<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>Toelichting Apv Leidschendam – Voorburg,
inclusief 15e wijziging
Algemeen
Vreemdelingen
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
Per 1 juli 1998 is de Koppelingswet in werking getreden. Deze beoogt de toegang tot
overheidsvoorzieningen voor vreemdelingen afhankelijk te stellen van het rechtmatig
verblijf van de vreemdeling in Nederland. In 2000 is de Vreemdelingenwet 2000 (Vw
2000) in werking getreden. Artikel 10, eerste lid, van de Vw 2000 bepaalt dat een
vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in Nederland geen aanspraak kan
maken op verstrekkingen, voorzieningen en uitkeringen bij wege van een beschikking
van een bestuursorgaan (koppelingsbeginsel). Artikel 8.3, tweede lid, van het
Vreemdelingenbesluit (Vb 2000) bepaalt dat de vreemdeling die geen rechtmatig
verblijf heeft op grond van artikel 8 van de Vw 2000 (artikel van de verblijfstitels),
geen aanspraak kan maken op de toekenning van vergunningen en ontheffingen door
bestuursorganen van gemeenten, provincies, waterschappen en met toepassing van
de Wet gemeenschappelijke regelingen ingestelde openbare lichamen of
gemeenschappelijke regelingen, voorzover die vergunningen of ontheffingen
betrekking hebben op standplaatsen, markten, venten, collecteren, evenementen of
beroepsmatige dan wel bedrijfsmatige activiteiten.
Het besluit schrijft dwingend voor dat voor de verlening van een vergunning en
ontheffing die een beroeps- dan wel een bedrijfsmatig karakter heeft, een
verblijfsrechtelijke toets dient plaats te vinden. Uitgangspunt van de Koppelingswet
blijft dat er geen recht is op voorzieningen evenmin als op het verwerven van een
inkomen. Door het verlenen van een vergunning of ontheffing aan een vreemdeling
die géén rechtmatig verblijf heeft, kan deze een inkomen verwerven hetgeen in strijd
is met de Vreemdelingenwet.
Verblijfsdocumenten
Van verblijfsdocumenten is er een aantal modellen in omloop. Een overzicht van de
diverse verblijfsdocumenten is te vinden op de website van Immigratie en
Naturalisatiedienst (IND): www.ind.nl, onder het kopje Dutch ID’s-
Vreemdelingendocumenten. Op deze documenten wordt de verblijfstitel gekoppeld
aan het al dan niet mogen verrichten van arbeid. Dit is van belang voor de verificatie
van de verblijfsrechtelijke toets.
Opname bepaling verificatieplicht in APV niet toegestaan
Verificatie van persoonlijke gegevens is bij formele wet geregeld in de Wet op de
Identificatieplicht (WID) zodat opname van een dergelijke bepaling in een
gemeentelijke verordening niet aan de orde is. De Afdeling bestuursrechtspraak van
de Raad van State heeft op 18 januari 2000, 199900327/1, JG 00.0043 m.nt W.A.G.
Hillenaar, JB 2000, 51 m.nt. A.W. Heringa, met betrekking tot opname van de
legitimatieplicht in de APV geoordeeld dat de WID exclusief is bedoeld, zodat
daarnaast niet nog een aparte gemeentelijke identificatieplicht kan worden opgelegd.
                                               1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>Conclusie voor de gemeentelijke praktijk
Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept een verplichting om desgevraagd bij een
aanvraag voor een beschikking anders dan op grond van de Vw 2000, een document
te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf blijkt.
Dit houdt dus in dat op grond van de Vw 2000 voor de toepassing van een aantal
APV-artikelen wél een verblijfsdocument moet worden gevraagd ten behoeve van de
verblijfsrechtelijke toets. Het voorstaande geldt voor de volgende artikelen: 2:9
(straatartiest), 2:25 (evenement), 2:28 (exploitatievergunning horecabedrijf), 2:36
(kennisgeving exploitatie), 2:39 (exploitatie van een speelgelegenheid), 3:4
(seksinrichtingen), 5:13 (collecteren), 5:18 (standplaatsen) en tenslotte 5:23
(snuffelmarkten e.d.).
Vergunning, ontheffing of melding; schaarste
In de APV komen drie toestemmingsstelsels voor:
- een ontheffingsstelsel;
- een vergunningstelsel;
- een meldingsstelsel.
Bij een ontheffingsstelsel geldt een verbod om een bepaalde activiteit uit te voeren. In
uitzonderlijke gevallen is daarop een ontheffing mogelijk. Er kan sprake zijn van
schaarste (meer aanvragen dan het aantal ontheffingen dat wordt verleend).
Bij een vergunningstelsel geldt in beginsel een verbod, maar bestaat er in het
algemeen geen bezwaar tegen de activiteit. De gemeente wil de regie op de
activiteiten houden. Zij kan ook het aantal beschikbare vergunningen beperken. In dat
geval kan er sprake zijn van schaarste.
Als sprake is van schaarse ontheffingen of vergunningen gelden bepaalde verdelings-
en procedurevoorschriften. Zie hiervoor de VNG Handreiking voor gemeenten
‘Schaarse vergunningen’, november 2018Factsheet ‘Het nieuwe normenstelsel voor
schaarse besluiten: keuzes voor gemeenten’, juli 2016, en de toelichting hieronder.
