrukkerijen en een deel
van de afvalverwerkende bedrijven en bedrijven die door versoepeling of het vervallen van de
uitsluitcriteria of het “in hoofdzaak”-criterium nu wel onder het Besluit vallen. Type B-inrichtingen
vallen geheel onder het Besluit en zijn meldingsplichtig.
·
Type C-inrichtingen zijn inrichtingen waarvoor de vergunningplicht blijft gelden, maar die voor een
deel van de activiteiten te maken krijgen met de voorschriften in hoofdstuk 3 van het Besluit.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 210 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 211 ======================================================================

<pre>Voor deze afdeling van de APV zijn met name de bepalingen in de hoofdstukken 2 en 4 van het
Besluit relevant. De type A- en type B-inrichtingen moeten voldoen aan de in of bij het in hoofdstuk 2
van het Besluit gestelde voorschriften. Voor sommige type B-inrichtingen is daarnaast ook artikel
4.113 (verlichting bij sportbeoefening in de buitenlucht) van belang.
In het oude Besluit horeca- sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer waren de normen voor
geluid- en trillingshinder dusdanig laag dat ze bij festiviteiten met levende muziek veelal overtreden
zouden worden. Vanwege de maatschappelijke functie van de inrichtingen bood het besluit de
mogelijkheid om ontheffing te verlenen van deze voorschriften. In de andere AMvB’s was deze
mogelijkheid niet opgenomen. In het nieuwe Besluit wordt deze mogelijkheid voor festiviteiten ook
aan de andere inrichtingen geboden, bijvoorbeeld voor een personeelsfeest of een open dag.
Geluidsgevoelige gebouwen en terreinen
Voor deze begripsbeschrijving wordt aangesloten bij definities voor (geluids)gevoelige gebouwen en
terreinen uit het Besluit en de Wet geluidhinder. Het begrip onversterkte muziek is niet eerder
gedefinieerd.
Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid genoemde geluidsnormen niet gelden bij collectieve
festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het Besluit. Evenals in het oude
besluit voorziet dit artikel van het Besluit erin dat op deze dagen overmatige geluidhinder zo veel
mogelijk moet worden voorkomen: De voorschriften gelden niet “voor zover de naleving van deze
voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”. Voorbeelden van collectieve festiviteiten zijn
carnaval, kermis of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties.
In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er hoeft dus niet jaarlijks een
raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve festiviteiten worden
aangewezen. Het verdient aanbeveling dat het college jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke
bedrijfsleven – vaststelt op welke data de betreffende voorschriften uit het Besluit niet van
toepassing zijn. Voor de collectieve dagen is geen begrenzing voor het aantal dagen opgenomen.
Vaak zal er toch behoefte zijn om vooraf een bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen.
Dit maximum zou door het college kunnen worden vastgelegd in een beleidsregel. Als de
gemeenteraad dit zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden vastgelegd in de
verordening zelf.
Tweede lid
Volgens artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit moet de verlichting bij sportbeoefening in de
buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend
of onderhoud wordt uitgevoerd. De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij
collectieve festiviteiten staat in artikel 4.113, tweede lid, onder a, van het Besluit. Dit voorschrift is
met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de reguliere en recreatieve wedstrijden en
trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld van een collectieve festiviteit
is een sportieve manifestatie waar meerdere sportverenigingen aan mee doen. Ook hier verdient het
aanbeveling het college – in samenspraak met de plaatselijke sportverenigingen - vast te laten stellen
op welke data de betreffende beperkingen niet van toepassing zijn. In het Besluit wordt net als voor
de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid geen maximum gesteld voor het aantal collectieve
</pre>

====================================================================== Einde pagina 211 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 212 ======================================================================

<pre>festiviteiten. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de
bovenstaande toelichting bij het eerste lid.
Derde lid
De gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de verordening
gebiedsdifferentiatie toe te passen. De gemeenteraad kan het grondgebied van de gemeente in de
verordening bijvoorbeeld verdelen naar verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van
deze gebieden dient plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep volgens de Awb
mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt tijdens carnaval,
kermissen of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties. De mogelijkheid van
gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen. Wel kan bijstelling van gebieden
wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid. Bij de
vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden dat deze de strekking
van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen collectieve en incidentele festiviteiten moet
duidelijk blijken. Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen
per gebied kan verschillen. Artikelen 2.21 en 4.113 van het Besluit kennen alleen
gebiedsdifferentiatie voor collectieve festiviteiten.
Zesde tot en met het achtste lid
In tegenstelling tot het oude besluit biedt dit Besluit gemeenten de mogelijkheid om in of krachtens
een gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de collectieve festiviteiten en
activiteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21, onderdeel a.
Hierin wordt wel duidelijk gesteld dat het moet gaan om voorwaarden ter voorkoming van
geluidhinder. Voor de verlichting bij sportbeoefening is deze mogelijkheid niet in het Besluit
opgenomen.
De voorwaarden kunnen gaan over bijvoorbeeld beperking van het geluidsniveau, het bepalen van
het eindtijdstip of gedragsvoorschriften. De keuze om bepaalde voorschriften wel of juist niet op te
nemen in de APV is afhankelijk van de lokale situatie en bestuurlijke prioriteiten. Wanneer er veel
(horeca- of andere) inrichtingen dicht bij geluidgevoelige bestemmingen zoals woonwijken liggen kan
het wenselijk zijn om beperkende voorwaarden op te nemen. Anderzijds kan ook gekozen worden
om bedrijven meer geluidsruimte te geven en (net als onder het Besluit horeca-, sport- en recreatie-
inrichtingen milieubeheer) geen voorwaarden in de APV op te nemen. Daarbij is het wel zo dat
voortaan de regeling voor collectieve festiviteiten geldt voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het
Besluit en niet alleen voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen.
Voor de hoogte van het geluidsniveau in het zesde lid wordt bij het Besluit een suggestie gedaan van
10 of 20 dB(A) hoger dan de reguliere norm. Bij enkele gemeenten wordt mogelijk een aanvullende
norm opgenomen voor lagere frequenties (gesteld in dB(C). De reden voor een geluidsnorm met
gebruik van een C-filter is het effect van lage bastonen bij hogere geluidsniveaus. Bij de C-filter
worden deze lage frequenties sterker worden meegewogen dan bij een A-filter vanwege de
problematiek met lage geluidsfrequenties. Een andere mogelijkheid is, als woningen op grotere
afstand van de inrichtingen liggen, een geluidsnorm op een vaste, kortere afstand van de inrichtingen
op te nemen.
In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Besluit is onversterkte muziek
uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden hiervoor is dat maatregelen ter
beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn. Dit betekent dat voor onversterkte muziek in principe
geen maximum geluidsnorm geldt. Op basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 212 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 213 ======================================================================

<pre>Besluit hebben gemeenten wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke verordening aan te
passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere geluidsnormen gelden niet bij festiviteiten, waardoor
bedrijven dan meer geluid mogen produceren. Om de omgeving enige bescherming te bieden en
geluidniveaus van onversterkte muziek bij festiviteiten te begrenzen is onversterkte muziek
meegenomen in de geluidsnorm.
Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in tegenstelling tot de Handleiding meten en rekenen
industrielawaai. Hiervoor wordt aangesloten bij de systematiek en motivatie uit het Besluit: in de
handleiding is de correctie geïntroduceerd met het oog op continu-bedrijven. Toepassing van de
bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die bijvoorbeeld om 1.00 uur sluiten
brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de nachtperiode hoger mag zijn door correctie voor de
resterende nachtperiode. Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid niet toegestaan.
In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te voorkomen dat feesten bij
bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden (theoretisch) de hele nacht door kunnen gaan.
Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten voor inrichtingen in een
gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en 4.113 van het Besluit. Volgens artikel 2.21,
eerste lid, onderdeel b kan de gemeenteraad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen
waarop individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen verkrijgen van de
geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit die aan één of een klein aantal
inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld een optreden met levende muziek bij een café, een
jubileum, een personeels- of straatfeest of een “vroege vogels”-toernooi. In het Besluit is bepaald dat
het maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen
per jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft de bevoegdheid om, rekening houdend
met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het aantal te verlagen. In het onderhavige artikel
dient de raad in de verordening te bepalen hoeveel incidentele festiviteiten per inrichting maximaal
zijn toegestaan in de gemeente. Het maximum aantal van 12 incidentele festiviteiten is ongewijzigd
in vergelijking met de vorige regeling voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen. Wat wel
verandert is dat de regeling nu ook geldt voor festiviteiten bij alle andere type A- en B-inrichtingen
die onder het Besluit vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren, opslag- en
transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven een beroep op deze regeling kunnen doen. De enige
uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt, zijn de type C-inrichtingen (d.w.z. inrichtingen die
vergunningplichtig blijven of vallen onder Besluit landbouw of Besluit glastuinbouw).
Tweede lid
Volgens artikel 4.113, eerste lid, van het Besluit moet bij inrichtingen de verlichting voor
sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen
sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel 4.113
kan hiervan worden afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere
competities en recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie bij
het houden van een veteranentoernooi of een “vroege vogels”-toernooi. Volgens het Besluit is het
maximum aantal dagen waarvoor de beperkingen voor de verlichting niet gelden maximaal 12 dagen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 213 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 214 ======================================================================

<pre>of dagdelen per jaar. Kortheidshalve wordt voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen
naar de bovenstaande toelichting bij het eerste lid.
Volgens de toelichting bij het Besluit blijft ook bij gebruik van artikel 4.113 tweede lid de algemene
zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte voor de sportinrichtingen gelden, al is enige
mate van hinder is bij incidentele activiteiten aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van
onaanvaardbare lichthinder in geval van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd gezag.
Zesde tot en met het negende lid
In tegenstelling tot het oude besluit biedt het Besluit gemeenten de mogelijkheid om in of krachtens
een gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor
deze bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21, onderdeel b. Voor de algemene toelichting
over de mogelijkheid om voorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij het zesde tot en
met het achtste lid wordt kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting bij artikel 4:2 APV,
zesde tot en met het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten geldt de regeling voor
incidentele festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het Besluit in plaats van alleen voor
horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen zoals onder het oude besluit.
In het negende en tiende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te produceren bij een festiviteit
beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting. Gebouwen hebben over het algemeen een
bepaalde geluiddempende werking. Op het buitenterrein zijn minder mogelijkheden voor het
beperken van geluidemissies. Daarbij is het zo dat de regeling niet langer alleen geldt voor horeca,
sport- en recreatie-inrichtingen maar ook voor alle andere type A- en B-inrichtingen, wat met name
een belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in de omgeving die op verschillende
momenten festiviteiten organiseren. Voor muziekgeluid op buitenpodia of het buitenterrein van
horecagelegenheden bij evenementen, kan dit in de evenementenvergunning worden geregeld.
Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten
(vervallen)
Artikel 4:5 Onversterkte muziek
Toelichting
Dit artikel sluit aan op de artikelen 2.17 en 2.18 van het Besluit. Het artikel is alleen gericht op
onversterkte muziek vanuit inrichtingen en niet buiten inrichtingen. Of er sprake is van een
inrichting, wordt bepaald door de Wet milieubeheer. In het Besluit is onversterkte muziek
uitgezonderd van de algemene geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18, eerste lid, onder f
juncto vijfde lid, van het Besluit, expliciet de bevoegdheid gekregen om voor onversterkte muziek
regels op te nemen in de Algemene Plaatselijke Verordening. Door het feit dat de hinderbeleving van
onversterkte muziek zeker niet lager is dan die van versterkte muziek, dient deze op gelijke wijze te
worden beschermd. De geluidwaarden kunnen door de gemeenten zelf worden bepaald. Het kan zijn
dat u er de voorkeur aan geeft hogere waarden vast te stellen, bijvoorbeeld vanwege oude, meer
gehorige panden. Deze keuze is aan de gemeente.
Om vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te geven tot het
hobbymatig beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in lid 2 een mogelijkheid gecreëerd om
een aantal uur in de week uitgezonderd te zijn van de geluidsniveaus. In artikel 2 wordt gesproken
over “oefenen”. Op deze manier worden festiviteiten en optredens voor publiek uitgesloten. Er is
sprake van oefenen als men muziek maakt zonder dat er publiek aanwezig is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 214 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 215 ======================================================================

<pre>De genoemde geluidsniveaus in tabel c zijn niet van toepassing op;
a.
het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst of levensovertuiging of het
bijwonen van godsdienstige of levensbeschouwelijke bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede
geluid in verband met het houden van deze bijeenkomsten of plechtigheden;
b.
het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens het hijsen en strijken van de
nationale vlag bij zonsopkomst en zonsondergang op militaire inrichtingen;
c.
het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire muziekcorpsen in de
buitenlucht gedurende de dagperiode met een maximum van twee uren per week op militaire
inrichtingen.
Artikel 4:6 Overige geluidhinder
Afbakening
Door in het eerste lid de zinsnede “een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer of het Besluit”
op te nemen wordt de afbakening direct vastgelegd. Een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer
heeft ofwel een milieuvergunning nodig (waarin geluidsvoorschriften zijn opgenomen) ofwel zijn
algemene regels op grond van het Besluit van toepassing. In deze algemene regels zijn ook
geluidsvoorschriften opgenomen.
In de praktijk zullen vooral de Zondagswet, Wet Geluidhinder, Wet openbare manifestaties, het
Vuurwerkbesluit een afbakeningsdiscussie opleveren. Daarom is gekozen om deze wetten
afzonderlijk te benoemen in lid 3.
De provinciale milieuverordening is toegevoegd in dit lid. In een provinciale milieuverordening
kunnen namelijk zogenaamde milieubeschermingsgebieden worden aangewezen, waaronder
stiltegebieden. Voor deze stiltegebieden kunnen bij provinciale milieuverordening regels over het
voorkomen en beperken van geluidhinder worden gesteld, waaronder verbodsbepalingen. De
provinciale milieuverordening gaat in dit geval voor de gemeentelijke verordening.
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de
Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door
een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen
aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het derde
lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.
Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere regelingen niet
voorzien. Onder andere valt te denken aan:
·
een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een kermis, een heidefeest, een
braderie, een rally, enz.;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 215 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 216 ======================================================================

<pre>·
het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of muziek maken of
mededelingen doen;
·
het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
·
het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
·
het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers en heistellingen;
·
het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enz., enz.
·
overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door het beoefenen
van “lawaaiige” hobby’s, het voortdurend bespelen van muziekinstrumenten, het gebruiken van
elektro-akoestische apparatuur, het laten draaien van koelaggregaten op vrachtwagens, enz. Met
name voor deze vormen van geluidhinder ontbreken algemeen geldende criteria of normen. Dit
behoeft ook niemand te verwonderen: de bron van geluidhinder is niet een bepaalde, aanwijsbare
inrichting of gedraging. In beginsel kan het elke gedraging betreffen. Van geval tot geval zal daarom
moeten worden nagegaan in welke situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder,
en welke maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat een
zekere mate van (geluid)hinder als zijnde onvermijdelijk zal moeten worden aanvaard. Het college
kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met voorschriften.
Bedacht moet worden bedacht dat klachten over vormen van geluidhinder nogal eens een minder
goede verstandhouding tussen buren of omwonenden als achtergrond hebben. Normale
handelingen worden dan eerder als (geluid)hinderlijk ervaren, terwijl men minder geneigd is aan een
afdoende oplossing mede te werken.
Ook in de voorbeeldbepalingen 4:6a tot en met 4:6e is in het lid de zinsnede “buiten een inrichting in
de zin van de Wet milieubeheer” opgenomen.
Ook deze bepalingen zullen moeten worden uitgezonderd voor de gevallen waarin de bepaling een
regeling geeft voor activiteiten waarop ook de Wm ziet. Gebeurt dit niet dan loopt de bepaling het
risico onverbindend verklaard te worden. Deze voorbeeldbepalingen vallen - net als artikel 4:6 zelf -
onder voorschriften over overlast in het algemeen. Om die reden staat “geluid” steeds tussen
haakjes: neemt u artikel 4:6 (en specifieke bepalingen) op in hoofdstuk 2, afdeling 11, Maatregelen
tegen overlast en baldadigheid, dan dient de toevoeging “geluid” uiteraard te vervallen. De
voorbeelden zijn - net als artikel 4:6 - gebaseerd op de verordenende bevoegdheid krachtens de
Gemeentewet. Let wel: door het opnemen van de voorbeelden 4:6a tot en met 4:6e is artikel 4:6 niet
overbodig geworden. Indien de gemeente tot een routering voor vrachtauto’s besluit over te gaan, is
het aan te bevelen de overwegingen die hebben geleid tot dit besluit ook buiten het geluidhindervlak
te zoeken, bij voorbeeld in de bescherming van de leefbaarheid van een woonwijk. Ook kan
</pre>

====================================================================== Einde pagina 216 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 217 ======================================================================

<pre>aansluiting gezocht worden bij eventuele routering voor gevaarlijke stoffen. Het is nodig dat in het
besluit van het college de toegestane route wordt vastgelegd. De regeling kan aan de weggebruikers
worden duidelijk gemaakt met een fantasiebord (artikel 120 Reglement verkeersregels en
verkeerstekens). In deze opzet is het verbod neergelegd in de Algemene plaatselijke verordening en
in het besluit van het college, niet in de geplaatste borden.
Jurisprudentie
Jurisprudentie op grond van het Besluit bestaat nog niet. Onderstaande is gebaseerd op het oude
Besluit horca-, sport- en recreatie-inrichtingen milieubeheer.
Weigering ontheffing om voor onbepaalde tijd eens in de twee weken op dinsdag- of
donderdagavond van 19.00 tot 21.30 uur luide hardrockmuziek af te spelen op eigen
muziekinstallatie, blijft in hoger beroep in stand. Het opnemen van geluidsnormen in de verordening
is een zaak van de gemeentelijke wetgever. ABRS 16-12-2002, 200202622/1, LJN-nr. AE8977.
Voorlopige voorziening, Vergunning onder voorschriften wordt verleend voor het houden van een
besloten buurtfeest voor ongeveer 25 personen. Omvang en karakter van het buurtfeest zijn - naar
voorlopig oordeel - dusdanig te achten dat daarvan in redelijkheid geen geluidhinder als bedoeld in
artikel 4.1.5 (oud) van de APV valt te verwachten. Rb Zutphen 05-07-2002, 02/972 VEROR 58, LJN-nr.
AE5178.
Verlening ontheffing, onder voorschriften, voor het ten gehore brengen van carillonmuziek. Vier keer
per dag twee minuten en wekelijks op woensdag- of zaterdagmiddag maximaal 45 minuten. De norm
van 75 dB(A) ter plaatse van woningen is niet voldoende onderbouwd. Het uitgangspunt dat het
carillon in het winkelgebied moet worden gehoord geeft geen, althans onvoldoende blijk dat de
belangen van de appellant, die tussen de toren en het winkelgebied woont, bij de besluitvorming in
voldoende mate zijn afgewogen. ABRS 12-12-2001, 200102118/1, LJN-nr. AE0239.
Het houden van hinderlijke of schadelijke dieren (artikel 2.4.20 (oud)) juncto artikel 4.1.5.1 (oud).
Geluidhinder door dieren (zie voorbeeldbepaling 4.1.5b (oud) model-APV). Ernstige geluidsoverlast
door kikkers in een poel. Het schoonhouden en wellicht bijvullen van een kikkerpoel zal de
aanwezigheid van kikkers mogelijk bevorderen, maar dit is onvoldoende om te concluderen dat de
buurman kikkers houdt (op grond van artikel 2.4.20 (oud) en er de zorg voor heeft (op grond van
artikel 4.1.5.1 (oud) van de desbetreffende verordening). Rb ´s-Hertogenbosch, AWB 99/6873
GEMWT, LJN-nr. AD4783.
Weigering ontheffing voor geluidversterking bij geloofsverkondiging. Grote zorgvuldigheid bij
uitoefening grondrecht. Vz. ARRS 17-8-1990, AB, 1991, 44 m.nt.P.J. Boon, GS, 1991 6913, 3 m.nt. E.
Brederveld, JG 91.0144 , BF 1991, 4 m.nt.J.M.H. de Vet-tacken.
Het aan- of afslaan van een c.v. installatie is niet aan te merken als het verrichten van een handeling
in de zin van het APV-artikel. ABRS 3 6 1996, JG 97.0148 . Zie ook Lbr. 97/144.
Vergunningverlening voor het ten gehore brengen van mechanische muziek in winkelstraten.
Overlast voor omwonenden. ABRS 10-3-1995, JG 95.0206 m.nt. A.B. Engberts.
Ontheffing van verbod tot veroorzaken geluidhinder in verband met spelen op trompet. ABRS 7-6-
1994, JG 94.0290.
Geluidsvergunning voor feesttent, waarin met ontheffing van burgemeester alcohol wordt
geschonken, is gelijk te stellen aan geluidsvergunning voor horeca-inrichting. Vz. ARRS, JG 92.0395
m.nt. L.J.J. Rogier, GS, 1992, 6945, 4 m.nt. H.Ph.J.A.M. Hennekens.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 217 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 218 ======================================================================

<pre>Weigering vergunning voor rijden met geluidswagen, Wnd. Vz. ARRS 2-11-1990, GS, 1992, 6937, 6
m.nt. E. Brederveld.
Vrijheid van godsdienst. Klokgelui Tilburgse pastoor. De rechtbank oordeelde dat de gemeente niet
kon optreden op grond van de APV nu de kerk in kwestie een inrichting was in de zin van de Wet
Milieubeheer, en daarmee niet onder de werking van het APV artikel viel. Als de gemeenteraad had
willen optreden, had ze over de duur en het volume van het klokgelui nadere regels kunnen stellen
op grond van artikel 10 WOM. Rb. Breda 26 november 2007. LJN BB8689.
AFDELING 2: BODEM-, WEG- EN MILIEUVERONTREINIGING
PARAGRAAF 1: Algemene toelichting
Dit hoofdstuk heeft betrekking op die bepalingen die worden gesteld voor het beheer van
huishoudelijke en andere afvalstoffen. Op grond van artikel 10.23 Wm zijn gemeenten verplicht een
afvalstoffenverordening vast te stellen in het belang van de bescherming van het milieu. Artikel 10.24
Wm schrijft de verplichte inhoud van de afvalstoffenverordening voor. Artikel 10.25 Wm somt een
aantal onderwerpen op die facultatief in de afvalstoffenverordening kunnen worden opgenomen.
Overige wetgeving
Met betrekking tot de inzameling van afvalstoffen zijn - voor de gemeente en derden - ook andere
wetten en verordeningen van belang. Wij noemen de Wet milieubeheer (milieuvergunning), de
bouwverordening (bouwvergunning) en de APV (plaatsen voorwerpen op of aan de openbare weg).
Opbouw van dit hoofdstuk
Paragraaf 1: Algemene bepalingen
Paragraaf 2: Inzameling van huishoudelijke afvalstoffen (regels over inzameldienst, andere
inzamelaars en de inzamelstructuur;)
Paragraaf 3: Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen (regels voor de burger over de
aanbieding van huishoudelijke afvalstoffen)
Paragraaf 4: Inzameling van bedrijfsafvalstoffen
Paragraaf 5: Zwerfafval
Paragraaf 6: Overige onderwerpen die de afvalstoffenverordening aangaan
Artikel 4:6 A 1 Begripsomschrijvingen
Toelichting
Definities uit de Wet milieubeheer (Wm)
In dit artikel zijn alleen die begripsomschrijvingen opgenomen die specifiek zijn voor deze
verordening. Relevante begrippen die al in artikel 1.1 van de Wet milieubeheer (hierna te noemen
Wm) zijn omschreven, worden, voorzover bij de omschrijving in de wet wordt aangesloten, niet in dit
artikel herhaald. Daarbij gaat het om de volgende begrippen.
 Afvalstoffen                     Alle stoffen, preparaten of andere producten die behoren tot de categorieën die
                                  zijn genoemd in bijlage I bij richtlijn nr. 2006/12/EG van het Europees Parlement
</pre>

====================================================================== Einde pagina 218 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 219 ======================================================================

<pre>                                  en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen, waarvan de houder zich
                                  ontdoet, voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen.
 Doelmatig beheer van             Zodanig beheer van afvalstoffen dat daarbij rekening wordt gehouden met het
 afvalstoffen                     geldende afvalbeheersplan, dan wel de voor de vaststelling van het plan geldende
                                  bepalingen, dan wel de voorkeursvolgorde aangegeven in artikel 10.4, Wm en de
                                  criteria, genoemd in artikel 10.5, eerste lid, Wm.
 Huishoudelijke afvalstoffen      Afvalstoffen afkomstig uit particuliere huishoudens, behoudens voor zover het
                                  ingezamelde bestanddelen van die afvalstoffen betreft, die zijn aangewezen als
                                  gevaarlijke afvalstoffen.
 Bedrijfsafvalstoffen             Afvalstoffen, niet zijnde huishoudelijke afvalstoffen of gevaarlijke afvalstoffen.
 Gevaarlijke afvalstoffen         Bij ministeriële regeling als zodanig aangewezen afvalstoffen, met inachtneming
                                  van ter zake voor Nederland verbindende verdragen en van besluiten van
                                  volkenrechtelijke organisaties.
 Afvalbeheersplan                 Het afvalbeheersplan, bedoeld in artikel 10.3 Wm (Nb. LAP 2002-2012)
 Afvalstoffenverordening          De verordening, bedoeld in artikel 10.23 Wm
 Beheer van afvalstoffen          Inzameling, vervoer, nuttige toepassing of verwijdering van afvalstoffen.
 Nuttige toepassing               De handelingen die zijn genoemd in bijlage II B bij richtlijn nr. 2006/12/EG van het
                                  Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen.
 Verwijdering                     De handelingen die zijn genoemd in bijlage II A bij richtlijn nr. 2006/12/EG van het
                                  Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende afvalstoffen.
Grof huishoudelijk afval
Het begrip huishoudelijke afvalstoffen omvat ook grof huishoudelijk afval. Onder grof huisafval
worden verstaan ‘huishoudelijke afvalstoffen die te groot en te zwaar zijn om op dezelfde wijze als
de andere huishoudelijke afvalstoffen aan de inzameldienst te worden aangeboden’.
Straatafval, zwerfafval en illegale dumping
De Wet milieubeheer voorziet niet in een definitie van het begrip zwerfafval. Dit heeft te maken met
het feit dat het begrip in de praktijk weinig problemen oplevert, terwijl een juridisch sluitende
definitie moeilijk te geven is. In het Landelijk Afvalbeheersplan (LAP) is wel een definitie opgenomen:
“Zwerfafval is afval dat door mensen bewust of onbewust is weggegooid of achtergelaten op
plaatsen die daar niet voor bestemd zijn of door indirect toedoen of nalatigheid van mensen op zulke
plaatsen terecht is gekomen. Dit afval bestaat voornamelijk uit verpakkingsmateriaal van
consumpties (blikjes, flesjes, wikkels, patatbakjes), sigarettenpeuken, kauwgomresten en allerhande
gebruiksgoederen als kranten, folders en tissues.”
Het verschil tussen straatafval en zwerfafval is dat straatafval, dat niet in een prullenmand wordt
achtergelaten, maar in de openbare ruimte terecht komt, zwerfafval wordt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 219 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 220 ======================================================================

<pre>Onder zwerfafval wordt ook niet verstaan illegale dumping van afval. In tegenstelling tot bij
zwerfafval, gaat het bij illegale dumping niet om een of enkele restanten van consumptie, maar om
grotere hoeveelheden afval (bijvoorbeeld met een volume van ten minste en plastic tas). Bovendien
gaat het niet om afval dat uit nalatigheid of gemakzucht wordt achtergelaten of weggegooid. De
ontdoener kiest er namelijk zeer bewust voor om het afval niet via de daarvoor geëigende manier af
te voeren, maar om het onbeheerd achter te laten in de openbare ruimte. Het kan zowel
huishoudelijk als bedrijfsafval zijn. Veel voorkomend illegaal gedumpt afval is huisvuil, tuinafval,
fietswrakken, accu’s, meubilair en autobanden. Ook het bijplaatsen van afval bij
inzamelvoorzieningen valt onder illegale dumping.
b. Inzamelen
Het begrip ‘inzamelen’ is gedefinieerd om uitdrukkelijk vast te leggen dat er sprake is van een brede
omschrijving. Hiervoor is gekozen om recht te doen aan het feit dat een gemeentelijke
inzamelstructuur steeds meer bestaat uit zowel haal- als brengvoorzieningen op verschillende
niveaus. Bovendien maakt een bredere omschrijving van het begrip inzamelen de veelheid van
termen uit de vorige modelbepalingen (‘aan te bieden of over te dragen’, ‘achterlaten’, etc.)
overbodig. Wel is een ondergrens aangebracht: voordat sprake kan zijn van inzamelen, dienen de
afvalstoffen ter inzameling te worden aangeboden. Voor de omschrijving van het begrip ‘ter
inzameling aanbieden’ geldt dezelfde brede invulling met betrekking tot haal- en
brengvoorzieningen, nu van de kant van degene die zich van afval wenst te ontdoen.
h. Gebruiker van een perceel
De omschrijving ‘gebruiker van een perceel’ sluit aan bij de begripsomschrijving in de VNG-
modelverordening reinigingsheffingen. Deze is opgenomen om te kunnen bepalen dat alleen
diegenen die in de gemeente betalen voor de inzameling van huishoudelijke afvalstoffen, gebruik
mogen maken van de inzamelstructuur (zie de toelichting bij artikel 8) en de aangewezen
inzameldienst.
PARAGRAAF 2: INZAMELING VAN HUISHOUDELIJKE AFVALSTOFFEN
Artikel 4:6A 2 Aanwijzing inzameldienst
Toelichting
Eerste lid: De aanwijzing van de inzameldienst bij uitvoeringsbesluit
De gemeente is op basis van artikel 10.24, eerste lid, onder a, Wm verplicht bij of krachtens de
verordening een inzameldienst aan te wijzen voor de inzameling van huishoudelijke afvalstoffen.
Hoewel de inzameldienst ook direct in de verordening kan worden aangewezen, is er in de
modelverordening voor gekozen de aanwijzing in het uitvoeringsbesluit op te nemen. Indien de
inzameldienst wordt gewijzigd hoeft slechts het besluit te worden aangepast en niet de hele
verordening.
Tweede lid: De aanwijzing van andere inzamelaars
De brede grondslag van de afvalstoffenverordening ten aanzien van huishoudelijk afval is vastgelegd
in artikel 10.24, tweede lid, Wm. Op basis hiervan kunnen regels worden gesteld voor het inzamelen
van huishoudelijke afvalstoffen. Zoals de Memorie van Toelichting stelt, gaat het hierbij vooral om de
inzameling van bestanddelen van het huishoudelijk afval door anderen dan de inzameldienst.
Tweede lid: Detaillisten/reparatiebedrijven
</pre>

====================================================================== Einde pagina 220 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 221 ======================================================================

<pre>De aanwijzing op grond van het tweede lid van dit artikel kan ook worden gebruikt om detaillisten
die bijvoorbeeld batterijen van particulieren inzamelen, op hun verzoek aan te merken als
inzamelpunt. In het kader van de aanwijzing als inzamelpunt kunnen nadere afspraken worden
gemaakt met de inzamelende persoon of instantie over bijvoorbeeld de wijze van inzameling, opslag
en de afgifte aan de gemeente, monitoring, etc. Indien detaillisten en/of reparatiebedrijven in een
AMvB, of ministeriële regeling zijn aangewezen als inzamelende instantie is de gemeente niet
bevoegd daarover nadere regels te stellen. Dit betekent dat detaillisten en/of reparatiebedrijven
geen aanwijzing van de gemeente nodig hebben om huishoudelijke apparaten in te nemen. Dit geldt
bijvoorbeeld voor de Regeling beheer elektrische en elektronische apparatuur.
Europese aanbesteding
Wanneer een gemeentelijke overheid een opdracht te vergeven heeft, kan zij in aanraking komen
met aanbestedingsregelgeving (zowel Europees als nationaal). De belangrijkste wetgeving op het
gebied van aanbesteden wordt gevormd door de twee Europese aanbestedingsrichtlijnen: de richtlijn
voor werken, leveringen en dienstenen de richtlijn voor de nutsectoren water, energie, transport en
posterijen. Deze richtlijnen zijn geïmplementeerd in het Besluit aanbestedingsregels voor
overheidsopdrachten (Boa) en het Besluit aanbestedingen speciale sectoren (Bass). Momenteel ligt
er een wetsvoorstel voor een Nederlandse aanbestedingswet bij de Eerste Kamer.
Aanbesteden betreft een vorm van inkopen. De Europese aanbestedingsrichtlijnen zijn onder andere
opgesteld om binnen de Europese Unie en ten behoeve van het tot stand komen van een interne
markt, de vrije, eerlijke concurrentie te stimuleren. Daarnaast zou een goede toepassing van de
richtlijnen opdrachtgevers moeten brengen tot een professioneler inkoopproces, waarbij integriteit
van het bestuur, transparantie en het verkrijgen van het beste product tegen de voordeligste prijs
(besparingen én efficiëntie derhalve) hoog in het vaandel staan. In de praktijk betekent toepassing
van de richtlijnen, dat - voordat gemeenten contracten sluiten voor de uitvoering van (bouw)werken,
voor leveringen of voor dienstverlening aan de gemeente - moet worden bekeken of de
desbetreffende opdracht volgens een Europese procedure dient te worden aanbesteed.
De Europese aanbestedingsregels kunnen bij het inzamelen van afval in een gemeente van
toepassing zijn op de aanschaf van middelen zoals (ondergrondse) afvalcontainers,
inzamelvoertuigen en minicontainers. Ook het uitbesteden aan de inzameldienst dient in vrijwel alle
gevallen Europees te gebeuren. Uitzondering hierop is de inzameldienst die volledig eigendom is van
de overheid (of in volledig eigendom van meerdere overheden). Volgens de Europese
aanbestedingsregels moet er bij een aanbesteding een medecontractant zijn die juridisch wordt
onderscheiden van de aanbestedende dienst. Deze ontbreekt wanneer de aanbestedende dienst de
dienst zelf verricht, bijvoorbeeld wanneer een gemeente een eigen interne dienst bepaalde
opdrachten geeft. In een dergelijk geval is er sprake van inbesteden. De aanbestedingsregels zijn dan
niet van toepassing en de gemeente kan de interne dienst de opdracht zonder meer gunnen.
Inbesteden is slechts mogelijk onder zeer strikte voorwaarden, die nader zijn uitgewerkt in de
rechtspraak van het Europese Hof van Justitie.
Voor overige vragen over aanbesteden wordt verwezen naar de website van Europa Decentraal:
www.europadecentraal.nl.
Derde lid: Voorschriften en beperkingen
De tekst van dit artikel sluit aan bij artikel 1.4 APV: Voorschriften en beperkingen. Deze voorschriften
en beperkingen worden vervolgens nader gespecificeerd in het uitvoeringsbesluit. De voorschriften
en beperkingen kunnen voortvloeien uit het gemeentelijk afvalbeleidsplan.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 221 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 222 ======================================================================

<pre>Belang van de bescherming van het milieu
De gemeenteraad stelt op grond van artikel 10.23, eerste lid, Wm in het belang van de bescherming
van het milieu een afvalstoffenverordening vast. De voorschriften of beperkingen die krachtens de
afvalstoffenverordening aan de inzameling kunnen worden verbonden, beogen dus het belang van
het milieu te beschermen. De memorie van toelichting zegt over artikel 10.23, eerste lid, Wm nog het
volgende:“De gemeenten zijn gehouden om een afvalstoffenverordening vast te stellen. De regels
worden vastgesteld in het belang van het milieu. Dat is ruimer dan de doelmatige verwijdering van
afvalstoffen. Ook regels die beogen de milieuaspecten van handelingen met afvalstoffen te
beperken, zijn daardoor mogelijk. Men denke aan een verbod om ter voorkoming van (geluids-
)overlast afvalstoffen in te zamelen voor zeven uur ’s ochtends.”
Artikel 4:6 A 3 Afzonderlijke inzameling
Toelichting
Eerste lid: Landelijk afvalbeheersplan
Artikel 10.14 Wm bepaalt dat bestuursorganen, bij de uitoefening van hun bevoegdheid met
betrekking tot afvalstoffen, rekening dienen te houden met het geldende afvalbeheersplan. Hieruit
volgt dat bij het vaststellen of wijzigen van de afvalstoffenverordening rekening dient te worden
gehouden met het LAP. In de opsomming in het eerste lid van dit artikel is daarom aangesloten bij
het Landelijk afvalbeheersplan (LAP). Het LAP benoemt in hoofdstuk 14 van deel 1 Beleidskader de
volgende door de consument te scheiden afvalstoffen: groente-, fruit- en tuinafval, papier en karton,
glas, textiel, elektrische en elektronische apparatuur, klein chemisch afval, en componenten van grof
huishoudelijk afval (grof tuinafval, huishoudelijk bouw- en sloopafval, waaronder verduurzaamd
hout). Als gevolg van de raamovereenkomst verpakkingen zal in het LAP-2 een zorgplicht voor
gemeenten voor de inzameling van kunststofverpakkingen worden opgenomen. Deze
modelverordening houdt met deze wijziging van het LAP al rekening. Indien er gekozen wordt voor
inzameling en nascheiding dan komt sub e te vervallen.
Eerste lid: Regeling beheer elektrische en elektronische apparatuur en Besluit Beheer Batterijen
Ten slotte verplichten de Regeling beheer elektrische en elektronische apparatuur en het Besluit
Beheer Batterijen gemeenten tot de gescheiden inzameling van elektrische en elektronische
apparatuur respectievelijk batterijen, afkomstig van huishoudens.
Eerste lid: Aanvulling lijst met andere categorieën
De lijst genoemd in artikel 4:6a 3 kan naar behoefte met andere categorieën worden uitgebreid. De
grondslag hiervoor is te vinden in artikel 10.21, derde lid, Wm, waarin gesteld wordt dat de raad kan
besluiten tot het afzonderlijk inzamelen van andere bestanddelen van huishoudelijke afvalstoffen.
Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld ijzer of autobanden.
Eerste lid: Afstemming met artikel 4:6a 9 Afzonderlijk ter inzameling aanbieden
In artikel 9 is een verbod opgenomen om opgesomde categorieën anders dan afzonderlijk ter
inzameling aan te bieden.
Eerste lid, sub a: GFT-afval
Artikel 10.21 tweede lid, Wm verplicht gemeenten in ieder geval tot de afzonderlijke inzameling van
groente-, fruit- en tuinafval (GFT-afval). Het Landelijk afvalbeheersplan (LAP) gaat er in ieder geval
van uit dat GFT-afval apart wordt ingezameld. Ook het ministerie van VROM houdt vast aan een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 222 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 223 ======================================================================

<pre>verplichte GFT-inzameling. Desondanks is afwijking van deze verplichting mogelijk in het belang van
een doelmatig beheer van huishoudelijke afvalstoffen, bijvoorbeeld om redenen van de GFT-
kwaliteit, kostenniveau of de milieuhygiëne. Op grond van artikel 10.26, eerste lid, onder c, Wm kan
bij verordening worden bepaald dat in een deel van het grondgebied geen huishoudelijke
afvalstoffen worden ingezameld. Zie voor de vrijstellingsmogelijkheden voor het inzamelen van GFT-
afval tevens § 2.3.2.
Eerste lid, sub f: Uitspraak Raad van State over textiel
Textiel is een afvalstof in de zin van artikel 1.1, eerste lid, Wm. Dit blijkt uit een uitspraak (voorlopige
voorziening) van de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State (ABRS 28 januari 2003,
200206958/1). Het Intergemeentelijk Orgaan Rivierenland (IOR) had een inzamelvergunning voor
textiel verleend aan een charitatieve instelling. Het bestuur van het IOR besloot uit oogpunt van
doelmatigheid de inzameling van textiel zelf ter hand te nemen en de samenwerking met de
charitatieve instelling te beëindigen. In een voorlopige voorziening bij de Raad van State werd door
de instelling betoogd dat er geen sprake was van een afvalstof, omdat het textiel met het oogmerk
op hergebruik werd ingeleverd en ingezameld. De Raad van State oordeelde echter anders. Het
ingezamelde textiel (draagbare en niet-draagbare kleding, lakens, dekens, grote lappen stof en
gordijnen) is aan te merken als een huishoudelijke afvalstof, omdat de aangeboden kleding kennelijk
ongesorteerd wordt aangeboden en daarom nog een sorteerbewerking moet ondergaan. Een deel
van de ingezamelde textiel kan namelijk gebruikt worden overeenkomstig de oorspronkelijke
bestemming, een deel is slechts geschikt voor een ander gebruik en een deel is onbruikbaar. De Raad
van State verwijst ook naar een uitspraak van het Hof van Justitie, waarin werd geoordeeld dat het
toepassingsgebied van het begrip afvalstof afhangt van de term “zich ontdoen van”. In de genoemde
feiten ligt volgens de Raad van State een aanwijzing besloten dat de huishoudens zich van het textiel
hebben willen ontdoen, voornemens zijn zich daarvan te ontdoen of zich daarvan moeten ontdoen.
De inzameling is daarom primair een verantwoordelijkheid van de lokale gemeente.
De genoemde uitspraak betreft een voorlopige voorziening. De Afdeling Bestuursrechtspraak van de
Raad van State heeft de voorgestelde lijn echter voortgezet in latere uitspraken; zie bijvoorbeeld
ABRS 17 december 2003, JM 2004/41, 200302669/1 en ABRS 24 februari 2006, LJN: AV2954,
200600642/1. Voor de afvalstoffenverordening heeft de uitspraak van de Raad van State de volgende
consequentie. Het is niet aannemelijk dat een burger zijn textiel gesorteerd kan aanbieden. Immers
deze kan niet weten voor welke bestemming hij bijvoorbeeld lappen of kleren aanbiedt (hergebruik,
poetslap of onbruikbaar). Een sorteerbewerking lijkt hierdoor altijd noodzakelijk. Gesteld kan worden
dat de gemeente op grond van artikel 10.21 Wm een zorgplicht heeft voor de inzameling van textiel.
Dat betekent overigens niet dat de gemeente deze inzameling zelf ter hand moet nemen. De
gemeente kan op grond van artikel 2, tweede lid, van deze afvalstoffenverordening besluiten andere
inzamelaars dan de inzameldienst aan te wijzen die met de inzameling van textiel zijn belast.
Uitvoeringsbesluit op grond van het tweede lid
Het vastleggen van een omschrijving van de verschillende categorieën huishoudelijke afvalstoffen is
van belang om te kunnen ingrijpen bij vervuiling van de fracties vanwege verkeerd aanbiedgedrag.
Een te zeer vervuilde fractie kan leiden tot kostentoerekening voor de verwijdering door de be- of
verwerker aan de gemeente, en in het uiterste geval tot weigering van de ingezamelde fractie. Het
verdient in dat verband aanbeveling om in het besluit ook een ‘welles-nietes’-lijst op te nemen,
waarin is aangegeven welke componenten de betreffende afvalcategorie omvat en welke daartoe
juist niet behoren (zie bijvoorbeeld de welles-nietes-lijsten in de VNG-handreiking Gescheiden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 223 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 224 ======================================================================

