<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Toelichting APV Midden-Delfland
Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen

Artikel 1:1 Definities
In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt gehanteerd,
gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die slechts
op een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking hebben, zijn in de
desbetreffende afdeling definities opgenomen.
Over de definities kan het volgende worden opgemerkt.

Bebouwde kom
De reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is beperkt tot de bebouwde
kom.

Bevoegd gezag
Met het begrip ‘bevoegd gezag’ wordt aangehaakt bij de Wabo. Die is van toepassing op
de omgevingsvergunning voor het aanleggen, beschadigen en veranderen van een weg
(artikel 2:11) en de omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden (artikel
4:11). De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg is aangewezen in
artikel 2.2, eerste lid, onder d, van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van
houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid, onder g, van de Wabo. De Wabo kan ook van
toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke
functie daarvan. De ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in
artikel 2.2, eerste lid, onder j en k, van de Wabo. Zie verder de toelichting bij artikel
2:10.
De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt één
procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van rechtsbescherming.
Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van de gemeente waar het
project in hoofdzaak zal worden verricht. In een beperkt aantal gevallen berust de
bevoegdheid tot toestemmingsverlening niet bij het college, maar bij Gedeputeerde
Staten en in enkele gevallen bij een Minister. Het bevoegd gezag is integraal
verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is tevens belast met de bestuursrechtelijke
handhaving.
Zie verder ook de toelichting bij de artikelen 2:10, 2:11 en 4:11.
Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term ‘bevoegd bestuursorgaan’
voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het college, ofwel de burgemeester. De Wabo
brengt hierin geen verandering.

Bouwwerk
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1.1 van de Bouwverordening Midden-Delfland:
“elke constructie van enige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, met
inbegrip van een gedeelte daarvan, die op de plaats van bestemming hetzij direct hetzij
indirect met de grond verbonden is, hetzij direct of indirect steun vindt in of op de grond,
bedoeld om ter plaatse te functioneren”.

Gebouw
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, eerste lid, van de Woningwet: “bouwwerk dat
een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden omsloten
ruimte vormt”.

Handelsreclame
In artikel 7, vierde lid, van de Grondwet, betreffende de vrijheid van meningsuiting,
wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden buiten de werking van
dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband met artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet dat zich volgens vaste jurisprudentie verzet tegen een vergunningstelsel voor
de verspreiding van gedrukte stukken en dergelijke.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Aan een vergunningstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet in de
weg. Onder het begrip ‘reclame’ dient te worden verstaan: iedere vorm van openbare
aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken tot ‘handelsreclame’ heeft
de in artikel 7, vierde lid, van de Grondwet geformuleerde uitzondering slechts
betrekking op reclame voor commerciële doeleinden in de ruime zin van het woord en
omvat zij elk aanbod van goederen en diensten, maar is zij niet van toepassing op
reclame voor ideële doeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal niet
beschermd wordt. Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 van
het EVRM en artikel 19 van het IVBPR moeten kunnen doorstaan. Deze
verdragsbepalingen verzetten zich echter niet tegen een vergunningstelsel.

HR 11-05-1982, NJ 1983, 68. Onder een ‘commercieel belang dienen’ moet mede worden
begrepen: dienstig te zijn tot koop en verkoop.

Openbaar water
Een ‘openbaar water’ in de zin van Boek 5 van het BW is ieder water, dat open staat voor
het publiek. ‘Openbaar’ is hier dus synoniem aan ‘feitelijk voor het publiek toegankelijk’.

Openbare plaats
Hiervoor is aangehaakt bij de Wom.
Artikel 1, eerste lid, van de Wom bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats
die krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie
kent dus twee criteria.
Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de MvT zeggen
“dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in
dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden
mag zijn (...). Dat de plaats "open staat" betekent verder dat geen sprake is van een
meldingsplicht, de eis van voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor
het betreden van de plaats”.
Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants,
musea, ziekenhuizen en kerken geen ‘openbare plaatsen’. Ook de hal van het
gemeentehuis valt buiten het begrip ‘openbare plaats’.
Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de inrichting
van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat
wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en
de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de MvT (Kamerstukken II
1985/86, 19 427, nr. 3, p. 16).
Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, van de Wom zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke gedeelten
van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van vliegvelden,
openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip ‘openbare plaats’ ook een aantal ’besloten plaatsen’ als
bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de Grondwet kan omvatten, is in artikel 1, tweede
lid, van de Wom expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt
begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de
Grondwet (Kamerstukken II 1986/87, 19 427, nr. 5, p. 11-13 en nr. 6).

Parkeren
De definitie van ‘parkeren’ haakt aan bij de definitie ervan in artikel 1 van het RVV 1990.
Dit artikelonderdeel verstaat onder parkeren: “het laten stilstaan van een voertuig
anders dan gedurende de tijd die nodig is voor en gebruikt wordt tot het onmiddellijk in-
of uitstappen van passagiers of voor het onmiddellijk laden of lossen van goederen.” De
gegeven definitie bewerkstelligt dat enkele vormen van doen of laten staan van
voertuigen, die moeten worden ontzien, buiten de werking van de voorgestelde
verbodsbepalingen blijven.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Rechthebbende
Hieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.

Voertuig
De definitie van ‘voertuig’ haakt aan bij de definitie ervan in artikel 1 van het RVV 1990.
‘Voertuigen’ in de zin van dit artikel zijn: fietsen, bromfietsen, gehandicaptenvoertuigen,
motorvoertuigen, trams en wagens. Voor kleine voertuigen, zoals kruiwagens,
kinderwagens, rolstoelen en dergelijke is een uitzondering gemaakt, omdat anders
sommige bepalingen een te ruime strekking zouden krijgen.

Weg
De definitie van ‘weg’ haakt aan bij de definitie ervan in artikel 1, eerste lid, onder b, van
de WVW 1994. Concreet gaat het om alle voor het openbaar verkeer openstaande wegen
of paden met inbegrip van de daarin liggende bruggen en duikers en de tot die wegen
behorende paden en bermen of zijkanten. Hiertoe behoren ook trottoirs, voetpaden,
voetgangersgebieden, rijwielpaden en parkeerplaatsen of -terreinen.
Uit de definitie van ‘openbare plaats’ blijkt dat de weg daar onderdeel van uitmaakt.

Op of aan de weg
Verschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen ‘op of aan de weg’. De term ‘aan de weg’ duidt begripsmatig op een zekere
nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld voortuinen van huizen
en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen. Daaronder valt echter niet wat zich
binnenshuis bevindt of afspeelt.
Ook treinstations vallen in beginsel buiten het bereik van de APV. Als het gaat om
stations die nog een doorloopfunctie hebben, of waarin bijvoorbeeld winkels aanwezig
zijn, dan zijn deze (doorgangen in) stations weliswaar geen weg, maar wel openbare
plaats.

Artikel 1:2 Beslistermijn
Eerste en tweede lid
Het uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift de
termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden. Zo kan
worden nagegaan wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In artikel 1:2 is de
beslistermijn vastgesteld op acht weken (eerste lid). Tijdig beslissen is een rechtsplicht
voor elk bestuursorgaan. Het merendeel van de aanvragen zal binnen acht weken
kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde aanvragen, zeker die waarvoor
meerdere adviezen moeten worden ingewonnen, vergen soms meer tijd. De verlenging
van de beslistermijn biedt dan uitkomst. Ook deze termijn is in de APV op acht weken
gesteld (tweede lid). Uitgangspunt blijft altijd dat die termijn redelijk moet zijn.
Artikel 4:14 van de Awb verplicht tot kennisgeving aan de aanvrager van dit
verlengingsbesluit. Indien de aanvrager meent dat de verlenging niet redelijk is, kan hij
daartegen ingevolge artikel 6:2, onder b, van de Awb in bezwaar en beroep gaan.
Artikel 4:14 van de Awb schort de termijn niet op, het is alleen een
'beleefdheidsvoorschrift' om te laten weten dat de termijn niet gehaald wordt. Het is dus
geen besluit. Zie hierover ook bijvoorbeeld Kamerstukken II 2004/05, 29 934, nr. 6, p.
10 (MvT Wet dwangsom en beroep).

Dienstenrichtlijn
Op vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de Dienstenrichtlijn
van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen een redelijke, vooraf
vastgestelde termijn wordt behandeld. De achtwekentermijn van artikel 1:2 voldoet
daaraan.
Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de beslistermijn eenmaal
door de bevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit gerechtvaardigd wordt door
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>de complexiteit van het onderwerp. Dit houdt in dat voor verlenging een stevige
motivering is vereist met gebruikmaking van dit criterium.
De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van de
oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht.

Derde lid (Wabo)
De wegaanlegvergunning (artikel 2:11) en de kapvergunning (artikel 4:11) vallen onder
artikel 2.2, eerste lid, onder respectievelijk d en g, van de Wabo. De Wabo kan ook van
toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke
functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (zie de
toelichting bij artikel 2:10). De ontheffing (of vergunning) voor het opslaan van roerende
zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k, van de Wabo en geldt als
verbod om deze activiteit uit te voeren zonder omgevingsvergunning. De beslistermijn op
een aanvraag om een omgevingsvergunning is dezelfde als in het eerste lid is
opgenomen: acht weken (artikel 3.9, eerste lid, van de Wabo).
Artikel 3.9, tweede lid, van de Wabo bepaalt dat de beslistermijn niet met acht, maar
slechts met zes weken kan worden verlengd. Daarom is voor de genoemde ontheffing of
vergunning een afwijking van het tweede lid opgenomen onder verwijzing naar artikel
3.9 van de Wabo.
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die onder de
Wabo valt, staan in de Mor (Stcrt. 2010-5162). De algemene indieningvereisten staan in
artikel 1.3 van de Mor.

In hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere indieningsvereisten die van belang zijn
voor de vergunningen of ontheffingen in de APV die op grond van artikel 2:2 van de
Wabo als omgevingsvergunning worden aangemerkt. Dit geldt voor de artikelen 2:10
(voor zover sprake is van opslag van roerende zaken op de weg), 2:11 (wegaanleg),
2:12 en 4:11 (vellen van houtopstanden).

Artikel 1:3
(Vervallen)

Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
In literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot het
verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin het al dan niet
verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing staat van het beschikkende
orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van duidelijkheid aanbeveling deze
bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij moet ook – ten overvloede – worden
aangegeven dat die voorschriften uitsluitend mogen strekken ter bescherming van de
belangen in verband waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is gesteld.

Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn,
kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor
toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.

Tweede lid
De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden
toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het tweede lid
van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als verplichting, wordt
hierover alle onzekerheid weggenomen.

Dienstenrichtlijn
Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn
op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid
niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir,
gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar
bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Ook de voorschriften en beperkingen die
aan de vergunning worden verbonden, dienen hieraan te voldoen. Zie voor wat onder
dwingende reden van algemeen belang en evenredigheid wordt verstaan de algemene
toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond van artikel 10, vijfde lid, van
de Dienstenrichtlijn wordt de vergunning pas verleend nadat na een passend onderzoek
is vastgesteld dat aan de vergunningsvoorwaarden is voldaan.

Sanctiebepaling
In de algemene sanctiebepaling die in deze APV is opgenomen (artikel 6:1) wordt
overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd.
Daardoor staat ook straf op het overtreden van voorschriften die aan een vergunning of
ontheffing verbonden zijn.

Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend vanwege
de persoon van de aanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten, zoals het bezit van een
diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De persoonlijke vergunning is in
beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling dat uitdrukkelijk bepaalt. Een voorbeeld
van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in artikel 3 van de
DHW. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen van een vergunning de nodige diploma’s
moeten zijn gehaald. Een persoonlijke vergunning is ook de standplaatsvergunning. Dit
vanwege het persoonlijke karakter van de ambulante handel en omdat het aantal
aanvragen om vergunning het aantal te verlenen vergunningen meestal ver overtreft.
Het zou onredelijk zijn als een standplaatsvergunning zonder meer kan worden
overgedragen aan een ander, terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst staat.

Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een facultatief karakter (“kan”).
Het hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of wijziging wordt overgegaan. Zo
zal niet iedere niet-nakoming van vergunningsvoorschriften hoeven te leiden tot
intrekking van de vergunning. Met name het rechtzekerheids- en het
vertrouwensbeginsel kunnen de bevoegdheid tot wijziging en intrekking beperken.
Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of te
wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun zienswijzen naar
voren te brengen (artikel 4:8 van de Awb). Uit de rechtspraak volgt dat wanneer
specifieke kennis bij het bestuursorgaan ontbreekt, advies moet worden ingewonnen.

Artikel 1:7 Termijnen
Artikel 1:7 bepaalt dat de vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd
geldt. Dit vloeit mede voort uit artikel 11 van de Dienstenrichtlijn, dat stelt dat
vergunningen geen beperkte geldingsduur mogen hebben, tenzij:
        a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen afhankelijk is van de
        voortdurende vervulling van de voorwaarden: er is dan formeel sprake van een
        beperkte geldigheidsduur, maar verlening vindt van rechtswege plaats;
        b. het aantal beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden van
        algemeen belang:
        wanneer het aantal vergunningen logischerwijs beperkt is, bijvoorbeeld omdat de
        gemeente geen onbeperkt grondgebied heeft, mag de markt niet gesloten blijven
        voor nieuwe aanbieders omdat de bestaande aanbieders voor onbepaalde tijd alle
        beschikbare vergunningen in handen hebben. In dat geval moet geregeld een
        transparante en onpartijdige ‘herverdeling’ van de schaarse vergunningen worden
        georganiseerd;
        c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van algemeen
        belang: als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten zij
        beargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan
        doorstaan. Sommige vergunningen lenen zich naar hun aard alleen voor verlening
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>       voor bepaalde tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning
       of een standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.

Artikel 4, onder 8, van de Dienstenrichtlijn geeft een definitie van ‘dwingende redenen
van algemeen belang’: “redenen die als zodanig zijn erkend in de rechtspraak van het
Hof van Justitie; waaronder de volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid,
staatsveiligheid, volksgezondheid, handhaving van het financiële evenwicht van het
socialezekerheidsstelsel, bescherming van consumenten, afnemers van diensten en
werknemers, eerlijkheid van handelstransacties, fraudebestrijding, bescherming van het
milieu en het stedelijk milieu, diergezondheid, intellectuele eigendom, behoud van het
nationaal historisch en artistiek erfgoed en doelstellingen van het sociaal beleid en het
cultuurbeleid”. Zie ook de weigeringsgronden die in de toelichting op artikel 1:8 worden
genoemd.

Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor
onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij gewijzigde
omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien. Ook daarbij wordt
rekening gehouden met de noodzakelijkheids- en proportionaliteitseis. Bij geringe
wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het algemeen belang, kan
de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak daarvoor ontbreekt.

Tweede lid
Uit ABRvS 02-11-2016, ECLI:NL:RVS:2016:2927, blijkt dat schaarse vergunningen zich
naar hun aard niet lenen voor verlening voor onbepaalde tijd omdat dat zich niet met het
formele gelijkheidsbeginsel, waarin tevens een beginsel van gelijke kansen besloten ligt.
Het voor onbepaalde tijd verlenen van schaarse vergunningen (meer aanvragers dan
beschikbare vergunningen) kan immers tot gevolg hebben dat de markt voor nieuwe
aanbieders feitelijk ontoegankelijk wordt. Met dit tweede lid wordt duidelijk gemaakt dat
schaarse vergunningen in ieder geval moeten worden aangemerkt als vergunningen die
zich naar hun aard niet lenen voor verlening voor onbepaalde tijd.

Artikel 1:8 Weigeringsgronden
Vergunnings- of ontheffingsstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een
verbodsbepaling om een bepaalde activiteit te verrichten behoudens vergunning of
ontheffing. De gemeenteraad heeft er ter bevordering van de systematiek en
duidelijkheid binnen de APV voor gekozen om in hoofdstuk 1 ‘Algemene bepalingen’
algemene weigeringsgronden te benoemen. Alleen als er voor een vergunning of
ontheffing andere of aanvullende weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8
genoemde, worden die in het betreffende artikel genoemd.

Dienstenrichtlijn
In theorie bestaan er drie verschillende regimes voor: de vestiger, de tijdelijke
grensoverschrijder en de Nederlandse dienstverrichter.
De Dienstenrichtlijn staat toe dat er onderscheid wordt gemaakt tussen deze drie
categorieën. Het zou in theorie kunnen dat de overheid aan een Nederlandse
dienstverlener zwaardere eisen stelt dan aan een buitenlandse ’tijdelijke
grensoverschrijder’, maar dit is in de praktijk en vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid
niet wenselijk.
De gemeenteraad acht het op dezelfde gronden evenmin gewenst een onderscheid aan te
brengen tussen verschillende soorten van dienstverleners (vestigers, tijdelijke
grensoverschrijders en dus ook Nederlandse dienstverleners). Anders zou de
dienstverlener die zich vanuit een andere lidstaat hier vestigt een bevoorrechte positie
hebben ten opzichte van degene die de grens overschrijdt om zijn diensten aan te bieden
of beide dienstverleners ten opzichte van de eigen onderdanen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>Alleen in het geval van prostitutie is daarop een uitzondering gemaakt. Zie daarvoor de
toelichting bij hoofdstuk 3 ‘Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante
onderwerpen’.
Niet alleen de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk, ook de
gronden om een vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën aanvragers
dezelfde. Daarom zijn de weigeringsgronden algemeen geformuleerd zodat ze gelden
voor interne én internationale verhoudingen. Er is aangesloten bij het lichtste regime van
de Dienstenrichtlijn (artikel 16): de openbare orde, de openbare veiligheid, de
volksgezondheid en het milieu.

Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor in de
Dienstenrichtlijn. Deze kunnen wel vallen onder:
       - Overlast: Vanouds is de APV een openbare orde- en overlast-verordening. Het
       begrip ‘overlast’ komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het
       vrij verkeer niet voor. Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over ‘overlast’. Het
       milieubegrip omvat echter alle soorten van overlast die gerelateerd zijn aan de
       omgeving of het milieu. Te denken valt aan geluidsoverlast, geurhinder en
       overlast veroorzaakt door stof, afval en dergelijke. Overlast, veroorzaakt door
       vuurwerk, valt eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs gezondheid.
       - Verkeersveiligheid: De verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende
       reden van algemeen belang als bedoeld in artikel 9 van de Dienstenrichtlijn. Maar
       ook is er sprake van een belang dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als
       het voorkomen van verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft.
       - Veiligheid van personen en gezondheid: Deze gronden waarop voorheen een
       evenementenvergunning kon worden geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken
       van mond- en klauwzeer (gezondheid), kunnen als een belang van
       volksgezondheid worden aangemerkt.
       - Zedelijkheid: Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip ‘openbare orde’, zoals
       dit wordt uitgelegd in overweging 41 bij de Dienstenrichtlijn. Te denken valt aan
       de bescherming van de menselijke waardigheid of in het geval van
       dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of zwijntjetik) aan het
       belang van dierenwelzijn. Over het belang van dierenwelzijn als aparte
       weigeringsgrond heeft de Afdeling beslist dat deze in strijd is met hogere
       regelgeving. Met de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren in samenhang met
       de daarop gebaseerde uitvoeringsvoorschriften is beoogd het dierenwelzijn
       uitputtend te regelen (ABRvS 26-08-2009, ECLI:NL:RVS:2009:BJ6075). Ook
       andere dwingende redenen dan de openbare orde kunnen een zedelijkheidsaspect
       hebben.

   -   Voorzieningenniveau bij standplaatsen: In het verleden is het beschermen van
       een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente ten behoeve van de consument
       als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde
       winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet in
       verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit
       jurisprudentie van de Afdeling blijkt dat het reguleren van de
       concurrentieverhoudingen niet als een huishoudelijk belang van de gemeente
       wordt aangemerkt. Hoewel het concurrentiebelang maakt dat een appellant als
       belanghebbende kan worden aangemerkt en dit belang vrijwel altijd een rol speelt
       bij de beslissing om een zaak aan te spannen, is het reguleren van concurrentie
       geen belang van de overheid (ABRvS 26-03-2014, ECLI:NL:RVS:2014:1101, r.o.
       7.4).
       Hierop wordt door de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk
       wanneer het voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de
       gemeente in gevaar komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning
       weigeren dan moet worden aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding
       van de plaatselijke winkelier, dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt
       als vanaf een standplaats dezelfde goederen aangeboden worden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>       De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen
       niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet toegestane,
       belemmering voor het vrij verkeer van diensten. Op grond van de Dienstenrichtlijn
       mag onder voorwaarden wel een kwantitatieve of territoriale beperking worden
       gesteld (zie de toelichting op artikel 5:18).

Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vw 2000 dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening kan worden
overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om
desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw
2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatige verblijf blijkt. Artikel 8.3,
tweede lid, van het Vb 2000 bepaalt dat een vreemdeling die geen rechtmatig verblijf
heeft op grond van artikel 8 van de Vw 2000 geen aanspraak kan maken op de
toekenning van vergunningen en ontheffingen door bestuursorganen van onder meer
gemeenten, voor zover die betrekking hebben op standplaatsen, markten, venten,
collecteren, evenementen of beroepsmatige dan wel bedrijfsmatige activiteiten.

Tweede lid
De wetgever heeft in de Awb een sluitend systeem neergelegd voor de afhandeling van
aanvragen: die worden ingewilligd of geweigerd. In artikel 4:5 van de Awb is daarop één
uitzondering gemaakt: een aanvraag die zo gebrekkig is dat die moet worden aangevuld
voor ze kan worden afgehandeld kan buiten behandeling worden gelaten, mits de
aanvrager de kans heeft gekregen om de aanvraag aan te vullen. Gemeenten kunnen bij
verordening geen aanvullende gronden stellen waarmee een aanvraag buiten
behandeling kan worden gelaten.
Het is echter weinig zinvol om te beginnen met een inhoudelijk toetsing van een
aanvraag als door het (late) tijdstip van indienen van de aanvraag een –volledige en –
goede beoordeling hiervan niet redelijkerwijs mogelijk is vóór de beoogde datum van de
activiteit waarvoor de aanvrager de vergunning of ontheffing nodig heeft. Een vergunning
of ontheffing zal in dergelijke gevallen niet (tijdig) verleend kunnen worden. Zie in dit
verband ook artikel 3:2 van de Awb. Een (snelle) weigering schept (snel) duidelijkheid
voor de aanvrager en voorkomt een onnodige inspanning aan de kant van de gemeente.
Het tweede lid biedt nu een weigeringsgrondslag voor dergelijke gevallen, voor zover de
betreffende aanvraag is ingediend minder dan drie weken voor de beoogde datum van de
beoogde activiteit en daardoor een behoorlijke behandeling van de aanvraag niet
mogelijk is.

Hoofdstuk 2. Openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid of milieu

Afdeling 1. Voorkomen of bestrijden van
ongeregeldheden
Algemeen
In deze afdeling zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik als de
bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare orde op
andere openbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van de openbare ruimte,
onder andere voor demonstraties, optochten en feesten, vragen om een scheiding dan
wel regulering van het gebruik.

Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
Eerste lid
Het begrip ‘samenscholing’ is ontleend aan artikel 186 van het WvSr: “Hij die opzettelijk
bij gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>of vanwege het bevoegde bestuursorgaan gegeven bevel, wordt, als schuldig aan
deelneming aan samenscholing, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie
maanden of geldboete van de tweede categorie.”

Tweede lid
In het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel van een
politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij samenscholing of
(dreigende) ongeregeldheden. Dit artikel biedt zo onder andere ook een handvat om op
te treden tegen het hinderen van hulpverleners.
Overtreding van een dergelijk bevel wordt strafbaar gesteld via opname van artikel 2:1,
tweede lid, in artikel 6:1. Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet
opvolgen van het politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1
juncto artikel 6:1.
Hiernaast blijven uiteraard ook de bevelen van de burgemeester in het kader van diens
openbare ordebevoegdheden mogelijk. Bevelen van de burgemeester, bijvoorbeeld op
grond van de Gemeentewet, of aanwijzingen in het kader van de Wet Openbare
Manifestaties die de politie in mandaat uitvoert en die niet worden opgevolgd, kunnen
nog steeds strafbaar worden gesteld op grond van artikel 184, eerste lid, van het WvSr.

Zevende lid
Onder omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft van
een betoging, vergadering of godsdienstige of levensbeschouwelijke samenkomst. Gelet
op de Wom moeten dit soort samenscholingen van de werking van dit artikel
uitgezonderd worden. Het zevende lid voorziet hierin.

Artikel 2:2
(Vervallen)

Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
Dit artikel vormt een uitwerking van enkele artikelen uit de WOM. Het gaat daarbij om
betogingen, vergaderingen en samenkomsten voor zover die op "openbare plaatsen"
gehouden worden. Kortom, bijeenkomsten waarbij het uiten van meningen, gedachten of
gevoelens als bedoeld in de Grondwet centraal staat.

Collectieve uitingen
De WOM heeft betrekking op "collectieve uitingen". Individuele uitingsvormen zijn buiten
de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9 van de Grondwet maken het mogelijk
ook deze onder de WOM te brengen, maar de wetgever achtte daartoe geen behoefte
aanwezig. Overigens genieten deze individuele uitingen wel de bescherming van artikel 7
van de Grondwet. Van een collectieve uiting kan volgens de regering al sprake zijn
wanneer daaraan meer dan twee personen deelnemen (TK 1986-1987, 19427, nr. 5, p.
8).

Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen kent de
WOM uitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel 8 WOM).
Voor deze activiteiten is geen voorafgaande kennisgeving vereist.

Betoging
Het begrip betoging behoeft enige nadere toelichting. Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad kan van een "betoging" worden gesproken als:
- een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in beweging, en
- de groep er op uit is een mening uit te dragen.

De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij een betoging gaat om het
uitdragen van gemeenschappelijke beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK 1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie eisen gesteld:
meningsuiting, openheid en groepsverband. Slechts een vreedzame betoging kan
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>aanspraak maken op grondwettelijke bescherming. Bij de parlementaire behandeling van
artikel 9 van de Grondwet heeft de regering erop gewezen, dat de door haar gegeven
karakterisering van het begrip "betoging" meebrengt dat acties, waarvan de
hoedanigheid van gemeenschappelijke meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die
het karakter hebben van dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen
betogingen in de zin van artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades
van wegen en waterwegen.

De burgemeester blijft bevoegd tot optreden krachtens de artikelen 175 en 176 van de
Gemeentewet. Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare
orde bestaat of de verstoring daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester derhalve
bevelen, zoals bedoeld in artikel 175, of de noodverordening zoals bedoeld in artikel 176
van de Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval dus zelfs een verbod tot
het houden van een betoging kunnen inhouden. Daarnaast kan de burgemeester naar
aanleiding van de kennisgeving op grond van artikel 5 van de WOM voorschriften of
beperkingen stellen.

Artikel 2:4
(Vervallen)

Artikel 2:5
(Vervallen)

Artikel 2:6 Verspreiden geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen
Folderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen wegen
of gedeelten daarvan. Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod voor die
wegen verder te beperken tot nader aan te geven dagen en uren, waarbij het vierde lid
het college de bevoegdheid geeft voor het dan nog resterende verbod een ontheffing te
verlenen. Van de in het eerste lid toegekende bevoegdheid mag het college niet zodanig
gebruik maken dat er ‘geen gebruik van enige betekenis’ overblijft. Zie ook de toelichting
op artikel 2:42.
Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de Gemeentewet.
Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever het
meest wordt geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting. Dit grondrecht is
geformuleerd in artikel 19 van het IVBPR, artikel 10 van het EVRM en artikel 7 van de
Grondwet.

Daklozenkrant
De verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van artikel 7
van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een vergunning. Wel kan
de gemeente gebruik maken van artikel 2:6. Als verkoop plaatsvindt op het grondgebied
van bijvoorbeeld een supermarkt, dan kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te
gaan.
Het verdient aanbeveling om te overleggen met de koepelorganisaties die de daklozen
vertegenwoordigen. Immers, niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De verkopers
moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs van de koepelorganisatie waarmee ze
kunnen aantonen dat ze officiële straatkrantverkopers zijn.

Artikel 2:7
(Vervallen)

Artikel 2:8
(Vervallen)

Artikel 2:9 Vertoningen op openbare plaatsen
Muziek maken kan onder omstandigheden aangemerkt worden als evenement als
bedoeld in artikel 2:24. Het optreden van een straatmuzikant, bijvoorbeeld een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>harmonicaspeler, is in artikel 2:24, eerste lid, onder f, uitgezonderd van het
evenementbegrip. Net als straatfotografen en de andere categorieën, genoemd in artikel
2:9, wordt een straatmuzikant onder de straatartiesten geschaard.
De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn dwingende redenen van algemeen
belang, hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu.
Zie voor de betekenis van deze begrippen de toelichting bij artikel 1:8.
De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur en gids
vallen onder de werking van artikel 7, derde lid, van de Grondwet. Het begrip ‘openbaren
van gedachten of gevoelens’ moet volgens de jurisprudentie en de toelichting op artikel 7
van de Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of
een gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit, wordt door
artikel 7 van de Grondwet beschermd. Artikel 7, derde lid, van de Grondwet laat door zijn
formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud) een verbod toe
voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals bijvoorbeeld de verspreiding.
Het is bij de genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden tussen inhoud en
verspreiding. Immers, het verbieden van een optreden van een straatartiest op een
bepaalde plaats houdt in veel gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan
worden geuit. Dat betekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
van de Grondwet opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de
beperkingsgronden die bij artikel 7, eerste lid, van de Grondwet zijn toegelaten. In artikel
2:6 is dat uitgewerkt in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat voor bepaalde
straten en uren geldt. In artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd.
De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de Gemeentewet.


Afdeling 2. Bruikbaarheid, uiterlijk aanzien en veilig
gebruik van openbare plaatsen
Algemeen
Artikel 2a van de WVW 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van
aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin deze
wet voorziet, voor deze verordeningen niet in strijd zijn met het bepaalde in deze wet (of
krachtens de op dit punt vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij het RVV; aldus
HR 16-12-1975, NJ 1976, 204).
Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid op de
weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de weg.

Artikel 2:10 Voorwerpen op of aan de weg
Met dit artikel houdt de gemeente greep op situaties die hinder of gevaar kunnen
opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing kan worden gedacht aan het
plaatsen van reclameborden, containers of fietsparkeervoorzieningen. Ook voorwerpen
die met de grond zijn verbonden, zoals een haag in de berm, kunnen als voorwerpen als
hier bedoeld worden aangemerkt (ABRvS 10-01-2018, ECLI:NL:RVS:2018:49).

Algemeen
Voor deze vergunning geldt dat ze in beginsel voor een onbeperkte periode wordt
verstrekt. Uiteraard kan er wel een termijn worden gesteld voor zaken die per definitie
tijdelijk worden geplaatst, maar waarvan wenselijk is dat ze niet onnodig lang het
straatbeeld ontsieren, zoals steigers en stortcontainers.

Eerste lid
Dit lid regelt de vergunningplicht.

Tweede lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>De vergunning wordt verleend als omgevingsvergunning indien het in het eerste lid
bedoelde gebruik een activiteit betreft als bedoeld in artikel 2.2, eerste lid, onder j of k,
van de Wabo.

Derde lid
Hier is naast de algemeen geldende weigeringsgronden een verbijzondering opgenomen:
de vergunning kan worden geweigerd als het gevraagde gebruik problemen, hinder of
schade zou opleveren voor de weg of het gebruik ervan (‘rubrica est lex’-regel).


Vierde lid, onder a (evenementen)
Indien een evenement wordt gehouden, waartoe vergunning is verleend op basis van
artikel 2:25, dan hoeft geen vergunning te worden verleend op basis van artikel 2:10.
Deze bepaling voorkomt een samenloop van beide vergunningen. In de voorschriften bij
een vergunning voor een evenement kan immers ook de verkeersveiligheid worden
gewaarborgd.

Vierde lid, onder b (terrassen)
Het in artikel 2:10 bedoelde verboden gebruik van de weg geldt niet voor terrassen
behorend bij een horecabedrijf, waarvoor door de burgemeester vergunning is verleend
op grond van artikel 2:28. Zo’n terras maakt blijkens de definitie in artikel 2:27, tweede
lid, deel uit van dat bedrijf. Daarom is hier een afbakeningsbepaling opgenomen.

Vierde lid, onder c (standplaatsen)
Hier wordt een uitzondering gemaakt voor standplaatsen waarop artikel 5:17 van
toepassing is.

Vierde lid, onder d (voorwerpen met gedachten of gevoelens erop)
Het verbod is niet van toepassing op voorwerpen waarop gedachten of gevoelens worden
geopenbaard. Een vergunningstelsel voor zulke uitingen zou in strijd zijn met artikel 7
van de Grondwet (vrijheid van meningsuiting). Het is op grond van artikel 2:10 wel
verboden om uitingen te doen als daardoor het verkeer wordt gehinderd of in gevaar
gebracht.

Vierde lid, onder e (andere vrijstellingen door college)
Bij vrijstellingen kan worden gedacht aan:
        - Bloembakken en plantenbakken binnen een meter van de gevel van woningen
        (eventueel met een maatvoering);
        - Reclameborden (eventueel met een maatvoering);
        - Uitstallingen bij winkels (eventueel met een maatvoering; eventueel beperkt tot
        winkelgebieden);
        - Stortbakken en steigers nodig voor een verbouwing. Er zijn situaties denkbaar
        dat een vergunning voor dit soort voorwerpen volstrekt redelijk is. Anderzijds
        komt het ook voor dat vergunningen worden afgegeven voor het plaatsen van een
        aantal steigers in de loop van een jaar, waarbij naar de locatie dus niet wordt
        gekeken. Als service aan de burgers zou het college in het vrijstellingsbesluit de
        verplichting kunnen stellen dat er met een bord wordt aangegeven hoe lang dat
        gaat duren. Dat is in een aantal Europese landen gebruikelijk.

Een uitgewerkte versie van de keuze van onze gemeente kan worden teruggevonden in het besluit
van artikel 2:10.

Vierde lid, onder f (afbakening met wetgeving)
Regelt de afbakening met landelijke verkeerswetgeving.

Vijfde tot en met zevende lid (niet van toepassing zijn van bijzondere
weigeringsgronden)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>Deze leden betreffen ook een afbakening met bestaande wetgeving.

Achtste lid
Het gaat hier om een vergunning voor alle voorwerpen die niet onder één van de
genoemde uitzonderingen vallen. Voor zover sprake is van opslag van roerende zaken als
bedoeld in artikel 2:2, eerste lid, aanhef en onder j en k, van de Wabo, is een
omgevingsvergunning nodig en is de lex silencio positivo in ieder geval van toepassing.
Daarvan kan niet worden afgeweken.

Wabo
Het gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie, als bedoeld in
dit artikel, kan onder de Wabo vallen, namelijk wanneer dit gebruik bestaat uit de opslag
van roerende zaken. Dat zal bijvoorbeeld het geval zijn als op of aan de weg een
container wordt geplaatst voor de tijdelijke opslag van puin of bouwmaterialen tijdens
een verbouwing. In andere gevallen zal het niet altijd op het eerste gezicht duidelijk zijn
of het gaat om opslag van roerende zaken als bedoeld in de Wabo. Het onderscheidend
criterium is dat het plaatsen van zaken op de weg bij opslag een tijdelijk karakter heeft:
het is de bedoeling dat de opgeslagen zaken ooit ergens anders een al dan niet
definitieve bestemming krijgen en aldaar een functie gaan vervullen. Als dat aan de orde
is, valt die activiteit onder artikel 2.2, eerste lid, onder j of k, van de Wabo. Een
ontheffing wordt op grond van artikel 2.2, eerste lid, laatste zinsdeel, van de Wabo
aangemerkt als een omgevingsvergunning.
Daarnaast is in het vierde lid geregeld dat het bevoegde bestuursorgaan (in casu het
college of de burgemeester) ontheffing kan verlenen voor gebruik van de weg dat niet
valt onder de Wabo, namelijk wanneer het gaat om objecten die bedoeld zijn om ter
plaatse blijvend te functioneren. Dat zijn bijvoorbeeld bloembakken, straatmeubilair,
terrassen en dergelijke.
Het is niet ondenkbaar dat bij een en hetzelfde project – bijvoorbeeld een grootscheepse
restauratie van monumentale panden – zowel de ontheffing van het bevoegd
bestuursorgaan (vierde lid) als de omgevingsvergunning nodig is. Met het oog op die
gevallen kan overwogen worden om met toepassing van artikel 2.2, tweede lid, van de
Wabo alle activiteiten waarbij voorwerpen op of aan de weg worden geplaatst, onder de
Wabo te brengen.


Artikel 2:11 (Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg
Eerste lid
Omdat voor de toepassing van dit artikel onder andere het begrip ‘weg’ uit de WVW 1994
gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor bijvoorbeeld de aanleg en verandering van
wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Dit betekent dat in beginsel de
vergunningplicht ook geldt voor de zogenaamde ‘eigen wegen’ die feitelijk voor het
openbare verkeer openstaan. Ook voor deze wegen is het namelijk wenselijk dat ten
behoeve van de bruikbaarheid daarvan voor brandweer, ambulance en dergelijke
voorschriften gesteld kunnen worden over bijvoorbeeld de wijze van verharding en
breedte.
Aan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg, beschadiging en
verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op de bruikbaarheid van
die weg.
Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst zijn
het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst onwenselijk
dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor – door de latere aanleg van
zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering, water en
gasvoorziening en verlichting – de bruikbaarheid van die weg gedurende lange tijd sterk
verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten meebrengt.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden gefrustreerd
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde eigenaar van de grond
is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de aanvrager om vergunning erop wijzen
dat hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft. Zie ook de toelichting bij artikel 2:12.

Tweede lid
Op het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid, onder d, van de
Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening, exploitatieplan of voorbereidingsbesluit. Dat betekent dat de
termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing zijn op deze vergunning.
De beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes weken. Let wel: indien er
meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder artikel 3.10 van de Wabo
valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing (beslistermijn van zes maanden met
een mogelijkheid tot verdagen van zes weken).
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo valt,
staan in de Mor. Het gaat dan om de algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de
Mor. Voor het aanleggen of veranderen van een weg zijn in de Mor geen aanvullende
indieningsvereisten opgenomen.
In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden verleend of
geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De weigeringsgronden staan in
artikel 1:8.
Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening,
exploitatieplan of voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college
bevoegd. Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het derde
lid geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie
verder de toelichting bij het derde lid.

Derde lid
Van de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van hun
publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan worden
dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.

Vierde lid
Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor het
leggen van leidingen en dergelijke in een weg. Dat is niet zo voor
telecommunicatiebedrijven en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde
telecommunicatiekabels met een openbare status (telecommunicatie- en
omroepnetwerken). Voor deze werken is een regeling getroffen in de
Telecommunicatiewet en de daarop gebaseerde (gemeentelijke)
telecommunicatieverordening.

Artikel 2:12 Maken of veranderen van een uitweg
In dit artikel geldt voor de uitrit een vergunningplicht. De procedure van de Wabo is van
toepassing, dat brengt bijvoorbeeld met zich mee dat de lex silencio positivo van afdeling
4.1.3.3. van de Awb van toepassing is. Dit hoeft dan ook niet meer uitdrukkelijk bepaald
te worden.
De rechtspraak van de Afdeling laat er geen twijfel over bestaan dat een grondeigenaar
in beginsel in staat moet worden gesteld om vanaf zijn perceel met een voertuig de
openbare weg te bereiken. Alleen om zwaarwegende redenen kan de overheid daaraan in
de weg staan. Om dat duidelijk te laten uitkomen is het aantal weigeringsgronden
beperkt.

Artikel 2:13
(Vervallen)

Artikel 2:14 Winkelwagentjes
Deze bepaling bestrijdt het ‘zwerfkarrenprobleem’ door winkelbedrijven te verplichten
achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze winkelwagentjes een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van het probleem is via een
statiegeldsysteem op het gebruik van winkelwagentjes. De consument kan een wagentje
pas gebruiken met bijvoorbeeld een munt van 50 eurocent. Dit leidt niet altijd tot het
gewenste resultaat. Om die reden is in de APV-bepaling een verbod jegens de burger op
te nemen.

Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of gevaarlijk voorwerp
Indien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de
verkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn bevoegdheid
om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 van de Gemeentewet, een last opleggen
om de bomen of beplanting te verwijderen of te snoeien.
Volgens deze bepaling is het verboden beplanting of een voorwerp aan te brengen of te
hebben op zodanige wijze dat aan het wegverkeer het vrije uitzicht wordt belemmerd of
daaraan op andere wijze hinder of gevaar oplevert. ‘Wegverkeer’ kan daarbij breed
worden gelezen. Het is bijvoorbeeld ook mogelijk dat een gevaarlijke situatie ontstaat
doordat overstekende voetgangers het zicht wordt belemmerd.

Artikel 2:15a Overlast gevende flora
Dit artikel heeft tot doel het voorkomen van overlast door grote concentraties van
moeilijk te bestrijden plantensoorten. Vaak zijn dit plantensoorten die hinderlijk zijn voor
de bedrijfsvoering van agrarische bedrijven. Voorbeelden van deze hinder zijn: het
verdringen van grassen of gewassen, giftigheid voor vee, hinderlijke stengels waardoor
het maken van hooibalen wordt bemoeilijkt.

Het artikel beoogt tevens vestiging of uitbreiding van exoten te voorkomen. De Europese
Unie en het Rijk kunnen planten-, struik- of boomsoorten aanwijzen als schadelijke
invasieve exoot. Dit zijn soorten die in delen van de EU schade toebrengen of dat in de
toekomst waarschijnlijk zullen gaan doen. Ze kunnen ook nadelige gevolgen hebben voor
de menselijke gezondheid, veiligheid of de economie.

De door de rechthebbende te nemen (beheer)maatregelen of ingrepen om zijn perceel te
zuiveren zijn afhankelijk van de specifieke eigenschappen van de betreffende
aangewezen florasoort. Rechthebbenden hebben in ieder geval de plicht de aangewezen
soorten zodanig te behandelen of te beheren dat vermeerdering naar andere percelen of
verspreiding op het bestaande perceel zo veel als mogelijk wordt tegengegaan.

Artikel 2:16 Openen straatkolken en dergelijke
Dit artikel ziet er op toe dat te allen tijde gebruik van de openbare nutsvoorzieningen kan
worden gemaakt, zodat er bij calamiteiten snel opgetreden kan worden. Tevens kan met
deze bepaling vandalistisch gedrag worden bestreden. Het verbod geldt –
vanzelfsprekend – niet voor degene die handelingen verricht aan de nutsvoorzieningen in
opdracht van de beheerder.

Artikel 2:17
(vervallen)

Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
Het verbod heeft tot doel bosbranden te voorkomen en beschadiging van eigendommen
tegen te gaan. Het verbod kan niet zover strekken dat het roken in de gebouwen en in de
bijbehorende tuinen die in een bos of natuurgebied liggen, niet meer mogelijk is. De
periode waarin het rookverbod geldt zou van 1 maart tot 1 november kunnen zijn. Dit
staat beschreven in de nadere beleidsregels van de APV van Midden-Delfland.

Afbakening
In artikel 429, aanhef en onder 3˚, van het WvSr is bepaald: “Met hechtenis van ten
hoogste veertien dagen of geldboete van de tweede categorie wordt gestraft: hij die door
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>gebrek aan de nodige omzichtigheid of voorzorg gevaar voor bos-, heide-, helm-, gras-
of veenbrand doet ontstaan.”.

Artikel 2:19
(Vervallen)

Artikel 2:20
(Vervallen)

Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer en verlichting
In beginsel biedt de Belemmeringenwet Privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet Privaatrecht is
echter in haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht
waardoor het gebruik van de desbetreffende onroerende zaak al dan niet tijdelijk beperkt
wordt. Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het
onderhavige artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig
wanneer de voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer
of de openbare verlichting het gebruiksrecht van de eigenaar niet aantasten.

Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
(vervallen)

Artikel 2:23 Veiligheid op het ijsHet bepaalde in artikel 2:23 geldt voor alle in de gemeente
aanwezige voor het publiek toegankelijke ijsvlakten. Het is daarbij niet relevant onder
wiens beheer (provincie, waterschap, gemeente) de desbetreffende ijsvlakte valt.