Bij een meldingsstelsel bestaat er al dan niet een verbod, maar bestaat er geen
bezwaar tegen de activiteit als zodanig. Om grip en regie te houden, stelt de
gemeente een melding verplicht. Er kan dan geen sprake zijn van schaarste, want e.
Immers, elke melding die aan de voorschriften voldoet, wordt geaccepteerd.
Schaarse vergunningen
In gevallen waarin een activiteit beperkt is tot een aantal vergunninghouders, kan
sprake zijn van schaarste. Voor vergunningen die onder de reikwijdte van de
Dienstenrichtlijn vallen, geldt dat deze vergunningen niet voor onbepaalde tijd mogen
worden verleend (HvJEU 01-10-2015, ECLI:EU:C:2015:641 (Trijber en Harmsen)). Er
zal dan een redelijke looptijd voor de vergunning bepaald moeten worden, waartoe
kan worden aangesloten bij de jurisprudentie over concessieverleningen. De looptijd
moet worden afgestemd en er afstemming plaats moet vinden op de tijd die het de
vergunninghouder kost om investeringen terug te verdienen.
                                             2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Ook gelden er bijzondere verdeelregels: er moet een passende mate van
openbaarheid betracht worden bij de verdeling door potentiële gegadigden tijdig te
informeren over de beschikbaarheid van een vergunning, het aanvraagtijdvak, de
verdeelregels en de toewijzingscriteria, die objectief, duidelijk en niet discriminatoir
moeten zijn.
Op grond van het gelijkheidsbeginsel, waaruit het beginsel van gelijke kansen
voortvloeit, geldt dit ook voor andere schaarse vergunningen dan vergunningen die
onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn vallen (ABRvS 02-11-2016,
ECLI:NL:RVS:2016:2927 (De Vries/Vlaardingen)). Voor de looptijd van de vergunning
bij schaarste zij verder verwezen naar artikel 1:7, tweede lid, en de toelichting daarbij.
Meer informatie is te vinden in de VNG Handreiking voor gemeenten ‘Schaarse
vergunningen’, (november 2018).
Artikelgewijs
Hoofdstuk 1. Algemene bepalingen
Artikel 1:1 Begripsbepalingen
In dit artikel wordt een aantal begrippen dat in de verordening wordt gehanteerd,
gedefinieerd. Van een aantal specifieke begrippen, dat wil zeggen begrippen die op
een bepaald onderdeel van deze verordening betrekking hebben, zijn in de
desbetreffende afdeling definities opgenomen. Over de definities kan het volgende
worden opgemerkt.
Bebouwde kom
De reikwijdte van een aantal artikelen in deze verordening is beperkt tot de bebouwde
kom. Onder “bebouwde kom” wordt verstaan het gebied binnen de grenzen van de
bebouwde kom die zijn vastgesteld op grond van artikel 20a van de WVW 1994.
Bevoegd gezag
Met het begrip “bevoegd gezag” wordt aangehaakt bij de Wet algemene bepalingen
omgevingsrecht (Wabo). Die is van toepassing op de vergunning voor aanleg of
veranderen van een weg (artikel 2:11), het maken van een uitweg (2:12) en het vellen
van houtopstanden (artikel 4:10 B). De vergunning voor het aanleggen of veranderen
van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de Wabo, de
vergunning voor het maken van een uitweg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid
onder e. van de Wabo, en de vergunning voor het vellen van houtopstanden in artikel
2.2, eerste lid onder g van de Wabo. De Wabo kan ook van toepassing zijn op het
gebruik van de weg anders dan overeenkomstig de publieke functie daarvan,
namelijk als het gaat om het opslaan van roerende zaken (artikel 2:10 A). De
ontheffing voor het opslaan van roerende zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste
lid, onder j en k van de Wabo.
De omgevingsvergunning wordt door één bevoegd gezag beoordeeld en doorloopt
één procedure. De beslissing op de aanvraag kent ook één procedure van
rechtsbescherming. Het bevoegd gezag is in de meeste gevallen het college van
burgemeester en wethouders van de gemeente waar het project in hoofdzaak zal
worden verricht.
                                            3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>In een beperkt aantal gevallen berust de bevoegdheid tot toestemmingsverlening niet
bij het College van burgemeester en wethouders, maar bij het College van
gedeputeerde staten en in enkele gevallen bij een Minister. Het bevoegd gezag is
integraal verantwoordelijk voor het te nemen besluit en is tevens belast met de
bestuursrechtelijke handhaving.
Zie verder ook de toelichting bij de artikelen 2:10, 2:11, 2:12 en 4:10b van deze
verordening.
Daarnaast komt in de APV op verschillende plaatsen de term “bevoegd
bestuursorgaan” voor. Daarmee wordt dan gedoeld op ofwel het College van
burgemeester en wethouders, ofwel de burgemeester. De Wabo brengt hierin geen
verandering.