<pre>inzameling huishoudelijke afvalstoffen en in het GFT-boekje van het voormalige Afval Overleg
Orgaan).
Artikel 4:6 A 4 Inzamelmiddelen en -voorzieningen
Toelichting
Eerste lid
In dit artikel worden de niveaus van inzameling aangegeven. Hiermee wordt recht gedaan aan de
vervaging van het onderscheid tussen huis-aan-huisinzameling en inzameling via brengvoorzieningen
op verschillende niveaus.
Eerste lid, onder a: Inzameling bij elk perceel (haalsysteem)
Op grond van artikel 10.21, eerste lid, Wm is de gemeente verplicht tot het wekelijks inzamelen van
huishoudelijke afvalstoffen bij elk binnen haar grondgebied gelegen perceel. Op grond van artikel
10.21, tweede lid, Wm wordt daarbij in ieder geval groente-, fruit- en tuinafval afzonderlijk
ingezameld, tenzij daar in het kader van doelmatig beheer van mag worden afgeweken (zie de
toelichting op artikel 4:6a 3 van deze verordening). De inzameling bij elk perceel is individueel en
vindt plaats bij elke woning via een haalsysteem. De bewoners maken gebruik van individuele
inzamelmiddelen, zoals vuilniszakken of minicontainers.
Eerste lid, onder a: Inzameling bij hoogbouw
Voor het bewaren en aanbieden van huishoudelijk afval kan van gemeentewege eventueel een
bewaar- of inzamelmiddel worden verstrekt. De inzamelmiddelen worden buitengezet op de dag van
inzameling. Bij hoogbouw kunnen inpandige inzamelvoorzieningen worden getroffen, zoals
stortkokers of containers. Benadrukt moet worden dat een of meer inzamelvoorzieningen bij één
flat, moet worden gezien als inzameling bij elk perceel.
Eerste lid, onder b: Inzameling nabij elk perceel (brengsysteem)
In afwijking van artikel 10.21 Wm kan de raad op grond van artikel 10.26 eerste lid, onder a, Wm bij
verordening besluiten dat - in plaats van bij elk perceel - nabij elk perceel wordt ingezameld. Zoals
reeds in § 2.3.1 uiteengezet is, in het kader van het VROM-project ‘herijking regelgeving’
(Kamerstukken II, 2003/04, 29 200 XI, nr 7), voorgesteld de Regeling voorwaarden inzamelen
huishoudelijke afvalstoffen nabij elk perceel in te trekken. Uit het oogpunt van decentralisatie is het
dan niet noodzakelijk om te bepalen binnen welke maximale afstand van de perceelgrens de
gemeente moet zorgdragen voor de inzameling van huishoudelijk afval, indien het inzameling nabij
elk perceel betreft. De gemeente heeft hierin haar eigen beleidsvrijheid. Indien het wetsvoorstel, dat
eind 2007 naar de Raad van State is gestuurd, doorgang zal vinden, zal de regeling vervallen en
krijgen gemeenten de vrijheid om invulling te geven aan de inzameling nabij elk perceel. Gemeenten
kunnen ervoor kiezen om de criteria uit de ministeriele regeling te blijven gebruiken of gezien hun
eigen specifieke omstandigheden andere criteria vastleggen.
Voor de inzameling nabij elk perceel wordt gebruik gemaakt van collectieve inzamelmiddelen, dit zijn
brengsystemen waar een groep huishoudens gezamenlijk gebruik van maakt. Huishoudelijk afval
wordt dus niet bij elk perceel - bij elke woning - opgehaald, maar vanaf een centraal punt bij voor
meerdere huishoudens gezamenlijk. De huishoudens beschikken over individuele bewaarmiddelen
en moeten deze brengen naar de plaats waar het collectieve inzamelmiddel staat opgesteld.
Inzameling nabij elk perceel: clusterplaatsen en inzamelvoorzieningen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 224 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 225 ======================================================================

<pre>Inzameling nabij elk perceel plaatsvinden via clusterplaatsen en via inzamelcontainers nabij elk
perceel. Een inzamelcontainer kan boven- of ondergronds zijn. Een clusterplaats is een plaats waar
de burger het inzamelmiddel op de dag van ophalen naar toe brengt. Voorbeelden van
clusterplaatsen zijn: een parkje, een pleintje, een parkeerplaats waar op de dag van inzameling niet
mag worden geparkeerd of een centrale plaats op de stoep.
Voor beide vormen van collectieve inzameling geldt dat de inzameling laagdrempelig moet zijn. Voor
de clusterplaats geldt dat dit het geval is als de afstand tussen perceel en clusterplaats niet meer is
dan 75 meter, waarbij de raad in bijzondere gevallen maximaal 125 meter kan toestaan. Voor de
inzamelvoorzieningen geldt hetzelfde, echter aangevuld met een aantal extra eisen. Deze eisen zijn:
de inzamelvoorziening is voor een ieder goed bereikbaar en toegankelijk, de afvalstoffen kunnen
eenvoudig worden achtergelaten en er wordt tussen clusterplaatsen en overige inzamelwijzen nabij
elk perceel (de zogenaamde inzamelvoorzieningen) gelegenheid gegeven om ten minste 12
aaneengesloten uren per week huishoudelijke afvalstoffen aan te bieden.
Handreiking inzamelen bij/nabij elk perceel
Naar aanleiding van deze regeling heeft de VNG de ‘Handreiking inzamelen bij/nabij elk perceel’
opgesteld, die in 1999 verschenen is (ISBN 90 322 7344 2). Deze handreiking gaat in op de keuze
tussen bij en nabij elk perceel inzamelen en beoogt het bieden van een afwegingskader van alle
lokale belangen. Uitgegaan wordt van een gelijkwaardigheid van beide inzamelwijzen.
Eerste lid, onder c: Inzamelvoorziening op wijkniveau
Bij inzamelvoorzieningen op wijkniveau kan in de eerste plaats worden gedacht aan glasbakken,
textielbakken, en dergelijke. Dit zijn permanent aanwezige voorzieningen. De voorzieningen op
wijkniveau kunnen ook mobiel of niet permanent aanwezig zijn. Voorbeelden van dergelijke mobiele
voorzieningen zijn de chemokar en ‘afvaleilanden’ die gedurende een bepaalde periode in de wijk
aanwezig zijn. Het gebruik van de wijkvoorzieningen is niet beperkt tot de gebruikers van een
bepaalde groep percelen. In het belang van de doelmatige verwijdering van kca, glas, oud papier en
karton en textiel kan de gemeente bepalen dat dit afval dient te worden gebracht naar een door de
gemeente aangewezen plaats.
Uitvoeringsbesluit op grond van het tweede lid
Het college kan bij uitvoeringsbesluit voor iedere gebruiker van een perceel per categorie
huishoudelijke afvalstoffen aanwijzen via welk(e) inzamelmiddel of -voorziening wordt ingezameld.
De inzamelmiddelen kunnen van gemeentewege worden verstrekt of geplaatst, of moeten door de
burger zelf worden aangeschaft. Bij dit uitvoeringsbesluit kan worden gedacht aan een overzicht van
de gemeente, waarop is aangegeven waar ingezameld wordt via inzamelmiddelen voor de gebruiker
van een perceel, dan wel via inzamelvoorzieningen voor een groep gebruikers van percelen. Wat
betreft de inzamelvoorzieningen op wijkniveau (zoals glasbakken) en de brengdepots kan eventueel
worden volstaan met het aanwijzen van de categorie van huishoudelijk afval waarvoor de
voorziening is bestemd (dit kan bijvoorbeeld door het aanbrengen van een pictogram op de
container). Het opstellen van een dergelijk overzicht is bewerkelijker naarmate de variatie in
inzamelmiddelen en -voorzieningen tussen gebruikers groter is. Specifieke aanwijzing van de groep
gebruikers van percelen die hun afvalstoffen via een bepaalde inzamelvoorziening mogen (of
moeten) aanbieden, kan van belang zijn om tegen te gaan dat ook inwoners uit andere delen van de
gemeente gebruik maken van de inzamelvoorziening, met als gevolg bijvoorbeeld een (vroegtijdig)
overvolle container. Het aanwijzen van een groep gebruikers is noodzakelijk indien de
afvalstoffenheffing binnen de gemeente wordt gedifferentieerd naar het aanbod van afval.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 225 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 226 ======================================================================

<pre>Eisen aan het inzamelmiddel
Wanneer het inzamelmiddel niet door de gemeente wordt verstrekt, kan worden vereist dat het
inzamelmiddel aan bepaalde normen voldoet. Ook kan via deze bepaling worden geregeld dat alleen
huisvuilzakken met een gepatenteerde gemeentelijke opdruk mogen worden gebruikt indien wordt
gewerkt met een systeem van dure zakken als vorm van tariefdifferentiatie. Voor bepaalde
categorieën huishoudelijke afvalstoffen (bijvoorbeeld asbest) kunnen specifieke eisen aan het
inzamelmiddel worden gesteld.
Artikel 4:6 A 5 Frequentie van inzamelen
Toelichting
Wekelijkse inzamelfrequentie
De gemeentelijke zorgplicht voor de inzameling van huishoudelijk afval en groente-, fruit- en
tuinafval bij elk perceel is op grond van artikel 10.21, eerste lid, respectievelijk tweede lid, Wm
gesteld op ten minste eenmaal per week. Artikel 10.21, eerste lid, Wm bepaalt dat de gemeente, al
dan niet in samenwerking met andere gemeenten, er voor zorg draagt dat ten minste eenmaal per
week de huishoudelijke afvalstoffen worden ingezameld bij elk binnen haar grondgebied gelegen
perceel waar zodanige afvalstoffen geregeld kunnen ontstaan. Op grond van artikel 10.21, tweede
lid, Wm wordt daarbij in ieder geval groente-, fruit- en tuinafval afzonderlijk ingezameld. De
wekelijkse inzamelplicht bij elk perceel geldt uitdrukkelijk niet voor grove huishoudelijke afvalstoffen
(zie ook artikel 10.21, eerste lid, Wm). Wel geldt voor deze categorie huishoudelijke afvalstoffen op
grond van artikel 10.22, eerste lid, onder a en b, Wm een zorgplicht.
Eerste lid
Het eerste lid is een uitwerking van artikel 10.26, eerste lid, onder b, Wm, dat de mogelijkheid biedt
om af te wijken van de wekelijkse inzamelfrequentie van huishoudelijk afval en groente-, fruit- en
tuinafval. Huishoudelijke afvalstoffen mogen - in het belang van een doelmatig beheer - worden
ingezameld met een bij de verordening aangegeven regelmaat. In dit lid is vastgelegd met welke
frequentie de huishoudelijke afvalstoffen bij elk perceel worden ingezameld.
Derde lid
Het college kan op basis van het derde lid de frequentie van inzameling bij elk perceel bepalen van
andere categorieën huishoudelijke afvalstoffen dan huishoudelijk restafval en groente-, fruit- en
tuinafval. Dit artikel heeft alleen betrekking op de categorieën huishoudelijke afvalstoffen die
afzonderlijk bij elk perceel worden ingezameld en is beperkt tot het regelen van de frequentie van
inzamelen. De dagen en tijden waarop huishoudelijke afvalstoffen ter inzameling kunnen worden
aangeboden, kunnen worden geregeld op basis van artikel 4:6a 11 van deze verordening.
Verplichting gemeente bij afwijking van de inzamelfrequentie genoemd in artikel 10.21 Wm
Indien de gemeente op grond van artikel 10.26 onder a, b en c, Wm bij verordening afwijkt van de
inzamelfrequentie genoemd in artikel 10.21 Wm, is zij op grond van artikel 10.27 Wm verplicht om
op ten minste één daartoe ter beschikking gestelde plaats binnen de gemeente of binnen de
gemeenten waarmee wordt samengewerkt, in voldoende mate gelegenheid te bieden om
huishoudelijke afvalstoffen achter te laten.
Artikel 4:6 A 6 Inzamelverbod huishoudelijke afvalstoffen behoudens aanwijzing
Toelichting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 226 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 227 ======================================================================

<pre>De inzameling
Gemeenten zijn belast met de zorgplicht voor de inzameling van huishoudelijke afvalstoffen. Zij
hebben daarmee ook het recht om te bepalen dat het verboden is aan andere dan de door het
college aangewezen inzameldienst en instanties om huishoudelijke afvalstoffen in te zamelen.
Tweede lid
In dit kader is de brede omschrijving die in artikel 4:6 A 1 is gegeven van het begrip inzamelen van
belang. Ook het innemen van huishoudelijke afvalstoffen in de winkel valt hieronder. Wanneer de
gemeente deze serviceverlening op prijs stelt, kunnen de betreffende winkels op grond van artikel
4:6a 2, tweede lid, door het college worden aangewezen als inzamelende persoon of instantie.
Derde lid
Het derde lid is nodig omdat het inzamelverbod behoudens aanwijzing niet mag gelden voor
personen of instanties die bij AMvB of ministeriële regeling in het kader van
producentenverantwoordelijkheid een inzamelplicht hebben gekregen.
PARAGRAAF 3: TER INZAMELING AANBIEDEN VAN HUISHOUDELIJKE AFVALSTOFFEN
Artikel 4:6 A 7 Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen aan anderen
Toelichting
Burgers mogen hun afvalstoffen alleen aanbieden aan de krachtens in het eerste lid van artikel 4:6 A
2 aangewezen inzameldienst, andere inzamelaars die zijn aangewezen krachtens het tweede lid van
artikel 4:6 A 2 en personen of instanties die in het kader van producentenverantwoordelijkheid bij
AMvB of ministeriële regeling een inzamelplicht hebben (zie de toelichting bij artikel 4:6 A 2 en
artikel 4:6 A 6). In dit geval mag de burger zijn huishoudelijke afvalstoffen, zoals elektrische en
elektronische apparatuur, ook aan deze personen of instanties aanbieden.
Artikel 4:6 A 8 Verbod op het ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen door anderen
dan de gebruikers van percelen
Toelichting
Dit artikel bepaalt dat alleen diegenen die binnen de gemeente afvalstoffenheffing betalen,
huishoudelijke afvalstoffen mogen aanbieden. Achtergrond van dit artikel is de toename in het
illegaal aanbieden van afvalstoffen door inwoners van andere gemeenten (afvaltoerisme) of door
bedrijven van binnen en buiten de eigen gemeente, die op deze manier de kosten van de
verwijdering van hun afvalstoffen willen ontlopen. De gemeente heeft een apart artikel in de
afvalstoffenverordening opgenomen om afvaltoerisme tegen te gaan. De keuze voor de formulering
‘anderen dan de gebruikers van ...’ is gekoppeld aan de Verordening reinigingsrechten. Overigens is
het natuurlijk niet de bedoeling om te verbieden dat degene die de heffing betaalt zijn afvalstoffen
door iemand anders laat aanbieden namens hem.
Recreatiewoningen
Geldt er een zorgplicht voor de gemeente voor de inzameling van huishoudelijke afvalstoffen bij
recreatiewoningen? Er zijn twee situaties mogelijk. In de eerste plaats kan een recreatiewoning deel
uitmaken van een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. Er is sprake van een inrichting zodra
er een technische, organisatorische of functionele samenhang is. Dit is bijvoorbeeld zo wanneer het
gaat om een recreatiepark of als er voor de recreatiewoningen veel gezamenlijk is geregeld. Bij
</pre>

====================================================================== Einde pagina 227 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 228 ======================================================================

<pre>recreatiewoningen die vaak worden verhuurd is gauw sprake van een organisatorische samenhang.
Indien er gezamenlijke technische voorzieningen zijn (bijvoorbeeld gastanks of
warmwatervoorzieningen) is er ook al gauw sprake van een inrichting. Vrijkomend afval moet dan
worden gezien als bedrijfsafval. De verantwoordelijkheid voor de verwijdering van bedrijfsafval ligt in
dat geval bij de houder van de inrichting. De regels die hiervoor gelden, staan in het
Activiteitenbesluit.
Maken de recreatiewoningen geen onderdeel uit van een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer, dan is het vrijkomende afval huishoudelijk afval. Van belang is vervolgens de vraag of
er op het perceel geregeld huishoudelijke afvalstoffen vrijkomen. Artikel 10.21, eerste lid, Wm
verklaart de zorgplicht van de gemeente namelijk van toepassing indien er op een perceel geregeld
huishoudelijke afvalstoffen kunnen ontstaan. Daartegenover staat dat de gemeente in dat geval ook
een afvalstoffenheffing kan heffen. Omgekeerd geldt ook hetzelfde. Ontstaan er op een perceel niet
geregeld huishoudelijke afvalstoffen, dan geldt de zorgplicht van de gemeente niet en kan eveneens
geen afvalstoffenheffing worden geheven.
In sommige gevallen kan de inzameling van huishoudelijk afval niet doelmatig zijn, bijvoorbeeld
wanneer de recreatiewoningen vrijwel onbereikbaar zijn. In dat geval kan de raad op grond van
artikel 10.26, eerste lid, onder b en c, Wm beslissen dat op een deel van het grondgebied niet of met
een andere regelmaat wordt ingezameld (zie ook artikel 10.26, tweede en derde lid, Wm en artikel
10.27 Wm).
Artikel 4:6 A 9 Afzonderlijk ter inzameling aanbieden
Toelichting
GFT-afval
Afwijking van de wettelijke inzamelplicht van groente-, fruit- en tuinafval is mogelijk in het belang
van een doelmatig beheer van huishoudelijke afvalstoffen, bijvoorbeeld om redenen van de GFT-
kwaliteit, kostenniveau of de milieuhygiëne. Op grond van artikel 10.26, eerste lid, onder c, Wm kan
bij verordening worden bepaald dat in een deel van het grondgebied geen huishoudelijke
afvalstoffen worden ingezameld.
Afstemming met artikel 4:6a 3: Afzonderlijke inzameling
In artikel 4:6a 3 is een opsomming opgenomen van de categorieën huishoudelijke afvalstoffen die
afzonderlijk worden ingezameld. Artikel 4:6a 9 houdt een verbod in voor de burger.
Vierde lid
Het vierde lid is nodig, omdat het verbod op het aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen aan een
ander dan de inzameldienst of andere inzamelaars niet mag gelden voor het aanbieden van afval aan
personen of instanties die bij AMvB of ministeriële regeling in het kader van
producentenverantwoordelijkheid een inzamelplicht hebben gekregen.
Artikel 4:6 A 10 Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
Toelichting
Wettelijke plicht brengdepots
Op grond van artikel 10.27 Wm is een gemeente in een aantal gevallen verplicht om op tenminste
één daartoe ter beschikking gestelde plaats binnen de gemeente (of binnen de gemeenten waarmee
</pre>

====================================================================== Einde pagina 228 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 229 ======================================================================

<pre>wordt samengewerkt) een brengdepot te realiseren. Het gaat om de gevallen waarin de raad op
grond van artikel 10.26, eerste lid, onder a, b en c, Wm afwijkt van artikel 10.21 Wm: inzameling
nabij elk perceel, inzameling met een bij verordening aangegeven regelmaat en uitsluiting van
inzameling op een deel van het grondgebied van de gemeente.
Eerste lid
Het eerste lid betreft het verbod om huishoudelijke afvalstoffen anders aan te bieden dan via het
aangewezen inzamelmiddel of de inzamelvoorziening. Bij inzamelmiddelen voor de gebruiker van
een perceel kan worden gedacht aan vaste inzamelmiddelen, zoals minicontainers, afvalemmers,
kratjes, kca-boxen en dergelijke, maar ook aan huisvuilzakken of plastic folie waarin asbesthoudend
afval moet worden verpakt. De inzamelmiddelen kunnen al dan niet van gemeentewege worden
verstrekt.
Tweede lid
Het tweede lid betreft het verbod om categorieën huishoudelijke afvalstoffen anders aan te bieden
dan via het aangewezen inzamelmiddel of de aangewezen inzamelvoorziening.
Vijfde lid
De mogelijkheid om huishoudelijke afvalstoffen te kunnen aanbieden zonder inzamelmiddel of -
voorziening (bij het perceel of op een ander inzamelniveau) is vooral van belang voor grof huisvuil of
grof tuinafval.
Uitvoeringsbesluiten
Artikel 4:6 A 10 biedt de basis tot het stellen van diverse regels die relevant zijn voor het inzamelen
van huishoudelijk afval. Deze regels kunnen bijv. betrekking hebben op:
-
maximale gewicht
-
maximaal aantal aan te bieden inzamelmiddelen
-
voorwaarden voor gebruik van inzamelmiddelen
-
eisen aan inzamelmiddel
-
regels voor het gebruik van inzamelvoorzieningen op wijkniveau
-
regels ten aanzien van het aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen bij het brengdepot op lokaal of
regionaal niveau
In het onderstaande wordt (niet uitputtend) aangegeven welke regels door het college kunnen
worden gesteld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 229 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 230 ======================================================================

<pre>Uitvoeringsbesluiten
Derde lid: Voorwaarden waaronder het inzamelmiddel wordt verstrekt
Op grond van dit lid kan het college regels stellen over voorwaarden waaronder het inzamelmiddel
wordt verstrekt. Gedacht kan worden aan de juridische basis van de verstrekking (bijvoorbeeld
bruikleenovereenkomst), regels in geval van verhuizing van een gebruiker van een perceel,
aansprakelijkheid voor de schade of verdwijning van het verstrekte inzamelmiddel.
Derde lid: Gebruik en reiniging van het verstrekte inzamelmiddel
Met betrekking tot het gebruik van vaste inzamelmiddelen kunnen bijvoorbeeld regels worden
gesteld rond het aanbrengen van veranderingen aan de container. Dit kan in het bijzonder relevant
zijn wanneer de gemeente ook met herkenningssystemen voor individuele containers werkt.
Daarnaast kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een verbod op het deponeren van hete vloeistoffen
in de container. Bepaald kan worden dat het inzamelmiddel in het belang van de doelmatige
verwijdering (voorkomen dat afval in de container blijft plakken) regelmatig wordt gereinigd. De
burger kan dit eventueel uitbesteden, maar blijft zelf verantwoordelijk voor de naleving van de regels
gesteld krachtens de verordening
Vierde lid: Plaats van aanbieden
Bepaald kan worden dat het inzamelmiddel op de krachtens artikel 4:6 A 11 vastgestelde inzameldag
langs de inzamelroute op de weg kan worden geplaatst, eventueel uit te breiden met nadere
aanwijzingen voor een specifiek verzamelpunt voor het plaatsen van de inzamelmiddelen. Dit kan
gebeuren vanuit oogpunt van verkeersveiligheid, maar bijvoorbeeld ook om redenen van doelmatige
inzameling en arbeidsbelasting. In artikel 10.26 Wm is hiervoor uitdrukkelijk de bevoegdheid
gecreëerd. Voorgeschreven kan worden dat bepaalde categorieën huishoudelijke afvalstoffen (met
name klein chemisch afval) niet op de weg mogen worden geplaatst, maar persoonlijk moeten
worden aangeboden aan de inzamelaar. Verder kan worden bepaald dat het inzamelmiddel zodanig
op de weg moet worden geplaatst dat het voetgangers- en overige verkeer niet wordt gehinderd of
in de doorgang wordt belemmerd en gevaar of schade wordt voorkomen.
Vierde lid: Wijze van aanbieden
Gedacht kan worden aan de volgende regels:
-
het inzamelmiddel dient goed gesloten te zijn;
-
er mag geen sprake zijn van uitsteeksels, die kunnen leiden tot verwondingen of het scheuren van de
huisvuilzak.
Vierde lid: Maximaal gewicht en maximaal aantal inzamelmiddelen per keer
Het maximaal toelaatbare gewicht zal onder meer samenhangen met de wijze van inzameling, de
toelaatbare arbeidsbelasting van de huisvuilbeladers, het gebruikte inzamelvoertuig. Behalve een
beperking aan het gewicht per inzamelmiddel kan ook een beperking worden opgelegd naar aantal
inzamelmiddelen dat per keer mag worden aangeboden. Er kan op dit punt een koppeling worden
gelegd met de tarieven in de belastingverordening. Overigens moet daarbij wel worden gelet op de
handhaafbaarheid van de bepaling.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 230 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 231 ======================================================================

<pre>Vierde lid: Regels ten aanzien van het gebruik van inzamelvoorzieningen
Regels die door het college kunnen worden gesteld ten aanzien van inzamelvoorzieningen omtrent
de wijze van aanbieding zijn bijvoorbeeld:
-
de afvalstoffen dienen in een goed gesloten zak in de verzamelcontainer te worden gedeponeerd;
-
de inzamelvoorziening dient na gebruik goed te worden gesloten;
-
het is verboden afvalstoffen naast de verzamelcontainer te plaatsen
-
het al dan niet mogen gebruiken van zakken voor groente-, fruit- en tuinafval.
Vierde lid: Brengdepot
Met de term ‘brengdepots’ wordt gedoeld op bemande voorzieningen op lokaal of regionaal niveau
waar meerdere afvalcomponenten heen kunnen worden gebracht. Wanneer het een brengdepot op
regionaal niveau betreft, zal de vaststelling van de wijze waarop afvalstoffen bij het depot kunnen
worden aangeboden, vaak overgedragen zijn aan het bestuur van de regio. De bepalingen in het
uitvoeringsbesluit zullen daarop moeten worden aangepast.
Vijfde lid: Inzamelen zonder inzamelmiddel
Ten aanzien van die componenten kan bepaald worden dat deze bijvoorbeeld gebundeld dienen te
worden aangeboden. Ook kan worden gedacht aan de inzameling van oud papier en karton,
gebundeld of in kartonnen dozen.
Artikel 4:6 A 11 Dagen en tijden voor het ter inzameling aanbieden
Toelichting
Uitvoeringsbesluit op grond van het eerste lid
Bij het vaststellen van de dagen en tijden kan in het besluit van het college een onderscheid worden
gemaakt naar de verschillende niveaus van inzameling en de daarbij gehanteerde inzamelmiddelen
en -voorzieningen. Voor de inzameling via een inzamelroute bij de percelen kan worden gedacht aan
de volgende regels:
-
plaatsing op de weg mag niet geschieden vóór 06.00uur op de vastgestelde inzameldag of de dag
voorafgaande aan de vastgestelde inzameldag;
-
het van gemeentewege verstrekte inzamelmiddel dient zo spoedig mogelijk na lediging, doch uiterlijk
voor 21.00 uur op de vastgestelde inzameldag, van de weg te zijn verwijderd;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 231 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 232 ======================================================================

<pre>Bepaald kan ook worden dat inzameling bij het perceel op afroep plaatsvindt. Afvalstoffen kunnen
dan worden aangeboden op de dag die, na de melding van de burger dat hij bepaalde afvalstoffen ter
inzameling wil aanbieden, wordt aangewezen (niet voor 06.00 uur op de vastgestelde inzameldag).
Met betrekking tot inzamelvoorzieningen op buurt- of wijkniveau kan worden bepaald dat de burger
zijn afvalstoffen niet mag aanbieden tussen 00.00 en 06.00 uur.
Ten slotte kunnen op basis van dit artikel de openingstijden van brengdepots worden vastgelegd.
Wanneer dit een regionaal depot betreft en de vaststelling van de openingstijden is overgedragen
aan het bestuur van de regio, dient dat in dit artikel tot uitdrukking te komen.
Artikel 4:6 A 12 Het in bijzondere gevallen ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen
Toelichting
Dit artikel biedt de grondslag voor een door het college vast te stellen calamiteitenregeling. Een
dergelijke (eventueel tijdelijke) regeling zou bijvoorbeeld nodig kunnen zijn in geval van stakingen,
etc. Ook kan worden gedacht aan een regeling voor het aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen bij
wegopbrekingen.
PARAGRAAF 4: INZAMELING VAN BEDRIJFSAFVALSTOFFEN
Artikel 4:6 A 13 Inzameling bedrijfsafvalstoffen door de inzameldienst
Toelichting
De inzameldienst kan naast huishoudelijke afvalstoffen bijvoorbeeld ook bedrijfsafvalstoffen (of een
bepaalde categorie van bedrijfsafvalstoffen) inzamelen. Gedacht kan worden aan afval uit de
kantoren/winkels/dienstensector of bouw- en sloopafval (voor zover dit niet wordt gerekend tot het
huishoudelijk afval).De gemeente heeft met betrekking tot bedrijfsafvalstoffen geen zorgplicht en
kan niet bepalen wie er binnen de gemeente al dan niet mogen inzamelen zoals dat bij
huishoudelijke afvalstoffen het geval is.
Artikel4:6 A 14 Ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan de inzameldienst
Toelichting
Alleen die bedrijven die betalen voor de gemeentelijke inzamelvoorzieningen mogen, voor zover
artikel 4:6 A 13 daartoe de mogelijkheid biedt, hun bedrijfsafvalstoffen aanbieden aan de
inzameldienst. Het college kan, net als bij huishoudelijke afvalstoffen, regels stellen over de wijze
waarop de afvalstoffen ter inzameling moeten worden aangeboden.
In haar uitspraak van 1 november 2006 geeft de Afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State
(LJN: AZ1257, 200603719/1) nadere invulling aan het begrip ‘bedrijfsafval’. Dit wordt in de
verordening gedefinieerd als ‘afvalstoffen, niet zijnde huishoudelijke afvalstoffen of gevaarlijke
afvalstoffen’. Punt van discussie vormen een aantal poststukken met naam en adresgegevens van
appelante, die aan de inzameldienst zijn aangeboden. De Afdeling bepaalt dat ondanks de aard van
het afval (papier), de geringe hoeveelheid en de omstandigheid dat er sprake is van een kantoor aan
huis, de brieven, die gelet op de adressering afkomstig zijn van een bedrijf, dienen te worden
aangemerkt als bedrijfsafval.
Artikel 4:6 A 15 Het ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een ander dan de
inzameldienst
Toelichting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 232 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 233 ======================================================================

<pre>Inzameling bedrijfsafvalstoffen aan een ander dan de inzameldienst
De basis voor het stellen van regels over de inzameling van bedrijfsafvalstoffen kan worden
gevonden in artikel 10.23, derde lid, Wm. De memorie van toelichting zegt hierover: “Ten aanzien
van de inzameling van bedrijfsafvalstoffen of gevaarlijke afvalstoffen mogen ook in het belang van de
bescherming van het milieu regels worden gesteld. Blijkens het derde lid mogen deze regels geen
vergunningstelsel inhouden. Dit is krachtens artikel 10.48 Wm voorbehouden aan de minister.
Vanzelfsprekend mogen de gemeenten hun bevoegdheid evenmin benutten ter bevoordeling van de
eigen inzameldienst en ten nadele van andere aanbieders op de markt.”
Eerste lid
De Wet milieubeheer geeft de gemeente uitdrukkelijk de bevoegdheid om regels te stellen over de
inzameling van bedrijfsafvalstoffen in het belang van de bescherming van het milieu. Dit artikel is de
uitwerking hiervan. Het college kan in het belang van de bescherming van het milieu regels stellen
omtrent bijvoorbeeld de dagen, tijden, wijze en plaatsen waarop bedrijfsafvalstoffen ter inzameling
moeten worden aangeboden.
Uitvoeringsbesluit op grond van het tweede lid
Op grond van het tweede lid kan het college in het belang van de bescherming van het milieu regels
stellen over bijvoorbeeld dagen, tijden, wijze en plaatsen waarop de bedrijfsafvalstoffen worden
aangeboden. Het is dus mogelijk om in het belang van het milieu bepaalde dagen te kunnen
aanwijzen waarop bedrijfsafvalstoffen mogen worden ingezameld. Bijvoorbeeld ter beperking of
voorkoming van geluidhinder of aanzuigende werking of om ritten zoveel mogelijk te combineren.
Dit artikel kan met name van belang zijn voor de inzameling van bedrijfsafvalstoffen in een
(historisch) centrum. Uiteraard gelden deze regels voor alle betrokken inzamelaars die
bedrijfsafvalstoffen ophalen.
Afbakening met artikel 4:6 A 13 en artikel 4:6 A 14
Op grond van de artikel 4:6 A 13 en artikel 4:6 A 14 kunnen regels worden gesteld over de inzameling
van bedrijfsafvalstoffen door de inzameldienst. Artikel 4:6 A 15 betreft het stellen van regels over het
ter inzameling aanbieden van bedrijfsafvalstoffen aan een ander dan de inzameldienst.
Publicatie
Het is niet nodig om in het uitvoeringsbesluit een bepaling op te nemen over de publicatie van de
dagen en tijden waarop afval wordt ingezameld (of andere uitvoeringsbesluiten). De bekendmaking
van besluiten is geregeld in afdeling 3.6 van de Algemene wet bestuursrecht.
PARAGRAAF 5: ZWERFAFVAL
Inleiding zwerfafval
Zwerfafval staat hoog op de politieke agenda. In het kader van het Impulsprogramma Zwerfafval
hebben VNG, het ministerie van VROM en VNO-NCW (bedrijfsleven) afgesproken om de hoeveelheid
zwerfafval terug te dringen. In het Impulsprogramma is de volgende ambitie geformuleerd.
‘De ambitie van het programma, en daarmee van de samenwerkende partijen is om de preventie van
zwerfafval, de handhaving en het opruimen zodanig ter hand te nemen dat de openbare ruimte
eenduidig zichtbaar en meetbaar schoner is.’
</pre>

====================================================================== Einde pagina 233 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 234 ======================================================================

<pre>De ergernis van de burger over zwerfafval is groot. Gemeenten spelen daarom een belangrijke rol bij
het voorkomen en bestrijding van zwerfafval en daarmee het verbeteren van de directe
leefomgeving van de burger. Gedacht kan worden aan het creëren van voldoende voorzieningen
voor inzameling en verwijdering, communicatie met de burger en de controle van (on)gewenst
aanbied- en wegwerpgedrag.
Op grond van artikel 10.25, onder a en b, Wm kunnen gemeenten in hun afvalstoffenverordening de
zwerfafvalproblematiek regelen. Er is sprake van facultatief medebewind. Gemeenten hebben
hiertoe de bevoegdheid, maar geen wettelijke plicht.
In deze paragraaf van de afvalstoffenverordening zijn een aantal artikelen over het voorkomen en
beperken van zwerfafval opgenomen.
Het regelen van het voorkomen en bestrijden van zwerfafval in de afvalstoffenverordening en de
handhaving hiervan is het sluitstuk van een goede aanpak van het zwerfafval. Een goede aanpak van
zwerfafval vereist in de eerste plaats een goede analyse van het daadwerkelijke probleem. Wie zijn
de veroorzakers (bijvoorbeeld scholieren, recreanten)? Op welke plekken ontstaat zwerfafval
(invalswegen, snoeproutes, winkelcentra, recreatiegebieden, evenementen)? Ook het ontwikkelen
van gemeentelijk beleid voor de aanpak van zwerfafval is zeer wenselijk. Daarnaast zullen er ook een
aantal fysieke maatregelen genomen moeten worden, zoals voldoende afvalbakken, blikvangers en
dergelijke. Voor een goede aanpak in de gemeente is het ook wenselijk om een coördinator te
benoemen, omdat er vaak meerdere afdelingen binnen een gemeente betrokken zijn. Ten slotte is
communicatie naar de burger een zeer belangrijk element in de aanpak van zwerfafval. Gedacht kan
worden aan lokale reclamespotjes, folders, persberichten, lespakketten voor basis en middelbaar
onderwijs of zogenaamde speciaal schoonmaakacties. SenterNovem heeft een Quickscan zwerfafval
ontwikkeld voor gemeenten. Zie voor meer informatie over deze quickscan
www.uitvoeringafvalbeheer.nl. Voor meer informatie over zwerfafval, wordt verwezen naar de
website van het Impulsprogramma: www.samenwerkenaaneenschonernederland.nl.
Artikel 4:6 A 16 Voorkomen van diffuse milieuverontreiniging
Toelichting
Dit artikel heeft een primair een milieubeschermende functie en beoogt de gemeenten een
instrument te geven om illegale dumpingen, voor zover er geen hogere wet- of regelgeving van
toepassing is, of het ontstaan van zwerfafval tegen te gaan. Zie voor illegale dumpingen ook de
toelichting op artikel 4:6 A 1.
Uiteraard zal in een aantal gevallen het brengen van stoffen op of in de bodem zodanig kunnen
gebeuren dat een hogere wet, zoals de Wet bodembescherming of het Besluit Bodemkwaliteit van
toepassing is.
Met opzet worden in het eerste lid ook de termen “stof” en “voorwerp” gebruikt en niet alleen de
term “afvalstof”, omdat niet altijd duidelijk is of de desbetreffende stoffen of voorwerpen
afvalstoffen zijn.
Wettelijke grondslag
In artikel 10.25, onder a, Wm wordt de basis gelegd voor het opnemen van een dergelijk artikel in de
afvalstoffenverordening. Zie hiervoor ook de Memorie van Toelichting, die hierover zegt: “De
onderdelen a en b hebben betrekking op zwerfafval. Onderdeel a betreft het voorkomen of het
beperken van zwerfafval. Regels hieromtrent kunnen op diverse wijze worden gesteld.”
</pre>

====================================================================== Einde pagina 234 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 235 ======================================================================

<pre>Artikel 4:6 A 17 Achterlaten van straatafval
Toelichting
Straatafval
In artikel A 1 van deze verordening wordt een definitie gegeven van straatafval. Bij het begrip
straatafval gaat het in feite om afval ‘dat onderweg ontstaat’, buiten een perceel, dat niet als
zwerfafval op straat of in het plantsoen terecht dient te komen en waarvoor je de burger (in dit geval
ook toeristen) de mogelijkheid wilt bieden om zich ter plekke ervan te ontdoen (voor zover van zeer
beperkte omvang en gewicht). Klein chemisch afval is uitdrukkelijk uitgesloten van de omschrijving.
Dit afval dient in alle gevallen via de daartoe opgezette inzamelstructuur te worden verwijderd.
In de definitie van straatafval wordt uitdrukkelijk gesproken over “buiten een perceel ontstaan”. Een
huishoudelijke afvalstof, ontstaan op of binnen het perceel, moet worden aangeboden volgens de
bepalingen uit paragraaf 3 ‘Ter inzameling aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen (regels voor de
burger over de aanbieding van huishoudelijke afvalstoffen)’.
Artikel 4:6 A 18 Voorkomen van zwerfafval bij ter inzameling gereed staande afvalstoffen
Toelichting
Wettelijke grondslag
In hoofdstuk 10 van de Wet milieubeheer wordt in artikel 10.25, onder a, Wm de basis gelegd voor
het opnemen van een dergelijk artikel in de afvalstoffenverordening. Zie hiervoor ook de Memorie
van Toelichting, die hierover zegt: “De onderdelen a en b hebben betrekking op zwerfafval.
Onderdeel a betreft het voorkomen of het beperken van zwerfafval. Regels hieromtrent kunnen op
diverse wijze worden gesteld. Zo kunnen er regels worden gesteld omtrent het direct veroorzaken
van dit soort verontreiniging. Ook een verbod om ter inzameling gereed gezet afval te doorzoeken
(“morgensterrenverbod”) kan op onderdeel a worden gebaseerd”.
Eerste lid: Morgensterren
Het eerste lid heeft betrekking op wat wel de “morgenster”-problematiek wordt genoemd. Het
beoogt paal en perk te stellen aan het doorzoeken en verwijderen van ter inzameling aangeboden
afvalstoffen voordat de medewerkers van de inzameldienst ter plaatse zijn. Vaak immers heeft dit
doorzoeken tot gevolg dat het huisvuil over de hele straat verspreid ligt en de inzameldienst zijn
werk niet meer kan verrichten. Het aldus ontstane zwerfafval veroorzaakt een zware belasting van de
gemeentelijke veegdienst.
Tweede lid: Voorkomen van zwerfafval
In artikel 10.25, onder a, Wm wordt de basis gelegd voor het opnemen van het tweede lid. Zie
hiervoor ook de Memorie van Toelichting, die hierover zegt: “De onderdelen a en b hebben
betrekking op zwerfafval. Onderdeel a betreft het voorkomen of het beperken van zwerfafval. Regels
hieromtrent kunnen op diverse wijze worden gesteld.”Met het tweede lid wordt beoogd om
zwerfafval bij ter inzameling gereed staande afvalstoffen te voorkomen.
Artikel 4:6 A 19 Afvalbakken in inrichtingen voor het verbruiken van eet- en drinkwaren
Toelichting
Wettelijke grondslag
</pre>

====================================================================== Einde pagina 235 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 236 ======================================================================

<pre>In artikel 10.25, onder a, Wm is de basis gelegd voor het opnemen van een dergelijk artikel in de
afvalstoffenverordening. Zie hiervoor ook de Memorie van Toelichting, die over dit artikel zegt: “De
onderdelen a en b hebben betrekking op zwerfafval. Onderdeel a betreft het voorkomen of het
beperken van zwerfafval. Regels hieromtrent kunnen op diverse wijze worden gesteld. Zo kunnen er
regels worden gesteld omtrent het direct veroorzaken van dit soort verontreiniging. Veelal zal het
daarbij gaan om een verbod, bijvoorbeeld om afval op straat of in het water te werpen. De regels
kunnen ook de aanwezigheid van bepaalde voorzieningen (bijvoorbeeld een afvalbak bij een
snackbar) of het gebruik daarvan voorschrijven."
Inrichtingen waar eet- en/of drinkwaren worden verkocht zijn bijvoorbeeld een winkel, hal of kraam.
Het afval dat hierbij kan vrijkomen zijn bijvoorbeeld papier, etensresten, verpakkingsmateriaal of
ander afval.
Wet milieubeheer
Opgemerkt wordt dat een inrichting zoals bedoeld in dit artikel, vergunningplichtig kan zijn op grond
van de Wet milieubeheer, dan wel meldingsplichtig op grond van het Besluit algemene regels voor
inrichtingen milieubeheer, ook wel het Activiteitenbesluit genoemd. Met de inwerkingtreding van
het Activiteitenbesluit op 1 januari 2008 is het voormalig Besluit Horeca-, sport- en recreatie-
inrichtingen milieubeheer komen te vervallen.
De verplichting zoals opgenomen onder c van deze bepaling kan in deze gevallen als voorschrift aan
een dergelijke milieuvergunning worden verbonden, dan wel rechtstreeks voortvloeien uit het
Activiteitenbesluit.
In de nabijheid van de inrichting
Artikel 213 van het Activiteitenbesluit bepaalt het volgende: ‘Degene die de inrichting drijft
verwijdert zo vaak als nodig etenswaren, verpakkingen, sport- of spelmaterialen, of andere
materialen die uit de inrichting afkomstig zijn of voor de inrichting zijn bestemd binnen een straal van
25 meter van de inrichting.’Hieruit volgt dat het criterium ‘in de nabijheid van de inrichting’ kan
worden uitgelegd als binnen een straal van 25 meter van de inrichting.
Artikel 4:6 A 20 Wegwerpen van reclamebiljetten of ander promotiemateriaal
Toelichting
Wettelijke grondslag
In artikel 10.25, onder b, Wm is de basis gelegd voor het opnemen van een dergelijk artikel in de
afvalstoffenverordening. Zie hiervoor ook de Memorie van Toelichting, die over artikel 10.25 Wm
zegt: “De onderdelen a en b hebben betrekking op zwerfafval. Onderdeel b betreft het opruimen van
zwerfafval.”Dit artikel is dus een uitwerking van artikel 10.25, onder b, Wm in de vorm van een
verplichting tot opruimen of laten opruimen van reclamebiljetten of ander promotiemateriaal. Een
bepaling als vervat in dit artikel, werd door de Hoge Raad verenigbaar geacht met artikel 7 grondwet
(oud artikel 7, eerste lid, van de herziene Grondwet). Zie HR 27 februari 1951, 472 (Eindhoven).
Promotiemateriaal
Niet alleen reclamebiljetten worden aan het publiek uitgereikt. Ook ander promotiemateriaal wordt
vaak uitgereikt. Gedacht kan worden aan de zogenaamde samplings, monsters of miniverpakkingen,
waarin ter promotie een product in een kleine hoeveelheid wordt aangeboden. Op grond van dit
</pre>

====================================================================== Einde pagina 236 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 237 ======================================================================