Afdeling 3. Evenementen
Artikel 2:24 Definities
Eerste lid
In artikel 2:24 is gekozen voor de zogenaamde negatieve benaderingsmethode ten
aanzien van de definiëring van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen
geldend criterium (“namelijk elke voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak”)
wordt vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de werking van de
bepalingen valt.
        a. In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoop- en theatervoorstellingen.
        b. Daarnaast gelden de bepalingen niet voor waren- en snuffelmarkten. Indien het
        college op grond van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder g, van de
        Gemeentewet een (waren)markt heeft ingesteld, kan de raad hiervoor regels
        vaststellen in een marktverordening. Snuffelmarkten zijn specifiek geregeld in
        artikel 5:22.
        c. De WOK kent een eigen toezichtregime.
        d. Dansen in een DHW-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip
        omdat dit in het algemeen niet als een evenement kan worden gezien. Een
        andere, meer incidenteel plaatsvindende activiteit dan het gelegenheid geven tot
        dansen (bijvoorbeeld het optreden van een band, een houseparty, of een
        kooigevecht) kan wel als evenement worden aangemerkt. Zie verder hieronder
        onder feest.
        e. Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom. Zie
        voor een toelichting op de Wom onder artikel 2:3.
        f. Van de evenementenbepaling zijn uitgezonderd artikel 2:9 (Straatartiest) en
        artikel 2:39 (Speelgelegenheden). Dit gebeurt uiteraard om dubbele regelgeving
        te voorkomen.
        g. Sportwedstrijden worden niet als een evenement aangemerkt, tenzij het om
        een door de burgemeester aangewezen vechtsportevenement gaat, waarmee
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>       gedoeld wordt op zogenaamde full contact-vechtsportevenementen of -gala’s (zie
       de toelichting bij het tweede lid).

Tweede lid
Herdenkingsplechtigheid
Omdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk is, maar
uiteraard niet als een verrichting van vermaak kan worden aangemerkt, wordt ze als
evenement genoemd.

Braderie
Omdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat terugkeert,
kan deze activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden aangemerkt in de zin van
artikel 160 van de Gemeentewet. Tevens valt deze activiteit niet aan te merken als een
snuffelmarkt in de zin van artikel 5:22. Omdat een braderie een voor publiek
toegankelijke verrichting van vermaak is, is het een evenement.

Optochten
Het houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten, bloemencorso’s et
cetera, die niet opgevat kunnen worden als een middel tot het uiten van een mening of
gedachten of gevoelens, valt niet onder de bescherming van de Grondwet, het EVRM of
andere internationale verdragen die de vrijheid van meningsuiting waarborgen. Evenmin
is hierop de Wom van toepassing.

Feest, muziek
Wanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een vergunningplichtige
activiteit omdat het valt onder de reikwijdte van de definitie van artikel 2:24, eerste lid.
Het feest kan als een voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak worden
aangemerkt. Besloten feesten daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de
evenementenbepaling omdat deze activiteit niet een voor het publiek toegankelijke
verrichting van vermaak is. Bijvoorbeeld bij het houden van een bedrijfsfeest waar aan
de hand van uitnodigingslijsten publiek aanwezig is, is er geen sprake van een voor het
publiek toegankelijke verrichting van vermaak. Maar wanneer een feest een “besloten”
karakter heeft en er publiekelijk kaarten worden verkocht en/of reclame wordt gemaakt,
is er sprake van een evenement. De gemeente kan bij feesten waarvoor geen vergunning
nodig is, optreden wanneer deze bijvoorbeeld worden georganiseerd in ruimten strijdig
met het bestemmingsplan. Ook in het kader van de WVW 1994 kan worden opgetreden
in geval van parkeer- en verkeersoverlast.
Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de normale
bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een bekende diskjockey of een optreden
van een bekende band) zijn op grond van artikel 2.2.2 (oud) vergunningplichtig.
Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaatsvindt, is dit een
vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt op doorgaans voor publiek
toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten is, dus niet voor publiek toegankelijk,
doet daar niets aan af. Optreden van muziekkorpsen, muziekbandjes, et cetera die voor
iedereen toegankelijk zijn (zowel in een inrichting als in de buitenlucht) vallen onder de
vergunningplicht van artikel 2:25.
Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in het
Activiteitenbesluit milieubeheer. De artikelen 4:2 en 4:3 geven het college de
bevoegdheid om ontheffing te verlenen voor geluidshinder in een inrichting. Voorschriften
met betrekking tot geluid buiten een inrichting kunnen op grond van artikel 4:6 in de
vergunning worden opgenomen.

Wedstrijd op of aan de weg
Voor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist,
krachtens het bepaalde in het eerste lid van artikel 2:25 en artikel 2:24, tweede lid,
onder d.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en
onder b, van de WVW 1994 zijn op grond van artikel 10, eerste lid, van de WVW 1994
verboden. Het eerste lid van artikel 148 van de WVW 1994 bepaalt echter dat van dat
verbod ontheffing kan worden verleend. Het verlenen van die ontheffing geschiedt:
       a. voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en
Waterstaat;
       b. voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de
       ontheffing verleend door het college, indien de wegen waarvoor de ontheffing
       wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente.

Aan de ontheffing kan de burgemeester voorschriften verbinden om binnen redelijke
grenzen een veilig verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW 1994
mogen ook milieumotieven een rol spelen bij het reguleren van het verkeer. In artikel 2,
tweede en derde lid, van de WVW 1994 worden onder meer de volgende motieven
genoemd:
      - het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast, hinder
      of schade;
      - het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting van
      het karakter of van de functie van objecten of gebieden;
      - het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.

Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de WVW
1994 dan is – naast artikel 10 juncto 148 van de WVW 1994 – artikel 2:25 van
toepassing. De evenementenbepaling is namelijk van een geheel andere orde dan de
wedstrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van
andere motieven, zoals openbare orde, veiligheid en gezondheid, weigeren medewerking
te verlenen aan het evenement, in casu de wedstrijd op de openbare weg. In die zin is de
evenementenbepaling aanvullend op de wedstrijdbepalingen uit de
Wegenverkeerswetgeving. Vindt echter een wedstrijd met een motorvoertuig of bromfiets
plaats op een terrein dat niet behoort tot een weg als hier bedoeld, dan moet daarvoor
een vergunning verkregen zijn van de burgemeester op grond van artikel 2:25. Op grond
van artikel 2:25 geldt voor andere wedstrijden op of aan de weg eveneens een
vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld ‘vossenjachten’,
droppings en dergelijke.

Straatfeest of buurtbarbecue
Een straatfeest en een buurtbarbecue vallen ook onder het begrip evenement. Onder
voorwaarden is geen vergunning vereist, omdat sprake is van een klein evenement.
Daarvoor zijn voorwaarden opgenomen in het derde lid. Het moet gaan om kleinschalige
activiteiten die niet langer duren dan één dag en die zich in de openbare ruimte afspelen
met als doel vermaak en ontspanning te bieden. Er geldt een meldingsplicht (artikel
2:25, derde lid).

Full contact-vechtsportevenementen
Er is voorzien in een bevoegdheid van de burgemeester om categorieën full-contact
vechtsportwedstrijden of -gala’s aan te wijzen die als evenement worden aangemerkt.
De populariteit van full-contact vechtsporten – ringcontactsporten zoals muay thai
(Thaiboksen), kickboksen en MMA– is enorm toegenomen. Het is sport die als zodanig
deel uitmaakt van de reguliere sportinfrastructuur. Enerzijds worden de genoemde
ringcontactsporten gezien als waardevolle sport met maatschappelijke functie (zoals
agressieregulering). Anderzijds is er kritiek op de organisatie van deze vechtsporten en
de beoefening zelf. Wedstrijden of demonstraties (‘demo's’) van full-contact
vechtsporters vinden plaats in openbaar toegankelijke accommodaties en worden 'gala's'
of 'evenementen' genoemd. De praktijk wijst uit dat er bij vechtsportevenementen of -
gala’s bij deze categorieën full-contact vechtsporten een verhoogde kans bestaat op
ongewenste situaties rond en tijdens het evenement. Het is daarbij niet relevant of een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>dergelijk evenement wordt georganiseerd in een gebouw dat voor sportwedstrijden is
bestemd of niet.
Om de kwaliteit van vechtsportevenementen en -gala's te vergroten en te waarborgen
heeft de Nederlandse Vechtsportautoriteit in overleg met NOC*NSF, vechtsportbonden,
VNG, VSG, promotors en gemeenten najaar 2017 een richtlijn voor
vechtsportevenementen gepubliceerd (Regulering vechtsportgala's: handreiking voor
gemeentelijk beleid). Doel is duidelijke afspraken tussen gemeenten en vechtsportsector,
met veiligheid, gezondheid, goed pedagogisch klimaat en kwaliteit als kernbegrippen. De
Vechtsportautoriteit is een toezichthoudend orgaan dat door middel van regelmatige
controles de evenementen toetst aan de criteria die in de richtlijn staan.

Vooral vanwege potentiele medische impact (bijvoorbeeld hersenschade als gevolg van
stoten en trappen tegen het hoofd), kwetsbare organisatie en begeleiding,
geweldsincidenten en vermeende banden met criminele organisaties.
Zo zijn er ook aanwijzingen voor verwevenheid tussen de full-contact vechtsportsector en
de georganiseerde criminaliteit. De sector is door zijn versnipperde en broze
organisatiestructuur extra kwetsbaar voor deze verwevenheid. Regulering via een
vergunnings- of meldingsplicht is gewenst.

Derde lid
Voor het organiseren van kleine eendaagse evenementen zoals het straatfeest of de
buurtbarbecue is in het kader van de vermindering van administratieve lasten voor de
burger gekozen voor een meldingsplicht. In het derde lid is een klein evenement daarom
gedefinieerd. Aan alle voorwaarden moet worden voldaan.

Derde lid, onder a en b
Het aantal personen dat aanwezig is en de genoemde tijden.

Derde lid, onder c
Voor het houden van een straatfeest of buurtbarbecue is impliciet lawaai toegestaan. De
raad dient wel de afweging te maken tussen de sociale cohesie van de buurt en de
overlast die het geluid kan hebben voor de overige buurtbewoners. Er is voor gekozen
dat het tussen 23.00 uur en 09.00 uur stil moet zijn, dan wel niet meer dan een in te
vullen aantal dB(A) geluid wordt geproduceerd.
Muziek omvat zowel onversterkte als versterkte muziek omdat beide vormen van geluid
onaanvaardbare hinder kunnen veroorzaken voor buurtbewoners.

Derde lid, onder d
Zodra een rijbaan, (brom)fietspad of parkeergelegenheid wordt afgezet voor een
evenement is ten minste een tijdelijke verkeersmaatregel nodig, genomen door het
college. Deze bevoegdheid kan overigens krachtens artikel 168 van de Gemeentewet
gemandateerd worden aan de burgemeester. Als het evenement plaats vindt op het
trottoir dan wordt rekening gehouden met voldoende doorloopruimte voor passanten. Als
richtlijn wordt hierbij 1.50 centimeter aangehouden. Het gaat vooral om het ongehinderd
kunnen passeren van invaliden, kinderwagens et cetera. Met betrekking tot de
hoofdroute van de brandweer is het belangrijk dat er een lijst wordt opgesteld met
doorgaande wegen, wegen en terreinen met een bijzondere bestemming (markt),
evenemententerreinen en routes van de operationele diensten (brandweer, ambulance,
et cetera).
Locaties waar straatfeesten of barbecues kunnen worden gehouden, zijn: parken,
plantsoenen, pleintjes, grasveldjes, sportveldjes en dergelijke.

Derde lid, onder e
Hier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een
springkussen voor kinderen en dergelijke. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te
plaatsen voorwerpen. Uiteraard mag ook hier het verkeer, waaronder voetgangers geen
hinder van ondervinden. Er is gekozen voor 10 m2. Dat is een oppervlakte dat nog
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>passend is bij een klein evenementen. Bij grotere objecten moet er wel een vergunning
nodig zijn.

Derde lid, onder f
De gemeente vindt het belangrijk dat er bij een klein evenement een organisator is. Dat
wil zeggen dat er een aanspreekpunt moet zijn. Er moet iemand zijn die het meldt. Dat is
de organisator. Als er iets klopt dan kan de organisator aangesproken wordt.

Artikel 2:25 Evenementenvergunning
Algemeen
Bij grote en middelgrote evenementen is vooraf een vergunning noodzakelijk, controle
achteraf kan niet volstaan wegens mogelijk gevaar voor de openbare orde,
overlastsituaties, verkeersveiligheid, volksgezondheid, zedelijkheid en dergelijke.
Ook de organisator is bij een vergunningstelsel gebaat, omdat hij met de gemeente kan
onderhandelen om goede afspraken te maken. Zo krijgt hij op het evenement
toegesneden voorwaarden.
In het geval van een klein evenement kan volstaan worden met een melding. Het is dan
niet per se noodzakelijk en proportioneel om een vergunning te eisen.

Evenementen en bestemmingsplan
Een aanvraag voor een APV-vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden
enkel omdat het in strijd is met een bestemmingsplan. Een aanvraag voor een
evenementenvergunning moet namelijk worden beoordeeld aan de hand van de belangen
die zijn opgenomen in de weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen bij het
beoordelen van de aanvraag geen zelfstandige weigeringsgrond opleveren (ABRvS 29-
03-2003, ECLI:NL:RVS:AF8028).
Het bestemmingsplan is vanuit het oogpunt van ruimtelijke ordening uiteraard wel
relevant.
Het bestemmingsplan moet het gebruik ten behoeve van het gewenste evenement
namelijk toestaan. Daarbij moet worden beoordeeld of het evenement naar omvang,
duur en uitstraling een planologische relevantie heeft.
Evenementen die geen of slechts geringe planologische relevantie hebben, kunnen
gewoon plaatsvinden. Daarvoor is geen omgevingsvergunning nodig. Voor deze
evenementen is wel een evenementenvergunning vereist op grond van de APV en
eventuele andere toestemmingen of ontheffingen voor muziek/geluidhinder, meldingen
brandveiligheid enz.
Voor het gebruik van een terrein in strijd met het bestemmingsplan voor een evenement
met planologische relevantie kan (naast de APV evenementenvergunning) een
omgevingsvergunning (artikel 2.1, eerste lid, onder c, van de Wabo) worden
aangevraagd. Het college kan de omgevingsvergunning verlenen met behulp van de in
artikel 2.12, eerste lid, onder a, van de Wabo genoemde afwijkingsmogelijkheden.
Vaak zal daarbij gebruik kunnen worden gemaakt van de ‘buitenplanse
afwijkingsmogelijkheid’. Het Bor biedt het college namelijk de bevoegdheid om van de
bepalingen in het bestemmingsplan af te wijken als het gaat om het gebruiken van
gronden of bouwwerken ten behoeve van evenementen met een maximum van drie per
jaar en een duur van ten hoogste vijftien dagen per evenement, het opbouwen en
afbreken van voorzieningen ten behoeve van het evenement hieronder begrepen (artikel
2.12, eerste lid, onder a, onder 2, van de Wabo juncto artikel 4, achtste lid, van de
Bijlage II Bor).
Wanneer het bestemmingsplan het gebruik als evenemententerrein niet toestaat, er wel
sprake is van planologische relevantie en het verlenen van een omgevingsvergunning
niet mogelijk is, zal handhavend moet worden opgetreden ((ABRvS 13-04-2005,
ECLI:NL:RVS:2005:AT3708 (Schuttersfeest Diepenheim, hof van Twente) en Rb.
Leeuwarden 27-07-2005, ECLI:NL:RBLEE:2005:AU0442 (Veenhoopfestival
Smallingerland)).
Het is daarom van belang dat naast de vergunningverlening erop wordt toegezien dat de
bestemmingsplannen voorzien in de te houden evenementen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>In het bestemmingsplan dient dan niet alleen het betreffende gebied als
evenementterrein te worden bestemd, ook moet daarbij het aantal, soort en duur van de
evenementen en het maximaal toegestane aantal bezoekers per evenement worden
geregeld. Dit zijn allemaal aspecten met ruimtelijke relevantie die in het kader van de
rechtszekerheid in het bestemmingsplan moeten worden vastgelegd (ABRvS 05-01-2011,
ECLI:NL:RVS:2011:BO9802 en ABRvS 16-02-2011, ECLI:NL:RVS:2011:BP4728).

Evenementenbeleid
Aan de hand van de motieven, neergelegd in de weigeringsgronden, kan de
burgemeester beleidsregels vaststellen. Voor Midden-Delfland is dit vastgelegd in het
evenementenbeleid.
Het doel van een evenementenbeleid is enerzijds het vastleggen van wat er met
betrekking tot evenementen in een gemeente wordt nagestreefd in relatie tot de APV en
onder welke voorwaarden dit is toegestaan. Anderzijds behelst het beleid de afstemming
van processen binnen de vergunningverlening, zodat deze zo efficiënt en goedkoop
mogelijk kan plaatsvinden.
Zie ook de toelichting op artikel 2:24, tweede lid, over het toe te passen beleid met
betrekking tot full-contact vechtsportwedstrijden of –gala’s. In de daar genoemde
richtlijn voor vechtsportevenementen wordt gemeenten geadviseerd een
vergunningplicht voor full-contact vechtsportevenementen op te nemen in de APV. In de
voorwaarden voor de evenementenvergunning kan worden verwezen naar deze richtlijn.
Gemeenten die ervoor kiezen geen vergunningplicht voor full-contact
vechtsportevenementen in te voeren, worden verzocht een meldingsplicht in te stellen.
Bij een meldingsplicht moet een organisator de burgemeester op de hoogte stellen van
zijn voornemen een full-contact vechtsportevenement te organiseren. De burgemeester
wijst deze organisator op de richtlijn en stelt de Vechtsportautoriteit van dit voornemen
op de hoogte.

Draaiboek evenementen
Een andere mogelijkheid om evenementen te beheersen is het instellen van een
evenementendraaiboek.
Het doel van een draaiboek is om duidelijkheid te bieden aan gemeentelijke diensten,
bewoners, publiek en externe partijen. Het moet voor alle betrokken partijen duidelijk
zijn onder welke voorwaarden een evenement kan plaatsvinden. Het draagt bij aan een
soepel verloop van de vergunningaanvraag, een efficiënte samenwerking tussen alle
betrokken partijen en daarmee een veilig en ongestoord verloop van het evenement.
Gemeenten kunnen bijvoorbeeld zelf in samenwerking met eigen diensten, politie en
betrokken partijen een draaiboek evenementen ontwikkelen, zoals de gemeente
Amsterdam dit inmiddels in gebruik heeft.

Eerste lid
Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet
geweigerd wordt aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria.
De burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een
evenement. Hij hoeft zich niet te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de
aanvraag, of de voorschriften waarmee de aanvrager instemt. Voor de toelaatbaarheid
van de voorschriften geldt een aantal voorwaarden:
        a. De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke regeling.
        b. De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het
        voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid en
        volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.
        c. De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van behoorlijk
bestuur.
Het is volgens de Afdeling aanvaardbaar dat de burgemeester na aanvankelijke weigering
aan een alsnog verleende evenementenvergunning nadere voorschriften stelt (ABRvS 28-
04-2004, ECLI:NL:RVS:2004:AO8495 (“Rockbitch”)).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>Niet nakoming van voorschriften die aan de vergunning verbonden zijn kan grond
opleveren voor intrekking van de vergunning, dan wel voor toepassing van andere
administratieve sancties. In artikel 1:6 is de intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.

Bij het bepalen van geluidsnormen in een evenementenvergunning kan de burgemeester
gebruik maken van objectieve bronnen, zoals een nota evenementenbeleid. Maar het is
vaste jurisprudentie dat op objectieve gronden niet valt vast te stellen wanneer een
omwonende ten gevolge van een evenement onduldbare geluidshinder ondervindt. Het
oordeel of geluidshinder onaanvaardbaar is, is afhankelijk van het antwoord op de vraag
of de burgemeester aan de belangen die zijn gediend met de activiteit die dat geluid
veroorzaakt, redelijkerwijs doorslaggevend gewicht heeft kunnen toekennen. De
burgemeester moet dus in een voorliggend geval onderzoek doen naar en inzicht hebben
in de mate van hinder aan de zijde van de omwonenden. Zie ABRvS 11-05-2016,
ECLI:NL:RVS:2016:1245 (Hardshock Festival Zwolle), ABRvS 15-05-2019,
ECLI:NL:RVS:2019:1566 (Evenement Pride Amsterdam 2017), ABRvS 06-11-2019,
ECLI:NL:RVS:2019:3720 (Pride 2018 Amsterdam), ABRvS 10-7-2019,
ECLI:NL:RVS:2019:2346 (Muziekboulevard 2017 en Kermis Eikenboomgaard 2017 Oss).

Tweede lid
Op grond van artikel 2.1 van het Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening
overige plaatsen is het onder bepaalde omstandigheden verboden om zonder of in
afwijking van een gebruiksmelding bij het bevoegd gezag een plaats of gedeelte daarvan
in gebruik te nemen of te gebruiken, tenzij daarvoor een evenementenvergunning vereist
is in het kader waarvan de gegevens, bedoeld in artikel 2.3 van het Besluit brandveilig
gebruik en basishulpverlening overige plaatsen, overgelegd moeten worden. Gemeenten
kunnen er dus voor kiezen om in hun APV te bepalen dat bedoelde gegevens bij de
aanvraag van een evenementenvergunning overgelegd moeten worden. Op grond van
artikel 2.1, derde lid, van het Besluit brandveilig gebruik en basishulpverlening overige
plaatsen hoeft dan geen afzonderlijke gebruiksmelding meer gedaan te worden.
Vanzelfsprekend is het aanleveren van de gegevens alleen nodig als de aanvrager van de
evenementenvergunning zonder het bepaalde in het tweede lid voor het evenement een
gebruiksmelding had moeten doen.

Derde lid
Voor kleine evenementen volstaat een meldingsplicht. Het blijft verboden om zonder
melding zo’n evenement zoals het straatfeest of de buurtbarbecue te houden, zodat de
gemeente kan optreden als zonder deze melding een klein evenement wordt
georganiseerd.

Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels te
informeren zodat hij niet met termijnen in de problemen komt. De organisator kan een
natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn.
De organisator stelt de burgemeester ten minste 20 werkdagen voorafgaand aan het
evenement in kennis van het evenement. De gemeente heeft er belang bij om tijdig op
de hoogte te zijn van een initiatief dat zich afspeelt in de buitenlucht. De gemeente moet
hierbij zelf overwegen welke termijn redelijk is.

De DHW bepaalt dat er geen vergunning of ontheffing nodig is als: a. er een besloten
feest wordt gehouden, waar b. geen entree wordt gevraagd en waar c. gratis alcohol
wordt geschonken. Er moet dan wel voldaan worden aan alle drie vereisten. Wanneer er
sprake is van het vragen en betalen van een vaste bijdrage impliceert dit dat er sprake is
van het anders dan om niet verstrekken van alcoholische drank (artikel 1 juncto 3 van de
DHW, zie HR 10-02-1987, NJ 1987, nr. 836). In laatstgenoemd geval kan de
burgemeester op grond van artikel 35 van de DHW voor het eendaagse evenement een
ontheffing verlenen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>Bij toepasselijkheid van de Dienstenrichtlijn is het een vereiste om de meldingsplichtige
een ontvangstbevestiging te sturen. Daarin wordt vermeld dat het evenement mag plaats
vinden, indien de burgemeester niet binnen een bepaalde termijn reageert.

Vierde lid
Er kan aanleiding zijn om het organiseren van een klein evenement te verbieden. Dit is
alleen mogelijk, als de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of het
milieu in gevaar komt.
De bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 van de Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is aangegeven
dat de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen voor zover deze
betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en vermakelijkheden
alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij behorende erven. Het
begrip ‘toezicht’ is ruimer dan alleen de handhaving van de openbare orde. Het gaat hier
ook om de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de burger in incidentele
gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien de burgemeester de uitvoering van zijn
toezichthoudende taak wil overlaten aan ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden
worden gemandateerd overeenkomstig afdeling 10.1.1. van de Awb.

Vijfde lid
Voor wedstrijden met voertuigen op of aan de weg is in de WVW 1994 een regeling
getroffen. Daarom zijn deze in dit lid uitgezonderd. Op grond van artikel 10 van de WVW
1994 is een wedstrijd met voertuigen verboden, tenzij daarvoor ontheffing is verleend op
grond van artikel 148 van de WVW 1994. Als de wegen waarvoor ontheffing wordt
gevraagd alle in één gemeente liggen, is het college bevoegd om de ontheffing te
verlenen.

Zesde lid
Door de meldingsplicht voor kleine evenementen niet van toepassing te verklaren op
daartoe aangewezen categorieën full-contact vechtsportwedstrijden of -gala’s, geldt voor
deze evenementen altijd een vergunningplicht op grond van het eerste lid. Aanvragers
moeten aan verschillende voorwaarden voldoen, zoals voor VIP-tafels, alcoholschenking,
leeftijdsgrenzen en toezicht van een erkende bond (zijnde de FOG, sectie
Ringcontactsporten). Ook is het mogelijk om vergunningaanvragen te onderwerpen aan
een Bibob-toets, waarbij screening plaatsvindt van de organisatie, financiering en
zakenrelaties.

Zevende lid
De organisator van of aanvrager van een vergunning voor een full-contact
vechtsportevenement is verantwoordelijk voor een goede gang van zaken tijdens het
evenement en voor een ordelijk verloop ervan, zowel in het gebouw als in de directe
omgeving daarvan. De voorwaarde over het levensgedrag wordt gesteld om te kunnen
toetsen of de organisator of de aanvrager van de vergunning op grond van zijn
levensgedrag kan worden geacht aan deze verantwoordelijkheid te voldoen. De
voorwaarde ziet alleen op de organisator(en) of de aanvrager van de vergunning, dat wil
zeggen degene voor wiens rekening en risico het evenement wordt georganiseerd.
Informatiebron voor de burgemeester kunnen politie- of strafvorderlijke gegevens zijn.
Op grond van artikel 16, eerste lid, onder c, van de Wet politiegegevens kan de politie
aan de burgemeester politiegegevens verstrekken voor zover hij deze behoeft in het
kader van de handhaving van de openbare orde. En op grond van artikel 39f, eerste lid,
onder b en d, en tweede lid, onder a, van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens
kan het college van procureur-generaals aan de burgemeester strafvorderlijke gegevens
verstrekken voor zover dit noodzakelijk is met het oog op een zwaarwegend algemeen
belang in het kader van het handhaven van de orde en veiligheid en het nemen van een
bestuursrechtelijke beslissing.
De burgemeester weigert de vergunning als de levensgedragtoets negatief uitvalt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>Achtste lid
Kleinere evenementen zijn al vergunningsvrij. Deze vergunning ziet derhalve op grotere
evenementen en full-contact vechtsportevenementen. Daarbij is een lex silencio positivo
niet wenselijk, gezien de impact die een groot evenement kan hebben, met name op de
openbare orde. Ook vragen vele aspecten van een groot evenement, zoals
brandveiligheid, geluid, aanvoer, afvoer en parkeren van bezoekers, om maatwerk dat
alleen een inhoudelijke vergunningsbeschikking kan bieden. Er zijn derhalve
verschillende dwingende redenen van algemeen belang, met name de openbare orde,
openbare veiligheid en milieu om van een lex silencio positivo af te zien. Paragraaf
4.1.3.3. van de Awb wordt derhalve van toepassing uitgezonderd.

Artikel 2:26 Ordeverstoring
Deze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich in
zijn algemeenheid tot bezoekers richt.


Afdeling 4. Toezicht op openbare inrichtingen
Artikel 2:27 Definitie
Openbare inrichtingen zijn alle inrichtingen waar wel en geen alcohol vekrocht. Bij droge
horeca wordt er wel drank en eten vekrocht, maar geen alcoloische drank. Bij natte
horeca wordt er wel alcoholische drank vekrocht en is daar ook een vergunning voor
nodig.

Het waterpijpcafé is aan de definitie toegevoegd. Hierdoor is de zogenaamde ‘shisha
lounge’ expliciet als openbare inrichting in de zin van deze afdeling opgenomen.
Het roken van een waterpijp, ook bekend onder de namen shisha, hookah, nargileh,
ghaliyan of hubble bubble, wordt steeds populairder in Nederland, met name in de grote-
en middelgrote steden. Het roken van waterpijpen is niet zonder brandgevaar en het
levert ook de nodige (stank)overlast voor de omgeving op. Bij het omvallen van een
waterpijp kunnen brandende kooltjes een ontstekingsbron vormen voor het interieur van
de inrichting met rookontwikkeling of brand tot gevolg. ‘Shisha lounges’ en soortgelijke
inrichtingen die het roken van waterpijp aanbieden, stralen daarnaast een bepaalde
aantrekkingskracht uit op jongeren. In dit soort inrichtingen wordt naast de
waterpijpactiviteiten ook vaak gedeald of illegaal gegokt en is vaak sprake van
vernielingen, geluids- en parkeeroverlast, bedreiging en mishandeling. Tot slot kunnen er
ook banden zijn met criminele organisaties of netwerken.
Gelet op de genoemde gevaren en risico’s voor de omgeving van een dergelijke
inrichting, die direct ingrijpen in de openbare orde en veiligheid, vallen dit soort
inrichtingen altijd onder het vergunningstelsel.

Artikel 2:28 Exploitatie openbare inrichtingen
Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de uitvoering
van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op de voor het
publiek openstaande gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door de burgemeester
verleend.

Vergunning voor onbepaalde tijd
Op grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook voor
de horeca-exploitatievergunning. Indien de gemeente niettemin een tijdsduur wil
verbinden aan de vergunning van bijvoorbeeld vijf of tien jaar, dan is het alleen op
gronden ontleend aan dwingende reden van algemeen belang geoorloofd een termijn te
stellen. Zie verder onder het algemeen deel bij deze afdeling.

Tweede lid
Als het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet toelaat, ligt het
niet voor de hand om wel een exploitatievergunning te verlenen. Er kan immers toch
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>geen gebruik van worden gemaakt wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met
het bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens
jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige
planologische regeling bevat. Weliswaar brengt dit mee dat de burgemeester treedt in
een beoordeling van het geldende bestemmingsplan, maar dit laat de bevoegdheid van
het college bij de toepassing van het geldende bestemmingsplan onverlet. Van een
doorkruising van de Woningwet of de Wro is geen sprake.

Verplichte verklaring omtrent gedrag
De exploitatievergunning is persoonsgebonden. De persoon van de exploitant speelt
immers een belangrijke rol in de wijze van exploitatie en dus ook in de wijze waarop deze
exploitatie het woon- en leefklimaat en de openbare orde beïnvloedt. Om die reden kan
het raadzaam zijn om de verplichting op te nemen voor de aanvrager om een recente
VOG voor de leidinggevende te overleggen. Leidinggevende kan de aanvrager zelf zijn,
maar ook iemand die bij hem in dienst is. Dit zou kunnen door aan het tweede lid van
artikel 2:28 toe te voegen:
of indien de aanvrager geen VOG met betrekking tot de leidinggevende overlegt die
uiterlijk drie maanden voor de datum waarop de vergunningaanvraag is ingediend, is
afgegeven.
Een VOG wordt aangevraagd bij de gemeente waar men staat ingeschreven in de
Gemeentelijke Basisadministratie. Het Centraal Orgaan VOG geeft de verklaring namens
de Minister van Justitie af.
In het kader van de Bibob is het aan te raden dit artikellid op te nemen. Indien
toepassing wordt gegeven aan de mogelijkheden van de Bibob, zal de gemeente eerst
zelf al het mogelijke moeten doen om de integriteit en achtergrond van de aanvrager te
onderzoeken. Een belangrijk hulpmiddel kan daarbij de VOG zijn.

Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vw 2000 dient bij de aanvraag om een vergunning een
verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot vergunningverlening wordt
overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om
desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw
2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf blijkt. Zie voor overige
informatie over dit onderwerp de toelichting bij artikel 1:8 onder het kopje
Verificatieplicht Vreemdelingenwet.

Derde lid
Omdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de horeca ruim zijn
geformuleerd (met name de volksgezondheid is hier niet aan de orde), is onder a
bepaald dat het om de openbare orde gaat en om het woon- en leefklimaat. Het begrip
openbare orde moet wel binnen de kaders van de Dienstenrichtlijn worden
geïnterpreteerd. Ook is slecht levensgedrag van de exploitant of leidinggevende een
weigeringsgrond.

Woon- en leefsituatie in de omgeving
De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de mogelijkheid
preventief te toetsen of de exploitatie van een horecabedrijf zich verdraagt met het
woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in welke mate van het bedrijf zelf
overlast is te duchten, maar ook in welke mate de komst van het bedrijf de leefbaarheid
en het karakter van de buurt zullen aantasten. Met welke aspecten de burgemeester
rekening moet houden, staat omschreven in het derde lid.
De weigeringsgrond woon- en leefmilieu en slecht levensgedrag valt onder de ‘rule of
reason’ en mag daarom (bij een horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond
van de Dienstenrichtlijn als weigeringsgrond worden gehanteerd.

Slecht levensgedrag
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Er is sprake va slecht levensgedrag als slechts feiten die zich hebben voorgedaan in de
periode van vijf jaar voorafgaand aan het nemen van een besluit op de aanvraag in de
beoordeling van de aanvraag betrokken worden. Hebben zich in die periode geen feiten
voorgedaan die te maken hebben met het levensgedrag van een exploitant, dan zal de
vergunning om redenen ontleend aan het levensgedrag niet worden geweigerd. Als zich
in die periode wel voorvallen hebben voorgedaan, dan kijkt de burgemeester ook naar de
voorvallen in het verdere verleden om te bezien of er een patroon van zodanig
levensgedrag valt te ontwaren dat het woon- en leefmilieu of de openbare orde in de
omgeving van het horecabedrijf mogelijk negatief wordt beïnvloed.

Vierde lid
Voor een aantal categorieën van kleinschalige openbare inrichtingen waar geen alcohol
wordt geschonken, en waar de openbare orde evident niet in het geding is geen
vergunning nodig. Te denken valt aan tearooms, een ontbijthoekje bij de bakker,
ijssalons, bedrijfskantines en -restaurants et cetera. Vooralsnog is gekozen om winkels in
de zin van de Winkeltijdenwet, die als nevenactiviteit een horecagedeelte hebben, uit te
sluiten. Het toepassingsgebied is beperkt door in het artikel eisen te stellen aan de
afmetingen van de ruimte en het gebruik van het vloeroppervlak..

Vijfde lid
Hier wordt een alternatief geïntroduceerd voor de openbare inrichtingen die onder de
DHW vallen, de zogenaamde natte horeca. Indien deze in de afgelopen zes maanden
geen ernstige overlast gegeven hebben, verleent de burgemeester aan dergelijke
bedrijven ambtshalve of op verzoek een vrijstelling. De horeca-exploitatievergunning
fungeert in dit systeem dan nog alleen als stok achter de deur voor de natte
horecabedrijven die ernstige overlast geven. Tegen de verlening van zo’n vrijstelling
staat bezwaar en beroep open. De burgemeester kan de vrijstelling ambtshalve verlenen.
Daardoor hoeft de vergunninghouder de vrijstelling niet aan te vragen.
Geeft een horecabedrijf alsnog ernstige overlast, dan trekt de burgemeester de
vrijstelling in. Het bedrijf heeft dan een vergunning nodig en zal die dus moeten
aanvragen. Zolang de vergunning niet is verleend, zal het bedrijf gesloten moeten
blijven.
Op de natte horecabedrijven die op het moment van inwerkingtreding van deze bepaling
al over een horeca-exploitatievergunning beschikken, zijn de weigeringsgronden
genoemd in het tweede en derde lid, niet van toepassing; anders hadden zij de
vergunning immers niet gekregen. Horecabedrijven die zich nieuw in de gemeente willen
vestigen krijgen in beginsel het vertrouwen; ze krijgen dus een vrijstelling voor een
proefperiode van een half jaar. Als het bedrijf in die periode geen ernstige overlast heeft
veroorzaakt, krijgt het dezelfde permanente vrijstelling als de andere reeds aanwezige
bedrijven. Als het wel overlast veroorzaakt, gaat het alsnog onder de vergunningplicht
vallen.
Uiteraard kan de gemeente de duur van een half jaar naar eigen bevinding aanpassen.
Voor de zogenaamde droge horeca – waar geen alcohol geschonken wordt – blijft de
horeca-exploitatievergunning wel van toepassing. Deze vergunningplicht op grond van de
APV maakt het voor gemeenten mogelijk om ook voor de aanvrager van een vergunning
voor de exploitatie van een coffeeshop een VOG te vragen en een Bibob-onderzoek te
doen. De horeca-exploitatievergunning is immers op grond van artikel 1:5
persoonsgebonden.

Zevende lid
Dit artikel valt onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn. Hier is er vanwege
dwingende redenen van algemeen belang voor gekozen om de lex silencio positivo van
toepassing uit te zonderen. Het gaat hier om een vergunning voor met name horeca-
inrichtingen (eerste lid) en om vrijstelling van die vergunningplicht (vijfde lid). Het zou
met name vanwege aspecten van openbare orde en milieu onwenselijk zijn als deze
zonder een op de inrichting afgestemde vergunning kunnen openen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Artikel 2:29 Sluitingstijd
Eerste lid
Artikel 2:29 voorziet in een sluitingsregeling.
Grondslag voor de in de APV opgenomen sluitingsbepalingen is artikel 149 van de
Gemeentewet. De raad kan verplichte sluitingstijden voor openbare inrichtingen
vaststellen in het belang van de openbare orde.
De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de eigenlijke
horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir gesitueerd terras behoort
wel tot de inrichting, de zich boven de inrichting bevindende woning van de exploitant
niet. Ook sportkantines, sociëteiten, clublokalen, verenigingsgebouwen en dergelijke zijn
als inrichting aan te merken.
Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat de in de
APV opgenomen sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf: immers, volgens
de jurisprudentie kan een gemeentelijke verordening geen activiteiten betreffen die elk
karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter niet worden gezegd van activiteiten
die een weerslag hebben op een openbaar belang, waarvan ook sprake is bij besloten
horecabedrijven. De sluitingsuurbepaling ziet niet op activiteiten binnen het bedrijf, maar
op de (nadelige) invloed die daarvan uitgaat op de omgeving: bijvoorbeeld in de vorm
van overlast van komende en gaande bezoekers (het aan en afrijden van auto's, het
slaan met portieren, claxonneren, menselijk stemgeluid en dergelijke).

Uitvoering
Het onderscheid tussen regelgeving en uitvoering heeft in het kader van de sluitingsuren
van inrichtingen aanleiding gegeven tot veel jurisprudentie van de Afdeling rechtspraak
van de Raad van State. In de uitspraak ABRvS 02-09-1983, ECLI:NL:RVS:1983:AM7471
(Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker) stond de vraag centraal of de burgemeester
bevoegd was een permanente ontheffing te verlenen van het verbod uit de APV. De
Afdeling heeft over de bevoegdheidsafbakening tussen de raad en burgemeester
aangegeven dat de raad in het APV-artikel in het geheel geen grenzen stelt aan de
ontheffingsbevoegdheid van de burgemeester. Noch uit de tekst van het APV-artikel,
noch anderszins blijkt dat de ontheffing bijvoorbeeld slechts in bijzondere
omstandigheden of in incidentele gevallen door de burgemeester mag worden verleend.
De visie van verweerder dat hij zich op het terrein van de gemeentelijke wetgever zou
bewegen, zou naar het oordeel van de Afdeling slechts opgaan indien hij aan alle
inrichtingen in de gemeente onbeperkt ontheffing van het in het desbetreffende APV-
artikel vervatte verbod zou verlenen. In dat geval zou verweerder immers de door de
raad vastgestelde sluitingsuren als vermeld in artikel 56 (thans: 2:29), eerste lid, van de
APV in feite ter zijde stellen. De Afdeling kan daarom niet inzien waarom de
burgemeester de bevoegdheid zou missen het verzoek om ontheffing in te willigen.

Vijfde lid
Voor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om te voorkomen
dat de horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet.

Zesde lid
Een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:27 kan vergunningplichtig zijn ingevolge
de Wm of onder de werking van het Activiteitenbesluit milieubeheer vallen. Aan een
krachtens de wet te verlenen vergunning kunnen eveneens voorschriften worden
verbonden dan wel nadere eisen worden gesteld ter voorkoming van de indirecte
gevolgen van de inrichting.
De sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voor zover de op de Wm
gebaseerde voorschriften van toepassing zijn. Wat betekent dit voor de reikwijdte van de
APV-bepalingen? De Wm beoogt een uitputtende regeling te geven ter voorkoming of
beperking van alle nadelige gevolgen voor het milieu door het in werking zijn van
krachtens die wet aangewezen inrichtingen. De raad is niet bevoegd die regeling bij
verordening aan te vullen, indien daarmee wordt beoogd dezelfde belangen te
beschermen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>Zevende lid
Enerzijds gaat het hier om een relatief overzichtelijk besluit dat op zich tijdig genomen
kan worden. Anderzijds zou een stilzwijgend verleende ontheffing zeer onwenselijk zijn
voor omwonenden en andere ondernemers. De lex silencio positivo is hier van toepassing
uitgezonderd.
Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting
Eerste lid
Artikel 174 van de Gemeentewet vormt de grondslag voor de bevoegdheid om een of
meer horecabedrijven tijdelijk afwijkende sluitingsuren op te leggen of tijdelijk te sluiten.
Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting moet zijn gelegen in het belang van de
openbare orde, veiligheid of gezondheid, of in bijzondere omstandigheden (zoals, al dan
niet lokale, feestdagen). Het betreft een algemene bevoegdheid die zich niet alleen kan
uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de gemeente aanwezige
horecabedrijven. Wel beperkt de bevoegdheid zich tot het tijdelijk vaststellen van
afwijkende sluitingstijden of tot tijdelijke sluiting.

Tweede lid
Hoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet ‘Damocles’ (artikel 13b van de
Opiumwet) vanuit is gegaan dat gemeentelijke regelingen (overlast- of
exploitatieverordeningen) hun geldigheid behouden omdat het onderwerp van de
gemeentelijke regeling een ander is, lijkt het raadzaam door middel van het bepaalde in
het tweede lid buiten twijfel te stellen dat niet in dezelfde situaties kan worden
opgetreden als waarvoor artikel 13b van de Opiumwet is bedoeld.
Ook de Wet Victor is van belang. Deze wet houdt in dat het college de bevoegdheid krijgt
om de eigenaar van een pand dat is gesloten op grond van de APV, artikel 13b van de
Opiumwet of artikel 174a van de Gemeentewet aan te schrijven om het pand in gebruik
te geven aan een andere persoon of instelling, dan wel om verbeteringen aan te
brengen. Als de verstoring van de openbare orde of de verkoop van drugs niet langdurig
achterwege blijft, kan in het uiterste geval zelfs overgegaan worden tot onteigening.
In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op grond van artikel 13b van de Opiumwet
en artikel 174a van de Gemeentewet moeten worden ingeschreven in de openbare
registers, conform artikel 3:16 van het BW. Merkwaardig genoeg geldt deze
inschrijvingsplicht niet voor de sluitingen op grond van de APV.

Artikel 2:31 Verboden gedragingen
Onder a
Deze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat zich in
zijn algemeenheid tot bezoekers richt.

Onder b
Ook het bepaalde onder b richt zich tot de (potentiële) bezoeker (niet het personeel) van
de inrichting. Als die zich met goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in de
tijd dat de inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel 2:31. Als hij geen
toestemming van de exploitant heeft en niet weggaat als de exploitant dat vraagt,
overtreedt hij artikel 138 van het WvSr (lokaalvredebreuk).

Onder c
Het gestelde onder c richt zich tot de exploitant.

Artikel 2:31a Messen en andere voorwerpen als wapen
Deze bepaling is van toepassing op messen en andere voorwerpen die als wapen kunnen
worden gebruikt. Het artikel heeft ten doel de bescherming van de openbare orde en
veiligheid in heel Midden-Delfland. Het openlijk bezit van dergelijke wapens dient daarom
op alle wegen in de gemeente verboden te worden. Om deze reden is gekozen voor het
niet door het college laten aanwijzen van wegen. Het tweede lid grenst het verbod af van
de op 1 september 1989 in werking getreden en in 2011 aangepaste Wet wapens en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>munitie. Deze wet verbiedt onder meer het dragen van steekwapens op de openbare weg
of andere voor het publiektoegankelijke plaatsen, anders dan vervoer (dat wil zeggen:
zodanig verpakt dat zij niet voor onmiddellijk gebruik kunnen worden aangewend).
Ondanks de wetswijziging blijft een dergelijk APV artikel noodzakelijk.
Het APV artikel maakt direct optreden beter mogelijk, doordat het ook het openlijk bij
zich dragen vaneen wapen strafbaar stelt. Afhankelijk van de omstandigheden vallen
hieronder voorwerpen zoals dolkmessen, knuppels, flessen en tafelpoten. In die
omstandigheden gaat het om de (directe)bescherming van de persoonlijke vrijheid of
integriteit.