Bouwwerk
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1 van de (Model-)bouwverordening: “elke
constructie van enige omvang van hout, steen, metaal of ander materiaal, die op de
plaats van bestemming hetzij direct hetzij indirect met de grond verbonden is, hetzij
direct of indirect steun vindt in of op de grond, bedoeld om ter plaatse te
functioneren”.
Gebouw
Deze omschrijving verwijst naar artikel 1, onder c, van de Woningwet: “elk bouwwerk,
dat een voor mensen toegankelijke overdekte geheel of gedeeltelijk met wanden
omsloten ruimte vormt”.
Handelsreclame
In het vierde lid van artikel 7 van de Grondwet, betreffende de vrijheid van
meningsuiting, wordt handelsreclame (commerciële reclame) met zoveel woorden
buiten de werking van dit artikel geplaatst. Dit is vooral van belang in verband met het
bepaalde in het eerste lid van artikel 7, dat zich volgens vaste jurisprudentie verzet
tegen een vergunningsstelsel voor de verspreiding van gedrukte stukken e.d.
Aan een vergunningsstelsel voor handelsreclame staat het grondwetsartikel niet in de
weg. Onder het begrip “reclame” dient te worden verstaan: iedere vorm van openbare
aanprijzing van goederen en diensten. Door dit te beperken tot “handelsreclame”
heeft de in het vierde lid geformuleerde uitzondering slechts betrekking op reclame
voor commerciële doeleinden in de ruime zin des woords en omvat zij elk aanbod van
goederen en diensten, maar is zij niet van toepassing op reclame voor ideële
doeleinden. Dit betekent niet dat handelsreclame helemaal niet beschermd wordt.
Voorschriften voor handelsreclame zullen de toets aan artikel 10 EVRM en artikel 19
IV moeten kunnen doorstaan. Deze verdragsbepalingen verzetten zich echter niet
tegen een vergunningsstelsel.
Openbaar water
Een 'openbaar water” in de zin van Boek 5 van het Burgerlijk Wetboek is ieder water,
dat open staat voor het publiek. “Openbaar” is hier dus synoniem aan “feitelijk voor
het publiek toegankelijk”.
                                              4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Openbare plaats
Hiervoor is aangehaakt bij de Wet openbare manifestaties (Wom). Artikel 1, eerste
lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die krachtens
bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie kent dus twee
criteria.
Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek. Dat wil volgens de memorie
van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven
en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een
bepaald doel gebonden mag zijn (...).
Dat de plaats "open staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht,
de eis van voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden
van de plaats”.
Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants,
musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het
gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.
Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze
die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de
memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).
Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in artikel 1,
tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt
begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de
Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr. 6).
Rechthebbende
Hieronder wordt verstaan de rechthebbende naar burgerlijk recht.
Weg
Uit de begripsomschrijving van “openbare plaats” blijkt dat de weg daar onderdeel
van uitmaakt.
In de wetgeving bestaan verschillende definities van het begrip “weg”:
     a. de “(Openbare) weg” in de zin van de Wegenwet: een begrip dat de wetgever
          heeft gecreëerd in verband met de verkeersbehoefte. Een van de
          grondbeginselen van de Wegenwet is dat het verkeer op wegen die openbaar
          zijn in de zin van deze wet, het onbetwistbaar recht van vrij gebruik heeft;
     b. de “weg” in de zin van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994), te weten de
          voor het openbaar verkeer openstaande weg: een begrip ontstaan als gevolg
          van de noodzaak om met betrekking tot de verkeersveiligheid en het in stand
          houden van de weg in te grijpen.
                                              5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>Op of aan de weg
Verschillende bepalingen in deze verordening hebben betrekking op (verboden)
gedragingen “op of aan de weg”. De term “aan de weg” duidt begripsmatig op een
zekere nabijheid ten opzichte van de weg. Daaronder vallen bijvoorbeeld voortuinen
van huizen en andere open ruimtes die aan de weg zijn gelegen. Daaronder valt
echter niet wat zich binnenshuis bevindt of afspeelt.
Ook treinstations vallen in beginsel buiten het bereik van de APV. Artikel 27 van de
Spoorwegwet en de daarop gebaseerde Algemeen Reglement Vervoer regelen het
bevoegd gezag inzake veiligheid, orde en rust op en om stations.
Tegenwoordig hebben veel stations echter ook een doorloopfunctie, en zijn er
bijvoorbeeld winkels in aanwezig. Dan zijn deze doorgangen in stations weliswaar
geen weg, maar wel openbare plaats.
Daarnaast zijn drie nieuwe begrippen opgenomen te weten bromfiets, voertuig en
motorvoertuig deze begrippen sluiten aan bij de definitie uit de Wegenverkeerswet
1994 en het RVV 1990.
Artikel 1:2 Beslistermijn
Het uitgangspunt van artikel 4:13 van de Awb is dat in het wettelijk voorschrift de
termijn aangegeven wordt waarbinnen de beschikking gegeven dient te worden. Zo
kan worden nagegaan wat voor iedere situatie een goede beslistermijn is. In deze
verordening is de beslistermijn vastgesteld op acht weken (eerste lid). Dit is gelijk aan
de maximumtermijn die in artikel 4:13, tweede lid, van de Awb, wordt gesteld.