<pre>artikel kan degene die dergelijk promotiemateriaal uitreikt, worden verplicht het promotiemateriaal,
de verpakking of de inhoud daarvan op te ruimen of te laten opruimen.
Artikel 4:6 A 21 Zwerfafval bij vervoeren, laden en lossen of overige werkzaamheden
Toelichting
Eerste lid
De grondslag voor het eerste lid is opgenomen in artikel 10.25, onder a, Wm. Zie hiervoor ook de
Memorie van Toelichting, die over artikel 10.25 Wm zegt: “De onderdelen a en b hebben betrekking
op zwerfafval. Onderdeel a betreft het voorkomen of het beperken van zwerfafval. Regels
hieromtrent kunnen op diverse wijze worden gesteld. Zo kunnen er regels worden gesteld omtrent
het direct veroorzaken van dit soort verontreiniging.”
Het eerste lid beoogt het ontstaan van zwerfafval bij het laden of lossen of vervoeren van
afvalstoffen, stoffen of voorwerpen te voorkomen.
Tweede lid
Het tweede lid vloeit voort uit artikel 10.25, onder b, Wm. De memorie van toelichting zegt hierover:
“De onderdelen a en b hebben betrekking op zwerfafval. Onderdeel b betreft het opruimen van
zwerfafval.” Dit artikel is dus een uitwerking van artikel 10.25, onder b, Wm in de vorm van een
verplichting tot het reinigen of laten reinigen van de weg bij het ontstaan van zwerfafval. De opname
van het tweede lid heeft vooral betekenis in verband met het op kosten van de overtreder laten
reinigen van de weg (bestuursdwang)
PARAGRAAF 6: OPSLAG VAN AFVALSTOFFEN EN AUTOWRAKKEN
Artikel 4:6 A 22 Verbod opslag van afvalstoffen
Toelichting
In artikel 10.25, onder c, Wm is de basis gelegd voor het opnemen van een dergelijk artikel in de
afvalstoffenverordening. Bij de afvalstoffenverordening kunnen voortaan in ieder geval regels
worden gesteld omtrent het op een voor het publiek zichtbare plaats aanwezig hebben van
afvalstoffen. Artikel 10.25, onder c, Wm geldt voor de opslag van alle afvalstoffen (zie ook de
toelichting bij artikel 1 en artikel 23 van deze verordening). Net als bij de bepalingen over zwerfafval,
die zijn gebaseerd op artikel 10.25, onder a en b, Wm is ook hier sprake van facultatief medebewind.
Artikel 4:6 A 23 Afgifte autowrakken afkomstig uit een huishouden
Toelichting
Wettelijk regime autowrakken
De regelgeving voor autowrakken is in 2002 drastisch gewijzigd. Op 8 mei 2002 is de wijziging van de
Wet milieubeheer (structuur beheer afvalstoffen, Staatsblad 2001, 346) gedeeltelijk in werking
getreden. Op 2 juli 2002 is het Besluit beheer autowrakken (Staatsblad 2002, 259) in werking
getreden. Het nieuwe Besluit Beheer Autowrakken (hierna te noemen BBA) verplicht autofabrikanten
om een hoogwaardig inname- en verwerkingssysteem voor autowrakken op te zetten.
Definitie autowrak
Het begrip autowrak wordt in artikel 1, onder b, BBA als volgt gedefinieerd: “voertuig dat een
afvalstof is in de zin van artikel 1.1 lid 1 van de Wm”. De Wet milieubeheer definieert het begrip
</pre>

====================================================================== Einde pagina 237 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 238 ======================================================================

<pre>afvalstof als: “alle stoffen, preparaten of andere producten waarvan de houder zich ontdoet,
voornemens is zich te ontdoen of zich moet ontdoen”. Door deze definities wordt een autowrak
altijd aangemerkt als afvalstof en valt hiermee dus onder de werking van deze bepaling.
In de Nota van toelichting van het BBA wordt nader ingegaan op het begrip autowrak. “De houder
van een voertuig zal zich doorgaans zich daarvan ontdoen, voornemens zijn zich daarvan te ontdoen
of zich daarvan moeten ontdoen, wanneer het voertuig rijtechnisch in onvoldoende staat verkeert en
het niet meer op rendabele wijze in een rijtechnisch voldoende staat is te brengen. Een motorrijtuig
verkeert in een rijtechnisch onvoldoende staat wanneer het niet voldoet aan de wettelijke
inrichtingseisen, genoemd in de wegenverkeerswetgeving of aan de apk-eisen of andere ernstige
technische gebreken kent, bijvoorbeeld of essentiële onderdelen zijn gedemonteerd. Voor het
beantwoorden van de vraag of een voertuig op rendabele wijze weer in rijtechnisch voldoende staat
te brengen is, kan worden uitgegaan van de richtprijzen voor gebruikte voertuigen en van de door
garages en schadeherstelbedrijven gehanteerde tarieven voor reparatiewerkzaamheden. De vraag of
sprake is van een autowrak zal van geval tot geval door een persoon belast met de handhaving
bepaald moeten worden op grond van de wet- en regelgeving en de jurisprudentie terzake.”
Er is dus sprake van een autowrak indien een voertuig niet meer op economisch rendabele wijze in
rijtechnisch voldoende staat is te brengen.
Opslag van autowrakken in inrichtingen in de zin van de Wet milieubeheer
De provincie is bevoegd gezag voor Wm-inrichtingen die vijf of meer autowrakken opslaan. Het
college van de gemeente is bevoegd gezag voor inrichtingen die onder de werking van het Besluit
inrichtingen voor motorvoertuigen milieubeheer vallen. In dergelijke inrichtingen is de opslag van
maximaal vier autowrakken toegestaan.
Zich ontdoen van een autowrak door huishoudens
Dit artikel is een uitwerking van artikel 6 BBA. Hierin is de afgifte van autowrakken door huishoudens
geregeld. Op grond van artikel 6 BBA moeten gemeenten in hun afvalstoffenverordening bepalen dat
een autowrak, zijnde een huishoudelijk afvalstof, slechts mag worden afgegeven aan
autodemontagebedrijven, garages en autoschadeherstelbedrijven of aan een persoon die in een
ander land dan Nederland is gevestigd (onder strikte voorwaarden). Op grond van artikel 7 BBA
worden autowrakken, afkomstig van huishoudens uitdrukkelijk uitgezonderd van de gemeentelijke
zorgplicht voor de inzameling van huishoudelijk afval.
PARAGRAAF 7: OVERIGE ONDERWERPEN DIE DEZE AFDELING AANGAAN
Artikel 4:7 Straatvegen
Dit artikel bevat een verkeersbeperkende bepaling. Een dergelijke bepaling moet, gezien het verschil
in motief, mogelijk worden geacht naast de wegenverkeerswetgeving. Artikel 2a Wegenverkeerswet
1994 handhaaft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van aanvullende gemeentelijke
verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor zover deze
verordeningen niet in strijd zijn met deze wet. Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de
gemeenteraad op basis van artikel 149 van de Gemeentewet bevoegd tot het treffen van regelen die
andere belangen dan verkeersbelangen beogen te dienen, tenzij deze regels ondanks het afwijkende
motief zo diep en zo algemeen ingrijpen in het normale verkeer op wegen dat het stelsel van de
Wegenverkeerswet 1994 wordt doorkruist. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 417, met noot W.F. Prins
(bromfietsenverbod Sneek) en HR 23 december 1980, NJ 1981, 171, met noot Th.W. van Veen
(rijverbod Schiermonnikoog).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 238 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 239 ======================================================================

<pre>Artikel 4:7 beoogt niet een verkeersbelang te dienen, maar heeft een milieumotief. In het bijzonder
strekt het ter voorkoming van overlast voor de reinigingsdienst. Bovendien heeft het daarin vervatte
verbod slechts betrekking op bepaalde, aangewezen weggedeelten en geldt slechts gedurende
bepaalde aangeduide dagen en uren.
Het effectueren van de onderhavige maatregel zal plaatselijk verschillend al dan niet problematisch
zijn, al naar gelang de beschikbare parkeerruimte schaars is of niet. Het kenbaar maken van het
verbod zou, afgezien van de te geven publiciteit in de plaatselijke pers en een schriftelijke
kennisgeving huis aan huis, via verplaatsbare borden kunnen geschieden. Een gemeente kan gebruik
maken van eigen borden. Gebruikmaking van verkeersborden in de zin van bijlage II van het RVV lijkt
ons voor dit doel dubieus.
Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
Dit artikel is bij de herziening van 2004 hernummerd van 4.4.6 in 4.2.2, wegens het vervallen van
afdeling 4.2 (oud) en het vervallen van enkele artikelen van afdeling 4.4. Zie daarover onder de
algemene toelichting bij afdeling 4.2. In 2008 is het artikel hernummerd naar 4:8.
Deze bepaling staat al sinds jaar en dag in de APV. Momenteel zijn er veel gemeenten die in het
kader van een lik-op-stuk-beleid onderhavige bepaling strikt handhaven.
Het verbod geldt in beginsel voor de bebouwde kom. Vanwege de aanwezigheid van recreanten en
bezoekers binnen de gemeente Midden-Delfland is het gewenst dat het college als dat nodig is een
adequate mogelijkheid heeft om het gebied waarbinnen het verbod geldt uit te breiden door middel
van een gebiedsaanwijzing, bijvoorbeeld op aanwijzing van het recreatieschap.
Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en putten buiten
gebouwen
Dit artikel is bij de herziening van 2004 hernummerd van 4.4.8 in 4.2.3, wegens het vervallen van
afdeling 4.2 (oud) en het vervallen van enkele artikelen van afdeling 4.4. Zie daarover onder de
algemene toelichting bij afdeling 4.2. In 2008 is het artikel hernummerd naar 4:9.
Dit artikel betreft een samenvoeging van de in de Model-bouwverordening geschrapte artikelen 334
en 336. Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet direct het bouwwerk maar meer de
omgeving betreffen, is tot onderbrenging in de APV besloten. Zie daarover ook Gst. nr. 6849, 14, m.
nt. mr. J.M.H.F. Teunissen.
Afdeling 3: Het bewaren van houtopstanden
Algemeen
In het kader van de deregulering van gemeentelijke regelgeving zijn de bepalingen inzake het
bewaren van houtopstanden in 2007 tegen het licht gehouden. Onze leden gaven aan dat de
bepalingen 4.3.1 (oud) tot en met 4.3.8 (oud) niet meer voldeden. Er bestaat behoefte aan een
regeling die uitsluitend betrekking heeft op een beperkt aantal te beschermen bomen. Een algemeen
kapverbod geeft de gemeente onnodig veel werk omdat er in praktijk meer dan 90% van de
aanvragen om kapvergunning wordt verleend. Ook voor de burger is een algemeen kapverbod
belastend. Gekozen is voor het uitgangspunt dat in beginsel geen kapvergunning vereist is voor het
vellen van een boom tenzij deze staat vermeld op de door de gemeente opgestelde en vastgestelde
bomenlijst. Dit heeft ertoe geleid dat van de bestaande artikelen er slechts 4 in afgeslankte vorm
overblijven. Nu er gekozen is voor een geheel nieuwe opzet van de bepalingen is het vermelden van
verouderde jurisprudentie niet meer relevant.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 239 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 240 ======================================================================

<pre>De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder g.
van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond
van de Natuurbeschermingswet of de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming
van vogels en hun nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan
bij de Wabo.
Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De Boswet haakt echter niet aan
bij e Wabo. Indien die van toepassing is, blijft dus een aparte vergunning vereist.
In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162) zijn indieningsvereisten
voor de aanvraag van een omgevingsvergunning opgenomen. Naast een aantal algemene
indieningsvereisten (zie daarvoor de toelichting bij artikel 1:2 van de model-APV) zijn er in artikel 7.3
van de Mor nog een aantal speciale indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden
opgenomen. Dit artikel 7:3 luidt als volgt:
1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid,
aanhef en onder g, van de wet, identificeert de aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3,
tweede lid, van deze regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een
nummer.
2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager per genummerde
houtopstand:
a. de soort houtopstand;
b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf;
c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld;
d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele voornemen om op een daarbij te
vermelden locatie tot herbeplanten van een daarbij te vermelden aantal soorten over te gaan.
Tenslotte: deze bepalingen zijn bedoeld om toe te zien op het onderhoud en bewaren van het
(openbare) groen. oe dat eruit ziet en wat daarbij de meest geschikte methode is, kan zeer lokaal
bepaald zijn en daarom per gemeente sterk verschillen. De artikelen 4.3.5 (oud) tot en met 4.3.8
(oud) zijn in verband met de nieuwe opzet komen te vervallen.
Artikel 4:10 Begripsbepalingen
Het nieuwe uitgangspunt van de bepalingen heeft uiteraard tot gevolg dat veel
begripsomschrijvingen in 2007 zijn komen te vervallen. Er resteren slechts de begripsomschrijvingen:
houtopstand en vellen. Deze zijn ongewijzigd overgenomen.
Artikel 4:11 Kapvergunning
In deze bepaling wordt het belangrijkste nieuwe element geïntroduceerd: de bomenlijst. De
gemeenteraad moet deze lijst vaststellen.
Uitgangspunten van deze lijst zijn:
- de verantwoordelijkheid ligt bij de gemeenten zelf: d.w.z. voor het inventariseren en actualiseren
van het gemeentelijk bomenbestand en het overnemen van de gemeentelijke monumentale bomen
die vermeld staan op de landelijke lijst van de Bomenstichting in Utrecht;
- Duidelijk en inzichtelijk voor de burgers;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 240 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 241 ======================================================================

<pre>- Zoveel mogelijk de te beschermen bomen verankeren in een bestemmingsplan, op het renvooi van
de plankaart of in een landschapsbeleidsplan of bomenplan;
- De bomenlijst als bijlage opnemen bij de bepalingen.
De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder g.
van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een vergunning, ontheffing of vrijstelling op grond
van de Natuurbeschermingswet of de Flora- en Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming
van vogels en hun nesten in de bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan
bij de Wabo. Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De Boswet haakt
echter niet aan bij de Wabo. Indien die van toepassing is, blijft dus een aparte vergunning vereist.
In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162) zijn indieningsvereisten
voor de aanvraag van een omgevingsvergunning opgenomen. Naast een aantal algemene
indieningsvereisten (zie daarvoor de toelichting bij artikel 1:2 van de model-APV) zijn er in artikel 7.3
van de Mor nog een aantal speciale indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden
opgenomen. Dit artikel 7.3 luidt als volgt:
1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid,
aanhef en onder g. van de wet, identificeert de aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3,
tweede lid, van deze regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een
nummer.
2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager per genummerde
houtopstand:
a. de soort houtopstand;
b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf;
c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld;
d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele voornemen om op een daarbij te
vermelden locatie tot herbeplanten van een daarbij te vermelden aantal soorten over te gaan.
Artikel 4:12
Dit artikel bevatte de zogenaamde lex silencio positivo. De bepaling is sinds de inwerkingtreding van
de Wabo en de Dienstenwet overbodig geworden. Zoals onder 4:11 is vermeld valt deze vergunning
onder de Wabo. In artikel 3.9, derde lid van de Wabo is bepaald dat de vergunning van rechtswege is
verleend overeenkomstig de aanvraag, als de beslis- en de eventuele verdagingstermijn zijn
verstreken zonder besluitvorming.
Afdeling 4: Maatregelen tegen ontsiering en stankoverlast
Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit oogpunt van
welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare opslag van bromfietsen en
caravans e.d., en landbouwproducten . Het college is bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar
deze opslag verboden is c.q. aan bepaalde regels gebonden is. Bij de wijziging van de APV in 2004 is
afdeling 4.7 hernummerd in 4.4, wegens het vervallen van de afdelingen 4.2 (oud) Afvalstoffen en 4.6
(oud) Flora en fauna . Afdeling 4.3 (oud) Lozing en riolering was al eerder vervallen. De artikelen
4.7.1, 4.7.1a en 4.7.2 zijn hernummerd in 4.4.1, 4.4.1a en 4.4.2.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 241 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 242 ======================================================================

<pre>Bij de herziening van 2008 zijn de artikelen 4.4.1 t/m 4.4.2 hernummerd naar 4:13 t/m 4:16. Tevens
zijn bij deze herziening redactionele wijzigingen aangebracht die geen inhoudelijke wijziging beogen.
Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de “weg” in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover de in deze bepaling
genoemde activiteiten plaatsvinden op de “weg” daartegen kan worden opgetreden op basis van
andere in deze verordening opgenomen voorschriften.
De in de afdeling 5.1 “Parkeerexcessen” opgenomen artikelen bevatten onder meer bepalingen ten
aanzien van het plaatsen of hebben op de weg van niet-rijklare voertuigen en voertuigwrakken, het
gebruik van de weg als stallingsruimte voor auto’s door garagebedrijven e.d. en het parkeren van
caravans e.d.
Afbakening
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer” op te
nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct vastgelegd. Hierdoor vervalt in het
vierde lid de afbakening met de Wet milieubeheer.
Artikel 4:14 Stankoverlast door gebruik van meststoffen (vervallen)
Vanuit dereguleringsoogpunt is dit artikel in 2008 geschrapt. Via de Messtoffenwet wordt veel
geregeld. Op zandgronden mag maar zeer beperkt mest wordt uitgereden (ca 6 maanden per jaar).
Veel mest wordt bovendien al emissie-arm aangewend, dus dan geldt het artikel niet.
Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke handelsreclame
Algemeen
Vanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van administratieve lasten is in
2007 het oude artikel 4.4.2 ingrijpend herzien. Dat houdt in dat de reclamevergunning geheel is
verdwenen en vervangen door een algemene regel die verbiedt om door middel van een reclame het
verkeer in gevaar te brengen of hinder dan wel overlast te veroorzaken voor omwonenden.
De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of betekenis doorgaans een
bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan worden getoetst. Een reclame waardoor
het verkeer in gevaar wordt gebracht of overlast wordt veroorzaakt voor omwonenden komt relatief
zo weinig voor dat het moeilijk valt te rechtvaardigen om voor die gevallen een vergunningplicht voor
alle reclames in stand te houden.
Gemeenten waar de ervaring is dat reclame niet of nauwelijks problemen oplevert en via de
bouwvergunningen afdoende kan worden geregeld, kunnen het daarbij laten.
Op een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de Wabo van
toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de APV is geschrapt en vervangen door een algemene
bepaling, is daarvoor geen regeling opgenomen.
Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de model-APV zijn in
mei 2007 twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7 bepaalt dat de vergunning voor
onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning
kunnen worden gehanteerd tenzij de aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer
informatie de toelichting bij de betreffende artikelen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 242 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 243 ======================================================================

<pre>Handelsreclame is gedefinieerd in artikel 1:1, aanhef en onder g, van de APV als: elke openbare
aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt een commercieel belang te
dienen. Onroerende zaken zijn volgens het artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek onder
meer de grond, de met de grond verenigde beplantingen en de gebouwen en werken die duurzaam
met de grond zijn verenigd.
Reclame en de vrijheid van meningsuiting
In het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4:15 gaat om niet-ideële reclame, waarbij
geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Zie ook de toelichting bij artikel 1:1, aanhef en
onder g (handelsreclame). Volgens vaste jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële
sfeer niet tot het eigenlijke gebied van de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet.
Artikel 4:15 is daarom niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de
Grondwet wordt de handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers uitgezonderd.
De volgende vraag is of artikel 4:15 ook in overeenstemming is met de artikelen 10 EVRM en 19 IVBP.
De bescherming van het recht op vrije meningsuiting strekt zich in deze artikelen mede uit tot
reclame. Deze vraag kan bevestigend worden beantwoord. Allereerst is het de vraag of artikel 10
EVRM überhaupt wel toeziet op zuivere handelsreclame. Weliswaar heeft de Hoge Raad dit in
algemene zin gesteld in een uitspraak van 13 februari 1987 (NJ 1987, 899), het Europese Hof heeft
zich hierover nog niet eenduidig uitgesproken (zie onder andere EHRM 24 februari 1994, NJ 1994,
518). Wel mag er op grond van arresten van het Europese Hof vanuit worden gegaan dat de
bescherming ten aanzien van commerciële reclame minder ver gaat dan de bescherming ten aanzien
van andere uitingen gelet op de strekking van het verdrag. Echter, ook indien er vanuit wordt gegaan
dat alle handelsreclame onder artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR valt, zijn beperkingen mogelijk
zolang deze voorzien zijn bij wet. Naar algemeen wordt aangenomen worden hieronder ook
gemeentelijke verordeningen verstaan. Daarnaast dienen de beperkingen noodzakelijk te zijn in een
democratische samenleving ter bescherming van de in de artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP
genoemde belangen. Hieronder vallen onder andere het voorkomen van wanordelijkheden en de
bescherming van rechten van derden.
De rechtspraak lijkt deze visie te bevestigen. In een uitspraak van 23 december 1994 stelt de ABRS in
een zaak waarin een driehoeksreclamebord wordt geweigerd dat artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP
alleen in het geding zijn als de verspreiding van reclame zo zeer aan banden zou zijn gelegd dat de
vrijheid om reclame te maken zelf zou worden aangetast (JG 95.0207, AB 1995, 163). Ook is in een
uitspraak van de Hoge Raad over een aanplakverbod zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende bepaald dat dit niet in strijd is met artikel 10 EVRM en 19 IVBP aangezien het verbod
bij wet is voorzien en noodzakelijk in een democratische samenleving ter voorkoming van
wanordelijkheden en ter bescherming van rechten van derden (HR 1 april 1997, NJ 1997, 457).
Het voorgaande betekent dat zolang niet in een absoluut verbod, te absolute beperkingen of
restrictief beleid is voorzien en er een duidelijke noodzaak voor de beperkingen bestaat, zodanig dat
er feitelijk een mogelijkheid van enige betekenis van het middel van bekendmaking overblijft,
beperkingen mogelijk blijven.
Jurisprudentie
Wanneer sprake is van een bouwwerk als bedoeld in artikel 1, eerste lid, van de Woningwet, is de
Woningwet van toepassing en geldt mitsdien, gezien het bepaalde in arikel 4.7.2, derde lid, van de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 243 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 244 ======================================================================

<pre>APV, het in het eerste lid van dit artikel gestelde verbod niet. Nu in dit geval de Woningwet van
toepassing is, heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat naast de door hen
verleende bouwvergunning voor de oprichting van de reclamezuil niet ook een reclamevergunning
als bedoeld in artikel 4.7.2 van de APV is vereist. Zij hebben dan ook terecht het verzoek om
toepassing van bestuursdwang ten aanzien van de dubbelzijdige lichtreclamezuil afgewezen. ABRS
13-11-2002, GS, 2003, 7180, 34 m.nt. J.Teunissen.
Het college heeft ten onrechte niet getoetst aan het bepaalde in het derde lid. Niet is gebleken dat zij
hebben beoordeeld of in dit geval de Woningwet een bouwvergunning voor de betreffende reclame-
objecten voorschrijft. Het standpunt van het college dat in dit geval geen sprake is van overlappende
regelgeving nu de APV een specifiek welstandsdoel nastreeft ten opzichte van de Woningwet, doet
hier niet aan af. Anders dan het college meent, is het welstandstoezicht in het kader van de
Woningwet niet beperkt tot toetsing van bouwkundige elementen. ABRS 04-12-2002, GS, 2003,
7180, 35 m.nt. J. Teunissen.
In een recente uitspraak, waar het ging over de aanvraag voor een reclamevergunning voor een
halfronde tijdschriftenzuil, overwoog de Afdeling als volgt. De achtergrond van de in artikel 4.7.2,
derde lid (oud), van de model-APV vervatte uitzondering is dat, ingeval de Woningwet van toepassing
is, is gewaarborgd dat reeds bij de toepassing van die wet een voldoende beoordeling van
welstandsaspecten plaatsvindt. In casu was er sprake van het plaatsen dan wel veranderen van een
bouwwerk in de zin van de Woningwet. Appellante had in plaats van een reclamevergunning een
bouwvergunning moeten aanvragen. ABRS 02-06-2004, 200400083/2, LJN-nr. AP0370.
Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame
(vervallen)
In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is een zorgplicht opgenomen die
ertoe verplicht geen lichthinder te veroorzaken. Daarmee vervalt de noodzaak om dit onderwerp bij
APV te regelen.
Afdeling 5: Kamperen buiten kampeerterreinen
Algemene toelichting
In verband met de afschaffing van de Wet op de Openluchtrecreatie (WOR) met ingang van 1 januari
2008 wordt geadviseerd in de APV drie artikelen op te nemen. Dit ter voorkoming van ongewenste
situaties.
In november 2005 hebben wij u reeds op de hoogte gesteld van de intrekking van de WOR en de
consequenties hiervan. Dit is gebeurd bij Ledenbrief lbr. 05/128 Kenmerk FEI/U200515836 d.d. 8
december 2005 en door toezending van de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129 “Het
kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders en ambtenaren”.
In genoemde publicatie hebben wij een voorstel gedaan. De uiteindelijke tekst voor deze afdeling in
de APV is gedaan bij ledenbrief Lbr.07/125.
Artikel 4:17 Begripsbepaling
In de begripsomschrijving gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen, kampeerwagen en
caravan.
Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 244 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 245 ======================================================================

<pre>Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129
“Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders en
ambtenaren”.
Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen
Zie de algemene toelichting bij deze afdeling en de VNG-publicatie in de groene reeks nummer 129
“Het kampeerbeleid na de Wet op de Openluchtrecreatie. Handreiking voor bestuurders en
ambtenaren”.
Hoofdstuk 5: Andere onderwerpen betreffende de huishouding der gemeente
Algemene toelichting afdeling 5.1 Parkeerexcessen
1. Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen
Sinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen verkeersbesluiten,
behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid van het verkeer, ook worden genomen
ter bescherming van de zogenaamde milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen
ter voorkoming of beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting van het karakter of de
functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer (zie art. 2, tweede lid WVW 1994).
Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement een nieuw
artikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt als volgt:
“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij verordening regels
vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet voorziet, voor zover die regels niet in
strijd zijn met de bij of krachtens deze wet vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens
krachtens deze wet zich daar niet toe lenen.”
Hierbij werd met name gedacht aan de regeling van parkeerexcessen, zoals ook blijkt uit de
toelichting bij dit amendement. Artikel 2a WVW 1994 geeft derhalve aan dat gemeenten
bevoegdheid zijn om parkeerexcessenbepalingen vast te stellen. De grondslag voor dergelijke
bepalingen is overigens gewoon artikel 149 Gemeentewet.
2. Begrip “parkeerexces”
In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip “parkeerexces” precies
inhoudt. Degene die tot taak heeft hieromtrent verbodsbepalingen te formuleren, zal evenwel
tevoren dienen te weten wat dit begrip omvat. Mede omdat ook dit aspect van het verkeer aan een
voortschrijdende ontwikkeling onderhevig is, is van het begrip “parkeerexces” bezwaarlijk een
voldoende concrete definitie te geven. Blijkens de jurisprudentie kan onder het begrip
“parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:
a.
zowel wanneer het parkeren op de weg betreft dat met het oog op de verdeling van de beschikbare
parkeerruimte jegens andere weggebruikers, die gelegenheid om te parkeren behoeven,
buitensporig is en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke
aanvulling).
b.
In deze omschrijving ligt besloten, dat het gebruik van de weg als parkeerplaats op zich zelf niet
ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de aard van het voertuig, het met het parkeren beoogde
</pre>

====================================================================== Einde pagina 245 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 246 ======================================================================

<pre>doel of het aantal te parkeren voertuigen relatief gezien een te grote ruimte opeist in vergelijking
met de behoefte aan parkeerruimte van anderen;
c.
alsook wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere motieven, zoals
het tegengaan van aantasting van de openbare orde of veiligheid en de bescherming van het uiterlijk
aanzien van de gemeente, voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke
aanvulling).
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats van een
parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg, strijdig met de bestemming die
de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze van dit rechtscollege in het kort te kunnen worden
weergegeven - in de eerste plaats bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop
tijdelijk een voertuig te kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van) voertuigen,
die de weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur gerechtigd strengere eisen te
stellen en scherpere grenzen te trekken. Daarbij mag het niet te diep ingrijpen in het “normale”
verkeer, en dus ook niet in het “normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de geldende
wettelijke verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad, NG 1974, blz. S88 m.nt. jhr.
J.J.M.M. van Rijckevorsel.
Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren op de weg
gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente, beneming van uitzicht,
stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen. Al deze vormen van excessief, hinderlijk en
ontsierend gebruik van de weg kunnen door de gemeentelijke wetgever aan regels worden
gebonden. Zie bij voorbeeld de beide Dordtse arresten van de Hoge Raad, HR 15 juni 1971, NJ 1971,
432, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 32, m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV.1.2.2, nr. 32566 en 25 april
1972, NJ 1972, 296, m.nt. W.F. Prins, VR 1972, nr. 113, m.nt. A. Herstel, OB 1972, XIV. 1.2.2, nr.
32567, NG 1972 blz. S 75, m.nt. J.H. van dcr Veen.
3. Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingen
Gezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een onderscheid te maken
tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg: gevallen die excessief zijn op grond van een
verkeersmotief en die als “parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een
ander motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Er bestaat geen noodzaak
deze soorten in aparte verordeningen onder te brengen, een parkeerexcessenverordening
respectievelijk de algemene plaatselijke verordening.
Het verdient aanbeveling de thans voorgestelde bepalingen in hun geheel onder te brengen in de
algemene plaatselijke verordening, en wel in een hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de
huishouding der gemeente”. Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven plaatsing in een
ander hoofdstuk, omdat aan deze bepalingen meerdere motieven ten grondslag liggen.
Met het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van deze bepalingen blijken de aan
de bepalingen ten grondslag liggende motieven niet steeds uit de tekst van de bepalingen. Het is
daarom verstandig, dat in de toelichting op de bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden
gebracht. Een van de voordelen van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde gedraging
verbieden, doch op grond van verschillende motieven, in één artikel kunnen worden samengebracht.
In afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen, welke niet kan
worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan gesproken kan worden als het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 246 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 247 ======================================================================

<pre>gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW 1994. Daar deze voorschriften door het
publiek wel als zodanig (zullen) worden ervaren geven wij er de voorkeur aan ook deze onderwerpen
in deze paragraaf te regelen. Men denke hierbij aan een onderwerp als het “aantasten van
groenvoorzieningen”.
4. Beperking tot gedragingen op de weg?
Bij parkeerexcessen “in eigenlijke zin” gaat het om gedragingen op de weg in de zin van de WVW
1994. Onder weg verstaat de APV ingevolge artikel 1:1 hetzelfde als de WVW 1994 daaronder
verstaat. In artikel 1, eerste lid onder b, van de WVW 1994 wordt het begrip wegen als volgt
omschreven “alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen of paden met inbegrip van de
daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen behorende paden en bermen of zijkanten”.
In de afdeling “Parkeerexcessen” zijn niet uitsluitend onderwerpen geregeld welke als
parkeerexcessen “in eigenlijke zin” kunnen worden aangeduid. Zo hebben de artikelen 5:6, eerste lid
onder b, 5:7, eerste lid, en 5:10 ook betrekking op gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW
1994. Beperking van de hierin neergelegde verbodsbepalingen tot “op de weg” ligt niet voor de
hand, wanneer men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt. Deze bepalingen
strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen.
Bedoelde gedragingen zijn daarom in die verbodsbepalingen ook strafbaar gesteld, indien zij buiten
de weg (in de zin van de WVW 1994) zijn gepleegd. Indien aan een bepaling uitsluitend
verkeersmotieven ten grondslag liggen, is de werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de
weg (in de zin van de WVW 1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8,tweede lid.
Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten grondslag.
Toch regelen ook deze bepalingen slechts gedragingen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Voor
zover deze gedragingen plaatsvinden buiten de weg, kan hiertegen reeds op basis van andere
voorschriften in voldoende mate worden opgetreden. Zie bij voorbeeld artikel 4:19 (4.6.1 oud).
Ter wille van de overzichtelijkheid zijn de bepalingen betreffende parkeerexcessen - zowel de
“eigenlijke” als de “oneigenlijke” - zoveel mogelijk in een afdeling samengevoegd. De bedoelde
gedragingen zullen door het publiek immers alle als parkeerexces worden ervaren.
Voor in de begripsomschrijvingen van artikel 5:1 opgenomen definities van “voertuig” en “parkeren”
is aansluiting gezocht bij de in de wegenverkeerswetgeving voor deze begrippen gebruikte definities.
Uit de verschillende bepalingen blijkt dan, of zij al dan niet slechts betrekking hebben op gedragingen
op de weg (in de zin van de WVW 1994).
5. Vervangende parkeergelegenheid
Complementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde categorieën
voertuigen - in het bijzonder voor vrachtwagens - de aanwezigheid van vervangende
parkeergelegenheid moeten worden bezien.
Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf hiervoor behoren te
zorgen. De indruk bestaat, dat er (met name buiten de werkuren) in diverse gevallen op de
bedrijfsterreinen toch voldoende parkeergelegenheid voor de eigen vrachtwagens is of kan worden
gecreëerd. In beginsel is het niet onredelijk te achten, dat de chauffeurs die op enige afstand van hun
bedrijven wonen, hun vrachtwagens ’s avonds en in het weekeinde niet meer voor de woning, maar
bij voorbeeld op het eigen bedrijfsterrein parkeren en dat zij zich, evenals andere forensen, met
“normale” vervoermiddelen begeven van het bedrijf naar de woning en omgekeerd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 247 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 248 ======================================================================

<pre>Bij onderscheidene bedrijven ontbreekt evenwel de hiervoor benodigde ruimte. Verder zijn de
kosten, verbonden aan het creëren van eigen parkeergelegenheid, dermate hoog, dat er de voorkeur
aan gegeven zal worden het parkeren van die vrachtwagens, waarvoor het bestaande eigen terrein
geen plaats biedt, te doen geschieden op openbare wegen en terreinen.
Om aan de zich hier voordoende praktische bezwaren tegemoet te komen, zou de overheid het
parkeren kunnen blijven toelaten (of wellicht zelfs parkeergelegenheid kunnen scheppen) op
parkeerterreinen en op die wegen waar het parkeren van vrachtwagens op weinig of geen bezwaren
stuit. Hoewel er niet a priori van een plicht van de gemeentelijke overheid tot aanleg van
vervangende parkeergelegenheid kan worden gesproken, mag er anderzijds van worden uitgegaan
dat naleving van de hier bedoelde verbodsbepalingen met des te meer reden gevergd kan worden,
wanneer de belanghebbende een andere parkeerplaats als alternatief ter beschikking staat. In het
bijzonder kan zulks het geval zijn ten aanzien van exploitanten van bestaande bedrijven, aan wie
onder omstandigheden bezwaarlijk een ontheffing kan worden onthouden, wanneer een redelijk te
realiseren alternatief voor hen ontbreekt.
Voor het geval van gemeentewege tot aanleg van een parkeerplaats wordt overgegaan, zal er
wellicht van het gemeentebestuur een zekere waarborg worden verwacht dat voertuigen op een
dergelijk parkeerterrein veilig kunnen worden gestald. In het algemeen kan niet worden gesteld, dat
de gemeentelijke overheid een dergelijk verlangen dient te honoreren. Immers, parkeerterreinen
hebben, zo zij al onder toezicht staan, dit toezicht zelden ook ’s nachts; bovendien is de
toezichthouder in het algemeen niet aansprakelijk voor aan de gestalde voertuigen door derden
toegebrachte schade; men denke hierbij aan de zogenaamde exoneratieclausules.
Ten slotte zij erop gewezen dat een eventueel door de gemeente aan te leggen parkeerterrein voor
vrachtwagens zal moeten passen binnen een planologisch kader (bestemmingsplan). Parkeerplaatsen
zouden kunnen worden aangeduid met een bord model E4 van bijlage 1 van het RVV 1990.
De aanduiding van parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de voorkoming van
parkeerexcessen moet gebeuren op basis van de betreffende bepalingen uit de APV en niet op basis
van verkeersborden die gebaseerd zijn op de wegenverkeerswetgeving.
6. Ontheffingen
Bij de onderscheidene modelverbodsbepalingen is aangegeven ten aanzien van welke bepalingen de
mogelijkheid tot het verlenen van ontheffingen als een noodzakelijk element moet worden
beschouwd. Met name zal ten aanzien van bestaande bedrijven aan het verlenen van een ontheffing,
waaraan voorschriften kunnen worden verbonden en welke een naar plaats of tijd beperkt karakter
hebben, niet steeds kunnen worden ontkomen.
7. Overleg met vervoerders(organisaties)
Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de betrokken chauffeurs
en bedrijven betreffende de vaststelling of uitvoering van parkeerregelingen van vrachtwagens e.d.
Jurisprudentie
De Afdeling rechtspraak van de Raad van State bevestigt dat een gemeentelijke
parkeerexcessenregeling niet strijdig is met de Wegenverkeerswet (oud) en haar
uitvoeringsregelingen, zoals het RVV (oud). ARRS 3-12-1992, JG 93.0120.
Artikel 5:1 Begripsbepalingen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 248 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 249 ======================================================================

<pre>Voor de toepassing van deze afdeling wordt onder “weg” verstaan hetgeen artikel 1:1 van deze
verordening daaronder verstaat. Concreet gaat het om alle voor het openbaar verkeer openstaande
wegen of paden met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen
behorende paden en bermen of zijkanten. De artikelen 5:2, 5:3, 5:4, 5:5, 5:6, eerste lid, onder a, 5:7,
5:8, tweede lid, en 5:9 hebben derhalve slechts op “echte” parkeerexcessen betrekking. De andere
artikelen in deze afdeling strekken zich ook uit tot gedragingen buiten de weg in de zin van de WVW
1994. Zie voorts de algemene toelichting bij deze afdeling.
Ook voor het openbaar verkeer openstaande parkeerterreinen kunnen onder de definitie van “weg”
in de zin van de WVW 1994 worden gebracht. Hiervoor pleiten de volgende argumenten. De WVW
1994 bevat blijkens haar considerans regels inzake het verkeer op de weg. Wat in die wet onder
“wegen” wordt verstaan is hiervoor reeds vermeld. Artikel 2 van de WVW 1994 bepaalt dat, met
inachtneming van de voorschriften van de WVW 1994, bij of krachtens algemene maatregel van
bestuur nadere regelingen worden gesteld nopens het verkeer op de wegen.
In een van die algemene maatregelen van bestuur, het RVV 1990, worden gedragsregels gegeven
voor parkeerplaatsen. Zie bij voorbeeld in artikel 24 e.v. en artikel 46 RVV 1990.
Onder parkeerplaats wordt ook een parkeerterrein begrepen. Al vallen parkeerterreinen onder de
werking van de onderhavige parkeerexcesbepalingen, dit neemt niet weg dat zij in een aantal
gevallen daarvan zullen moeten worden uitgezonderd. Te denken valt bij voorbeeld aan het parkeren
van vrachtwagens. Het is immers evident dat parkeerterreinen een belangrijke functie vervullen ten
behoeve van een redelijke verdeling van de beschikbare parkeerruimte, zie verder de toelichting bij
artikel 5:8.
Onder a
Om te voorkomen dat over de inhoud van het begrip “voertuigen” onzekerheid zal bestaan, is een
definitie van dit begrip opgenomen. Tot uitgangspunt is genomen de definitie van “voertuigen” die in
artikel 1, onder al, van het RVV 1990 wordt gegeven. Voertuigen in de zin van dit artikel zijn: fietsen,
bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens. In tegenstelling tot
artikel 5.1.1 (oud) is in 2008 de omschrijving positief geformuleerd en wordt direct aangesloten bij
het RVV 1990. Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens, kinderwagens, rolstoelen e.d. is een
uitzondering gemaakt, omdat anders sommige bepalingen een te ruime strekking zouden krijgen.
Fietsen, bromfietsen en gehandicaptenvoertuigen vallen ook onder de definitie van voertuigen. Ook
deze kunnen immers parkeerexcessen veroorzaken en worden daarom als voertuig beschouwd.
Onder b
De omschrijving van het begrip “parkeren” is dezelfde als de omschrijving in artikel 1, onder ac, van
het RVV 1990. Dit artikelonderdeel verstaat onder parkeren: het laten stilstaan van een voertuig
anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in- of
uitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk laden of lossen van goederen. Het oude artikel
5.1.1, onder c gaf deze definitie letterlijk weer. Verwijzing naar de definitie is wetstechnisch te
verkiezen omdat bij wijziging van de definitie in het RVV de definitie in de APV niet behoeft te
worden herzien.
De gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan van voertuigen, die
moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde verbodsbepalingen blijven. Het
onmiddellijk in- en uitstappen van personen en het onmiddellijk laden en lossen van goederen zijn
dan immers activiteiten die door deze modelbepalingen niet worden bestreken. Evenmin zullen deze
</pre>

====================================================================== Einde pagina 249 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 250 ======================================================================

<pre>bepalingen van toepassing kunnen zijn ten aanzien van voertuigen die bij een garagebedrijf stilstaan
om benzine te tanken; in dit geval is er geen sprake van parkeren.
Anders dan het RVV 1990 richten de bepalingen van afdeling 5.1. van de APV zich ook tot niet-
bestuurders die anderszins belanghebbend zijn bij een voertuig (de eigenaar, huurder, opdrachtgever
etc.) zodat de zinsnede “het laten stilstaan” een iets ruimere strekking heeft dan in de
wegenverkeerswetgeving gebruikelijk is. Die ruimere strekking maakt het mogelijk dat ook de andere
belanghebbenden bij het voertuig (dan de bestuurder) kunnen worden aangesproken op niet-
naleving van de (parkeer)verboden in deze afdeling.
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf e.d.
Eerste lid
Regelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die in de uitoefening van
hun (neven)bedrijf drie of meer auto’s op de weg parkeren ook onder het verbod van het eerste lid
van dit artikel vallen. De Afdeling rechtspraak van de Raad van State heeft omtrent deze vraag beslist
dat het bij elkaar parkeren van drie of meer taxi’s door een exploitant van een taxibedrijf niet valt
onder de werking van deze bepaling, ARRS 28-9-1984, nr. R03.83.7524 (APV Schijndel). De
rijschoolhouder die een aantal voertuigen bij elkaar parkeert, viel volgens deze uitspraak eveneens
niet onder de werking van dit artikel.
Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers excessieve vormen
kan aannemen, is in het tweede lid daarom expliciet bepaald dat onder “verhuren”, zoals in het
eerste lid bedoeld, mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor het geven van rijlessen
of voor het vervoeren van personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de
weg door rijschoolhouders en taxiondernemers worden opgetreden.
Tweede lid
Onder a is het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel over de vraag of met
een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan een uur gemoeid is, zoveel mogelijk uit
te sluiten. Bij het gebruik van de term “vergen” beschikt men over een meer objectieve maatstaf.
De in het derde lid gestelde verbodsbepaling geldt uiteraard niet voor het normaal parkeren van de
voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant.
Het bepaalde bij artikel 5:2 kan niet als een soort “escape” fungeren ten opzichte van de andere in
deze afdeling opgenomen verbodsbepalingen. Artikel 5:2 mag met andere woorden niet gelezen
worden in verband met de andere artikelen in de afdeling, in die zin dat de “faciliteit” die in artikel
5:2 is besloten - garagehouders enz. mogen twee auto’s sowieso op de weg laten staan - ook
impliceert dat zij een autowrak, een niet-rijklaar voertuig, een groot voertuig enz. ongelimiteerd lang
op de weg mogen laten staan, omdat de ruimte die hen is aangewezen dezelfde blijft.
Immers, in artikel 5:2 bestaat het excessieve in de ruimte die door het aantal voertuigen in beslag
wordt genomen, in bij voorbeeld de artikelen 5:4 en 5:5 bestaat het excessieve met name in het niet
gerechtvaardigde doel om gedurende lange tijd parkeerruimte in beslag te nemen met wrakken of
daarvan nauwelijks te onderscheiden vehikels. Dit doel is, indien zulks door garagehouders geschiedt,
even onduldbaar als wanneer particulieren zich hieraan bezondigen.
Het bepaalde bij artikel 5:2 geeft de daarin genoemde personen dus niet een “vrijstelling” om
voertuigen te parkeren in afwijking van de andere verbodsbepalingen in deze afdeling. Aldus besliste
</pre>

====================================================================== Einde pagina 250 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 251 ======================================================================