Artikel 2:32 Handel binnen openbare inrichtingen
Dit artikel betreft een verbod van heling. Het is bekend dat in sommige cafés regelmatig
gestolen goed wordt verhandeld.
In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden naar
bepaalde cafés gaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen. Artikel 2:32
sluit aan op het in artikel 14 DHW neergelegde verbod tot het uitoefenen van de
kleinhandel. Dit laatste verbod ziet echter slechts op verkoophandelingen.
Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de handelaar), kan
dit artikel niet worden gebaseerd op artikel 437ter of artikel 437 van het WvSr. Het
artikel is vastgesteld op basis van artikel 149 van de Gemeentewet, terwijl de
strafsanctie is gebaseerd op artikel 154 van de Gemeentewet.

Artikel 2:33 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Het begrip ‘openbare inrichting’ als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op inrichtingen
die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals besloten sociëteiten en
gezelligheidsverenigingen. Gelet op artikel 174 van de Gemeentewet is in dat geval niet
de burgemeester maar het college het bevoegde bestuursorgaan. De tekst is in
overeenstemming gebracht met die van artikel 174 van de Gemeentewet.

Artikel 2:34
(Vervallen)


Afdeling 5. Regulering paracommerciële rechtspersonen
en overige aangelegenheden uit de Drank- en Horecawet
Artikel 2:34a Definities
De definities uit de DHW werken door in de op de DHW gebaseerde regelgeving. Ter
verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing opgenomen, waaruit tevens blijkt dat deze
definities enkel voor afdeling 5 gelden. Het gaat om de volgende definities.
- alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig graden Celsius
voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol bestaat.
- horecabedrijf: de activiteit in ieder geval bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan
om niet verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
In afdeling 4 (toezicht op openbare inrichtingen) wordt de term horecabedrijf niet
gebruikt, maar de term openbare inrichting. Uit de definitie in artikel 2:27 blijkt dat
onder openbare inrichtingen niet alleen horecabedrijven als bedoeld in de DHW vallen,
maar ook bedrijven waar alleen alcoholvrije drank wordt geschonken, of rookwaar voor
gebruik ter plaatse wordt versterkt (coffeeshops), of zwak-alcoholhoudende drank om
mee te nemen wordt verkocht (snackbars en dergelijke). Op de horecabedrijven in de zin
van de DHW is dus zowel afdeling 4 als afdeling 5 van toepassing.
- horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit, onderdeel
uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt uitgeoefend, in ieder geval
bestemd voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
- inrichting: de lokaliteiten waarin het slijtersbedrijf of het horecabedrijf wordt
uitgeoefend, met de daarbij behorende terrassen voor zover die terrassen in ieder geval
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>bestemd zijn voor het verstrekken van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse,
welke lokaliteiten al dan niet onderdeel uitmaken van een andere besloten ruimte.
- paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde een naamloze
vennootschap of besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, die zich naast
activiteiten van recreatieve, sportieve, sociaal-culturele, educatieve,
levensbeschouwelijke of godsdienstige aard richt op de exploitatie in eigen beheer van
een horecabedrijf.
- sterke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig graden Celsius voor vijftien
of meer volumenprocenten uit alcohol bestaat, met uitzondering van wijn.
- slijtersbedrijf: de activiteit bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan
particulieren verstrekken van sterke drank voor gebruik elders dan ter plaatse, al dan
niet gepaard gaande met het bedrijfsmatig of anders dan om niet aan particulieren
verstrekken van zwak-alcoholhoudende en alcoholvrije drank voor gebruik elders dan ter
plaatse of met het bedrijfsmatig verrichten van bij algemene maatregel van bestuur
aangewezen andere handelingen.
- zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van sterke
drank.

Artikel 2:34b Regulering paracommerciële rechtspersonen
Artikel 4 van de DHW verplicht gemeenten ter voorkoming van oneerlijke mededinging
regels te stellen waaraan paracommerciële rechtspersonen zich te houden hebben
wanneer zij alcoholhoudende drank verstrekken. Op grond van artikel 4, eerste lid en
derde lid, onder a, van de DHW moet geregeld worden gedurende welke tijden in de
betrokken inrichting alcoholhoudende drank mag worden verstrekt. Met andere woorden,
de schenktijden voor alcoholhoudende dranken moeten geregeld worden. Op grond van
artikel 4, eerste lid en derde lid, onder b en c, van de DHW moeten regels gesteld
worden met betrekking tot door paracommerciële rechtspersonen in de inrichting te
houden bijeenkomsten van persoonlijke aard en bijeenkomsten die gericht zijn op
personen welke niet of niet rechtstreeks bij de activiteiten van de desbetreffende
rechtspersoon betrokken zijn. Uiteraard alleen voor zover er tijdens deze bijeenkomsten
alcoholhoudende drank wordt verstrekt door de paracommerciële rechtspersoon. Zoals in
het algemeen deel van deze toelichting reeds is aangegeven betekent dit dat de
gemeentelijke uitwerking moet leiden tot regels die op z’n minst in enige mate bijdragen
aan het voorkomen van oneerlijke mededinging.

Op grond van artikel 4, vierde lid, van de DHW heeft de burgemeester de bevoegdheid
om voor ten hoogste twaalf aaneengesloten dagen ontheffing te verlenen van de hier
door de raad gestelde regels voor schenktijden en voor de verschillende soorten
bijeenkomsten. Het gaat om bijzondere gelegenheden van zeer tijdelijke aard. Uit deze
bewoordingen van de wet blijkt dat hier zeer terughoudend mee moet worden
omgegaan. Te denken valt aan kampioenschappen en dergelijke grotendeels onvoorziene
gebeurtenissen, maar het kan ook gaan om feestelijkheden die wel te voorzien zijn, zoals
carnaval en Koningsdag.
Omdat de burgemeester deze bevoegdheid rechtstreeks aan de wet ontleent, kan de
raad hier verder geen beperkingen aan stellen. De burgemeester kan hiervoor zelf
uiteraard wel beleidsregels opstellen (artikel 4:81 van de Awb).
De DHW valt onder de Dienstenwet en ingevolge artikel 28, eerste lid, van die wet is de
lex silencio positivo van toepassing op vergunningen (daar zijn ontheffingen ook onder
begrepen), tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald. Artikel 4, zesde lid, van de
DHW zondert de toepasselijkheid van paragraaf 4.1.3.3. van de Algemene wet
bestuursrecht echter uit voor aanvragen om ontheffing als bedoeld in artikel 4, vierde lid,
van die wet.

Artikel 2:34c Beperkingen voor horecabedrijven en slijtersbedrijven
(Gereserveerd)

Artikel 2:34d Koppeling toegang aan leeftijden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>(Gereserveerd)

Artikel 2:34e Beperkingen voor andere detailhandel dan slijtersbedrijven
(Gereserveerd)

Artikel 2:34f Verbod ‘happy hours’
(Gereserveerd)

Artikel 2:34g Verstrekking sterke drank in sportkantine
Dit verbod richt zich op het verstrekken van sterke drank in sportkantines of op een
ander gedeelte op het sportterrein. De Gemeenteraad wil dat er bij sportverenigingen het goede
voorbeeld aan de jeugd door sterke drank niet onderdeel te laten zijn van het normale drinkgedrag.


Afdeling 6. Toezicht op inrichtingen tot het verschaffen
van nachtverblijf
Artikel 2:35 Definitie
Inrichting
Het begrip ’inrichting’ als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 van het WvSr, dat ziet
op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan personen (eerste lid) en op het als
beroep of gewoonte beschikbaar stellen van een terrein voor het houden van
nachtverblijf of het plaatsen van kampeermiddelen en dergelijke (tweede lid).

Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie
Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk overzicht heeft
van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf en kampeerinrichtingen.

Artikel 2:37
(Vervallen)

Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister
Op grond van artikel 438 van het WvSr is een ondernemer die een hotel of pension drijft
verplicht om een nachtregister bij te houden. Dit artikel in de APV komt die ondernemer
tegemoet door de gast te verplichten daaraan mee te werken en zijn of haar gegevens te
verstrekken. Zo’n aanvulling van het WvSr bij plaatselijke verordening werd door de
Hoge Raad toelaatbaar geacht (HR 10-04-1979, NJ 1979, 442). Daarbij wordt vaak
opgemerkt dat een goed bijgehouden nachtregister ook in het belang van de gemeente
is, bijvoorbeeld voor de brandweer, mocht er onverhoopt brand uitbreken in een hotel of
pension.
De sinds 25 mei 2018 geldende AVG heeft, net als de daarvoor geldende Wbp, als
uitgangspunt dat er niet meer wordt uitgevraagd dan nodig. Er worden alleen de
gegevens uitgevraagd die artikel 438 van het WvSr noemt.


Afdeling 7. Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:38a Definities
Eerste lid
Het begrip ‘speelgelegenheid’ betreft iedere openbare gelegenheid waarin de
mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld inwisselbare
voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. In de Wok is een uitputtende regeling
neergelegd voor de kansspelen bedoeld in artikel 1 van die wet, zoals speelcasino’s en
speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met uitzondering van
behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun behendigheid de kans om te
winnen kunnen vergroten. Deze restcategorie van speelgelegenheden voor
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>behendigheidsspelen wordt hier bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden, waarop de
Wok geen betrekking heeft.

Tweede lid
In deze afdeling voorkomende begrippen die in de Wok zijn omschreven, hebben
dezelfde betekenis als in die wet. Artikel 30 en artikel 30c, vierde lid, van de wet
bevatten definities van:
       - speelautomaat (onderdeel a);
       - behendigheidsautomaat (onderdeel b);
       - kansspelautomaat (onderdeel c);
       - hoogdrempelige inrichting (onderdeel d);
       - laagdrempelige inrichting (onderdeel e).
Deze definities gelden ook bij de toepassing van afdeling 10.

Artikel 2:39 Speelgelegenheden
Eerste, tweede en derde lid
De vergunningplicht geldt voor het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid, waarop
de Wok niet van toepassing is. Artikel 2:39 heeft het beschermen van de openbare orde
en het woon- en leefklimaat als doel. Zoals bij artikel 2:38a geschetst is de reikwijdte
van deze vergunningplicht beperkt.

Speelautomatenhallen
Speelautomatenhallen vallen niet onder de bepaling. Het is mogelijk in een
speelautomatenhallenverordening te bepalen dat bij de beoordeling van een aanvraag
om vergunning voor het exploiteren van een speelautomatenhal rekening wordt
gehouden met de woon- en leefsituatie.

Vierde lid
Deze vergunning beoogt de bescherming van met name de openbare orde. Daarnaast
speelt het bestrijden van gokverslaving een rol. Het is hoogst onwenselijk zijn als deze
vergunning van rechtswege wordt verleend voordat er een inhoudelijke toets van de
aanvraag heeft plaatsgevonden en is voltooid. Hoewel kansspelen niet onder de
reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen en de lex silencio positivo dus niet uit dien
hoofde van toepassing is, geldt dat behendigheidsspelen wel onder de reikwijdte van de
richtlijn vallen. Voor zover van toepassing bepaalt het vierde lid daarom ten aanzien
daarvan dat paragraaf 4.1.3.3. van de Awb van toepassing is uitgezonderd. Een lex
silencio positivo is niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen belang, zoals de
openbare orde en volksgezondheid.

Artikel 2:40 Kansspelautomaten
Dit artikel is een uitwerking van artikel 30c, tweede lid, van de Wok. Hierin staat dat bij
gemeentelijke verordening het aantal kansspelautomaten wordt vastgesteld waarvoor
per hoog- en laagdrempelige inrichting een aanwezigheidsvergunning wordt verleend.
Voor hoogdrempelige inrichtingen kan dat voor maximaal twee kansspelautomaten.
Kansspelautomaten zijn speelautomaten, die geen behendigheidsautomaat (zoals een
flipperkast) zijn, maar gokkasten waarmee ook geld kan worden gewonnen en waar
doorgaans geen behendigheid bij te pas komt.


Afdeling 8. Maatregelen ter voorkoming van overlast,
gevaar of schade
Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal
Eerste lid
De burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot sluiting
van woningen, een niet voor publiek toegankelijk lokaal of een bij de woning of het lokaal
behorend erf van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Aangezien dit artikel in de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>Gemeentewet niet de rechtsgevolgen van de sluiting regelt, is dit in de APV geregeld.
Voor de gevallen waarin de woning niet is verzegeld of de verzegeling reeds is verbroken
is een verbodsbepaling in het eerste lid opgenomen, zodat een sanctie kan worden
gesteld op overtreding daarvan.

Tweede lid
Het tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de burgemeester op
grond van artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in
woningen of lokalen, dan wel in of bij woningen of zodanige lokalen j behorende erven,
drugs als bedoeld in lijst I of II van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd, verstrekt,
of daarvoor aanwezig zijn. Zie verder onder de toelichting op het eerste lid.

Derde lid
Aangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd.
Anders zou het verbod uit het eerste lid te absoluut zijn.

Artikel 2:42 Plakken en kladden
Eerste lid
In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de termen ‘bekrassen en
bekladden’ ligt reeds besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld
in artikel 7 van de Grondwet, artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR.

Tweede lid
Het aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden aangemerkt
als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast andere middelen
zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in een bepaalde
behoefte kan voorzien.
Op de in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde vrijheid van meningsuiting zou inbreuk
worden gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt op dit
grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod krachtens het tweede
lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit middel van bekendmaking
meebrengt.
Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR,
aangezien de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting dat uit de
toepassing van artikel 2:42 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt als nodig in een
democratische samenleving ter bescherming van de openbare orde.

Vijfde en zevende lid
Een voorwaarde die aan de mogelijke beperking vanuit het tweede lid moet worden
gesteld is wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende plakplaatsen voor het
aanbrengen van meningsuitingen en niet commerciële bekendmakingen. Krachtens het
vijfde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en daarvoor krachtens het zevende lid
nadere regels stellen. Als de gemeente nalaat in voldoende plakplaatsen te voorzien, dan
is er volgens jurisprudentie wel sprake van strijd met artikel 7 van de Grondwet en
artikel 10 van het EVRM. Men volgt in het algemeen de norm van 1 plakbord of -zuil op
de 10.000 inwoners (ABRvS 05-06-2002, ECLI:NL:RVS:2002:AE3657).

Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap en dergelijke
Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel 2:42 opgenomen
aanplakverbod vergroot. Het tweede lid regelt een rechtvaardigingsgrond voor die
gevallen dat de in het eerste lid genoemde stoffen en voorwerpen niet waren bestemd
om te bekrassen, te plakken of te kladden of op andere verboden wijze aan te brengen of
doen aanbrengen. Het bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het in artikel 6, tweede
lid, van het EVRM neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen wie een strafvervolging
aanhangig is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en dat, voordat zijn schuld op
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is geboden zich te verdedigen,
de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.
Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het WvSv en is evenmin in
strijd met enige andere wetsbepaling noch met enig tot de algemene rechtsbeginselen te
rekenen beginsel van strafprocesrecht.
De opsporingsambtenaar en het OM hebben de mogelijkheid om aan de hand van de
omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of er al dan niet sprake is van een
overtreding als bedoeld in het eerste lid.

Artikel 2:44a Vervoer inbrekerswerktuigen en geprepareerde voorwerpen
Dit artikel beoogt het plegen van winkeldiefstallen of althans het meedragen van
hulpmiddelen daarbij strafbaar te stellen. Vaak gebruiken plegers van winkeldiefstallen
speciaal uitgeruste voorwerpen als tassen, jammers, magneten of elektronische
voorwerpen die veiligheidspoortjes of veiligheidslabels dan wel andere hulpmiddelen om
het plegen van diefstal te vergemakkelijken. Politie en beveiligers zijn in staat om met
geoefend ‘oog’ de geprepareerde voorwerpen te herkennen. Met deze bepaling kan
worden ingegrepen voordat de winkeldief zijn slag heeft geslagen.

Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen en dergelijke
Het gaat hier om een ontheffing voor personen die om wat voor reden dan ook
noodzakelijkerwijs in een plantsoen moeten zijn en voor wie dat normaliter verboden is.
Voor het in opdracht van de overheid verrichten van werkzaamheden in plantsoenen
geldt het verbod niet (tweede lid).

Artikel 2:46 Rijden over bermen en dergelijke
Deze bepaling strekt ter bescherming van de bermen, glooiingen en zijkanten van
wegen. Bermen, glooiingen en zijkanten maken deel uit van de weg. Deze bepaling ziet
derhalve op het verkeer op wegen in de zin van de wegenverkeerswetgeving, maar kan
als toelaatbaar worden beschouwd naast deze wetgeving. Op basis van artikel 149 van
de Gemeentewet is de gemeentelijke wetgever immers bevoegd tot het stellen van regels
die andere belangen dan verkeersbelangen dienen, tenzij deze regels het stelsel van de
wegenverkeerswetgeving doorkruisen. Dat is hier niet het geval. Het verbod heeft slechts
betrekking op voertuigen die niet voorzien zijn van rubberbanden.
De beperking van het verbod tot voertuigen die niet zijn voorzien van rubberbanden,
blijkt in de praktijk vragen op te roepen. Die beperking is opgenomen omdat juist die
voertuigen schade kunnen aanrichten. Verder wordt hiermee voorkomen dat het domein
van de WVW 1994 wordt betreden.
Het rijden met en parkeren van voertuigen, inclusief die met rubberbanden in niet van de
weg (in de zin van de wegenverkeerswetgeving) deel uitmakende groenstroken, wordt
geregeld in artikel 5:11 (aantasting groenvoorzieningen door voertuigen).

Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen
Op basis van artikel 2:47 kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast worden
opgetreden.

Afbakening
Artikel 424 van het WvSr stelt ‘straatschenderij’ strafbaar, terwijl artikel 426bis van het
WvSr het belemmeren van anderen op de openbare weg met straf bedreigt. Artikel 431
van het WvSr stelt nachtelijk burengerucht strafbaar. Deze handelingen zou men kunnen
omschrijven als baldadigheid. De omschrijvingen zijn echter ‘strakker’ dan wat men in
het taalgebruik meestal als baldadigheid ervaart. Artikel 2:47 vormt daarom hierop een
aanvulling.
Artikel 5 van de WVW 1994 bepaalt dat het voor eenieder verboden is zich zodanig te
gedragen dat gevaar op de weg wordt veroorzaakt of kan worden veroorzaakt dan wel
dat het verkeer op de weg wordt gehinderd of kan worden gehinderd. De strekking van
het begrip openbare plaats in artikel 2:47 gaat verder dan het begrip weg als bedoeld in
de WVW 1994 (zie daarvoor de toelichting op artikel 1:1). Voor zover een hinderlijke
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>gedraging plaatsvindt op de weg, als omschreven in artikel 5 van de WVW 1994, is
artikel 2:47 niet van toepassing. Werd dit niet uitgesloten, dan zou een met een hogere
regelgeving strijdige situatie kunnen ontstaan.

Artikel 2:47b Openbare fietsverkoop
Dit artikel beoogt normvervaging en verloedering van het straatbeeld door de verkoop en
heling van gestolen fietsen tegen te gaan. Op grond van deze bepaling is het niet
mogelijk fietsen op of aan de openbare weg voor de verkoop aan te bieden of om ze te
kopen. Het verbod richt zich zowel op de verkoper als de koper.

De bedrijfsmatige handel in fietsen is in het tweede lid van het verbod uitgezonderd.
Onder “bedrijfsmatig” wordt verstaan hetgeen het normale spraakgebruik daaronder
verstaat, te weten de handel in het kader van de uitoefening van een beroep of bedrijf.
Dit vindt doorgaans plaats op een markt of in een winkel.

Voor de aanpak van grootschalige, bedrijfsmatige handel in gestolen fietsen moet worden
teruggegrepen op het Wetboek van Strafrecht. Daarvoor is de APV-bepaling niet
geschreven. Deze beoogt incidentele, niet-bedrijfsmatige, (ver)koop van gestolen fietsen
tegen te gaan.

Bij de formulering van het derde lid is gedacht aan bijvoorbeeld Koninginnedag. Het moet
dan mogelijk zijn dat particulieren op de vrijmarkt fietsen (ver)kopen.

De aanwijzingsbevoegdheid komt vanwege het verband met de openbare orde aan de
burgemeester toe.

Artikel 2:48 Verboden drankgebruik
In dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te wijzen
gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes met
dergelijke drank bij zich te hebben. Dit verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die
deel uitmaken van een horecabedrijf, of voor een evenement waarbij van gemeentewege
op grond van artikel 35 van de DHW toestemming is verleend om op de plaats waar dat
evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te verstrekken.
Vanwege de wijziging van de DHW in 2013, is het voor jongeren onder de achttien jaar
reeds op grond van die wet verboden om alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben, daarom is hier
bepaald dat het verbod geldt voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt.

Omvang gebied
De aangewezen gebieden voor Midden-Delfland zijn opgenomen in de nadere
beleidsregels. Deze gebieden zijn aangewezen vanwege meldingen over overlast.

Verstoring openbare orde
Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 3 van
de Politiewet 2012 bevelen tot verwijdering worden gegeven.
Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal optreden
mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 van het WvSr (baldadigheid). De hantering van
deze wetsbepalingen is in de praktijk echter niet eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte
aan dit artikel, waardoor optreden in wat men zou kunnen noemen de ‘voorfase’ – dus
het bier drinken op bepaalde plaatsen – mogelijk wordt.

Artikel 2:48a Lachgasverbod
Niet alleen overmatig drankgebruik, ook oneigenlijk gebruik van lachgas (als roesmiddel)
leidt vaak tot overlastsituaties. Een algemeen, voor de gehele gemeente geldend
gebruiksverbod stuit op belangrijke juridische bezwaren en is vanuit oogpunt van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>proportionaliteit ook niet te verdedigen. Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn
tussen middel en doel, en dat zou in strijd met artikel 3:4 van de Algemene wet
bestuursrecht. Daarom beperkt het verbod in het eerste lid zich tot concrete situaties van
oneigenlijk lachgasgebruik, voorbereidingen of het bij zich hebben van hulpmiddelen voor
dat gebruik, die gepaard gaan met verstoring van de openbare orde, nadelige
beïnvloeding van het woon- of leefklimaat of anderszins hinder tot gevolg hebben.
Op grond van het tweede lid kan het college openbare plaatsen aanwijzen waar het
oneigenlijk lachgasgebruik, voorbereidingen of het bij zich hebben van hulpmiddelen voor
dat gebruik op voorhand verboden is, los van de vraag of dat in de concrete situatie tot
ordeverstoring en dergelijke leidt. In het aanwijzingsbesluit moet het college motiveren
waarom het verbod in dat specifieke gebied geldt (het belang van de openbare orde of
bescherming van het woon- of leefklimaat). Uit politierapportages kan bijvoorbeeld
blijken dat op bepaalde openbare plaatsen sprake is van aantoonbare en structurele
overlast door lachgas. Het college kan – als dat afdoende lijkt te zijn – in het
aanwijzingsbesluit opnemen dat het verbod op bepaalde tijden geldt, bijvoorbeeld tijdens
de uitgaansavonden (derde lid).

Artikel 2:49 Verboden gedrag bij of in gebouwen
Voor een toelichting wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 2:47 (Hinderlijk
gedrag op openbare plaatsen).
Op basis van artikel 2:49 kan tegen vormen van onnodige hinder of overlast bij of in
gebouwen worden opgetreden.

Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor het publiek toegankelijke ruimten
Deze bepaling is opgesteld om het misbruik van bepaalde, voor het publiek toegankelijke
ruimten zoals parkeergarages, telefooncellen en wachtlokalen voor een openbaar
vervoermiddel tegen te gaan. In deze bepaling wordt het woord ‘ruimte’ gebruikt ter
onderscheiding van het in de APV voorkomende begrip ‘weg’. Om een indicatie te geven
bij het beantwoorden van de vraag op welke voor het publiek toegankelijke ruimten de
bepaling ziet, is bij wijze van voorbeeld een aantal ruimten concreet genoemd.
Het ordeverstorende element ten slotte wordt door de zinsnede “zonder redelijk doel of
op voor anderen hinderlijke wijze” in de bepaling tot uitdrukking gebracht.
Aan deze bepaling bestaat behoefte omdat op basis van artikel 138 van het WvSr,
betreffende het wederrechtelijk vertoeven (in een woning, besloten lokaal of erf, bij een
ander in gebruik), slechts kan worden opgetreden indien er sprake is van een handelen
van de rechthebbende. De politie kan niet zonder tussenkomst van de rechthebbende
optreden. In het belang van de handhaving van de openbare orde is het wenselijk dat de
politie bij baldadig of ordeverstorend gedrag in zelfbedieningsruimten in postkantoren, en
in andere soortgelijke voor het publiek toegankelijke ruimten, onmiddellijk kan ingrijpen,
mede om de eigendommen van derden te beschermen.

Artikel 2:50A Verbod op zichtbare uitingen van verboden organisaties
Er zijn enkele artikelen toegevoegd aan de APV die de aanpak van ondermijning mogelijk
maken. Dit is afgesproken met omliggende gemeenten vanwege uniformering beleid.

Sinds 2016 is het Openbaar Ministerie verschillende juridische procedures gestart om
Outlaw Motorcycle Gangs (hierna OMG’s) verboden te laten verklaren door de rechter,
omdat de werkzaamheid (activiteiten) van deze motorclubs in strijd is met de openbare
orde (artikel 2:20 Burgerlijk Wetboek). Inmiddels zijn Bandidos, Satudarah, Hells Angels
en No Surrender verboden verklaard. In de gerechtelijke uitspraken wordt geconcludeerd
dat een groot aantal leden gedurende een reeks van jaren betrokken is bij tal van
verboden en grotendeels ook ernstig verwijtbare criminele gedragingen. Het gaat om
gedragingen die een wezenlijke aantasting vormen van de veiligheid van de samenleving
en de vrijheid van burgers om naar eigen inzicht deel te nemen aan het maatschappelijk
verkeer. De leden van deze organisaties maken gedurende een reeks van jaren inbreuk
op deze voor de Nederlandse samenleving fundamentele waarden. Deze aan de verboden
organisaties toe te rekenen veelvuldige en voortdurende inbreuken op de openbare orde
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>ontwrichten de samenleving of kunnen deze ontwrichten. Overweging daarbij is dat door
de frequentie van de (criminele) gedragingen van een groot aantal leden van deze
organisaties, en als gevolg van de intimidatie die van het optreden door leden van een
duidelijk herkenbare groep als deze uitgaat, sprake is van uitstraling van deze
gedragingen naar een wijdere kring van niet-betrokken burgers. Met de
verbodenverklaring een eind komt aan alles wat met het uiterlijk vertoon van de
organisaties verband houdt, zoals de naam, logo’s en spreuken.

Het is vanuit een oogpunt van openbare orde en veiligheid niet acceptabel dat in de
publieke ruimte nog uiterlijk vertoon plaatsvindt dat verband houdt met dergelijke
verboden en ontbonden organisaties, gelet op de intimidatie die daarvan uitgaat of uit
kan gaan en op de overige redenen voor het verbod en de ontbinding. Deelneming aan
de voortzetting van dergelijke organisaties, waaronder uiterlijk vertoon kan worden
begrepen, is strafbaar gesteld in artikel 140 lid 2 Wetboek van Strafrecht. Deze
strafbaarstelling geldt echter pas op het moment dat de uitspraak van de rechter
onherroepelijk (definitief) is geworden. Zolang de mogelijkheden van hoger beroep en
cassatie nog open staan en niet zijn afgewikkeld kan tegen dergelijk uiterlijk vertoon dus
niet op grond van het Wetboek van Strafrecht handhavend worden opgetreden. Dit
ondanks het feit dat een civielrechtelijke verbod al wel in werking kan zijn getreden
middels uitvoerbaarverklaring bij voorraad van de uitspraak (zoals aan de orde bij
bovengenoemde beschikking van de rechtbank).

Maatregel
Om toch op te kunnen treden tegen aanwezigheid in de publieke ruimte, vanwege de
impact die dat heeft op de openbare orde, wordt een strafbaarstelling opgenomen in de
APV. Deze strafbaarstelling houdt in dat het is verboden om op openbare plaatsen, in
voor het publiek openstaande gebouwen en op daarbij behorende erven en bij
evenementen zichtbaar goederen te dragen, bij zich te hebben of te vervoeren die
uiterlijke kenmerken vertonen van een organisatie die bij rechterlijke uitspraak of
bestuurlijk besluit verboden is verklaard of is ontbonden vanwege een doel of
werkzaamheid in strijd met de openbare orde. Het verbod is van toepassing op kleding
en goederen zoals badges, motoren en dergelijke waar de naam, logo’s, spreuken of
andere aanduidingen op zichtbaar zijn. Ook goederen die sterk lijken op uitingen van een
verboden of ontbonden organisatie zijn op basis van deze apv-bepaling verboden. Door
strafbaarstelling in de APV kan daartegen handhavend worden opgetreden. Vanuit een
oogpunt van openbare orde is het wenselijk om niet te wachten met het weren van
zichtbare aanwezigheid van verboden/ontbonden organisaties uit de publieke ruimte tot
een onherroepelijk vonnis voorhanden is.

Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen of bromfietsen
Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met een
wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van diefstal
of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van overlast.
Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden, terwijl de eigenaar heeft
aangegeven dat dit niet gewenst is of waardoor de toegang tot het gebouw wordt
gehinderd, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel 2:51 geeft de mogelijkheid
hiertegen op te treden.

Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein en
dergelijke
Op grond van het RVV kunnen bepaalde categorieën weggebruikers van bepaalde wegen
worden geweerd. De achtergrond daarvan is het verkeersbelang, hetzij de
verkeersveiligheid of de vrijheid van het (andere) verkeer. Dat moet op de in het RVV
voorgeschreven wijze ter kennis van de weggebruiker worden gebracht.
Er kunnen echter andere motieven zijn om bepaalde categorieën weggebruikers te
weren. Hier is een verbod opgenomen om de fiets of bromfiets mee te voeren op
terreinen, waar onder meer markt wordt gehouden, als dat marktterrein door het college
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>is aangewezen als een voor fietsen en bromfietsen verboden terrein gedurende die tijd.
In de mensenmenigte kan een fiets hinder veroorzaken. Het verbod moet wel aan de
bezoekers van het terrein worden kenbaar gemaakt.

Artikel 2:53 Bespieden van personen
Met deze bepaling wordt beoogd ongemerkte en door iedereen als ongewenst ervaren
verstoring van de privacy te verbieden. Toepassing zal het artikel alleen in excessieve
situaties vinden. De politie zal in het algemeen pas optreden indien burgers klachten
hebben geuit over voyeurs. Een bepaling over heimelijk afluisteren is in verband met
artikel 139a en verder, 374bis en 441a van het Wetboek van Strafrecht niet nodig. Deze
bepaling moet gezien worden als aanvulling op de sinds 12 juli 2000 geldende bepaling in
het Wetboek van Strafrecht inzake stalking, artikel 285b. In dit artikel is het inbreuk
maken op eens anders levenssfeer, om die ander te dwingen iets te doen, niet te doen,
te dulden dan wel vrees aan te jagen, strafbaar gesteld.

Dit artikel ontbeert een omschrijving betreffende het gebruik van camera's langs of aan
de openbare weg. Nog buiten hetgeen de Wet bescherming persoonsgegevens
hieromtrent heeft geregeld. Er komen steeds meer camera's in het publieke gebied die
door particulieren of ondernemers worden geïnstalleerd en waarbij er geen sprake is van
vastlegging van de beelden maar er wel met de situatie op de openbare weg, of zelfs
verder, wordt meegekeken. In dergelijke gevallen kan er ook sprake zijn van bespieden
van personen. Niet direct maar indirect met behulp van apparatuur.

Artikel 2:54
(Vervallen)

Artikel 2:55
(Vervallen)

Artikel 2:56
(Vervallen)

Artikel 2:57 Loslopende honden
Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden, zonder dat de hond aangelijnd is, binnen
bepaalde gebieden. Tevens wordt bepaald dat een hond die zich op de weg bevindt een
halsband of ander identificatiemiddel moet hebben, zodat de identiteit van de eigenaar of
houder van de hond kan worden vastgesteld.
Aan dit artikel ligt in zijn algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van
overlast ten grondslag.
In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
        - de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in gevaar
        kan worden gebracht;
        - het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
        - het voorkomen van hinder voor voetgangers;
        - het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden, zandbakken,
        e.d.);
        - het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
        loslopende honden andere dieren en wel met name schapen en kippen naar het
        leven staan.

Er kunnen zich echter situaties voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich
tegen een strikte toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder
andere de eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze
categorie is in het derde lid een voorziening getroffen.
Het eerste lid, onder c, maakt het mogelijk om ook buiten de bebouwde kom plaatsen
aan te wijzen waar honden moeten worden aangelijnd.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kunnen de honden op basis van artikel 125 van de Gemeentewet
(bestuursdwang) gevangen worden genomen en overgedragen aan een door het college
aangewezen asiel. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te
achterhalen is.
Het BW geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De vinder van een hond kan
het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op basis van Boek 5,
artikel 8, derde lid, van het BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging van het
dier op zich nemen. In de praktijk wordt hieraan meestal vormgegeven door het dier
onder te brengen bij een dierenasiel, waarbij de gemeente de kosten voor het verblijf, de
voeding en de verzorging betaalt. Na twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te
verkopen of weg te geven. Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de
burgemeester het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan worden bekort als
de kosten voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het
dier om geneeskundige redenen is vereist.
Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier niet is
verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van
eigenaar of erf, is geen sprake van een ‘gevonden dier’.

Artikel 2:58 Verontreiniging door honden, paarden, pony’s en andere rijdieren
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook wordt
via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven liggen, het voor
honden dodelijke canine parvo virus verspreid. Los daarvan staat het probleem al jaren
hoog in de ranglijsten van ergernissen.
Er zijn verschillende manieren om de overlast van hondenuitwerpselen aan te pakken.
Handhaving vraagt betrapping op heterdaad, de bedoeling van de bepaling is daardoor
deels preventief. Het is mogelijk om het bij zich hebben van ‘opruimmiddelen’ verplicht
te stellen, wat uiteraard wel controleerbaar is. Overtreding van het
verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot de zogenaamde
verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor transactie door de politie.
In het tweede lid is een uitzondering gemaakt voor de eigenaar of houder van een
geleidehond of sociale hulphond.

Artikel 2:59 Gevaarlijke honden
Dit artikel schept voor de burgemeester de mogelijkheid om na een (bijt)incident met
een hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk op te treden
(wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen en een
gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan worden of moet
inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te muilkorven of kort aan te lijnen. Sinds
de intrekking van de Regeling agressieve dieren is er in landelijke wetgeving geen
definitie van muilkorf meer gegeven, vandaar dat hier een definitie is opgenomen.
Overtreding van de gebodsbepaling is strafbaar gesteld in artikel 6:1, tweede lid.

Artikel 2:59a Gevaarlijke honden op eigen terrein
Het aanlijn- en/of muilkorfgebod dat de burgemeester kan opleggen voor het laten
verblijven of laten lopen van een gevaarlijke hond op een openbare plaats of op het
terrein van een ander (artikel 2:59), is niet in alle gevallen voldoende om bijtincidenten
te voorkomen. Deze maatregel voorkomt niet dat mensen geconfronteerd worden met
bijtincidenten op privéterrein. Hierbij kan bijvoorbeeld gedacht worden aan postbezorgers
en koeriers, maar ook aan bijtincidenten die plaatsvinden binnen een huishouden. Om
hier enigszins aan tegemoet te komen is artikel 2:59a opgenomen. Artikel 2:59a bepaalt
dat het de eigenaar of houder van een gevaarlijke hond verboden is die hond zonder
muilkorf op zijn terrein los te laten lopen. Het verbod geldt niet als er voorzieningen zijn
getroffen waardoor gevaar voor derden in de openbare en vrij toegankelijke privéruimte
niet aanwezig is. De gemeenteraad heeft de volgende drie cumulatief geldende
voorzieningen benoemd:
        - een duidelijk leesbaar waarschuwingsbord dat vanaf de weg zichtbaar is;
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 40 ======================================================================

<pre>        - een buiten het terrein geplaatste brievenbus of aanbelmogelijkheid, en
        - een deugdelijke afrastering die voorkomt dat de hond zelfstandig buiten het
        terrein kan komen.
Deze bepaling is gericht op de veiligheid in de openbare ruimte en voorkomt dat
gevaarlijke honden op de openbare weg komen doordat ze van het terrein ontsnappen.
Het verplicht plaatsen van een waarschuwingsbord zorgt ervoor dat mensen die een
terrein willen betreden gewaarschuwd worden.

Artikel 2:60 Houden of voeren van hinderlijke of schadelijke dieren
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op te nemen wordt de afbakening met de Wm direct vastgelegd.
Het kan voor de omgeving hinderlijk zijn als iemand dieren houdt. Er moet kunnen
worden ingegrepen als overlast of schade voor de volksgezondheid dreigt. Dan moeten
belangen worden afgewogen. Daarom is gekozen voor de constructie dat het college
bevoegd wordt verklaard om de plaatsen aan te wijzen waar naar zijn oordeel het
houden van bepaalde dieren overlast of schade voor de volksgezondheid veroorzaakt.
Waar het college bij een aanwijzing bevoegd is verklaard daarbij nadere regels te geven
inzake het houden van dieren, is er sprake van delegatie van verordenende bevoegdheid
als bedoeld in artikel 156 van de Gemeentewet. Tevens wordt in dit verband nog
gewezen worden op de Wet natuurbescherming, waarin onder meer regels worden
gegeven ter bescherming van dieren.

Artikel 2:61
(Vervallen)

Artikel 2:62 Loslopend vee
Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het weiland is
gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting dit zoveel mogelijk te voorkomen is
daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten lopen van honden, dat mede de
verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:57.
Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 van het WvSr. Daarin wordt het, zonder
daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend pluimgedierte (o.a. kippen en
kalkoenen) in tuinen of op enige grond die bezaaid, bepoot of beplant is, met straf
bedreigd.

Artikel 2:63 Duiven
Verwilderde duiven veroorzaken in het voorjaar nogal wat schade aan jonge gewassen
doordat zij akkerbouwgebieden als foerageerplaats gebruiken. Deze bepaling geeft het
college de mogelijkheid om tussen 1 maart en 1 juni een periode aan te wijzen, die
bijvoorbeeld kan variëren van een week tot een dag per week, waarin de eigenaren of
bezitters van duiven verplicht zijn de duiven binnen te houden. Dit geeft jagers de
mogelijkheid om het verwilderde duivenbestand uit te dunnen.
In overleg met de colleges van omliggende gemeenten en de diverse
postduivenverenigingen kan deze periode jaarlijks vastgesteld worden.
Het college kan van het uitvliegverbod ontheffing verlenen.

Artikel 2:64 Bijen
Het vliegen van bijen kan, als de kasten of korven dicht aan de weg geplaatst zijn en op
zodanige wijze dat de ‘aanvliegbanen’ hiervan over de weg lopen, gevaar voor de
veiligheid van de weg opleveren.
Dit gevaar kan meestal met eenvoudige middelen, zoals het verleggen van de
aanvliegroute door het plaatsen van een afscheiding, worden teruggebracht. Het zal
echter kunnen voorkomen dat omwonenden op hun erf of zelfs in huis van de bijen
overlast ondervinden, waartegen minder gemakkelijk maatregelen zijn te treffen. Vooral
in de bebouwde kom van een gemeente kan in sommige gevallen het houden van bijen
daarom onaanvaardbaar zijn.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 40 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 41 ======================================================================

<pre>Hoewel in dit geval geen gedraging of toestand “op de openbare weg of op een andere
voor het publiek toegankelijke plaats” valt aan te wijzen, kan men toch van oordeel zijn
dat de gewraakte situatie haar terugslag kan hebben op ‘openbare belangen’.

Artikel 2:65 Bedelarij
Er wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze gedragen zich soms agressief
en hinderlijk door passanten aan te klampen, te intimideren, de weg te versperren of te
volgen. Hierdoor komt de openbare orde in het geding.
Omdat de strafbaarstelling van bedelarij in 2000 uit het WvSr (voormalig artikel 432) is
verdwenen, kan de politie hiertegen niet of nauwelijks meer optreden. Bij de opheffing
van de strafbaarstelling heeft de wetgever echter expliciet de mogelijkheid
opengehouden om op basis van de gemeentelijke autonomie zo nodig een regeling ter
zake van bedelarij in het leven te roepen, indien dit gedrag de openbare orde verstoort of
dreigt te verstoren. Dit artikel, dat beoogt bedelarij tegen te gaan, voorziet daarin. Op
grond van dit artikel kan het college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt.
Wanneer naar het oordeel van het college een overlastgevende situatie in een bepaald
gebied ontstaat, kan het dus een verbod instellen. Het verbod geldt op openbare
plaatsen in zo’n aangewezen gebied. Gelet op de definitie van ‘openbare plaats’ in artikel
1:1 geldt het verbod dus voor wegen, parken, plantsoenen en in voor het publiek
toegankelijke gebouwen waarin het verblijf door de rechthebbende niet aan een bepaald
doel is gebonden. Het verbod geldt dus niet voor bijvoorbeeld stadions, postkantoren,
warenhuizen, restaurants, musea, ziekenhuizen, kerken en gemeentehuizen. De
eigenaren/exploitanten daarvan moeten zelf reguleren.
Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een geldelijke
bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod, maar onder artikel
2:9. Ook de verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit verbod. Deze kan immers
niet verbonden worden aan een vergunning vanwege strijd met de vrijheid van
meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet.



Afdeling 9. Bestrijding van heling van goederen
Algemeen
De bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijke aanvulling
vormen op het strafrechtelijk optreden.
Het WvSr bevat enkele bepalingen die de bestrijding van heling op het oog hebben. Dat
zijn de artikelen 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis, 437ter en 437quater. Het
binnentreden bij handelaren is – ook zonder dat een strafbaar feit wordt vermoed – te
allen tijde mogelijk op basis van artikel 552 van het WvSv.
De in artikel 141 van het WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit
te oefenen vrije toegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan redelijkerwijs
kan worden vermoed dat zij door een handelaar worden gebruikt. Indien deze plaatsen
als woning zijn aan te merken, moet het bepaalde in de Awbi in acht worden genomen.
De politie kan voorwerpen in beslag nemen. Op grond van artikel 142 van het WvSv
kunnen toezichthouders als buitengewone opsporingsambtenaren optreden. Zie daarover
meer in de toelichting bij hoofdstuk 6 ‘Sanctie-, overgangs- en slotbepalingen’.
Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewone opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als
bedoeld in artikel 141 van het WvSv, bij de controle op de naleving van voorschriften
inzake de helingbestrijding in het algemeen geen plaats. De in artikel 552 van het WvSv
neergelegde binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren.
Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is, welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de verplichting
ex artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr om zich schriftelijk aan te melden bij de
burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar wordt in de huidige praktijk door
veel handelaren niet voldaan. In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken
</pre>

====================================================================== Einde pagina 41 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 42 ======================================================================

<pre>van de mogelijkheid de hem door artikelen 437 en verder van het WvSr toegekende
taken op te dragen aan door hem aan te wijzen ambtenaren.
Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn alle
handelaren aan een regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal zich moeten
toespitsen op die branches waarin relatief veel gestolen goederen worden verhandeld en
waarin relatief veel notoire helers voorkomen (de antiek , (brom)fiets en autohandel).

Artikel 2:66 Definitie
Handelaar
Voor de omschrijving van het begrip ‘handelaar’” verwijst artikel 437, eerste lid, van het
WvSr naar de AMvB op grond van dit artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid,
van het WvSr, KB 06-01-1992).
Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in gebruikte en
ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken, kunstvoorwerpen,
auto’s, motorfietsen, bromfietsen, fietsen en foto-, film-, radio-, audio- en
videoapparatuur en apparatuur voor automatische registratie. Onder ‘“handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen’” worden tevens handelaren in antiek en curiosa
verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld.

Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
De in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister vinden
hun basis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel 437 van het WvSr. Artikel 437,
eerste lid, onder a, van het WvSr verplicht de handelaar tot het aantekening houden van
het verwerven dan wel voor handen hebben van alle gebruikte en ongeregelde goederen.
In de MvT wordt gezegd dat de administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort
goederen gaat, omdat dan de kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn.
In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze van
aantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een doorlopend en
een door of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en daarin onverwijld
de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde inkoopregister.
Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is aansluiting gezocht
bij de terminologie van de formulering van het inkoopregister, welke overigens is
geregeld bij wet en AMvB.
Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een doorlopend
register is een register waarin de aantekeningen waarvoor het is bestemd
achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met uitsluiting van de
mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal bladzijden
ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen onregelmatigheden en
hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.

Eerste en tweede lid
Hier is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden
(‘alle’ goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als fietsen,
auto’s of antiek, is in het tweede lid een vrijstellingsbepaling toegevoegd.

Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437 van het Wetboek van
Strafrecht
Deze bepaling, die gebaseerd is op artikel 437ter, eerste lid, van het WvSr bevat
voorschriften die in het algemeen het gevaar voor heling beogen te voorkomen.