Uiteraard kan een gemeente ook kiezen voor een andere, kortere, beslistermijn of
zelfs voor per type besluit verschillende beslistermijnen. Dit laatste doet bij uitstek
recht aan het algemeen beginsel dat elke termijn redelijk moet zijn. Tijdig beslissen is
een rechtsplicht voor elk bestuursorgaan. Het merendeel van de aanvragen zal
binnen acht weken kunnen worden afgehandeld. Meer ingewikkelde aanvragen,
zeker die waarvoor meerdere adviezen moeten worden ingewonnen, vergen soms
meer tijd. De verlenging van de beslistermijn biedt dan uitkomst. Ook deze termijn is
in navolging van de VNG in deze verordening op acht weken gesteld (tweede lid).
Ook hier geldt dat een individuele gemeente een andere termijn kan vastleggen.
Uitgangspunt blijft altijd dat die termijn redelijk moet zijn. Artikel 4:14 Awb verplicht tot
kennisgeving aan de aanvrager van dit verlengingsbesluit. Indien de aanvrager meent
dat de verlenging niet redelijk is, kan hij daartegen in bezwaar en beroep gaan.
Dienstenrichtlijn
Op vergunningprocedures voor wat betreft diensten is artikel 13 van de
Dienstenrichtlijn van toepassing. Het derde lid bepaalt dat de aanvraag binnen een
redelijke, vooraf vastgestelde termijn wordt behandeld. De achtweken-termijn van
artikel 1:2 voldoet daaraan.
Artikel 13, derde lid, van de Dienstenrichtlijn bepaalt voorts dat de beslistermijn
eenmaal door de bevoegde instantie mag worden verlengd, indien dit
gerechtvaardigd wordt door de complexiteit van het onderwerp. Dit houdt in dat voor
verlenging een stevige motivering is vereist met gebruikmaking van dit criterium.
                                              6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>De verlenging en duur ervan worden met redenen omkleed vóór het verstrijken van
de oorspronkelijke termijn ter kennis van de aanvrager gebracht. Het tweede lid van
artikel 1:2 is een implementatie van deze verplichting.
Ontvangstbevestiging
Indien de Dienstenrichtlijn van toepassing is, wordt op grond van artikel 13, vijfde lid
de ontvangst van elke vergunningaanvraag zo snel mogelijk bevestigd. De
ontvangstbevestiging moet de volgende informatie bevatten: de beslistermijn, de
beschikbare rechtsmiddelen en indien van toepassing de vermelding dat bij het
uitblijven van een antwoord binnen de gespecificeerde termijn de vergunning geacht
wordt te zijn verleend. Het gaat hier om toepassing van de lex silencio.
Een bevoegde instantie bevestigt eveneens de ontvangst van een melding die een
dienstverrichter krachtens wettelijk voorschrift bij een bevoegde instantie dient te
verrichten, indien door het doen van die melding en een bij wettelijk voorschrift
bepaald tijdsverloop een voorwaarde wordt vervuld voor toegang tot of de uitoefening
van een dienst.
Opschorting van de termijn
Op grond van de Dienstenrichtlijn gaat de termijn pas in op het tijdstip waarop alle
documenten zijn ingediend. Artikel 13, zesde lid bepaalt dat wanneer een aanvraag
onvolledig is, de aanvrager zo snel mogelijk wordt meegedeeld dat hij aanvullende
documenten moet verstrekken, en, in voorkomend geval, welke gevolgen dit heeft
voor de in artikel 13, derde lid, bedoelde termijn. Hiermee wordt bedoeld dat moet
worden meegedeeld dat de termijn pas aanvangt als de gevraagde documenten zijn
ontvangen.
Deze regeling wijkt af van die van artikel 4:15 Awb : de termijn voor het geven van
een beschikking wordt opgeschort met ingang van de dag waarop het
bestuursorgaan krachtens artikel 4:5 de aanvrager uitnodigt de aanvraag aan te
vullen, tot de dag waarop de aanvraag is aangevuld of de daarvoor gestelde termijn
ongebruikt is verstreken.Als de aanvraag is aangevuld, loopt de termijn weer verder
door.
Wabo
De tekst van het eerste lid is in overeenstemming gebracht met die van artikel 3.9,
eerste lid van de Wabo. Inhoudelijk is er niets veranderd.
Het derde lid is toegevoegd omdat artikel 3.9, tweede lid van de Wabo bepaalt dat de
beslistermijn niet met acht, maar slechts met zes weken kan worden verlengd. De
wegaanlegvergunning (art. 2:11), de uitwegvergunning (art. 2:12) en de
kapvergunning (art 4:10 B) vallen onder de Wabo. De vergunning voor het aanleggen
of veranderen van een weg is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid onder d. van de
Wabo, die voor het maken van een uitweg in art. 2.2, eerste lid onder e. van de Wabo
en de vergunning voor het vellen van houtopstanden in artikel 2.2, eerste lid onder g.
De Wabo kan ook van toepassing zijn op het gebruik van de weg anders dan
overeenkomstig de publieke functie daarvan, namelijk als het gaat om het opslaan
van roerende zaken (artikel 2:10 A). De ontheffing voor het opslaan van roerende
zaken is aangewezen in artikel 2.2, eerste lid, onder j en k van de Wabo.