<pre>de Hoge Raad in zijn arrest van 16 februari 1970, nr. 65705 (parkeerexcessenverordening Maassluis,
niet gepubliceerd).
Wanneer in de gemeente een automarkt wordt gehouden, dient nog de volgende uitzondering te
worden toegevoegd: “Het in het eerste lid (oud, nu derde lid) gestelde verbod is niet van toepassing
op het parkeren van voertuigen waarvoor een standplaats op een automarkt is aangewezen, op deze
standplaats gedurende de tijd dat deze markt wordt gehouden.”
Derde lid, onder a
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en exploitanten van
garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend gebruiken als stallingsruimte voor
auto’s die hun toebehoren of zijn toevertrouwd. Het gaat hier om situaties waarin het gebruik van
parkeerruimte op buitensporige wijze plaats heeft en uit dien hoofde niet toelaatbaar kan worden
geacht (verkeersmotief).
Bij het opstellen van deze bepaling is er naar gestreefd de delictomschrijving zoveel mogelijk vrij te
houden van elementen waarvan de bewijslevering moeilijkheden kan opleveren. Niettemin kan met
name het bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel een gewoonte” van de hier
bedoelde activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende voertuigen “hem toebehoren of zijn
toevertrouwd”, onder omstandigheden problemen opleveren. De woorden “drie of meer
voertuigen” zijn gekozen om de bewijslast niet onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod
slechts betrekking heeft op het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt,
blijft het normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en
eventueel van zijn gezinsleden mogelijk. (Zie het eerste lid, onder b).
Deze bepaling heeft slechts betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil zeggen op het
parkeren van voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het zou uiteraard te ver gaan deze
bepaling ook te laten gelden voor gedragingen buiten de weg.
De gemeente dient zelf het aantal meters in te vullen. In de APV’s van Rotterdam en Den Haag
bijvoorbeeld wordt een straal van 25 meter genoemd.
Derde lid, onder b
Reparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het kader van de
uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake geluidsoverlast en verontreiniging
van de weg; in mindere mate wordt geklaagd over de als gevolg van deze activiteiten verminderde
parkeergelegenheid.
Met het oog op het vorenstaande is het derhalve wenselijk de strafbaarheid van het herstellen of
slopen op de weg niet te relateren aan de omstandigheid dat er sprake moet zijn van drie of meer
voertuigen. Indien het slopen of herstellen van een voertuig bij herhaling geschiedt, moet - met het
oog op de vorengenoemde bezwaren - hiertegen kunnen worden opgetreden, daargelaten of zich in
de onmiddellijke omgeving meer auto’s bevinden die betrokkene “toebehoren of zijn toevertrouwd”.
Wel zij er hier op gewezen dat zowel het verontreinigen van de weg als het veroorzaken van
hinderlijk rumoer reeds is verboden bij artikel 2:47. Met het oog op het toenemend aantal klachten
achten wij een strafbepaling welke zich in het bijzonder richt tot de onderhavige activiteiten,
wenselijk naast genoemde (algemene) verbodsbepalingen.
Gelet op de strekking van deze bepaling kan zij niet als een “parkeerexcesbepaling” in de strikte
betekenis van het woord worden aangemerkt. Gezien het verband met de andere in deze afdeling
</pre>

====================================================================== Einde pagina 251 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 252 ======================================================================

<pre>opgenomen bepalingen achten wij het niettemin wenselijk het onderhavige voorschrift in deze
afdeling op te nemen.
Met de hierbedoelde bepaling kan naar verwachting beter worden opgetreden tegen met het slopen
en repareren van voertuigen gepaard gaande geluid- en stankoverlast en verontreiniging van de weg.
Ingevolge de aanhef is slechts diegene strafbaar die bij herhaling de weg als werkplaats voor
reparatie- of sloopdoeleinden gebruikt. Ook voor diegenen moet echter de mogelijkheid blijven
bestaan aan de door hem (en zijn gezin) gebruikte auto kleine reparatiewerkzaamheden te
verrichten. Het vierde lid opent deze mogelijkheid.
Vierde lid
Het verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn plaats zijn in geval, alle
omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs moet worden aanvaard dat de exploitant
geen andere mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op
de weg te parkeren. Te denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand
bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de nabijheid van zijn bedrijf
stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere wijze de beschikking te krijgen. Aan de ontheffing
kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd
gedurende welke voertuigen voor de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg mogen worden
geplaatst, alsmede ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter plaatse door de houder van de
ontheffing mag worden geparkeerd. In dit verband mag worden gewezen op hetgeen in de algemene
toelichting is gesteld over het voorzien in vervangende parkeergelegenheid.
Tevens wordt hier de aandacht gevestigd op hetgeen daar is opgemerkt over het verlenen van
ontheffing ten aanzien van bestaande bedrijven.
Jurisprudentie
De Afdeling rechtspraak keurde zelfs de weigering van de gemeente Binnenmaas om ontheffing te
verlenen voor het parkeren van meer dan twee auto’s bij elkaar goed. Het feit dat het bedrijf ter
plaatse was toegestaan deed daaraan niet af. Het behoud van het beperkte aantal parkeerplaatsen in
de omgeving van het bedrijf woog zwaarder. ARRS 16-8-1988, AB 1989, 373.
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
Het komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de openbare weg.
Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem. Van aantasting van het uiterlijk
aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks sprake, de overlast voor de omwonenden blijft beperkt
en het gebruik van de beschikbare parkeerruimte kan niet excessief genoemd worden.
Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden worden. Behalve dat
het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de omwonenden aanzienlijke overlast met zich
mee. Een dergelijke uitstalling van voertuigen trekt immers kooplustigen aan. Ook wordt er een
aanmerkelijk beslag op de beschikbare parkeerruimte gelegd. Wanneer de lokale overheid dit gedrag
als ongewenst beschouwt en het daarom wil tegengaan, moet er voor gewaakt worden dat de
verbodsbepaling niet al te diep in het verkeer ingrijpt. Het gaat te ver wanneer een eigenaar zijn
voertuig niet meer voor zijn woning zou kunnen parkeren omdat er een bordje te koop achter de
voorruit hangt. Waar precies de grens van het ingrijpen ligt kan niet altijd helder aangegeven
worden. Wanneer een groot aantal voertuigen bij elkaar te koop wordt aangeboden, is het duidelijk
dat die grens overschreden is. Hoe zit het evenwel met twee voertuigen die bij een druk bezocht
</pre>

====================================================================== Einde pagina 252 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 253 ======================================================================

<pre>winkelcentrum te koop aangeboden worden? Vaak moet aan de hand van de plaatselijke
omstandigheden beoordeeld worden of de grens wel of niet overschreden is.
Het verdient daarom geen aanbeveling een algemeen verbod in de APV op te nemen. Gekozen is
voor een constructie waarin het college de bevoegdheid heeft gebieden aan te wijzen waar het
verbod van kracht is.
Wanneer er naar het oordeel van het college sprake is van overlast kan het het verbod activeren.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar
ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.
Artikel 5:4 Defecte voertuigen
Veelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de weg worden geplaatst.
De eigenaar of houder van een of meer van dergelijke voertuigen heeft deze meestal aangekocht om
na weken of zelfs maanden van nijvere zelfwerkzaamheid weer een volwaardig voertuig te creëren.
Veelal slaagt hij in deze poging niet, waarna het voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar het na
verloop van tijd degenereert tot autowrak. Deze bepaling richt zich in het bijzonder tegen dit soort
parkeergedragingen. Het excessieve is in het bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan
parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Daarnaast kan
het hierbedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente meebrengen en
om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die gevallen waarin er sprake is van min of
meer ernstige gebreken aan het voertuig, moet noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een
te ruime strekking krijgen. Deze bepaling ziet slechts op “eigenlijke” parkeerexcessen, dat wil zeggen
op het plaatsen en hebben van defecte voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994). Het zou
te ver gaan deze gedragingen ook buiten de weg te verbieden.
Jurisprudentie
Blijkens de jurisprudentie stuit een verbod langer dan op drie achtereenvolgende dagen te parkeren,
niet op bezwaren, HR 13-6-1972, VR 1972, nr. 105, OB 1973, XIV.1.2.2, nr. 34064, over de APV van
Delft, waarin een termijn van twee dagen werd aangehouden; HR 5-5-1975, nr. 67792 (niet
gepubliceerd) over de Parkeerexcessenverordening van Nijmegen, waarin een termijn van zeven
dagen werd aangehouden. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5.1.1., onderdeel c (oud,
artikel 5:1, onderdeel b), wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich
niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
Artikel 5:5 Voertuigwrakken
Anders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere tijd in het
bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot het tekort aan parkeerruimte
niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig op de weg zet, geeft een achtergelaten
voertuigwrak, inclusief een fiets of bromfiets, in de eerste plaats aanstoot, doordat het een
ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt een wrak een gevaar in voor spelende
kinderen en voor de weggebruikers. Het op de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus primair
om die reden excessief. Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde verkeersmotief een rol
spelen bij het uitvaardigen van dit verbod.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 253 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 254 ======================================================================

<pre>Ofschoon een wrak vaak niet meer zal kunnen worden beschouwd als voertuig in de zin van de
wegenverkeerswetgeving, is de onderhavige bepaling gezien haar strekking en het verband met de
andere bepalingen wel als parkeerexcesbepaling aan te merken.
De onderhavige bepaling heeft betrekking op het plaatsen en hebben van wrakken op de weg (in de
zin van de WVW 1994). Het elders in de openlucht opslaan van wrakken vindt u in de bepalingen in
afdeling 2 van de APVen tevens in artikel 10.17 van de Wet milieubeheer. De delictsomschrijving
bevat derhalve niet tevens het bestanddeel “van de weg af zichtbaar”.
Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg plaatst of heeft. Dat is
op zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen de bestuurder; ook andere belanghebbenden
bij het voertuig vallen onder deze bepaling.
Artikel 5:6 Kampeermiddelen e.d.
Eerste lid, onder a
Deze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van voertuigen die voor
recreatie e.d. worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder geval: caravans, campers, kampeerwagens,
aanhangwagens, magazijnwagens, keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden
“parkeren” gewijzigd in “te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger
te maken. Met het steeds een paar meter verplaatsen van een caravan, aanhangwagentje e.d. op de
openbare weg wordt overtreding van deze bepaling niet langer meer voorkomen. Met de zinsnede
“of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is beoogd aan te geven dat alle
soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet “dagelijks” worden gebruikt als vervoermiddel
onder deze bepaling kunnen vallen. Het excessieve van het hier bedoelde parkeren is in de eerste
plaats gelegen in het buitensporige gebruik van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast
is dat het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente. Het plaatsen of hebben gedurende
ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen wordt niet verboden, opdat de betrokkene de
gelegenheid zal hebben zijn kampeerwagen, caravan of camper voor een te ondernemen reis gereed
te maken, respectievelijk na de reis op te ruimen.
Ook met betrekking tot deze gevallen zou het voorzien in vervangende parkeergelegenheid, waar dit
soort voertuigen kan worden gestald, overwogen kunnen worden. Verwezen wordt naar hetgeen
hierover in de algemene toelichting is gesteld.
Gezien de veelal toenemende parkeerdruk op de openbare weg - vaak juist ook in woonwijken - zou
ervoor gekozen kunnen worden om de redactie van de bepaling in het eerste lid onder a stringenter
te redigeren en direct voor de gehele gemeente (of een gedeelte daarvan) van toepassing te
verklaren: “a. langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen (binnen de bebouwde kom) op
de weg te plaatsen of te hebben;”
Eerste lid, onder b
Deze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het
doen of laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg in de zin van de WVW 1994. In zoverre
betreft deze bepaling derhalve niet een “eigenlijk” parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de
gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Zoals opgemerkt in de toelichting op
artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich
niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 254 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 255 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
De Afdeling rechtspraak van de Raad van State stelde de gemeente Beverwijk in het gelijk enerzijds in
de aanwijzing van een weg waar parkeren van een kampeerwagen langer dan 48 uur niet is
toegestaan en anderzijds in de weigering hiervan ontheffing te verlenen. De verkeersveiligheid en
het aanbod van parkeerruimte waren in het geding. ARRS 11-3-1993, AB 1993, 553.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State geeft aan dat het college van zijn
bevoegdheid om voor een bepaalde locatie te bepalen dat er niet met een kampeerwagen e.d. mag
worden geparkeerd (zoals in art. 5.1.5, eerste lid, onder b (oud) bedoeld), slechts gebruik kan maken
voor zover het gaat om een locatie die geen “weg” is in de zin van de wegenverkeerswetgeving.
Binnenplein is weg in de zin van de WVW en valt daarmee niet onder “aangewezen plaats” uit de
APV-bepaling. ABRS 18-4-1997, JG 97.0210 m.nt. A.B. Engberts.
Artikel 5:7 Parkeren van reclamevoertuigen
Deze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame maken door een of
meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te parkeren. Hierbij staat het maken
van reclame voorop. Als handelsreclame in de zin van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op
een voertuig van de naam van het bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding
van de goederen of diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen worden immers
niet primair gebruikt “met het kennelijke doel om daarmee handelsreclame te maken”, maar vooral
als vervoersmiddel.
Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan parkeerruimte en het niet
gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Dit doel kan reeds met één voertuig
worden bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve gelegen zijn in het motief van het tegengaan
van ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente.
In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt dat de gedraging
plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben van handelsreclame op of aan
onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats is geregeld in artikel 4:15 van deze APV.
Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame (commerciële
reclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet blijkt, dat de
gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van handelsreclame aan beperkingen mag
onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met artikel 10 EVRM en 19 IVBP zij verwezen naar de
toelichting bij artikel 4:15.
Onder omstandigheden mag hij, blijkens bedoelde jurisprudentie, ook het maken van reclame,
waardoor gedachten of gevoelens worden geopenbaard (artikel 7 Grondwet) of een mening wordt
geuit (artikel 10 EVRM) aan beperkingen onderwerpen. Men spreekt wel van “ideële reclame”. De
wenselijkheid en mogelijkheid hiervan dienen plaatselijk te worden bezien.
Het hier geregelde verbod luidt algemeen: voor het gehele grondgebied van de gemeente
(behoudens de ontheffingsmogelijkheid van het tweede lid). Het staat de gemeenten echter
vanzelfsprekend vrij de werking van het verbod - naar plaats of tijd - afhankelijk te stellen van het
oordeel van het college.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar
ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 255 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 256 ======================================================================

<pre>Jurisprudentie
De Afdeling bestuursrechtspraak acht het beleid van het college van Zierikzee geen ontheffingen te
verlenen voor het parkeren van reclamevoertuigen binnen de bebouwde kom en de daaropvolgende
bestuursdwangaanschrijving aanvaardbaar. De bescherming van het uiterlijk aanzien (beschermd
stadsgezicht) speelt een belangrijke rol. ABRS 1-8-1994, JG 95.0245.
De Afdeling bestuursrechtspraak meent dat het college van Groningen terecht een
dwangsomaanschrijving heeft doen uitgaan tegen een voor een winkel geplaatste riksja, waarmee
handelsreclame werd gemaakt. Voor de toepassing van deze bepaling is de aanwezigheid van een
verkeersgevaarlijke situatie niet vereist. ABRS 5-12-2001, nr. 200103426/1.
Artikel 5:8 Parkeren van grote voertuigen
Algemeen
In gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het parkeren van grote
voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de stadscentra en in de woonwijken zoveel
mogelijk wordt tegengegaan. Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit
parkeren wordt ervaren als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij schemer en duisternis
van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid van tussen of achter deze voertuigen
spelende kinderen, buitensporige inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van
het uitzicht vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente enz. Op den duur zal
het parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen te geschieden op wegen binnen de
bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de bebouwde kom, welke gelegen zijn in het
centrum of in de woonwijken. Uit de jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge
Raad het parkeren van vrachtwagens in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de
recente verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer) redelijkerwijze als
“normaal” verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels waarmee het
parkeren van grote voertuigen, voor zover dit excessief is, kan worden tegengegaan. Zie voorts ook
de algemene toelichting onder punt 5 Vervangende parkeergelegenheid.
Eerste lid
Deze bepaling beoogt aan de gemeentebesturen mogelijkheden te verschaffen om aantasting van
het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van bepaalde voertuigen tegen te
gaan. Het doen of laten staan van grote voertuigen kan immers op bepaalde plaatsen, zoals op
dorpspleinen, voor monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open
landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon betekenen.
Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s bijvoorbeeld kunnen op dergelijke
plaatsen een zeer storend element vormen. Het zijn deze situaties waarop deze bepaling het oog
heeft.
Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of landschap sprake
is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan gegeven het verbod niet zonder meer
te doen werken, doch een nader oordeel van het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen
zijn. Aangezien de plaatsen waar ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen,
vrijwel steeds aan te geven zullen zijn, is de bepaling aldus geredigeerd dat het verbod slechts geldt
ten aanzien van die plaatsen die het college heeft aangewezen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 256 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 257 ======================================================================

<pre>Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig kunnen geschieden doordat het college in zijn besluit
verwijst naar een plattegrond van de gemeenten waarop de plaatsen waar niet mag worden
geparkeerd worden gearceerd.
Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van grote voertuigen
buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel betrekking op “eigenlijke”
parkeerexcessen.
Wat het motief: bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient er op te
worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het parkeren op of bij)
plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of karakteristiek een bijzondere betekenis hebben, wil
er sprake kunnen zijn van een “parkeerexces”.
In het licht van het motief dat ten grondslag ligt aan het in het eerste lid bedoelde verbod verdient
het aanbeveling zowel een lengte- als een hoogtecriterium te hanteren. Zeer wel denkbaar is immers
dat een voertuig weliswaar nog geen lengte van 6 meter heeft, doch niettemin op grond van de
hoogte schadelijk moet worden geacht voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het gemeentebestuur ter zake
zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij openbare kennisgeving aangewezen plaatsen
voldoen aan aanmerkelijke eisen van schoonheid en karakteristiek. In dit verband moge tevens
worden gewezen op de subjectieve redactie van de onderhavige bepaling.
Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod zou dan immers
zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier echter te reguleren het parkeren
van grote voertuigen.
Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote voertuigen met het oog op
de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente niet mogen worden geparkeerd, zal
eventueel rekening moeten worden gehouden met een provinciale verordening die - geheel of
gedeeltelijk - hetzelfde terrein uit hoofde van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld een
verordening bescherming landschapsschoon.
Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden gemaakt ten
behoeve van autobussen in lijndienst.
Een speciaal probleem wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de aandacht van
belanghebbenden te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de in de gemeente gevestigde
ondernemingen door de gemeente in kennis worden gesteld van dit verbod. In veel gemeenten
wordt een systeem toegepast, waarbij langs de naar de gemeente toeleidende wegen door middel
van aanwijzingsborden kenbaar wordt gemaakt, dat binnen de (bebouwde kom van de) gemeente
het parkeren van grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig aangeduide
parkeergelegenheden.
Tweede lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote voertuigen op de
weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een excessief gebruik van de weg.
Met betrekking tot dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat het in dat
verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen behoeft te gaan. Ook het
parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze zin opleveren.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 257 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 258 ======================================================================

<pre>In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens minder opportuun.
Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet toelaatbaar is, zal
duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op de bepaling van het eerste lid of die van
het tweede lid, zulks mede in verband met het bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing
door middel van een verwijzing naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan bij voorbeeld
door het gebruik van verschillende kleuren bij het arceren van de plaatsen waar niet geparkeerd mag
worden, worden aangegeven welk motief ten grondslag ligt aan de aanwijzing of dat beide motieven
daaraan ten grondslag liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan een aanwijzing beide motieven ten
grondslag kunnen liggen.
Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de toelichting op eerste lid.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip “parkeren” zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar
ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.
Derde lid
De werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid beperkt tot de avond en de
nacht, alsmede het weekeinde en de doordeweekse feestdagen. Het lijkt in het algemeen niet
redelijk om het parkeren van grote voertuigen op de weg ook gedurende de werkdag te verbieden.
Dit zou de belangen van met name handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt echter anders
wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente in het geding is. Het parkeren
van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het college schadelijk is voor dit
uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden kunnen worden. Daarom geldt de in het derde lid
vervatte uitzondering niet voor het in het eerste lid gestelde verbod.
Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede lid niet van
toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan bewoners of gebruikers van gebouwen
hinder of overlast wordt aangedaan, verboden krachtens het hierop volgende artikel 5:9.
Vierde lid
Naast de krachtens het tweede lid geldende beperkingen kent dit lid aan het college de bevoegdheid
toe ter zake van de in de eerste twee leden omschreven verboden een ontheffing te verlenen.
Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een onevenredige
aantasting van bedrijfsbelangen.
Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken. Omstandigheden
welke in beginsel door alle bedrijven - ongeacht de aard - kunnen worden aangevoerd,
rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.
Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik dienen te worden
gemaakt:
·
voor voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken en bij
bouwwerkzaamheden, voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van het werk worden geparkeerd;
·
</pre>

====================================================================== Einde pagina 258 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 259 ======================================================================

<pre>voor chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring overleggen, waaruit blijkt dat betrokkene
niet van een speciaal daartoe aangewezen parkeerterrein gebruik kan maken en ook vaststaat dat
betrokkene zonder ontheffing in moeilijkheden zou komen.
Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover het gaat om
bijvoorbeeld:
·
rijdende winkels;
·
wagens van kermisexploitanten;
·
wagens van bedrijven die in geval van bij voorbeeld ongevallen in het wegverkeer terstond moeten
kunnen “uitrukken” (sleepwagens e.d.);
·
voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor bijzondere transporten (auto’s met speciale
klimaatregeling) of anderszins zodanig afwijken (elektrowagens met beperkte actieradius) dat
bijzondere eisen aan de parkeerplaats moeten worden gesteld.
Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende de tijd en de
plaats waarop deze zal gelden.
Jurisprudentie
De instelling van een parkeerverbod voor grote voertuigen dient of te gebeuren op basis van de APV
of op basis van een verkeersbesluit (Wegenverkeerswetgeving). Een combinatie hiervan is niet
mogelijk. Zie Vz. AGRS 27-4-1993 (B03.93.0018), JU 941157 (VNG-databank).
Ontheffingenbeleid van gemeenten Grave en Stad Delden, waarbij geen ontheffingen worden
verleend voor het parkeren van grote voertuigen in een woon buurt, wordt door de Voorzitter van de
ARRS als niet onredelijk aangemerkt. Vz. ARRS 18-12-1992,S03.92.4266, JU 931114 (VNG-databank)
en Vz. ARRS 16-9-1993,S03.93.3369, JU 941013 (VNG-databank).
De weigering een ontheffing te verlenen voor het parkeren van een groot voertuig wordt vernietigd,
omdat er geen sprake is van een hoge parkeerdruk ter plaatse, zoals werd aangevoerd. ARRS 4-5-
1993, JG 93.0353 .Bij een verzoek om bestuursdwang in geval van het parkeren van een groot
voertuig, waarbij het uiterlijk aanzien in het geding is, dient het college een goede belangenafweging
te maken tussen enerzijds de redelijke eisen van welstand en anderzijds de belangen van de eigenaar
van het voertuig. De belangenafweging acht de Afdeling rechtspraak niet onredelijk. ARRS 3-6-1991,
JG 92.0301.
Wanneer (nagenoeg) de gehele bebouwde kom wordt aangewezen als gebied waar geen
vrachtwagens mogen worden geparkeerd, dient het college zich ervan te vergewissen dat geschikte
alternatieve parkeergelegenheid aanwezig is, waarbij ook rekening moet worden gehouden met de
veiligheid van de geparkeerde vrachtwagens. ABRS 15-5-2001, nr. 200002098/1.
Artikel 5:9 Parkeren van uitzichtbelemmerende voertuigen
Eerste lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 259 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 260 ======================================================================

<pre>Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van vrachtwagens
e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd gebouw, zodanig, dat
daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het gebouw op hinderlijke wijze wordt
belemmerd of hun anderszins hinder of overlast wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij
artikel 5:8. Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan uitzichtbelemmering, door
het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of gebruikers van gebouwen berokkend, verboden.
Hierbij kan worden gedacht aan belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij
voorbeeld ten gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen. Dat een dergelijke
zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds oude uitspraak van de Hoge Raad (HR 16 januari 1986, NJ
1968, 198) waarin de Hoge Raad de bedoelde zinsnede in de APV van Enschede verbindend achtte.
De delictsomschrijving kan desgewenst worden geconcretiseerd door het bestanddeel “bij” te
vervangen door “binnen een afstand van (...) meter van” (een voor bewoning enz. bestemd pand op
zodanige wijze dat enz.) Zo wordt in de APV van Rotterdam een afstandsmaat van 10 meter
gehanteerd. Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een
voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.
Tweede lid
De in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van) "hoogwerkers",
meetwagens e.d.
Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze mogelijkheid te
rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.
Artikel 5:10 Parkeren van voertuigen met stankverspreidende stoffen (vervallen)
Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
Eerste lid
Het is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare beplantingen,
plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van voertuigen. Met de onderhavige
bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die het uiterlijk aanzien van de
gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het groen beter aan zijn bestemming te doen
beantwoorden.
Aangezien deze bepaling zich uitsluitend richt tegen een “oneigenlijk” parkeerexces - dat wil zeggen
tegen een gedraging welke buiten de “weg” (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) plaatsvindt,
behoeft voor strijd met de bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om
deze reden bestaat er geen bezwaar tegen dat in deze bepaling ook het rijden over openbare
beplantingen enz. wordt verboden.
Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel deel uit van de
“wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de berm rechtens deel uitmaakt van de
weg, gelden de op de desbetreffende weg betrekking hebbende verkeersvoorschriften eveneens
voor de berm, zoals parkeerverboden e.d. Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren
e.d. op de rijbaan en op andere weggedeelten - met uitzondering van het trottoir, het voetpad, het
fietspad of het ruiterpad - mogen worden geparkeerd. Onder deze andere weggedeelten waar wel
geparkeerd mag worden vallen ook de bermen van een weg. Indien in een bepaald geval het
parkeren in een berm als ongewenst moet worden aangemerkt, kan een parkeerverbod voor die
</pre>

====================================================================== Einde pagina 260 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 261 ======================================================================

<pre>berm worden ingesteld. Dit kan door plaatsing van het bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990 met
een onderbord, waarop staat dat het parkeerverbod alleen geldt voor de berm. Het is tevens
mogelijk dat het parkeren op de rijbaan niet wenselijk is, bijvoorbeeld uit oogpunt van de
verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de berm wel kan worden toegestaan. Ook in dit geval is
plaatsing van het genoemde bord E1 noodzakelijk, maar nu met een onderbord waarop staat dat
parkeren in de berm wel is toegestaan.
Omdat de wegenverkeerswetgeving onder “wegen” ook de bermen begrijpt, is het in artikel 5:11
vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet in de gevallen
waarin het voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst, welke geen deel uitmaakt van de
weg (in de zin van de Wegenverkeerswet). Zie hierover artikel 2:46.
Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet strafbaar, indien zulks
geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit te stappen dan wel voor het laden of lossen
van goederen.
Het moge duidelijk zijn dat de laatstgenoemde beperkingen niet van toepassing behoren te zijn op
een verbod tot het doen of laten staan van voertuigen in groenvoorzieningen.
Bewust is hier derhalve gekozen voor de bestanddelen “doen of laten staan” in plaats van
“parkeren”, omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een plantsoen beschadiging van het
groen en vermindering van de aantrekkelijkheid veroorzaakt.
Opgemerkt mag nog worden dat gedragingen als de onderhavige in sommige gevallen ook
zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het Wetboek van Strafrecht met zich mee brengen.
Zie voorts HR 27 oktober 1930, NJ 1931, blz. 62, waarbij een bepaling in de APV van Assen, volgens
welke het in de kom van de gemeente verboden was zich te bevinden op de van gemeentewege
aangelegde grasperken, verbindend werd geacht. De bewering dat de gemeentelijke wetgever niet
bevoegd zou zijn naast het algemene verbod van artikel 461, Wetboek van Strafrecht bedoelde
verbodsbepaling uit te vaardigen, ging niet op.
Deze APV-bepaling had naar het oordeel van de Hoge Raad kennelijk ten doel “maatregelen te
nemen tegen beschadiging van stadsbosch en door de gemeente aangelegde grasperken, derhalve
zorg voor de instandhouding van gemeentelijk terrein, zijnde een onderwerp dat de huishouding van
de gemeente betreft”.
Indien het in artikel 5.1.10 (oud) bedoelde voertuig een door een woonwagenbewoner bewoonde
woonwagen is, zal het college deze niet met toepassing van bestuursdwang op grond van artikel 61
Woonwagenwet uit de gemeente kunnen doen verwijderen dan nadat hiervoor door gedeputeerde
staten toestemming is verleend als bedoeld in dat artikel en nadat een waarschuwing op grond van
het vierde lid van dat artikel is uitgevaardigd. Zie Wnd. Vz. ARRS 24 juni 1983, nr. RO3.83.3806/S
5980 (Oosterhout).
Tweede lid
Bij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik bij de politie of
de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst. Campings vallen onder terreinen als
bedoeld onder c.
Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets
</pre>

====================================================================== Einde pagina 261 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 262 ======================================================================

<pre>In de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen die her en der
buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst. Het gaat hierbij doorgaans om
plaatsen, waar zich grote concentraties van gestalde (brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij
stations, winkelcentra en dergelijke. Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter
plekke aanwezig zijn.
Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het eerste lid van dit artikel aan
het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen aan te wijzen waar het verboden is (brom)fietsen
neer te zetten buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen dan wel deze daar te laten staan.
De belangen die het college hierbij onder meer in overweging kan nemen zijn: de bescherming van
het uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of opheffing van overlast of de voorkoming
van schade aan de openbare gezondheid. Bij het laatste motief kan worden gedacht aan het
voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich tussen een woud van
(brom)fietsen een weg moeten banen.
Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief geplaatste
(brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden aangegeven dat foutief
geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het feitelijk verwijderen dient dan beschouwd te
worden als toepassing van bestuursdwang.
Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het publiek bekend te
maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de plaatselijke krant of een huis-aan-
huisblad, met affiches en dergelijke, dat onjuist geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd.
Tevens is het raadzaam aan te geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald en
hoe hoog de kosten zijn die vergoed moeten worden.
Afdeling 2: Collecteren
Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen
Algemeen
In het kader van de vermindering van regelgeving en de vereenvoudiging van vergunningen is
gekeken of de inzamelingsvergunning gehandhaafd dient te worden of dat er andere mogelijkheden
zijn variërend van afschaffen van de vergunning tot een algemene regel.
Achtergrond
Van oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de liefdadigheidszin van het
publiek door middel van collecten, inschrijvingen, verkoop van steunbonnetjes enz. Doorgaans gaan
inzamelingsacties uit van volkomen betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de
inzamelaar niet de charitatieve doelstelling voorop staat maar een ander (commercieel) belang.
Hierbij wordt bij de burger de indruk gewekt dat de opbrengst naar het goede doel gaat terwijl dit
voor maar een klein deel het geval is.
Buiten de sfeer van het strafrecht ligt het bestrijden van ongewenste praktijken primair op de weg
van de gemeenten die het vergunningenbeleid voor inzamelingen in handen hebben. Dit is destijds
verwoord in de Memorie van Toelichting (MvT) bij het wetsontwerp tot aanvulling van het Wetboek
van Strafrecht met een bepaling omtrent telefonische colportage voor een goed doel (Kamerstuk
15678, Stb. 1982,12). Bijlage bij dit kamerstuk was het rapport van de Werkgroep misbruik bij
charitatieve acties. Deze interdepartementale werkgroep werd in 1976 ingesteld naar aanleiding van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 262 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 263 ======================================================================

<pre>Kamervragen met als opdracht te rapporteren op welke wijzen zich bij charitatieve acties misbruik
kan voordoen en of en in hoeverre dit kan worden bestreden.
In de MvT wordt het volgende opgemerkt: “Ook de overheid heeft een taak om het misbruik dat in
sommige gevallen van de betere gevoelens van de mensen en van hun goedgeefsheid wordt gemaakt
te bestrijden. Niet alleen is dit nodig ter bescherming van het publiek, maar ook ter bescherming van
de bonafide charitatieve instellingen, die voor de financiering van hun activiteiten in meerdere of
mindere mate zijn aangewezen op de offerzin van het publiek.
Het rapport stelt vast, dat in de jurisprudentie in het algemeen wordt aangenomen dat de
gemeentelijke wetgever regelend mag optreden ten aanzien van zowel het venten als het collecteren
in de gemeente. De gemeentelijke wetgever dient in zijn regeling van het venten echter wel een
uitzondering te maken voor het venten met gedrukte stukken, daar hij anders in strijd komt met
artikel 7 van de Grondwet.”
Huidige ontwikkelingen
Inmiddels zijn we dertig jaar verder. De vraag is of in de huidige maatschappij nog steeds behoefte is
aan een beschermende overheid zowel in het kader van het toezicht op bonafide instellingen als van
de beperking van het aantal inzamelingen met het oog op het voorkomen van overlast voor burgers.
Goede doelen gebruiken steeds nieuwe methoden om geld in te zamelen. Jarenlang was de huis-
aan-huiscollecte de meest voorkomende vorm, tegenwoordig worden mensen via de post (direct
mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct dialogue), door shows op tv en concerten (Live
Aid, Dance4life) direct of indirect aangesproken. Bij de gehanteerde methoden - of het nu per brief of
mondeling is - wordt vaak een sterke morele aanspraak gedaan op de geldgever (die op een relatief
eenvoudige manier zeer veel goeds kan doen).
Dat de goede doelen-branche steeds verder is geprofessionaliseerd wordt ook duidelijk vanwege het
inschakelen van professionele (commerciële) fondswervingsbedrijven. Deze sales- en
marketingbedrijven zijn gericht op het werven van klanten (leden of donateurs) voor hun
opdrachtgevers. Ze hebben getrainde, resultaatgerichte mensen in dienst. Zowel de fondsenwerver
op straat als de uitvoerende instelling kan worden afgerekend op het aantal binnengehaalde
machtigingen (klanten/leden/donateurs).
De professionele fondsenwervers willen hun activiteiten met enige regelmaat uitvoeren, niet alleen
huis-aan-huis, maar ook op straat. De inzamelingsvergunning in de APV is destijds met een ander
uitgangspunt ontwikkeld, namelijk spreiding middels het collecterooster. De meeste burgers zijn
mondig genoeg om aan te geven of zij al dan niet gediend zijn van een inzamelingsactie. Er zijn echter
nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving die enige bescherming nodig hebben. Niet voor
niets wordt regelmatig aangegeven dat het bij bezoek aan de deur, voor wat voor reden dan ook,
verstandig is een legitimatie te vragen.
De nieuwe methoden van fondsenwerving leveren veel geld op en zullen daarom niet snel
verdwijnen. Tegelijkertijd kunnen de diverse werkwijzen voor de burger overlast opleveren omdat
men soms meerdere malen per dag aangesproken wordt door een goed doel. De branche zelf erkent
dat er irritatie is maar geeft aan dat het persoonlijk contact de meest indringende manier is om
klanten of donateurs te werven.
Interessant is dat in Denemarken de wetgever het verboden heeft potentiële klanten te benaderen
per telefoon, mail, automatisch oproepsysteem, of persoonlijk tenzij de ontvanger van tevoren
hiermee akkoord is gegaan.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 263 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 264 ======================================================================

<pre>De commercialisering en professionalisering en het feit dat er sprake is van een lucratieve markt,
doen vermoeden dat de gevolgen van het afschaffen van een inzamelingsvergunning ongewenst zijn.
Verwacht wordt een grote toename van al dan niet commerciële inzamelaars die zich op de dan vrije
markt zullen begeven. De gevolgen hiervan ondervindt de burger aan zijn voordeur of op straat. Dit is
de reden om de inzamelingsvergunning niet te schrappen uit de APV.
Aanpassingen herziening APV mei 2007
Bij de dereguleringsactie heeft de APV enkele voor de gehele APV geldende wijzigingen doorgevoerd.
In artikel 1:7 van de APV is het uitgangspunt van een vergunning voor onbepaalde tijd opgenomen,
tenzij bij de vergunning of ontheffing anders is bepaald. Wat betreft de inzamelingsvergunning wordt
een doorlopende vergunning verstrekt voor de instellingen die voorkomen op het collecterooster. In
de meeste gemeenten is dit al het geval. De VNG heeft hiertoe geadviseerd bij Lbr. 89/140, 16
oktober 1989. Elders in deze toelichting wordt een model gegeven.
Voor instellingen die niet voorkomen op het collecterooster wordt een vergunning voor bepaalde tijd
afgegeven. Voor bijvoorbeeld een lokale sportclub die huis-aan-huis wil collecteren voor een nieuw
clubhuis, zal doorgaans een vergunning voor een week worden afgegeven in een collectevrije
periode.
Een algemene regel waarbij niet-keurmerkinstellingen die niet op het rooster voorkomen worden
vrijgesteld van de vergunningsplicht, eventueel gekoppeld aan een meldingsplicht, is niet zinvol. Het
verlenen van een incidentele vergunning is immers maatwerk. Vaak betreft het een lokale
organisatie waarbij specifiek voor die organisatie geldende voorwaarden worden gesteld. Juist
doordat de gemeente bij deze instellingen niet kan afgaan op een oordeel van het CBF dient deze zelf
een afweging te maken of sprake is van een bonafide instelling. Daarbij is het uitgangspunt van het
collecterooster dat er slechts één organisatie per week huis-aan-huis mag collecteren met het oog op
het voorkomen van overlast.
Een lex silencio positivo voegt niets toe. De landelijke instellingen op het collecterooster hebben
immers een doorlopende vergunning. De landelijke instellingen doen een aanvraag om in een
bepaalde week te mogen inzamelen. Beide partijen (gemeente en aanvrager) zullen er voor zorgen
dat de vergunning ruim voor die tijd is verleend, omdat bij overschrijden van de termijn de
vergunning geen nut heeft. Gezien het collecterooster is namelijk uitwijken naar een andere week
niet eenvoudig. Er zijn overigens geen signalen ontvangen uit de praktijk dat het niet halen van de
termijnen een probleem is.
De inzamelingsvergunning bevatte in het verleden geen weigeringsgronden. Gezien de
ontwikkelingen op het gebied van inzamelen (mogelijk meerdere aanvragen voor inzamelen op
straat, waarbij je een maximumstelsel wilt hanteren) is het gewenst om weigeringgronden te kunnen
hanteren. De weigeringgronden van artikel 1:8 APV zijn dus ook van toepassing op de
inzamelingsvergunning.
Eerste lid
Voor het houden van een openbare inzameling is een vergunning van het college nodig. Het artikel
ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels collectebussen, maar ook op inzamelingen met
gebruik van intekenlijsten en de inzameling van goederen. Dit laatste komt bijvoorbeeld voor als
burgers gevraagd wordt een bijdrage te leveren aan een voedselpakket. Dit kan middels een gift in
geld maar ook door (vooraf bepaalde) producten te kopen en vervolgens te doneren. Voor de
openbaarheid van de inzameling is het voldoende dat deze op of aan de openbare weg dan wel op
</pre>

====================================================================== Einde pagina 264 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 265 ======================================================================

<pre>een andere voor het publiek toegankelijke plaats plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het
collecteren voor een ideëel als voor een commercieel doel.
Deze bepaling ziet formeel ook op inzamelen met collectebussen die op de toonbank van winkels
geplaatst zijn. Meestal betreft het hier een collectebus die voor langere tijd geplaatst wordt. Hoewel
dit formeel vergunningplichtig is, wordt hier in de praktijk soepel mee omgegaan. Het heeft nog
nooit tot klachten van hetzij burgers hetzij organisaties op het collecterooster geleid.
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw2000) dient bij vreemdelingen die willen collecteren
voor een commercieel doel bij de aanvraag om een vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te
vinden voordat tot vergunningverlening kan worden overgegaan. Zie voor overige informatie over dit
onderwerp onder het kopje Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Tweede lid
In het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning vereist is, indien bij een inzameling
geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden. Het komt veelvuldig voor dat het collecteren
plaatsvindt onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken, zoals prentbriefkaarten, mapjes
briefpapier e.d., waarbij de opbrengst een charitatieve bestemming heeft.
Briefkaartenacties
Bij briefkaartenacties worden briefkaarten huis-aan-huis te koop aangeboden. Deze activiteit komt
tot stand op initiatief van commerciële organisaties waarbij de naam van een goed doel wordt
gebezigd. Er wordt gebruikt gemaakt van studenten bij de verkoop. Een klein deel van de opbrengst
komt ten goede aan het goede doel, de rest van de opbrengst aan de initiatiefnemers van de
commerciële instelling. Het is verwarrend dat erkende goede doelen (CBF-keur) meewerken aan
dergelijke acties, Het CBF dringt er bij de door haar erkende goede doelen dan ook op aan om goed
toezicht te houden op de verkoopactiviteiten en de informatie die daarbij vertrekt wordt. Vanwege
klachten over deze activiteiten die zowel bij het CBF als bij de goede doelen zijn binnengekomen, is
door verschillende instellingen met een goed doel besloten te stoppen met deze activiteiten.
Vrijheid van meningsuiting
De vraag rijst of deze wijze van collecteren valt onder de bescherming van artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet (recht op vrije meningsuiting). Dit is niet het geval. In vaste rechtspraak is een scheiding
aangebracht tussen het collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte stukken
anderzijds (HR 26-05-1987, 106, Vz ARRS 16-08-1979, AB 1979, 297 en 18-10-1979, OB 180, nr.
41340, rubriek III.2.2.7). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR
heeft de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet aangetast. In het tweede lid van artikel
5:13 zijn de beide handelingen - het collecteren en het daarbij aanbieden van geschreven of gedrukte
stukken - bewust van elkaar gescheiden. Volgens dit tweede lid is uitsluitend het houden van
openbare inzamelingen van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of verspreiden
van geschreven of gedrukte stukken. Dit houdt dus in dat als een aanvraag om een
inzamelingsvergunning wordt geweigerd waarbij de aanvrager van plan was om bij de geldinzameling
gedrukte stukken aan te bieden, dan blijft het recht om deze stukken aan te bieden zonder meer
bestaan. Daarbij maakt het bijzondere element “... indien daarbij te kennen wordt gegeven of de
indruk wordt gewekt dat de opbrengst geheel of ten dele voor een liefdadig of een ideëel doel is
bestemd” nog eens duidelijk, dat het gaat om een regeling van het collecteren en niet om een
regeling van het venten of colporteren met gedrukte stukken. Huis-aan-huisverkoop van briefkaarten
e.d. waarbij te kennen wordt gegeven dat dit geheel of gedeeltelijk plaatsvindt ten behoeve van het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 265 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 266 ======================================================================

<pre>goede doel is op basis van het bovenstaande dan ook een vergunningplichtige activiteit. De uitspraak
van de Hoge Raad van 21 maart 2000, NJ 2000, 482 waar door commerciële
kaartverkooporganisaties nog wel eens naar verwezen wordt, doet daar niet aan af. Bij deze
kaartverkoopacties is het voornaamste doel het inzamelen van geld (veelal deels ten behoeve van
het goede doel).
Venten/colporteren (met gedrukte stukken) of inzamelen (onder gelijktijdige aanbieding van
gedrukte stukken)
Het collecteren onder gelijktijdige aanbieding van gedrukte stukken moet onderscheiden worden van
het venten of colporteren met gedrukte stukken. Venten of colporteren met gedrukte stukken valt
onder de werking van artikel 7, eerste lid, van de Grondwet. Het venten of colporteren beoogt vooral
het dekken van de kosten van verspreiding (het drukken en redigeren daaronder begrepen) van
gedrukte stukken. Het aanvaarden van geld is dus duidelijk dienstbaar aan de verspreiding. Van
venten of colporteren met gedrukte stukken is sprake, wanneer voor deze stukken een reële
contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt gevraagd. Denk hierbij aan de verkoop van
abonnementen op kranten of tijdschriften. Verkrijgt men een of ander drukwerk door een willekeurig
bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken, bedrag aan
geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of
ideëel doel, dan is er in onze opvatting sprake van een collecte. De gedrukte stukken worden daarbij
slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt en zijn niet elementair voor het verschijnsel
collecte. Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort, zonder vergunning gehouden inzamelingen zal
ten laste gelegd en bewezen moeten worden, dat te kennen is gegeven of de indruk is gewekt dat de
opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel.
Derde lid
In het derde lid van artikel 5:13 is een uitzondering op de vergunningplicht opgenomen voor
inzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor deze uitdrukking is aansluiting gezocht
bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch colporteren voor charitatieve doeleinden wordt
verboden. De uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen waarin tussen de inzamelende
instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde kerkelijke, maatschappelijke of
verenigingsband bestaat, welke binding de achtergrond vormt van de actie. Het begrip “besloten
kring” veronderstelt een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal
moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Dit zal niet het geval
zijn, indien de band tussen aanbieder en cliënt uitsluitend wordt gevonden in het gemeenschappelijk
lidmaatschap van een grote organisatie als een vak- of een omroepvereniging. Ditzelfde geldt voor
het behoren tot een zelfde kerkgenootschap. Wordt de actie echter gevoerd binnen een bepaalde
kerkelijke gemeente of wijk, of door een plaatselijke afdeling van een landelijke vereniging, dan zal
weer wel sprake kunnen zijn van een besloten kring.
Het Centraal Bureau Fondsenwerving
Het CBF is een onafhankelijke stichting die al sinds 1925 toezicht houdt op de inzameling van geld
voor goede doelen. Een van de belangrijkste taken van het CBF is het beoordelen van
fondsenwervende instellingen. Vrijwel alle Nederlandse gemeenten zijn aangesloten bij het CBF. Ze
worden regelmatig door het CBF geïnformeerd, of nemen zelf contact op voor nadere informatie. Het
CBF is zo het eerste aanspreekpunt voor gemeenten bij nieuwe ontwikkelingen op het gebied van
fondsenwerving en goede doelen. De beoordelingen van het CBF vormen een leidraad bij het
verstrekken van de incidentele inzamelingsvergunningen door de gemeenten aan instellingen die
niet voorkomen op het collecterooster. Via afspraken met alle gemeenten en een aantal grote
</pre>