Onder a, ten eerste
Artikel 437ter, tweede lid, van het WvSr legt de handelaar de verplichting op de
burgemeester of door hem aangewezen ambtenaren tevoren schriftelijk in kennis te
stellen als hij van het opkopen een beroep of gewoonte maakt. De wetgever heeft
afgezien van een regeling om de uitoefening van het opkopersbedrijf aan een
voorafgaande toelating door het gemeentebestuur te binden. De aanmeldingsplicht is in
onderdeel a, sub 1e, nader uitgewerkt.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 42 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 43 ======================================================================

<pre>Onder a. ten tweede en derde
Als zich wijzigingen in het adres of beroep van de handelaar voordoen, dient de
burgemeester hiervan in kennis te worden gesteld. De politie kan hierdoor de registratie
van de handelaren actueel houden.

Onder a, ten vierde
Hier spelen onder meer de omstandigheden waaronder het goed aan de handelaar wordt
aangeboden en diens wetenschap zelf een rol. De inhoud van deze bepaling ligt dicht
tegen die van artikel 437bis, eerste lid, van het WvSr aan. Hier is het echter de
ondernemer die het initiatief moet nemen. Deze bepaling kan niet in strijd worden geacht
met de artikelen 160 en 161 van het WvSv.

Onder b
In artikel 437, eerste lid, onder c, van het WvSr wordt aan de daartoe aangewezen
ambtenaar de bevoegdheid gegeven om inzage te hebben in het inkoopregister. De
bevoegdheid tot inzage in het verkoopregister is niet aangegeven in het WvSr, zodat een
regeling in de APV noodzakelijk is. Door de bevoegdheid tot inzage van het
verkoopregister bij de daartoe aangewezen ambtenaar te leggen, kan deze ambtenaar
zowel het inkoop als het verkoopregister inzien.

Onder d
Bij een regeling tot effectieve helingbestrijding mag een bepaling betreffende de
vervreemding van door opkoop verkregen goederen niet ontbreken. Artikel 2:68, onder
d, voorziet hierin.
De bepaling sluit nauw aan op hetgeen bepaald is in artikel 437, eerste lid, onder d en f,
van het WvSr.
Daar is de handelaar of een voor hem handelend persoon die in strijd met een
schriftelijke last van de burgemeester (of een vanwege hem gegeven last) bepaalde
goederen vervreemdt, of niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij
gegeven aanwijzingen, strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van
drie dagen, zodat de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd.

Artikel 2:69
(Vervallen)

Artikel 2:70
(Vervallen)


Afdeling 10. Consumentenvuurwerk
Artikel 2:71 Definitie
Deze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en het bezigen van consumentenvuurwerk
rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Vuurwerkbesluit. Dit besluit beoogt
de hele keten rond vuurwerk te regelen. Van het invoeren of produceren tot transport,
handel, opslag, bewerken en afsteken.

Definitie consumentenvuurwerk
Voor de omschrijving van het begrip ‘consumentenvuurwerk’ is aansluiting gezocht bij de
omschrijving daarvan in artikel 1.1.1, eerste lid, van het Vuurwerkbesluit.

Fop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerk, genoemd in bijlage
II van de Regeling aanwijzing consumenten- en theatervuurwerk. Op grond van artikel
2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar door verkrijgbaar
en kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 43 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 44 ======================================================================

<pre>Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van vuurwerk tijdens verkoopdagen
Verkoopvergunning consumentenvuurwerk
Op basis van dit artikel kan het college aan een bedrijf of nevenbedrijf een vergunning
verlenen voor het verkopen van consumentenvuurwerk tijdens de door het
Vuurwerkbesluit aangewezen verkoopdagen. Het Vuurwerkbesluit kent voor de verkoop
van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling een aantal uniforme regels:
       - Een verbod om consumentenvuurwerk ter beschikking te stellen aan een
       particulier (artikel 2.3.2, eerste lid).
       - Dit verbod geldt niet op 29, 30 en 31 december, met dien verstande dat als een
       van deze dagen een zondag is het verbod eveneens op die zondag geldt. In dat
       geval geldt het verbod om vuurwerk ter beschikking te stellen niet op 28
       december (artikel 2.3.2, tweede lid).
       - Een verbod om per levering meer dan vijfentwintig kilogram
       consumentenvuurwerk aan een particulier ter beschikking te stellen (artikel
       2.3.3).
       - Een verbod om consumentenvuurwerk aan een particulier bedrijfsmatig ter
       beschikking te stellen op een andere plaats dan een verkoopruimte die voldoet
       aan de in bijlage 1 gestelde voorschriften en de door het bevoegd gezag
       overeenkomstig artikel 2.2.3 gestelde nadere eisen (artikel 2.3.4).
       - Een verbod om consumentenvuurwerk bedrijfsmatig ter beschikking te stellen
       aan personen die jonger zijn dan twaalf (vuurwerk categorie F1) , zestien
       (vuurwerk categorie F2), of achttien jaar (vuurwerk categorie F3) (artikel 2.3.5).

Artikel 1:8 bevat de algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden
gehanteerd. Bij de vuurwerkverkoopvergunning betreft dit blijkens jurisprudentie niet het
belang van de openbare veiligheid, maar het belang van de handhaving van de openbare
orde en het tegengaan van hinder en overlast. Met het oog op deze belangen kunnen
voorschriften aan de vergunning worden verbonden. Te denken valt aan voorschriften
betreffende het verkeer, het voorkomen van parkeerproblemen en de leefbaarheid
vanwege de korte verkoopperiode en de vele klantcontacten die er in die periode zijn.
Verkooppunten kunnen zo worden verplicht verkeersregelaars in te schakelen om
verkeersproblemen in de verkoopperiode te voorkomen.

Koopzondag
In artikel 2.3.2 van het Vuurwerkbesluit wordt de koopzondag uitdrukkelijk uitgesloten
als verkoopdag. Consumentenvuurwerk mag niet op zondag worden verkocht. Het
verbod geldt ook in die gevallen waarin de binnen de wettelijke termijn vallende zondag
door de gemeente is aangewezen als zondag waarop winkels open mogen zijn.

Tweede lid
Nu detailhandel ook onder de reikwijdte van het begrip ‘dienst’ in de zin van de
Dienstenrichtlijn valt, is de lex silencio positivo in beginsel van toepassing op grond van
artikel 28, eerste lid, van de Dienstenwet. Gezien de grote toeloop die een
vuurwerkhandel doorgaans met zich meebrengt en de scherpe concurrentie in deze
branche, wordt de lex silencio positivo echter van toepassing uitgezonderd.

Artikel 2:73 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
In het Vuurwerkbesluit (artikel 2.3.6) is bepaald dat het verboden is om
consumentenvuurwerk af te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december 18.00
uur en 1 januari 02.00 uur van het daaropvolgende jaar. Het afsteken van
consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling van
het vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de inbedding
daarvan in de Nederlandse volkscultuur.
Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen zijn waar
het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde onwenselijk moet worden geacht
(bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met rieten daken en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 44 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 45 ======================================================================

<pre>dierenasiels en in winkelstraten). Dit artikel geeft het college de bevoegdheid om
plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van consumentenvuurwerk altijd verboden is.
Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het afsteken van
consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of een
volksverzameling.

Artikel 2:73 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
Met het eerste lid voert de raad een verbod binnen de gemeente op aangewezen
plaatsen om consumentenvuurwerk tot ontbranding te brengen. Het tweede lid biedt de
mogelijkheid om het college plaatsen te laten aanwijzen waar consumentenvuurwerk bij
uitsluiting tot ontbranding mag worden gebracht. Het derde lid geeft voorrang aan een
strafrechtelijke sanctie in de situatie waarin iemand een vuurwerk op zo korte afstand
van gebouwen of goederen ontsteekt, dat daardoor brandgevaar kan ontstaan.

Jurisprudentie
ABRvS 14-12-2016, ECLI:NL:RVS:2016:3342 (vuurwerkverbod Hilversum). De Afdeling
oordeelt dat het college bevoegd is om voor een gebied in het centrum een
vuurwerkverbod in te stellen. Het besluit ziet op het stellen van nadere regels op het
terrein van de openbare orde, en niet op het herstellen of bewaren van de openbare
orde, en die bevoegdheid komt – onbetwist – aan het college toe.
Tevens oordeelt de Afdeling dat het Vuurwerkbesluit geen nadere regels kent over het
aanwijzen van plaatsen waar geen vuurwerk mag worden afgestoken. Het
Vuurwerkbesluit beoogt derhalve niet uniform noch uitputtend te zijn. Het besluit van het
college is daarom niet in strijd met het Vuurwerkbesluit. Ook oordeelt de Afdeling dat het
college meer gewicht mocht toekennen aan het voorkomen van gevaar en overlast in het
aangewezen gebied dan aan het relatief beperkte omzetverlies van de ondernemers.

Artikel 2:73a Bezigen van carbid
Onder bezigen van carbid wordt verstaan het op explosieve wijze laten verbranden van
ethyn, ofwel acetyleengas, wat is ontstaan uit een reactie tussen carbid en de toevoeging
van water. Het carbidschieten is niet geheel ongevaarlijk voor de ontsteker en de
omgeving. Het kan voorkomen dat het ethyn vroegtijdig ontstoken wordt met alle
gevolgen van dien. Daarnaast kan de deksel blijven vastzitten, waardoor de bus uit
elkaar kan knallen. Naast de voornoemde gevaren brengt het carbidschieten ook overlast
voor de omgeving met zich mee.

Gelet op de gevaren en de overlast is het bezigen van carbid in de bebouwde kom
Midden-Delfland verboden en weergeeft het artikel regels om het in goede orde te
kunnen laten verlopen.

Afdeling 11. Drugsoverlast
Artikel 2:74 Drugshandel op straat
Afbakening met de Opiumwet
Om niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het
bepaalde in de Opiumwet” opgenomen. De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument
waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van middelen die worden genoemd op
lijst I (‘harddrugs’) en II (‘softdrugs’) die behoren bij deze wet. Zo wordt verboden deze
middelen te bereiden, te bewerken, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te
verstrekken, te vervoeren en aanwezig te hebben. In de Opiumwet wordt geen aandacht
besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat. Om hiertegen te kunnen
optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te nemen dat het voorkomen van
de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten tot doel heeft.

Drugshandel op straat en coffeeshopbeleid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 45 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 46 ======================================================================

<pre>Artikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. De straathandel in
drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om daartegen op te treden is
het noodzakelijk in de APV een bepaling op te nemen, die tot doel heeft het voorkomen
van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten. In de praktijk gaat het
met name om harddrugs. In het artikel wordt evenwel gesproken over middelen uit lijst 2
en 3 van de Opiumwet, dus zowel hard- als softdrugs en “daarop gelijkende waar”. Bij
“daarop gelijkende waar” kan bijvoorbeeld worden gedacht aan nieuwe middelen die al
wel worden gebruikt (denk aan lachgas), maar nog niet op de lijst voorkomen en
waartegen wel moet worden opgetreden of aan nepdrugs (bijvoorbeeld waspoeder). Het
is dan van belang dit goed te motiveren.
In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars (‘drugsrunners’)
strafbaar gesteld. Het ‘kennelijke doel’ kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete
omstandigheden zoals het aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van
transacties, enzovoorts.

Artikel 2:74a Openlijk drugsgebruik
Op sommige plaatsen in de publieke ruimte ervaren mensen hinder, overlast en
gevoelens van onveiligheid doordat op die plaatsen drugs worden gebruikt. Zie over de
betekenis van ‘daarop gelijkende waar’ het gestelde bij de toelichting op artikel 2:74.


Afdeling 12. Bijzondere bevoegdheden van de
burgemeester
Artikel 2:75 Bestuurlijke ophouding
Artikel 2:75 is gebaseerd op artikel 154a van de Gemeentewet. Dit artikel voorziet in de
bevoegdheid van de burgemeester om bij grootschalige ordeverstoringen groepen
ordeverstoorders maximaal 12 uur op te houden op een door de burgemeester
aangewezen plaats. Het vervoer naar de plaats van ophouding is hieronder begrepen. Bij
grootschalige ordeverstoringen moet gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden
in het betaald voetbal, uit de hand lopende demonstraties en krakersrellen. De
toepassing van het bestuursrechtelijke instrument bestuurlijke ophouding vereist een
grondslag in een verordening waarin de raad de burgemeester de bevoegdheid geeft om
bij groepsgewijze niet-naleving van specifieke voorschriften bestuurlijk op te houden.
Artikel 2:75 voorziet hierin.
De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn
vastgelegd in artikel 154a van de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig 154a van
de Gemeentewet” impliceert dan ook dat aan alle voorwaarden moet worden voldaan
voordat een besluit tot bestuurlijke ophouding kan worden genomen. Deze voorwaarden
zijn hiervoor beschreven.
De bepaling spreekt overeenkomstig de wet van “door hem (de burgemeester)
aangewezen groepen”. Dit verplicht de burgemeester concreet de groep te benoemen
waarop bestuurlijke ophouding wordt toegepast. Dit kan bijvoorbeeld gebeuren door de
formulering “degenen die zich door kleding, uitrusting of gedraging manifesteren als
supporter van ... of deelnemer aan de actie tegen ...”. Verder kan de groep nader worden
aangeduid door de plaats aan te geven waar de groep zich bevond op het moment dat
het besluit tot ophouding werd genomen, de handelingen die de leden van de groep op
dat moment verrichtten, de grootte van de groep of door vermelding van de taal,
herkomst of nationaliteit van de leden van de groep.
Op grond van de wet wordt bij verordening nader ingevuld welke specifieke voorschriften
die zich bij groepsgewijze niet-naleving voor het overgaan tot bestuurlijke ophouding
lenen, hetgeen zal afhangen van de lokale situatie waarbij eerdere ervaringen met
grootschalige openbare-ordeverstoringen als leidraad kunnen dienen.

Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden
Op grond van artikel 151b van de Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de officier van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 46 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 47 ======================================================================

<pre>justitie de controlebevoegdheden, genoemd in de artikelen 50, 51 en 52 van de Wet
wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de controlebevoegdheden om binnen
het aangewezen gebied:
        - vervoermiddelen te onderzoeken;
        - een ieders kleding te onderzoeken;
        - te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt dat
sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens of
ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als veiligheidsrisicogebied wordt
gegeven voor een duur die niet langer is en voor een gebied dat niet groter is dan strikt
noodzakelijk voor de handhaving van de openbare orde. Voordat de burgemeester een
gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale gezagsdriehoek met de officier van
justitie en de korpschef. Daarbij komen de volgende onderwerpen aan de orde:
        - feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring van de
        openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het
        ontstaan daarvan;
        - zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en het
        individuele belang van de burgers (privacy);
        - subsidiariteit en proportionaliteit;
        - breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van leefbaarheid
        en veiligheid.

Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen
Eerste lid
Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van cameratoezicht op openbare
plaatsen in het belang van de handhaving van de openbare orde. De raad kan daarbij
bepalen tot welke openbare plaatsen de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur
de inzet van camera’s ten hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de
toekenning van de bevoegdheid tot de inzet van camera’s met democratische
waarborgen omkleed.
Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare plaats is
een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Awb voor
belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat. Het kan voorkomen dat beelden worden
gemaakt van personen die een pand binnengaan of verlaten. De eigenaren van dergelijke
panden zijn aan te merken als belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals
bijvoorbeeld degenen die in zo’n pand werken of wonen (huurders) of anderszins
regelmatige bezoekers van zo’n pand zijn.
Niet alleen toezicht met vaste camera’s is mogelijk, maar ook met mobiele camera’s. De
reden is met name dat vaste camera’s in de praktijk vaak niet adequaat bleken bij het
bestrijden van zich snel en gemakkelijk verplaatsende criminaliteit, hinder en vandalis
me. In de MvT bij de wijziging van de Gemeentewet waarmee dit mogelijk werd
(Kamerstukken II 2012/13, 33 582, nr. 3) geeft de regering aan dat uit gesprekken met
vertegenwoordigers uit de bestuurlijke, justitiële en politiële praktijk, waaronder
gemeenten, bleek dat toezicht met vaste camera’s soms tekort schiet: “Bij aanhoudende
en zich verplaatsende overlast kan gedacht worden aan overlast veroorzaakt door
hangjongeren, door drugsgebruikers en drugsdealers, door straatrovers en zakkenrollers
en door personen die vernielingen aanrichten in de publieke ruimte. (…) Diverse
recentelijk verschenen gemeentelijke evaluatierapporten over cameratoezicht in de
publieke ruimte erkennen de tendens dat overlast zich verplaatst en dat bij
verplaatsingseffecten vast cameratoezicht als toezichtinstrument tekort schiet”.
De regering benadrukt verder dat camera’s alleen kunnen worden ingezet ter handhaving
van de openbare orde, maar dat dit niet wil zeggen dat er op voorhand al sprake moet
zijn van een verstoring van de openbare orde of een concrete dreiging daarvan: “Onder
handhaving van de openbare orde door de burgemeester valt immers ook de algemene
bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde en rust in de
gemeentelijke samenleving”.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 47 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 48 ======================================================================

<pre>Doel van het cameratoezicht
Gemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c van de Gemeentewet mag
uitsluitend plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook
de algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde
en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat onverlet dat deze vorm van
cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt artikel 151c, zevende lid, van de
Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te gebruiken voor de
opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen camera’s worden
gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en effectiever in te zetten. De
preventieve werking van cameratoezicht vergroot bovendien hun veiligheid.

Kenbaarheid
In artikel 151c, vierde lid, van de Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van
camera’s kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van
de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden dat
valt binnen het bereik van de camera’s. Aan het kenbaarheidsvereiste moet niet alleen
worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake is van monitoring
en er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar plaatsen van borden,
waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied sprake is van cameratoezicht, kan
het publiek op deze mogelijkheid worden geattendeerd. Overigens houdt het
kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s altijd zichtbaar moeten zijn of dat de burgers
op de hoogte moeten worden gesteld van de precieze opnametijden. In artikel 441b van
het WvSr is de niet-kenbare toepassing van cameratoezicht op voor het publiek
toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld. De straf kan een hechtenis van ten hoogste
twee maanden inhouden of een geldboete van € 4.500.

Tweede lid
De raad heeft op grond van artikel 151c, eerste lid, van de Gemeentewet de bevoegdheid
om ook andere plaatsen, die zonder enige vorm van beperking publiek toegankelijk zijn,
aan te wijzen als openbare plaats en zo onder de reikwijdte van de wet te brengen. Het
gaat dan om plaatsen, zoals parkeerterreinen, die vanwege het doelgebonden verblijf
niet onder de definitie van openbare plaats uit de Wom vallen. De wetgever heeft
hiermee beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op gebleken lokale behoeften. Het
uitgangspunt blijft te allen tijde dat het cameratoezicht noodzakelijk moet zijn met het
oog op de handhaving van de openbare orde.

Artikel 2:77a Gebruik lasers
Het gebruik van laserapparatuur of pennen kan ernstige hinder veroorzaken voor verkeer
en kan verstrekkende gevolgen hebben. Op dit moment ontbreekt het toezichthouders
aan bevoegdheden om personen aan te spreken op het bezit en gebruik van bijvoorbeeld
een laserpen. Het bezit en het gebruik is niet strafbaar. Met deze bepaling wordt het
gebruik en bezit wel verboden, indien het een gevaar voor de openbare orde en
veiligheid oplevert. Een situatie waarvan hier sprake van kan zijn is die waarbij
automobilisten vanaf een brug worden beschenen.

Artikel 2:78 Gebiedsontzegging
Inleiding
In het geval van (ernstige vrees voor) een openbare ordeverstoring of overlastgevend
gedrag, kan een burgemeester een gebiedsontzegging opleggen. De bevoegdheid kan de
burgemeester ontlenen aan de APV. Deze bepaling strekt daartoe.
Er zijn vier soorten grondslagen op basis waarvan een burgemeester een
gebiedsontzegging kan opleggen. De bekendste is een bepaling in de APV zoals deze,
waaraan hieronder aandacht wordt besteed.
Daarnaast kan, enkel ter zake van verstoringen van de openbare orde waarop de APV-
bepaling geen oog heeft, een gebiedsontzegging worden opgelegd op basis van artikel
172, derde lid, van de Gemeentewet (de ‘lichte bevelsbevoegdheid’). Kan zowel de APV
</pre>

====================================================================== Einde pagina 48 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 49 ======================================================================

<pre>als artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet toepassing vinden voor een
gebiedsontzegging, dan gaat de APV voor. Als echter van artikel 172, derde lid, van de
Gemeentewet gebruik wordt gemaakt, omdat er geen APV-bepaling voorhanden is, dan
kan de rechter aangeven dat er voldoende gelegenheid is geweest om een dergelijke
regeling op te stellen. De bevoegdheid van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet is
‘licht’ ten opzichte van de noodbevelsbevoegdheid van de burgemeester (artikel 175,
eerste lid, van de Gemeentewet). Een licht bevel moet in overeenstemming zijn met
geldende regelgeving, inclusief de lokale verordeningen. Een noodbevel mag daarentegen
afwijken van geldende regelgeving, uitgezonderd de Grondwet en hogere regelingen dan
de Grondwet. De wetgever heeft de lichte bevelsbevoegdheid in het leven geroepen voor
situaties waarin geldende regelgeving, waaronder de lokale verordeningen, geen
voorziening bevat voor een concreet openbare ordeprobleem. Ten slotte bestaat de
mogelijkheid om op basis van artikel 172a van de Gemeentewet (in 2012 ingevoegd via
de Wet maatregelen bestrijding voetbalvandalisme en ernstige overlast), een
gebiedsontzegging op te leggen. De bevoegdheid van artikel 172, derde lid, van de
Gemeentewet is ook licht in vergelijking met dit artikel. Hierbij gaat het om
herhaaldelijke overlast (minimaal tweemaal en een patroon), waardoor een gedegen
dossieropbouw vereist is, en ernstige vrees voor voortgang ervan. Deze
gebiedsontzeggingen kunnen voor drie maanden met hoogstens driemaal verlenging voor
telkens die duur tot maximaal één jaar gelden en in combinatie met een van de andere
instrumenten (groepsverbod, meldingsplicht) uit dat artikel worden opgelegd.
Met de gebiedsontzeggingsbepaling in de APV kan een burgemeester optreden tegen
personen die overlast veroorzaken in de openbare ruimte. De gebiedsontzegging was in
eerste instantie bedoeld voor gebruik bij overlast veroorzaakt door drugshandel en
drugsgebruik. Maar het instrument kan ook worden toegepast bij andere vormen van
overlast, afhankelijk van hoe de bepaling wordt ‘ingevuld’. Bijvoorbeeld wanneer de
overlast veroorzaakt wordt door samenscholing, hinderlijk drankgebruik, geweldpleging
etc. Om onveiligheidsgevoelens en overlast te verminderen, passen veel gemeenten dit
instrument toe.
De gebiedsontzegging wordt opgelegd aan personen die strafbare feiten of openbare
ordeverstorende handelingen verrichten en veelal al eenmaal een bestuurlijke
waarschuwing hebben ontvangen. Voor het toepassen van een openbare ordemaatregel,
zoals een gebiedsontzegging, moet aan een aantal voorwaarden zijn voldaan. Er moet
zijn voldaan aan het situatievereiste, dat wil zeggen dat er sprake moet zijn van
omstandigheden die tot ingrijpen ter handhaving van de openbare orde kunnen
noodzaken. Daarnaast moet ook voldaan zijn aan het doelcriterium: de maatregel moet
zijn gericht op het beëindigen of voorkomen van (verdere) ordeverstoringen of overlast
of het beperken van de gevolgen daarvan. Het toepassen van de bevoegdheid kan alleen
ten tijde van een (dreigende) ordeverstoring. De duur van deze concrete maatregel moet
direct gekoppeld zijn aan de situatie dat er gevaar dreigt voor de openbare orde.
Hierdoor kan de duur van de maatregel niet onevenredig lang zijn. Doorgaans is daarom
ook sprake van een trapsgewijze opbouw.
Bij de toepassing van de maatregel mag niet worden afgeweken van wettelijke
voorschriften. Ten slotte moet de maatregel voldoen aan de eisen van subsidiariteit (er is
geen minder zwaar middel voorhanden) en proportionaliteit (het bevel moet in
verhouding staan tot de te bestrijden problematiek of het te bereiken doel).

Eerste lid
De kortdurende gebiedsontzegging duurt 48 uur en is ook geldig bij kermissen,
voetbalwedstrijden en andere evenementen.

Tweede lid
Voor de lang(er)durende gebiedsontzegging wordt een maximum van vier weken
aangehouden.

Derde lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 49 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 50 ======================================================================

<pre>Het aantal maanden dat tussen de overtredingen verstrijkt, is van belang voor de
toegestane looptijd van een gebiedsontzegging is 6 maanden.
In het licht van proportionaliteit en subsidiariteit zij er nog op gewezen dat, alvorens over
te gaan tot oplegging van een gebiedsontzegging, in de regel eerst een waarschuwing
wordt gegeven. Ook is het tegen deze achtergrond geboden om slechts tot oplegging van
een langdurige gebiedsontzegging als bedoeld in het tweede lid over te gaan, wanneer de
gedraging waarop deze oplegging betrekking heeft binnen een bepaalde periode na
oplegging van de eerdere gebiedsontzegging plaatsvindt.

Vierde lid
Dit lid geeft de burgemeester de bevoegdheid om, wanneer hij dat noodzakelijk acht in
verband met de persoonlijke omstandigheden van betrokkene, het bevel te beperken.
Hierbij zal rekening gehouden worden met de noodzaak of onoverkomelijkheid zich in het
aangewezen gebied te bevinden in een middel van openbaar vervoer, het aldaar
werkzaam of woonachtig zijn, een (ander) aantoonbaar redelijk belang om zich aldaar op
te houden, staatkundige en religieuze vrijheid en het familieleven.
De burgemeester kan op aanvraag tijdelijk ontheffing verlenen van een bevel.

Artikel 2:79 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet
Algemeen
Artikel 151d van de Gemeentewet regelt dat de raad bij verordening kan bepalen dat
degene die een woning of een bij die woning behorend erf gebruikt of tegen betaling in
gebruik geeft aan een persoon die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in
de basisregistratie personen is ingeschreven, er zorg voor draagt dat door gedragingen in
of vanuit die woning of dat erf of in de onmiddellijke nabijheid van die woning of dat erf
geen ernstige en herhaaldelijke hinder voor omwonenden wordt veroorzaakt. De
burgemeester is bevoegd tot oplegging van een last onder bestuursdwang als bedoeld in
artikel 125, eerste lid, van de Gemeentewet ter zake van overtreding van het door de
raad bij verordening gestelde voorschrift.

Ultimum remedium
Uit de wet volgt dat dit instrument is bedoeld als een ultimum remedium. Artikel 151d,
tweede lid, van de Gemeentewet regelt dat het instrument van de last onder
bestuursdwang alleen wordt ingezet als er geen andere geschikte manier voorhanden is
om de overlast aan te pakken. Bij een besluit om op grond van deze bepaling een last
onder bestuursdwang of een last onder dwangsom op te leggen zal de burgemeester dus
moeten motiveren dat er geen andere geschikte instrumenten waren om de woonoverlast
tegen te gaan. Alleen al daarom zal er aan zo’n besluit een stevig dossier ten grondslag
moeten liggen. Het meest overtuigend zou zijn als uit het dossier blijkt dat andere
instrumenten als buurtbemiddeling al zijn geprobeerd zonder het gewenste resultaat.
Het ultimum remedium karakter geldt in nog sterkere mate als sprake is van een
huisverbod als bedoeld in het derde lid van artikel 151d. Een zo zware maatregel, die een
inbreuk betekent op het grondwettelijk beschermde woonrecht, is alleen mogelijk
wanneer de ernst van de situatie dat eist en er werkelijk geen andere optie meer open
staat.

Eerste lid
Dit lid is geformuleerd als een zorgplichtbepaling. Een bewoner hoort zich zo te gedragen
dat zijn of haar buren daar geen ernstige hinder van ondervinden. Bij ernstige en
herhaaldelijke hinder kan ook de verhuurder worden aangesproken.

Tweede lid
In het tweede lid regelt de raad in welke gevallen de burgemeester in ieder geval
toepassing kan geven aan de bevoegdheid tot het opleggen van een last onder
bestuursdwang of last onder dwangsom. In het artikel is niet expliciet bepaald dat de
burgemeester een last onder dwangsom kan opleggen, omdat dit reeds volgt uit de
artikel 5:32 van de Awb juncto artikel 125 van de Gemeentewet. Welke herstelsanctie
</pre>

====================================================================== Einde pagina 50 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 51 ======================================================================

<pre>het meest geëigend is in een specifieke situatie zal steeds door de burgemeester moeten
worden afgewogen. De burgemeester kan in beleidsregels vastleggen hoe hij of zij
invulling geeft aan deze bevoegdheid. Een van de genoemde gevallen is “ernstige
vervuiling of verwaarlozing van een woning of een erf”. Artikel 7.21 van het Bouwbesluit
2012 regelt de facto hetzelfde, ook met het tegengaan van overlast als motief. Dit artikel
zal naar verwachting met de inwerkingtreding van de Omgevingswet vervallen, maar
daar zal nog wel de nodige tijd over heen gaan. De last onder bestuursdwang of
dwangsom die de burgemeester kan opleggen kan bestaan uit gedragsaanwijzingen
waaraan de overtreder zich te houden heeft.

Artikel 2:80 Sluiting van voor het publiek openstaande gebouwen
Er zijn enkele artikelen toegevoegd aan de APV die de aanpak van ondermijning mogelijk
maken. Dit is afgesproken met omliggende gemeenten vanwege uniformering beleid.

Bevoegdheid
De bevoegdheid om een gebouw of meerdere gebouwen te sluiten is ingrijpend en
daarom een uiterst middel. Waar mogelijk moeten eerst andere mogelijkheden
overwogen worden en (eventueel) toegepast worden om de criminele activiteiten en/of
de zware overlast te beëindigen. Pas als dat niet mogelijk is of onvoldoende effect
sorteert, kan tot sluiting worden overgegaan.

Doel
Het doel van deze sluitingsbevoegdheid is het herstel van de openbare orde, de veiligheid
of zedelijkheiddoor het weren en terugdringen van criminaliteit in en vanuit voor publiek
openstaande gebouwen, alsmede het beëindigen van aanhoudende en ontoelaatbare
overlast die niet met andere middelen afdoende kan worden bestreden.

Relatie met andere bevoegdheden tot sluiting
In situaties van een ordeverstoring, die concreet voorzienbaar is en een actuele dreiging
vormt voorde ordelijke gang van zaken, biedt de Gemeentewet (artikel 174) in eerste
instantie uitkomst. Sluiting op grond van de Gemeentewet kan echter slechts voor een
beperkte periode en bij (een dreiging van) ernstige verstoring van de openbare orde. Als
langere sluiting is gewenst of wanneer sluiting op grond van de Gemeentewet niet
mogelijk is, biedt artikel 2:80 van de Algemene Plaatselijke Verordening(hierna: APV)
hiertoe de bevoegdheid.

Sluiting op deze grond is niet mogelijk voor zover dat reeds mogelijk is op een andere
grond genoemd in de APV of artikel 13b van de Opiumwet. Seksinrichtingen kunnen
worden gesloten op grond van hoofdstuk 3 van de APV. Horecagelegenheden kunnen
worden gesloten op grond van de Drank- en Horecaverordening. Als sprake is van
drugs(handel) kunnen gebouwen worden gesloten op grond van artikel 13b Opiumwet.

Criminaliteit die openbare orde, veiligheid, gezondheid of zedelijkheid aantast
De volgende criminele activiteiten zullen in ieder geval worden aangemerkt als een
gevaar voor de openbare orde, veiligheid, gezondheid of zedelijkheid, wanneer zij in of
vanuit een voor publiek toegankelijk gebouw plaatsvinden:
- heling;
- witwassen
- zedendelicten;
- geweldsincidenten;
- aantreffen vuurwapens;
- handel in vuurwapens;
- arbeidsuitbuiting;
- (de aanwezigheid van slachtoffers van) mensenhandel;
- illegale gokactiviteiten;
- het faciliteren van criminele activiteiten.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 51 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 52 ======================================================================

<pre>Doel van de sluiting is, naast het wegnemen van het gevaar voor de openbare orde, om
de loop naar een pand voor criminele activiteiten (en het faciliteren daarvan) eruit te
halen. De naamsbekendheid van een pand voor dergelijke activiteiten moet worden
doorbroken. De activiteiten kunnen dan ook niet door een rechtsopvolger worden
voortgezet. Door middel van een sluiting kan dit worden bereikt.

Zware overlast
Op grond van artikel 2:80 van de APV kunnen gebouwen ook worden gesloten indien er
sprake is van bijzondere omstandigheden. Benadrukt moet worden dat het gaat om
gebouwen waarvoor geen vergunning op grond van andere regelgeving is verleend.
Bij bijzondere omstandigheden moet bijvoorbeeld worden gedacht aan gevallen van
zware overlast. Daarvan is sprake bij aanhoudende en ontoelaatbare overlast. Deze
overlast heeft tot gevolg dat het woon- en leefklimaat in de omgeving van het
betreffende pand te zwaar onder druk staat.
Ontoelaatbare overlast moet los gezien worden van de effecten die redelijkerwijs van een
voor publiek openstaand gebouw(en) mogen worden verwacht, zoals het geluid van het
op normale wijze komen en gaan van bezoekers, al dan niet gebruik makend van
(gemotoriseerde) vervoermiddelen. Met de aanwezigheid van bepaalde bedrijven is in
planologisch opzicht al rekening gehouden. Op dit punt kunnen vaak maatregelen worden
opgenomen via het stellen van een nadere eis aan de vergunning voor het bedrijf op
grond van de milieuregelgeving dan wel horecaregelgeving.
Ontoelaatbare overlast is in veel gevallen afkomstig van komende en vertrekkende
bezoekers. Voorbeelden van factoren bij ontoelaatbare overlast zijn o.a. het hard
dichtslaan van portieren, geschreeuw, toeteren, wegscheurende gemotoriseerde
voertuigen, geruzie, licht handgemeen, het bij herhaling ledigen van maag- of
blaasinhoud in de omgeving van het gebouw of bedrijf. Daarnaast kan er sprake zijn van
intimidatie van (de buurt)bewoners.
Bij meldingen van zware overlast is het van belang een zo goed mogelijk feitelijk beeld te
hebben van de situatie en de gebeurtenissen. In geval van (klachten over) overlast moet
het volgende in ieder geval duidelijk zijn:
- er moet sprake zijn van effecten op de woon- en leefomgeving die – gelet op de
situering van het gebouw of bedrijf en het karakter van de omgeving – inderdaad als
ontoelaatbaar moeten worden gekwalificeerd;
- de overlast moet aanhoudend zijn. Het gaat hier niet om incidentele gevallen van
overlast;
- de overlast moet te herleiden zijn tot het gebouw of bedrijf of meerdere gebouwen
waarop de klachtenbetrekking hebben en
- het moet gaan om 'objectiveerbare' overlast.

Duur van de sluiting
Bij het bepalen van de duur van de sluiting zal onderscheid gemaakt worden tussen de
sluiting als gevolg van criminele activiteiten en die als gevolg van overlast. Hieronder
wordt daar nader op ingegaan.

Criminele activiteiten
De burgemeester kan een gebouw voor een bepaalde duur of gedeeltelijk sluiten. Hierbij
wordt aansluiting gezocht bij de gang van zaken rond een sluiting van een horecabedrijf:
bij het intrekken van een horecavergunning, wat feitelijke sluiting van de horecazaak tot
gevolg heeft, kan worden bepaald dat een nieuwe vergunning voor een bepaalde duur zal
worden geweigerd.

Bij de duur van een sluiting wordt onderscheid gemaakt tussen de ondernemer /
eigenaar die adequaat optreedt en degenen die dit niet doen.

Overlast
Aangezien bij overlast vaak subjectieve ‘gevoelens’ meespelen zal bij overlast een
stappenplan worden gevolgd om alle partijen de voortgang in de aanpak van de overlast
</pre>

====================================================================== Einde pagina 52 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 53 ======================================================================

<pre>te kunnen laten zien. Het is dus niet zo dat bij overlast onmiddellijke sluiting volgt. Naar
aanleiding van de bekende overlast zal in het algemeen eerst een gesprek en een
(schriftelijke) waarschuwing volgen. Als dit geen effect heeft zal een sluitingstijd worden
opgelegd. Mochten al deze maatregelen geen effect sorteren, dan zal uiteindelijk de
volledige sluiting worden geëffectueerd.
Als er sprake is van verzwarende omstandigheden (bijv. verwijtbaarheid van de
eigenaar/ondernemer) of excessen dan kunnen stappen uit het stappenplan worden
overgeslagen (bijv. direct overgaan tot opleggen van sluitingstijden zonder voorafgaande
waarschuwing) of kan een zwaardere maatregel worden genomen (bijv. verdubbeling van
de sluitingstermijn).
De burgemeester kan ambtshalve, of op verzoek van belanghebbenden, het
sluitingsbevel intrekken. Uit feiten en omstandigheden moet dan blijken dat er geen
sprake is van (dreiging van) herhaling van de gedragingen die tot de sluiting hebben
geleid.

Zaakgebonden werking
Volledigheidshalve wordt opgemerkt dat de opgelegde maatregelen niet aan de persoon
van de ondernemer kleven, maar aan het pand. Er is sprake van zogenaamde 'erfelijke
belasting'. In veel gevallenis het doel van de sluiting namelijk ook om de ‘loop’ naar een
pand voor die activiteiten eruit te halen. Zonder erfelijke belasting zou dit doel niet
bereikt kunnen worden. Dit betekent bijvoorbeeld dat wanneer een ondernemer die
sluitingstijden opgelegd heeft gekregen zijn zaak verkoopt, de sluitingstijden eveneens
zullen gelden voor de nieuwe ondernemer. Een sluiting kan ook niet worden voorkomen
of opgeheven door bijvoorbeeld het bedrijf te verkopen of in de Kamer van Koophandel
over te schrijven.

Overtreding
Het negeren of overtreden van het sluitingsbevel is een strafbaar feit en wordt gestraft
met hechtenis van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie
als bedoeld in artikel 23 Wetboek van Strafrecht.

Artikel 2:81 Tegengaan onveilig, niet leefbaar en malafide ondernemersklimaat
Er zijn enkele artikelen toegevoegd aan de APV die de aanpak van ondermijning mogelijk
maken. Dit is afgesproken met omliggende gemeenten vanwege uniformering beleid.

De aanpak van ondermijnende criminaliteit is één van de prioriteiten van Midden-
Delfland. Drugshandel, witwassen, (belasting)fraude, illegaal gokken, underground
banking en uitbuiting zijn voorbeelden van criminele (economische) activiteiten die de
samenleving kunnen ondermijnen. De aanpak van deze vorm van (georganiseerde)
criminaliteit is een bijzonder lastige taak. De verwevenheid van boven- en onderwereld,
alsmede de verhulling van de criminaliteit, bemoeilijken de bestrijding daarvan. Deze
vormen van criminaliteit zijn niet altijd zichtbaar, maar tasten de fundering van de wijk
aan. Ze bedreigen niet alleen de legale lokale economie maar zorgen ook voor een
onveilig, niet leefbaar woon- en ondernemersklimaat.

Het risico bestaat dat malafide ondernemers zich vestigen in sectoren waar het toezicht
van de overheid beperkter is. Dit in combinatie met brancheverschraling, leegstand en
een hoog verloop van ondernemers maakt dat de leefbaarheid onder druk staat.
Om het vestigingsklimaat voor ondernemers te verbeteren en de ondermijnende
criminaliteit te bestrijden kent Midden-Delfland de aanpak ondermijning. Dit betreft een
integrale aanpak bestaande uit een combinatie van het stimuleren van positieve
ontwikkelingen en het voorkomen, signaleren en terugdringen van ondermijnende
criminaliteit. Zo worden kwetsbare straten weer in hun kracht gezet waarbij wordt
gestuurd op kwalitatief goed ondernemerschap.

Eerste lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 53 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 54 ======================================================================

<pre>De vergunning wordt aangevraagd door de exploitant. Voor de definitie van het begrip
exploitant is aansluiting gezocht bij hoofdstuk 3. Het ‘voor rekening en risico’ heeft
betrekking op de natuurlijke persoon of op de rechtspersoon. Het bestuur van een
rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de (persoonlijke) eisen
die worden gesteld aan de exploitant dient er uiteindelijk altijd één natuurlijke persoon te
zijn die kan worden beschouwd als exploitant in de zin van de APV – al dan niet als
vertegenwoordiger van die rechtspersoon. De dagelijkse leiding in het bedrijf kan in
plaats van bij de exploitant zelf, bij een beheerder rusten. Er wordt dus in het kader van
de vergunningverlening gewerkt met een beheerderslijst. Voor het begrip bedrijf wordt
aangesloten bij het algemeen spraakgebruik. Het betreft hier voor het publiek
toegankelijke bedrijven, zoals winkels (al dan niet met een horecacomponent) of
dienstverlenende bedrijven (zie ook artikel 2:35).

Tweede lid
De systematiek van artikel 2:36 gaat uit van een pand-, gebieds- of branchegerichte
aanpak. Hiermee kan maatwerk in de stad geleverd worden. De burgemeester kan met
een aanwijzingsbesluit nieuwe en reeds gevestigde ondernemers onderwerpen aan een
systeem van verplichte vergunningen.

De noodzaak van een aanwijzing, alsmede de duur van de aanwijzing, wordt zorgvuldig
gemotiveerd. De uitgangspunten van proportionaliteit en subsidiariteit gelden. Bij een
gebiedsgewijze aanpak wordt de noodzaak van de aanwijzing mede bezien in samenhang
met de andere maatregelen in een gebied. De vergunning wordt op grond van artikel 1.7
verleend voor de duur van het aanwijzingsbesluit.

De vergunningplicht kan op pandniveau worden ingezet door deze bijvoorbeeld na
concrete incidenten (strafbare feiten) van toepassing te verklaren op het pand of
wanneer als gevolg van de wijze van exploitatie in dat pand de leefbaarheid of openbare
orde onder druk staat (repressieve aanwijzing). Daar waar strafbare feiten in een pand
worden geconstateerd en de pandeigenaar niet intrinsiek gemotiveerd is om mee te
werken aan de bestrijding hiervan biedt een pandsgewijze vergunningplicht soelaas. De
vergunningplicht is dan direct van toepassing op de nieuwe of zittende ondernemer.
Daarmee kan maatwerk worden geboden, en worden andere ondernemers, voor zover
dat niet nodig is, niet in de aanwijzing betrokken. Een aanwijzing die specifiek op een
bepaald pand is gericht, kan dan juist proportioneel en gerechtvaardigd zijn.

Indien sprake is van een (ernstige) structurele problematiek in een bepaalde branche of
gebied kan op grond van het APV artikel een vergunningplicht voor een branche of
gebied worden ingevoerd.

Een aanwijzing van een bepaalde branche kan op een bepaalde wijk of straat betrekking
hebben, maar het gebied waarvoor een bepaalde branche wordt aangewezen, kan ook de
gehele gemeente beslaan. Bij aanwijzing van een branche wordt gemotiveerd waarom de
bedrijfsmatige activiteiten met het oog op de openbare orde en veiligheid gereguleerd
moeten worden.

Tot slot kunnen (op voorhand) straten of gebieden aangewezen worden (preventieve
aanwijzing). Bij een dergelijke aanwijzing gelden voor gevestigde en nieuwe
ondernemers in die gebieden of straten een vergunningplicht. Dit kan gerechtvaardigd
zijn nu de aanwijzing alleen plaatsvindt bij straten of gebieden waar de
leefbaarheidsproblemen het grootst zijn en de openbare orde en veiligheid onder druk
staat. Het belang van de verbetering van de situatie in de gehele straat of het gebied kan
zo’n aanwijzing rechtvaardigen. Het kan ook van belang zijn om te voorkomen dat het
probleem zich onmiddellijk naar een naastgelegen pand verplaatst. Een dergelijke
aanwijzing zal doorgaans deel uitmaken van een bredere aanpak.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 54 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 55 ======================================================================

<pre>De burgemeester wijst een pand, gebied of een bedrijfsmatige activiteit uitsluitend aan
als in dat gebied dan wel door de wijze van exploitatie van het pand of door de
bedrijfsmatige activiteiten naar het oordeel van de burgemeester de leefbaarheid of
openbare orde en veiligheid onder druk staat dan wel nadelig kan worden beïnvloed. Dit
criterium drukt uit dat het voor een aanwijzing niet noodzakelijk is dat zich concrete
incidenten hebben voorgedaan. Een aanwijzing kan ook preventief worden gegeven voor
een branche of gebied waar extra aandacht nodig is bijvoorbeeld om de leefbaarheid en
openbare orde en veiligheid ten goede te keren.