                                             7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning of ontheffing die onder
de Wabo valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant
2010-5162). De algemene indieningsvereisten staan in artikel 1.3 Mor, dat luidt als
volgt:
Artikel 1.3 Indieningsvereisten bij iedere aanvraag
      1. In de aanvraag vermeldt de aanvrager:
          a. de naam, het adres en de woonplaats van de aanvrager, alsmede het
              elektronisch adres van de aanvrager, indien de aanvraag met een
              elektronisch formulier wordt ingediend;
          b. het adres, de kadastrale aanduiding dan wel de ligging van het project;
          c. een omschrijving van de aard en omvang van het project;
          d. indien de aanvraag wordt ingediend door een gemachtigde: zijn naam,
              adres en woonplaats, alsmede het elektronisch adres van de
              gemachtigde, indien de aanvraag met een elektronisch formulier wordt
              ingediend;
          e. indien het project wordt uitgevoerd door een ander dan de aanvrager: zijn
              naam, adres en woonplaats.
      2. De aanvrager voorziet de aanvraag van een aanduiding van de locatie van
          de aangevraagde activiteit of activiteiten. Deze aanduiding geschiedt met
          behulp van een situatietekening, kaart, foto’s of andere geschikte middelen.
      3. De aanvrager doet bij de aanvraag een opgave van de kosten van de te
          verrichten werkzaamheden.
In Hoofdstuk 7 van de Mor staan nog bijzondere indieningsvereisten. Daarvan zijn in
het kader van de APV alleen die voor het vellen van houtopstanden van belang. Zie
daarvoor de toelichting bij artikel 4:10 B.
Artikel 1:3 Indiening aanvraag
(Vervallen)
Artikel 1:4 Voorschriften en beperkingen
In literatuur en jurisprudentie is men het erover eens dat de bevoegdheid tot het
verbinden van voorschriften in beginsel aanwezig is in die gevallen waarin het al dan
niet verlenen van die vergunning of ontheffing ter vrije beslissing staat van het
beschikkende orgaan. Toch verdient het uit een oogpunt van duidelijkheid
aanbeveling deze bevoegdheid uitdrukkelijk vast te leggen. Daarbij moet ook - ten
overvloede - worden aangegeven dat die voorschriften uitsluitend mogen strekken ter
bescherming van de belangen in verband waarmee het vereiste van vergunning of
ontheffing is gesteld.
Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn,
kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing dan wel voor
toepassing van andere administratieve sancties. In artikel 1:6 is deze
intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.
De vraag of bij niet-nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan
worden toegepast, wordt in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het
tweede lid van artikel 1:4 naleving van deze voorschriften wordt omschreven als
verplichting, wordt hierover alle onzekerheid weggenomen.
                                             8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk, wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, die slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, maar geen verband houden met de bescherming van
het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is vereist.
Dienstenrichtlijn
Artikel 10 van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten
zijn op criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun
beoordelingsbevoegdheid niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-
discriminatoir, gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang;
evenredig met die reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief;
vooraf openbaar bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Ook de voorschriften
en beperkingen die aan de vergunning worden verbonden, dienen hieraan te voldoen.
Zie voor wat onder dwingende reden van algemeen belang en evenredigheid wordt
verstaan: de algemene toelichting en het commentaar onder artikel 1:8. Op grond van
het vijfde lid van artikel 10 wordt de vergunning pas verleend nadat na een passend
onderzoek is vastgesteld dat aan de vergunningvoorwaarden is voldaan.
Het derde lid zegt, dat de vergunningvoorwaarden voor een nieuwe vestiging
gelijkwaardige, of gezien hun doel in wezen vergelijkbare, eisen en controles
waaraan de dienstverrichter al in een andere of dezelfde lidstaat onderworpen is, niet
mogen overlappen.
In de in deze APV opgenomen algemene strafbepaling (artikel 6:1) wordt overtreding
van het bij of krachtens deze verordening bepaalde met straf bedreigd. Daardoor
staat ook straf op het overtreden van aan een vergunning of ontheffing verbonden
voorschriften.
Artikel 1:5 Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing
Een vergunning wordt persoonlijk genoemd, als die alleen of vooral is verleend
vanwege de persoon van de vergunningaanvrager (diens persoonlijke kwaliteiten,
zoals het bezit van een diploma of een bewijs van onbesproken levensgedrag). De
persoonlijke vergunning is in beginsel niet overdraagbaar, tenzij de regeling dat
uitdrukkelijk bepaalt of dit uit de aard van de vergunning voortvloeit. Een voorbeeld
van een persoonsgebonden vergunning is de vergunning als bedoeld in artikel 3 van
de Drank- en Horecawet. Deze wet bepaalt dat voor het verkrijgen van een
vergunning de nodige diploma’s moeten zijn gehaald. Een persoonlijke vergunning is
ook de standplaatsvergunning. Dit vanwege het persoonlijke karakter van de
ambulante handel en omdat het aantal aanvragen om vergunning het aantal te
verlenen vergunningen meestal verre overtreft.