====================================================================== Einde pagina 266 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 267 ======================================================================

<pre>nationale fondsen is in 1949 een “collectenplan” gerealiseerd. Dit plan houdt onder meer in dat het
CBF jaarlijks, op voorstel van de Stichting Collectenplan, een rooster vaststelt waarin aan grote
landelijk collecterende fondsen voor hun inzamelingsactie een week wordt toegewezen. De “vrije”
perioden zijn beschikbaar voor andere instellingen. Een essentieel element van het rooster is de
exclusiviteit. De fondsen krijgen desgevraagd als enige een inzamelingsvergunning van alle
gemeenten voor de betreffende week. Slechts in goed overleg tussen betrokken instelling en de
gemeente in kwestie zijn hierop uitzonderingen mogelijk.
Direct dialogue
Direct dialogue is een fondsenwervingmethode waarbij mensen worden aangesproken en gevraagd
om donateur of lid te worden van een instelling voor een goed doel en waarbij een intekenlijst wordt
aangeboden. Het publiek geeft een machtiging af. In de algemene toelichting is hierover al een en
ander opgemerkt. Het is een wervingmethode die de laatste jaren snel populair is geworden. Bij het
opstellen van de bepaling van de model-APV is met deze methode geen rekening is gehouden. Deze
zag immers voornamelijk op landelijk georganiseerde inzamelingen huis-aan-huis.
Tot voor kort voor was de meest voorkomende vorm van direct dialogue inzameling op plekken met
veel lopend publiek, bijvoorbeeld in het winkelgebied of bij stations. Tegenwoordig wordt deze vorm
van inzamelen ook huis-aan-huis toegepast. Dit maakt de vergunningverlening complexer. Duidelijk is
dat voor de huis-aan-huiswerving rekening gehouden dient te worden met het collecterooster. De
vergunning voor huis-aan-huis direct dialogue kan dan ook alleen verleend worden voor de vrije
perioden, waarin ook ruimte dient te zijn voor lokale instellingen.
Organisaties die gebruik maken van direct dialogue, willen graag meerdere malen per jaar,
gedurende enkele dagen leden werven. Een systeem van vergunningverlening zoals aan de huis-aan-
huiscollecten ten grondslag ligt (één keer per jaar één week) voldoet niet aan deze behoefte.
Duidelijk is ook dat er een verschil is tussen huis-aan-huis collecteren en inzamelingen op straat. Een
groot aantal huis-aan-huiscollecten geeft eerder dan een groot aantal straatcollecten aanleiding tot
afkeer en wrevel onder de bevolking (AR 02-12-1983, Gst. 1984, 6763, 3).
Niet elke gemeente heeft te maken met direct dialogue-activiteiten, maar gemeenten die regelmatig
aanvragen krijgen kunnen overwegen om beleidsregels vast te stellen. De gemeente kan aangeven
hoeveel instellingen op een zelfde dag een inzamelingsvergunning krijgen voor straatwerving,
waarbij ook gekeken kan worden naar het aantal wervers dat per instelling ingezet mag worden. Ook
kan de gemeente bepalen op welke plaatsen gebruik kan worden gemaakt van de vergunning.
Afgewogen dient te worden welke plekken het meest wenselijk zijn vanuit de belangen van de
wervende instelling en welke plekken geschikt zijn in het kader van verkeersveiligheid, openbare
orde en overlast. De in artikel 1:8 opgenomen weigeringgronden geven de gemeente de mogelijkheid
aan de hand van daar genoemde criteria een maximumstelsel te hanteren.
Er bestaat een Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct Dialogue Donateurswervers
Nederland. In deze gedragscode zijn regels opgenomen voor het werven van leden en donateurs
door middel van persoonlijke gesprekken. Enkele van die regels zijn: de dienstverleners en hun
medewerkers zullen zich aan landelijke en lokale regelgeving houden (o.a. de APV), geen gebruik
maken van een intimiderende of agressieve werkwijze, de wervers hebben altijd een identificatie bij
zich en zijn goed getraind en geïnformeerd.
Direct dialogue in relatie tot venten
</pre>

====================================================================== Einde pagina 267 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 268 ======================================================================

<pre>Het komt de laatste tijd regelmatig voor dat gemeenten benaderd worden door marketing- en
salesorganisaties die een vergunning aanvragen om huis-aan-huis klanten te werven voor hun
opdrachtgevers. Een opdrachtgever kan een charitatieve instelling zijn waarvoor leden worden
geworven door middel van een intekenlijst, maar ook een bedrijf dat producten verkoopt.
Bijvoorbeeld een energie- of telefonieleverancier werft huis-aan-huis klanten waarbij aan de deur
een contract wordt ondertekend.
De vergunningen die mogelijk op deze activiteiten van toepassing zijn, zijn de inzamelingsvergunning
(art 5:13 APV) en de ventvergunning (art. 5:14 e.v. APV). Wat betreft de inzamelingsvergunning is het
verwarrend dat het niet het charitatieve doel zelf is dat de vergunning aanvraagt, maar de
commerciële organisatie in opdracht van een goed doel. Voor de hand ligt dat aan deze instelling bij
het verlenen van de inzamelingsvergunning dezelfde voorwaarden worden opgelegd als aan een
charitatieve instelling, dus ook het terugkoppelen van wat ingezameld is (hoeveel machtigingen en
voor welk bedrag).
Bij venten ziet de vergunningplicht zowel op het aanbieden van goederen als het aanbieden van
diensten. Het werven van klanten voor energieleveranciers valt onder het aanbieden van diensten.
Doel is immers om via deze methode een contract af te sluiten voor de levering van een dienst. Een
andere vorm van venten is het op straat of huis-aan-huis verkopen van producten als een hotelbon
of bon voor vakantiepark.
Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van de inzamelingsvergunningen
Het gemeentelijk beleid inzake de verlening van inzamelingsvergunningen heeft twee
uitgangspunten: de inzameling geschiedt door bonafide te achten instellingen en in het kader van
overlast wordt het aantal collecten beperkt en gelijkmatig over het jaar verdeeld. Desgewenst wordt
een onderscheid gemaakt tussen inzamelingen huis-aan-huis en op straat.
De collecten van landelijke instellingen, voorkomende op het collecterooster krijgen een
doorlopende vergunning. De gemeente volgt hierbij het CBF en de Stichting Collecteplan. Instellingen
die niet op dit collecterooster voorkomen en een vergunning vragen voor een vrije periode of voor
werving op straat dienen door de gemeente beoordeeld te worden. Bij de beoordeling van de
aanvragen worden in de praktijk onder meer de volgende criteria gehanteerd (indien van
toepassing):
·
de instelling moet als bonafide zijn aan te merken (advies inwinnen bij CBF);
·
de instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten; en/of
·
de voorgenomen actie is geen duplicering van andere al “gevestigde” inzamelingen ten bate van een
identiek doel, met name dat van instellingen vermeld op het collecteplan; en/of
·
de opbrengst van de voorgenomen collecte moet worden besteed ten behoeve van personen of
instellingen buiten de kring van collecterende instellingen; en/of
·
</pre>

====================================================================== Einde pagina 268 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 269 ======================================================================

<pre>de aanvragende instelling mag geen (controversiële) politieke doeleinden nastreven;
·
controle van de begroting op besteding van de gelden;
·
tellen onder toezicht van een notaris;
·
betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan doel);
·
gesloten bus, legitimatie inzamelaars etc;
·
onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie van de Vereniging Direct Dialogue
Donateurswervers Nederland.
Jurisprudentie collectevergunning en textiel
Het Intergemeentelijk Orgaan Rivierenland (IOR) had een inzamelvergunning voor textiel verleend
aan een charitatieve instelling. Het bestuur van het IOR besloot uit oogpunt van doelmatigheid de
inzameling van textiel zelf ter hand te nemen en de samenwerking met de charitatieve instelling te
beëindigen. In een spoedprocedure bij de Raad van State werd door de instelling betoogd dat er
geen sprake was van een afvalstof, omdat het textiel met het oogmerk op hergebruik werd
ingeleverd en ingezameld.
De Raad van State oordeelde echter anders. Het ingezamelde textiel (draagbare en niet-draagbare
kleding, lakens, dekens, grote lappen stof en gordijnen) is aan te merken als een huishoudelijke
afvalstof, omdat de aangeboden kleding kennelijk ongesorteerd wordt aangeboden en daarom nog
een sorteerbewerking moet ondergaan. Een deel van de ingezamelde textiel kan namelijk gebruikt
worden overeenkomstig de oorspronkelijke bestemming, een deel is slechts geschikt voor een ander
gebruik en een deel is onbruikbaar. De Raad van State verwijst ook naar een uitspraak van het Hof
van Justitie, waarin werd geoordeeld dat het toepassingsgebied van het begrip afvalstof afhangt van
de term “zich ontdoen van”. In de genoemde feiten ligt volgens de Raad van State een aanwijzing
besloten dat de huishoudens zich van het textiel hebben willen ontdoen, voornemens zijn zich
daarvan te ontdoen of zich daarvan moeten ontdoen. De inzameling is daarom primair een
verantwoordelijkheid van de lokale gemeente. Voor de collectevergunning heeft de uitspraak van de
Raad van State de volgende consequentie. De inzameling van textiel valt onder het
toepassingsgebied van de afvalstoffenverordening (voorheen afdeling 4.2 van de model-APV, nu
uitgebracht als aparte model-Afvalstoffenverordening ) Het verstrekken van een
inzamelingsvergunning voor de inzameling van textiel is hierdoor niet mogelijk, omdat textiel in
nagenoeg alle gevallen kan worden beschouwd als een afvalstof in de zin van artikel 1.1, eerste lid,
Wet milieubeheer. Het is namelijk niet aannemelijk dat een burger zijn textiel gesorteerd kan
aanbieden. Immers deze kan niet weten voor welke bestemming hij bijvoorbeeld lappen of kleren
aanbiedt (hergebruik, poetslap of onbruikbaar). Een sorteerbewerking lijkt hierdoor altijd
noodzakelijk. Gesteld kan worden dat de gemeente op grond van artikel 10.22 Wet milieubeheer een
zorgplicht heeft voor de inzameling van textiel, hierdoor is de model-Afvalstoffenverordening van
toepassing. Dat betekent overigens niet dat de gemeente de inzameling van textiel zelf ter hand
</pre>

====================================================================== Einde pagina 269 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 270 ======================================================================

<pre>moet nemen. De inzameling van textiel kan nog steeds worden overgelaten aan charitatieve
instellingen. De gemeente kan bijvoorbeeld op grond van artikel 7, tweede lid, van de model-
Afvalstoffenverordening besluiten een charitatieve instelling aan te wijzen als inzamelaar van textiel.
Ook kan het college op grond van de Afvalstoffenbepalingen besluiten een inzamelvergunning te
verlenen aan een charitatieve instelling. Het CBF informeert gemeenten ook over charitatieve
instellingen welke kleding inzamelen. ABRS 28-01-2003, nr. 200206958.
Jurisprudentie overig
Noch een APV-vergunning inzake het inzamelen van geld en goed, noch een vergunning voor het
inzamelen van huishoudelijke afvalstoffen en/of groot huisvuil is vereist. Inzameling van kleding is
geen inzameling van huisvuil. Inzamelen bij een centraal inzamelpunt is geen inzameling aan de weg
of aan huis. Vz. ARRS 19-01-1993, JG 93.0355, Gst. 1994, 6983, 3 m.nt. EB.
Het beleid van het college dat - conform het advies van het Centraal Archief van het
Inzamelingswezen - sedert 1985 aan landelijk opererende instellingen die in de zgn. vrije periode
collecteren, de voorwaarde wordt gesteld tot het binnen twee jaar overleggen van een financiële
verantwoording, in de vorm van een jaarverslag met een accountantsverklaring, is niet onredelijk.
ARRS 28-02-1989, AB 1989, 251. Een groot aantal huis-aan-huiscollecten kan eerder dan een groot
aantal straatcollecten aanleiding geven tot afkeer en wrevel onder de bevolking. ARRS 02-12-1983,
Gst. 1984, 6763, 3, m.nt. J.M. Kan.
Een inzameling is openbaar als deze aan de openbare weg of van daaraf zichtbaar dan wel op een
andere voor het publiek toegankelijke plaats plaatsvindt. HR 31-10-1938, NJ 1939, 235
Het te koop aanbieden van bonnetjes op zich zelf en zonder dat is aangegeven tot welk doel de
opbrengst van de verkoop strekt, is nog niet aan te merken als het houden van een openbare
inzameling. HR 07-11-1932, W. 1933, 12584.
Het zich tot verschillende personen wenden om een geldelijke bijdrage, levert het houden van een
inzameling van geld op, ook indien op die verzoeken slechts één gift is ontvangen. HR 21-03-1927, NJ
1927.
De collectevergunning geldt voor liefdadige én commerciële inzamelingen. Daarnaast rechtvaardigt
de ABRS het door de gemeente gelegde verband tussen inzamelingsvergunningen voor textiel en het
afvalstoffenbeleid, JG 00.0187 .
Afdeling 3: Venten
Artikel 5:14 Begripsbepaling
Bij de herziening van 2007 is omschreven wat onder venten wordt verstaan. Dit is een verbetering
omdat het uitoefenen van de ambulante handel (het venten) onderscheiden moet worden van
enerzijds de collectevergunning en anderzijds de standplaatsvergunning. Onder venten met
goederen wordt dan ook verstaan: de uitoefening van kleinhandel waarbij goederen of diensten aan
willekeurige voorbijgangers worden aangeboden dan wel het huis-aan-huis aanbieden van goederen
of diensten. Bij venten is het van belang dat de venter in beweging is. De venter biedt zijn waren
voortdurend aan vanaf een andere plaats. Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen
venten. HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.
Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of colporteren is sprake
wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de vorm van een vast bedrag wordt
gevraagd. In principe worden bij collecteren geen goederen aangeboden, maar gaat het om het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 270 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 271 ======================================================================

<pre>inzamelen van geld en goederen. Verkrijgt men een drukwerk of ander goed door een willekeurig
bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële contraprestatie aan te merken, bedrag aan
geld in een bus te werpen of te overhandigen als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of
ideëel doel, dan is sprake van een collecte. De goederen worden daarbij slechts ter ondersteuning
van die actie uitgereikt. Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning gehouden
inzamelingen zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de indruk
is gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel.
Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats, betreft de periode gedurende
welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden aangeboden aan willekeurige voorbijgangers.
Onder het innemen van een standplaats wordt verstaan het te koop aanbieden van goederen vanaf
eenzelfde plaats, gebruikmakend van fysieke hulpmiddelen als een kraam of een aanhangwagen, in
de openbare ruimte. Het tien minuten standplaats innemen vereist een standplaatsvergunning en
geen ventvergunning, HR 26-03-1974, NJ 1974, 239. Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit.
Artikel 5:15 Ventverbod
Het oude artikel 5.2.2 ging uit van een algeheel verbod op venten, behalve als met een door het
college verstrekte vergunning werd gehandeld. Wij hebben ingekozen voor een algemene regel. Het
is nog slechts verboden te venten als de openbare orde wordt verstoord, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid of het milieu in gevaar komen. De terminologie sluit aan bij de Europese
Dienstenrichtlijn. Hieronder vallen de aloude motieven van overlast (in de meeste gevallen) en
verkeersveiligheid. Zie voor nadere uitleg de toelichting onder artikel 1:8. Tot het afschaffen van het
vergunningstelsel is besloten, omdat in de meeste gemeenten venten geen overlast e.d. oplevert. De
praktijk van vergunningverlening is dat men de vergunning vrijwel altijd verleent onder dezelfde
voorwaarden. Er is dan geen goede reden waarom een vergunningstelsel nog noodzakelijk en
proportioneel is. Overlast kan ook achteraf worden aangepakt. Wij achten het risico van achteraf
controleren niet veel groter dan van het vooraf vaststellen van de voorwaarden die vaak dezelfde
zijn. Volgens de Dienstenrichtlijn is een vergunning alleen proportioneel als een controle achteraf
onvoldoende is.
De uitgangspunten van de Dienstenrichtlijn op grond van het EG-verdrag gelden overigens in het
geval van venten ook voor het verkopen van goederen. Volgens het Hof van Justitie kunnen
beperkingen gesteld worden aan de vrijheid van venten indien sprake is van een dwingende reden
van algemeen belang. Het Hof van Justitie heeft op 23 februari 2006 betreffende een verzoek om een
prejudiciële beslissing betreffende de uitleg van de artikelen 28 en 30 EG, ingediend door het
Landesgericht Klagenfurt (Oostenrijk), uitspraak gedaan in een zaak waarin de Duitse onderneming X
zich bezighield met het venten van sieraden op het grondgebied van de Europese Unie, waarbij zij
particulieren in particuliere woningen bezocht. Daar bood zij zilveren sieraden te koop aan en
vergaarde zij bestellingen met betrekking tot dergelijke sieraden. De nationale, Oostenrijkse bepaling
verbood deze handelingen. Het Hof bepaalde in de eerste plaats dat de regel niet discriminatoir mag
zijn ten opzichte van de dienstverlener en verder dat moet worden nagegaan of de betrokken
maatregel gerechtvaardigd is door een doelstelling van algemeen belang in de zin die de rechtspraak
van het Hof aan dit begrip geeft of door een van de in artikel 30 EG genoemde doelstellingen, en of
die maatregel evenredig is aan deze doelstelling.
Op grond van artikel 16 van de Dienstenrichtlijn mogen er eisen worden gesteld aan dienstverleners
die tijdelijk in Nederland hun diensten aanbieden het belang van de openbare orde, openbare
veiligheid. Zie voor de argumentatie waarom gekozen is voor deze regeling de toelichting bij artikel
1:8.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 271 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 272 ======================================================================

<pre>In de praktijk is het noodzakelijk beleidsregels te formuleren in welke gevallen sprake is van gevaar
voor de in het artikel genoemde motieven. Dergelijke beleidsregels moeten bekend gemaakt
worden. Ook beleidsregels moeten voldoen aan criteria van de Dienstenrichtlijn. Immers volgens
artikel 4, van de Richtlijn vallen onder de definitie van eisen die gesteld kunnen worden: elke
verplichting, verbodsbepaling, voorwaarde of beperking uit hoofde van de wettelijke een
bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten.
Tweede lid
Het tweede lid is ingevoegd om te voorkomen dat burgers op zondag of in de late avonduren en
nacht worden lastig gevallen door venters.
Vanwege de aanwezigheid van recreanten en bezoekers binnen de gemeente Midden-Delfland en de
aantrekkelijkheid daarvan voor venters, is het gewenst dat het college een adequate mogelijkheid
heeft om openbare plaatsen aan te wijzen waarbinnen het verbod zal gelden, bijvoorbeeld om de
beheersbaarheid te bevorderen. Dit zou ook kunnen op aanwijzing van het recreatieschap.
Derde lid
Het derde lid bevat een afbakening naar hogere regelgeving. Artikel 5 van de Wegenverkeerswet
luidt: Het is een ieder verboden zich zodanig te gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of
kan worden veroorzaakt of dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd.
Artikel 5:16 Venten met gedrukte stukken
Artikel 7 Grondwet bepaalt dat geen vergunning mag worden geëist voor de gebruikmaking van een
zelfstandig middel van bekendmaking. In de jurisprudentie is het aanbieden van of venten met
gedrukte stukken als een zelfstandig middel van bekendmaking aangemerkt. Een afzonderlijk
probleem is het beoordelen of er in een concrete situatie sprake is van de uitoefening van “een
zelfstandig middel van bekendmaking” in de zin van artikel 7 van de Grondwet of dat er sprake is van
het te koop aanbieden van drukwerk, waarbij geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard.
Het verspreiden van handelsreclame wordt niet tot de vrijheid van drukpers gerekend, zie artikel 7,
vierde lid van de Grondwet.
Ook het trekken van een grens tussen het aanbieden van gedrukte stukken in het kader van de
vrijheid van drukpers en het verkopen van gedrukte stukken is in de praktijk dikwijls moeilijk vast te
stellen. Zo is in de jaren tachtig in een groot aantal gemeenten het verzoek gedaan tot het venten
met prentbriefkaarten. De firma die in deze gemeenten haar prentbriefkaarten in het kader van een
commerciële protestactie wilde verkopen was van mening dat het gedrukte stukken betrof die, gelet
op artikel 7 Grondwet, zonder ventvergunning verkocht mogen worden. Hoewel bij de verkoop van
deze kaarten gesuggereerd werd dat de opbrengst voor een goed doel bestemd was, bleek de
opbrengst geheel ten goede te komen aan de verkoper van de prentbriefkaarten. Optreden tegen de
verkoper op grond van overtreding van een APV-bepaling waarin een ventverbod wordt vastgelegd,
is in een dergelijk geval echter niet mogelijk.
In een geval van verkoop van posters met reproducties van aquarellen en afbeeldingen van foto’s al
dan niet voorzien van teksten, is bepaald dat deze voor geen andere uitleg vatbaar zijn dan dat zij
een bepaalde uiting van kunst bevatten of ludiek van aard zijn. Bezwaarlijk kan van zulke gedrukte
stukken gezegd worden dat zij geen gedachten of gevoelens openbaren als bedoeld in art. 7, eerste
lid, van de Grondwet.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 272 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 273 ======================================================================

<pre>Het stellen van beperkingen aan het venten met gedrukte stukken is onder de volgende criteria
toegestaan: de beperking mag geen betrekking hebben op de inhoud van de gedrukte stukken en er
dient gebruik van enige betekenis te resteren; de beperking mag niet resulteren in een algeheel
verbod.
Een constructie, waarbij aan een (beperkt) verbod de mogelijkheid tot het verlenen van een
ontheffing is verbonden, is volgens de jurisprudentie wel toelaatbaar. De beperking van de verkoop
van drukwerk waarop een mededeling staat is, gelet op artikel 7 van de Grondwet, niet mogelijk voor
zover het betreft de inhoud van het drukwerk. Artikel 7 van de Grondwet beschermt immers “iedere
openbaarmaking van een - meer of minder weloverwogen - gedachte of een gevoelen, ongeacht de
intenties of motieven van degene die zich uit” (Kb 5 juni 1986, Stb. 339). Wel kan de verkoop van
drukwerk in het belang van de openbare orde en veiligheid naar tijd en plaats worden ingeperkt.
Daklozenkrant
De verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van artikel 7 van de
Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een vergunning. Wel kan de gemeente
gebruik maken van artikel 2:6. Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een
supermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan. Het verdient aanbeveling om
te overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen vertegenwoordigt. Immers niet iedereen
kan een straatkrant verkopen. De verkopers moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs van de
koelorganisatie waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële straatkantverkopers zijn.
Jurisprudentie
Strafrechtelijk verleden staat in de weg aan het verlenen van ventvergunning. Geen uitzondering op
het beleid gezien de aard van de gepleegde feiten en de veelvuldige veroordelingen. ARRS 26-07-
1993, AB 1994, 2 m.nt. LJJR. Zie ook Vz. ARRS 20-10-89, JG 90.0181 .
Relatie Colportagewet en ventverbod uit de APV. Colportagewet niet uitputtend bedoeld. HR 20-10-
1992, JG 93.0258 , NJ 1993, 155, Gst.1993, 6972, 5 m.nt. EB.
Verkoopactiviteiten vanuit rijdende winkel is vergunningplichtig op grond van de APV. De regeling in
de APV is niet in strijd met de Vestigingswet Bedrijven 1954 (inmiddels ingetrokken). Aan toetsing
van de APV-bepaling aan artikel 30 van het EG-verdrag komt de afdeling niet toe. ABRS 27-11-1998,
Gst.1999, 7090, 4 m.nt. HH.
Het aanbieden van goederen in een rijdende winkelwagen kan aan regels worden gebonden ten
behoeve van de handhaving van de openbare orde. Er is sprake van venten. ARRS 15-06-1984, Gst.
1984, 6789, 4 m.nt. J.C. Schroot.
Van venten is sprake als de venter zijn waren voortdurend vanaf een andere plaats aanbiedt, tenzij
hij zijn clientèle aan het bedienen is. Er geldt een verbod tot het aanbieden vanaf een vaste plaats.
Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is in strijd met de verleende ventvergunning. HR 26-
03-1974, NJ 1974, 239.
Venten met gedrukte of geschreven stukken wordt aangemerkt als een zelfstandig middel van
verspreiding. HR 17-03-1953, NJ 1953, 389, Wachttorenarrest en HR 20-06-1950, NJ 1950, 619.
Terechte weigering van ventvergunning. Het reguleren van de ambulante handel is een zaak die tot
de gemeentelijke huishouding behoort. Pres. Rb. Assen 31-10-1996, JG 97.0078
</pre>

====================================================================== Einde pagina 273 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 274 ======================================================================

<pre>Wanneer ondanks verleende ventvergunning feitelijk vanaf een standplaats wordt gehandeld, dient
een aanschrijving te worden gebaseerd op artikel 5.2.3 en niet (mede) op artikel 5.2.2. Gelet op het
bepaalde in artikel 5.2.2 lid 2 onder d (oud) en artikel 5.2.3 (oud) sluiten venten en het innemen van
een standplaats elkaar uit, zodat deze artikelen niet naast elkaar aan de aanschrijving ten grondslag
kunnen worden gelegd. ABRS 23-03-1998, AB 1998,- 277.
Venten met posters valt onder de vrijheid van meningsuiting. Posters zijn een bepaalde uiting van
kunst of ludiek van aard. Er kan daarom niet gezegd worden dat de posters geen gedachten of
gevoelens openbaren. HR 21-03-2000, NJ 2000, 482.
Afdeling 4: Standplaatsen
Artikel 5:17 Begripsbepaling
Deregulering bestaat niet alleen uit het verminderen van administratieve lasten, maar ook uit het
verhelderen en vereenvoudigen van regels. Artikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet
voorts in uitzonderingen. Het hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden van
goederen vanaf een vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van het
venten met goederen. Bij het venten met goederen wordt er immers vanuit gegaan dat de venter
voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de openbare ruimte aanbiedt. Met andere
woorden: de venter is ambulant, de standplaatshouder niet.
Tweede lid
Het tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het innemen van een standplaats
op een door de gemeente ingestelde markt op basis van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h,
van de Gemeentewet. Degene die op een door de gemeente ingestelde markt een standplaats wil
innemen zal zich moeten houden aan de regels die voor de markt gelden. Deze zijn in veel
gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een afbakening met de snuffelmarkt is niet nodig,
omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en standplaatsen worden ingenomen in de open
lucht.
Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning krachtens
afdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25 van toepassing, waarbij de
bepalingen met betrekking tot het innemen van een standplaats niet van toepassing zijn.
Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Algemeen
Wij achten een vergunning voor het hebben van een standplaats, hoe eenvoudig ook, noodzakelijk
en evenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt verstoord en
overlast wordt tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast,
verkeershinder en overlast door zwerfafval. De vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6).
Vergunning voor onbepaalde tijd
Een vergunning wordt in beginsel voor onbepaalde tijd verleend (artikel 1:7). Indien de gemeente de
vergunning met het oog op de verdeling van standplaatsen aan een termijn wil verbinden, dan is het
zaak te motiveren waarom dit noodzakelijk is in het belang van onder meer de openbare orde,
overlast en de verkeersveiligheid en milieu. Zie voor nadere toelichting bij de artikelen 1:7.
Vrijheid van meningsuiting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 274 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 275 ======================================================================

<pre>In het derde lid van artikel 5.2.3 (oud) werd een uitzondering gemaakt op het verbod op de
straathandel voor zover het betreft het uitstallen van stukken waarin gedachten en gevoelens
worden geopenbaard (artikel 7 Grondwet). Voor het aanbieden van gedrukte stukken als zodanig kan
geen vergunning worden geëist. Het wordt gezien als een zelfstandig middel van verspreiding. Wel is
een vergunning noodzakelijk indien vanaf een standplaats gedrukte stukken worden aangeboden.
Deze vergunning is niet vereist vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar
vanwege het feit dat een standplaats wordt ingenomen. Dus het gaat hier om een
standplaatsvergunning.
Tweede lid Bestemmingsplan
De bepalingen in de APV met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn gebaseerd op
ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende bevoegdheid van de gemeente
van zaken die tot haar huishouding behoren. Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op
de ruimtelijke ordening, zoals een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent
dat bij de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het innemen van een standplaats
altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit het bestemmingsplan voortvloeien.
Als het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk uit te leggen dat de
vergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan geen gebruik gemaakt kan worden wegens
strijd met het bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve
weigeringsgrond opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke
bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat.
Derde lid Weigeringsgronden
De generieke weigeringsgronden worden genoemd in artikel 1:8. Nadere uitleg daarvan vindt men in
de toelichting bij dat artikel.
Derde lid, onder a Redelijke eisen van welstand
Bij de herziening van 2004 is de weigeringsgrond “uiterlijk aanzien van de gemeente” vervangen door
“redelijke eisen van welstand” vanwege het streven om de terminologie in de model-APV zo
eenduidig mogelijk te houden. Bovendien sluit het aan bij de terminologie van de Woningwet. Wij
gaan ervan uit dat “uiterlijk aanzien” en “redelijke eisen van welstand” inhoudelijk dezelfde
betekenis hebben.
De weigeringsgrond kan gehanteerd worden indien een of meer standplaatsen worden ingenomen
op een zodanige plaats dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan
niet alleen verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van
monumentale gebouwen of stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college bepaalt
zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar wel verstandig om bij
voorbeeld de welstandscommissie om advies te vragen.
Derde lid onder b Redelijk verzorgingsniveau
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve
van de consument als een openbare orde-belang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde
winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij
lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van
de Raad van State blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een
huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de Afdeling slechts één
</pre>

====================================================================== Einde pagina 275 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 276 ======================================================================

<pre>uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel
van de gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning weigeren dan
moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke winkelier, dat
het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde goederen
aangeboden worden.
De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede) diensten verlenen
niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane, belemmering voor het
vrij verkeer van diensten. Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren
voor het verkopen van goederen. De Dienstenrichtlijn is daarop immers niet van toepassing.
Maximumstelsel
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft bepaald, dat het in het belang van de
openbare orde kan zijn om het aantal te verlenen vergunningen aan een maximum te binden. Het
aantal te verlenen vergunningen kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als
de openbare orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk
gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.
De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in de Nederlandse
rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van artikel 9 jo artikel 10 dat er een
transparante en non-discriminatoire op objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van
vergunningen moet zijn.
Het aantal vergunningen moet vastgesteld worden voordat tot uitvoering van het beleid wordt
overgegaan. De locaties waar een standplaats mag worden ingenomen moeten zo zorgvuldig
mogelijk worden geselecteerd. Het totaal aantal aangewezen standplaatsen tezamen levert het
maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen op. Het laten opmaken van een politierapport
met betrekking tot de mogelijkheden tot het innemen van een standplaats op de verschillende
locaties kan een verdere onderbouwing leveren van het vastgestelde maximum aantal
standplaatsvergunningen. In dit politierapport kan worden aangegeven welke gevolgen het innemen
van standplaatsen zal hebben voor de verkeersveiligheid en de handhaving van de openbare orde.
Het innemen van een standplaats kan verder worden geordend door tijdstippen aan te wijzen
wanneer een standplaats mag worden ingenomen. Een verdeling naar dagen van de week en
eventueel naar dagdelen kan een nadere invulling geven aan het maximum aantal
standplaatsvergunningen. Een dergelijk beleid kan zowel voor de gehele gemeente als voor nader
aan te geven gedeelten van de gemeente van kracht zijn.
Een verdere verfijning van het maximum aantal standplaatsvergunningen kan worden bereikt door
een onderverdeling naar een aantal branches in te stellen. Per branche kan dan een maximum aantal
af te geven vergunningen worden bepaald. Opgemerkt moet worden, dat een dergelijk maximum
aantal vergunningen slechts door de rechter wordt toegelaten indien het aantal aanvragen per
branche het totaal aantal af te geven vergunningen overtreft. Indien voor een branche niet het
maximum aantal vergunningen wordt afgegeven, acht de rechter geen noodzaak tot handhaving van
dit stelsel aanwezig. Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst
naar plaats, tijdstip of branche, moet rekening gehouden worden met het aantal reeds afgegeven
vergunningen. Indien het totaal aantal aanvragen om een standplaatsvergunning het totaal aantal af
te geven vergunningen overtreft kan het college een wachtlijst opstellen. De aanvragen worden dan
geregistreerd in volgorde van binnenkomst. Indien een standplaatshouder te kennen geeft zijn
standplaats niet meer in te zullen nemen, kan deze vergunning aan de eerste op de wachtlijst
toegekend worden. Ten slotte moet opgemerkt worden dat iedere aanvraag tot het innemen van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 276 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 277 ======================================================================

<pre>een standplaats afzonderlijk beoordeeld moet worden. Aan de hand van de in de model-APV
vastgestelde weigeringsgronden en het aan de hand hiervan geformuleerde beleid moet een
afweging plaatsvinden of de aangevraagde standplaatsvergunning verstrekt kan worden. Men houde
ook de eis van de Dienstenrichtlijn voor ogen dat een wachtlijst noch direct noch indirect
discriminatoir mag zijn.
Beleidsregels
Aan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college beleidsregels vaststellen,
waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een standplaatsvergunning wordt
overgegaan. Het vaststellen van een dergelijk beleid, waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte
criteria worden aangegeven, die bij de beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd,
is blijkens de jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat te voeren beleid niet mag
leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde vergunning die niet kan worden herleid op één
van de in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Rb Utrecht 23-12-1998, KG 1999, 78. Ook
beleidsregels zijn volgens artikel 4, van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van
algemeen belang: de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.
Bij het hanteren van deze weigeringsgronden kan een verdeling gerealiseerd worden van het aantal
standplaatsen, waarbij de af te geven vergunningen zodanig over de week verspreid worden, dat een
concentratie van de in te nemen standplaatsen wordt tegengegaan. De weigeringsgronden kunnen
ook gebruikt worden wanneer veel belangstelling voor dezelfde locatie ontstaat. Een aantal
standplaatsen op één plek doet ook de kans op feitelijke marktvorming ontstaan. Ook is het mogelijk
om specifieke standplaatsen op bepaalde locaties te weren. Gedacht kan bijvoorbeeld worden aan
bakkramen die in verband met stankoverlast of brandgevaarlijkheid niet in de directe nabijheid van
gebouwen gewenst zijn.
Inhoud standplaatsenbeleid
De motieven waarop een beleid met betrekking tot het innemen van standplaatsen berust, mogen
niet strijdig zijn met de bevoegdheidsgrondslag om ordenend op te treden. Het beleid dat door het
college wordt vastgesteld ter uitvoering van de APV-bepalingen mag niet de wettelijke grondslag (art.
149 Gemeentewet) van deze APV-bepalingen overschrijden.
De zaken die het college in het standplaatsenbeleid kan vastleggen betreffen:
·
de vaststelling van het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen;
·
de vaststelling van het aantal af te geven standplaatsvergunningen per branche. de aanwijzing van
locaties waar standplaatsen mogen worden ingenomen;
·
de aanwijzing van tijdstippen waarop standplaatsen mogen worden ingenomen.
De vaststelling van het aantal af te geven vergunningen wordt bepaald aan de hand van een feitelijke
invulling van de verschillende in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Nadat aan de hand van
ieder motief afzonderlijk is bepaald op welke plaats in de gemeente een standplaats kan worden
ingenomen, valt aan de hand van het totaalbeeld dat hieruit resulteert, aan te geven wat het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 277 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 278 ======================================================================

<pre>maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen is. Aan de hand van ieder motief afzonderlijk
is een aantal plaatsen aan te duiden waar een standplaats ingenomen kan worden.
Nadat een overzicht van het aantal mogelijk in te nemen standplaatsen en het maximumaantal
standplaatsvergunningen is vastgesteld, kan het college een beleid vaststellen ten aanzien van de
handhaving en het toezicht en de wijze waarop gehandeld wordt als het maximum aantal
vergunningen reeds is afgegeven. Het betreft hier dan een wachtlijstensysteem dat van toepassing is
wanneer het aantal aanvragen het maximum aantal af te geven standplaatsvergunningen
overschrijdt.
Vergunningsvoorschriften
Aan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10 van de
Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die ervoor zorgen
dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die
criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang;
evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf
openbaar bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de toelichting bij dit
artikel.
Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:
·
het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode geen standplaats is
ingenomen;
·
de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet men wel het oog
houden op een goede verdeling van de te verkopen goederen voor de consument. Anders zou er
oneerlijke concurrentie kunnen zijn;
·
de grootte van de standplaats;
·
de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;
·
het uiterlijk aanzien van de standplaats;
·
tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;
·
eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;
·
opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 278 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 279 ======================================================================

<pre>Overige regelgeving
Op het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de APV van toepassing. Deze
regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de straathandel
Wet op de Ruimtelijke ordening
Een vergunning voor het innemen van een standplaats kan worden geweigerd vanwege strijd met
een geldend bestemmingsplan. Wanneer wel een vergunning, zoals vereist krachtens de APV, wordt
verstrekt, blijven eventuele eisen die in het geldende bestemmingsplan worden gesteld, van kracht.
Het college kan een aanvraag voor het innemen van een standplaats mede opvatten als een verzoek
om vrijstelling van de gebruiksvoorschriften van het bestemmingsplan. In een dergelijk geval wordt
een aanvraag gebruikt voor twee afzonderlijke procedures. Het is dan niet nodig twee afzonderlijke
aanvragen in te dienen.
Winkeltijdenwet
De Winkeltijdenwet regelt een aantal zaken met betrekking tot de openingstijden van winkels en het
leveren van goederen aan particulieren. De bepalingen uit de Winkeltijdenwet gelden ook voor de
verkoop van goederen vanaf een standplaats. Het toezicht op de naleving van de bepalingen van de
Winkeltijdenwet geschiedt door de Economische Controledienst.
Warenwet
Op het drijven van handel in waren zoals bedoeld in artikel 1 van de Warenwet (eetwaren,
waaronder tevens worden begrepen kauwpreparaten, andere dan van tabak, en drinkwaren,
alsmede andere roerende zaken) zijn de bepalingen uit de Warenwet van toepassing. De Warenwet
stelt regels met betrekking tot de goede hoedanigheid en aanduiding van waren. Daarnaast stelt de
Warenwet regels met betrekking tot de hygiëne en degelijkheid van producten. Met betrekking tot
het toezicht op de naleving van de bepalingen van de Warenwet is een afzonderlijk regime van
toepassing.
De voorschriften die uit de Warenwet voortvloeien gelden naast de voorschriften die door het
college gesteld kunnen worden op basis van een standplaatsvergunning.
Wet milieubeheer
In de Wet milieubeheer wordt een regeling getroffen ten aanzien van inrichtingen die hinder of
overlast kunnen veroorzaken voor de omgeving. Deze bepalingen gelden ook voor een
standplaatshouder, voor zover zijn verkoopplek als “inrichting” kan worden aangemerkt. Van belang
is de regelgeving die geldt voor bijvoorbeeld patatverkopers, die voor wat betreft de frituurinrichting
aan bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Ook van belang is de model-Afvalstoffenverordening.
Gebruik van de openbare weg
Voor het innemen van een standplaats op de openbare weg is een vergunning vereist. In veel
gevallen zal de gemeente de eigenaar of rechthebbende van de openbare weg zijn. Op grond hiervan
kan de gemeente van degene die op de openbare weg met vergunning een standplaats inneemt een
vergoeding bedingen voor het gebruik van het deel van de openbare weg. De grondslag voor het
bedingen van een dergelijke vergoeding kan gegeven worden in een retributieverordening of in een
huurovereenkomst.
In een retributieverordening kan afhankelijk van het formaat en de locatie van de standplaats een
bepaald bedrag worden vastgesteld.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 279 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 280 ======================================================================

<pre>Voor wat betreft de huurovereenkomst kan worden opgemerkt dat een beleid kan worden
vastgesteld met betrekking tot de plaats en de grootte van de standplaats. Per in te nemen locatie
kan een vaste prijs worden berekend. De huurprijs en andere voorwaarden die in een
huurovereenkomst worden bedongen mogen geen belemmering vormen voor het innemen van een
standplaats. Uit jurisprudentie is gebleken dat het bedingen van een hoge huurprijs voor het gebruik
van de openbare weg niet zover kan gaan dat een feitelijke belemmering ontstaat voor het innemen
van een standplaats waarvoor een vergunning is verleend, zie Vz. ARRS 12-04-1991, JG 91.0369 .
Met betrekking tot de keuze tussen het vaststellen van een retributieverordening en het aangaan
van een huurovereenkomst moet opgemerkt worden dat een dergelijke keuze consequent
gehanteerd dient te worden. (Zie hierover de algemene leerstukken met betrekking tot de
tweewegenleer).
Uit oogpunt van deregulering en administratieve lastenverlichting voorziet het vierde lid in de
mogelijkheid dat het college openbare plaatsen aanwijst waarbinnen het verbod om een standplaats
zonder vergunning in te nemen niet geldt. Het college kan ook categorieën standplaatsen aanwijzen
waarvoor het verbod niet geldt. Bij deze aanwijzing kan het college nadere voorwaarden stellen, die
aan de vrijstelling verbonden zijn. Gedacht kan worden aan het vrijstellen van eenvoudige
standplaatsen (tafeltjes) langs de wegen of wateren in het buitengebied bij boerderijen waarbij op
kleinschalige wijze streekproducten of producten van de boerderij worden verkocht.
Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Dit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een standplaats wordt
ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt. Met dit verbod is het mogelijk niet
alleen maatregelen te nemen tegen degene die zonder vergunning een standplaats inneemt maar
ook tegen de eigenaar van de grond die het innemen van een standplaats zonder vergunning
toestaat.
Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen
Afbakening
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de
Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door
een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen
aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het
tweede lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting. In het eerste lid vindt afbakening plaats met de
Wet beheer rijkswaterstaatswerken en het Provinciaal wegenreglement, het tweede lid ziet op
afbakening met de Woningwet.
Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht
(Vervallen)
Afdeling 5: Snuffelmarkten
Artikel 5:22 Begripsbepaling
Algemeen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 280 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 281 ======================================================================