Derde lid
In het derde lid is het verbod opgenomen om in een aangewezen gebouw, straat of
gebied zonder vergunning van de burgemeester bedrijfsmatige activiteiten te verrichten.
In het aanwijzingsbesluit worden de bedrijfsmatige activiteiten genoemd waar de
aanwijzing betrekking op heeft. Dat kunnen ook alle bedrijfsmatige activiteiten zijn, zoals
detailhandel. De burgemeester kan ook gemeentebreed een branche aanwijzen. Dan
geldt een vergunningplicht voor die activiteiten die behoren tot de branche.

Vierde en zevende lid
De algemene intrekkings- en weigeringsgronden staan vermeld in de artikelen 1:6 en
1:8. In deze leden staan de specifieke weigerings- en intrekkingsgronden vermeld.
Toezicht op en handhaving van de vergunningplicht is mogelijk door intrekking van een
reeds verstrekte vergunning of door sluiting van het bedrijf. Aan een vergunning kunnen
voorschriften en beperkingen worden verbonden (artikel 1:4). Voor de systematiek en
uitleg van de specifieke gronden is aangesloten bij hoofdstuk 2, afdeling 8
(exploitatievergunning) en hoofdstuk 3.

Voor de reikwijdte van het begrip ‘niet in enig opzicht van slecht levensgedrag’ wordt
aangesloten bij de terminologie van de Drank- en Horecawet (zie ook: hoofdstuk 2,
afdeling 8).

Indien de exploitant zijn verplichtingen uit het artikel of de vergunningvoorschriften niet
nakomt, kan er reden zijn de vergunning in te trekken. Sub i is opgenomen om
constructies van schijnbeheer tegen te kunnen gaan indien de praktijk niet in
overeenstemming is met de situatie zoals op de vergunning vermeld.

Vijfde en zesde lid
In dit lid wordt de wijze van indiening van de aanvraag van een vergunning geregeld,
alsmede welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De vereiste
gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te kunnen nemen.
Zo moet er in ieder geval sprake zijn van een geldige inschrijving bij de KvK. Indien dat
op enig moment niet meer het geval is, kan dit reden zijn om de vergunning in te
trekken (zevende lid, sub h en i).

Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de beoordeling van een aanvraag,
kan hij om aanvullende gegevens verzoeken (zesde lid). Uiteraard moeten die gegevens
wel in verband staan met de weigeringsgronden van de aangevraagde vergunning.
Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een actuele verklaring betalingsgedrag
nakoming fiscale verplichtingen.

Achtste lid
Artikel 2:35 biedt de mogelijkheid overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwen te sluiten.

Elfde lid
Om oog te kunnen houden op relevante veranderingen moet de vergunningverlener
daarvan weet hebben. De vergunninghouder is verplicht wijzigingen te melden. Als er
met inachtneming van de geldende regels geen bezwaar bestaat tegen een voortgezet
</pre>

====================================================================== Einde pagina 55 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 56 ======================================================================

<pre>bedrijf, wordt een gewijzigde vergunning verleend. Als blijkt dat de wijzigingen niet zijn
gemeld, kan dat leiden tot intrekking van de vergunning. Het is van groot belang om een
actueel overzicht te hebben van de in de gemeente actieve exploitanten. Om die reden
moet ook worden gemeld dat de exploitatie wordt beëindigd of overgedragen. Ook
wanneer slechts een van de exploitanten stopt. Om schijnbeheer te voorkomen en te
bestrijden is het van belang dat de beheerders bij de gemeente bekend zijn. Een
wijziging in het beheer kan pas plaatsvinden indien de burgemeester de gevraagde
wijziging in het beheer heeft bijgeschreven en de exploitant hiervan bericht heeft
ontvangen.

Veertiende lid
De vergunningplicht op grond van het aanwijzingsbesluit en het verbod om zonder
vergunning bedrijfsmatige activiteiten te verrichten, geldt voor nieuwe exploitanten
onmiddellijk na inwerkingtreding van het aanwijzingsbesluit. Onder nieuwe exploitanten
worden ook verstaan: exploitanten die een andere bedrijfsmatige activiteit dan voorheen
willen uitoefenen, en/of op een andere locatie dan voorheen. Exploitanten kunnen dus
niet de inwerkingtreding van het verbod rekken door op een locatie waar zij al actief zijn,
over te stappen op een andere bedrijfsmatige activiteit die ook onder de aanwijzing valt.
Zij kunnen de inwerkingtreding van het verbod ook niet rekken door naar een locatie
verderop in de aangewezen straat uit te wijken. Zij worden dan aangemerkt als nieuwe
exploitanten en dienen over een vergunning te beschikken. Voor zittende exploitanten
geldt dat zij drie maanden de tijd krijgen om een vergunning aan te vragen en te
verkrijgen. Lukt dat niet tijdig, dan handelen zij in strijd met het verbod. Wordt de
aanvraag om een vergunning binnen de periode van drie maanden geweigerd of wordt
een eventueel reeds verleende vergunning ingetrokken, dan handelen zij vanaf dat
moment in strijd met het verbod. De burgemeester kan dan met onmiddellijke ingang tot
handhaving van het verbod overgaan.

Vijftiende lid
Voor zover de Dienstenrichtlijn van toepassing is op het vergunningstelsel en de
voorwaarden, geldt dat met name gelet op de openbare orde en veiligheid er een
dwingende reden van algemeen belang is en de gestelde eisen ook evenredig (geschikt
en noodzakelijk) zijn, zodat het stelsel en de voorwaarden gerechtvaardigd zijn. De
openbare orde en veiligheid vormt eveneens de reden om van een lex silencio positivo af
te zien.

Hoofdstuk 3. Regulering prostitutie, seksbranche en
aanverwante onderwerpen

Afdeling 1. Algemene bepalingen
Artikel 3:1 Afbakening
Afbakening van dit hoofdstuk van de APV ten opzichte van enkele (algemene) bepalingen
uit andere delen van de APV is wenselijk, aangezien de genoemde bepalingen betrekking
hebben op onderwerpen die waarschijnlijk op termijn in of krachtens de Wrp in afwijking
van de (algemene) bepalingen van de APV geregeld (moeten) worden. Om niet binnen
afzienbare termijn opnieuw substantiële materiële wijzigingen aan te hoeven brengen in
de betreffende regelgeving – en om de ontvlechting daarvan te zijner tijd te
vergemakkelijken – is ervoor gekozen vooruitlopend op de verwachte inwerkingtreding
van de Wrp deze materie nu veelal in lijn met de Wrp te regelen. Het betreft de volgende
artikelen: 1:2 ‘Beslistermijn’, 1:5 ‘Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing’, 1:6
‘Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing’, 1:7 ‘Termijnen’ en 1:8
‘Weigeringsgronden’.

Artikel 3:2 Definities
</pre>

====================================================================== Einde pagina 56 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 57 ======================================================================

<pre>In artikel 3:2 worden veel voorkomende begrippen gedefinieerd, waarbij op onderdelen
wordt aangesloten bij bestaande definities.
Omdat de APV, met het oog op het toezicht, bepaalt dat in advertenties voor
seksbedrijven of prostituees bepaalde nummers (vergunningnummer, telefoonnummer)
moeten worden vermeld, is ervoor gekozen het begrip ‘advertentie’ ruim te omschrijven.
Er is immers een veelheid aan mogelijkheden om aandacht op de aangeboden
dienstverlening te vestigen. Voor alle vormen van reclame met behulp van een medium
(kranten, televisie, internet, posters, flyers) geldt het voorschrift. Daarbij moet het gaan
om uitingen die wervend van karakter zijn en het oogmerk hebben de klandizie te
vergroten. Daarop ziet het bijvoeglijk naamwoord: commerciële.
De dagelijkse leiding in een seksinrichting kan in plaats van bij de exploitant zelf, bij een
’beheerder’ berusten. Het is van belang ook voor deze persoon, die primair
verantwoordelijk is voor de dagelijkse gang van zaken in de seksinrichting, expliciet
enkele bepalingen op te nemen in de APV.
Overeenkomstig artikel 160, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet is het
college belast met de uitvoering van raadsbesluiten (waaronder verordeningen zoals de
APV), tenzij bij of krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. In veruit de
meeste gevallen dient de burgemeester te worden aangemerkt als het ‘bevoegde
bestuursorgaan’ bij de vergunningverlening voor een seksbedrijf. Zijn bevoegdheid treft
namelijk de voor het publiek openstaande gebouwen (zoals veruit de meeste
seksinrichtingen) en de daarbij behorende erven (zie in dit verband artikel 174 van de
Gemeentewet). In de definitie van seksinrichtingen is het ruimere begrip 'ruimte'
opgenomen. Dat betekent dat het college bijvoorbeeld bevoegd is als het gaat om vaar-
en voertuigen. Woonboten worden thans echter aangemerkt als bouwwerk in de zin van
de Wabo (ABRvS 16-04-2014, ECLI:NL:RVS:2014:1331). In lijn daarmee worden
woonboten – voor zover het betreft de uitvoering van dit hoofdstuk – aangemerkt als
gebouwen als bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de Gemeentewet. Het college kan
zijn bevoegdheid ter zake mandateren aan de burgemeester op grond van artikel 168,
eerste lid, van de Gemeentewet.
Een veel voorkomende vorm van een niet-locatiegebonden prostitutiebedrijf is een
‘escortbedrijf’. Een escortbedrijf bemiddelt tussen klanten en prostituees. De prostituee
bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats dan de plek waar de
bemiddeling plaatsvindt. De bemiddeling kan plaatsvinden vanuit een bedrijfspand, maar
onder omstandigheden ook vanaf een privéadres. De bemiddeling kan in persoon
plaatsvinden, maar over het algemeen zal het telefonisch gaan of via een website op
internet.
Voor de definitie van ‘exploitant’ is aansluiting gezocht bij een van de definities van het
begrip leidinggevende in artikel 1, eerste lid, onderdeel 1°, van de DHW. Het ‘voor
rekening en risico’ heeft betrekking op de natuurlijke persoon of op de rechtspersoon.
Onder deze definitie valt ook de vennoot in een personenvennootschap. Het bestuur van
een rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de (persoonlijke)
eisen die worden gesteld aan de exploitant, dient er uiteindelijk altijd één natuurlijke
persoon te zijn die kan worden beschouwd als exploitant in de zin van de APV – al dan
niet als vertegenwoordiger van die rechtspersoon.
Een seksbedrijf heeft altijd een exploitant. Ook in het geval een prostituee zelfstandig
bedrijfsmatige activiteiten verricht, is er sprake van een seksbedrijf, meer precies: een
prostitutiebedrijf. In dergelijke gevallen dient de prostituee enerzijds aangemerkt te
worden als prostituee, maar anderzijds ook als exploitant. De prostituee/exploitant dient
daarmee dus ook te voldoen aan alle eisen die aan de prostituee worden gesteld én aan
de eisen die aan de exploitant worden gesteld. Hieruit volgt o.a. dat de
prostituee/exploitant minimaal 21 dient te zijn. Vergunningen worden immers geweigerd
als de exploitant de leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt heeft (artikel 3:7, eerste lid,
aanhef en onder c).
In dit hoofdstuk van de APV heeft het begrip ‘klant’ een beperktere betekenis dan in het
spraakgebruik: het is hier een afnemer van seksuele diensten. Dus aanwezigen in een
seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets drinken, of een vertoning komen bekijken,
vallen niet onder dit begrip. Hetzelfde geldt uiteraard voor eventuele andere aanwezigen,
</pre>

====================================================================== Einde pagina 57 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 58 ======================================================================

<pre>zoals de exploitant, de beheerder, het personeel dat in de bedrijfsruimte van het
seksbedrijf werkzaam is, toezichthouders en personen die aanwezig zijn vanwege
bijvoorbeeld het leveren van goederen of het uitvoeren van reparaties of onderhoud.
In de APV wordt het begrip ‘prostituee’ gebruikt, omdat dit het meest aansluit bij het
spraakgebruik en bij de praktijk binnen de prostitutiebranche. Aangezien dit woord, op
deze wijze geschreven, taalkundig vrouwelijk is, wordt in voorkomende gevallen gebruik
gemaakt van vrouwelijke voornaamwoorden (zij, haar). In alle gevallen waar ‘prostituee’
staat, wordt evenzeer de (mannelijke) prostitué bedoeld. Dit komt in de definitie van de
term ‘prostituee’ tot uitdrukking door de sekseneutrale aanduiding: degene die.
De definitie van ‘prostitutie’ sluit aan bij de formulering in artikel 273f, eerste lid, onder 3
en 5, van het WvSr. Het ‘zich beschikbaar stellen’ duidt op een structurele situatie, zodat
allerlei incidentele seksuele handelingen met een ander niet onder het begrip ‘prostitutie’
vallen, zelfs niet als ‘de ander’ een tegenprestatie levert. Bij ’betaling’ zal het veelal gaan
om een geldbedrag, maar het is daar niet toe beperkt. De betaling geschiedt door of ten
behoeve van ‘de ander’, wat impliceert dat het meewerken aan pornofilms geen
prostitutie is in de zin van de APV.
‘Prostitutiebedrijven’ zijn er in verschillende varianten. In de eerste plaats vallen
hieronder de locatiegebonden bedrijven met één of meerdere seksinrichtingen. Ook een
niet-locatiegebonden bedrijf kan een prostitutiebedrijf zijn; veelal gaat het dan om een
escortbedrijf, dat bemiddelt tussen prostituees en klanten. Als prostitutie plaatsvindt in
woningen, kunnen (delen van) deze locaties – onder omstandigheden – als seksinrichting
aangemerkt worden. Een dergelijke (ruimte in een) ‘privéwoning’ is voor het publiek
toegankelijk nu klanten toegang wordt verschaft. Is de prostituee op enigerlei wijze
werkzaam voor degene die de ruimte beschikbaar stelt, dan is er zonder meer sprake
van een prostitutiebedrijf. Er zijn ook prostituees die niet werkzaam zijn voor of bij een
door een ander geëxploiteerd prostitutiebedrijf, maar die zelfstandig werken, veelal thuis.
Als een prostituee op haar thuisadres werkzaam is en geen andere prostituees in haar
woning laat werken, is er in beginsel geen sprake van een prostitutiebedrijf, maar van
een aan huis gebonden beroep, en is geen vergunning nodig (wel kunnen uit het
bestemmingsplan belemmeringen voortvloeien om dergelijke activiteiten te mogen
ondernemen). Als echter de activiteiten van de thuiswerkende prostituee een zakelijke
uitstraling hebben, bijvoorbeeld als er zodanig met dat adres wordt geadverteerd dat er
een publiekstrekkende werking vanuit gaat, er verlichting of reclame-uitingen aan het
pand zichtbaar zijn of er meerdere prostituees op hetzelfde adres werkzaam zijn, dan is
er sprake van bedrijfsmatige activiteiten en daarmee van een prostitutiebedrijf waarvoor
een vergunning noodzakelijk is.
Het begrip ‘seksbedrijf’ duidt op een activiteit of op activiteiten, en dus niet op de locatie
waar de verrichtingen of vertoningen plaatsvinden; daarvoor wordt in de APV de term
‘seksinrichting’ gebruikt. Binnen de omschrijving valt het gelegenheid geven tot het zich
beschikbaar stellen voor het verrichten van seksuele handelingen met een ander tegen
betaling (prostitutie), en het gelegenheid geven tot het verrichten van seksuele
handelingen voor een ander, zoals ‘peepshows’ en sekstheaters, maar bijvoorbeeld ook
het bedrijfsmatig en tegen betaling verzorgen van webcamseks. Daarnaast wordt onder
dit begrip ook verstaan het in een seksinrichting tegen betaling aanbieden van erotisch-
pornografische vertoningen: de seksbioscopen. Of een activiteit ‘bedrijfsmatig’ wordt
verricht, hangt af van een aantal factoren. Is er personeel in dienst, dan is er zonder
meer sprake van een bedrijf. Maar een individu zonder personeel kan ook een bedrijf zijn
in de zin van de APV, en is dan dus vergunningplichtig. Het oogmerk om (een aanvulling
op) een inkomen te genereren, het aantal uren dat aan de activiteit wordt besteed, de
wijze van klantenwerving (bijvoorbeeld of er wordt geadverteerd om de werkzaamheden
onder de aandacht van publiek te brengen en klanten te trekken) en de organisatiegraad
en de omvang van het prostitutieaanbod zijn aspecten om te bepalen of er bedrijfsmatig
activiteiten worden verricht. Of er sprake is van bedrijfsmatige activiteiten zal dus
moeten worden vastgesteld aan de hand van de feitelijke situatie.
Het begrip ‘seksbedrijf’ wordt dus gebruikt als verzamelnaam, waarbinnen specifieke
vormen zijn te onderscheiden: als gelegenheid wordt geboden tot prostitutie, dan is er
sprake van een ‘prostitutiebedrijf’, en als dat geschiedt door bemiddeling tussen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 58 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 59 ======================================================================

<pre>prostituees en klanten, dan wordt van een ‘escortbedrijf’ gesproken. Zo is
‘prostitutiebedrijf’ dus een species van ‘seksbedrijf’ en ‘escortbedrijf’ weer een species
van ‘prostitutiebedrijf’.
Er is voor gekozen om een aparte definitie op te nemen voor het begrip
‘raamprostitutiebedrijf’ omdat dit onderdeel van de prostitutiesector een bijzondere
uiterlijke verschijningsvorm en invloed op de omgeving heeft en er daarom
sectorspecifieke regels voor de raamprostitutie in dit hoofdstuk zijn opgenomen.

Met het begrip ‘seksinrichting’ wordt geduid op de voor publiek toegankelijk locatie van
een seksbedrijf. Dit kan samen vallen met de locatie waar de exploitant van het
seksbedrijf zich heeft gevestigd, maar dat is zeker niet altijd – en bij escortbedrijven per
definitie niet – het geval.
Onder ‘besloten ruimte’ worden ook begrepen een vaar- of voertuig. Het bijvoeglijk
naamwoord ‘besloten’ duidt erop dat de ruimte zich niet in de open lucht bevindt. Het
moet dus gaan om een overdekt en geheel of gedeeltelijk door wanden omsloten ruimte,
die al dan niet met enige beperking voor het publiek toegankelijk is.
Onder ‘werkruimte’ wordt verstaan een zelfstandig onderdeel van een seksinrichting
waarin de seksuele handelingen met een ander tegen betaling worden verricht. Eén
seksinrichting kan één (of natuurlijk geen) werkruimte hebben, of meerdere. Met
‘zelfstandig’ wordt hier niet bedoeld dat een werkruimte altijd geheel zelfvoorzienend
hoeft te zijn; het ziet op de van elkaar te onderscheiden delen van een seksinrichting
waarin over het algemeen telkens één prostitutie haar diensten aanbiedt. Een raam (met
bijbehorende ‘peeskamer’) zal veelal een afzonderlijke werkruimte zijn; een deel van een
seksinrichting dat apart verhuurd wordt zal veelal een afzonderlijke werkruimte zijn.


Afdeling 2. Vergunning seksbedrijf
Artikel 3:3 Vergunning
Er is voor gekozen om seksbedrijven met een vergunningenstelsel te reguleren. Dit houdt
in dat het uitoefenen van een seksbedrijf verboden is, tenzij een vergunning is verleend.
De keuze voor een vergunningenstelsel sluit aan bij bestaande structuren. Een
uitgangspunt is tevens dat legaal aanbod in beginsel illegaal aanbod tegengaat, de
zogeheten kanalisatiegedachte. Daarbij wordt aangenomen dat als er een legaal en
betrouwbaar aanbod bestaat, er niet langer aanleiding is voor klanten om te kiezen voor
een illegaal aanbod met alle daarmee samenhangende onwenselijkheden en
onzekerheden.
Met het oog op de rechtszekerheid voor het bedrijfsleven is bepaald dat de beslistermijn
voor een vergunning voor een seksbedrijf twaalf weken telt (derde lid). Deze termijn kan
éénmaal met twaalf weken worden verlengd (eveneens derde lid).
De verwachting bestaat dat de wettelijke termijnen in dit artikel ruim genoeg zijn om
tijdig op een aanvraag om een vergunning te besluiten. Zou dat evenwel niet lukken, dan
wordt het belang van een daadwerkelijke afweging bij vergunningen als hier aan de orde
geacht zwaarder te wegen dan voornoemd uitgangspunt. Dit is in overeenstemming met
de uitzonderingsgrond van artikel 13, vierde lid, van de Dienstenrichtlijn: dwingende
redenen van algemeen belang, te weten de bescherming van de openbare orde. Wanneer
een vergunning van rechtswege ten onrechte is verleend, kan dit namelijk ernstige,
onomkeerbare schade voor derden (de menselijke waardigheid van de prostituee, de
veiligheid en gezondheid van minderjarigen en kwetsbare volwassenen) tot gevolg
hebben. Daarom wordt de lex silencio positivo in het vierde lid van toepassing
uitgezonderd.
Uit het vierde lid, volgt dat een vergunning voor ten hoogste één seksinrichting kan
gelden. Een seksbedrijf (activiteit/activiteiten) kan meer dan een seksinrichting (locatie)
omvatten. De vergunning wordt verleend per seksbedrijf (eerste lid), maar kan dus ook
voor één seksinrichting (van het seksbedrijf) gelden. Daarmee is het van belang wat
onder ‘één seksinrichting’ wordt verstaan. Bij voorbaat een sluitende definitie geven zou
in de praktijk tot onwenselijke resultaten kunnen leiden; situaties zullen telkens met
</pre>

====================================================================== Einde pagina 59 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 60 ======================================================================

<pre>gezond verstand bezien worden. Daarbij zal blijk gegeven moeten worden van enige
realiteitszin en aangesloten worden bij de normale perceptie. Het te hanteren
uitgangspunt is dat er sprake is van één seksinrichting als het een visueel
aaneengesloten eenheid betreft (kan meerdere panden betreffen met meerdere
werkruimtes (per pand)) met een homogene functie (uitoefening van een seksbedrijf in
enigerlei vorm) die tot de beschikking staat van één exploitant. Als er meerdere
exploitanten in één pand zijn gevestigd zal ieder deel waarover één van de exploitanten
de beschikking heeft als één afzonderlijke seksinrichting worden gekwalificeerd.

Artikel 3:4 Concentratie seksinrichtingen
Op grond van dit artikel kan het college delen van de gemeente aanwijzen waarbinnen
voor het vestigen van seksinrichtingen geen vergunning wordt verleend. Dit kan
bijvoorbeeld gewenst zijn om daarop met voldoende intensiteit toezicht te kunnen
uitoefenen of om deze inrichtingen te weren uit woonwijken of andere gebieden die
vanuit een oogpunt van woon- en leefomgeving ‘gevoelig’ zijn. De aanwijzing van het
college betreft een concretiserend besluit van algemene strekking waartegen bezwaar en
beroep open staat. Straatprostitutie wordt verboden in artikel 3:19 en verder.

Het langs deze weg vormgegeven concentratiebeleid moet altijd in samenhang bekeken
worden met de relevante bestemmingsplannen, waarin – louter ter behartiging van het
belang van een goede ruimtelijke ordening en derhalve noodzakelijk enkel gestoeld op
ruimtelijk relevante overwegingen en criteria – voort kan vloeien dat het uitoefenen van
(een bepaald type) seksbedrijf (op bepaalde) locaties planologisch niet aanvaardbaar
wordt bevonden.

Artikel 3:5 Beperking aantal vergunningen
De gemeente heeft hier niks nader bepaald is maar, indien het bevoegde bestuursorgaan
aanleiding ziet, op basis van dit artikel een maximum kan stellen aan het aantal
vergunningen dat wordt verleend.

Artikel 3:6 Aanvraag
Met dit artikel wordt de wijze van indiening van de aanvraag om een vergunning
geregeld, evenals welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De vereiste
gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te kunnen nemen
over de aanvraag om de vergunning.
Het overleggen van een situatietekening en plattegrond is uiteraard niet nodig als het
een vergunning betreft die niet (mede) voor een seksinrichting wordt aangevraagd.
Daarvan is bijvoorbeeld sprake als het gaat om het bedrijfsmatig en tegen betaling
verzorgen van webcamseks vanuit een locatie die niet voor publiek toegankelijk is; er is
dan wel sprake van een seksbedrijf, maar niet van een seksinrichting.
Omdat in de toekomst naar verwachting steeds vaker bij indiening sprake zal zijn van
digitale documenten, wordt geen specifieke schaalaanduiding voorgeschreven. De
maatvoering moet uit de situatieschets (onder k) en tekening (onder l) blijken. Als
bescheiden worden overgelegd, moet de gekozen schaal zodanig zijn dat het bevoegde
bestuursorgaan er voldoende informatie uit kan halen om tot beoordeling van de
aanvraag te komen.
Tot het eisen dat het telefoonnummer dat gebruikt zal worden in advertenties overgelegd
moet worden – en in de vergunning zal worden vermeld (zie artikel 3:8, eerste lid,
aanhef en onder e) – is gekomen met het oog op de toezicht en handhaving. Zo wordt
bewerkstelligd dat een bepaald telefoonnummer waarmee geadverteerd wordt altijd te
herleiden is tot een bepaald seksbedrijf, een bepaalde exploitant en het adres waar het
bedrijf wordt uitgeoefend. Doordat het telefoonnummer bovendien in de vergunning zal
worden vermeld wordt voorkomen dat het nummer vaak verandert, dan zou immers
telkens op aanvraag de vergunning gewijzigd dienen te worden. In die zin is het een
‘vast’ telefoonnummer; dit kan ook een mobiel nummer zijn.
Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de beoordeling van een aanvraag,
kan deze verlangen dat aanvullende gegevens en bescheiden worden overgelegd (vierde
</pre>

====================================================================== Einde pagina 60 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 61 ======================================================================

<pre>lid). Uiteraard moeten die gegevens wel in verband staan met de weigeringsgronden van
de aangevraagde vergunning.

Artikel 3:7 Weigeringsgronden
Het eerste lid – in samenhang met het tweede tot en met vierde lid – bevat de gronden
op basis waarvan een vergunning in ieder geval wordt geweigerd. Ter zake de in het
vijfde lid genoemde gronden bestaat ruimte voor een afweging of een vergunning al dan
niet zal worden geweigerd.
Buiten op basis van de in dit artikel genoemde gronden, kan een vergunning bovendien
geweigerd worden in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel 3 van de
Bibob. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet. Overigens mag een negatief Bibob-
rapport niet automatisch leiden tot een voor het betrokken bedrijf negatieve beslissing op
de vergunningaanvraag. De overheid dient eerst te toetsen of er met de besluitvorming
wordt voldaan aan het evenredigheidsbeginsel (ABRvS 06-02-2019,
ECLI:NL:RVS:2019:350).
Gelet op het ontbreken van een nadere omschrijving van het begrip slecht levensgedrag
in de APV, beoogt de APV aan te sluiten bij de terminologie van de Drank- en Horecawet.
Bij of krachtens de Drank- en Horecawet is geen nadere omschrijving gegeven van de eis
dat leidinggevenden niet in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn. Gelet hierop zijn
geen beperkingen gesteld aan de feiten of omstandigheden, die bij de beoordeling van
het levensgedrag mogen worden betrokken. Het is niet vereist dat bij die beoordeling
alleen feiten en omstandigheden die te maken hebben met de exploitatie van een café
worden betrokken (ABRvS 18-07-2018, ECLI:NL:RVS:2018:2456). Uit de uitspraak van
de Afdeling van 22 mei 2013 (ECLI:RVS:2013:CA0629) volgt verder dat een
strafrechtelijke veroordeling niet vereist is.

De Afdeling vindt dat het in beginsel voldoende duidelijk en ondubbelzinnig, objectief,
transparant en toegankelijk genoeg is om iemand zijn levensgedrag tegen te werpen en
dat er dus geen sprake is van strijd met artikel 10 van de Dienstenrichtlijn (ABRvS 18-
12-2019, ECLI:NL:RVS:2019:4258; VR Raad van State 05-03-2020,
ECLI:NL:RVS:2020:689 en ECLI:NL:RVS:2020:690).
Om discussie over strijd met artikel 10 van de Dienstenrichtlijn te voorkomen, is het
noodzakelijk dat de burgemeester bij het toepassen van de weigeringsgrond een vaste
gedragslijn volgt of hierover beleidsregels vaststelt. In die beleidsregels moet worden
opgenomen wat onder slecht levensgedrag wordt verstaan en welke feiten en
omstandigheden worden meegewogen. Bijvoorbeeld de vaste gedragslijn/beleidsregel dat
slechts feiten die zich hebben voorgedaan in de periode van vijf jaar voorafgaand aan het
nemen van een besluit op de aanvraag in de beoordeling van de aanvraag betrokken
worden. Hebben zich in die periode geen feiten voorgedaan die te maken hebben met het
levensgedrag van een exploitant, dan zal de vergunning om redenen ontleend aan het
levensgedrag niet worden geweigerd. Als zich in die periode wel voorvallen hebben
voorgedaan, dan kijkt de burgemeester ook naar de voorvallen in het verdere verleden
om te bezien of er een patroon van zodanig levensgedrag valt te ontwaren dat het woon-
en leefmilieu of de openbare orde in de omgeving van het horecabedrijf mogelijk negatief
wordt beïnvloed.

Artikel 3:8 Eisen met betrekking tot vergunning
In dit artikel wordt bepaald welke gegevens in ieder geval in een vergunning worden
vermeld. Hiermee wordt getracht het toezicht op en de naleving van de
vergunningsvoorwaarden te faciliteren. Doordat het telefoonnummer op de vergunning
staat wordt o.a. voorkomen dat dit nummer regelmatig wijzigt, waardoor het
telefoonnummer – dat ook in advertenties gebruikt moet worden – niet langer
herleidbaar zou zijn tot een bepaald vergund seksbedrijf. Als de exploitant een ander
telefoonnummer wil hanteren, dan zal deze immers eerst een aanvraag in moeten dienen
om de vergunning te laten wijzigen; aangezien dit tijd en geld (leges) kost valt te
verwachten dat dit slechts sporadisch zal gebeuren. In die zin is het een ‘vast’
telefoonnummer; dit kan ook een mobiel nummer zijn.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 61 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 62 ======================================================================

<pre>Hetzelfde doel heeft het tweede lid, dat daarnaast ook van betekenis is voor (mogelijke)
klanten van een seksbedrijf: zij kunnen eenvoudig vaststellen of het om een vergund
bedrijf gaat.

Artikel 3:9 Intrekkingsgronden
Het eerste lid bevat een opsomming van de omstandigheden waaronder een vergunning
zonder meer moet worden ingetrokken. Anders dan in het tweede lid is hier dus geen
sprake van een discretionaire bevoegdheid van het bevoegde bestuursorgaan. In de
gevallen opgenomen in het tweede lid kan – als het een tijdelijke en beperkte afwijking
van de regels betreft – een vergunning ook worden geschorst, om deze desnoods later –
als de reden om tot schorsing over te gaan blijft voortbestaan – alsnog in te trekken.

Een geschorste vergunning blijft meetellen bij de beoordeling of het maximum aantal te
verlenen vergunningen is bereikt. Dit is alleen van toepassing bij
standplaatsvergunningen waarbij er door de locatie een maximum is ingesteld. Bij andere
vergunningen geldt dit niet.

 Buiten op basis van de in dit het tweede lid genoemde gronden, kan een vergunning
bovendien ingetrokken worden in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel
3 van de Bibob. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet. Omdat schorsing in die
gevallen niet voor de hand ligt, is dat hier verder niet geregeld.

Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden
Zoals aangegeven in de toelichting bij artikel 3:1, onder e, is ervoor gekozen sekswinkels
niet onder het begrip ‘seksinrichting’- (en daarmee de vergunningplicht) te brengen.
Hieraan ligt de gedachte ten grondslag dat de vestiging van sekswinkels doorgaans
afdoende zal kunnen worden gereguleerd langs de weg van het bestemmingsplan en dat
het – ter bescherming van de openbare orde of de woon- en leefomgeving – niet nodig is
deze bedrijven als regel aan voorafgaand toezicht te onderwerpen.

Artikel 3:11 Verlenging vergunning
(vervallen)


Afdeling 3. Uitoefenen seksbedrijf
Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang
De algemene sluitingstijden van het eerste lid gelden niet voor seksinrichtingen waarvan
bij vergunning is bepaald dat daarvoor afwijkende sluitingstijden gelden. Dergelijke
afwijkende sluitingstijden kunnen bij het verlenen van de vergunning daaraan verbonden
worden, maar ook lopende de vergunning, als de omstandigheden daartoe aanleiding
geven. Afwijkende sluitingstijden kunnen zowel ruimer als beperkender zijn. De
sluitingstijden zijn echter niet van toepassing op sekswinkels; daarop is het regime van
de Winkeltijdenwet van toepassing.
Het tweede lid richt zich niet tot de exploitant en beheerder, maar tot de bezoekers van
de seksinrichting. Het begrip ‘bezoeker’ heeft een ruimere betekenis dan het in de APV
gehanteerde begrip ‘klant’. Een klant is een afnemer van seksuele diensten; onder
bezoekers vallen echter bijvoorbeeld ook de aanwezigen in een seksinrichting die
(vooralsnog) slechts iets drinken, of een vertoning komen bekijken. Hoewel niet iedere
bezoeker per definitie een klant is, is iedere klant per definitie wel een bezoeker.
Personen die bijvoorbeeld professionele reparatie- of schoonmaakwerkzaamheden
uitvoeren, zullen – als zij zich daartoe beperken – uiteraard niet als ‘bezoeker’
aangemerkt worden.
Verder mogen personen die de leeftijd van 18 nog niet hebben bereikt niet worden
toegelaten tot seksinrichtingen.

Artikel 3:13 Adverteren
</pre>

====================================================================== Einde pagina 62 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 63 ======================================================================

<pre>De verplichting in advertenties het nummer te vermelden van de vergunning die aan een
seksbedrijf is verleend, en geen andere nummers, vergemakkelijkt het toezicht. Voor
niet-vergunde bedrijven is het niet mogelijk op deze manier te adverteren.

Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees
Met dit voorschrift wordt o.a. – net als voor de exploitant van een seksbedrijf – een
leeftijdseis voor prostituees geïntroduceerd. Hiertoe is besloten vanwege het gegeven dat
jonge prostituees met name vatbaar voor en slachtoffer van misstanden als dwang,
misbruik en mensenhandel zijn. Bovendien zijn prostituees van 21 jaar en ouder
weerbaarder dan zeer jonge prostituees en is de kans groter dat ze over een
startkwalificatie beschikking waarmee de eventuele economische druk om te kiezen voor
de prostitutie lager is en bovendien een eventuele gewenste uitstap vergemakkelijkt
wordt. Het stellen van een leeftijdgrens wordt als passend en noodzakelijk middel
beschouwd om deze misstanden te bestrijden. Daarmee is het gemaakte onderscheid
objectief gerechtvaardigd door een legitiem doel, bovendien zijn de middelen voor het
bereiken van dat doel passend en noodzakelijk. Hierdoor levert het onderscheid naar
leeftijd geen strijd op met het verbod van leeftijdsdiscriminatie.

Uit het tweede lid volgt dat de exploitant moet voorkomen dat er bij zijn bedrijf
prostituees werkzaam zijn die de leeftijd van 21 jaar nog niet hebben bereikt. Daarnaast
mag ook van de prostituee worden verlangd dat zij een bijdrage levert aan sanering van
de seksbranche. Als de prostituee bewust ervoor kiest om in strijd met de leeftijdseis aan
de slag te gaan of om te werken in de illegale prostitutie, dan moet ook zij daarvoor
aansprakelijk kunnen worden gehouden (derde lid).

Artikel 3:15 Bedrijfsplan
Ter versterking van de sociale positie van de prostituee is het van belang dat er in een
prostitutiebedrijf maatregelen worden getroffen op het gebied van hygiëne en van de
gezondheid, de veiligheid, het zelfbeschikkingsrecht van de prostituees. Daartoe moet bij
het aanvragen van een vergunning de exploitant een bedrijfsplan overleggen, zodat
vooraf kan worden beoordeeld of de exploitant voor deze punten voldoende oog heeft, en
zorg draagt voor goede arbeidsomstandigheden. Deze verplichting geldt voor alle
prostitutiebedrijven, dus ook voor escortbedrijven. Uiteraard volgt uit de aard van de
werkzaamheden dat een bedrijfsplan van een escortbureau – op bepaalde punten – een
andere uitwerking vereist dan een bedrijfsplan van een prostitutiebedrijf met een andere
aard.

In het tweede lid, aanhef en onder a, is opgenomen dat de exploitant maatregelen treft
om er voor te zorgen dat de hygiëne in een seksinrichting voldoet aan de algemene eisen
die hiervoor in de branche gelden. Het Landelijk Centrum Hygiëne en Veiligheid heeft in
september 2013 de Hygiënerichtlijn voor Seksbedrijven (voorheen Hygiënerichtlijnen
voor Seksinrichtingen) gepubliceerd. Deze richtlijn is geschreven voor exploitanten en
eigenaren van seksbedrijven en wordt uitgegeven door het Rijksinstituut voor
Volksgezondheid en Milieu. De branche zelf, vertegenwoordigd door de Vereniging
Exploitanten Relaxbedrijven en de Vereniging Legale Escortbedrijven, heeft aan het
opstellen en bijwerken van deze richtlijn bijgedragen. In de richtlijn zijn zogenaamde
hygiënenormen, dit zijn de minimale eisen aan een goed hygiënebeleid, opgenomen. Een
exploitant van een seksbedrijf zal om te voldoen aan de maatstaven voor een goede
hygiëne zich ten minste aan deze normen moeten houden.
Belangrijk doel van goede hygiëne in seksbedrijven is het voorkomen van (seksueel
overdraagbare) ziektes. Dat is zowel voor de prostituees als de klanten van belang. Een
goede hygiëne zorgt echter ook voor een veilige en prettige werkomgeving. Van de
exploitant mag worden verwacht dat hij in het bedrijfsplan daarnaast inzichtelijk maakt
hoe hij verder zorgt draagt voor gezonde en veilige werkomstandigheden voor
prostituees. Dit is opgenomen in onderdeel in het tweede lid, aanhef en onder a en b. De
veiligheid en gezondheid van een prostituee worden ook gediend met aparte garanties
voor de kwaliteit van de werkomstandigheden in de werkruimten. Een prostituee moet
</pre>

====================================================================== Einde pagina 63 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 64 ======================================================================

<pre>daar altijd gebruik kunnen maken van een alarm waarmee zij hulp van derden kan
inroepen als er wat misgaat. De luchtventilatie die in het kader van de algemene
luchtkwaliteit en hygiëne afdoende is, brengt nog niet met zich mee dat de prostituee
niet in te koude of te warme werkruimte haar diensten moet verrichten. In het tweede
lid, aanhef en onder d, wordt zodoende geëist dat de exploitant aangeeft welke
maatregelen hij hiervoor treft.
De normen die worden geformuleerd over het gebruik van condooms en de mogelijkheid
om je als prostituee te laten controleren op seksueel overdraagbare aandoeningen
waarborgen de gezondheid en het zelfbeschikkingsrecht van de prostituee. Deze normen
zijn opgenomen in het tweede lid, aanhef en onder c en e. De prostituee mag niet
verplicht worden zich geneeskundig te laten onderzoeken en heeft recht op een vrije
artsenkeuze (tweede lid, aanhef en onder f). Bovendien moet de exploitant prostituees in
de gelegenheid stellen zich regelmatig te laten onderzoeken op seksueel overdraagbare
aandoeningen. Het moet niet zo zijn dat een prostituee vanwege de openingstijden van
de seksinrichting waar zij werkzaam is, geen tijd heeft om zich bijvoorbeeld voor een
SOA-onderzoek bij de GGD te melden. De exploitant dient er zorg voor te dragen dat
onder de in het prostitutiebedrijf werkzame prostituees voldoende informatie- en
voorlichtingsmateriaal in verschillende talen wordt verspreid over de aan prostitutie
verbonden gezondheidsrisico’s en over de aanwezigheid en bereikbaarheid van
instellingen op het gebied van de gezondheidszorg en hulpverlening. De exploitant is
daarnaast verplicht informatie over mogelijke uitstapprogramma’s aan de voor hem
werkzame prostituees te verstrekken.
Een belangrijk aspect van het zelfbeschikkingsrecht is dat gewaarborgd is dat de
prostituee vrij is te bepalen aan welke klanten zij seksuele diensten verleent en welke
diensten zij al dan niet wil verlenen. Dit is ook bij de escort bijzonder van belang. Hoewel
in een arbeidsrelatie geldt dat een werknemer opdrachten van de werkgever met
betrekking tot de overeengekomen arbeid in beginsel moet opvolgen, dient het
grondwettelijk gewaarborgde recht op lichamelijke integriteit daarboven altijd voorrang
te krijgen. Een exploitant dient inzichtelijk te maken hoe in zijn bedrijf met dergelijke
zaken wordt omgegaan (tweede lid, aanhef en onder h).
Vanwege de aard van de dienstverlening en de branche dient de exploitant er in ieder
geval zorg voor te dragen dat degene die als beheerder werkzaam is, kan omgaan met
agressieve klanten (tweede lid, aanhef en onder j).
Het doel van hoofdstuk 3 ‘Regulering prostitutie, seksbranche en aanverwante
onderwerpen’ is onder meer onvrijwillige prostitutie te bestrijden. Als een prostituee
nauwelijks zelfredzaam is, geen Nederlands of Engels spreekt of bijvoorbeeld niet
makkelijk geld kan wisselen, omdat ze niet kan rekenen, is moeilijk voor te stellen dat zij
vrijwillig voor de prostitutie heeft gekozen. De exploitant kan zich met eenvoudige
middelen hiervan een beeld vormen. In het bedrijfsplan moet worden vastgelegd welke
vereisten de exploitant minimaal stelt aan de zelfredzaamheid van de bij hem werkzame
prostituees en hoe hij dit controleert (tweede lid, aanhef en onder k). In dat kader is het
ook onderdeel van een deugdelijke bedrijfsvoering om als exploitant periodiek een
gesprek te voeren en daarbij vooral te letten op signalen van uitbuiting of
onvrijwilligheid. Prostituees moeten in dat kader ook steeds over hun rechten
geïnformeerd worden. Het is aan de exploitant om ook informatie van hulpverlenende
instanties beschikbaar te stellen (tweede lid, aanhef en onder m). Ook informatie over de
mogelijkheden om met het werk als prostituee te stoppen moet door de exploitant
beschikbaar worden gesteld (tweede lid, aanhef en onder n).
Het bedrijfsplan dient bij de aanvraag om een vergunning overgelegd te worden, zodat
het op dat moment getoetst kan worden (derde lid). Als een exploitant nadien een
wijziging wenst door te voeren in zijn bedrijfsplan, dan dient hij deze ter goedkeuring
voor te leggen aan het bevoegde bestuursorgaan (vierde lid).

Artikel 3:16 Minimale verhuurperiode werkruimte
(vervallen)
</pre>

====================================================================== Einde pagina 64 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 65 ======================================================================

<pre>Artikel 3:17 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder
prostitutiebedrijf
Onder meer vanwege de kwetsbaarheid van prostituees is het gewenst dat de exploitant
van een prostitutiebedrijf gedurende de uren dat het prostitutiebedrijf daadwerkelijk
wordt uitgeoefend aanwezig is om effectief toezicht te kunnen garanderen op al hetgeen
zich voordoet in de uitoefening van zijn bedrijf en – voor zover die er zijn – in de
seksinrichtingen waarvoor hem mede vergunning is verleend. Aangezien een dergelijke
eis, in ieder geval in gevallen dat er sprake is van meerdere seksinrichtingen, niet na te
leven is voor één persoon, kan het ook om de beheerder gaan: deze heeft immers
grotendeels dezelfde verantwoordelijkheden als de exploitant en kan daar op
aangesproken worden.
In het tweede lid zijn voorts enkele verdere zorgplichten van de exploitant geformuleerd,
onder andere met betrekking tot de te voeren bedrijfsadministratie. Daarnaast, onder e,
is opgenomen de verplichting om ieder signaal van mensenhandel of andere vormen van
dwang en uitbuiting onverwijld bij de politie te melden. Richtinggevend hierbij is de
Aanwijzing mensenhandel van het OM (Stcrt. 2013, 16816) en
https://www.wegwijzermensenhandel.nl/. De meldplicht ziet uiteraard ook op de situatie
dat een prostituee zich schuldig maakt aan mensenhandel of aan andere vormen van
dwang en uitbuiting.

Artikel 3:18 Raamprostitutie
Dit artikel richt zich, in tegenstelling tot de meeste artikelen, rechtstreeks tot de
prostituee. Het is de prostituee verboden die handelingen te verrichten die gewoonlijk
worden geassocieerd met raamprostitutie. Dit om de daarmee samenhangende overlast
en uitstraling op de omgeving aan te kunnen pakken.