Het zou onredelijk zijn als een standplaatsvergunning zonder meer kan worden
overgedragen aan een andere terwijl een groot aantal aanvragers op de wachtlijst
staat.
Zakelijk karakter
Een vergunning of ontheffing is zakelijk van karakter indien die afhangt van en
gebonden is aan het object waarop zij betrekking heeft en waarbij de persoonlijke
kwaliteiten van de aanvrager geen rol spelen.
                                              9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>Anders gezegd: de zakelijke vergunning is niet gebonden aan de persoon, maar aan
de hoedanigheid van eigenaar of anderszins zakelijk gerechtigde.
Het kan ook een andere hoedanigheid zijn, bijvoorbeeld die van gebruiker of
ondernemer. De zakelijke vergunning gaat in beginsel over krachtens rechtsopvolging
onder algemene of bijzondere titel op de opvolger in diens hoedanigheid van
eigenaar, zakelijk gerechtigde, ondernemer enz. Een zuiver voorbeeld van een
zakelijke vergunning is de vergunning op grond van de Wet milieubeheer (of
reclamevergunning). Deze vergunning is van de persoon van de aanvrager of
vergunninghouder onafhankelijk.
Indien in de verordening of in de vergunning is bepaald dat deze vergunning
persoonsgebonden is, terwijl deze vergunning toch vooral verband houdt met de aard
van het object waarop zij betrekking heeft, zal deze vergunning weliswaar niet
automatisch overgaan op de rechtsopvolger doch aan hem in vele gevallen ook niet
licht geweigerd kunnen worden.
Zo is aan de exploitatievergunning voor horecabedrijven als bedoeld in artikel 2:28
een persoonlijk karakter toegekend. Bij het besluit tot weigeren van een dergelijke
vergunning i.v.m. aantasting van het woon- en leefklimaat zal niet zonder meer
voorbij gegaan kunnen worden aan het feit dat voorheen wel vergunning aan een
ander was verleend.
Een “gemengd” karakter heeft de ontheffing sluitingsuur (taptoeontheffing). De
voorschriften met betrekking tot de sluitingstijden van horecabedrijven moeten in de
eerste plaats gezien worden als bepalingen die ten doel hebben geluidhinder en
andere overlast, die ontstaan door het ‘s avonds en ’s nachts drijven van een
“inrichting”, te voorkomen of te beperken. In zoverre kan men zeggen dat een
ontheffing sluitingsuur een zakelijk karakter draagt. Aan de andere kant dient bedacht
te worden dat de persoon van de exploitant bij de beslissing inzake de
ontheffingsverlening niet geheel onbelangrijk is en dat de ontheffingsfiguur gebruikt
is.
In de APV is in artikel 1:5 gekozen voor de persoonsgebondenheid van de
vergunning of ontheffing. Hiervan kan worden afgeweken zoals blijkt uit de zinsnede
"tenzij bij of krachtens deze verordening anders is bepaald." Het zakelijk karakter
moet dan expliciet vermeld worden in de desbetreffende APV-bepaling of in de
verleende vergunning of ontheffing.
Als een vergunning of ontheffing zowel voor de aanvrager als voor zijn rechtsopvolger
geldt, is het verstandig een voorschrift op te nemen dat de houder van de vergunning
of ontheffing verplicht binnen twee weken schriftelijk te melden dat hij zijn vergunning
heeft overgedragen, met vermelding van de naam en het adres van de nieuwe
houder van de vergunning of ontheffing.
Artikel 1:6 Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing
De in het eerste lid genoemde intrekkings- en wijzigingsgronden hebben een
facultatief karakter (“kan”). Het hangt van de omstandigheden af of tot intrekking of
wijziging wordt overgegaan. Zo zal niet iedere niet-nakoming van
vergunningsvoorschriften leiden tot intrekking van de vergunning.
                                            10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>Met name het rechtzekerheids- en het vertrouwensbeginsel beperken nogal eens de
bevoegdheid tot wijziging en intrekking.
Als het bestuursorgaan overweegt om de vergunning of ontheffing in te trekken of te
wijzigen, dient het de belanghebbenden in de gelegenheid te stellen hun
bedenkingen in te dienen (artikel 4:8 Awb).
Artikel 1:7 Termijnen
Voorheen kende de APV geen bepaling die een geldingsduur aangaf voor een
krachtens het model verleende vergunning of ontheffing. Vergunningvoorwaarden
konden bepalen dat de vergunning of ontheffing periodiek moest worden verlengd.
Het streven naar lastenvermindering voor burger en overheid en toetsing aan de
Europese Dienstenrichtlijn hebben ertoe geleid in artikel 1:7 te bepalen dat de
vergunning of ontheffing in beginsel voor onbepaalde tijd geldt.
Artikel 11 van de Dienstenrichtlijn stelt dat vergunningen geen beperkte geldingsduur
mogen hebben, tenzij: a. de vergunning automatisch wordt verlengd of alleen
afhankelijk is van de voortdurende vervulling van de voorwaarden; b. het aantal
beschikbare vergunningen beperkt is door een dwingende reden van algemeen
belang; c. een beperkte duur gerechtvaardigd is om een dwingende reden van
algemeen belang.