<pre>Bij de algehele herziening van 2008 is het oude artikel 5.2.4 in twee artikelen opgesplitst en tevens
hernummerd. Artikel 5:24 geeft een begripsbepaling, terwijl artikel 5:25 de vergunningplicht en de
weigeringsgronden beschrijft.
Begripsbepaling
Evenals bij venten (artikel 5:14 e.v.) en standplaatsen (artikel 5:17 e.v.) wordt in deze afdeling
begonnen met een begripsbepaling van de snuffelmarkt in artikel 5:24. Het is niet de bedoeling
geweest daaraan een andere inhoud te geven dan aan het oude begrip in artikel 5.2.4 (oud).
De laatste tijd komt het in steeds meer plaatsen voor dat particulieren markten organiseren in grote
(doorgaans leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar “ongeregelde” zaken verkocht. Bij
“ongeregelde” zaken kan met name worden gedacht aan incourante goederen, dat wil zeggen
goederen, die in de regel niet meer langs normale handelskanalen het publiek bereiken, zoals bij
voorbeeld beschadigde artikelen, artikelen die uit de mode zijn, restanten en zaken van een te
liquideren onderneming.
Tweede lid
Van de snuffelmarkt te onderscheiden zijn:
·
de weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet
·
Het begrip “markt” is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In de regel worden op een
weekmarkt “geregelde” waren verkocht, dat wil zeggen: geen tweedehands goederen. Indien de te
verwachten concentratie van een aantal standplaatsen zo hoog is, dat het uiterlijk de
karakteristieken van een markt krijgt, mag niet meer worden volstaan met het verlenen van
standplaatsvergunningen, maar dient het college een besluit te nemen over het instellen van een
markt..de jaarmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet
Ook het begrip “jaarmarkt” wordt niet nader gedefinieerd in de Gemeentewet. Bij een jaarmarkt
moet gedacht worden aan een jaarlijks terugkerende traditie. Zo wordt in sommige gemeenten al
sinds jaar en dag een veemarkt op een vast tijdstip, bijvoorbeeld op tweede paasdag, gehouden. Het
college dient voor dit type markt een instellingsbesluit te nemen. Verder zal de raad voor een
dergelijke markt ook een aparte regeling moeten vaststellen, die eventueel geïntegreerd kan worden
in de APV of in de marktverordening.
·evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden gehouden in een gebouw of plaats. Indien het
betreft braderieën, vrijmarkten op Koninginnedag of vlooienmarkten in de openbare ruimte, is deze
paragraaf niet van toepassing, maar is er sprake van een evenement, dat al dan niet
vergunningplichtig is op grond van artikel 2:25.
Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt
Algemeen
De aard van de goederen en de omstandigheden rondom een snuffelmarkt kunnen een uitstralende
werking hebben buiten het gebouw. Het houden van een snuffelmarkt is dan ook verboden als de
openbare orde dreigt te worden aangetast en overlast (milieu in de zin van de Dienstenrichtlijn) te
verwachten is. In het belang van deze motieven is de vergunningplicht gehandhaafd. In deze
</pre>

====================================================================== Einde pagina 281 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 282 ======================================================================

<pre>toelichting is als alternatief een stelsel gegeven met een meldingsplicht. Als een snuffelmarkt
incidenteel in een gemeente gehouden wordt, kan met een meldingsplicht worden volstaan. Gaat
het echter om grote snuffelmarkten die regelmatig gehouden worden met gevaar voor aantasting
van de openbare orde en overlast, dan doet de gemeente er verstandig aan om een
vergunningstelsel te hebben. Er is dan voldaan aan het noodzaak- en proportionaliteitsvereiste.
Op grond van dezelfde motieven kan het aantal snuffelmarkten worden beperkt.
De Europese Dienstenrichtlijn
De richtlijn is van toepassing op zowel het vergunningstelsel als het meldingsstelsel voor een
snuffelmarkt. Het artikel richt zich immers tot de organisator en deze is een dienstverlener in de zin
van de richtlijn. Voorts komt het voor dat er diensten worden aangeboden op de standplaatsen,
bijvoorbeeld schoenpoetsers, nagelverzorging, kappers e.d.
Weigeringsgronden
De weigeringsgronden voor een snuffelmarktvergunning zijn de generieke zoals genoemd in artikel
1:8. Zie ook de toelichting bij artikel 1:8.
Bestemmingsplan
Als het organiseren van een snuffelmarkt niet in overeenstemming is met het geldende
bestemmingsplan, wordt deze weigeringsgrond ingeroepen voor die gevallen waarin de snuffelmarkt
frequent plaats vindt. Wordt de snuffelmarkt incidenteel georganiseerd, dan wordt het organiseren
ervan niet verboden op deze grond. Strijd met het bestemmingsplan kan bijvoorbeeld voorkomen als
een gebouw een agrarische of industriebestemming heeft.
Winkeltijdenwet
De Winkeltijdenwet is op het houden van een vrije markt van toepassing als de markt een
bedrijfsmatig karakter heeft. Dit is afhankelijk van de aard van de op de markt ontplooide
activiteiten, of er geregelde of ongeregelde goederen worden verkocht en de frequentie waarmee de
markt gehouden wordt.
Jurisprudentie
Snuffelmarktbepaling is niet van toepassing op een Oranje Vrijmarkt. Vrijmarkt is categorie sui
generis. Pres.Rb. Alkmaar, 12-04-1995, Gst. 1995, 7018, 3 m.nt. EB. Zie ook de uitspraak over de
Zwarte Markt te Beverwijk Vz. ARRS 30-03-1983, Gst. 1983, 6763, 8 m
Algemene toelichting afdeling 5.3 Openbaar water
Inleiding
Het beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden opgedragen. Zo is
voor het beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen de centrale overheid verantwoordelijk.
Het beheer van de overige wateren is verdeeld tussen de provincies, gemeenten en waterschappen
c.a. De centrale wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse regelingen
vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen regelingen die uitsluitend van toepassing zijn
op de bij het rijk in beheer zijnde vaarwateren en regelingen die voor het gebruik van alle openbare
vaarwateren gelden.
Wet beheer rijkswaterstaatswerken
</pre>

====================================================================== Einde pagina 282 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 283 ======================================================================

<pre>Onder de eerste categorie valt de Wet beheer rijkswaterstaatswerken. Deze wet heeft de Wet van 28
februari 1891, Stb. 69, tot vaststelling van bepalingen betreffende ’s rijks waterstaatswerken
vervangen. Voor de provinciale en gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor
zover daaraan hetzelfde motief als aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken ten grondslag ligt,
slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende bevoegdheid. Deze bevoegdheid wordt
eveneens gerelateerd aan het onder beheer hebben van die vaarwateren.
Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse waterstaatsverordeningen die gelet op
artikel 2 van de Waterstaatswet 1900 ook betrekking kunnen hebben op waterstaatswerken die in
beginsel niet onder hun beheer vallen, maar daar wel onder gebracht kunnen worden.
Deze provinciale waterstaatsverordeningen bevatten veelal bepalingen inzake het beheer, het
onderhoud en de instandhouding van de desbetreffende vaarwateren. Een aantal heeft ook
betrekking op de verplichtingen voor de scheepvaart.
Ook de gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet regels stellen met
betrekking tot het bij haar in beheer zijnde openbare vaarwater.
De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de mogelijkheid verordeningen te maken
welke onder andere betrekking kunnen hebben op de doorvaart en het innemen van ligplaats in bij
haar in beheer zijnde openbare wateren. Bij deze regelingen van de lagere overheden moet steeds
bedacht worden dat deze niet in strijd mogen komen met hogere regelingen. In grote lijnen betekent
dit dat de overheden slechts een regelgevende bevoegdheid toekomt ten aanzien van bij hen in
beheer zijnde openbare vaarwateren. Hierbij dient echter nog een kanttekening geplaatst te worden.
Binnenschepenwet en Scheepvaartverkeerswet
De centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het gebruik van alle
openbare vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de Binnenschepenwet en de
Scheepvaartverkeerswet.
Met de Scheepvaartverkeerswet (SVW) is de Binnenaanvaringswet ingetrokken. Artikel 43 SVW
bepaalt dat krachtens de Binnenaanvaringswet gestelde regels worden geacht te zijn gesteld
krachtens de Scheepvaartverkeerswet. De verkeersreglementering is te vinden in het
Binnenvaartpolitiereglement (BPR).
Artikel 42 SVW bevat de bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten, waterschappen en
havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van onderwerpen waarin de SVW voorziet,
voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens deze wet gestelde regels.
Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer
In het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (BABS) is het college bevoegd tot het
treffen van verkeersmaatregelen ten behoeve van de scheepvaart op de onder hun beheer staande
vaarwegen. Voorheen vond deze bevoegdheid zijn grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR
geeft regels en verkeerstekens t.a.v. snelle motorboten in het algemeen en waterscooters in het
bijzonder. De APV mag niet op basis van hetzelfde motief als de bovenstaande regelgeving
aanvullingen geven. De artikelen 5.3.2. en 5.3.3. van de model-APV kennen dan ook een ander
motief.
Artikel 5:24 Vergunning voor voorwerpen op, in of boven openbaar water
</pre>

====================================================================== Einde pagina 283 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 284 ======================================================================

<pre>Artikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere regelingen, bedoeld om de overige openbare
wateren te vrijwaren van activiteiten die het gebruik op enigerlei wijze nadelig zouden kunnen
beïnvloeden. De veiligheid op het water heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal
bepalingen van het Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het
Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit reglement).
Deregulering
Dit artikel is in een aantal opzichten vergelijkbaar met artikel 2:10. van de APV, het plaatsen van
voorwerpen op de weg. Ook bij dit artikel is een vergunning vervangen door een breed gestelde
algemene regel. Daarmee legt de overheid nadrukkelijk een deel van de verantwoordelijkheid bij de
burger. In eerste instantie moet deze zelf de afweging maken of een steiger of een meerpaal gevaar
of hinder oplevert voor het vaarverkeer, of een probleem voor het beheer en onderhoud. Omdat er
hierbij, eerder dan in artikel 2:10, waar het veelal gaat om tijdelijke en verplaatsbare objecten, gaat
om permanent bedoelde zaken, is aan dit artikel anders dan bij artikel 2:10 een meldingsplicht
verbonden. Op die manier kan de gemeente vooraf toetsen en met de melder overleggen of
bijvoorbeeld het onderhoud van de oevers niet in het geding is. Zo kan worden voorkomen dat een al
geplaatst object weer moet worden verwijderd, met alle financiële gevolgen van dien.
In een waterrijke gemeente zoals binnen de gemeente Midden-Delfland, waar een dergelijke
vergunning gebruikelijk is, en aan de vergunning omwille van de openbare orde, veiligheid,
gezondheid, milieu of het onderhoud van de vaarwegen een zekere uniformering noodzakelijk is, is
het een gerechtvaardigde keuze om een vergunningplicht te handhaven. Ook voor de
vergunninghouder schept dat een duidelijke situatie. De aanvrager hoeft niet zelfstandig een
afweging te maken, maar ontvangt een vergunning voorzien van een set voorschriften en weet dan
waar hij of zij aan toe is. Daar waar het stelsel vereenvoudigd kan worden of administratieve
lastenverlichting mogelijk is, zonder afbreuk te doen aan de hiervoor genoemde toetskaders, zal dit
worden toegepast.
De vrijstellingsmogelijkheden opgenomen in het derde lid en vierde lid zijn in dezelfde lijn als die
omschreven in de artikelen 2:10 A tot en met artikel 2:10 D.
Artikel 5:25 Ligplaats woonschepen en overige vaartuigen
Algemeen verbod is niet toegestaan
Artikel 31, tweede lid, van de Wet op Woonwagens en Woonschepen bepaalde dat de gemeenteraad
bevoegd is regels te stellen onder andere betreffende de plaats die woonschepen mogen innemen bij
verblijf binnen de gemeente. Uit jurisprudentie bleek dat in beginsel in iedere gemeente met
openbaar water mogelijk moet zijn om met een woonschip ligplaats in te nemen. Op 1 maart 1999 is
de Wet op Woonwagens en Woonschepen ingetrokken. De jurisprudentie is echter opgenomen in de
Huisvestingswet. Artikel 88 bepaalt namelijk dat de gemeenteraad geen regels stelt die leiden tot
een algeheel verbod van het in gebruik nemen of geven van een woonschip op een ligplaats. Een
algemeen verbod komt in strijd met bovengenoemde wet. Een verbod met een ontheffingen- of
vergunningenstelsel is wel toegestaan.
Mogelijk vergunningenstelsel
Indien men ook op de aangewezen gedeelten van het openbaar water het innemen, hebben of
beschikbaar stellen van een ligplaats mogelijk wil maken kan hiervoor het vergunningsvereiste
gesteld worden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 284 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 285 ======================================================================

<pre>Het tweede lid, onder a, van artikel 5:25 biedt het college de mogelijkheid om nadere regels te
stellen aan het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats (delegatie van regelgeving
door de raad op grond van artikel 156 Gemeentewet). Via deze algemeen werkende voorschriften is
het mogelijk om bijvoorbeeld aan woonschepen die een vaste ligplaats willen innemen of hebben,
eisen te stellen met betrekking tot de afvoer van het afvalwater, de drinkwatervoorziening etc. Zelfs
zou aansluiting op de riolering, het drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen worden,
indien de mogelijkheden daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn.
Het bepaalde in dit lid vormt voor woonschepen een handzaam alternatief van de bouwverordening.
Deze verplicht namelijk dat bouwwerken, zijnde een woning, over een deugdelijke afvalwaterafvoer
dienen te beschikken en in beginsel aangesloten moeten zijn op het drinkwater- en elektriciteitsnet.
Woonschepen die eveneens als woning gebruikt worden, vallen vanwege het feit dat het geen
bouwwerken zijn, niet onder de werking van de bouwverordening. Ook kunnen krachtens dit lid
“welstandseisen” aan woonschepen worden gesteld.
Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:26 heeft het college ook de mogelijkheid om een
differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan te brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor
woonschepen en ligplaatsen voor uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan
het aantal gelimiteerd worden.
In het geval de gemeente eigenaar is van een openbaar water, is het ook mogelijk dat de gemeente
in het kader van de exploitatie van die ligplaatsen huur- of verhuurovereenkomsten afsluit. Zo wees
het college van Eindhoven vijf ligplaatsen aan voor woonschepen onder de bepaling dat de
exploitatie van die ligplaatsen zal geschieden door middel van overeenkomsten van huur en verhuur.
De rechtbank sauveerde dit beleid en bepaalde dat “de gemeente Eindhoven als eigenaresse van het
Eindhovens kanaal niet het recht kan worden ontzegd privaatrechtelijk op te treden tegen haar niet
welgevallig gebruik van haar eigendom, behoudens voor zover dat een gebruik is dat overeenstemt
met of voortvloeit uit de publieke bestemming van bedoeld kanaal als vaarweg”. Het innemen van
een ligplaats door een woonboot werd niet aangemerkt als een zodanig gebruik, Rb Den Bosch 3-12-
1984, KG 1985, 17.
Pleziervaartuigen
Uit artikel 5:26 volgt bovendien dat ook het innemen van een ligplaats met een “pleziervaartuig”
slechts toegestaan is op die plaatsen die niet door het college krachtens het eerste lid zijn
aangewezen. Ook hier kan het aantal vaartuigen dat ligplaats mag innemen op de niet-aangewezen
gedeelten van openbaar water gelimiteerd worden.
Woonschepenverordening
Ten einde het aantal en de plaatsen die men inneemt aan regels te kunnen binden, is het
noodzakelijk dat daarvoor in een gemeentelijke verordening (de APV of een specifieke
woonschepenverordening) een basis gecreëerd wordt. De APV is een geschikt middel om een
algemene regeling in op te nemen. Een aparte woonschepenverordening ligt meer voor de hand
naarmate het aantal woonschepen binnen de gemeente groter is. Een woonschepenverordening is
duidelijker voor de betrokken bewoners dan een globale regeling in de APV. De losbladige bundel
“Volkshuisvesting, stadsvernieuwing en monumenten” van de VNG bevat een model-
Woonschepenverordening. Daarbij is veel informatie over het woonschip opgenomen. Gemeenten
die een dergelijke, specifieke woonschepenverordening willen gebruiken, dienen in de artikel 5:26 en
5:27 aan te geven deze artikelen niet gelden voor de schepen waarop de woonschepenverordening
van toepassing is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 285 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 286 ======================================================================

<pre>Uitgangspunt van artikel 5:26 is dat het in beginsel is toegestaan met een vaartuig, dus ook een
woonschip, een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar te stellen binnen de gemeente.
Provinciale Landschapsverordening, Wet milieubeheer
Maakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik om gedeelten van
openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te leggen dan kunnen aan de locatie voor het
innemen, hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats uitsluitend nog beperkingen opgelegd
worden krachtens een eventuele Provinciale landschaps- of woonschepenverordening dan wel
krachtens de Wet milieubeheer wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats
zodanig gebeurt dat er sprake is van een milieuvergunning-plichtige inrichting.
Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen dan mag slechts
ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de niet-aangewezen gedeelten en kunnen er
daarnaast eventueel nog andere beperkende factoren worden gesteld vanuit de Provinciale
landschaps- of woonschepenverordening of de Wet milieubeheer.
Daar waar een Provinciale verordening van kracht is, kan het motief landschapsbescherming niet
meer door het college ten grondslag gelegd worden aan de aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in
het eerste lid of het stellen van nadere regels (dat wil zeggen algemene voorschriften) als bedoeld in
het tweede lid.
In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die gevallen waarin de Wet
milieubeheer van toepassing is. Veel jachthavens zullen namelijk aangemerkt kunnen worden als
milieuvergunningplichtige inrichtingen.
Door de inwerkingtreding van artikel 13 van de Hinderwet op 1 november 1981 kan een
hinderwetvergunning ook geweigerd worden wegens aantasting van natuurwetenschappelijke,
landschappelijke, ecologische en recreatieve waarden. Deze situatie is niet veranderd na
inwerkingtreding van de Wet milieubeheer.
Huisvestingswet
Om niet in strijd te komen met artikel 88 van de Huisvestingswet mag een aanwijzingsbesluit
krachtens het eerste lid niet de gehele gemeente omvatten. Er moet een mogelijkheid zijn om met
een woonschip binnen de gemeente een ligplaats in te nemen.
Binnenvaartpolitiereglement
Zie hiervoor hetgeen is opgemerkt in de algemene toelichting bij deze afdeling.
Jurisprudentie
De wetgever gaat uit van een in beginsel bestaand recht om met een woonschip te verblijven in de
gemeente waar men tijdelijk wenst te wonen, met deze beperking dat de gemeenten voor de plaats
van verblijf binnen hun grondgebied voorschriften mochten vaststellen. Lagere wetgevers hebben de
vrijheid bepalingen vast te stellen welke de vrijheid tot het kiezen van een plaats van verblijf
inperken, doch deze bepalingen mogen niet zover gaan dat zij het hierboven bedoelde recht van
woonschipbewoners om in een bepaalde gemeente verblijfplaats te kiezen geheel ondermijnen en
aldus generlei ruimte laten voor de toepassing van de wet. HR 2-4-1971, NJ 1971, 271.
Een algemeen verbod met ontheffingsmogelijkheid om ligplaats in te nemen met een woonschip, is
aanvaardbaar omdat het stelselmatig weigeren van een ontheffing in strijd is met de wet. ABRS 18-
11-1997, JG 98.0033 m.nt. W. Vos.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 286 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 287 ======================================================================

<pre>Overtreding van verbod in APV om ligplaats met vaartuig in te nemen op door B en W aangewezen
gedeelte van openbaar water. APV-bepaling betreft huishouding van gemeente. Aanvullende
verordenende bevoegdheid van gemeentebesturen ten opzichte van scheepvaartwetgeving. HR 28-
6-1994, Gst. 1994 6996, 3 m.nt. EB.
De regeling in de APV met betrekking tot het innemen van een ligplaats met een vaartuig heeft een
ruimere strekking dan de Provinciale Landschapsverordening, namelijk ook onder andere de orde en
veiligheid op het water. ARRS, 7-7-1981, OB 1982, III.2.2.7, nr. 43852, APV Aalsmeer en Rechtbank
Utrecht, 3 april 1997, AWB 97/670 VV, APV Loenen.
Een Gemeentelijke woonschepenregeling is toelaatbaar omdat hieraan andere motieven ten
grondslag liggen dan aan de provinciale landschapsverordening. Gemeentelijke regeling geldt als
sturingsinstrument ter regulering van hoeveelheid woonschepen, hun afmetingen en hun onderlinge
situering, terwijl de provinciale verordening uitdrukkelijk ziet op de bescherming van natuur en
landschap. Pres. Rb. Utrecht 3-4-1997, JG 98.0009 m.nt. W. Vos; KG 1997, 276.
Bestuursdwangaanschrijving tot verwijdering van woonschip van zonder vergunning ingenomen
ligplaats in haven. Verbod in APV geldt slechts voor door het college aangewezen gedeelten van
openbaar (vaar)water. Toevoeging van vergunningstelsel aan verbodsbepaling betreft wijziging van
algemeen verbindend voorschrift. ABRS 6-6-1994, Gst (1995) 7001, 4 m.nt. HH.
Bestuursdwangaanschrijving tegen en weigering vergunning voor hotelboot die enige tijd is gedoogd.
APV-bepaling niet in strijd met Binnenvaartpolitiereglement. Toetsing ex nunc. ARRS 20-8-1992, JG
93.0004.
Sanering ligplaats voor woonschepen, die niet werden benoemd in het terzake genomen besluit.
Overgangssituatie. ABRS 31-10-1994, JG 95.0199.
Bestuursdwangaanschrijving tegen het ligplaats innemen met een woonschip op een niet
aangewezen gedeelte van een openbaar water. Legalisatie is niet mogelijk en beroep op
gelijkheidsbeginsel gaat niet op. ABRS 7-12-2000, JG 01.0039 m.nt. W. Vos.
De afwijzing van een verzoek om maatregelen te treffen teneinde een onbezette ligplaats met een
woonschip te kunnen innemen moet worden aangemerkt als een weigering om feitelijke
handelingen te verrichten. Deze weigering is niet op enig rechtsgevolg gericht en het bezwaar
hiertegen is terecht niet ontvankelijk verklaard. Het college heeft daarnaast in redelijkheid kunnen
besluiten een verzoek om aanwijzing van een andere ligplaats af te wijzen. Aan het college komt ter
zake van aanwijzingen van ligplaatsen krachtens artikel 5.3.2 APV een ruime mate van beleidsvrijheid
toe. ABRS 9-3-2001, Gst. (2001) 7143, 2 m.nt. HH.
Mededeling dat ligplaatsen van woonschepen niet (meer) gebonden zijn aan objecten, maar aan
personen, is een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit in de zin van artikel 1 :3 Awb. ABRS 1-8-
2001, JB (2001) 248.
Een algeheel verbod om met een woonschip in een gemeente te verblijven is in strijd met artikel 88
van de Huisvestingswet. Er kan zich echter in een bepaalde gemeente de situatie voordoen dat er
geen plaatsen in openbaar water geschikt zijn om te worden bestemd of aangewezen om door een
woonschip te worden ingenomen. Met artikel 88 van de Huisvestingswet is dan ook niet beoogd om
iedere gemeente de verplichting op te leggen nieuwe ligplaatsen te creëren, teneinde aan tenminste
één woonschip plaatst te kunnen bieden op haar grondgebied. ABRS 7-11-2001 nr. 200100971/1.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 287 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 288 ======================================================================

<pre>Het betreft de afbakeningsbepaling van artikel 5.3.2, derde lid, van de APV. Appellant betoogde dat
het verbod van het eerste lid van dat artikel (om met een vaartuig ligplaats in te nemen op openbaar
water) niet geldt, omdat het in het derde lid genoemde Binnenvaartpolitiereglement (BPR) van
toepassing is. De Afdeling zegt daarover: “met name uit de woorden “voor zover” blijkt dat het
antwoord op de vraag of het in het eerste lid vervatte verbod geldt, afhankelijk is van de reikwijdte
van het BPR.” En verderop: “Aan artikel 5.3.2 van de APV, dat is geplaatst in hoofdstuk 5, met het
opschrift “andere onderwerpen huishouding gemeente” liggen (ook) andere motieven ten grondslag
zoals hiervoor weergegeven. De omstandigheid dat in het voorliggende geval de belangen ter
bescherming waarvan het BPR is vastgesteld zich niet verzetten tegen het afmeren van een vaartuig
op de door appellant verlangde locatie laat de uit artikel van de APV blijkende wenselijkheid tot
ordening van het innemen van ligplaats uit een oogpunt van openbare orde, volksgezondheid etc.
onverlet. Het in het eerste lid van artikel 5.3.2. van de APV vervatte verbod behoudt dan ook in het
voorliggende geval in zoverre betekenis.” De Afdeling erkent hier dus de aanvullende werking van de
APV, ook als hogere regelgeving van toepassing is. ABRS 28-04-2004, LJN-nr. AO8510, De
Gemeentestem 2004, 7210, 109 m.nt. J.M.H.F. Teunissen.
De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat het enkele feit dat een milieuvergunning is verleend
niet betekent dat artikel 5.3.2, derde lid, van de APV van toepassing is. Niet is gebleken dat in het
kader van de verleende milieuvergunning het door de APV gediende belang van ordening van het
innemen van ligplaatsen met vaartuigen uit een oogpunt van openbare orde is meegewogen of dat
belang als gevolg van de verleende milieuvergunning rechtens geen relevantie meer zou hebben. De
milieuvergunning kent geen bepalingen omtrent het innemen van ligplaatsen. De desbetreffende
bepaling van de APV voorziet niet in een door de Wet milieubeheer geregeld onderwerp. De Afdeling
deelt dan ook de conclusie van de rechtbank dat de verlening van de milieuvergunning niet afdoet
aan het in de APV vervatte verbod met een vaartuig ligplaats in te nemen. ABRS 17 november 2004,
200308597/1, LJN-nr. AR5815, JB 2005/17.
Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaats
Naast de algemene regels die krachtens artikel 5:26, tweede lid, kunnen worden uitgevaardigd kan
het wenselijk zijn, gelet op de omstandigheden, om aan een individuele booteigenaar nog nadere
aanwijzingen te geven. Dit artikel biedt daarvoor de grondslag. Het ligt voor de hand deze
aanwijzingen in de vorm van een schriftelijke beschikking te gieten. Voor de toelichting op de in het
derde lid genoemde hogere regelingen en de relatie met een vastgestelde woonschepenverordening
wordt verwezen naar de toelichting op artikel 5:26 van de APV.
Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaats
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken
Provinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling voor
waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn.
De APV-bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn bij de gemeenten.
Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan degene die een kunstwerk beschadigt
bovendien nog een meldingsplicht op.
In 2007 is het woord “vaarten”, dat in dit artikel werd gebruikt, maar nergens anders in de APV,
vervangen door het woord “openbaar water”, zoals ook in andere artikelen in de APV (ledenbrief
Lbr.07/125).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 288 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 289 ======================================================================

<pre>Artikel 5:29 Reddingsmiddelen
Om te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden voor het redden van
personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik onklaar maken van reddingsmiddelen strafbaar
gesteld.
Artikel 5:30 Veiligheid op het water
Afbakening
Het Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de schippers van vaartuigen zich
hebben te houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de gebruikers van vaartuigen en niet op de overige
gebruikers van het openbaar water.
Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling op deze twee reglementen door in algemene
zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5 Wegenverkeerswet 1994, hinder of gevaarlijk gedrag
van de overige gebruikers te verbieden.
Het verbod in het tweede lid is een nadere omschrijving van de gevaren of overlast voortvloeiende
uit de in de lid genoemde gedragingen ten opzichte van algemene verboden, die wellicht ook van
toepassing zijn. Toch wordt gekozen om deze gedragingen expliciet te benoemen als verboden
gedrag om toezichthouders of opsporingsambtenaren instrumenten te bieden om handhavend op te
treden als algemene verboden zouden falen.
De ontheffingsmogelijk in het tweede lid is opgenomen in verband met bijzondere omstandigheden
als viswedstrijden.
Voor de toelichting op de in het derde lid genoemde hogere regelingen wordt verwezen naar de
toelichting bij artikel 5:25.
Artikel 5:38 Overlast aan vaartuigen
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 5:39 Crossterreinen
Op het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s, motoren,
bromfietsen e.d. al dan niet met een wedstrijdkarakter zijn verschillende wettelijke regelingen van
toepassing. Hierbij speelt mede een rol in hoeverre deze activiteiten al dan niet op een weg in de zin
van de wegenverkeerswetgeving plaatsvinden.
Afbakening
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122 van de
Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het onderwerp door
een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De term “onderwerp” in artikel 122
betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen
aan zowel de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het vierde
lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje
Afbakeningsbepalingen in de Algemene Toelichting.
Hieronder wordt aangegeven welke wettelijke regelingen zo al van toepassing kunnen zijn.
1. Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) en APV
</pre>

====================================================================== Einde pagina 289 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 290 ======================================================================

<pre>Alvorens in te gaan op de vraag welke regelingen van toepassing kunnen zijn op het crossen op
daarvoor - al dan niet legaal - ingerichte terreinen, willen wij eerst enige kanttekeningen plaatsen bij
een verkeersrechtelijk aspect in verband met de leeftijd van de crossers.
Ingevolge artikel 110, tweede lid, van de WVW 1994 jo. artikel 5 van het Reglement rijbewijzen
mogen bromfietsen slechts worden bestuurd door personen die de leeftijd van 16 jaar hebben
bereikt. Het verkeersrechtelijk regime is echter niet van toepassing, wanneer de bedoelde
activiteiten zich afspelen op een terrein dat niet kan worden aangemerkt als een weg die feitelijk
voor het openbaar verkeer openstaat in de zin van de wegenverkeerswetgeving. Op de vraag
wanneer sprake is van een zodanige weg wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 1:1 van de
APV. Zoals daar bleek, gaat het erom of een weg feitelijk voor het openbaar verkeer gesloten is.
Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter op de weg in de zin van de WVW
1994
Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. op de weg, als bedoeld in de WVW 1994, plaats
vindt en een wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10 van de WVW 1994 van toepassing. Het eerste lid
van deze bepaling zegt dat het verboden is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden of
daaraan deel te nemen. Dit verbod richt zich dus zowel tot de organisator van de wedstrijd als tot de
deelnemers aan de wedstrijd. In de toelichting op artikel 2:25. van de model-APV inzake het houden
van een feest of wedstrijd, wordt nader op het regime van de WVW 1994 ten aanzien van
wedstrijden op de weg ingegaan.
Auto- of motorsportactiviteit, crossen e.d. met wedstrijdkarakter op andere wegen dan bedoeld in
de zin van de Wegenverkeerswet 1994
Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen, dan op de weg in de zin van de WVW
1994, dan kan artikel 5:32 van toepassing zijn. Artikel 5:32 ziet op het gebruik van motorvoertuigen
of een bromfiets als bedoeld in het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 (RVV 1990) in
het kader van een wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door het college.
Kenmerkend voor het wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de vorm van prijzen, medailles of
iets dergelijks in het vooruitzicht worden gesteld.
Indien artikel 5:32 van toepassing is, is een vergunning op basis van artikel 2:25. niet meer aan de
orde. Zie verder de toelichting op artikel 2:25.
Auto- of motorsportactiviteit zonder wedstrijdkarakter op de weg
Voor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe de bepalingen van hoofdstuk
2, afdeling 2 “Toezicht op evenementen” van de APV van toepassing (art. 2:24 e.v.). De burgemeester
kan in het belang van de openbare orde, veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven
omtrent het houden van zo’n evenement dan wel het evenement geheel verbieden. Deze bepalingen
zijn ook van toepassing op auto- en motorsportevenementen, die geen wedstrijdkarakter hebben,
zoals toertochten, oldtimerritten e.d.
2. Wet milieubeheer en APV
Bij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen e.d. buiten de weg moet onderscheid
worden gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte terreinen, zoals circuits, en overige terreinen,
zoals natuurgebieden, parken, plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen.
De eerst bedoelde terreinen vallen doorgaans onder de Wet milieubeheer; voor de overige terreinen
kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in de artikelen 5:32 en 5:33 van deze APV.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 290 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 291 ======================================================================

<pre>Wet milieubeheer
De speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de werking van de Wet
milieubeheer en het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer.
In bepaalde gevallen moet een motor(sport)terrein worden aangemerkt als een inrichting in de zin
van de Wet milieubeheer. In het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer worden de
inrichtingen opgesomd waarvoor krachtens artikel 8.1 van de Wet milieubeheer een vergunning
vereist is. De regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen in categorie 19 van het besluit.
In categorie 19.1, onder g, worden genoemd: inrichtingen of terreinen, geen openbare weg zijnde,
waar gelegenheid wordt geboden tot het gebruiken van: bromfietsen, motorvoertuigen of andere
gemotoriseerde voer- of vaartuigen in wedstrijdverband ter voorbereiding van wedstrijden of voor
recreatieve doeleinden.
In de nota van toelichting bij het besluit blijkt dat uit de omschrijving “gelegenheid bieden” is af te
leiden dat elke inrichting of elk terrein, dat in enigerlei vorm is ingericht om de genoemde
activiteiten mogelijk te maken, onder dit besluit valt.
Vervolgens vermeldt de nota van toelichting dat enige accommodatie evenwel nodig zal zijn voordat
kan worden vastgesteld of sprake is van een dergelijke inrichting, bijvoorbeeld in de vorm van een
begrenzing. Indien elke, al dan niet beoogde, begrenzing van de plaats waar de genoemde
activiteiten zich afspelen ontbreekt, zal bezwaarlijk van een inrichting kunnen worden gesproken
(bijvoorbeeld wanneer een aantal liefhebbers van modelvaartuigen regelmatig met elkaar hun
bootjes laat varen op een grote plas of waterweg).
Op grond van artikel 8.2 van de Wet milieubeheer is het college bevoegd om op een aanvraag voor
vergunning voor een motorterrein als bedoeld in categorie 19 te beslissen. Voor zover de terreinen,
geen openbare weg zijnde, echter bestemd of ingericht zijn voor het in wedstrijdverband, ter
voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve doeleinden rijden met gemotoriseerde
voertuigen, en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn opengesteld, wordt de
vergunning niet afgegeven door het college, maar door gedeputeerde staten (categorie 19.2).
Bij de vergunningverlening wordt rekening gehouden met de motieven van de Wet milieubeheer,
zijnde de gevolgen voor het milieu of de bescherming van het milieu.
APV
De regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet genoemd zijn in categorie 19.1, onder
g, van het Inrichtingen- en vergunningenbesluit milieubeheer, bijvoorbeeld een terrein dat niet is
ingericht voor motorwedstrijden en -activiteiten en terreinen die hiervoor slechts eenmalig of zeer
incidenteel worden gebruikt.
In een gemeentelijke regeling met betrekking tot dit soort motorterreinen zal de werkingssfeer ten
opzichte van de Wet milieubeheer in ieder geval moeten zijn afgebakend.
Bij een aanwijzingsbesluit kunnen alleen regels worden gesteld ter bescherming van de belangen die
dit voorschrift dient. Behalve het belang van de openbare orde zijn dat milieubelangen en het belang
van de veiligheid van het publiek of de deelnemers.
In de in het tweede lid genoemde regels kan bepaald worden dat op het terrein slechts gecrost mag
worden op bepaalde dagen en uren, en wel alleen door leden van de vereniging; dat de vereniging
zich gedraagt volgens de aanwijzingen van KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende
verzekert tegen ongevallen c.q. aansprakelijkheid voor schade als gevolg van ongevallen en -
</pre>

====================================================================== Einde pagina 291 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 292 ======================================================================

<pre>eventueel - dat de crossers ten minste een bepaalde leeftijd moeten hebben c.q. dat de vereniging er
- ter voorkoming van ongelukken - zorg voor draagt dat toezicht door volwassenen wordt
uitgeoefend indien van dat terrein gebruik wordt gemaakt.
3. Zondagswet
Krachtens artikel 3, eerste lid, van de Zondagswet is het verboden op zondag zonder strikte noodzaak
gerucht te verwekken, dat op een afstand van meer dan 200 m van het punt van verwekking
hoorbaar is. Volgens het tweede lid van dit artikel is de burgemeester bevoegd van dit verbod voor
de tijd na 13.00 uur ontheffing te verlenen.
De training voorafgaand aan de motorcrosswedstrijd kan als deze voor publiek toegankelijk is, reeds
aangemerkt worden als een openbare vermakelijkheid als bedoeld in artikel 4 van de Zondagswet.
4. Wet op de Ruimtelijke Ordening en APV
Een terrein dat men wil gaan gebruiken als motorcrossterrein zal in de meeste gevallen gelegen zijn
in een gebied met de bestemming “agrarisch gebied” of “natuurgebied”.
De vraag is dan of voor het gebruik van het desbetreffende terrein als motorcrossterrein vrijstelling
kan worden verleend van het gebruikvoorschrift. Indien aannemelijk is dat het gebruik van een
terrein ten behoeve van het motorcrossen zal leiden tot een onomkeerbare wijziging van de
bestemming van dit terrein, dan zal dit gebruik enkel worden toegestaan na een
bestemmingsplanwijziging.
5. Privaatrechtelijk optreden
Verschillende gemeenten zijn er toe overgegaan een aan de gemeente in eigendom toebehorend
terrein aan te wijzen waarop de motorcrossport beoefend kan worden. Veelal geschiedt dit om de
overlast die wordt ondervonden als gevolg van het crossen in natuur- en bosgebieden te beperken.
Indien van gemeentewege een terrein ter beschikking wordt gesteld voor het crossen, rijst de vraag
naar de eventuele civielrechtelijke aansprakelijkheid van de gemeente voor ongevallen en andere
schade. Daarbij gaan wij ervan uit dat het crossterrein niet een weg is in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Is daarvan wèl sprake, dan is het - behoudens ontheffing; zie de artikelen
10 en 148 WVW 1994 - eenvoudigweg verboden aldaar te “crossen”.
Civielrechtelijk brengt het feit dat een terrein met goedvinden van de gemeente als crossterrein
wordt gebruikt, voor haar de verplichting mee ervoor te zorgen dat geen gevaarlijke situaties te
creëren zijn. Het ligt op de weg van de gemeente om het terrein aan te passen aan het doel waartoe
het dient.
In het kader van de regels die het college kan stellen op basis van het tweede lid van artikel 5:32
kunnen bijvoorbeeld leeftijdsgrenzen worden gesteld aan de gebruikers van het terrein of eisen als
aangegeven in artikel 110 van de WVW 1994 jo artikel 5 van het Reglement rijbewijzen. Uitsluiting
van aansprakelijkheid voor schade (ongevallen e.d.) kan de gemeente zoveel mogelijk beperken;
bijvoorbeeld door een bord te plaatsen bij de ingang van het terrein waarop zijn aangegeven de
voorwaarden waaronder van het terrein gebruik mag worden gemaakt (onder andere de
waarschuwing, dat gebruikers van het terrein dit voor eigen risico gebruiken en de mededeling, dat
de gemeente aansprakelijkheid afwijst voor ongevallen en andere schade als gevolg van crossen). Het
plaatsen van een dergelijk bord wil overigens niet zeggen dat de gemeente gevrijwaard is van
aansprakelijkheid.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 292 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 293 ======================================================================

<pre>Er is overigens nog een privaatrechtelijke mogelijkheid waardoor de gemeente aan haar
zorgverplichting kan voldoen, namelijk door het sluiten van een gebruiks- of huurovereenkomst met
de plaatselijke vereniging. De gemeente moet zich dan wel realiseren dat het desbetreffende terrein
dan ook alleen ter beschikking wordt gesteld ten behoeve van het crossen door leden van die
vereniging.
Jurisprudentie
Wanneer in het kader van een evenement, zoals bedoeld in de artikel 2.2.1 (oud) en 2.2.2 (oud) van
de model-APV, op een crossterrein, zoals in deze bepaling bedoeld, motor(sport)activiteiten worden
gehouden zijn er meerdere bevoegde organen in het spel. Goed onderscheid moet worden gemaakt
tussen enerzijds het evenement, waarvoor de burgemeester het bevoegd gezag is om een
vergunning te verlenen en anderzijds de motor(sport)activiteiten, waarvoor het college het bevoegd
gezag is. ARRS 3-6-1994, JG 95.0055 m.nt. A.B. Engberts, AB 1994, 602 m.nt. RMvM, Gst. 1995, 7006,
4 m.nt. EB.
Motorcrosswedstrijden op zondag. Trainingswedstrijden voor 13.00 uur. In casu geen schending van
de zondagsrust, omdat het motorcrossterrein 4 km buiten de bebouwde kom ligt. Pres. Rb. Utrecht
6-6-1995, JG 95.0316 m.nt. A.B. Engberts, KG 1995, 292.
Artikel 5:40 Beperking verkeer in natuurgebieden
1. Inleiding
Vele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van motorcrossers
aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder, schade aan de flora, verstoring van
wild e.d.
Verder worden natuurgebieden, parken e.d. steeds vaker door ruiters en fietsers/mountainbikers
bezocht. Het komt nogal eens voor dat ruiters en fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen
aangewezen ruiter- of fietspaden verlaten. Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor
wandelaars en berokkent vaak ook schade aan flora en fauna.
Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in natuurgebieden, zal men
een onderscheid moeten maken tussen het zgn. “wilde crossen” (op wegen en paden en “off the
road”) en het crossen op daartoe speciaal gebruikte motorterreinen.
Op het crossen op motorterreinen is artikel 5:33 van de model-APV van toepassing.
De redactie van artikel 5:33 is aangepast overeenkomstig het systeem van artikel 5:32. Op grond van
het eerste lid van artikel 5:33 geldt een algeheel verbod om zich met motorvoertuigen, (brom)fietsen
of paarden in een natuurgebied te bevinden. Het college kan op grond van het tweede lid terreinen
aanwijzen waar dit verbod niet geldt en kan tevens regels stellen voor het gebruik van deze
terreinen.
2. Maatregelen
Bij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen” of overlastgevend
ruiter- en fietsverkeer gaat het in feite om een meer algemeen vraagstuk: Welke maatregelen
kunnen genomen worden om ter bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast
gemotoriseerd verkeer, ruiter- of fietsverkeer uit bepaalde gebieden te weren?
Een mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is het nemen van
verkeersbeperkende maatregelen op grond van de wegenverkeerswetgeving.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 293 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 294 ======================================================================

<pre>Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds november 1991 de wegbeheerder bevoegd tot het
treffen van verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994).
Volgens de WVW 1994 kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden overgegaan indien deze
maatregelen de veiligheid op de weg verzekeren, weggebruikers en passagiers beschermen, strekken
tot het in stand houden van de weg en de bruikbaarheid van de weg waarborgen, de vrijheid van het
verkeer waarborgen, strekken tot voorkoming of beperking van door het verkeer veroorzaakte
overlast, hinder of schade, strekken tot het voorkomen of beperken van door het verkeer
veroorzaakte aantasting van het karakter of van de functie van objecten of gebieden en tenslotte een
doelmatig of zuinig energieverbruik bevorderen (artikel 2, eerste tot en met derde lid, WVW 1994).
De WVW 1994 geeft derhalve ook mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter bescherming
van milieubelangen. Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat van de weg gebruik maakt in
natuurgebieden dient te geschieden op basis van de WVW 1994 door middel van een
verkeersmaatregel. Hierbij moet het dan gaan om een regeling ten aanzien van het gebruik van
wegen in de zin van de WVW 1994.
Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen een natuurgebied
kan een regeling worden opgenomen in de APV.
Hierbij moet in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige onderwerp ook
een provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een provinciale regeling bestaat inzake de
beperking van gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden, welke regeling - deels - strekt ter
bescherming van dezelfde belangen, zal - althans indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen
is in een “natuurgebied” als bedoeld in de provinciale verordening - de werkingssfeer van het
gemeentelijk voorschrift ten opzichte van de provinciale verordening moeten worden afgebakend.
2.1 Maatregelen op basis van de Wegenwet/feitelijke sluiting en sluiting krachtens artikel 461
Wetboek van Strafrecht
Ook langs feitelijke en privaatrechtelijke weg zou men kunnen komen tot het weren van
gemotoriseerd verkeer uit bepaalde natuurgebieden.
In de eerste plaats valt te denken aan het plaatsen van palen, klap- of draaihekjes bij de toegangen
tot de in zo’n gebied gelegen wegen. De eigenaar van een weg zal men het recht tot het nemen van
zodanige maatregelen niet kunnen ontzeggen.
Hoe zit dit echter als deze weg is aan te merken als een openbare weg in de zin der Wegenwet?
Hiervoor zijn wij ingegaan op de beperkingen in het gebruik van een openbare weg als gevolg van het
beperkt openbaar rechtskarakter van die weg. Openbare wegen in natuurgebieden zullen veelal - op
grond van de gesteldheid van de weg of op grond van het gebruik dat van de weg pleegt te worden
gemaakt - een zodanig beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ook ten aanzien van deze openbare
wegen zal de eigenaar deze beperking feitelijk mogen realiseren door het plaatsen van klap- en
draaihekjes, palen e.d. bij de toegangen tot die wegen en wel zodanig dat alleen voetgangers en
fietsen vrij kunnen passeren. Aan deze handelwijze kleeft een aantal bezwaren.
Deze handelwijze is in de eerste plaats niet toepasbaar ten aanzien van openbare wegen die niet een
beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ingevolge het bepaalde in artikel 14, eerste lid, van de
Wegenwet dienen de rechthebbende en de onderhoudsplichtige dan alle verkeer over de openbare
weg te dulden. Wij tekenen hierbij nog aan dat het gedeeltelijk - bij voorbeeld alleen voor
gemotoriseerd verkeer - onttrekken van wegen aan het openbaar verkeer niet mogelijk is (Kb 26
september 1955, AB 1956, blz. 357, m.nt. M. Troostwijk).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 294 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 295 ======================================================================