Artikel 3:19 Straatprostitutie
Dit artikel richt zich, in tegenstelling tot de meeste artikelen, rechtstreeks tot de
prostituee en eventueel anderen die klanten werven voor een prostituee. Het is namelijk
eenieder verboden op of aan de weg of in een vanaf de weg zichtbare plaats klanten te
werven. Uiteraard geldt dat laatste niet in een seksinrichting waarvoor een vergunning is
verleend. Het is verder ook verboden daadwerkelijk seksuele handelingen te verrichten
als dit kennelijk geschiedt in het kader van prostitutie.

Artikel 3:20 Handhaving straatprostitutie
Dit artikel heeft betrekking op straatprostitutie buiten de daartoe aangewezen gebieden
en tijden en geeft – ter handhaving van het verbod daarop – politieambtenaren en
toezichthouders de bevoegdheid een bevel tot onmiddellijke verwijdering te geven.


Afdeling 4. Overige bepalingen
Artikel 3:21 Verbodsbepalingen klanten
Dit artikel richt zich niet tot exploitanten of prostituees, maar tot hun (potentiële) klanten
en is daarmee complementair aan enkele andere bepalingen van dit hoofdstuk. Kort
gezegd is het enerzijds verboden om gebruik te maken van de diensten van een
prostituee die werkzaam is in het illegale circuit, anderzijds verbieden enkele artikelen de
prostituee om diensten (op een bepaalde wijze of op bepaalde plekken) aan te bieden,
terwijl dit artikel de klant verbiedt om in te gaan op een aanbod. Dit betekent dat
handhavend kan worden opgetreden tegen zowel de prostituee als tegen de klant.
Het in het eerste lid opgenomen verbod kan enkel aan de klant worden tegengeworpen
voor zover hem enig verwijt kan worden gemaakt, bijvoorbeeld als de seksuele
handelingen (zullen) plaatsvinden in een seksinrichting waarin de daarvoor mede
verleende vergunning of een afschrift daarvan niet zichtbaar aanwezig is (zie in dit
verband artikel 3:8, tweede lid) of als uit de wijze van adverteren kennelijk blijkt dat het
een om een onvergund prostitutiebedrijf gaat.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 65 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 66 ======================================================================

<pre>Artikel 3:22 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-
pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijke
Dit voorschrift schept een verbod dat slechts in effect kracht heeft ten aanzien van nader
door de burgemeester te bepalen rechthebbenden en voor zover de burgemeester aan
die rechthebbende heeft bekendgemaakt dat de wijze van tentoonstellen, aanbieden of
aanbrengen daarvan, de openbare orde of de woon- en leefomgeving in gevaar brengt.
Het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften, aankondigingen,
gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen, voor zover die dienen tot het
openbaren van gedachten en gevoelens als bedoeld in artikel 7, eerste lid, van de
Grondwet valt niet binnen de reikwijdte van het verbod.
Hoewel denkbaar is dat dit voorschrift in de praktijk vooral zal worden toegepast ten
aanzien van sekswinkels, richt zij zich op het tentoonstellen en dergelijke als zodanig;
het kan dus ook gaan om erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht aan
sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de voorstellingen.


Hoofdstuk 4. Bescherming van het milieu en het
natuurschoon en zorg voor het uiterlijk aanzien van de
gemeente

Afdeling 1. Voorkomen of beperken geluidhinder en
hinder door verlichting
Artikel 4:1 Definities
Algemeen
Op grond van de Wm moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen
veroorzaken over een milieuvergunning beschikken of voldoen aan een AMvB die
artikelen met betrekking tot de bescherming van het milieu bevat. Het Activiteitenbesluit
milieubeheer biedt de mogelijkheid om in de gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan festiviteiten ter voorkoming of beperking van geluidhinder. Deze afdeling
bevat daarover voorschriften. Voor de definitie van begrippen die aan aanpalende
regelgeving – waaronder het Activiteitenbesluit milieubeheer en de Wet milieubeheer –
ontleend zijn, wordt aangesloten bij de betekenis uit die regelgeving.

Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid bedoelde geluidsnormen niet gelden bij
collectieve festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het
Activiteitenbesluit milieubeheer. Dit artikel voorziet erin dat op deze dagen overmatige
geluidhinder zo veel mogelijk moet worden voorkomen: De voorschriften gelden niet
“voor zover de naleving van deze voorschriften redelijkerwijs niet kan worden gevergd”.
Voorbeelden van collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of culturele, sport- en
recreatieve manifestaties.
In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er hoeft dus niet
jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als collectieve
festiviteiten worden aangewezen. Het verdient aanbeveling dat het college jaarlijks – in
samenspraak met het plaatselijke bedrijfsleven – vaststelt op welke data de betreffende
voorschriften uit het Activiteitenbesluit niet van toepassing zijn. Voor de collectieve
dagen is geen begrenzing voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er toch behoefte
zijn om vooraf een bepaald maximumaantal festiviteiten vast te stellen. Dit maximum
zou door het college kunnen worden vastgelegd in een beleidsregel.

Tweede lid
Volgens artikel 3.148, eerste lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer moet de
verlichting bij sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn
</pre>

====================================================================== Einde pagina 66 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 67 ======================================================================

<pre>uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd. De
bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij collectieve festiviteiten
staat in artikel 3.148, tweede lid, onder a, van het Activiteitenbesluit. Dit voorschrift is
met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de reguliere en recreatieve
wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie. Een voorbeeld
van een collectieve festiviteit is een sportieve manifestatie waar meerdere
sportverenigingen aan mee doen. Ook hier verdient het aanbeveling het college – in
samenspraak met de plaatselijke sportverenigingen – vast te laten stellen op welke data
de betreffende beperkingen niet van toepassing zijn.
In het Activiteitenbesluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid
geen maximum gesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve wordt
voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande
toelichting bij het eerste lid.

Derde lid
De gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de verordening
gebiedsdifferentiatie toe te passen. De raad kan het grondgebied van de gemeente in de
verordening bijvoorbeeld verdelen naar verschillende dorpskernen of wijken. De
vaststelling van deze gebieden dient plaats te vinden in een apart besluit waarop
bezwaar en beroep volgens de Awb mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld
gebruik worden gemaakt tijdens carnaval, kermissen of culturele, sport- en recreatieve
manifestaties. De mogelijkheid van gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit
opgenomen. Wel kan bijstelling van gebieden wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van
de festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid.
Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden dat
deze de strekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen collectieve en
incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken. Gebiedsdifferentiatie betekent ook dat het
aantal aangewezen dagen of dagdelen per gebied kan verschillen. De artikelen 2.21 en
3.148 van het Activiteitenbesluit milieubeheer kennen alleen gebiedsdifferentiatie voor
collectieve festiviteiten.

Zesde tot en met het achtste lid
In tegenstelling tot het oude Besluit horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen biedt het
Activiteitenbesluit milieubeheer gemeenten de mogelijkheid om in of krachtens een
gemeentelijke verordening voorwaarden te stellen aan de collectieve festiviteiten en
activiteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat in artikel 2.21, tweede lid, onder a.
Hierin wordt wel duidelijk gesteld dat het moet gaan om voorwaarden ter voorkoming
van geluidhinder. Voor de verlichting bij sportbeoefening is deze mogelijkheid niet in het
Activiteitenbesluit opgenomen.
In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Activiteitenbesluit is
onversterkte muziek uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden
hiervoor is dat maatregelen ter beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn. Dit
betekent dat voor onversterkte muziek in principe geen maximum geluidsnorm geldt. Op
basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het Activiteitenbesluit hebben
gemeenten wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke verordening aan te passen
(zie ook artikel 4:5). De reguliere geluidsnormen gelden niet bij festiviteiten, waardoor
bedrijven dan meer geluid mogen produceren. Om de omgeving enige bescherming te
bieden en geluidniveaus van onversterkte muziek bij festiviteiten te begrenzen is
onversterkte muziek meegenomen in de geluidsnorm.
Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in tegenstelling tot de Handleiding meten
en rekenen industrielawaai. Hiervoor wordt aangesloten bij de systematiek en motivatie
uit het Besluit: in de handleiding is de correctie geïntroduceerd met het oog op
continubedrijven. Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij
horecabedrijven die bijvoorbeeld om 01.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het
geluidsniveau in de nachtperiode hoger mag zijn door correctie voor de resterende
</pre>

====================================================================== Einde pagina 67 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 68 ======================================================================

<pre>nachtperiode. Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij
muziekgeluid niet toegestaan.
In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te voorkomen dat
feesten bij bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden (theoretisch) de hele nacht door
kunnen gaan.

Artikel 4:3 Melding incidentele festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal dagen of dagdelen in verband met de
viering van incidentele festiviteiten voor inrichtingen in een gemeentelijke verordening
staat in artikel 2.21 van het Activiteitenbesluit milieubeheer. Volgens artikel 2.21, eerste
lid, onder b, kan de raad bij verordening het aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop
individuele inrichtingen voor incidentele festiviteiten vrijstelling kunnen verkrijgen van de
geluidsnormen. Een incidentele festiviteit is een festiviteit die aan één of een klein aantal
inrichtingen gebonden is. Dit is bijvoorbeeld een optreden met levende muziek bij een
café, een jubileum, een personeels- of straatfeest of een ‘vroege vogels’-toernooi.
Meerdaagse festiviteiten zijn denkbaar. In het Besluit is bepaald dat het maximum aantal
dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden maximaal twaalf dagen of dagdelen per
jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft ervoor gekozen, rekening houdend
met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel het aantal te verlagen naar maximaal
vier dagen of dagdelen per kalenderjaar.. De regeling geldt ook voor festiviteiten bij alle
andere type A- en B-inrichtingen die onder het Besluit vallen. Dit betekent dat
bijvoorbeeld ook detailhandel, kantoren, opslag- en transportbedrijven en metaalelektro-
bedrijven een beroep op deze regeling kunnen doen. De enige uitzonderingen waarvoor
de regeling niet geldt, zijn de type C-inrichtingen (dat wil zeggen inrichtingen die
vergunningplichtig blijven of vallen onder het Besluit landbouw milieubeheer of Besluit
glastuinbouw).

Tweede lid
Volgens artikel 3.148, eerste lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer moet bij
inrichtingen de verlichting voor sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en
07.00 uur zijn uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt
uitgevoerd. Op basis van het tweede lid van artikel 3.148 kan hiervan worden
afgeweken. Dit kan bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere competities en
recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie bij het
houden van een veteranentoernooi of een ‘vroege vogels’-toernooi. Volgens het
Activiteitenbesluit is het maximum aantal dagen waarvoor de beperkingen voor de
verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per jaar.
Volgens de toelichting bij het Activiteitenbesluit blijft ook bij gebruik van artikel 3.148,
tweede lid, de algemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisternis voor de
sportinrichtingen gelden, al is enige mate van hinder is bij incidentele activiteiten
aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare lichthinder in geval van
de viering van een festiviteit is aan het bevoegd gezag.

Zesde tot en met het tiende lid
In tegenstelling tot het oude Besluit horeca-, sport en recreatie-inrichtingen biedt het
Activiteitenbesluit gemeenten de mogelijkheid om bij of krachtens een gemeentelijke
verordening voorwaarden te stellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor deze
bevoegdheid staat in het tweede lid van artikel 2.21. Voor de algemene toelichting over
de mogelijkheid om voorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij het zesde
tot en met het tiende lid wordt kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting
bij artikel 4:2, zesde tot en met het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten
geldt de regeling voor incidentele festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder
het Activiteitenbesluit milieubeheer in plaats van alleen voor horeca-, sport- en recreatie-
inrichtingen zoals onder het oude besluit.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 68 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 69 ======================================================================

<pre>In 2016 is er, onder meer met het kenniscentrum Infomil, gesproken over de betekenis
van het woordje ‘in’ in artikel 2:21, eerste lid, onder b, van het Activiteitenbesluit.
Conclusie is dat de wetgever daarmee niet heeft bedoeld dat het hier alleen over de
binnenruimte van een inrichting gaat. ‘in de inrichting’ kan dus ook slaan op bijvoorbeeld
een bij een inrichting behorend terras in de open lucht. Het negende lid geldt dus voor de
gehele inrichting.

In het negende en tiende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te produceren bij
een festiviteit beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting. Gebouwen hebben over
het algemeen een bepaalde geluiddempende werking. Op het buitenterrein zijn minder
mogelijkheden voor het beperken van geluidemissies. Daarbij is het zo dat de regeling
niet langer alleen geldt voor horeca, sport- en recreatie-inrichtingen, maar ook voor alle
andere type A- en B-inrichtingen, wat met name een belasting kan geven voor woningen
met diverse bedrijven in de omgeving die op verschillende momenten festiviteiten
organiseren. Voor muziekgeluid op buitenpodia of het buitenterrein van
horecagelegenheden bij evenementen, kan dit in de evenementenvergunning worden
geregeld.

Artikel 4:4
(Vervallen)

Artikel 4:5 Onversterkte muziek
Dit artikel sluit aan op de artikelen 2.17, 2.17a, 2.18, 2.19, 2.19a en 2.20 van het
Activiteitenbesluit milieubeheer. Het artikel is alleen gericht op onversterkte muziek
vanuit inrichtingen en niet buiten inrichtingen. Of er sprake is van een inrichting, wordt
bepaald door de Wet milieubeheer. In het Activiteitenbesluit is onversterkte muziek
uitgezonderd van de algemene geluidsniveaus. Gemeenten hebben, in artikel 2.18,
eerste lid, onder f, juncto vijfde lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer, expliciet de
bevoegdheid gekregen om voor onversterkte muziek regels op te nemen in de APV. Door
het feit dat de hinderbeleving van onversterkte muziek zeker niet lager is dan die van
versterkte muziek, dient deze op gelijke wijze te worden beschermd. De geluidswaarden
kunnen door de gemeenten zelf worden bepaald.
Om vooral amateurgezelschappen in niet professionele oefenruimtes de kans te geven tot
het hobbymatig beoefenen van onversterkte muziek, is voor hen in het derde lid een
mogelijkheid gecreëerd om 12 uur in de week uitgezonderd te zijn van de
geluidsniveaus. In het derde lid wordt gesproken over ‘oefenen’. Op deze manier worden
festiviteiten en optredens voor publiek uitgesloten. Er is sprake van oefenen als men
muziek maakt zonder dat er publiek aanwezig is.
De genoemde geluidsniveaus in het tweede lid (tabel) zijn niet van toepassing op:
        a. het geluid ten behoeve van het oproepen tot het belijden van godsdienst of
        levensovertuiging of het bijwonen van godsdienstige of levensbeschouwelijke
        bijeenkomsten en lijkplechtigheden, alsmede geluid in verband met het houden
        van deze bijeenkomsten of plechtigheden;
        b. het geluid van het traditioneel ten gehore brengen van muziek tijdens het
        hijsen en strijken van de nationale vlag bij zonsopkomst en zonsondergang op
        militaire inrichtingen;
        c. het ten gehore brengen van muziek vanwege het oefenen door militaire
        muziekcorpsen in de buitenlucht gedurende de dagperiode met een maximum van
        twee uren per week op militaire inrichtingen.

Artikel 4:5a Traditioneel schieten
(vervallen)

Artikel 4:5b Geluidhinder in de openlucht
(vervallen)

Artikel 4:5c Geluidhinder door dieren
</pre>

====================================================================== Einde pagina 69 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 70 ======================================================================

<pre>(vervallen)

Artikel 4:5d Geluidhinder door motorvoertuigen en bromfietsen
Artikel 4:5d verbiedt het zich ‘geluidhinderlijk’ te gedragen met een motorvoertuig of een
bromfiets. ‘Gedragen’ betreft niet alleen het rondrijden, maar ook het stilstaan met
(luidruchtig) draaiende motor. Het artikel komt niet in strijd met het bepaalde in de
Wegenverkeerswet; de Hoge Raad heeft uitgemaakt dat deze wet geen betrekking heeft
op het misbruiken van de weg door personen die daarbij geen eigen verkeersbelang
kunnen doen gelden.

Artikel 4:6 Overige geluidhinder
Door in het eerste lid de zinsnede ‘een inrichting’ (in de zin van de Wm) op te nemen
wordt de afbakening direct vastgelegd. Een inrichting in de zin van de Wm heeft ofwel
een milieuvergunning nodig (waarin geluidsvoorschriften zijn opgenomen), ofwel zij valt
onder de algemene regels op grond van het Activiteitenbesluit milieubeheer. In deze
algemene regels zijn ook geluidsvoorschriften opgenomen.
In de praktijk zullen vooral de Zondagswet, Wet Geluidhinder, Wom, het
Vuurwerkbesluit, het Activiteitenbesluit en het Bouwbesluit 2012 een
afbakeningsdiscussie opleveren. Daarom is gekozen om deze wetten afzonderlijk te
benoemen in het derde lid.
De provinciale milieuverordening is toegevoegd aan dit lid. In een provinciale
milieuverordening kunnen namelijk zogenaamde milieubeschermingsgebieden worden
aangewezen, waaronder stiltegebieden. Voor deze stiltegebieden kunnen bij provinciale
milieuverordening regels over het voorkomen en beperken van geluidhinder worden
gesteld, waaronder verbodsbepalingen. De provinciale milieuverordening gaat in dit geval
voor de gemeentelijke verordening.
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122
van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in het
onderwerp door een wet, AMvB of een provinciale verordening wordt voorzien. De term
‘onderwerp’ in artikel 122 van de Gemeentewet betekent dat het om dezelfde materie
moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de
hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het derde lid sluit daarom
aan bij de Gemeentewet. Zie uitgebreid daarover onder het kopje Afbakeningsbepalingen
in de Algemene Toelichting.

Artikel 4:6 heeft betrekking op de vormen van geluidhinder waarin de andere regelingen
niet voorzien. Onder andere valt te denken aan:
        - een niet permanente activiteit in een niet besloten ruimte, zoals een kermis, een
        heidefeest, een braderie, een rally, enzovoort;
        - het door middel van luidsprekers op voertuigen of anderszins reclame of muziek
        maken of mededelingen doen;
        - het ten gehore brengen van achtergrondmuziek in winkelstraten;
        - het gebruik van diverse geluidproducerende recreatietoestellen;
        - het gebruik van bouwmachines, zoals compressors, cirkelzagen, trilhamers en
        heistellingen;
        - het toepassen van knalapparatuur om vogels te verjagen, enzovoort;
        - overige handelingen waardoor geluidoverlast ontstaat.
Voorts kunnen onder artikel 4:6 vormen van geluidhinder vallen, veroorzaakt door het
beoefenen van ‘lawaaiige’ hobby’s, het voortdurend bespelen van muziekinstrumenten,
het gebruiken van elektro-akoestische apparatuur, het laten draaien van koelaggregaten
op vrachtwagens, enzovoort. Met name voor deze vormen van geluidhinder ontbreken
algemeen geldende criteria of normen. Dit behoeft ook niemand te verwonderen: de bron
van geluidhinder is niet een bepaalde, aanwijsbare inrichting of gedraging. In beginsel
kan het elke gedraging betreffen. Van geval tot geval zal daarom moeten worden
nagegaan in welke situatie en gedurende welke tijden er sprake is van geluidhinder, en
welke maatregelen kunnen worden genomen. Uitgangspunt daarbij zal moeten zijn dat
</pre>

====================================================================== Einde pagina 70 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 71 ======================================================================

<pre>een zekere mate van (geluid)hinder als onvermijdelijk zal moeten worden aanvaard. Het
college kan ontheffing van het verbod verlenen, zo nodig met voorschriften.

Artikel 4:6a Mosquito
Een ‘mosquito’ is een apparaatje dat een hinderlijke hoge pieptoon veroorzaakt die alleen
voor jongeren tot een leeftijd van ongeveer 25 jaar hoorbaar is. Dit apparaat wordt in
meer dan honderd Nederlandse gemeenten gebruikt ter bestrijding van overlast door
hangjongeren.

De burgemeester kan besluiten een Mosquito op te hangen op openbare plaatsen als dit
noodzakelijk is voor de handhaving van de openbare orde. Hierbij moet worden
vastgesteld dat er een evenwichtige verhouding bestaat tussen het doel en het middel
(proportionaliteit) en dat het doel, de handhaving van de openbare orde, niet op een
minder ingrijpende wijze kan worden bereikt (subsidiariteit). Het gebruik van de
Mosquito moet daarnaast kenbaar zijn voor het publiek. Dit wordt gedaan middels een
bord.

Onder het begrip “openbare plaats” wordt bij dit artikel verstaan alle plaatsen waar men
komt en gaat. Vereist is dat de plaats voor het publiek toegankelijk is. Dat wil zeggen dat
iedereen er vrij is te komen, te vertoeven en te gaan en dat er geen beletselen zijn in de
vorm van een toegangsbewijs of een meldingsplicht. Gelet op de schending van het
rechtop onaantastbaarheid van het lichaam vormt de locatie een aparte afwegingsgrond.
De Mosquito wordt niet geplaatst in de buurt van voorzieningen die voor een ieder
toegankelijk moeten zijn. Hierbij moet gedacht worden aan een bushokje of een perron
van de metro. Jongerenmoeten bijvoorbeeld kunnen wachten op het openbaar vervoer.
Een Mosquito kan wel worden opgehangen in de buurt van een supermarkt,
een(metro)station, in een winkelcentrum, omdat jongeren hierbij niet worden beperkt in
het gebruik van deze voorzieningen.

Het voornemen tot het besluit over te gaan tot plaatsing van een Mosquito bepreekt de
burgemeester in het lokale driehoeksoverleg met de officier van justitie en de korpschef.
Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van de Mosquito op een openbare plaats is
een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht waartegen bezwaar en beroep
openstaat.


Afdeling 2. Bodem-, weg- en milieuverontreiniging
Artikel 4:7 Straatvegen
Dit artikel bevat een verkeersbeperkende bepaling. Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad is de raad op basis van artikel 149 van de Gemeentewet bevoegd tot het
treffen van regelen die andere belangen dan verkeersbelangen beogen te dienen, tenzij
deze regels ondanks het afwijkende motief zo diep en zo algemeen ingrijpen in het
normale verkeer op wegen dat het stelsel van de WVW wordt doorkruist. Zie HR 23-12-
1980, ECLI:NL:PHR:1980:AC7081 (APV Schiermonnikoog).

Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
Doorgaans beter bekend onder de naam ‘wildplassen’.

Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en
putten buiten gebouwen
Dit artikel betreft een samenvoeging van de in de VNG Model Bouwverordening
geschrapte artikelen 334 en 336. Aangezien het hier om bepalingen gaat die niet direct
het bouwwerk maar meer de omgeving betreffen, is tot onderbrenging in de APV
besloten.

Artikel 4:9a Oplaten van ballonnen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 71 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 72 ======================================================================

<pre>Eerste lid
In lid 1 staat het verbod. Dit geldt alleen voor het oplaten van ballonnen. Als de
ballonnen met een kabel of touw bevestigd zijn, waardoor ze niet de lucht in gaan, geldt
het verbod niet. Dan worden de ballonnen niet opgelaten. Het verbod geldt ook voor het
organiseren van ballonoplatingen.

Tweede lid
In lid 2 is omschreven wat in deze bepaling onder “ballon” wordt verstaan. Het verbod
geldt voor de ballonnen die onder deze definitie vallen. Hierbij moet worden gedacht aan
herdenkingsballonnen, sfeerballonnen, vuurballonnen, gelukslampionnen, wensballonnen,
papierballonnen, geluksballonnen e.d.. Ook zgn. biologisch afbreekbare ballonnen vallen
onder het verbod.

Derde lid
In lid 3 is de mogelijkheid opgenomen om van het verbod ontheffing te verlenen. De
ontheffing kan worden geweigerd op basis van de algemene weigeringsgronden in artikel
1:8 lid 1 van de Apv. Dit betekent dat de ontheffing kan worden geweigerd in het belang
van:
a.de openbare orde;
b.de openbare veiligheid;
c.de volksgezondheid;
d.de bescherming van het milieu.

De ontheffing kan ook worden geweigerd als de aanvraag daarvoor minder dan 3 weken
voor de beoogde datum van de beoogde activiteit is ingediend en daardoor een
behoorlijke behandeling van de aanvraag niet mogelijk is (artikel 1:8 lid 2).


Afdeling 3. Het bewaren van houtopstanden
Artikel 4:10 Definities
Bij de deregulering in 2007 zijn veel definities vervallen. De definities voor houtopstand,
hakhout, monetaire boomwaarde, vellen en dunning zijn hierin nog opgenomen.

Artikel 4:11 Omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden
In deze bepaling wordt het belangrijkste element geïntroduceerd: de bomenlijst.
De bomenlijst beschrijft welke houtopstanden de gemeente met haar A.P.V. beschermt.
Voor het vellen van houtopstanden die niet genoemd zijn in de bomenlijst is geen
omgevingsvergunning nodig. Het vaststellen of aanpassen van de bomenlijst gebeurt
door het college. De bomenlijst is een bijlage bij de APV. De bomenlijst wordt periodiek
aangepast. Zo zorgt de gemeente dat de bomenlijst actueel is en dat ook nieuwe
beschermenswaardige bomen op de bomenlijst komen.
Als het college een aanpassing of herziening van de bomenlijst vaststelt, geldt direct een
bescherming. Ook als er nog een inspraak, bezwaar en of beroepmogelijkheid tegen dit
besluit loopt. Na deze termijn voor inspraak en of procedure vervalt deze
“voorbescherming” en wordt deze omgezet in een definitieve bescherming of vervalt de
bescherming als de houtopstand onverhoopt toch niet op de bomenlijst komt. Dit laatste
kan gebeuren bij aanpassing van een het besluit van het college na de behandeling van
een zienswijze, een bezwaar of een beroep.

Wabo
De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2, eerste
lid, onder g, van de Wabo. Soms zal naast deze vergunning nog een ontheffing op grond
van de Wet natuurbescherming nodig zijn in verband met de bescherming van vogels en
hun nesten in de bomen (artikel 3.1 van de Wet natuurbescherming). Hoewel daarvoor
de provincie het bevoegd gezag is, kan een aanvrager zelf beslissen of wordt aangehaakt
bij de omgevingsvergunning voor het vellen van houtopstanden (artikel 2.2aa, aanhef en
</pre>

====================================================================== Einde pagina 72 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 73 ======================================================================

<pre>onder b, van het Bor). Dan is de gemeente bevoegd gezag. Er wordt dan dus één
omgevingsvergunning verleend of geweigerd. Toepasselijkheid van de lex silencio
positivo volgt uit de Wabo.

In de Mor zijn indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning
opgenomen. Naast een aantal algemene indieningsvereisten (zie daarvoor de toelichting
bij artikel 1:2) zijn er in artikel 7.5 van de Mor nog een aantal speciale
indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden opgenomen. Dit artikel 7.5 luidt
als volgt:
        1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in
        artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder g, van de wet, identificeert de aanvrager
        op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3, tweede lid, van deze regeling iedere
        houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een nummer.
        2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager per
        genummerde houtopstand:
                a. de soort houtopstand;
                b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf;
                c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld;
                d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele voornemen om
                op een daarbij te vermelden locatie tot herbeplanten van een daarbij te
                vermelden aantal soorten over te gaan.

Let op: handelen zonder of in strijd met een omgevingsvergunning is een economisch
delict op grond van artikel 1a van de WED. Als er sprake is van opzet kwalificeert dit
delict als een misdrijf. Zie ook artikel 6:1, derde lid, en de toelichting daarbij.

Artikel 4.11a Herplantplicht bij overtreding verbod
Bij de overtreding van het kapverbod kan de gemeente een herplantplicht opleggen om
het verlies aan waarden te laten compenseren door de overtreder. Doel van deze
herplant is om de waarden (bijvoorbeeld beeldbepalendheid of cultuurhistorische waarde)
van de houtopstand die verloren ging zo veel als mogelijk te compenseren. Om dat te
bereiken kan het belangrijk zijn bomen met vergelijkbare waarden te herplanten.
Daarom stelt het college bij de herplant eisen aan zaken zoals de te planten boomsoort
en omvang van de nieuwe houtopstanden. Herplant dient zoveel mogelijk te gebeuren op
of zeer nabij de plek van de verloren houtopstand. Als dat niet mogelijk is, moet worden
gezocht naar mogelijkheden om bomen in de directe omgeving te herplanten. Een
aandachtspunt hierbij is dat dit niet altijd kan. Het aanplanten van een nieuwe
houtopstand op een andere locatie kan niet altijd de waarden van de verloren
houtopstand compenseren.

Als herplant redelijkerwijs niet mogelijk is of als herplant op een alternatieve locatie niet
passend is om de waarden van de verloren houtopstand te vervangen, dan bepaalt het
tweede lid dat een bedrag gelijk aan de monetaire waarde van de gevelde houtopstand in
het gemeentelijke bomenfonds gestort dient te worden. Dit fonds wordt door het college
in het leven geroepen en bevat gelden ten behoeve van bomen in gemeente Midden-
Delfland. De monetaire boomwaarde is de economische waarde van de boom, vast te
stellen door een beëdigd boomtaxatuur van de Nederlandse Vereniging voor Taxateurs
van Bomen (NVTB).

Artikel 4:11b Bestrijding boomziekten
Dit artikel is bedoeld om besmettelijke boomziekten, zoals de iepziekte adequaat te
kunnen bestrijden.

Artikel 4:11c Afstand tot erfgrens
De ervaring leert dat het niet handig is om een afstand van 2 meter tot de erfgrens te
hanteren voor bomen. Vooral in oude straten staan bomen van de gemeente soms
dichter bij de erfgrens. Ook kan deze 2 meter beperkend werken voor de inrichting van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 73 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 74 ======================================================================

<pre>particuliere tuinen. De gemeente kan afstand tot de erfgrens (genoemd in artikel 5:42 lid
2 Burgerlijk Wetboek) bij APV inkorten. Dit is zowel in het voordeel van beide buren als
van de gemeente zelf als grote boomeigenaar. Er is gekozen voor de gangbare halve
meter voor bomen. Voor heesters en heggen is niet gekozen voor de gangbare “nihil
afstand”, maar voor 0,10 meter vanwege het vele feit dat heggen beter binnen de
erfgrens kunnen worden geplant.

Artikel 4.11d Instandhoudingsplicht
De eigenaar van een beschermde houtopstand mag geen handelingen verrichten die de
instandhouding van deze houtopstand in gevaar brengen. Sommige schadelijke
handelingen vallen niet direct onder de definitie van het begrip vellen genoemd in de
A.P.V. Desondanks kunnen deze handelingen wel schadelijk zijn. Denk aan het nalaten
van het verzorgen van bomen, het verharden of ophogen van terreinen of het aanpassen
van de (grond-)waterstand.


Artikel 4:12
(Vervallen)


Afdeling 4. Maatregelen tegen ontsiering en
stankoverlast
Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen en dergelijke
Deze bepaling verschaft een basis voor het treffen van maatregelen tegen een uit
oogpunt van welstand en bescherming van de openbare gezondheid ontoelaatbare opslag
van bromfietsen en caravans en dergelijke, en landbouwproducten. Het college is
bevoegd bepaalde plaatsen aan te wijzen waar deze opslag verboden is c.q. aan
bepaalde regels gebonden is. Het artikel moet zo gelezen worden dat het niet van
toepassing is als de voertuigen, vaartuigen of afvalstoffen en dergelijke zich binnen een
inrichting in de zin van de Wet milieubeheer bevinden.
Deze bepaling ziet niet op handelingen die plaatsvinden op de ‘weg’ in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Deze afbakening is aangebracht omdat voor zover de in deze
bepaling genoemde activiteiten plaatsvinden op de weg, daartegen kan worden
opgetreden op basis van andere in deze verordening opgenomen voorschriften.

Afbakening
Door in het eerste lid de zinsnede “buiten een inrichting in de zin van de Wet
milieubeheer” op te nemen wordt de afbakening met de Wet milieubeheer direct
vastgelegd.

Artikel 4:14
(Vervallen)

Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke reclame
Vanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van administratieve
lasten is in 2007 het oude artikel 4.4.2 ingrijpend herzien. Dat houdt in dat de
reclamevergunning geheel is verdwenen en vervangen door een algemene regel die
verbiedt om door middel van een reclame het verkeer in gevaar te brengen of hinder dan
wel overlast te veroorzaken voor omwonenden.
De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of betekenis
doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan worden
getoetst. Een reclame waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of overlast wordt
veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo weinig voor dat het moeilijk valt te
rechtvaardigen om voor die gevallen een vergunningplicht voor alle reclames in stand te
houden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 74 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 75 ======================================================================

<pre>Artikel 4:15 is niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde lid, van de
Grondwet wordt de handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid van drukpers
uitgezonderd.

Wabo
Op een vergunning- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de Wabo
van toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de APV geschrapt is, is daarvoor geen
regeling opgenomen.

Afleidende objecten langs snelwegen
Rijkswaterstaat heeft op 21 oktober 2011 het Beleidskader “Beoordeling van Objecten
langs Auto(snel)wegen” vastgesteld. De hoofdlijn voor objecten (waaronder reclame) is
nu:
       - bewegende objecten of beelden zijn niet toegestaan;
       - de objecten of beelden mogen niet verblinden (moeten voldoen aan richtlijn
       lichthinder);
       - de objecten of beelden moeten op voldoende afstand van de rijbaan zijn
       geplaatst.
De APV kan op dit soort objecten van toepassing zijn, namelijk als de grond langs de
snelweg valt binnen het begrip ‘weg’ of binnen de definitie van ‘openbare plaats’ als
genoemd in artikel 1:1. In dat geval zal het rijksbeleidskader handvaten kunnen bieden
om te bepalen of het object het verkeer in gevaar brengt.

Artikel 4:16
(Vervallen)


Afdeling 5. Kamperen buiten kampeerterreinen
Artikel 4:17 Definitie
In de definitie gaat het in het algemeen, maar niet uitsluitend, over een tent, tentwagen,
kampeerwagen en caravan.

Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen
Het is niet toegestaan om overal maar je tentje op te slaan. Kampeermiddelen mogen
alleen op legale
kampeerterreinen geplaatst worden. Kampeerterreinen zijn legaal als het
bestemmingsplan deze toestaat. Het
college kan ontheffing verlenen om kampeermiddelen buiten kampeerterreinen te
plaatsen. Je kan geen ontheffing krijgen als het natuur of landschap wordt aangetast, of
het beschermde stadsgezicht.

Artikel 4:19 Aanwijzing kampeerplaatsen
Het college kan kampeerplaatsen aanwijzen, waar u dan ook met uw kampeermiddel
staan mag.


Hoofdstuk 5. Andere onderwerpen betreffende de
huishouding van de gemeente

Afdeling 1. Parkeerexcessen en stopverbod
Artikel 5:1
(Vervallen)

Artikel 5:2 Voertuigen van autobedrijf en dergelijke
Eerste lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 75 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 76 ======================================================================

<pre>Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessieve vormen kan aannemen, is in het eerste lid expliciet bepaald dat onder
‘verhuren’ mede wordt verstaan het gebruiken van voertuigen voor het geven van lessen
of voor het vervoeren van personen tegen betaling. Aldus kan ook tegen excessief
gebruik van de weg door rijschoolhouders en taxiondernemers worden opgetreden.

Tweede lid
Het woord ‘vergen’ is gebezigd in plaats van ‘duren’ teneinde zoveel mogelijk twijfel uit
te sluiten over de vraag of met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer
dan een uur gemoeid is. Bij het gebruik van de term ‘vergen’ beschikt men over een
meer objectieve maatstaf.

Derde lid, onder a
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend
gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun toebehoren of zijn toevertrouwd. Bij het
opstellen van deze bepaling is ernaar gestreefd de delictomschrijving zoveel mogelijk vrij
te houden van elementen waarvan de bewijslevering moeilijkheden kan opleveren.
Niettemin kan met name het bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of nevenbedrijf dan wel
een gewoonte” van de hier bedoelde activiteiten maakt, alsook dat de desbetreffende
voertuigen “hem toebehoren of zijn toevertrouwd”, onder omstandigheden problemen
opleveren. De woorden “drie of meer voertuigen” zijn gekozen om de bewijslast niet
onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod slechts betrekking heeft op het
parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of gewoonte plaatsvindt, blijft het normaal
parkeren van de voor persoonlijk gebruik gebezigde auto(’s) van de exploitant en
eventueel van zijn gezinsleden mogelijk (zie het eerste lid, onder b).
Deze bepaling heeft slechts betrekking op ‘eigenlijke’ parkeerexcessen, dat wil zeggen op
het parkeren van voertuigen op de weg in de zin van de WVW 1994. Het zou uiteraard te
ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen buiten de weg.
Er mogen binnen een cirkel van 25 meter maximaal twee, dus geen drie, voertuigen
staan. Eén van de op de weg geparkeerde voertuigen geldt als middelpunt van de cirkel.
Voor eventuele volgende voertuigen die buiten deze cirkel staan, geldt opnieuw dat er
maximaal twee voertuigen binnen een cirkel met een straal van 25 meter mogen staan.
En zo verder.

Derde lid, onder b
Reparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het kader
van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake geluidsoverlast
en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd over de als gevolg van
deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid.

Vierde lid
Het verlenen van een ontheffing ingevolge het vierde lid zal in het algemeen op zijn
plaats zijn als redelijkerwijs moet worden aanvaard dat de exploitant geen andere
mogelijkheden ten dienste staan dan de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op
de weg te parkeren. Te denken is hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds
lang bestaand bedrijf in de feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de
nabijheid van zijn bedrijf stallingsruimte te creëren, dan wel daarover op andere wijze de
beschikking te krijgen. Aan de ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden
verbonden, onder meer omtrent de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen
voor de hier aan de orde zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst, alsmede
ten aanzien van het aantal voertuigen dat ter plaatse door de houder van de ontheffing
mag worden geparkeerd.

Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
Het komt regelmatig voor dat eigenaren hun voertuig te koop aanbieden op de openbare
weg. Wanneer het een enkel voertuig betreft, is dit geen echt probleem. Van aantasting
</pre>

====================================================================== Einde pagina 76 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 77 ======================================================================

<pre>van het uiterlijk aanzien van de omgeving is niet of nauwelijks sprake, de overlast voor
de omwonenden blijft beperkt en het gebruik van de beschikbare parkeerruimte kan niet
excessief genoemd worden.
Anders ligt het wanneer de voertuigen met grote aantallen tegelijk aangeboden worden.
Behalve dat het uiterlijk aanzien wordt aangetast, brengt het voor de omwonenden
aanzienlijke overlast met zich mee. Een dergelijke uitstalling van voertuigen trekt immers
kooplustigen aan. Ook wordt er een aanmerkelijk beslag op de beschikbare
parkeerruimte gelegd.

Derde lid
Dit artikel dient om te kunnen optreden tegen geïmproviseerde kleine automarkten op de
openbare weg. Gezien de overlast die daarmee gepaard kan gaan, is het wenselijk de
toepasselijkheid van de lex silencio positivo ingevolge artikel 28, eerste lid, van de
Dienstenwet uit te zonderen.

Artikel 5:4 Defecte voertuigen
Veelvuldig doet zich het verschijnsel voor dat niet-rijklare voertuigen op de weg worden
geplaatst. De eigenaar of houder van een of meer van dergelijke voertuigen heeft deze
meestal aangekocht om na weken of zelfs maanden van nijvere zelfwerkzaamheid weer
een volwaardig voertuig te creëren. Veelal slaagt hij in deze poging niet, waarna het
voertuig op de weg wordt achtergelaten, waar het na verloop van tijd degenereert tot
autowrak. Deze bepaling richt zich in het bijzonder tegen dit soort parkeergedragingen.
Het excessieve is in het bijzonder gelegen in het in relatie tot het tekort aan
parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet.
Daarnaast kan het hier bedoelde parkeren een ontsiering van het uiterlijk aanzien van de
gemeente meebrengen en om die reden excessief zijn. Beperking van het verbod tot die
gevallen waarin er sprake is van min of meer ernstige gebreken aan het voertuig, moet
noodzakelijk worden geacht, wil het verbod niet een te ruime strekking krijgen.

Artikel 5:5 Voertuigwrakken
Anders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere tijd in
het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot het tekort aan
parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig op de weg zet, geeft
een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of bromfiets, in de eerste plaats
aanstoot, doordat het een ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook houdt een
wrak een gevaar in voor spelende kinderen en voor de weggebruikers.
Het verbod in dit artikel richt zich op degene die het voertuigwrak op de weg plaatst of
heeft. Dat is op zich al een ruimere kring van subjecten dan alleen de bestuurder; ook
andere belanghebbenden bij het voertuig vallen onder deze bepaling.

Artikel 5:6 Kampeermiddelen en andere voertuigen
Eerste lid, aanhef
Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt” is
beoogd aan te geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet ‘dagelijks’
worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen.

Eerste lid, onder a
Deze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van voertuigen
die voor recreatie en dergelijke worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder geval:
caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens, magazijnwagens, keetwagens en
dergelijke op de weg. Door de bestanddelen “te plaatsen of te hebben” (in plaats van “te
parkeren”) is de handhaving van deze bepaling eenvoudiger. Met het steeds een paar
meter verplaatsen van een caravan, aanhangwagentje en dergelijke op de openbare weg
wordt handhaving van deze bepaling niet langer meer voorkomen.
Gezien de veelal toenemende parkeerdruk op de openbare weg – vaak juist ook in
woonwijken – is ervoor gekozen om het direct voor de gehele gemeente (of een gedeelte
daarvan) van toepassing te verklaren, door te bepalen dat het verboden is de hier
</pre>

====================================================================== Einde pagina 77 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 78 ======================================================================

<pre>bedoelde voertuigen langer dan gedurende drie achtereenvolgende dagen op de weg te
plaatsen of te hebben.

Eerste lid, onder b
Deze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de
gemeente door het doen of laten staan van caravans en dergelijke elders dan op de weg
in de zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze bepaling derhalve niet een ‘eigenlijk’
parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op een weg in de
zin van de WVW 1994.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1 wordt het begrip ‘parkeren’ zo uitgelegd,
dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar
ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.

Artikel 5:7 Reclamevoertuigen
Eerste lid
Deze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame maken
door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te parkeren.
Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de zin van dit artikel
wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam van het bedrijf waarbij het
voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van de goederen of diensten die dat
bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen worden immers niet primair gebruikt “met
het kennelijke doel om daarmee handelsreclame te maken”, maar vooral als
vervoersmiddel.
Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan parkeerruimte en
het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Dit doel kan
reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve gelegen
zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering van het uiterlijk aanzien van de
gemeente.
In deze bepaling gaat het om een ‘eigenlijk’ parkeerexces, hetwelk veronderstelt dat de
gedraging plaatsvindt op een weg in de zin van de WVW 1994. Het hebben van
handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats is
geregeld in artikel 4:15.
Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame
(commerciële reclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de Grondwet
blijkt, dat de gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van handelsreclame aan
beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met de artikelen 10 van het
EVRM en 19 van het IVBPR wordt verwezen naar ABRvS 23-12-1994,
ECLI:NL:RVS:1994:AN4127.

Artikel 5:8 Grote voertuigen
Algemeen
In gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren van grote voertuigen – in het bijzonder vrachtwagens – op wegen in de
stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan. Maatschappelijk
gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt ervaren als misbruik van
de weg. De gevaren en inconveniënten die deze parkeergedragingen kunnen opleveren,
zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij schemer en duisternis van geparkeerde
vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid van tussen of achter deze voertuigen spelende
kinderen, buitensporige inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering
van het uitzicht vanuit de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente
enzovoort. Op den duur zal het parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen
te geschieden op wegen binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de
bebouwde kom, welke gelegen zijn in het centrum of in de woonwijken. Uit de
jurisprudentie kan worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het parkeren van
vrachtwagens in woonwijken enzovoort, bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer) redelijkerwijze als
‘normaal’ verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels
</pre>

====================================================================== Einde pagina 78 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 79 ======================================================================

<pre>waarmee het parkeren van grote voertuigen, voor zover dit excessief is, kan worden
tegengegaan.

Eerste lid
Deze bepaling beoogt om aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het
doen of laten staan van bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van
grote voertuigen kan immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor
monumenten en historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open
landschappen een ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon
betekenen. Bijvoorbeeld vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s
kunnen op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het zijn deze situaties
waarop deze bepaling het oog heeft.
Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van grote
voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel betrekking op
‘eigenlijke’ parkeerexcessen.
Wat het motief bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient er
op te worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het parkeren
op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of karakteristiek een bijzondere
betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van een ‘parkeerexces’.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het gemeentebestuur
ter zake zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij openbare kennisgeving
aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke eisen van schoonheid en karakteristiek.
Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod zou
dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier echter te
reguleren het parkeren van grote voertuigen.
Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote voertuigen met
het oog op de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente niet mogen
worden geparkeerd, zal eventueel rekening moeten worden gehouden met een
provinciale verordening die – geheel of gedeeltelijk – hetzelfde terrein uit hoofde van
hetzelfde motief bestrijkt, bijvoorbeeld een verordening bescherming landschapsschoon.
Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden gemaakt
ten behoeve van autobussen in lijndienst.