Over punt b. dat onder meer op wachtlijsten ziet, schrijft de Dienstenrichtlijn:
“Wanneer het aantal beschikbare vergunningen voor een activiteit beperkt is wegens
een schaarste aan natuurlijke hulpbronnen of technische mogelijkheden, moet een
selectieprocedure worden vastgesteld om uit verscheidene gegadigden te kiezen,
teneinde via de werking van de vrije markt de kwaliteit en voorwaarden van het
dienstenaanbod voor de gebruikers te verbeteren. Deze procedure moet transparant
en onpartijdig zijn en de verleende vergunning mag niet buitensporig lang geldig zijn,
automatisch worden verlengd of enig voordeel toekennen aan de dienstverrichter
wiens vergunning net is komen te vervallen. In het bijzonder moet de geldigheidsduur
zodanig worden vastgesteld dat de vrije mededinging niet in grote mate wordt
belemmerd of beperkt dan nodig is met het oog op de afschrijvingen van de
investeringen en een billijke vergoeding van het geïnvesteerde kapitaal.” (PB L
376/36, nr. 62) Als gemeenten een vergunning voor bepaalde tijd verlenen, moeten
zij beargumenteren waarom deze beperking nodig is en de evenredigheidstoets kan
doorstaan.
Sommige vergunningen lenen zich uit de aard alleen voor verlening voor bepaalde
tijd. Dit is bijvoorbeeld het geval bij een evenementenvergunning of een
standplaatsvergunning voor een oliebollenkraam rond de jaarwisseling.
Zie voor de betekenis van “een dwingende reden van algemeen belang” bij de
toelichting onder artikel 1:8.
Artikel 1:6 bepaalt dat bij gewijzigde omstandigheden de vergunning kan worden
gewijzigd of ingetrokken. Het ligt ook daarom in de rede dat een vergunning voor
onbepaalde duur blijft gelden indien de omstandigheden niet wijzigen. Pas bij
gewijzigde omstandigheden dient de vergunning opnieuw te worden bezien.
                                              11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>Ook daarbij wordt rekening gehouden met de noodzaak- en proportionaliteitseis. Bij
geringe wijziging van omstandigheden die geen gevolgen hebben voor het algemeen
belang, kan de vergunning niet worden gewijzigd of ingetrokken. De noodzaak
daarvoor ontbreekt.
Tweede lid
Schaarse vergunningen lenen zich naar hun aard niet voor verlening voor
onbepaalde tijd omdat dat zich niet met het formele gelijkheidsbeginsel, waarin
tevens een beginsel van gelijke kansen besloten ligt. Het voor onbepaalde tijd
verlenen van schaarse vergunningen (meer aanvragers dan beschikbare
vergunningen) kan immers tot gevolg hebben dat de markt voor nieuwe aanbieders
feitelijk ontoegankelijk wordt. Met dit tweede lid wordt duidelijk gemaakt dat schaarse
vergunningen in ieder geval moeten worden aangemerkt als vergunningen die zich
naar hun aard niet lenen voor verlening voor onbepaalde tijd.
Meer informatie over schaarse vergunningen is te vinden in de VNG Handreiking voor
gemeenten ‘Schaarse vergunningen’, november 2018.
Artikel 1:8 Weigeringsgronden
Vergunningstelsels zijn in de APV als volgt geformuleerd: een verbodsbepaling om
een bepaalde activiteit te verrichten behoudens vergunning. Vergunningstelsels
kenden tot 2008 vervolgens een artikellid of –leden met weigeringsgronden. Deze
werden op verschillende manier omschreven wat suggereerde dat in verschillende
bepalingen materieel andere weigeringsgronden golden. Dit was meestal niet het
geval. In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is
kritisch naar de weigeringsgronden gekeken. Ter bevordering van de systematiek en
duidelijkheid binnen de APV is in navolging van de VNG ervoor gekozen om in
Hoofdstuk I algemene weigeringsgronden te benoemen. In de afzonderlijke
vergunningstelsels zijn de betreffende artikel(led)en vervallen. Alleen als er voor een
vergunning andere weigeringsgronden gelden dan de in artikel 1:8 genoemde,
worden die in het betreffende artikel genoemd. In een enkel geval
(horecaexploitatievergunningstelsel en vergunning voor seksinrichting) is van artikel
1:8 afgeweken. Zoals in de toelichting hierboven uiteen is gezet kunnen gemeenten
bij verordening geen aanvullende gronden stellen waarmee een aanvraag buiten
behandeling kan worden gelaten, zoals voorheen was gedaan in artikel 1:3 ten
aanzien van aanvragen die werden ingediend minder dan drie weken vóór het tijdstip
waarop de aanvrager de vergunning of ontheffing nodig had. Het is echter weinig
zinvol – voor zowel de gemeente als de aanvrager – om te beginnen met een
inhoudelijk toetsing van een aanvraag als door het (late) tijdstip van indienen van de
aanvraag een – volledige en – goede beoordeling hiervan niet redelijkerwijs mogelijk
is vóór de beoogde datum van de activiteit waarvoor de aanvrager de vergunning of
ontheffing nodig heeft. Een vergunning of ontheffing zal in dergelijke gevallen niet
(tijdig) verleend kunnen worden. Zie in dit verband ook artikel 3:2 van de Algemene
wet bestuursrecht. Een (snelle) weigering schept (snel) duidelijkheid voor de
aanvrager en voorkomt een onnodige inspanning aan de kant van de gemeente.