<pre>Ook is het volgens de Kroon niet mogelijk een weg aan het openbaar verkeer te onttrekken om hem
vervolgens weer onmiddellijk open te stellen voor bij voorbeeld voetgangers en fietsers (Kb 11 mei
1982, AB 1982, 378, m.nt. J.R. Stellinga). Een dergelijke maatregel kan wel door middel van een
verkeersbesluit worden genomen, zoals hiervoor is beschreven.
Ook mag verwacht worden dat het onttrekken van een aantal in het buitengebied gelegen wegen
aan het openbaar verkeer op bezwaren zal stuiten van met name landbouwers.
Verder merken wij ten aanzien van het afsluiten van wegen door middel van hekjes en slagbomen
nog op, dat de bereikbaarheid van bos- en natuurgebieden voor de brandweer en in verband met
onderhoudswerkzaamheden zal verslechteren. Bovendien zullen slagbomen gemakkelijk geopend
kunnen worden. Ten slotte is het plaatsen van hekjes, slagbomen en dergelijke een kostbare
aangelegenheid.
Men zou - in de tweede plaats - kunnen denken aan het plaatsen bij de toegangen tot de wegen in
een bepaald natuurgebied van borden waarop de toegang voor motorvoertuigen en bromfietsen
voor onbevoegden krachtens artikel 461 van het Wetboek van Strafrecht wordt verboden:
“Verboden toegang voor....; art. 461 Wetboek van Strafrecht”.
Deze methode kan echter niet worden toegepast, indien het gaat om openbare wegen in de zin van
de Wegenwet. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 416, m.nt. W.F. Prins, OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB
1967, blz. 186, NG 1966, blz. 432, Verkeersrecht 1966, blz. 227, m.nt. R.J. Polak (Bromfietsverbod
Sneek), en HR 23 december 1980, NJ 1981, 171, m.nt. Th.W. van der Veen, AB 1981, 237, NG 1981,
blz. S63, m.nt., Verkeersrecht 1981, blz. 58, m.nt. J.J. Bredius (rijverbod Schiermonnikoog).
Sommige gemeentebesturen hebben de volgende aanpak tot wering van gemotoriseerd verkeer uit
natuurgebieden overwogen:
a.
onttrekking van de openbare wegen (“openbaar” in de zin van de Wegenwet) aan het openbaar
verkeer volgens de daartoe in de artikelen 9 e.v. van de Wegenwet voorgeschreven procedure; en
aansluitend daaraan:
b.
geslotenverklaring op privaatrechtelijke basis van de wegen in dat gebied voor (recreatief)
gemotoriseerd verkeer, namelijk door het plaatsen van borden “Verboden toegang voor...., art. 461
Wetboek van Strafrecht”.
Aan deze aanpak wordt om twee redenen de voorkeur gegeven:
·
De Wegenwet zou zich er tegen verzetten dat wegen die voor al het verkeer openbaar zijn, ter
behartiging van andere belangen dan verkeersbelangen bij verordening voor het gemotoriseerd
verkeer gesloten zouden worden. Of deze opvatting juist is, is de vraag.
·
Artikel 461 WvSr. is niet op openbare wegen van toepassing.
Ook de hier bedoelde aanpak stuit overigens op bezwaren, met name in die gevallen dat de wegen
niet in eigendom zijn bij de overheid. De overheid is dan immers van de particuliere eigenaren
afhankelijk, met name waar het de geslotenverklaring voor gemotoriseerd verkeer betreft.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 295 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 296 ======================================================================

<pre>Bovendien is de toegankelijkheid van dergelijke wegen voor het publiek niet meer verzekerd, indien
deze wegen eenmaal aan het openbaar verkeer zijn onttrokken. De particuliere eigenaar zou zijn weg
immers ook voor alle publiek, dus ook voor voetgangers en fietsers, kunnen afsluiten. De overheid
bezit dan geen machtsmiddelen daartegen op te treden. Deze machtsmiddelen bezit zij wél ten
aanzien van wegen die - zij het ook beperkt - voor het openbaar verkeer toegankelijk zijn in de zin
van de Wegenwet.
Zie de uitspraak van de Afdeling rechtspraak van 25 maart 1982, NG 1983 blz. S 145,, AB 1983, 64,
m.nt. Van der Veen (Helmond) en van 5 november 1982, Gst. 1983, 6745, 10, m.nt. J.M. Kan
(Wittem). Blijkens deze uitspraken kan (en moet!) de gemeentelijke overheid de onderhouds- en de
duldingsplicht van de eigenaar van een openbare weg met toepassing van bestuursdwang afdwingen,
indien deze plicht wordt verzaakt.
Men kan - zoals hierboven reeds bleek - aan genoemde consequenties niet ontkomen door een weg
slechts beperkt aan het openbaar verkeer te onttrekken, in die zin dat hij alleen openbaar zal zijn
voor bepaalde categorieën verkeersdeelnemers. Bovendien, ook al zou een weg een beperkt
openbaar rechtskarakter hebben, dan nog zou artikel 461 WvSr. waarschijnlijk niet toepasselijk
kunnen zijn.
Hiervoor werd er reeds op gewezen dat de hele onttrekkingsprocedure tijdrovend is en dat de
onttrekking op bezwaren zal stuiten van met name landbouwers. Zou men de hier bedoelde
methode toepassen, dan zou het in ieder geval noodzakelijk zijn voor de onttrekking aan het
openbaar verkeer met de particuliere eigenaren duidelijke afspraken te maken en deze schriftelijk
vast te leggen. Wij vermelden hier nog, dat de onttrekking van een openbare weg aan het openbaar
verkeer onvoorwaardelijk moet geschieden en zonder tijdsbepaling (circulaire van de minister van
verkeer en waterstaat aan de colleges van gedeputeerde staten, BS 1933, nrs. 203 en 245, WGB
1933, blz. 225).
3. Verordening stiltegebieden
Provinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer een verordening op te
stellen die onder andere regels bevat inzake het voorkomen of beperken van geluidhinder in bij de
verordening aangewezen gebieden. Deze verordening wordt de provinciale milieuverordening (PMV)
genoemd en vervangt de oude verordeningen op grond van artikel 122 van de Wet geluidhinder.
Volgens de model-PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te gebruiken binnen het
milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een motorvoertuig met draaiende
verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor bestemmingsverkeer openstaande wegen en
terreinen te verlaten.
Toertochten voor motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 24 van de WVW 1994 zijn
niet toegestaan.
4. Beperking gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden in relatie tot artikel 1 van de Grondwet
De vraag rijst of het ontzeggen van de toegang tot een bepaald natuurgebied voor motorrijders en
bromfietsers zich verdraagt met het antidiscriminatieverbod van artikel 1 van de Grondwet. Deze
vraag werd aan de orde gesteld in een zitting van de kantonrechter te Harderwijk op 19 september
1985. De geverbaliseerde voerde aan dat het verbod “... discriminerend is ten aanzien van
motorrijders, bromfietsers en hun duopassagiers. Terreinwagens, motoren met zijspan, auto’s en
vrachtwagens mogen van de onverharde wegen wel gebruik maken. De officier van justitie bestreed
deze opvatting. Hij stelde dat het gemeentebestuur een keuze heeft gemaakt tussen de belangen van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 296 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 297 ======================================================================

<pre>voetgangers en flora en fauna en de belangen van motorrijders en bromfietsers die zittend op hun
voertuig van de natuur willen genieten.”
De officier meende dat de belangen van flora en fauna en de belangen van voetgangers die hinder
ondervinden van motorrijders, prevaleren boven de belangen van motorrijders. De kantonrechter
schaarde zich achter de officier van justitie. Hij meende dat er geen sprake was van discriminatie van
motorrijders en bromfietsers omdat hun bewegingsvrijheid niet verder dan noodzakelijk voor het
doel dat het college voor ogen staat wordt beperkt.
De Rechtbank in hoger beroep en de Hoge Raad in cassatie hebben inmiddels de uitslag van de
kantonrechter onderschreven (HR 19 mei 1987, AB 1988, nr. 216, APV Nunspeet).
Jurisprudentie
Wanneer wordt overgegaan tot het aanwijzen van een natuurgebied, waarbinnen gemotoriseerd
verkeer verboden is, zoals in deze bepaling bedoeld, is het verstandig te bezien in hoeverre een
overgangsregeling noodzakelijk is voor personen die - al dan niet bedrijfsmatig - met een
motorvoertuig gebruik maken van dit natuurgebied. Vanwege het ontbreken van een
overgangsregeling trof de Voorzitter van de ARRS een voorlopige voorziening, waarbij aan
belanghebbende alsnog een tijdelijke ontheffing werd verleend. Vz. ARRS 30-8-1990, AB 1991, 432
m.nt. PCEvW, Gst. 1991, 6929, 7 m.nt. JT.
Artikel 5:41 Verbod vuur te stoken
In deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de wetgeving voor het verbranden van
afvalstoffen buiten inrichtingen, geregeld in artikel 10.2, eerste lid en artikel 10.63, tweede lid, van
de Wet milieubeheer. Het in werking treden van deze bepalingen is namelijk de aanleiding geweest
om het toenmalige artikel 5.5.1, nu 5:35 APV in 2003 gedeeltelijk te herzien.
Benadrukt moet dat het nieuwe regiem voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen in
de Wet milieubeheer er helaas niet beter, maar juist onduidelijker op is geworden. Voorheen hoefde
er op grond van artikel 5.5.1 APV slechts één ontheffing te worden verleend, waarin zowel de
bescherming van het milieu als van de openbare orde en veiligheid werden geregeld.
Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer beperkt zich nu echter alleen tot de bescherming van het
milieuhygiënische belang. Indien het college de openbare orde- en veiligheidsaspecten wil reguleren
is het verlenen van een (tweede) ontheffing op grond van de APV noodzakelijk.
Afbakening
De afbakening met de Wet milieubeheer in het vijfde lid is komen te vervallen, omdat in het eerste
lid de afbakening heeft plaatsgevonden door de zinsnede “buiten inrichtingen in de zin van de Wet
milieubeheer”. In de vorige versie van artikel 5.5.1(oud) APV stond overigens alleen nog “buiten
inrichtingen”. De afbakening met de Wet milieubeheer is door de nieuwe formulering scherper
neergezet.
I. Artikel 10.2, eerste lid en artikel 10.63, tweede lid, wet milieubeheer
Aanleiding voor de herziening van artikel 5.5.1 Model-APV: artikel 10.2, eerste lid en artikel 10.63,
tweede lid, Wet milieubeheer
De discussie over het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen (of aldus de model-APV het
stoken van open vuur) is ongeveer vier jaar geleden begonnen. Aanvankelijk was het ministerie van
VROM voornemens om een absoluut stookverbod in de Wet milieubeheer op te nemen, zonder
</pre>

====================================================================== Einde pagina 297 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 298 ======================================================================

<pre>enkele ontheffingsmogelijkheid voor het college. De VNG maakte zich echter hard voor een
dergelijke ontheffingsmogelijkheid, omdat in sommige lokale situaties een ontheffingsmogelijkheid
zeer gewenst was. De Tweede Kamer was het hiermee eens en drong daarom bij amendement bij de
toenmalige minister er op aan om de mogelijkheid tot het verlenen van een ontheffing bij wet vast te
stellen. Dit amendement leidde tot een aanpassing van het wetsvoorstel, waarin uitdrukkelijk een
ontheffingsmogelijkheid voor het college werd opgenomen.
De VNG pleitte eveneens voor instandhouding van de toenmalige regeling in artikel 5.5.1 model-APV
(stookverbod met ontheffingsmogelijkheid voor het college) in plaats van een landelijk verbod in de
Wet milieubeheer. Dit pleidooi vond helaas geen gehoor, de Tweede Kamer hield vast aan een
landelijke regeling.
Uiteindelijk kwamen de artikelen 10.2, eerste lid, en 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer tot stand.
In artikel 10.2, eerste lid, is het verbrandingsverbod buiten inrichtingen opgenomen. Artikel 10.63,
tweede lid, geeft het college de bevoegdheid om een ontheffing te verlenen van dit verbod.
Na enige vertragingen zijn beide artikelen op 23 mei 2003 in werking getreden (Stb. 2003, 213).
Artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer was overigens al eerder in werking getreden op 8 mei
2002, maar had geen materiële betekenis omdat artikel 10.2, eerste lid nog niet in werking was
getreden. Voor de tekst van de Wet milieubeheer wordt verwezen naar www.overheid.nl.
Voorlichting over artikel 10.2, eerste lid en 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer
In de circulaire van 27 maart 2002 aan de provincies en gemeenten van het ministerie van VROM
(Stcrt. 2002, 65) is aandacht besteed aan het storten en verbranden van afvalstoffen buiten
inrichtingen. Daarin is de onderhavige wetswijziging reeds aangekondigd. De VNG heeft in diverse
nieuwsbrieven aan de gemeenten gewezen op de wetswijziging.
In gemeenten waar al op grond van de APV een verbrandings- c.q. stookverbod bestond met een
mogelijkheid van ontheffing door het college verandert er materieel niets; alleen de rechtsbasis van
het verbod en de ontheffing wijzigt.
Voor welke afvalstoffen kan er een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet
milieubeheer worden gegeven en wat is de reikwijdte van de wet?
Uit de kamerbehandeling van het wetsvoorstel blijkt dat de ontheffing kan worden verleend voor de
volgende zaken:
·
vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren.
·
instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van klein landschapsbeheer.
De minister gaf tegenover de Kamer voorts aan dat fruitsnoeihout en aardappelloof onder de
ontheffing zouden kunnen vallen. Hij sprak in zijn algemeenheid over hout dat men van bomen of
struiken afhaalt om het natuurlijke proces om welke reden dan ook te bevorderen. Ook riet zou ons
inziens hieronder kunnen vallen. Voor welke gevallen er nog meer een ontheffing kan worden
gegeven, is sterk afhankelijk van de lokaal specifieke situatie, bijvoorbeeld indien er sprake is van een
heidegebied of specifieke beplanting. Op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer is het
in ieder geval verboden ontheffing te verlenen voor het verbranden van gevaarlijke afvalstoffen.
Verder is het meeverbranden van allerlei afvalstoffen (banden, verf, afgewerkte olie) verboden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 298 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 299 ======================================================================

<pre>Artikel 10.2 Wet milieubeheer ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen.
Dit betekent dat, indien er sprake is van een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer, het
verbrandingsverbod hierop niet van toepassing is. Hiervoor geldt namelijk een ander wettelijk
regiem. De verbranding van afvalstoffen binnen een inrichting dient enerzijds te worden geregeld in
de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van de zogenaamde artikel 8.40-Besluiten,
waarin algemene milieuregels zijn opgenomen voor homogene bedrijfscategorieën.
Tevens dient rekening gehouden te worden met de gemeentelijke zorgplicht voor de inzameling van
huishoudelijk GFT-afval (groente-, fruit- en tuinafval) op grond van artikel 10.21 Wet milieubeheer.
GFT-afval, afkomstig van huishoudens, dient in de eerste plaats door de burger te worden
aangeboden aan de aangewezen inzameldienst. Het buitengebied wordt door gemeenten soms
vrijgesteld van de inzamelplicht in het belang van een doelmatig beheer van afvalstoffen. In deze
gevallen kan een ontheffing voor het verbranden van tuinafval worden gerechtvaardigd. Voor wat
betreft stedelijke of bebouwde komgebieden, is het verlenen van een ontheffing minder
gerechtvaardigd. Immers, de gemeente draagt zorg voor inzameling van huishoudelijk tuinafval en
ook grof tuinafval, een ontheffing voor het verbranden van snoeihout, lijkt daarmee niet wenselijk.
Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegde gezag is om zelf invulling te geven aan het
ontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut verbrandingsverbod. Ook al geeft de Wet
milieubeheer de mogelijkheid om een ontheffing te verlenen, dit betekent niet dat een gemeente
ook verplicht is dit te doen. Gemeenten kunnen dus – óók onder het regiem van de Wet
milieubeheer - een absoluut stookverbod blijven hanteren. Het verdient aanbeveling om een
absoluut stookverbod in een beleidsnota of milieubeleidsplan vast te leggen.
Kan het bestaande ontheffingenbeleid van het college worden gecontinueerd, maar thans op basis
van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer?
Bij de behandeling van het wetsvoorstel betreffende artikel 10.2 heeft de minister aangedrongen op
een terughoudend ontheffingenbeleid (zie o.a. Kamerstukken II 2000/ 01, 26 638, nr. 24). Ook de
VNG adviseert haar leden een terughoudend ontheffingenbeleid te voeren, waarbij ook wordt
gekeken naar alternatieve verwerkingsmethoden (het zogenaamde alara-beginsel). Indien een
gemeente reeds een terughoudend beleid voert, kan het bestaande ontheffingenbeleid worden
gecontinueerd.
Wel verdient het sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk vast te leggen in
bijvoorbeeld beleidsregels. Op deze manier beschikt het bevoegde gezag over een duidelijk
afwegingskader, op grond waarvan de beslissing om een ontheffing te verlenen kan worden
gebaseerd.
Welke procedure moet worden gevolgd voor het verlenen van een ontheffing op basis van artikel
10.63, tweede lid, Wet milieubeheer?
Bij de ontheffingverlening op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer dient de
volgende procedure gevolgd te worden. Op grond van artikel 10.64 Wet milieubeheer zijn de
artikelen 8.5–8.25 Wet milieubeheer van overeenkomstige toepassing op een ontheffing van het
verbrandingsverbod. In artikel 8.6 Wet milieubeheer worden de paragrafen 3.5.2 tot en met 3.5.5
van de Algemene Wet Bestuursrecht van toepassing verklaard, dat wil zeggen de uitgebreide
voorbereidingsprocedure. Dit houdt in grote lijnen het volgende in: het sturen van een
ontvangstbevestiging, het opstellen van een ontwerpbesluit, het gedurende vier weken ter inzage
leggen van het verzoek en het ontwerpbesluit, het kennis geven daarvan, het eventueel organiseren
van een gedachtewisseling en het reageren op eventuele bedenkingen en het nemen van het besluit.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 299 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 300 ======================================================================

<pre>Dit is een tamelijk omslachtige procedure, reden waarom de VNG dit als één van de knelpunten in
het kader van het project Herijking VROM-wetgeving bij het ministerie van VROM heeft ingebracht.
Evenals het ministerie van VROM vinden wij de procedure voor de ontheffing op grond van artikel
10.63, tweede lid, Wet milieubeheer zeer omslachtig voor een dergelijke ontheffing.
Aanvankelijk wilde het ministerie van VROM de procedure versoepelen door een AMvB op grond van
artikel 10.2, tweede lid, Wet milieubeheer vast te stellen. In deze AMvB zou voor een aantal
categorieën verbrandingen een vrijstelling worden verleend, met een set van algemene regels
waaraan de verbrandingen zouden moeten voldoen. Het ministerie van VROM heeft inmiddels
gekozen voor een andere oplossing.
Versoepeling van de procedure artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer op komst
In de nieuwe Wet uniforme openbare voorbereidingsprocedure die naar verwachting 1 juli 2004 in
werking treedt, zullen de openbare voorbereidingsprocedure (afdeling 3.4. Awb) en de uitgebreide
openbare voorbereidingsprocedure (afdeling 3.5 Awb) worden samengevoegd tot één afdeling 3.4
Uniforme openbare voorbereidingsprocedure.
In de Aanpassingswet uniforme openbare voorbereidingsprocedure Awb zal artikel 10.64 Wet
milieubeheer worden uitgebreid met een derde lid:
“In afwijking van het eerste lid is afdeling 3.4, van de Algemene wet bestuursrecht niet van
toepassing op een ontheffing als bedoeld in artikel 10.63, tweede lid.”
Hiermee wordt uitdrukkelijk gesteld dat de nieuwe afdeling 3.4. Awb niet van toepassing is op de
ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. In dit geval wordt teruggevallen
op de minimale procedurele eisen van de Awb.
Welke voorschriften kunnen worden verbonden aan een ontheffing op grond van artikel 10.63,
tweede lid Wet milieubeheer?
Aan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht kan worden aan
het voorschrift dat:
·
het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de omgeving;
·
de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse aanwezig dient te zijn en
zorg dient te dragen voor een goed brandend vuur, zodat zo min mogelijk rookontwikkeling
plaatsvindt;
·
de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang en zonsopgang;
·
verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde afstand tot bouwwerken;
·
</pre>

====================================================================== Einde pagina 300 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 301 ======================================================================

<pre>van de voorgenomen verbranding het hoofd van de afdeling milieuzaken van de dienst of zijn
plaatsvervanger of de alarmcentrale van de regionale brandweer, ten minste één uur voor de
verbranding telefonisch moet worden geïnformeerd.
In de ontheffing op grond van de Wet milieubeheer kunnen ook voorschriften worden opgenomen
over bodembeschermende voorzieningen en maatregelen. Veel gemeenten eisen een
bodembeschermende voorziening, bijvoorbeeld een betonplaat of zandbed. De grondslag van een
dergelijk voorschrift is in dit geval artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. Het verdient de
aanbeveling om in de ontheffing ook een verwijzing naar de zorgplicht van artikel 13 Wet
bodembescherming op te nemen.
Hoe kan het beste worden omgegaan met gevallen van bestrijding van bepaalde ziektes?
In enkele gevallen, bijvoorbeeld bij de bestrijding van bepaalde ziektes is het noodzakelijk op korte
termijn passende maatregelen, zoals het verbranden van de zieke bomen, te nemen. De procedure
van ontheffingverlening duurt in deze gevallen te lang om telkens een ontheffing te verlenen.
Daarom zou voor deze gevallen de ontheffing bij voorbaat verleend kunnen worden, waarbij in de
ontheffing nauwkeurig wordt aangegeven in welke gevallen en onder welke omstandigheden van de
ontheffing gebruik mag worden gemaakt. Een aantal gemeenten eist bijvoorbeeld een verklaring van
de Plantenziektenkundige Dienst te Wageningen. Als voorschrift kan worden opgenomen dat in geval
van verbranding van met ziekte aangetast hout, besmet en niet-besmet snoeihout zoveel mogelijk
moet worden gescheiden.
Kan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer voor onbepaalde tijd
worden verleend?
Nee, volgens het ministerie van VROM hangt de beantwoording van deze vraag samen met het
karakter van de ontheffing. Het gaat om een ontheffing van een wettelijk verbod of een uitzondering
op de regel. Het verlenen van een ontheffing voor onbepaalde tijd verhoudt zich hiermee per
definitie niet. Het zou daarmee een soort vergunningstelsel worden. Een ontheffing zal derhalve
altijd voor een bepaalde tijd verleend moeten worden. De precieze omvang voor een bepaalde tijd is
onder andere afhankelijk van de invulling van het in artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer
opgenomen criterium. Na verloop van tijd kunnen er bijvoorbeeld mogelijkheden komen om de
betreffende afvalstoffen op een hoogwaardiger wijze te verwerken in plaats van te verbranden.
Tevens is de looptijd van de ontheffing afhankelijk van de formulering van de ontheffing zelf.
Naarmate bijvoorbeeld de tijdsperiode waarin verbrand mag worden exacter in de ontheffing staat
geformuleerd (bijvoorbeeld twee keer veertien dagen in de nader omschreven periode, bijvoorbeeld
het snoeiseizoen met melding aan de gemeente) is het volgens VROM denkbaar dat een ontheffing
voor maximaal drie jaar wordt verleend. Als de periode niet exact staat omschreven, stuit een
dergelijke looptijd van een ontheffing op bezwaren. Er zijn dus verschillende mogelijkheden voor de
duur van een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. Variërend van
bijvoorbeeld een ontheffing per keer tot een jaarlijkse ontheffing tot een ontheffing voor een
periode van drie jaar. Gemeenten hebben dus de beleidsvrijheid om zelf de duur van een ontheffing
te bepalen.
II. Artikel 5:41 APV
De aanvullende werking van artikel 5.5.1 APV
Benadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen altijd een ontheffing
nodig is op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer. Het college kan een ontheffing
</pre>

====================================================================== Einde pagina 301 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 302 ======================================================================

<pre>verlenen, indien het belang van de bescherming van het milieu zich daartegen niet verzet. Met
andere woorden, het college kan een ontheffing weigeren op grond van milieuhygiënische
argumenten.
Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en veiligheidsaspecten van
belang. Artikel 10.63, tweede lid, van de Wet milieubeheer biedt geen mogelijkheid om de ontheffing
te weigeren, indien de openbare orde en veiligheid in het geding is. Bovendien kunnen de
voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing alleen dienen ter bescherming van het belang
van het milieu. Artikel 5.5.1 vult daarom voor wat betreft deze aspecten de Wet milieubeheer aan.
Voor artikel 5:41 APV betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:41, tweede lid, APV biedt de
mogelijkheid om - naast de ontheffing op grond van de Wet milieubeheer - een ontheffing te
verlenen, waarin de aspecten van openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er ligt dus een
ander motief ten grondslag aan de APV dan aan de Wet milieubeheer. Tevens wordt het college de
mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te verbinden die het belang van de
openbare orde en veiligheid beogen te beschermen. De weigeringsgronden worden genoemd in
derde lid.
Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en de ontheffing op
grond van artikel 5:41, tweede lid, APV worden gecombineerd tot één te verlenen ontheffing?
Er is een aantal redenen om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de gronden waarop het besluit
wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende wettelijke regelingen. Het gaat dus om twee
verschillende afwegingskaders. Indien beide afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de
vraag in hoeverre een dergelijk besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt, indien bezwaar of
beroep wordt ingesteld tegen het ene besluit, het bezwaar daarmee impliciet eveneens gericht tegen
het andere besluit. Tenslotte is ook de strafbaarstelling verschillend. Overtreding van de ontheffing
op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt strafbaar gesteld in de Wet op de
economische delicten (Wed), terwijl overtreding van artikel 5:34 strafbaar wordt gesteld op grond
van artikel 154 Gemeentewet.
Het verschil in wettelijke grondslag (Wet milieubeheer versus Gemeentewet), het verschil in
toetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil in strafbaarstelling (Wet op de
economische delicten versus Gemeentewet) pleit ervoor om een systeem van twee separate
ontheffingen te hanteren. Dit neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen
kunnen coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt geweigerd, wat
betekent dit voor de ontheffing op grond van artikel 5:41 APV?
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer wordt geweigerd, is er
geen ruimte meer voor een ontheffing op grond van artikel 5:41 APV. Dit volgt uit het systeem van de
wet. Een ontheffing op grond van artikel 5:41 APV kan in dit geval namelijk nooit worden verleend
wegens strijd met de Wet milieubeheer. De aanvraag voor een ontheffing op grond van artikel 5:41
APV hoeft daarom niet in behandeling te worden genomen. De grondslag hiervoor is artikel 4:5 Awb.
Uitzonderingen artikel 5:41 APV
In het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het eerste lid. Hierbij zijn
de volgende punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting door middel van kaarsen, fakkels,
sfeervuren – waarbij geen afvalstoffen worden verbrand -, zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur
voor koken, bakken en braden niet onder het nieuwe regiem van de Wet milieubeheer. Er is immers
</pre>

====================================================================== Einde pagina 302 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 303 ======================================================================

<pre>geen sprake van het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen. Vervolgens mag er geen sprake
zijn van gevaar, overlast of hinder voor de omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom kunnen
klachten ontstaan over overlast of hinder door met name terrashaarden en vuurkorven. De laatste
zinsnede van het tweede lid biedt dus een handvat om handhavend op te treden.
De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Lid 1 regelt namelijk het
aanleggen, stoken of hebben van vuur, maar in de genoemde uitzonderingsgevallen is geen sprake
van het verbranden van afvalstoffen. De gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie
(verbranden) vanuit eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of
hinder) als de hogere regelgever, maar beperkt zich daarbij tot gedragingen die niet of nog niet
worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het verbranden van niet-afvalstoffen buiten
inrichtingen).
III. INRICHTINGEN
Normaal gesproken is de afbakening tussen de Wet milieubeheer en de APV helder, indien er sprake
is van een inrichting in de zin van de Wet milieubeheer. Daar waar de Wet milieubeheer of hierop
gebaseerde regels of voorschriften in een onderwerp voorzien, is geen ruimte voor de APV.
Het Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer en het Besluit Akkerbouwbedrijven milieubeheer,
zogenaamde 8.40 AMvB’s, vormen hierop een uitzondering. In deze besluiten wordt namelijk voor
het onderwerp verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen uitdrukkelijk verwezen naar een
gemeentelijke verordening.
Besluit melkrundveehouderijen milieubeheer
Voorschrift 4.1 Afvalstoffen mogen niet binnen de inrichting worden verbrand, behoudens voor
zover ingevolge een gemeentelijke verordening verbranden van uit de inrichting afkomstige
afvalstoffen is toegestaan.
Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer
Voorschrift 8.1. Afvalstoffen mogen niet binnen de inrichting worden verbrand, behoudens voor
zover ingevolge een gemeentelijke verordening verbranden van uit de inrichting afkomstige
afvalstoffen is toegestaan.
De artikelen 10.2, eerste lid, en 10.63, tweede lid Wet milieubeheer en ook artikel 5.5.1 model-APV
zijn hier niet van toepassing, omdat deze bepalingen uitdrukkelijk het verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen reguleren. Het gaat in deze besluiten immers om het verbranden binnen
inrichtingen.
Is een verbod van verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen in de APV nodig?
Indien een bepaling over het verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen in de model-APV
ontbreekt, kan worden gesteld dat het per definitie verboden is om afvalstoffen binnen inrichtingen
te verbranden. Immers, op grond van voorschriften van de genoemde Besluiten
melkrundveehouderijen en akkerbouwbedrijven milieubeheer geldt een verbod, tenzij een
gemeentelijke verordening dit toestaat. Uit het ontbreken van een regeling in de APV, kan impliciet
worden afgeleid dat de gemeentelijke verordening het verbranden van afvalstoffen binnen
inrichtingen dus niet toestaat. Met andere woorden, indien in een gemeentelijke verordening het
verbranden van afvalstoffen binnen inrichtingen niet expliciet wordt toegestaan, is het verbranden
van afvalstoffen binnen inrichtingen verboden op grond van voorschrift 4.1. van het Besluit
melkrundveehouderijen milieubeheer of voorschrift 8.1 Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 303 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 304 ======================================================================

<pre>Indien een gemeente het verbranden van afvalstoffen binnen een inrichting in de gemeentelijke
verordening wil toestaan, dan dient dit te worden vastgelegd in de APV.
Binnen of buiten inrichting?
Ten slotte nog de discussie of er nu sprake is van binnen of buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer.
Artikel 1, eerste lid, onder a, Besluit akkerbouwbedrijven milieubeheer spreekt over een inrichting
die deel uitmaakt van een bedrijf dat uitsluitend of in hoofdzaak is bestemd voor het verbouwen van
akkerbouw- of tuinbouwproducten op of in de open grond. In de toelichting op dit besluit wordt
aangegeven dat akkerland en de grond alwaar de volle grondstuinbouw plaatsvindt in het algemeen
niet tot de inrichting wordt gerekend. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft
in een uitspraak van 16 januari 1997 (E03.94.0230, Tiel) de uitspraak gedaan dat dit voor
fruitteeltbedrijven tevens inhoudt dat de boomgaarden niet tot de inrichting dienen te worden
gerekend. Eerder sprak de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State zich uit over de vraag
of een weiland wel of geen inrichting is. Een weiland is geen inrichting, zolang het niet intensief
gebruikt wordt (1 december 1995, E03.94.0495, AB 1996, 128). Indien het verbranden van
afvalstoffen op een weiland of akkerland plaatsvindt, kan worden verdedigd dat er sprake is van het
verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen en zijn de artikelen 10.2, eerste lid, Wet
milieubeheer en artikel 10.63, tweede lid, Wet milieubeheer en artikel 5:34 van de APV om deze
reden van toepassing.
Algemene toelichting afdeling 5.9 Verstrooiing van as
Bij de algehele herziening van de APV in 2002 is deze afdeling hernummerd van 5.8 in 5.6 (nieuw).
Reden hiervoor was de al eerdere vervallenverklaring van afdeling 5.6 (oud) over Straatnaamborden,
huisnummer e.d. Bij ledenbrief van 25 maart 1995, lbr. nr. 95/35, heeft de VNG een
modelverordening straatnaamgeving en huisnummering uitgebracht. De oude afdeling 5.7 ging over
Gevonden voorwerpen en is vervallen door de inwerkingtreding van het Nieuw Burgerlijk Wetboek
(artikel 5:5 B.W en volgende) in 1992. Overigens is afdeling 5.6 (nieuw) in 2002 slechts beperkt
herzien door aanpassingen aan de Wet dualisering gemeentebestuur en de Aanwijzingen voor de
decentrale regelgeving
Artikel 5:42 Begripsomschrijving
In het oude Besluit op de lijkbezorging stond de mogelijkheid om as te verstrooien op een permanent
daartoe bestemd terrein. Dit werd door de houder van onder andere een begraafplaats of
crematorium aangewezen nadat hij daarvoor een vergunning had gekregen van burgemeester en
wethouders. Het terrein was bedoeld voor meerdere verstrooiingen gedurende langere tijd. In de
gewijzigde Wet op de lijkbezorging blijft de mogelijkheid van het permanente terrein (in iets andere
bewoordingen) opgenomen als een algemene vorm van asbestemming waarbij het nabestaanden
niet zozeer gaat om de plaats waar verstrooid wordt als wel om het gegeven dat er verstrooid wordt.
Verstrooiingen die plaatsvinden door of op last van de houder van een crematorium of bewaarplaats
van asbussen kunnen alleen plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd
(uiteraard blijft ook de mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt). Zie verder voor
een uitgebreide toelichting Lbr. 97/232 omtrent het verstrooien van crematieas.
Artikel 5:43 Verboden plaatsen
Asverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk. Dit geldt zeker voor
plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan worden opgenomen en door de wind kan
</pre>

====================================================================== Einde pagina 304 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 305 ======================================================================

<pre>gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol op stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er
een verbod opgenomen voor het verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de
mogelijke overlast die asverstrooiing op straten en dergelijke op kan leveren voor derden en de kans
op het snelle verwaaien van de as, is het overigens niet waarschijnlijk dat nabestaanden de verharde
delen van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as te verstrooien. Het verbod zal dus naar
verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor nabestaanden.
Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent voor
asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een begraafplaats of bij het
crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke begraafplaatsen en crematoria rond de
mogelijkheden voor asverstrooiing het een en ander geregeld in beheersverordeningen. De
regelingen daarin maken deel uit van het algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van
de begraafplaats en het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin verstorend
kunnen werken.
De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van terreinen waar het
vanuit een oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om incidenteel as te verstrooien. Zo zijn er
wellicht meer. Onder “volgende plaatsen” kan de gemeente, uiteraard gemotiveerd, plaatsen
invullen waarvan zij zegt dat het niet wenselijk is dat daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen
het openbare water of delen daarvan.
Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden evenementen bijvoorbeeld)
slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien. Daarom is een mogelijkheid opgenomen voor
burgemeester en wethouders om in die gevallen een terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere
omstandigheden, te onttrekken aan de mogelijkheid om er as op te verstrooien.
Artikel 5:44 Hinder of overlast
Het verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden als voor omstanders
die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang dat omstanders geen hinder
ondervinden van de activiteit op zich en van de as die na de activiteit wordt achtergelaten.
Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep mensen, terwijl er
een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend een onwenselijke situatie op.
Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven wijze, hinder
opleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening mee worden gehouden. Dit
kan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te verspreiden, zodat deze eerder in de
bodem wordt opgenomen. Een ander voorbeeld in dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw of
vanaf een balkon. Er zijn genoeg situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.
Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de Lijkbezorging af te leiden dat het
waarnemen door omstanders van de handeling op zich geen hinder oplevert. Door de wet op het
punt van asverstrooiing te verruimen heeft de wetgever bewust aanvaard dat het publiek
geconfronteerd kan worden met incidentele verstrooiing.
Hoofdstuk 6. Straf-, overgangs- en slotbepalingen
Algemene toelichting Hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en slotbepalingen
Gelet op het belang van effectieve handhaving van de APV-voorschriften en de vraag van gemeenten
naar meer informatie op dit punt (zoals bleek uit de enquête van SGBO in 2001), is hier een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 305 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 306 ======================================================================

<pre>algemene introductie opgenomen over bestuurlijk toezicht, bestuursrechtelijke en strafrechtelijke
handhaving.
Handhaving algemeen
Handhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van rechtsregels te
bevorderen. De belangrijkste redenen voor een goede handhaving zijn in het kort:
Door een goede handhaving zal de overheid uiteindelijk in steeds grotere mate het door haar
beoogde doel bereiken. Door handhaving kan de achteruitgang van de kwaliteit van de samenleving
worden tegengegaan. De rechtszekerheid en de gelijke behandeling van burgers dienen te worden
gewaarborgd. Dit kan door een goed handhavingsbeleid te voeren. De relatie van rechtszekerheid en
rechtsgelijkheid met handhaving wordt verder uitgediept. De geloofwaardigheid, betrouwbaarheid
en integriteit van bestuurders zullen het ambtelijk en maatschappelijk draagvlak vergroten.
Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk 5 van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) bevat een opsomming van de aan het bestuursorgaan toekomende
dwangmiddelen en de regels die bij de toepassing van de dwangmiddelen in acht genomen moeten
worden. Hierna worden deze dwangmiddelen en regels toegelicht. Ook is er een korte introductie tot
de strafrechtelijke handhaving opgenomen.
Toezicht
In veel wetten worden, ter handhaving van de regelgeving, aan bepaalde ambtenaren
toezichtbevoegdheden toegekend. Zij mogen plaatsen betreden, inlichtingen en inzage van stukken
vorderen, monsters nemen en vervoermiddelen zoeken. Dit handhavingstoezicht, ook wel controle
genoemd, wordt beheerst door het bestuursrecht. De algemene regels zijn opgenomen in afdeling
5.2 van de Awb. In bijzondere wetten kunnen echter beperkingen worden aangebracht op de in de
algemene regels gegeven bevoegdheden (bijvoorbeeld: artikel 45, derde lid van de Wet wapens en
munitie in vergelijking met artikel 5:18 van de Awb.
Toezicht vindt plaats in een stadium waarin (nog) geen sprake is van een redelijk vermoeden dat er
een strafbaar feit is gepleegd. In het strafrecht ligt dit anders. Om tot opsporing te komen moet er in
beginsel wel sprake zijn van een vermoeden dat er een strafbaar feit is gepleegd. Bepaalde
opsporingsbevoegdheden vereisen zelfs een ontdekking op heterdaad.
Om goed toezicht uit te kunnen oefenen moet een toezichthouder beschikken over de nodige
bevoegdheden. Voor het uitoefenen van toezicht is vaak medewerking benodigd van de toezicht
gestelde. In artikel 5:20, eerste lid, van de Awb is de verplichting van eenieder opgenomen om aan
een toezichthouder alle medewerking te verlenen die hij redelijkerwijs kan vorderen bij de
uitoefening van zijn bevoegdheden. Uiteraard zijn er uitzonderingen op de medewerkingsplicht. In
het tweede lid van artikel 5:20 is opgenomen dat geheimhouders, zoals de arts en de advocaat, niet
hoeven mee te werken. Maar ook de verdachte hoeft niet mee te werken. Volgens de regering geldt
de plicht namelijk niet na het moment waarop de overheid jegens de betrokkene een handeling
heeft verricht waaraan deze in redelijkheid de gevolgtrekking heeft kunnen verbinden dat tegen hem
strafvervolging wordt ingesteld. “Vanaf dat moment is er sprake van “criminal charge” in de zin van
artikel 6 Europees Verdrag van de Rechten van de Mens en kan de betrokkene een beroep doen op
het zwijgrecht.”
Het bovenstaande kan in de praktijk voor verwarring zorgen. Het komt voor dat er toezichthouders
zijn met opsporingsbevoegdheden. Degene die onder toezicht staat moet dus goed weten welke
“pet” de ambtenaar opheeft. In het geval van toezicht moet een ieder meewerken. Zodra er echter
</pre>

====================================================================== Einde pagina 306 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 307 ======================================================================

<pre>sprake is van opsporing, kan er een beroep op zwijgrecht worden gedaan. Iemand kan immers niet
worden verplicht om aan zijn eigen veroordeling mee te werken.
Toezichthouders worden meestal belast met het toezicht op de naleving van de voorschriften die zijn
gegeven bij of krachtens de wet of verordening op grond waarvan zij als toezichthouder zijn
aangewezen. Zo worden in artikel 100 Woningwet de ambtenaren bouw- en woningtoezicht
aangewezen als toezichthouders op het gebied van de Woningwet. Met deze aanwijzing moeten zij
niet alleen toezicht houden op de naleving van de bepalingen in de Woningwet zelf, maar ook op de
naleving van hetgeen krachtens wettelijk voorschrift anderszins is bepaald. Te denken valt hierbij aan
de voorschriften bij een bouwvergunning.
Strafrechtelijke handhaving
Het strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze genormeerd. In artikel 1:6
van de Awb is bepaald dat de Awb niet van toepassing is op de opsporing en vervolging van strafbare
feiten noch op de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van
strafrechtelijke organen wordt genormeerd door de regels van het Wetboek van Strafrecht en door
de diverse bijzondere wetten, waarin de geldende materiële normen zijn verwoord en waarin soms
ook van de algemene strafvordering afwijkende strafprocessuele bevoegdheden zijn opgenomen, en
het Wetboek van Strafvordering, dat algemene regels van strafprocesrecht bevat, bevoegdheden in
het leven roept en de grenzen van de bevoegdheden bepaalt.
Op grond van artikel 2 van de Politiewet 1993 heeft de politie tot taak te zorgen voor de
daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen die deze behoeven.
Op grond van deze algemene politietaak, alsmede op grond van de last die in de artikelen 141 en 142
van het Wetboek van Strafvordering aan de aldaar genoemde ambtenaren wordt gegeven om
strafbare feiten op te sporen, kunnen opsporingsambtenaren onderzoek doen. Een opsomming van
de daarbij te hanteren methoden ontbreekt. Algemene opsporingsmethoden zijn niet in het
Wetboek van Strafvordering geregeld. Er zijn wel bijzondere opsporingsbevoegdheden geregeld. Dit
zijn observatie, infiltratie, de pseudo-koop of pseudo-dienstverlening, het stelselmatig inwinnen van
informatie, het onderzoek doen in een besloten plaats zonder toestemming van de rechthebbende,
het opnemen van vertrouwelijke communicatie, het onderzoek van telecommunicatie en het
stelselmatig volgen of waarnemen.
Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn opsporingshandelingen te verrichten, ook
bevoegd zijn tot het uitoefenen van controlebevoegdheden die in bijzondere wetten worden
toegekend. Op grond van artikel 160 Wegenverkeerswet bijvoorbeeld kan een ambtenaar de
bestuurder van een voertuig vorderen zijn voertuig te doen stilhouden, terwijl het vijfde lid van het
artikel bepaalt dat de bestuurder op eerste vordering van de opsporingsambtenaar verplicht is
medewerking te verlenen aan een ademonderzoek. Als een bevoegde ambtenaar van deze
bevoegdheid gebruikmaakt en de ademtest wijst een te hoog alcoholpromillage uit, dan is er een
verdenking ontstaan en gaat controle over in opsporing.
In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De rechter speelt in het
bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na bezwaar of administratief beroep, beroep
instelt bij de rechter. De rechter speelt in het strafrecht een centrale rol. Sancties in het strafrecht
worden opgelegd door de rechter.
Bestuursdwang, dwangsom en gedogen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 307 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 308 ======================================================================