Tweede lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een
excessief gebruik van de weg.
Met betrekking tot het motief “buitensporig gebruik van de weg” wordt opgemerkt, dat
het in dat verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen
behoeft te gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in deze
zin opleveren.
In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens minder
opportuun.
Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet toelaatbaar
is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op de bepaling van het
eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in verband met het bepaalde in het
vierde lid. Geschiedt een aanwijzing door middel van een verwijzing naar een plattegrond
(zie eerste lid) dan kan bijvoorbeeld door het gebruik van verschillende kleuren bij het
arceren van de plaatsen waar niet geparkeerd mag worden, worden aangegeven welk
motief ten grondslag ligt aan de aanwijzing of dat beide motieven daaraan ten grondslag
liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan een aanwijzing beide motieven ten grondslag
kunnen liggen.
Zie voor wat betreft de vraag hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de toelichting
op het eerste lid.
Zoals opgemerkt in de toelichting bij artikel 5:1 wordt het begrip ‘parkeren’ zo uitgelegd,
dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een voertuig maar
ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 79 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 80 ======================================================================

<pre>Derde lid
Dit artikellid maakt het mogelijk dat ook campers, caravans en kampeerwagens die door
hun afmetingen onder het verbod van het eerste lid of het tweede lid zouden vallen, toch
voor maximaal drie dagen op de weg geparkeerd mogen blijven staan.

Vierde lid
De werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid beperkt tot de
avond en de nacht, alsmede het weekeinde en de doordeweekse feestdagen. Het lijkt in
het algemeen niet redelijk om het parkeren van grote voertuigen op de weg ook
gedurende de werkdag te verbieden. Dit zou de belangen van met name handel en
industrie te zeer schaden. Dit ligt echter anders wanneer de bescherming van het uiterlijk
aanzien van de gemeente in het geding is.
Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het college
schadelijk is voor dit uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden kunnen worden.
Daarom geldt de in dit lid vervatte uitzondering niet voor het in het eerste lid gestelde
verbod.
Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede lid niet
van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan bewoners of
gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan, verboden krachtens het
hierop volgende artikel 5:9.

Vijfde lid
Dit lid kent aan het college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee leden
omschreven verboden een ontheffing te verlenen.
Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een
onevenredige aantasting van bedrijfsbelangen.
Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken.
Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven – ongeacht de aard – kunnen
worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.
Van de mogelijkheid tot het verlenen van ontheffing zal onder meer gebruik dienen te
worden gemaakt voor:
        - voertuigen die worden gebezigd bij de uitvoering van openbare werken en bij
        bouwwerkzaamheden, voor zover ze in de onmiddellijke nabijheid van het werk
        worden geparkeerd;
        - chauffeurs die een schriftelijke medische verklaring overleggen, waaruit blijkt
        dat betrokkene niet van een speciaal daartoe aangewezen parkeerterrein gebruik
        kan maken en ook vaststaat dat betrokkene zonder ontheffing in moeilijkheden
        zou komen.
Verder zou een soepel ontheffingenbeleid kunnen worden gevoerd, voor zover het gaat
om bijvoorbeeld:
        - rijdende winkels;
        - wagens van kermisexploitanten;
        - wagens van bedrijven die in geval van bij voorbeeld ongevallen in het
        wegverkeer terstond moeten kunnen ‘uitrukken’ (sleepwagens en dergelijke);
        - voertuigen die speciaal uitgerust zijn voor bijzondere transporten (auto’s met
        speciale klimaatregeling) of anderszins zodanig afwijken (elektrowagens met
        beperkte actieradius) dat bijzondere eisen aan de parkeerplaats moeten worden
        gesteld.
Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende de tijd
en de plaats waarop deze zal gelden.

Artikel 5:9 Uitzichtbelemmerende voertuigen
Eerste lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van
vrachtwagens en dergelijke bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik
bestemd gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het
</pre>

====================================================================== Einde pagina 80 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 81 ======================================================================

<pre>gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan. Zie ook de toelichting bij artikel 5:8.
Door opneming van de bestanddelen “of hen anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of gebruikers
van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan belemmering van
de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bijvoorbeeld ten gevolge van het starten en
warmdraaien van grote voertuigen.
Dat een dergelijke zinsnede houdbaar is, blijkt uit een reeds oude uitspraak van de Hoge
Raad (HR 16-01-1986, NJ 1968, 198) waarin de Hoge Raad de bedoelde zinsnede in de
APV van Enschede verbindend achtte.
Zoals opgemerkt in de toelichting bij artikel 5:1, onder b, wordt het begrip ‘parkeren’ zo
uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de bestuurder van een
voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het voertuig.

Tweede lid
De in dit lid opgenomen uitzondering ziet bijvoorbeeld op (het parkeren van)
hoogwerkers, meetwagens en dergelijke.
Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde parkeren.

Artikel 5:10 Parkeren of laten stilstaan van voertuigen anders dan op de rijbaan
Het college kan als wegbeheerder door middel van een verkeersbesluit parkeer- of
stopverboden voor de weg instellen (artikel 18, eerste lid, onder d, van de WVW 1994).
Onder ‘weg’ vallen ook de tot de weg behorende paden, bermen en zijkanten (artikel 1,
eerste lid, onder b, van de WVW 1994). In de APV wordt deze definitie van ‘weg’ gevolgd
(artikel 1:1). Een verkeersbesluit is een besluit om een bepaald verkeersteken te
plaatsen, te wijzigen of in te trekken of een bepaalde fysieke maatregel te treffen. Het is
verplicht gebruik te maken van de verkeerstekens die in bijlage 1 van het RVV 1990 zijn
opgenomen (artikel 15 van de WVW 1994 juncto artikel 12 van het BABW).
Sinds de uitspraak van Hof Arnhem-Leeuwarden 23-05-2016,
ECLI:NL:GHARL:2016:3927, geldt dat de plaatsing van de verbodsborden E1, E2 en E3
uit bijlage 1 bij het RVV 1990 niet het parkeren of laten stil staan in de berm of een
braakliggend terrein verbieden, maar alleen het parkeren (of laten staan) op de rijbaan.
Deze verbodsborden betreffen achtereenvolgens het parkeerverbod, het stopverbod en
het verbod fietsen en bromfietsen te plaatsen. Artikel 65, tweede lid, van het RVV 1990
bepaalt dat deze verkeersborden slechts gelden voor de zijde van de weg alwaar zij zijn
geplaatst. Volgens het hof moet ‘weg’ hier niet worden opgevat in de zin van artikel 1,
eerste lid, onder b, van de WVW 1994 en beperkt het parkeerverbod volgens bord E1
zich uitsluitend tot de rijbaan. Het hof baseert zich voor dat standpunt op het Verdrag
inzake verkeerstekens van 8 november 1968 dat voor Nederland op 8 november 2008 in
werking is getreden (Trb. 2008, 77). Artikel 6, tweede lid, van dit verdrag bepaalt: “Alle
tekens zijn over de hele breedte van de rijbaan die voor het verkeer openstaat van
toepassing op de bestuurders voor wie ze bedoeld zijn.” In artikel 1 van het verdrag
staan de volgende definities:
         - weg: het gehele oppervlak van elke weg of straat die voor het openbaar verkeer
         openstaat (onderdeel c).
         - rijbaan: dat deel van een weg dat gewoonlijk voor het verkeer met voertuigen
         wordt gebruikt; een weg kan een aantal rijbanen bevatten die duidelijk zichtbaar
         van elkaar gescheiden zijn, bijvoorbeeld door een scheidende strook of een
         verschil in niveau (onderdeel d).
         - rijstrook: elk van de delen waarin de rijbaan in de lengterichting kan worden
         verdeeld, al of niet aangegeven door strepen op het wegdek in de lengterichting,
         welke rijstrook voldoende breed moet zijn voor één rij rijdende motorvoertuigen,
         anders dan motorfietsen (onderdeel e).
</pre>

====================================================================== Einde pagina 81 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 82 ======================================================================

<pre>        - bestuurder: degene die een motorvoertuig of enig ander voertuig bestuurt (met
        inbegrip van een fiets), of die vee, hetzij enkele dieren hetzij in kudden, of trek-,
        last- of rijdieren op de weg onder zijn hoede heeft (onderdeel q).
Het bovenstaande geldt ook bij gebruik van genoemde verbodsborden met de aanduiding
‘zone’.

Vanzelfsprekend is het ook mogelijk het parkeren of laten stilstaan op andere
weggedeelten dan de rijbaan fysiek onmogelijk te maken, bijvoorbeeld door het plaatsen
van schampblokken. Dat is een feitelijke handeling waarvoor geen (verkeers)besluit
nodig is.


Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
Eerste lid
Het is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van
voertuigen.
Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken en dergelijke,
die het uiterlijk aanzien van de gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het
groen beter aan zijn bestemming te doen beantwoorden.
Omdat de WVW 1994 onder ‘wegen’ ook de bermen begrijpt, is het in artikel 5:11
vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet in
de gevallen waarin het voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst, welke
geen deel uitmaakt van de weg (in de zin van de WVW 1994).
Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet strafbaar, als dat
geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit te stappen, dan wel voor het
laden of lossen van goederen. Deze beperkingen zijn onwenselijk bij een verbod tot het
doen of laten staan van voertuigen in groenvoorzieningen. Daarom is hier bewust
gekozen voor de bestanddelen “te doen of te laten staan” in plaats van “te parkeren”,
omdat ook het tot stilstand brengen van een auto in een plantsoen beschadiging van het
groen en vermindering van de aantrekkelijkheid veroorzaakt.
Ten overvloede: gedragingen als de onderhavige brengen in sommige gevallen ook
zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het WvSr met zich mee.
Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel deel
uit van de ‘wegen’ in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien deze bepaling
zich uitsluitend richt tegen een ’oneigenlijk’ parkeerexces – dat wil zeggen tegen een
gedraging welke buiten de ‘weg’ (in de zin van de WVW 1994) plaatsvindt, behoeft voor
strijd met de bepalingen van de wegenverkeerswetgeving niet te worden gevreesd. Om
deze reden is ook het rijden over openbare beplantingen verboden.
Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat bijvoorbeeld auto’s en motoren op de rijbaan en
op andere weggedeelten – met uitzondering van het trottoir, het voetpad, het fietspad of
het ruiterpad – mogen worden geparkeerd. Onder deze andere weggedeelten waar wel
geparkeerd mag worden vallen ook de bermen van een weg. Indien in een bepaald geval
het parkeren in een berm als ongewenst moet worden aangemerkt, kan een
parkeerverbod voor die berm worden ingesteld. Zie artikel 5:10a en de toelichting
daarop. Het is tevens mogelijk dat het parkeren op de rijbaan niet wenselijk is,
bijvoorbeeld uit oogpunt van de verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de berm
wel kan worden toegestaan. In dat geval is plaatsing van bord E1 van bijlage 1 van het
RVV 1990 noodzakelijk.

Tweede lid
Bij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen in gebruik bij de
politie, de brandweer of de gemeentelijke plantsoenendienst. Campings vallen onder
terreinen als bedoeld onder c.

Artikel 5:12 Overlast van fietsen of bromfietsen
Eerste lid
</pre>

====================================================================== Einde pagina 82 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 83 ======================================================================

<pre>In de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen die her
en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst. Het gaat hierbij
doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van gestalde (brom)fietsen
voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra en dergelijke. Vooropstaat dat dan
wel voldoende stallingsmogelijkheden ter plekke aanwezig zijn.
Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het eerste lid van
dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen aan te wijzen waar het
verboden is (brom)fietsen onbeheerd buiten de daarvoor bestemde ruimten of plaatsen
te laten staan. De belangen die hierin meegenomen zijn: de bescherming van het
uiterlijk aanzien van de gemeente, de voorkoming of opheffing van overlast of de
voorkoming van schade aan de openbare gezondheid. Bij het laatste motief kan worden
gedacht aan het voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich
tussen een woud van (brom)fietsen een weg moeten banen.
Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden
aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het feitelijk
verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van bestuursdwang. Alvorens
deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het publiek bekend te
maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de plaatselijke krant of een
huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke. Tevens is het raadzaam aan te geven waar
de verwijderde (brom)fietsen weer kunnen worden opgehaald en hoe hoog de kosten zijn
die vergoed moeten worden.

Jurisprudentie
Er zijn de laatste jaren meerdere uitspraken gedaan over het verwijderen van fietsen die
buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen zijn geplaatst.
Uit deze jurisprudentie kan ten aanzien van het verwijderen van foutief geplaatste fietsen
de volgende lijn worden afgeleid:
        - Er moet feitelijk sprake zijn van een gevaarlijke of hinderlijke situatie die het
        direct of na een beperkte tijd (begunstigingstermijn) verwijderen van deze fietsen
        rechtvaardigt.
        - Per geval zal moeten worden bezien of een (korte) begunstigingstermijn wel of
        niet aan de orde is. Bijvoorbeeld geen begunstigingstermijn bij gevaarlijke
        situaties, maar wel bij hinderlijke situaties.
        - Er moeten in de buurt voldoende stallingsplaatsen voor fietsen aanwezig zijn.
        - In verband met bewijsvoering is het verstandig om een of meerdere foto’s te
        maken van de foutief geplaatste fiets, voordat deze wordt verwijderd.
        - Het besluit tot toepassing van bestuursdwang moet direct bij het ophalen van de
        verwijderde en opgeslagen fiets of zo snel mogelijk daarna worden overhandigd
        c.q. worden toegestuurd aan de eigenaar van de fiets.
        - Degene die het besluit tot toepassing van bestuursdwang overhandigt moet
        hiertoe gemandateerd zijn door het college.
        - Indien een fiets buiten de fietsklemmen, maar binnen de omheining van een
        fietsenstalling wordt geplaatst zonder dat dit tot een gevaarlijke situatie
        aanleiding geeft, kan niet tot onmiddellijke verwijdering van deze fiets worden
        overgegaan. In zo’n geval zal eerst het besluit tot bestuursdwang op schrift
        moeten worden gesteld.



Afdeling 2. Collecteren
Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen of leden- of donateurwerving
Algemeen
Van oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin van het publiek door middel van collecten, inschrijvingen, verkoop van
steunbonnetjes enzovoort. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van volkomen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 83 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 84 ======================================================================

<pre>betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de inzamelaar niet de
charitatieve doelstelling vooropstaat, maar een ander (commercieel) belang. Hierbij
wordt bij de burger de indruk gewekt dat de opbrengst naar het goede doel gaat, terwijl
dit maar voor een klein deel het geval is. Dit is een van de overwegingen waarom in de
APV een inzamelingsvergunning is opgenomen Ook de volgende redenen spelen hierbij
een belangrijke rol:
    - De manieren waarop wordt ingezameld zijn steeds indringender geworden: via de
    post (direct mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct dialogue), door shows
    op televisie (het Glazen Huis) en concerten (Live Aid) worden burgers direct of
    indirect aangesproken.
    - De goede doelen-branche is steeds verder geprofessionaliseerd; denk aan de
    professionele- (commerciële) en wervingsbedrijven. Deze sales- en
    marketingbedrijven zijn gericht op het werven van klanten (leden of donateurs) voor
    hun opdrachtgevers.
    - Er zijn daarnaast nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving die enige
    bescherming nodig hebben. Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven dat het bij
    bezoek aan de deur, om wat voor reden dan ook, verstandig is een legitimatie te
    vragen.

Leden- of donateurwerving (direct dialogue)
Naast de klassieke inzamelingsacties (de collectes) worden tegenwoordig ook activiteiten
verricht ter werving van donateurs of leden (‘direct dialogue’), waarbij te kennen wordt
gegeven of de indruk wordt gewekt dat de uiteindelijke opbrengst geheel of ten dele
bestemd is voor een liefdadig of een ideëel doel. Het publiek wordt door een bepaalde
instelling (doorgaans in opdracht van een andere organisatie of goed doel) aangesproken
met de vraag om lid of donateur te worden van de opdrachtgevende organisatie.
Naast het werven van donateurs of leden op plaatsen waar veel publiek komt,
bijvoorbeeld winkelgebieden of stations, wordt deze vorm ook huis-aan-huis toegepast.
Het publiek geeft hierbij een machtiging af, waardoor een overeenkomst tussen de
persoon en de opdrachtgevende organisatie tot stand komt. Deze wervingsactiviteiten
onderscheiden zich dus van inzamelingsactiviteiten door het feit dat er geen geld of
goederen worden ingezameld en geen intekenlijsten worden ingevuld. In plaats daarvan
werft de betreffende instelling (in opdracht van andere organisaties) leden of donateurs.
In de praktijk bestaat onduidelijkheid over de vraag of voor deze wervingsactiviteiten nu
wel of geen vergunning moet worden aangevraagd en zo ja wat voor soort vergunning
daarvoor precies benodigd is. Deze onduidelijkheid wordt als onwenselijk ervaren. Om
die reden worden wervingsacties thans expliciet geregeld in dit artikel.
Dit geldt ook voor de goede-doelenloterijen die langs de deuren gaan om loten te
verkopen. Een deel van de opbrengst van het meespelen in een dergelijke loterij gaat
naar goede doelen. Dat is de reden dat de huis-aan-huiswerving van de goede-
doelenloterijen onder de collecteregels valt.

Gemeentelijk beleid
Het gemeentelijk beleid inzake het collecteren heeft twee uitgangspunten:
   - Alleen bonafide instellingen mogen collecteren (altijd navragen bij het CBF).
   - Het aantal collectes wordt beperkt en gelijkmatig over het jaar verdeeld.

Eventueel kan onderscheid gemaakt worden tussen inzamelingen huis-aan-huis en op
straat. De landelijke instellingen die op het collecterooster staan kunnen worden
vrijgesteld van de vergunningplicht. Dit geldt ook voor andere door het CBF erkende
organisaties.

CBF
Het CBF is een onafhankelijke stichting die toezicht houdt op de inzameling van geld voor
goede doelen. Midden-Delfland is aangesloten bij het CBF. Het CBF is dan ook het eerste
aanspreekpunt voor gemeenten voor vragen en ontwikkelingen op het gebied van
</pre>

====================================================================== Einde pagina 84 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 85 ======================================================================

<pre>fondsenwerving en goede doelen. Eén van de belangrijkste taken is het beoordelen van
fondsenwervende instellingen.

Eerste lid
Voor het houden van een openbare inzameling of werving is een vergunning van het
college nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels
collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van intekenlijsten (te
onderscheiden van de machtigingsformulieren en inschrijvingen via een tablet die bij
wervingsactiviteiten worden gebruikt) of de inzameling van goederen. Bij inzameling van
goederen kan worden gedacht aan het leveren van een bijdrage aan een voedselpakket.
De bijdrage kan bestaan uit een gift in geld, maar ook uit het doneren van (vooraf
bepaalde) gekochte producten. Ook het inzamelen van vermogensrechten is niet
ondenkbaar (bijvoorbeeld cryptovaluta, vergelijk Hof Arnhem-Leeuwarden 31-05-2016,
ECLI:NL:GHARL:2016:4219, en Rb. Amsterdam 14-02-2018,
ECLI:NL:RBAMS:2018:869).
Ook eerdergenoemde wervingsactiviteiten (‘direct dialogue’) vallen onder de
verbodsbepaling. De instellingen die leden of donateurs werven, moeten uiteraard aan
dezelfde voorwaarden voldoen als de opdrachtgevende organisaties zelf.

Voor de openbaarheid van de inzameling of werving is het voldoende dat deze op of aan
de openbare weg dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor een
commercieel doel.

Op de gemeentewebsite staat besproken dat er een vergunning nodig is voor het
inzamelen van geldt. Dit moet 8 weken van tevoren ingediend worden. De gemeente is
aangesloten bij het CBF waarin ook het collecterooster per gemeente te raadplegen is. Zo
ook voor Midden-Delfland.

Bij de beoordeling van aanvragen voor collectes of wervingen in de weken dat er geen
collectes of wervingen zijn voorzien, worden vaak de volgende criteria gehanteerd:
        - De instelling is als bonafide aan te merken.
        - De instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten.
        - De voorgenomen actie is geen duplicering van andere al ‘gevestigde’
        inzamelingen ten bate van een identiek doel, met name organisaties op het
        collecterooster.
        - De aanvragende instelling mag geen politieke doelen nastreven.
        - Controle van de begroting op besteding van de gelden.
        - Tellen onder toezicht van een notaris.
        - Betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan het
        goede doel)
        - Gesloten bus, legitimatie collectanten, enzovoort.
        - Onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie DDDN. In deze Gedragscode
        zijn regels opgenomen voor het werven van leden en donateurs door middel van
        persoonlijke gesprekken. De donateurwervers houden zich hierbij aan landelijke
        en lokale regelgeving, kunnen zich legitimeren, maken geen gebruik van een
        intimiderende of agressieve werkwijze en zijn goed getraind en geïnformeerd.

Tweede lid
In het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning is vereist, indien bij een
inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden.
Deze wijze van collecteren valt niet onder de bescherming van artikel 7, eerste lid, van
de Grondwet (vrijheid van meningsuiting). In vaste rechtspraak is een scheiding
aangebracht tussen het collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte
stukken anderzijds (HR 26-05-1987, AB 1988, 106 en HR 27-06-1978, AB 1979, 195).
Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR heeft de
verbindendheid van een dergelijke bepaling niet aangetast. Beide handelingen zijn in dit
</pre>

====================================================================== Einde pagina 85 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 86 ======================================================================

<pre>lid bewust van elkaar gescheiden. Uitsluitend het houden van een openbare inzameling is
van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of verspreiden van
geschreven of gedrukte stukken. Dat betekent dat als de inzamelingsvergunning wordt
geweigerd de aanvrager de stukken die hij bij de inzameling wilde aanbieden, nog steeds
kan verspreiden.

Derde lid
Dit lid geeft een opsomming van situaties waarbij geen vergunning is vereist.

Derde lid, onder a
Allereerst is voor een inzameling die in besloten kring wordt gehouden geen vergunning
nodig. De uitdrukking ‘in besloten kring’ veronderstelt een zekere bekendheid tussen de
inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt. Er moet wel sprake zijn van
een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijke lidmaatschap. Men zal moeten
aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke bekendheid is.

Derde lid, onder b
De gemeente kan ervoor kiezen instellingen aan te wijzen waarvoor de verbodsbepaling
niet geldt. Het college stelt daartoe een collecte- en wervingsrooster vast dat is ontleend
aan het door het CBF gepubliceerde collecterooster en wervingsrooster. Omdat aan het
CBF geen wetgevende bevoegdheid toekomt, moet het college het collecte- en
wervingsrooster vaststellen. Het besluit tot vaststelling van het rooster door het college
is geen algemeen verbindend voorschrift, maar een besluit van algemene strekking dan
wel een (bundel van) beschikking(en). Het college kan zijn bevoegdheid mandateren aan
een gemeenteambtenaar. Voor de in genoemde roosters ingedeelde instellingen geldt de
vergunningplicht niet voor de week waarin zij zijn ingedeeld. Als er in de loop van het
jaar wijzigingen optreden in het eerder gevolgde CBF-rooster, kan het college – of een
gemeenteambtenaar krachtens mandaat – eveneens een gewijzigd rooster vaststellen.
Op deze manier wordt geborgd dat er in een bepaalde week in een bepaalde gemeente
slechts één collecte of werving wordt gehouden en worden de uitgangspunten van het
gemeentelijk beleid (een gelijkmatige verdeling van activiteiten door bonafide
instellingen) dus geborgd zonder dat een vergunning hiervoor noodzakelijk is. Het college
kan aan de vrijstelling van de vergunningplicht voorwaarden verbinden. Daarbij kan men
denken aan verplichte legitimatie voor de geldinzamelaars, het verplicht melden van de
opbrengst bij de gemeente en het niet toestaan van collecteren op de zondag.

Het CBF publiceert ieder jaar een collecterooster. Een aantal organisaties krijgt landelijk
een vaste week toegewezen waarin zij kunnen collecteren. De gemeente kan ervoor
kiezen deze organisaties uit te zonderen van de vergunningplicht. In de weken die op het
collecterooster staan vermeld kunnen geen andere organisaties een inzameling houden.
Daarnaast zijn er andere organisaties die niet op het collecterooster staan vermeld, maar
wel beschikken over een door CBF-verleende erkenning. Ook deze organisaties kunnen
worden vrijgesteld van de vergunningplicht. Wel zijn zij aangewezen op de in het
collecterooster opengelaten vrije perioden. Deze organisaties kunnen zich bij de
gemeente aanmelden ter opname in het door het college vast te stellen collecterooster.

Naast het collecterooster publiceert het CBF een wervingsrooster. Hierop staan
activiteiten die bestaan uit werving van leden of donateurs. Het wervingsrooster vermeldt
per gemeente en per wijk welke organisatie (al dan niet feitelijk uitgevoerd door een
derde) in welke week langs de deuren gaat om donateurs of leden te werven. Hierbij
geldt de regel dat er slechts één organisatie in een bepaalde week per wijk huis-aan-huis
donateurs of leden mag werven. Alleen organisaties met een CBF-erkenning worden
opgenomen in het rooster.

Slechts in goed overleg tussen betrokken instelling en de gemeente in kwestie kan van
de aangewezen week worden afgeweken. bijvoorbeeld omdat een wervingsactie in
verband met een plaatselijk evenement vanuit praktische overwegingen onwenselijk is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 86 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 87 ======================================================================

<pre>NB. Als het college geen collecte- en wervingsrooster vaststelt, geldt de vrijstelling van
de vergunningplicht dus niet.

Derde lid, onder c
Er zijn gemeenten die plaatselijke instellingen (met hun statutaire zetel in de gemeente)
niet onder de vergunningplicht willen laten vallen. Dit onderdeel van het derde lid biedt in
dat geval de mogelijkheid dat het college instellingen aanwijst die geen vergunning
hoeven aan te vragen. Bij deze plaatselijke instellingen kan gedacht worden aan
instellingen die kleinschalig geld inzamelen of producten verkopen met als doel financiële
steun aan hun eigen organisatie. Het gaat hier dus om instellingen die niet zijn ingedeeld
in het door het college op grond van onderdeel b vastgestelde collecte- of
wervingsrooster.



Afdeling 3. Venten
Artikel 5:14 Definitie
Het uitoefenen van de ambulante handel (het venten) moet onderscheiden worden van
enerzijds de collectevergunning en anderzijds de standplaatsvergunning. Bij venten is het
van belang dat de venter in beweging is. De venter biedt zijn waren voortdurend aan
vanaf een andere plaats. Het tijdelijk stilstaan in afwachting van klanten is geen venten.
zie HR 26-03-1974, NJ 1974, 239.
Het onderscheid tussen venten en collecteren is het volgende. Van venten of colporteren
is sprake wanneer voor deze goederen een reële contraprestatie in de vorm van een vast
bedrag wordt gevraagd. In principe worden bij collecteren geen goederen aangeboden,
maar gaat het om het inzamelen van geld en goederen. Verkrijgt men een drukwerk of
ander goed door een willekeurig bedrag of een weliswaar vast, maar niet meer als reële
contraprestatie aan te merken bedrag aan geld in een bus te werpen of te overhandigen
als bijdrage voor een duidelijk kenbaar liefdadig of ideëel doel, dan is sprake van een
collecte. De goederen worden daarbij slechts ter ondersteuning van die actie uitgereikt.
Bij strafrechtelijk optreden tegen dit soort zonder vergunning gehouden inzamelingen,
zal ten laste gelegd en bewezen moeten worden dat te kennen is gegeven of de indruk is
gewekt dat de opbrengst geheel of gedeeltelijk is bestemd voor een ideëel doel.
Het onderscheid tussen venten en het innemen van een standplaats betreft de periode
gedurende welke goederen vanaf dezelfde plaats op straat worden aangeboden aan
willekeurige voorbijgangers. Onder het innemen van een standplaats wordt verstaan het
te koop aanbieden van goederen vanaf eenzelfde plaats, gebruikmakend van fysieke
hulpmiddelen als een kraam of een aanhangwagen, in de openbare ruimte. Het tien
minuten standplaats innemen vereist een standplaatsvergunning en geen ventvergunning
(HR 26-03-1974, NJ 1974, 239). Venten en standplaatsen sluiten elkaar dus uit.

Direct dialogue in relatie tot venten
In het algemene gedeelte van de toelichting bij artikel 5:13 (inzamelen geld of goederen)
is hierover een passage opgenomen onder de kop ‘Donateurwerving (direct dialogue)’.

Artikel 5:15 Ventverbod
Bij de deregulering van 2007 is de ventvergunning geschrapt en vervangen door een
algemene regel waarbij het slechts verboden was om bij het venten de openbare orde te
verstoren. Dit gebeurde ook met het oog op de invoering van de Dienstenrichtlijn en de
Dienstenwet.
Ervaringen in de praktijk leren dat dit een voor handhavers lastig hanteerbare norm is.
Het aanwijzen van gebieden en tijden schept helderheid: op die plaatsen en momenten
mag niet worden gevent. Daarbuiten wel. Het college heeft verschillende gronden voor
zijn gebiedsaanwijzingen, zoals overlast (waarschijnlijk verreweg de meest voorkomende
grond), of verkeersveiligheid. De grondslag is dus niet beperkt tot de openbare orde.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 87 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 88 ======================================================================

<pre>Artikel 5:16
(Vervallen)


Afdeling 4. Standplaatsen
Artikel 5:17 Definitie
Artikel 5:17 bevat een definitie en voorziet ook in uitzonderingen. Het gaat bij een
standplaats om het te koop aanbieden van goederen of diensten vanaf een vaste plaats.
Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van het venten met goederen of
diensten. Bij het venten met goederen of diensten wordt er immers vanuit gegaan dat de
venter voortdurend zijn goederen of diensten vanaf een andere plaats in de openbare
ruimte aanbiedt. Met andere woorden: de venter is ambulant, de standplaatshouder niet.

Tweede lid
Het innemen van een standplaats op een markt, ingesteld op basis van artikel 160,
eerste lid, aanhef en onder g, van de Gemeentewet, valt niet onder het begrip
standplaats. Degene die op een dergelijke markt een standplaats wil innemen, zal zich
moeten houden aan de regels die voor de markt gelden. Een afbakening met de
snuffelmarkt is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden en
standplaatsen worden ingenomen in de open lucht.
Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen vergunning
krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en 2:25 van
toepassing, waarbij de bepalingen met betrekking tot het innemen van een standplaats
niet van toepassing zijn.

Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Algemeen
De gemeenteraad acht een vergunning voor het hebben van een standplaats, hoe
eenvoudig ook, noodzakelijk en evenredig. De vergunning dient om te voorkomen dat de
openbare orde wordt verstoord en overlast wordt tegengegaan. Gedacht kan worden aan
bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast, verkeershinder en overlast door zwerfafval.
De vergunning is persoonsgebonden (artikel 1:6). Op het vergunningstelsel is de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Dat geldt ook als de standplaats wordt gebruikt voor de
verkoop van goederen. Die activiteit vormt voor de toepassing van de Dienstenrichtlijn
namelijk een ‘dienst’.
Er kan sprake zijn van een schaarse vergunning, waardoor de vergunning niet voor
onbepaalde tijd kan worden verleend en de selectie- en vergunningprocedure aan
bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Zie hiervoor de toelichting op artikel 1:7.

Vrijheid van meningsuiting
Voor het aanbieden van gedrukte stukken waarin gedachten en gevoelens worden
geopenbaard kan geen vergunning worden geëist in verband met artikel 7 van de
Grondwet. Het aanbieden van zodanige gedrukte stukken wordt gezien als een
zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een vergunning noodzakelijk indien vanaf een
standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning is niet vereist
vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar vanwege het feit dat
een standplaats wordt ingenomen.

Tweede lid
De bepalingen in de APV met betrekking tot het innemen van een standplaats hebben als
doel de ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende bevoegdheid
van de gemeente van zaken die tot haar huishouding behoren. Daarnaast vormen de
besluiten op grond van de Wet ruimtelijke ordening, zoals een bestemmingsplan, een
zelfstandige toetsingsgrond. Dit betekent dat bij de beoordeling van een aanvraag voor
</pre>

====================================================================== Einde pagina 88 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 89 ======================================================================

<pre>een vergunning voor het innemen van een standplaats altijd gelet moet worden op de
voorschriften die uit het desbetreffende ruimtelijke plan voortvloeien.
Als bijvoorbeeld het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het
moeilijk uit te leggen dat de vergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan
geen gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met
het bestemmingsplan, de beheersverordening, het exploitatieplan of het
voorbereidingsbesluit is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen. Blijkens
jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen zelfstandige
planologische regeling bevat.

Derde lid, onder a
De weigeringsgrond met betrekking tot redelijke eisen van welstand kan gehanteerd
worden indien een of meer standplaatsen worden ingenomen op een zodanige plaats dat
het straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen
verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van
monumentale gebouwen of stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het college
bepaalt zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet noodzakelijk, maar
wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om advies te vragen.

Derde lid, onder b
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de gemeente
ten behoeve van de consument als een openbare ordebelang aangemerkt. De gedachte
was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met hoge exploitatiekosten die niet
in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten van de straathandelaren. Uit
jurisprudentie van de Afdeling blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen
niet als een huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door
de Afdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het
voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de gemeente in gevaar komt.
Van duurzame ontwrichting van het voorzieningenniveau zal in de praktijk niet snel
sprake zijn. Voor de vraag of een duurzame ontwrichting van het voorzieningenniveau zal
ontstaan, komt geen doorslaggevende betekenis toe aan de vraag of voor een
overaanbod in het verzorgingsgebied en mogelijke sluiting van bestaande voorzieningen
moet worden gevreesd, maar het doorslaggevende criterium is of inwoners van een
bepaald gebied niet langer op een aanvaardbare afstand van hun woning kunnen
voorzien in hun eerste levensbehoeften. Bijvoorbeeld ABRvS 13-01-2016,
ECLI:NL:RVS:2016:49.

Ook de Dienstenrichtlijn staat een redelijk voorzieningenniveau niet toe als
weigeringsgrond voor standplaatsen, omdat dit wordt beschouwd als een economische,
niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten (artikel 14, punt 5, van
de Dienstenrichtlijn). Op grond van de Dienstenrichtlijn mag wel een kwantitatieve of
territoriale beperking worden gesteld, mits:
        1. geen sprake is van discriminatie naar nationaliteit of statutaire zetel
(discriminatieverbod);
        2. er sprake is van een dwingende reden van algemeen belang (noodzakelijkheid);
en
        3. de maatregelen zijn geschikt om het nagestreefde doel te bereiken en gaan niet
        verder dan nodig is en het doel kan niet met andere, minder beperkende
        maatregelen worden bereikt (evenredigheid) (artikel 15 Dienstenrichtlijn).
De formulering van onderdeel b van het derde lid is hierop afgestemd. Zie de toelichting
op artikel 1:7 voor het begrip ‘dwingende reden van algemeen belang’.

Vierde lid
De vergunning dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt verstoord en overlast
wordt tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast,
stankoverlast, verkeershinder en overlast door zwerfafval. In verband hiermee is het
onwenselijk dat de lex silencio positivo van toepassing is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 89 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 90 ======================================================================

<pre>Vijfde lid
In de nadere beleidsregels wordt besproken welke plaatsen of categorieën het college
heeft aangewezen waarvoor het verbod binnen voorwaarden niet geldt.

Jurisprudentie
ABRvS 13-01-2016, ECLI:NL:RVS:2016:49. Concurrentieverhoudingen vormen bij een
planologische belangenafweging in beginsel geen in aanmerking te nemen belang, tenzij
zich een duurzame ontwrichting van het voorzieningenniveau zal voordoen die niet door
dwingende redenen wordt gerechtvaardigd. Het doorslaggevende criterium is of inwoners
van een bepaald gebied niet langer op een aanvaardbare afstand van hun woning kunnen
voorzien in hun eerste levensbehoeften.

HvJEU 30-01-2018, ECLI:EU:C:2018:44 (Visser Vastgoed Beleggingen/Appingedam). De
activiteit bestaande in detailhandel in goederen vormt voor de toepassing van de
Dienstenrichtlijn een ‘dienst’. Artikel 15, eerste lid, van de Dienstenrichtlijn staat er niet
aan in de weg dat voorschriften van een bestemmingsplan van een gemeente de
activiteit bestaande in niet-volumineuze detailhandel in geografische gebieden buiten het
stadscentrum van die gemeente verbieden, mits alle in artikel 15, derde lid, van die
richtlijn genoemde voorwaarden vervuld zijn.

Maximumstelsel
De Afdeling heeft bepaald, dat het in het belang van de openbare orde kan zijn om het
aantal te verlenen vergunningen aan een maximum te binden. Het aantal te verlenen
vergunningen kan worden beperkt tot een van tevoren vastgesteld maximum als de
openbare orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te worden aangetoond of aannemelijk
gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto daadwerkelijk sprake is.
De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in de
Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van artikel 9
juncto 10 van de Dienstenrichtlijn dat er een transparante en non-discriminatoire op
objectieve gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet zijn.
Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst naar
plaats, tijdstip of branche, moet rekening gehouden worden met het aantal reeds
afgegeven vergunningen. Zie ook het algemene deel van de toelichting en de toelichting
op hoofdstuk 1 ‘Algemene bepalingen’.

Beleidsregels
Aan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college beleidsregels
vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een
standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen van een dergelijk beleid,
waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte criteria worden aangegeven, die bij de
beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens de
jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat te voeren beleid niet mag
leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde vergunning die niet kan worden
herleid tot één van de in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Ook beleidsregels zijn
volgens artikel 4 van de Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van
algemeen belang: de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het
milieu.

Vergunningsvoorschriften
Aan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10 van de
Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op criteria die
ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid niet op
willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir, gerechtvaardigd om
een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die reden van algemeen
belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar bekendgemaakt;
transparant en toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de toelichting bij dit artikel.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 90 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 91 ======================================================================

<pre>Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:
      - het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode geen
      standplaats is ingenomen;
      - de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet men
      wel het oog houden op een goede verdeling van de te verkopen goederen voor de
      consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie kunnen zijn;
      - de grootte van de standplaats;
      - de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;
      - het uiterlijk aanzien van de standplaats;
      - tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;
      - eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;
      - opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.

Overige regelgeving
Op het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de APV van
toepassing. Deze regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de straathandel. Te
noemen zijn de Wro, de Winkeltijdenwet, de Warenwet en de Wm.

Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Dit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een standplaats
wordt ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt. Met dit verbod is het
mogelijk niet alleen maatregelen te nemen tegen degene die zonder vergunning een
standplaats inneemt, maar ook tegen de eigenaar van de grond die het innemen van een
standplaats zonder vergunning toestaat.

Jurisprudentie
Rechtbank Limburg 26-04-2018, ECLI:NL:RBLIM:2018:4062. De rechtbank is van
oordeel dat de gemeente het terrein waarop de ijsverkoopkar zal worden geplaatst,
ondanks dat het gaat om een eigen terrein van vergunninghoudster, terecht heeft
aangemerkt als een ‘openbare plaats’ als bedoeld in artikel 1:1, onder a, van de APV. Het
terrein dat direct grenst aan de openbare weg is, gedurende de openingstijden, zonder
beperkingen bereikbaar. Eenieder is dan vrij om er te komen, te vertoeven en te gaan.
Daarnaast heeft het gebruik van het terrein een publiek karakter. Vergunninghoudster
beoogt het (passerend) publiek ten behoeve van de verkoop van ijs en frisdrank vrij
toegang te verschaffen tot het terrein waarop de ijsverkoopkar zal worden geplaatst. Ook
de beoogde planologische situatie, waarbij gedurende 10 jaar het plaatsen van
ijsverkoopkar wordt toegestaan, duidt op een publiek karakter van het terrein.
Daarmee wordt voldaan aan de definitie van ‘standplaats’ in artikel 4.2 van de APV.

Artikel 5:21
(Vervallen)


Afdeling 5. Snuffelmarkten
Artikel 5:22 Definitie
Eerste lid
De laatste tijd komt het in steeds meer plaatsen voor dat particulieren markten
organiseren in grote (doorgaans leegstaande) gebouwen. Hoofdzakelijk worden daar
‘ongeregelde’ zaken verkocht. Bij ‘ongeregelde’ zaken kan met name worden gedacht
aan incourante goederen, dat wil zeggen goederen, die in de regel niet meer langs
normale handelskanalen het publiek bereiken, zoals bij voorbeeld beschadigde artikelen,
artikelen die uit de mode zijn, restanten en zaken van een te liquideren onderneming.
Let op: in afdeling 4 heeft het begrip ‘standplaats’ een andere betekenis dan hetzelfde
begrip in afdeling 5: op grond van artikel 5:17, eerste lid bevindt een standplaats in
afdeling 4 zich per definitie in de open lucht, terwijl bij een snuffelmarkt (afdeling 5) de
standplaatsen juist in een gebouw staan op grond van artikel 5:22, eerste lid.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 91 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 92 ======================================================================

<pre>Tweede lid
Van de snuffelmarkt te onderscheiden zijn de volgende marktsoorten.
      - De weekmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder g, van de
      Gemeentewet. Het begrip ‘markt’ is niet nader omschreven in de Gemeentewet. In
      de regel worden op een weekmarkt ‘geregelde’ waren verkocht, dat wil zeggen:
      geen tweedehands goederen en restantpartijen e.d. Een weekmarkt kan binnen of
      buiten plaatsvinden, een snuffelmarkt is per definitie binnen.
      - De jaarmarkt in de zin van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder g, van de
      Gemeentewet.
      Ook het begrip ’jaarmarkt’ wordt niet nader gedefinieerd in de Gemeentewet. Bij
      een jaarmarkt moet gedacht worden aan een jaarlijks terugkerende traditie. Ook
      een jaarmarkt kan binnen of buiten plaatsvinden.
      - Evenement: de zogenaamde snuffelmarkten worden gehouden in een gebouw.
      Indien het betreft braderieën, vrijmarkten op Koningsdag of vlooienmarkten in de
      openbare ruimte, is deze paragraaf niet van toepassing, maar is er sprake van
      een evenement, dat al dan niet vergunningplichtig is op grond van artikel 2:25.

Artikel 5:23 Organiseren van een snuffelmarkt
De Europese Dienstenrichtlijn
De Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op zowel het vergunningstelsel als het
meldingsstelsel voor een snuffelmarkt. Het artikel richt zich immers tot de organisator en
deze is een dienstverlener in de zin van de richtlijn. Voorts komt het voor dat er diensten
worden aangeboden op de standplaatsen, bijvoorbeeld schoenpoetsers, nagelverzorging,
kappers e.d. Overigens heeft het Europese Hof van Justitie bepaald dat ook detailhandel
in goederen een dienst is in de zin van de Dienstenrichtlijn.
HvJ 30-01-2018, ECLI:EU:C:2018:44 (Visser Vastgoed Beleggingen/Appingedam). Dit
betekent onder meer dat toepasselijkheid van de lex silencio positivo uit artikel 28,
eerste lid, van de Dienstenwet voortvloeit.

Meldingsplicht
Als een snuffelmarkt incidenteel wordt, kan met een meldingsplicht worden volstaan. Het
voordeel van een meldingssysteem is vermindering van administratieve lasten voor
burgers en ondernemingen, en het verminderen van bestuurlijke lasten voor de
gemeente.



Afdeling 6. Openbaar water en waterstaatswerken
Artikel 5:24 Voorwerpen op, in of boven openbaar water
Artikel 5:24 heeft een aanvullend karakter op de andere in het vijfde lid genoemden wet-
en regelgeving. De veiligheid op het water heeft reeds een afdoende regeling gevonden
in een aantal bepalingen van het WvSr, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en
het BPR (zie bijvoorbeeld artikel 1.15 van dit reglement).

Artikel 5:25 Ligplaats vaartuigen
Eerste, tweede en derde lid
Uitgangspunt van de APV-bepalingen over ligplaatsen is dat het is verboden zonder
vergunning met een vaartuig een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar te
stellen binnen de gemeente, op het openbaar water (eerste lid). Het college kan aan de
vergunning nadere voorwaarden verbinden.
Zo kan het college bijvoorbeeld aan vaartuigen die gedurende langere tijd een ligplaats
willen innemen of hebben, eisen te stellen met betrekking tot de afvoer van het
afvalwater, de drinkwatervoorziening etc. Zelfs zou aansluiting op de riolering, het
drinkwater- en elektriciteitsnet voorgeschreven kunnen worden, indien de mogelijkheden
daartoe redelijkerwijs aanwezig zijn. In het derde lid staat beschreven dat het college
</pre>

====================================================================== Einde pagina 92 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 93 ======================================================================

<pre>plaatsen aan kan wijzen waar de vergunningsplicht niet geldt. Die worden aangewezen in
de aanwijsbesluiten.