<pre>De Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene bevoegdheid toe tot
het uitoefenen van bestuursdwang.
In artikel 5:21 van de Awb is bestuursdwang als volgt gedefinieerd: het door feitelijk handelen door
of vanwege een bestuursorgaan optreden tegen hetgeen in strijd met bij of krachtens enig wettelijk
voorschrift gestelde verplichtingen is of wordt gedaan, gehouden of nagelaten.
Het feitelijk handelen omvat onder meer: het doen wegnemen, ontruimen, beletten, in de vorige
toestand herstellen of het treffen van maatregelen om verdere nadelige gevolgen van een
overtreding te voorkomen.
Het uitoefenen van bestuursdwang is dus zuiver gericht op het feitelijk in overeenstemming brengen
met de bestuursrechtelijke voorschriften van een onwettige situatie. Dit heeft dus een herstellende
werking en heet daarom “reparatoire sanctie”.
Onder overtreding van een voorschrift wordt ook verstaan het niet nakomen van voorschriften die
aan een vergunning zijn verbonden, zoals bijvoorbeeld geluidsvoorschriften bij een milieuvergunning.
In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd is om bestuursdwang
toe te passen, ook bevoegd is om een dwangsom op te leggen. Het opleggen van een dwangsom is
een middel om de overtreder door het opleggen van een last om te betalen, te bewegen de
overtreding te beëindigen. Bijna vanzelfsprekend hoort hier de vraag bij welk instrument het
geschiktst is om aan de geconstateerde overtreding een einde te maken. Deze vraag zal steeds
beantwoord moeten worden aan de hand van feiten, de omstandigheden en de belangen die aan de
orde zijn. De wet laat zich hier niet over uit. Wel is in artikel 5:36 van de Awb opgenomen dat een
dwangsom niet mag worden opgelegd zolang een reeds genomen beslissing tot toepassing van
bestuursdwang niet is ingetrokken. Met andere woorden: een combinatie van bestuursdwang met
last dwangsom is niet mogelijk.
De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding plaatsvindt dan wel gaat
plaatsvinden. Dat betekent dat er een onderzoek moet worden gedaan. Met behulp van de
toezichtsbevoegdheden wordt de situatie onderzocht. Hiervan zal de ambtenaar een rapport van
bevindingen moeten opmaken. Het is belangrijk dat een dergelijk rapport van foto’s of ander
bewijsmateriaal wordt voorzien. Bij de voorbereiding van een besluit moet immers worden voldaan
aan het zorgvuldigheidsbeginsel.
Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot handhaven. De met de wet
strijdige situatie wordt dan gedoogd. Is een bestuursorgaan op de hoogte van de overtreding, maar
wordt er geen actie nomen, dan is er sprake van passief gedogen. Het toepassen van bestuursdwang
is een bevoegdheid, geen absolute verplichting. Een gemeente heeft dus de mogelijkheid om het
belang van de handhaving door middel van bestuursdwang af te wegen tegen andere belangen, zoals
de mogelijkheid om een andere bestuursrechtelijke sanctie in te zetten of over te gaan tot het
gedogen. Deze vrijheid is echter betrekkelijk. Uit jurisprudentie blijkt dat er een beginselplicht tot
handhaving bestaat. Bijvoorbeeld: ABRS 22 maart 2001, BR2001/778, Dwangsom Camping Nunspeet
. Enkel in geval van bijzondere omstandigheden kan van handhavend optreden worden afgezien. Het
is goed dit te beseffen. Indien er namelijk een veelheid aan regelgeving binnen een gemeente
bestaat, en de gemeente wordt op handhaving van die regels aangesproken, is zij in beginsel dus
verplicht hier gevolg aan te geven. De handhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het opstellen
van regels.
Kabinetsstandpunt “Naar een veilige samenleving”
</pre>

====================================================================== Einde pagina 308 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 309 ======================================================================

<pre>In oktober 2002 is door de ministers van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en Justitie het
programma “Naar een veilige samenleving” naar de Tweede Kamer gezonden [Kamerstukken II,
2002-2003, 28 684, nr 1.]. In dit programma wordt aangegeven welke concrete doelstellingen op het
gebied van de veiligheid van het publieke domein het kabinet voor 2006 nastreeft en hoe het kabinet
die doelstellingen wil bereiken.
In het programma wordt door het kabinet een lans gebroken voor versterking van de bestuurlijke
handhaving met betrekking tot de kleine ergernissen in het publieke domein. “Naar een veilige
samenleving” stelt dat gemeenten een “bijzondere verantwoordelijkheid en een zelfstandige rol”
hebben “bij het verbeteren van de veiligheidssituatie die gestalte krijgt op lokaal en wijkniveau, in de
woon en leefomgeving van de burgers”. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor en worden
aangesproken op het organiseren van integraal veiligheidsbeleid, maar beschikken over onvoldoende
bestuursrechtelijke instrumenten om dat beleid integraal te handhaven. Vooral de gemeente (en niet
zozeer de politie) wordt door de burger aangesproken op overlast en verloedering van het
straatbeeld (kleine ergernissen). Verloedering scoort hoog als oorzaak van gevoelens van
onveiligheid bij burgers. Het kabinet wil hier iets aan doen door het bestuurlijke toezicht en de
handhaving in het publieke domein te versterken middels de invoering van de bestuurlijke boete
voor kleine ergernissen.
Bestuurlijk instrumentarium gemeenten
Gemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving reeds een aantal bestuursrechtelijke
instrumenten ter beschikking. Voor de bestuursrechtelijke instrumenten waarover gemeenten
beschikken geldt een scheiding in sancties die erop zijn gericht de ontstane situatie in de gewenste
situatie te herstellen (herstelsancties) en sancties die primair zijn bedoeld om bestraffend op te
treden (punitieve sancties). Bij de herstelsancties gaat het om bestuursdwang [is voor gemeenten
geregeld in artikel 125 Gemeentewet] en dwangsom [gemeentelijke bevoegdheid op grond van
artikel 136 Gemeentewet.]. Deze sancties kunnen alleen worden ingezet in situaties waarin herstel
daadwerkelijk mogelijk is, zoals het terugbrengen van een bouwwerk in de oorspronkelijke staat. Het
intrekken van een begunstigend besluit (vergunning, ontheffing, subsidie) [Onderscheid kan worden
gemaakt tussen het intrekken van een begunstigend besluit als sanctie en anderszins, bijvoorbeeld
wegens gewijzigde beleidsinzichten of veranderende omstandigheden.] is een voorbeeld van de
tweede categorie. De meeste normen die verloederingsfeiten en onveiligheidsgevoelens van burgers
moeten tegengaan lenen zich niet voor handhaving via dwangsom of bestuursdwang. Of het herstel
is feitelijk niet mogelijk (denk aan geluidsoverlast), óf het herstel zélf, dan wel de controle daarop,
leveren problemen op (denk aan een last onder dwangsom tot het niet meer voortijdig plaatsen van
vuilniszakken op straat, die wekelijks gecontroleerd zou moeten worden).
In mei 2004 heeft de VNG het concept wetsvoorstel bestuurlijke boete kleine ergernissen ontvangen
van de ministers van BZK en Justitie met het verzoek hierop te reageren. In het concept wetsvoorstel
wordt een stelsel voorgesteld waarin het mogelijk wordt gemaakt dat het gemeentebestuur
desgewenst bevoegd wordt tot het opleggen van een bestuurlijke boete in reactie op overtreding
van specifieke bij of krachtens formele wet als beboetbare feiten aangewezen APV-normen. Er is dus
sprake van een keuze tussen invoering en geen invoering van de bestuurlijke boete.
Heeft een gemeente de bestuurlijke boete ingevoerd dan kan zij te allen tijde besluiten de
bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een besluit van de raad tot intrekking van het besluit tot
invoering van de bestuurlijke boete treedt echter niet eerder in werking dan na negen maanden na
de bekendmaking van het intrekkingsbesluit. Bij het opstellen van de feitenlijst die onder de
reikwijdte van de bestuurlijke boete worden gebracht is vooralsnog de model-APV van de VNG als
</pre>

====================================================================== Einde pagina 309 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 310 ======================================================================

<pre>uitgangspunt genomen. Verkeersdelicten, met uitzondering van fout-parkeren, zullen volgens dit
voorstel niet onder de bestuurlijke handhaving worden gebracht. Zoals gezegd wordt de lijst met
beboetbare feiten door de formele wetgever vastgesteld (bij algemene maatregel van bestuur).
Gemeenten kunnen de lijst dus niet aanpassen aan de lokale situatie.
De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend door het college.
Deze bevoegdheid wordt evenwel uitgeoefend door de burgemeester, indien de toepassing van dit
middel dient tot handhaving van regels welke hij uitvoert.
Tegen de boete-oplegging staat de rechtsgang van de Algemene wet bestuursrecht open. De boete
dient door een bestuurlijk toezichthouder in dienst van de gemeente, die tevens buitengewoon
opsporingsambtenaar is, te worden opgelegd. Mandateren van deze bevoegdheid aan particuliere
toezichthouders is niet toegestaan. De opbrengsten van de boeten komen toe aan de gemeenten.
Gemeenten zijn zelf verantwoordelijk voor de incasso en de registratie van opgelegde boeten
(daarbij kunnen ze eventueel externen, zoals bijvoorbeeld het Centraal Justitieel Incassobureau,
inschakelen).
In de Memorie van Toelichting bij het concept wetsvoorstel wordt inzicht gegeven in de financiële
implicaties van de introductie van het handhavingsinstrument. De cijfers die hierin worden genoemd
geven aan dat tegenover iedere euro aan opbrengsten er 2,5 euro aan investeringen staat. In onze
reactie op het wetsvoorstel hebben wij aangegeven dat dit naar onze mening niet acceptabel is. Om
de verhouding tussen investering en opbrengst rechter te trekken hebben wij er voor gepleit om ook
bepaalde verkeersdelicten (waaronder snelheidsovertredingen) onder de reikwijdte van de
bestuurlijke boete te brengen.
Voor wat betreft de verkeershandhaving is er een wetsvoorstel in voorbereiding voor het
introduceren van de bestuurlijke boete voor fout parkeren en stilstaan. Hierin wordt aan gemeenten
de bevoegdheid toegekend om een bestuurlijke boete op te leggen voor “fout parkeren” en
“stilstaan”. Deze twee overtredingen, die thans in de Wet administratiefrechtelijke handhaving
verkeersvoorschriften (Wahv), oftewel de Wet Mulder, zijn opgenomen, kunnen worden
gekenschetst als zogenaamde neutrale ordeningsfeiten. Voor de lokale overheden betekent de
bevoegdheid bij deze feiten in punitieve zin op te treden evenwel een belangrijk instrument voor de
handhaving van het eigen parkeerbeleid.
Dit sluit aan bij de brief die op 15 november 2001 door de ministers van BZK, Justitie en V&W aan de
Tweede Kamer is gezonden. Hierin is geconcludeerd dat een bestuurlijke boete voor
verkeersovertredingen die wordt opgelegd door het lokale bestuur, beperkt dient te blijven tot
normatief neutrale ordeningsfeiten. Ernstige verkeersfeiten (waaronder snelheidsovertredingen)
dienen daarom te worden uitgesloten. Deze conclusie komt overeen met het standpunt Handhaven
op Niveau [Kamerstukken II 1999/2000, 26800 VI, nr. 67.], waarin het kabinet heeft aangegeven dat
invoering van de bestuurlijke boete aan de rand van de harde kern van het strafrecht onder
omstandigheden een gewenste aanvulling kan zijn op de handhavingbevoegdheden. Op basis hiervan
heeft het kabinet geconcludeerd dat de invoering van een door het lokale bestuur op te leggen
bestuurlijke boete gewenst is voor een tweetal verkeersovertredingen te weten: “fout parkeren” en
“stilstaan”.
Ten aanzien van de overige verkeersfeiten wijst de regering er op dat hiervoor reeds een uiterst
effectief functionerend systeem van bestuurlijke handhaving is neergelegd in de Wet Mulder. In
tegenstelling tot parkeren, dat vaak al door gemeentelijke buitengewoon opsporingsambtenaren
wordt gehandhaafd, verwacht het kabinet geen verbetering van de handhaving van de overige
verkeersfeiten als die worden overgebracht naar het lokale niveau. Uitgangspunt van dit systeem is
</pre>

====================================================================== Einde pagina 310 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 311 ======================================================================

<pre>dat de verkeershandhaving eenduidig herkenbaar is voor de weggebruikers. Indien per gemeente
verschillende prioriteiten worden gehanteerd, vermindert de effectiviteit van de handhavende
overheid. Politie en OM kunnen de benodigde eenduidigheid bevorderen. Versnippering van de
handhaving over de gemeentebesturen betekent dat deskundigheid verloren gaat en duur moet
worden binnengehaald. Het risico is groot dat dit ten koste gaat van de handhaving van de lastig
handhaafbare normen. Politie en Justitie zullen hun invloed op de prioritering van de te handhaven
normen moeten inleveren. Bovendien zullen gemeenten bij de verwerking van de boeten geen
gebruik kunnen maken van de schaalvoordelen die gelden indien deze verkeersfeiten landelijk
uniform worden afgedaan. De doelmatigheid van de verkeershandhaving zal dan verloren gaan. De
politie moet actief blijven op de weg, zowel met het oog op verkeersveiligheid als met het oog op
andere politietaken. Voor effectieve en efficiënte handhaving rond ernstige verkeersmisdrijven als
grove snelheidsovertredingen en agressief rijgedrag is een speciaal toegeruste en niet aan een
bepaald gemeentelijk territoir gevonden handhavingorganisatie onontbeerlijk.
In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete krijgt het
gemeentebestuur voor wat betreft de aanpak van de kleine ergernissen het primaat bij de
handhaving in de publieke ruimte en neemt de rol van de politie hierbij af. Daarbij zal de lijn zijn dat
waar gekozen is voor bestuurlijke beboeting, de politie niet meer stelselmatig aandacht besteedt aan
kleine ergernissen en het bestuur een 24-uurs beschikbaarheid van de bestuurlijke toezichthouders
waarborgt. De politie blijft wel bevoegd om, waar nodig, strafrechtelijk op te treden tegen de
overtreding van de APV-normen. Veel overtredingen in het publieke domein worden gepleegd door
daders van wie de identiteit niet bekend is. Om een voorziening te treffen voor deze zogenaamde
“anonieme daderproblematiek” wordt gekozen voor aansluiting bij het wetsvoorstel Wet op de
uitgebreide identificatieplicht: toezichthouders in het publiek domein krijgen de bevoegdheid de
identificatie van de betrokkene te vorderen. De eis dat de toezichthouder tevens buitengewoon
opsporingsambtenaar is, complementeert het geheel aan bevoegdheden om de bestuurlijke boete te
effectueren. Mocht niet voldaan worden aan het verzoek van de toezichthouder om inzage te
verlenen in het identiteitsbewijs, dan kan de toezichthouder optreden als buitengewoon
opsporingsambtenaar en hiervan een proces-verbaal opmaken.
Artikel 6.1 Strafbepaling
Op grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding van zijn
verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan hechtenis van ten hoogste drie
maanden of een geldboete van de tweede categorie, al dan niet met openbaarmaking van de
rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het Wetboek van Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes
boetecategorieën opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt euro
225 en van de tweede categorie euro 2250. Het is overigens uiteindelijk de strafrechter die de soort
en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens van de door de gemeenteraad
gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op grond van artikel 24 WvSr rekening te houden
met de draagkracht van de verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete bedraagt
euro 2 (artikel 23, tweede lid, WvSr).
De Gemeentewet heeft aan de gemeenteraad de keuze gelaten op overtreding van verordeningen
geldboete te stellen van de eerste óf de tweede categorie. De gemeenteraad heeft daarbij de ruimte
om binnen de verordening onderscheid te maken naar bepalingen waar bij overtreding een straf van
de eerste dan wel van de tweede categorie op staat. Uiteraard kan in de APV ook worden gekozen
voor een enkele strafmaat. De gemeente verliest dan echter de mogelijkheid om scheiding aan te
brengen tussen lichte en zwaardere overtredingen. Zie hierover de toelichting onder het kopje
Uitgangspunten bij een keuze tussen de tweede en de eerste geldboetecategorie. Het is niet mogelijk
</pre>

====================================================================== Einde pagina 311 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 312 ======================================================================

<pre>om van deindeling in boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld door een maximumboete van euro
1000 te stellen.
Strafbaarheid rechtspersonen
Op grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de werking van
gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de rechter een geldboete
opleggen tot ten hoogste het bedrag van de naasthogere categorie “indien de voor het feit bepaalde
boetecategorie geen passende bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr). Dat
betekent dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter de mogelijkheid
heeft een boete van de derde categorie op te leggen (€ 4500).
Uitgangspunten bij een keuze tussen de tweede en de eerste geldboetecategorie
Het is niet goed mogelijk om algemene criteria te geven voor de vraag of een overtreding van een
gemeentelijke verordening bedreigd moet worden met een boete van de eerste (lichte
overtredingen) dan wel de tweede categorie
Medebewindsvoorschriften
In bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de verplichting
opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de strafbaarstelling van de overtreding van
deze gemeentelijke voorschriften is veelal in deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste
en tweede lid van dit artikel bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften,
op overtreding waarvan straf is bedreigd in de bijzondere wet. Deze voorschriften zijn de onder
onderin afdeling 2.5 Bepalingen ter bestrijding van heling van goederen opgenomen artikelen met
uitzondering van artikel 2.5.6. Overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in de artikelen
437 en 437ter van het WvSr (boete van de tweede respectievelijk derde categorie).
Hechtenis
Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis wordt opgelegd,
zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer terug te dringen “ten gunste” van
de geldboete. Toch is in het eerste lid van dit artikel de mogelijkheid van hechtenis opgenomen
omdat niet bij voorbaat kan worden uitgesloten dat in bepaalde (uitzonderings)gevallen
(bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging
van een vrijheidsstraf.
Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde - in de eerste geldboetecategorie
ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld, omdat het hier lichte overtredingen
betreft.
Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en vergunningsvoorschriften
Niet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in dit artikel met
straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college de bevoegdheid gedelegeerd nadere
regels te stellen. Ook de overtreding hiervan levert een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de
overtreding van krachtens artikel 1.4 van de-APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een
vergunning of een ontheffing.
Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1.4, tweede lid, op. Hierin is de verplichting
opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een vergunning of ontheffing is verleend, verplicht
is de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te komen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 312 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 313 ======================================================================

<pre>Wabo
De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:11) en voor het vellen van
houtopstanden (artikel 4:11) vallen bij inwerkingtreding van de Wabo onder de Wabo. Zie resp.
artikel 2.2, eerste lid onder d en onder g van de Wabo. Het plaatsen van voorwerpen op of aan de
weg (artikel 2:10 A tot en met 2.10 D) kan neerkomen op het opslaan van roerende zaken als
bedoeld in artikel 2.2 onder j en k van de Wabo, bijvoorbeeld als het gaat om de tijdelijke opslag van
puin of bouwmaterialen in containers. Een ontheffing daarvoor valt dan onder de Wabo en wordt
aangemerkt als een omgevingsvergunning. Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in strijd
met een voorschrift van een omgevingsvergunning op grond van artikel 2:10 A, 2:11 of 4:11 van de
APV.
Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is de Wet
economische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met deze drie vergunningen. De
strafbepalingen van de APV zijn er dus niet op van toepassing.
Noot van de VNG bij artikel 6:1 van de model-APV. Artikel 6:1 van de model-APV zelf verandert als
gevolg van de Wabo niet, want daarin staan geen artikelen genoemd die onder de strafbepalingen
vallen; de gemeenteraden moeten dat zelf invullen. In de opsomming van artikelen in lid 1 en lid 2
moeten de gemeenteraden er wel op letten dat de artikelen 2:11 en 4:11 worden geschrapt en bij
artikel 2:10 het vierde lid wordt uitgezonderd.
Jurisprudentie
Aanvullingen op de artikelen 424 (baldadigheid op of aan de weg) en art. 426 WvSr (belemmering
van een ander in zijn vrijheid van beweging op de weg, zich opdringen aan een ander, hinderlijk
volgen) door gemeentelijke voorschriften (artikel 2.4.7 tot en met 2.4.10) zijn toelaatbaar (HR 26
februari 1957, NJ 1957, 253 (APV Eindhoven). Het staat de gemeentelijke wetgever vrij aanvullende
regelen te geven tot het tegengaan van hinderlijke geluiden. Artikel 4.1.7 APV is een toegestane
aanvulling op artikel 431 WvSr (rumoer of burengerucht waardoor de nachtrust kan worden
verstoord) (HR 26 oktober 1954, NJ 1954, 779 (APV Amsterdam).
Artikel 6.2 Toezichthouders
In dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling 90.M van de
Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving (Adr). De basis voor deze bevoegdheid wordt gevonden
in hoofdstuk 5 van de Awb. In dit hoofdstuk zijn algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke
handhaving van algemeen geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Afdeling 1
van dit hoofdstuk geeft regels voor het toezicht. NB: Dit artikel is in 2002 hernummerd van 6.1a in
6.2. Het oude artikel 6.2 (opsporingsambtenaren) is bij lbr. 98/192 vervallen verklaard. Aangezien
buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het Wetboek van Strafvordering ontlenen
is een nadere regeling in de APV niet (meer) nodig. De aanwijzing als toezichthouder in de APV is de
grondslag voor het hebben van opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het kopje
Opsporingsambtenaren.
Aanwijzen toezichthouders
Toezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met het houden
van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11
Awb). De aanwijzing van toezichthouders kan derhalve in de APV plaatsvinden. Een deel van de
toezichthouders wordt in de APV zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien een toezichthouder
tevens opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de toelichting hierna onder
</pre>

====================================================================== Einde pagina 313 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 314 ======================================================================

<pre>opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen toezichthouders door het college dan wel de
burgemeester worden aangewezen.
Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voorzover zij bij of krachtens een
bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van de Politiewet, dat een algemene
omschrijving van de politietaak bevat, kan niet worden beschouwd als een wettelijk voorschrift in de
zin van het artikel.
Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. Bij een individuele
aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen met name te noemen of door aanduiding
van hun functie. Bij een categorale aanwijzing wordt in het aanwijzingsbesluit veelal de dienst
genoemd waartoe de met toezicht belaste personen behoren.
Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel 5:12 Awb). Het
legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder verantwoordelijkheid waarvan de
toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12, derde lid, van de Awb genoemde model van het
legitimatiebewijs is vastgesteld bij de Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb (Stcrt.
2000, 131). Deze regeling bevat geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die in
ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld van een
legitimatiebewijs.
Het evenredigheidsbeginsel
In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder mag zijn
bevoegdheid slechts uitoefenen voorzover dit redelijkerwijs voor de vervulling van zijn taak
noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde gebruik maken van alle
bevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de
afweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk
is. Bepalend hiervoor is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet
toezien.
Bevoegdheden toezichthouder
In de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden bevoegdheden aan toezichthouders toegekend. In
artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om aan een toezichthouder minder bevoegdheden toe te
kennen. Zo is op voorhand vaak al duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht
niet relevant zijn of per definitie onevenredig.
Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te betreden met
uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner. “Plaats” is daarbij een ruim begrip
en omvat niet alleen erven en andere (bedrijfs)terreinen, maar ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb
een uitzondering maakt voor het betreden van een woning zonder toestemming van de bewoner
vloeit voort uit het in artikel 12 van de Grondwet vastgelegde “huisrecht”. Op grond hiervan is voor
het binnentreden van woningen zonder toestemming van de bewoner steeds een grondslag in een
bijzondere wet vereist. Voor de handhaving van gemeentelijke verordeningen is de basis voor het
binnentreden zonder toestemming van de bewoner gelegd in artikel 149a van de Gemeentewet. Op
grond van dit artikel kan aan toezichthouders deze bevoegdheid worden toegekend, indien het gaat
om het toezicht op de naleving van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot
handhaving van de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van
personen. In artikel 6.3 van de APV wordt deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend. In de
Algemene wet op het binnentreden (Awbi) zijn de vormvoorschriften gegeven die bij het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 314 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 315 ======================================================================

<pre>binnentreden van een woning in acht genomen moeten worden. In de toelichting op artikel 6.3 van
de APV zal nader op de Awbi worden ingegaan.
De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid tot het
doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de bevoegdheid om willekeurig
kasten, laden en andere bergplaatsen te openen. In gevallen waarin die bevoegdheid niettemin
noodzakelijk is, dient deze te worden verschaft door de bijzondere wetgever.
Artikel 5:16 Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te vorderen. Op grond van
artikel 5:20 Awb is een ieder ook verplicht deze inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal
uitzonderingen dat terug te voeren is op het beroepsgeheim.
In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 Awb worden aan toezichthouders de bevoegdheden verleend
om inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden en om zaken en vervoermiddelen te
onderzoeken.
Bijzondere wetten
Bijzondere wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het maken van verordeningen,
kunnen op het punt van de aanwijzing van toezichthoudende ambtenaren een eigen regeling
bevatten. Die aanwijzing heeft doorgaans tot gevolg dat de aangewezen ambtenaar bepaalde
(toezicht)bevoegdheden krijgt.
Zo heeft de aanwijzing als bedoeld in artikel 18.4, derde lid, van de Wet milieubeheer (Wm) tot
gevolg dat de aangewezen ambtenaar de bevoegdheid van artikel 18.5 van de Wm het binnentreden
in een woning zonder toestemming van de bewoner met betrekking tot gevaarlijke afvalstoffen
verkrijgt.
Ook in artikel 100 van de Woningwet is aan toezichthouders de bevoegdheid toegekend om een
woning binnen te treden zonder toestemming van de bewoners.
In bijzondere wetten kan van de bepalingen van de Awb worden afgeweken. Zo hebben
toezichthouders in het kader van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op grond van artikel 69 van
deze wet slechts toegang tot terreinen tussen zonsopgang en zonsondergang. “Terreinen” is daarbij
een beperkter begrip dan “plaatsen” van artikel 5:15 Awb. Zo vallen alle gebouwen - dus ook
bedrijfsgebouwen - hier buiten.
Toezicht en opsporing
De meeste bepalingen van de APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan dient te
worden toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan op twee manieren
gebeuren: bestuursrechtelijk - door onder andere het toepassen van bestuursdwang dan wel het
opleggen van een dwangsom - en strafrechtelijk. Voor beide vormen van handhaving dienen
personen te worden aangewezen met toezichthoudende respectievelijk opsporingsbevoegdheden.
Alleen voor de aanwijzing van de toezichthouders is een bepaling opgenomen in de model APV. De
opsporingsambtenaren worden aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het Wetboek van
Strafvordering (WvSv).
Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een onderscheid bestaat,
zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op grond van de wet kunnen worden
uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid tussen beide is dat bij toezicht op de naleving geen
sprake hoeft te zijn van enig vermoeden van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij
opsporing wel. Ook zonder dat vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 315 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 316 ======================================================================

<pre>voorschriften van een vergunning in acht worden genomen. Indien mocht blijken dat in strijd met het
voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet automatisch te leiden tot een strafrechtelijke
vervolging. Het hanteren van bestuursrechtelijke middelen zoals het intrekken van de vergunning of
het toepassen van bestuursdwang vormen in veel gevallen een meer passende reactie.
Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van vermoeden dat een
wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel blijken bij het toezicht. Op dat moment
wordt de vraag naar de verhouding tussen de toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van
belang, in het bijzonder wanneer beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd. Beide
bevoegdheden kunnen naast elkaar worden toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden
die samenhangen met het toezicht en de bevoegdheden die samenhangen met de opsporing worden
gebruikt waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht overgaat in opsporing is het
derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen die aan de verdachte toekomen in het kader van
de opsporing in acht worden genomen.
De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende.
·
Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot burgers en bedrijven zijn
gericht en heeft vaak preventieve werking. Opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke
afdoening.
·
Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd door de Algemene wet
bestuursrecht (Awb). De opsporing wordt geregeld in het WvSv.
Opsporingsambtenaren
In de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare feiten belaste
ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een opsporingsbevoegdheid
die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder
andere voor de ambtenaren van de regiopolitie. Artikel 142 betreft de buitengewone
opsporingsambtenaren die in de regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal
strafbare feiten (beperkte opsporingsbevoegdheid).
Op basis van artikel 142, lid 1, onder c, WvSv hebben de volgende - voor de APV relevante - personen
opsporingsbevoegdheid:
·
personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde strafbare feiten
worden belast en
·
personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving van die verordening, een en
ander voorzover het die feiten betreft en die personen zijn beëdigd.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht. De grondslag
van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet.
De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke verordeningen als zodanig
worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV te geschieden aangezien artikel 142, eerste lid,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 316 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 317 ======================================================================

<pre>sub c, WvSv geen delegatie van de aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren
bijvoorbeeld milieu en parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome
bepalingen in de APV.
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv ontlenen, is een
nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als toezichthouders in de APV is de grondslag
voor de aanwijzing als buitengewoon opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de
buitengewone opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn. De
personen die op grond van dit artikel worden aangewezen, dienen op grond van het Besluit
buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volgende voorwaarden te voldoen:
1.
zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid;
2.
zij dienen te zijn beëdigd door het College van Procureurs Generaal (volgens art. 18, eerste lid, van
het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar).
De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de buitengewoon
opsporingsambtenaar, waaronder in ieder geval de feiten tot de opsporing waarvoor de
opsporingsbevoegdheid geldt. De akte wordt op naam van de desbetreffende ambtenaar gesteld en
na de beëdiging aan hem uitgereikt. De akte wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden
verlengd, mits de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid.
Gemeentelijke verordeningen en opsporing
Aan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met inachtneming
van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen worden verleend (zie verder de
toelichting bij artikel 6.3). Hun overige opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het WvSv. De
gemeenteraad heeft hiernaast niet de bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te creëren.
Ingevolge artikel 1 WvSv mag bij gemeentelijke verordening geen regeling worden gegeven omtrent
de opsporing of het bewijs van de in die verordening strafbaar gestelde feiten.
Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen. Dit is met name
van belang voor de, in deze verordening opgenomen, medebewindsvoorschriften. Een speciale
regeling geldt voor de op de artikelen 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5
bepalingen ter bestrijding van heling van goederen opgenomen bepalingen. De in de artikelen 551 en
552 van het WvSv geregelde opsporings- en toezichtbevoegdheden komen reeds toe aan de
algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 WvSv. Gezien de bijzondere materie is
het in het algemeen niet zinvol om ook nog eens buitengewone opsporingsambtenaren aan te
wijzen.
Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?
Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in hun functie niet
automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook niet nodig zijn. Veelal kan volstaan
worden met toezichthoudende bevoegdheden. De aanwijzing hoeft dan niet direct in de verordening
te geschieden (art.6.2, eerste lid), maar kan aan het college worden gedelegeerd (tweede lid). Indien
namelijk de handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk bestuursrechtelijk
geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te beschikken over
opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men strafrechtelijk wil gaan handhaven. In die
</pre>

====================================================================== Einde pagina 317 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 318 ======================================================================

<pre>situatie is het vaak ook niet noodzakelijk om alle toezichthouders opsporingsbevoegdheden te geven.
Veelal kan worden volstaan met één of enkele opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp
ingeroepen worden van een algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van politie).
Artikel 6.3 Binnentreden woningen
Algemeen
Het is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de naleving dan wel de
opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen kunnen betreden. In artikel 5:15 van de
Awb is deze bevoegdheid aan toezichthouders reeds toegekend voor alle plaatsen met uitzondering
van woningen zonder toestemming van de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis
van artikel 12 van de Grondwet, dat het zogenaamde “huisrecht” regelt. Het betreden van de woning
zonder toestemming van de bewoner is daarom met veel waarborgen omkleed. Op het betreden van
een woning met toestemming van de bewoner zijn deze waarborgen niet van toepassing, al gelden
daar wel, zij het wat beperktere, vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet
op het binnentreden (Awbi), a. vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel 6.1a is reeds ingegaan
op de bevoegdheid om alle plaatsen te betreden met uitzondering van woningen zonder
toestemming van de bewoners.
De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent drie elementen:
1.
de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn verleend;
2.
de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de wet te worden
aangewezen;
3.
er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.
Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van de personen die
mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. In vele wetten zijn dan ook
binnentredingsbevoegdheden opgenomen, zoals in artikel 100 van de Woningwet. Deze
bevoegdheden zijn vooral toegekend aan ambtenaren of personen die belast zijn met een
opsporings- of toezichthoudende taak in het kader van de wetshandhaving. Voorts bestaan
bevoegdheden tot binnentreden voor de uitvoering van rechterlijke taken en bevelen, de uitoefening
van bestuursdwang, de handhaving van de openbare orde, ter bescherming van de volksgezondheid
en ter uitvoering van noodwetgeving.
Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij verordening
personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder toestemming van de bewoner.
Het moet dan gaan om personen die belast zijn met het toezicht op de naleving of de opsporing van
de overtreding van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de
openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen. In artikel
6.3 is gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.
Voor een aantal bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder toestemming
van de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere wet. Het betreft de volgende
artikelen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 318 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 319 ======================================================================

<pre>a.
artikel 2.1.2.3 inzake betogingen, dat steunt op artikel 4 van de Wet openbare manifestaties (WOM).
In artikel 8 van de WOM wordt de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen en andere
plaatsen geregeld.
b.
de artikelen 2.5.2 tot en met 2.5.6, de op de artikelen 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde
gemeentelijke helingsvoorschriften. Artikel 552 van het WvSv bepaalt dat de in artikel 141 bedoelde
opsporingsambtenaren (dus niet de buitengewone opsporingsambtenaren) toegang tot elke plaats
hebben waarvan redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij door een van de daar genoemde
ondernemers worden gebruikt; dit geldt zowel voor toezicht als opsporing.
Algemene wet op het binnentreden (Awbi)
a. Vormvoorschriften
In de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning wil betreden in
acht moet nemen. Hij dient:
·
zich te legitimeren (artikel 1 Awbi);
·
mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1 Awbi);
·
te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi);
·
verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).
De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus ook indien dit
gebeurt met toestemming van de bewoner.
De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming van de bewoner
wordt binnengetreden. Degene die binnentreedt, dient te beschikken over een machtiging. In deze
machtiging is aangegeven in welke woning binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in
beginsel uit van een machtiging voor een woning. Zo nodig kunnen in de machtiging echter maximaal
drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. De minister van Justitie heeft een
model voor de machtiging vastgesteld (opgenomen in de circulaire van het Ministerie van Justitie, 15
augustus 1994, 452425/294).
In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden kunnen afgeven: de
procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van justitie en de hulpofficier van justitie hebben
een algemene bevoegdheid hiertoe gekregen. Hiernaast kan ook de burgemeester bevoegd zijn
machtigingen te verlenen. Dit is het geval indien het binnentreden in de woning in een ander doel is
gelegen dan in het kader van strafvordering (bijvoorbeeld bij woningontruimingen).
In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner bij de
uitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De bevoegdheid tot het afgeven
</pre>

====================================================================== Einde pagina 319 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 320 ======================================================================

<pre>van de machtiging is daar met uitsluiting van de in de Awbi genoemde functionarissen bij hetzelfde
bestuursorgaan gelegd dat de bestuursdwang toepast. Dit betekent dat een college dat
bestuursdwang wil uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging moet afgeven.
Van het binnentreden dient na afloop een verslag opgemaakt te worden (artikel 10 Awbi). Een
voorbeeldverslag is opgenomen in de circulaire van het ministerie van Justitie van 15 augustus 1994,
452425/294.
b. Bevoegdheden
In de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden toegekend. Degene die
bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner binnen te treden, kan zich daarbij door
anderen doen vergezellen (artikel 8, tweede lid, Awbi). Dit is slechts toegestaan voorzover dit voor
het doel waartoe wordt binnengetreden vereist is en de machtiging dit uitdrukkelijk bepaalt. Deze
personen hoeven zelf niet te beschikken over een machtiging. Het aantal en de hoedanigheid van de
vergezellende personen moeten in het verslag worden vermeld; de namen van deze personen
hoeven niet vermeld te worden.
Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan noodzakelijk zijn in het belang van de veiligheid
van de binnentreder, maar ook indien de nodige werkzaamheden door mensen met een bepaalde
vakbekwaamheid moeten worden uitgevoerd.
Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat de binnentredende ambtenaar zich de toegang kan verschaffen
indien hij de woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit geldt ook indien de bewoner wel thuis
is, maar zijn medewerking niet wil verlenen. Hierbij kan degene die wil binnentreden zo nodig de
hulp van de sterke arm inroepen.
c. Het begrip “woning”
Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik van de woning. Het begrip woning
omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor een persoon of voor een beperkt aantal in een
gemeenschappelijke huishouding levende personen ingericht en bestemd zijn. Door het huisrecht
wordt dus niet de eigendom of de huur van een woning beschermd.
Of een ruimte een woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke kenmerken zoals de
bouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar ook door de daaraan werkelijk
gegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim begrip, ook een woonboot, stacaravan, tent en
keet. kunnen hieronder worden verstaan. Zelfs een hotelkamer kan onder het begrip woning vallen.
Een bepaalde ruimte kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende kamers in een
woongroep gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen een woning
gelegen kamer van een kamerbewoner.
d. Spoedeisende situaties
Artikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke omstandigheden
zonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te treden. Dit is bijvoorbeeld het geval
in situaties waarbij ernstig en onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van personen of goederen
dreigt, zoals bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict in een woning of de aanwezigheid
in een woning van een bewapend persoon die van zijn wapen gebruik zou kunnen maken. De
politieambtenaar die geen machtiging op zak heeft en die terstond moet optreden, is dan voor het
binnentreden niet op toestemming van de bewoner aangewezen en is bevoegd om zonder
toestemming binnen te treden. Men kan ook denken aan gevallen waarin de belangen van de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 320 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 321 ======================================================================

<pre>bewoner ernstig worden aangetast. Hierbij kan worden gedacht aan ontdekking op heterdaad van
een inbraak in de woning. Indien de opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als gevolg van
diens afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden kan vragen, is hij bevoegd om ter
bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te treden. Onder deze omstandigheden
bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond op te treden en is binnentreden zonder toestemming
?n zonder machtiging gerechtvaardigd.
Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook bij
spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het spoedeisende karakter van de
situatie is derhalve voornamelijk van invloed op het hebben van een machtiging. Dat betekent dat
deze bevoegdheid slechts kan worden uitgeoefend door personen die bij of krachtens de wet
bevoegd zijn verklaard zonder toestemming van de bewoner binnen te treden. Van het binnentreden
zal een verslag moeten worden gemaakt.
e. Mandaat is niet geoorloofd
De bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te geven, kan niet worden gemandateerd. De
machtiging voor het binnentreden in een woning zonder toestemming vormt de basis voor het
plegen van een inbreuk op de grondwettelijke vrijheden van de bewoner. Op grond van artikel 10:3,
eerste lid, van de Awb is mandaatverlening geoorloofd, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is
bepaald of de aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Gezien de zwaarte van deze inbreuk is
hier sprake van een bevoegdheid waarvan de aard zich tegen mandaatverlening verzet (zie de
parlementaire behandeling van de Awbi).
f. De strafrechtelijke sanctie
Een ambtenaar die zonder dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij de
vormvoorschriften in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient zich op vordering van de
rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen van deze vordering levert het ambtsmisdrijf
van artikel 370 WvS. op.
Jurisprudentie
De tijdelijke afwezigheid van de bewoner, bijvoorbeeld wegens vakantie of opname in een
ziekenhuis, leidt er niet toe dat de ruimte het karakter van woning verliest (HR 4 januari 1972, NJ
1972, 121).
Met een woning verbonden ruimten die in het geheel niet voor bewoning zijn bestemd en die van
buitenaf via een eigen ingang kunnen worden betreden - bijvoorbeeld een praktijkruimte of een
winkel - vallen niet de bescherming van het huisrecht. de bescherming van de woning vallen voorts
niet de trappen en portalen die tot een woning en andere lokaliteiten toegang geven (HR 16
december 1907, W 8633), dus ook - zo mag worden aangenomen - niet de gemeenschappelijke
trappen en portalen in een flatgebouw.
Artikel 6.4 Inwerkingtreding
Eerste lid
In het eerste lid van artikel 6.4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude verordening wordt
ingetrokken. Dat is ook niet nodig. De datum waarop de nieuwe verordening in werking treedt, is de
datum waarop de oude verordening vervalt.
Tweede lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 321 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 322 ======================================================================

<pre>Op de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de Gemeentewet van
toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in werking treden op de achtste dag na
bekendmaking, tenzij een ander tijdstip daarvoor is aangewezen.
De APV is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is gesteld. Een dergelijk
besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle overige besluiten van het gemeentebestuur
die algemeen verbindende voorschriften inhouden (artikel 139 Gemeentewet). Van belang is dat de
gemeente gehouden is dit besluit mee te delen aan het parket van het arrondissement waarin de
gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet.
In verband met artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het uiteraard niet mogelijk aan de
bepalingen van een strafverordening terugwerkende kracht te verlenen.
Artikel 6.5 Overgangsbepaling
Van belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen, ontheffingen, enz.
al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de inwerkingtreding van deze verordening.
De overgangsbepaling zoals deze nu luidt, is een verregaande vereenvoudiging van de oude regeling.
Het betreft in dit artikel besluiten, genomen krachtens de verordening bedoeld in artikel 6:4, eerste
lid, dus de oude verordening. De besluiten waar het om gaat zijn vergunningen, ontheffingen (het
oude eerste lid), voorschriften en beperkingen (het oude tweede lid) als bedoeld in artikel 1:4 (het
oude tweede lid), nadere regels, beleidsregels en aanwijzingbesluiten (het oude zevende lid). Op
aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens de Algemene wet
bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening (toetsing ex nunc). Op
bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt eveneens
besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de bezwaarde niet in een nadeliger
positie mag komen dan hij onder het oude recht zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).
Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens de Algemene
wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening (toetsing ex nunc).
Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt eveneens
besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de bezwaarde niet in een nadeliger
positie mag komen dan hij onder het oude recht zou hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).
Artikel 6.6 Citeertitel
Deze bepaling is geformuleerd overeenkomstig de modelbepaling 108, derde lid, van de Adr.
Een vergunning, ontheffing, of toestemming bij of krachtens deze verordening ingediend vóór de
bekendmaking van deze verordening wordt afgehandeld volgens de bepalingen van de tot dat
moment geldende regelingen. Een melding van een klein evenement, ingediend vóór de
bekendmaking van deze verordening wordt afgehandeld volgens de bepalingen van de tot dat
moment geldende regelingen.
Klik op onderstaande link om Bijlage 1 (Bomenlijst) te raadplegen:
Bomenlijst
</pre>

====================================================================== Einde pagina 322 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 323 ======================================================================

<pre></pre>

====================================================================== Einde pagina 323 =================================================================

<br><br>