Vierde lid
Drijvende bouwwerken
Met betrekking tot drijvende bouwwerken kunnen in de APV geen regels (meer) worden
gesteld. Op 1 januari 2018 is de Wet verduidelijking voorschriften woonboten (Stb. 2017,
32) in werking getreden. Aanleiding voor deze wet is jurisprudentie van de Afdeling
waarin zij besliste dat woonschepen bouwwerken zijn in de zin van de model-
Bouwverordening en waarop dus de bouwregelgeving van toepassing is (ABRvS 16 april
2014, ECLI:NL:RVS:2014:1331, en 3 juni 2015, ECLI:NL:RVS:2015:1749). Door deze
wet worden woonschepen en andere drijvende objecten die hoofdzakelijk worden
gebruikt voor verblijf, zoals drijvende hotels en restaurants en watervilla’s, als bouwwerk
aangemerkt. Voor het innemen van een ligplaats met deze drijvende bouwwerken is een
omgevingsvergunning nodig. De gemeente mag nog wel een ligplaatsvergunning eisen
(in APV of afzonderlijke gemeentelijke verordening), mits zij daaraan andere motieven
ten grondslag legt dan waarvoor de omgevingsvergunning voor het aanleggen (=
bouwen) is bedoeld. Mede gelet op andere hogere regelgeving zoals vermeld in het derde
lid, hebben de aan de ligplaatsbepalingen in de APV ten grondslag liggende motieven (zie
het tweede lid, onder a, en vierde lid) geen aanvullende betekenis om het in het eerste
lid vervatte verbod ook voor drijvende bouwwerken te doen gelden. Daarom zijn in het
derde lid de Woningwet en de Wabo genoemd, die van toepassing zijn op drijvende
bouwwerken.

Bestaande gemeentelijke regels over het uiterlijk van woonboten blijven overigens geldig
totdat de welstandsnota voor drijvende bouwwerken op grond van de Woningwet is
aangepast. Volgens de Wet verduidelijking voorschriften woonboten worden autonome
onderdeel van een welstandsnota in de zin van artikel 12a van de Woningwet tot er een
nieuwe (gewijzigde) welstandsnota wordt vastgesteld. Vanaf dat moment moeten
gemeenten, indien zij voor woonboten welstandsbeleid willen voeren, dit vastleggen in
die nieuwe welstandsnota.

De Wet verduidelijking voorschriften woonboten geldt niet voor een schip dat wordt
gebruikt voor verblijf en dat is bestemd en wordt gebruikt voor de vaart (varend schip).
Volgens de MvT gaat het hier om schepen waarvan niet bij voorbaat duidelijk is of deze
altijd zouden worden aangemerkt als varend schip. Het betreft de categorie (historische)
varende schepen waarop wordt verbleven (wonen, restaurant, museum en dergelijke).
Deze schepen liggen veelal langere tijd stil, maar er wordt af en toe mee gevaren. Dit
betekent dat op dergelijke schepen de bouwregelgeving niet van toepassing is. Op deze
schepen zijn de APV-bepalingen van toepassing, tenzij hogere regelgeving zoals
genoemd in het derde lid in de situatie voorziet.

Provinciale landschapsverordening, Wet milieubeheer
Maakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik om
gedeelten van openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te leggen, dan
kunnen aan de locatie voor het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats
uitsluitend nog beperkingen opgelegd worden krachtens een eventuele provinciale
landschaps- of woonschepenverordening dan wel krachtens de Wet milieubeheer (Wm)
wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats zodanig gebeurt dat er
sprake is van een milieuvergunningplichtige inrichting.
Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen, dan mag
slechts ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de niet-aangewezen
gedeelten en kunnen er daarnaast eventueel nog andere beperkende factoren worden
gesteld vanuit de provinciale landschaps- of woonschepenverordening of de Wm.
Daar waar een provinciale verordening van kracht is, kan het motief
landschapsbescherming niet meer door het college ten grondslag gelegd worden aan de
</pre>

====================================================================== Einde pagina 93 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 94 ======================================================================

<pre>aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in het eerste lid of het stellen van nadere regels
(dat wil zeggen algemene voorschriften) als bedoeld in het tweede lid.
In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die gevallen
waarin de Wm van toepassing is. Veel jachthavens zullen namelijk aangemerkt kunnen
worden als milieuvergunningplichtige inrichtingen.

Artikel 5:26
(Vervallen)

Artikel 5:27
(Vervallen)

Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken
Provinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling voor
waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn.
De APV-bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn bij de
gemeente. Artikel 1.14 van het BPR legt aan degene die een kunstwerk beschadigt
bovendien nog een meldingsplicht op.

Artikel 5:29 Reddingsmiddelen
Om te waarborgen dat deze middelen aanwezig zijn en gebruikt kunnen worden voor het
redden van personen is andersoortig gebruik of het voor gebruik onklaar maken van
reddingsmiddelen strafbaar gesteld.

Artikel 5:30 Veiligheid op het water
Het BPR bepaalt aan welke verkeersregels de schippers van vaartuigen zich hebben te
houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de gebruikers van vaartuigen en niet op de
overige gebruikers van het openbaar water.
Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling op dit reglement door in
algemene zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5 van de WVW 1994, hinder of
gevaarlijk gedrag van de overige gebruikers te verbieden.
Voor de toelichting op de in het tweede lid genoemde hogere regelingen wordt verwezen
naar de toelichting bij artikel 5:25.

Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigen
Deze bepaling spreekt voor zich.

Afdeling 7. Crossterreinen en gemotoriseerd en
ruiterverkeer in natuurgebieden
Artikel 5:32 Crossterreinen
Op het houden van auto- en motorsportevenementen, het crossen met auto’s, motoren,
bromfietsen en dergelijke al dan niet met een wedstrijdkarakter, zijn verschillende
wettelijke regelingen van toepassing. Hierbij speelt mede een rol in hoeverre deze
activiteiten al dan niet op een weg in de zin van de wegenverkeerswetgeving
plaatsvinden.

Afbakening
Op grond van artikel 122 van de Gemeentewet vervallen bepalingen van de APV van
rechtswege als in het onderwerp door een wet, AMvB of provinciale verordening wordt
voorzien. De term ‘onderwerp’ in artikel 122 van de Gemeentewet betekent dat het om
dezelfde materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel
de lagere als de hogere regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het derde
lid sluit daarom aan bij de Gemeentewet.
Hieronder wordt ingegaan op de afbakening van dit APV-artikel ten opzichte van de
Wegenverkeerswet 1994, de Wabo en het Bor, en de Zondagswet.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 94 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 95 ======================================================================

<pre>1. WVW 1994 en APV
Het verkeersrechtelijk regime is niet van toepassing wanneer de bedoelde
activiteiten zich afspelen op een terrein dat niet kan worden aangemerkt als een
weg die feitelijk voor het openbaar verkeer openstaat in de zin van de
wegenverkeerswetgeving. Op de vraag wanneer sprake is van een zodanige weg
wordt verwezen naar de toelichting bij artikel 1:1.
Indien een auto- of motorsportactiviteit, crossen en dergelijke op de weg, als
bedoeld in de WVW 1994, plaatsvindt én een wedstrijdkarakter heeft, is artikel 10
van de WVW 1994 van toepassing. Het eerste lid van deze bepaling zegt dat het
verboden is op een weg een wedstrijd met voertuigen te houden of daaraan deel
te nemen. Dit verbod richt zich dus zowel tot de organisator van de wedstrijd als
tot de deelnemers aan de wedstrijd.
Vindt een wedstrijd met voertuigen plaats op andere plaatsen dan op de weg in de
zin van de WVW 1994, dan kan artikel 5:32 van toepassing zijn. Artikel 5:32 ziet
op het gebruik van motorvoertuigen of een bromfiets als bedoeld in het RVV 1990
in het kader van een wedstrijd op speciaal daarvoor aangewezen terreinen door
het college. Kenmerkend voor het wedstrijdkarakter is dat er een beloning in de
vorm van prijzen, medailles of iets dergelijks in het vooruitzicht wordt gesteld.
Indien artikel 5:32 van toepassing is, is een vergunning op basis van artikel 2:25
niet meer aan de orde. Zie verder de toelichting op artikel 2:25.
Voor het organiseren van evenementen in het algemeen zijn in principe de
bepalingen van hoofdstuk 2, afdeling 3, ‘Evenementen’ van toepassing (artikel
2:24 en verder). De burgemeester kan in het belang van de openbare orde,
veiligheid, zedelijkheid of gezondheid voorschriften geven omtrent het houden van
zo’n evenement dan wel het evenement geheel verbieden. Deze bepalingen zijn
ook van toepassing op auto- en motorsportevenementen die geen
wedstrijdkarakter hebben, zoals toertochten, oldtimerritten en dergelijke.

2. Wabo en APV
Bij het reguleren van auto- en motorsportactiviteiten, crossen en dergelijke buiten
de weg moet onderscheid worden gemaakt tussen speciaal daarvoor ingerichte
terreinen, zoals circuits, en overige terreinen, zoals natuurgebieden, parken,
plantsoenen of andere voor recreatief gebruik beschikbare terreinen. De eerst
bedoelde terreinen vallen doorgaans onder de Wabo; voor de overige terreinen
kan een gemeente zelf regels stellen, zoals in de artikelen 5:32 en 5:33.

Besluit omgevingsrecht (Bor)
De speciaal voor auto- en motorsport ingerichte terreinen vallen onder de werking
van de Wabo en het Bor. De regeling betreffende de motorterreinen is opgenomen
in categorie 19 van onderdeel C van bijlage I bij het Bor. In categorie 19.1, onder
g, worden genoemd: inrichtingen of terreinen, geen openbare weg zijnde, waar
gelegenheid wordt geboden tot het gebruiken van: bromfietsen, motorvoertuigen
of andere gemotoriseerde voer- of vaartuigen in wedstrijdverband ter
voorbereiding van wedstrijden of voor recreatieve doeleinden.
Op grond van artikel 2.4 van de Wabo is het college bevoegd om op een aanvraag
voor vergunning voor een motorterrein als bedoeld in categorie 19 te beslissen.
Voor zover de terreinen, geen openbare weg zijnde, echter bestemd of ingericht
zijn voor het in wedstrijdverband, ter voorbereiding van wedstrijden of voor
recreatieve doeleinden rijden met gemotoriseerde voertuigen voorzien van
verbrandingsmotoren, en de terreinen daartoe acht uren per week of meer zijn
opengesteld, wordt de vergunning niet afgegeven door het college, maar door
gedeputeerde staten (categorie 19.2).
Bij de vergunningverlening wordt rekening gehouden met de motieven die aan de
wettelijke regeling ten grondslag liggen, zijnde de gevolgen voor de fysieke
leefomgeving of de bescherming van de fysieke leefomgeving.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 95 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 96 ======================================================================

<pre>      APV
      De regeling in de APV is van belang voor die terreinen die niet genoemd zijn in
      categorie 19.1, onder g, van het Bor, bijvoorbeeld een terrein dat niet is ingericht
      voor motorwedstrijden en -activiteiten en terreinen die hiervoor slechts eenmalig
      of zeer incidenteel worden gebruikt.
      In een gemeentelijke regeling met betrekking tot dit soort motorterreinen zal de
      werkingssfeer ten opzichte van de Wabo in ieder geval moeten zijn afgebakend.
      Bij een aanwijzingsbesluit kunnen alleen regels worden gesteld ter bescherming
      van de belangen die dit voorschrift dient. Behalve het belang van de openbare
      orde zijn dat milieubelangen en het belang van de veiligheid van het publiek of de
      deelnemers.
      In de in het tweede lid van het artikel 5:32 genoemde regels kan bepaald worden
      dat op het terrein slechts gecrost mag worden op bepaalde dagen en uren, en wel
      alleen door leden van de vereniging; dat de vereniging zich gedraagt volgens de
      aanwijzingen van KNAC, KNMV en MON; dat zij haar leden voldoende verzekert
      tegen ongevallen dan wel aansprakelijkheid voor schade als gevolg van
      ongevallen en – eventueel – dat de crossers ten minste een bepaalde leeftijd
      moeten hebben dan wel dat de vereniging er – ter voorkoming van ongelukken –
      zorg voor draagt dat toezicht door volwassenen wordt uitgeoefend indien van dat
      terrein gebruik wordt gemaakt.

      3. Zondagswet
      Krachtens artikel 3, eerste lid, van de Zondagswet is het verboden op zondag
      zonder strikte noodzaak gerucht te verwekken dat op een afstand van meer dan
      200 meter van het punt van verwekking hoorbaar is. Volgens het tweede lid van
      dit artikel is de burgemeester bevoegd van dit verbod voor de tijd na 13.00 uur
      ontheffing te verlenen.
      De training voorafgaand aan de motorcrosswedstrijd kan als deze voor publiek
      toegankelijk is, reeds aangemerkt worden als een openbare vermakelijkheid als
      bedoeld in artikel 4 van de Zondagswet.


Artikel 5:33 Beperking verkeer in natuurgebieden
Gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van
motorcrossers aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder, schade
aan de flora, verstoring van wild e.d.
Verder worden natuurgebieden, parken en dergelijke steeds vaker door ruiters en
fietsers/mountainbikers bezocht. Het komt nogal eens voor dat ruiters en
fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen aangewezen ruiter- of fietspaden verlaten.
Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor wandelaars en berokkent vaak ook
schade aan flora en fauna.
Bij de vraag welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in natuurgebieden,
zal men een onderscheid moeten maken tussen het zogenaamde ‘wilde crossen’ (op
wegen en paden en ‘off the road’) en het crossen op daartoe speciaal gebruikte
motorterreinen.
Op het crossen op motorterreinen is artikel 5:32 van toepassing.
De redactie van artikel 5:33 is overeenkomstig het systeem van artikel 5:32. Op grond
van het eerste lid van artikel 5:33 geldt een algeheel verbod om zich met
motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een natuurgebied te bevinden. Het college
kan op grond van het tweede lid terreinen aanwijzen waar dit verbod niet geldt en kan
tevens regels stellen voor het gebruik van deze terreinen.

Afdeling 8. Vuurverbod

Artikel 5:34 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of anderszins
vuur te stoken
</pre>

====================================================================== Einde pagina 96 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 97 ======================================================================

<pre>Benadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen altijd een
ontheffing nodig is op grond van artikel 10.63, eerste lid, van de Wm. Het college kan
een ontheffing verlenen, indien het belang van de bescherming van het milieu zich
daartegen niet verzet. Met andere woorden, het college kan een ontheffing weigeren op
grond van milieuhygiënische argumenten.
Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en
veiligheidsaspecten van belang. Artikel 10.63, eerste lid, van de Wm biedt geen
mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de openbare orde en veiligheid in het
geding is. Bovendien kunnen de voorschriften verbonden aan een dergelijke ontheffing
alleen dienen ter bescherming van het belang van het milieu. Artikel 5:34 vult daarom
voor wat betreft deze aspecten de Wm aan.
Voor artikel 5:34 betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:34, tweede lid, biedt de
mogelijkheid om – naast de ontheffing op grond van de Wm – een ontheffing te
verlenen, waarin de aspecten van openbare orde en veiligheid worden geregeld. Er ligt
dus een ander motief ten grondslag aan de APV dan aan de Wm. Tevens wordt het
college de mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te verbinden die
het belang van de openbare orde en veiligheid beogen te beschermen. De
weigeringsgronden worden genoemd in het vierde lid.

Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, eerste lid, van de Wm en de ontheffing op
grond van artikel 5:34, tweede lid, worden gecombineerd tot één te verlenen ontheffing?
Er is een aantal argumenten om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de gronden
waarop het besluit wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende wettelijke
regelingen. Het gaat dus om twee verschillende afwegingskaders. Indien beide
afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de vraag in hoeverre een dergelijk
besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt, indien bezwaar of beroep wordt ingesteld
tegen het ene besluit, het bezwaar daarmee impliciet eveneens gericht tegen het andere
besluit. Tenslotte is ook de strafbaarstelling verschillend. Overtreding van de ontheffing
op grond van artikel 10.63, eerste lid, van de Wm wordt strafbaar gesteld in de Wet op
de economische delicten (WED), terwijl overtreding van artikel 5:34 strafbaar wordt
gesteld op grond van artikel 154 van de Gemeentewet.
Het verschil in wettelijke grondslag (Wm versus Gemeentewet), het verschil in
toetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil in strafbaarstelling (WED
versus Gemeentewet) pleit ervoor om een systeem van twee separate ontheffingen te
hanteren. Dit neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen
kunnen coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.

Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, eerste lid, van de Wm wordt geweigerd,
wat betekent dit voor de ontheffing op grond van artikel 5:34?
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, eerste lid, van de Wm wordt geweigerd,
is er geen ruimte meer voor een ontheffing op grond van artikel 5:34. Dit volgt uit het
systeem van de wet. Een ontheffing op grond van artikel 5:34 kan in dit geval namelijk
nooit worden verleend wegens strijd met de Wm. De aanvraag voor een ontheffing op
grond van artikel 5:34 hoeft daarom niet in behandeling te worden genomen. De
grondslag hiervoor is artikel 4:5 van de Awb.

Uitzonderingen artikel 5:34
In het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het eerste lid.
Hierbij zijn de volgende punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting door
middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren – waarbij geen afvalstoffen worden verbrand -,
zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur voor koken, bakken en braden, niet onder het
nieuwe regime van de Wm. Er is immers geen sprake van het verbranden van
afvalstoffen buiten inrichtingen. Vervolgens mag er geen sprake zijn van gevaar, overlast
of hinder voor de omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom kunnen klachten ontstaan
over overlast of hinder door met name terrashaarden en vuurkorven. De aanhef van het
tweede lid biedt dus een handvat om handhavend op te treden.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 97 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 98 ======================================================================

<pre>De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Het eerste lid regelt
namelijk het aanleggen, stoken of het hebben van vuur, maar in de genoemde
uitzonderingsgevallen is er geen sprake van het verbranden van afvalstoffen. De
gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie (verbranden) vanuit eenzelfde
motief (namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of hinder) als de hogere
regelgever, maar beperkt zich daarbij tot gedragingen die niet of nog niet worden
bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het verbranden van niet-afvalstoffen
buiten inrichtingen).
Normaal gesproken is de afbakening tussen de Wm en de APV helder, indien er sprake is
van een inrichting in de zin van de Wm. Daar waar de Wm hierop gebaseerde regels of
voorschriften in een onderwerp voorziet, is er geen ruimte voor de APV.


Afdeling 9. Asverstrooiing

Artikel 5:35 Definitie
Volgens de Wet op de lijkbezorging kunnen verstrooiingen door of op last van de houder
van een crematorium of de houder van een plaats van bijzetting alleen plaatsvinden op
het terrein dat daartoe permanent is bestemd. Ook blijft de mogelijkheid bestaan dat de
as op open zee verstrooid wordt.

Artikel 5:36 Verboden plaatsen
Asverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk. Dit
geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan worden
opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol op
stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen voor het
verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de mogelijke overlast die
asverstrooiing op straten en dergelijke kan opleveren voor derden en de kans op het
snelle verwaaien van de as, is het overigens niet waarschijnlijk dat nabestaanden de
verharde delen van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as te verstrooien. Het
verbod zal dus naar verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor
nabestaanden.
Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een permanent
voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op een
begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoria wat betreft mogelijkheden voor asverstrooiing het een en
ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit van het
algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van de begraafplaats en het
crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin verstorend kunnen werken.
De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van terreinen
waar het vanuit een oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om incidenteel as te
verstrooien. Zo zijn er wellicht meer. Onder ‘ verboden plaatsen’ kan de gemeente,
uiteraard gemotiveerd, plaatsen invullen waarvan zij zegt dat het niet wenselijk is dat
daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen het openbare water of delen daarvan.
Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden evenementen
bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien. Daarom is een
mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en wethouders om in die gevallen een
terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te onttrekken aan de
mogelijkheid om er as op te verstrooien.

Artikel 5:37 Hinder of overlast
Het verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden als voor
omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang dat omstanders
geen hinder ondervinden van de activiteit op zich en van de as die na de activiteit wordt
achtergelaten.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 98 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 99 ======================================================================

<pre>Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep mensen,
terwijl er een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend een onwenselijke
situatie op.
Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven
wijze, hinder opleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening
mee worden gehouden. Dit kan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te
verspreiden, zodat deze eerder in de bodem wordt opgenomen. Een ander voorbeeld in
dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw of vanaf een balkon. Er zijn genoeg
situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.
Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de lijkbezorging van 26
maart 1998 af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op zich
geen hinder oplevert. Door de wet op het punt van asverstrooiing te verruimen heeft de
wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden met incidentele
verstrooiing.


Hoofdstuk 6. Sanctie-, overgangs- en slotbepalingen
Artikel 6:1 Sanctiebepaling
Op grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de raad op overtreding van zijn
verordeningen straf stellen. Artikel 6:1, eerste en tweede lid, regelt dat het niet-naleven
van de in de APV genoemde voorschriften of beperkingen die aan een vergunning of een
ontheffing zijn verbonden een strafbaar feit oplevert.

De op te leggen straf mag niet zwaarder zijn dan hechtenis van ten hoogste drie
maanden of een geldboete van de tweede categorie, al dan niet met openbaarmaking
van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het WvSr zijn de maxima van de zes
boetecategorieën opgenomen. Het maximum van een boete van de eerste categorie
bedraagt € 415 en van de tweede categorie € 4.150. Het is overigens uiteindelijk de
strafrechter die de soort en de maat van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de
grens van de door de raad gekozen boetecategorie. Hierbij dient de rechter op grond van
artikel 24 van het WvSr rekening te houden met de draagkracht van de verdachte. Het
wettelijk minimum van de geldboete bedraagt op grond van artikel 23, tweede lid, van
het WvSr € 3.De Gemeentewet heeft aan de raad de keuze gelaten op overtreding van
verordeningen geldboete te stellen van de eerste óf de tweede categorie. De raad heeft
daarbij de ruimte om binnen de verordening onderscheid te maken naar bepalingen waar
bij overtreding een straf van de eerste dan wel van de tweede categorie op staat.

Strafbaarheid rechtspersonen
Op grond van artikel 91 juncto 51 van het WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking van de sanctiebepaling. Bij veroordeling van een rechtspersoon kan de rechter
een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag van de naast hogere categorie
“indien de voor het feit bepaalde boetecategorie geen passende bestraffing toelaat”
(artikel 23, zevende en achtste lid, van het WvSr). Dat betekent dat voor overtredingen
van de APV door een rechtspersoon de rechter de mogelijkheid heeft een boete van de
derde categorie op te leggen (€ 8.300).


Zo is ook artikel 5:32 (Crossterreinen) als aanvulling op artikel 10, eerste lid, van de
WVW 1994 een regeling opgenomen voor het houden van wedstrijden met motorrijtuigen
op andere plaatsen dan de weg en voor wedstrijden anders dan met voertuigen op of aan
de weg. Ingevolge artikel 10, eerste lid, van de WVW 1994 is het behoudens ontheffing
op grond van artikel 148 van de WVW 1994 – verboden om op de weg een wedstrijd te
houden. Overtreding van dit verbod wordt bedreigd met een geldboete van de eerste
categorie.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 99 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 100 ======================================================================

<pre>In bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de strafbaarstelling
van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is veelal in deze wetten
opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van dit artikel bevatten dan ook
geen in deze verordening opgenomen voorschriften, op overtreding waarvan straf is
bedreigd in de bijzondere wet. Dat betreft:
        - artikel 2:6; overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in de
        artikelen 437 en 437ter van het WvSr (boete van de tweede respectievelijk derde
        categorie) en
        - de voorschriften uit hoofdstuk 2, afdeling 5, ‘Regulering paracommerciele
        rechtspersonen en overige aangelegenheden uit de Drank- en Horecawet’. Zie
        daarvoor het algemene gedeelte van de toelichting bij die afdeling.

Hechtenis?
Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis wordt
opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer terug te
dringen ‘ten gunste’ van de geldboete. Toch is in het eerste lid van dit artikel de
mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan worden uitgesloten
dat in bepaalde (uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het geval van recidive) de rechter
behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging van een vrijheidsstraf.
Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde – in de eerste
geldboetecategorie ingedeelde – bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld, omdat het
hier lichte overtredingen betreft.

Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en vergunningsvoorschriften
Niet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in dit
artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college de
bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan levert een
strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens artikel 1:4 gegeven
beperkingen en voorschriften bij een vergunning of een ontheffing. Formeel levert dit
laatste een overtreding van artikel 1:4, tweede lid, op. Hierin is de verplichting
opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een vergunning of ontheffing is
verleend, verplicht is de daaraan verbonden voorschriften en beperkingen na te komen.

Wabo
Overtredingen van bepalingen die voortvloeien uit de Wabo (zoals handelingen zonder of
in strijd met een omgevingsvergunning) zijn in de WED aangeduid als economische
delicten. Dat heeft gevolgen voor de strafmaat, die onder de WED anders is dan onder de
APV. Om dat onderscheid duidelijk te maken is het derde lid toegevoegd.


Vierde lid
In het vierde lid is de bevoegdheid neergelegd een bestuurlijke boete op te leggen ter
handhaving van de regels gesteld krachtens artikel 3, derde lid, van de Wet
veiligheidsregio’s. De hoogte van deze boete is maximaal gelijk aan een geldboete van de
derde categorie.

Artikel 6:2 Toezichthouders
In dit artikel – en eventueel krachtens dit artikel, door het college dan wel door de
burgemeester – worden de toezichthouders aangewezen. Toezichthouders zijn personen
die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met het houden van toezicht op de
naleving van het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:11 van de
Awb). De basis voor deze aanwijzingsbevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5
(handhaving) van de Awb. Daarin zijn algemene regels gegeven voor de
bestuursrechtelijke handhaving van algemeen geldende rechtsregels en individueel
geldende voorschriften.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 100 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 101 ======================================================================

<pre>Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voor zover zij bij of
krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 3 van de Politiewet
2012, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet worden
beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel.

Legitimatieplicht toezichthouder
Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel 5:12 van
de Awb). Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder
verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12, derde
lid, van de Awb genoemde ‘model’ van het legitimatiebewijs is vastgesteld bij de Regeling
model legitimatiebewijs toezichthouders Awb. Deze regeling bevat echter geen echt
model, maar een opsomming van alle elementen die in ieder geval op het
legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld van een legitimatiebewijs.

Het evenredigheidsbeginsel
In artikel 5:13 van de Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder
mag zijn bevoegdheid slechts uitoefenen voor zover dit redelijkerwijs voor de vervulling
van zijn taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet te allen tijde gebruik
maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard aan toezichthouders worden
toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden of het voor de vervulling
van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor is de aard van het
voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet toezien.

Bevoegdheden toezichthouder
In de artikelen 5:15 tot en met 5:19 van de Awb worden bevoegdheden aan
toezichthouders toegekend. In artikel 5:14 van de Awb is de mogelijkheid opgenomen
om aan een toezichthouder minder bevoegdheden toe te kennen. Zo is op voorhand vaak
al duidelijk welke bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet relevant zijn of per
definitie onevenredig.
Op basis van artikel 5:15 van de Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te
betreden met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner. ‘Plaats’ is
daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere (bedrijfs)terreinen, maar
ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb een uitzondering maakt voor het betreden van een
woning zonder toestemming van de bewoner vloeit voort uit het in artikel 12 van de
Grondwet vastgelegde ‘huisrecht’. Op grond hiervan is voor het binnentreden van
woningen zonder toestemming van de bewoner steeds een grondslag in een bijzondere
wet vereist. Voor de handhaving van gemeentelijke verordeningen is de basis voor het
binnentreden zonder toestemming van de bewoner gelegd in artikel 149a van de
Gemeentewet. Op grond van dit artikel kan aan toezichthouders deze bevoegdheid
worden toegekend, indien het gaat om het toezicht op de naleving van bij verordening
gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare orde of veiligheid of
bescherming van het leven of de gezondheid van personen. In artikel 6:3 wordt deze
bevoegdheid aan toezichthouders toegekend. In de Awbi zijn de vormvoorschriften
gegeven die bij het binnentreden van een woning in acht genomen moeten worden. In de
toelichting op artikel 6:3 wordt nader op de Awbi ingegaan.
De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid tot
het doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de bevoegdheid
om willekeurig kasten, laden en andere bergplaatsen te openen. In gevallen waarin die
bevoegdheid niettemin noodzakelijk is, dient deze te worden verschaft door de
bijzondere wetgever.
Artikel 5:16 van de Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te
vorderen. Op grond van artikel 5:20 van de Awb is een ieder ook verplicht deze
inlichtingen te verstrekken, behoudens een aantal uitzonderingen dat terug te voeren is
op het beroepsgeheim.
In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 van de Awb worden aan toezichthouders de
bevoegdheden verleend om inzage te vorderen van zakelijke gegevens en bescheiden en
om zaken en vervoermiddelen te onderzoeken.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 101 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 102 ======================================================================

<pre>Bijzondere wetten
Bijzondere (medebewinds)wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het
maken van verordeningen (zoals de Wm, de Woningwet en – in relatie tot de APV in het
bijzonder van belang – de DHW), kunnen op het punt van de aanwijzing van
toezichthoudende ambtenaren een eigen regeling bevatten. Die aanwijzing heeft
doorgaans tot gevolg dat de aangewezen ambtenaar bepaalde (toezicht)bevoegdheden
krijgt.
Zo krijgen in artikel 42 van de DHW de toezichthouders die belast zijn met het toezicht
op het bepaalde bij en krachtens die wet (het gaat hier ook om hoofdstuk 2, afdeling 5,
‘Regulering paracommerciële rechtspersonen en overige aangelegenheden uit de Drank-
en Horecawet’) eveneens de bevoegdheid om een woning binnen te treden zonder
toestemming van de bewoners, als daar alcoholhoudende drank wordt verstrekt aan
particulieren of als zij vermoeden dat dat daar gebeurt.

Toezicht en opsporing
De meeste bepalingen van de APV bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan
dient te worden toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan op
twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk – door onder andere het opleggen van een
last onder bestuursdwang of onder dwangsom – en strafrechtelijk. Voor beide vormen
van handhaving dienen personen te worden aangewezen met toezichthoudende
respectievelijk opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de aanwijzing van de
toezichthouders is een bepaling opgenomen in de APV. De opsporingsambtenaren worden
aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het WvSv.
Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een
onderscheid bestaat, zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op grond
van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid tussen beide is
dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn van enig vermoeden van
overtreding van een wettelijk voorschrift en bij opsporing wel. Ook zonder dat
vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de voorschriften van een
vergunning in acht worden genomen. Indien mocht blijken dat in strijd met het
voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet automatisch te leiden tot een
strafrechtelijke vervolging. Het hanteren van bestuursrechtelijke middelen zoals het
intrekken van de vergunning of het toepassen van bestuursdwang vormen in veel
gevallen een meer passende reactie.
Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van vermoeden
dat een wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel blijken bij het toezicht.
Op dat moment wordt de vraag naar de verhouding tussen de toezichthoudende en
opsporingsbevoegdheden van belang, in het bijzonder wanneer beide bevoegdheden in
dezelfde persoon zijn verenigd. Beide bevoegdheden kunnen naast elkaar worden
toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden die samenhangen met het
toezicht en de bevoegdheden die samenhangen met de opsporing worden gebruikt
waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht overgaat in opsporing is het
derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen die aan de verdachte toekomen in
het kader van de opsporing in acht worden genomen.
De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende.
        - Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot burgers en
        bedrijven zijn gericht en heeft vaak preventieve werking. Opsporing dient gericht
        te zijn op strafrechtelijke afdoening.
        - Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd door de
        Awb. De opsporing wordt geregeld WvSv.

Opsporingsambtenaren
In de artikelen 141 en 142 van het WvSv worden de met de opsporing van strafbare
feiten belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben
een opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene
opsporingsbevoegdheid). Artikel 142 betreft de BOA’s die in de regel een
</pre>

====================================================================== Einde pagina 102 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 103 ======================================================================

<pre>opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten (beperkte
opsporingsbevoegdheid).
Op basis van artikel 142, eerste lid, onder c, van het WvSv hebben de volgende – voor
de APV relevante – personen opsporingsbevoegdheid:
       - personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde
       strafbare feiten worden belast, en
       - personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving van die
       verordening, een en ander voor het die feiten betreft en die personen zijn
       beëdigd.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht. De
grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet. Tot de tweede groep
behoren bijvoorbeeld milieu- en parkeerwachters, belast met het toezicht op de
desbetreffende autonome bepalingen in de APV.
Sinds 1 mei 2018 volgt voorts uitdrukkelijk uit artikel 142, eerste lid, onder c, van het
WvSv, dat het ook kan gaan om personen die ‘krachtens’ verordening zijn belast met het
toezicht (dus via een aanwijzingsbesluit van het college of de burgemeester).
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv ontlenen,
is een nadere regeling in de APV niet mogelijk. De aanwijzing als toezichthouders in de
APV is de grondslag voor de aanwijzing als BOA. De opsporingsbevoegdheid van de
buitengewone opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij
toezichthouder zijn. De personen die op grond van dit artikel worden aangewezen,
dienen op grond van het Besluit BOA aan de volgende voorwaarden te voldoen:
       1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid;
       2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van procureurs-generaal (volgens
       artikel 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar).
De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de BOA, waaronder
in ieder geval de feiten tot de opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt. De
akte wordt op naam van de desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging aan
hem uitgereikt. De akte wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden verlengd,
mits de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en betrouwbaarheid.

Gemeentelijke verordeningen en opsporing
Aan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met
inachtneming van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen worden
verleend (zie verder de toelichting bij artikel 6:3). Hun overige opsporingsbevoegdheden
ontlenen zij aan het WvSv. De raad heeft hiernaast niet de bevoegdheid om andere
opsporingsbevoegdheden te creëren. Ingevolge artikel 1 van het WvSv mag bij
gemeentelijke verordening geen regeling worden gegeven omtrent de opsporing of het
bewijs van de in die verordening strafbaar gestelde feiten.
Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen. Dit is
met name van belang voor de medebewindvoorschriften die in op deze wetten
gebaseerde verordening zijn opgenomen. Een speciale regeling geldt voor de op de
artikelen 437 en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5 opgenomen
bepalingen ter bestrijding van heling van goederen. De in de artikelen 551 en 552 van
het WvSv geregelde opsporings- en toezichtbevoegdheden komen reeds toe aan de
algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 van het WvSv. Gezien de
bijzondere materie is het in het algemeen niet zinvol om ook nog eens buitengewone
opsporingsambtenaren aan te wijzen.

Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?
Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in hun
functie niet automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook niet nodig zijn.
Veelal kan volstaan worden met toezichthoudende bevoegdheden. Indien namelijk de
handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk bestuursrechtelijk
geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te beschikken over
opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men strafrechtelijk wil gaan
handhaven. In die situatie is het vaak ook niet noodzakelijk om alle toezichthouders
</pre>

====================================================================== Einde pagina 103 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 104 ======================================================================

<pre>opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan worden volstaan met één of enkele
opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp ingeroepen worden van een algemeen
opsporingsambtenaar (ambtenaar van politie).

Artikel 6:3 Binnentreden woningen
Algemeen
Het is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de naleving dan
wel de opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen kunnen betreden. In
artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend voor alle
plaatsen, met uitzondering van het binnen treden van woningen zonder toestemming van
de bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis van artikel 12 van de
Grondwet, dat het zogenaamde ‘huisrecht’ regelt. Het betreden van de woning zonder
toestemming van de bewoner is daarom met veel waarborgen omkleed. Op het betreden
van een woning met toestemming van de bewoner zijn deze waarborgen niet van
toepassing, al gelden daar wel de, zij het wat beperktere, vormvoorschriften van de
Awbi.
De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent drie
elementen:
        1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn verleend;
        2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de wet
        te worden aangewezen, en
        3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.

Wettelijke grondslag bevoegdheid
Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van de
personen die mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. Artikel 149a
van de Gemeentewet geeft de raad de bevoegdheid om bij verordening personen aan te
wijzen die woningen mogen binnentreden zonder toestemming van de bewoner. Het
moet dan gaan om personen die belast zijn met het toezicht op de naleving of de
opsporing van de overtreding van bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot
handhaving van de openbare orde of veiligheid of bescherming van het leven of de
gezondheid van personen. In dit artikel wordt gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.
Voor enkele bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder
toestemming van de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere wet.
Het betreft artikel 2:67 en 2:68 en de op artikel 437ter van het WvSr gebaseerde
gemeentelijke helingvoorschriften. Artikel 552 van het WvSv bepaalt dat de in artikel 141
bedoelde opsporingsambtenaren en de ambtenaren die krachtens artikel 142 zijn belast
met de opsporing van de bij de artikelen 437, 437bis of 437ter van het WvSr strafbaar
gestelde feiten, toegang hebben tot elke plaats hebben waarvan redelijkerwijs vermoed
kan worden dat zij wordt gebruikt door een handelaar als bedoeld in laatstgenoemde
artikelen.

Vormvoorschriften
In de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning wil
betreden in acht moet nemen. Hij dient:
       - zich te legitimeren (artikel 1);
       - mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1);
       - te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2);
       - verslag te maken van het binnentreden (artikel 10).
De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus ook
indien dit gebeurt met toestemming van de bewoner. De artikelen 2 tot en met 11 van
de Awbi gelden alleen als zonder toestemming van de bewoner wordt binnengetreden.
Degene die binnentreedt, dient te beschikken over een machtiging. In deze machtiging is
aangegeven in welke woning binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in
beginsel uit van een machtiging voor één woning. Zo nodig kunnen in de machtiging
echter maximaal drie andere afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen (zie
de Regeling vaststelling model machtiging tot binnentreden
</pre>

====================================================================== Einde pagina 104 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 105 ======================================================================

<pre>(http://wetten.overheid.nl/BWBR0018484/2005-08), voor een model voor de
machtiging).
In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden kunnen
afgeven: de procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van justitie en de
hulpofficier van justitie hebben een algemene bevoegdheid hiertoe gekregen. Hiernaast
kan ook de burgemeester bevoegd zijn machtigingen te verlenen. Dit is het geval indien
het binnentreden in de woning in een ander doel is gelegen dan in het kader van
strafvordering (bijvoorbeeld bij woningontruimingen). De bevoegdheid machtigingen om
binnen te treden af te geven, kan niet worden gemandateerd.
In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner
bij de uitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De bevoegdheid
tot het afgeven van de machtiging is daar, naast de in de Awbi genoemde
functionarissen, bij hetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de bestuursdwang toepast. Dit
betekent dat een college dat bestuursdwang wil uitoefenen, ook de eventueel benodigde
machtiging moet afgeven.
Artikel 2, derde lid, van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke
omstandigheden zonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te treden.
Dit is het geval in situaties waarbij ernstig en onmiddellijk gevaar voor de veiligheid van
personen of goederen dreigt, zoals bij de ontdekking op heterdaad van een geweldsdelict
in een woning of de aanwezigheid in een woning van een bewapend persoon die van zijn
wapen gebruik zou kunnen maken. Men kan ook denken aan gevallen waarin de
belangen van de bewoner ernstig worden aangetast, zoals bij de ontdekking op
heterdaad van een inbraak in de woning. Als de opsporingsambtenaar de bewoner,
bijvoorbeeld als gevolg van diens afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden
kan vragen, is hij bevoegd om ter bescherming van diens belangen zonder machtiging
binnen te treden. Onder deze omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om
terstond op te treden en is binnentreden zonder toestemming én zonder machtiging
gerechtvaardigd.
Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook bij
spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing. Het spoedeisende
karakter van de situatie is derhalve voornamelijk van invloed op het hebben van een
machtiging. Dat betekent dat deze bevoegdheid slechts kan worden uitgeoefend door
personen die bij of krachtens de wet bevoegd zijn verklaard zonder toestemming van de
bewoner binnen te treden.
Van binnentreden zonder toestemming van de bewoner dient na afloop een verslag
opgemaakt te worden (artikel 10 van de Awbi, zie de circulaire van het Ministerie van
Justitie en Veiligheid van 15 augustus 1994, 452425/294 voor een voorbeeldverslag).

Artikel 6:4 Intrekking oude verordening
In artikel 6:4 wordt geen tijdstip vermeld waarop de oude verordening wordt
ingetrokken. Dat is ook niet nodig. De datum waarop de nieuwe verordening in werking
treedt, is de datum waarop de oude verordening vervalt.

Artikel 6:5 Overgangsbepaling
Bestaande vergunningen, ontheffingen, enz. blijven hun rechtskracht behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.
Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens de
Awb beslist overeenkomstig de nieuwe verordening (toetsing ex nunc).
Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt
eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de bezwaarde
niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht zou hebben gehad
(verbod van reformatio in peius).

Artikel 6:6 Inwerkingtreding
Op de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de
Gemeentewet van toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in werking treden op
de achtste dag na bekendmaking.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 105 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 106 ======================================================================

<pre>De APV is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is gesteld.
Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle overige besluiten
van het gemeentebestuur die algemeen verbindende voorschriften inhouden (artikel 139
van de Gemeentewet).

Artikel 6:7 Citeertitel
Deze bepaling is geformuleerd overeenkomstig Igr 75.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 106 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 107 ======================================================================

<pre>Bijlage - Lijst van gebruikte afkortingen in de
toelichting

Afkorting                          Betekenis
Activiteitenbesluit milieubeheer   Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer
Afdeling                           Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State
AVG                                Algemene verordening gegevensbescherming
AMvB                               Algemene Maatregel van Bestuur
APV                                Algemene plaatselijke verordening
ABRvS                                     Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van
State
ARRS                               Afdeling rechtspraak van de Raad van State
Awb                                Algemene wet bestuursrecht
Awbi                               Algemene wet op het binnentreden
BABS                               Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer
BABW                               Besluit administratieve bepalingen inzake het
wegverkeer
BBOOR                                    Wet bestuurlijke boete overlast in de openbare
ruimte
Bibob                              Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het
                                   openbaar bestuur
BOA                                Buitengewoon opsporingsambtenaar
Bor                                Besluit omgevingsrecht
BPR                                Binnenvaartpolitiereglement
BW                                 Burgerlijk Wetboek
CBb                                College van Beroep voor het bedrijfsleven
CBF                                Centraal Bureau Fondsenwerving
CCV                                Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid
CROW                               Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond,
                                   Water en Wegenbouw en de Verkeerstechniek
DDDN                               Vereniging Direct Dialogue Donateurwervers
Nederland
DHW                                Drank- en Horecawet
ECRM                               Europese conventie voor de rechten van de mens
EG-recht                           Recht van de Europese Gemeenschappen
EHRM                               Europese Hof voor de Rechten van de Mens
EVRM                               Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van
                                   de mens en de fundamentele vrijheden
GFT-afval                          Groente-, fruit- en tuinafval
GWWD                               Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
HR                                 Hoge Raad
HvJ                                Hof van Justitie
Igr                                100 Ideeën voor de gemeentelijke regelgever
IVBPR                              Internationale Verdrag inzake burgerrechten en
                                   politieke rechten
KNAC                               Koninklijke Nederlandsche Automobiel Club
KNMV                               Koninklijke Nederlandse Motorrijders Vereniging
MMA                                Mixed Martial Arts
model-APV                          Model Algemene plaatselijke verordening
MON                                Motorsport Organisatie Nederland
Mor                                Regeling omgevingsrecht
MvT                                Memorie van toelichting
NOC*NSF                            Nederlands Olympisch Comité en de Nederlandse
                                   Sport Federatie
</pre>

====================================================================== Einde pagina 107 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 108 ======================================================================

<pre>NVWA       Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit
OM         Openbaar Ministerie
OVSE       Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in
Europa
PMV        Provinciale milieuverordening
RVV 1990   Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990
SGBO       Staf Grootschalig en Bijzonder Optreden
Stb.       Staatsblad
Stcrt.     Staatscourant
WvSv       Wetboek van Strafvordering
SVW        Scheepvaartverkeerswet
Trb.       Tractatenblad
Vb 2000    Vreemdelingenbesluit 2000
VNG        Vereniging van Nederlandse Gemeenten
VOG        Verklaring Omtrent het Gedrag
Vw 2000    Vreemdelingenwet 2000
Wabo       Wet algemene bepalingen omgevingsrecht
Wbp        Wet bescherming persoonsgegevens
WED        Wet op de economische delicten
Wm         Wet milieubeheer
Wok        Wet op de kansspelen
Wom        Wet openbare manifestaties
WOR        Wet op de openluchtrecreatie
Wro        Wet ruimtelijke ordening
Wrp        Wet regulering prostitutie en bestrijding misstanden
           seksbranche
Wvgs       Wet vervoer gevaarlijke stoffen
WvSr       Wetboek van Strafrecht
WVW 1994   Wegenverkeerswet 1994
</pre>

====================================================================== Einde pagina 108 =================================================================

<br><br>