Het tweede lid biedt nu een weigeringsgrondslag voor dergelijke gevallen, voor zover
de betreffende aanvraag is ingediend minder dan drie weken voor de beoogde datum
van de beoogde activiteit en daardoor een behoorlijke behandeling van de aanvraag
niet mogelijk is.
                                            12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre> Europese Dienstenrichtlijn
Vergunningen
Tegelijkertijd met de deregulering van de vergunningstelsels van de APV zijn deze
gescreend aan de Europese Dienstenrichtlijn. Het gaat daarbij om de volgende
stelsels: gebiedsaanwijzing in geval van straatartiesten, de evenementenvergunning,
horecaexploitatievergunning, vergunning voor een seksinrichting,
standplaatsvergunning en de vergunning voor een snuffelmarkt. Gokactiviteiten zijn
van de werking van de Europese Richtlijn uitgezonderd, zodat de
speelautomatenvergunning niet onder het regime valt.
Meldingen
Het begrip vergunningstelsel in de zin van de Dienstenrichtlijn is breder dan wij dit
kennen.Daaronder vallen ook meldingsplichten. Onder vergunning verstaat de
Dienstenrichtlijn immers: elke procedure die voor een dienstverrichter of afnemer de
verplichting inhoudt bij een bevoegde instantie stappen te ondernemen ter verkrijging
van een formele of stilzwijgende beslissing over de toegang tot of de uitoefening van
een dienstenactiviteit (artikel 4 lid 6). Hieruit volgt dat een melding wordt aangemerkt
als een vergunning.
Andere voorbeelden van een ‘vergunning’zijn: verklaringen van geen bezwaar;
verplichting zich in te schrijven in een register etc. Een voorbeeld van een
meldingsplicht binnen deze verordening is een eendaags klein evenement.
Vestiging of tijdelijke overschrijding
Bij het screenen van de Apv aan de Dienstenrichtlijn is het volgende in ogenschouw
genomen. In theorie bestaan er drie verschillende regimes: voor de ‘vestiger’, de
‘tijdelijke grensoverschrijder’ en de Nederlandse dienstverrichter. In het licht van deze
regimes moet worden bekeken of en in hoeverre vergunningstelsels zijn toegestaan.
Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde
‘vestiger’. Er is overeenkomstig de rechtspraak van het HvJ sprake van vestiging, als
er een daadwerkelijke uitoefening van een economische activiteit voor onbepaalde
tijd vanuit een duurzame vestiging wordt verricht. Aan die eis kan ook zijn voldaan als
een onderneming voor een bepaalde tijd wordt opgericht of als er een gebouw wordt
gehuurd van waaruit de ondernemer zijn activiteiten onderneemt. (overweging 37 bij
de richtlijn).
In het licht van beide regimes moet worden bekeken of een vergunningstelsel is
toegestaan.
Artikel 9 van de Dienstenrichtlijn (vrij verkeer van vestiging) ziet op de zogenaamde
‘vestiger’. Het artikel staat vergunningstelsels toe, mits aan de volgende vereisten is
voldaan:
       zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van degene die de vergunning
           aanvraagt;
          de behoefte aan een vergunningstelsel is gerechtvaardigd om een
           dwingende reden van algemeen belang (noodzakelijkheid).
                                              13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>          Het begrip dwingende redenen van algemeen belang zoals bedoeld in artikel
          9 is door het Hof van Justitie ontwikkeld en kan zich nog verder ontwikkelen.
          Het betreft hier de zogenaamde ‘rule of reason’.
         Dit begrip omvat de volgende gronden: openbare orde, openbare veiligheid
          en volksgezondheid, als bedoeld in de artikelen 46 en 55 van het Verdrag, en
          andere dwingende redenen waaronder milieu (overweging 40 bij de richtlijn);
         *het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
          worden bereikt (evenredigheid).
 De tijdelijke dienstverrichter overschrijdt de grens om in Nederland zijn dienst te
verrichten, maar vestigt zich hier niet. Hierop ziet artikel 16 van de Dienstenrichtlijn
(vrij verkeer van diensten). Hier gelden veel strengere criteria om een
(vergunnings)eis te stellen:
       zij zijn niet discriminatoir ten opzichte van de dienstverlener;
       er zijn gerechtvaardigde redenen van openbare orde, openbare veiligheid, de
          volksgezondheid of de bescherming van het milieu (noodzakelijkheid). Voor
          wat betreft de noodzakelijkheidseis stelt artikel 16 dan ook een strengere eis
          dan artikel 9;
         het nagestreefde doel kan niet door een minder beperkende maatregel
          worden bereikt (evenredigheid).
Tenslotte zijn er de Nederlandse dienstverleners.
In theorie staat de richtlijn toe dat de overheid aan een Nederlandse dienstverlener
zwaardere eisen stelt dan aan een buitenlandse partij, maar dit is in de praktijk en
vanuit het oogpunt van rechtsgelijkheid niet wenselijk.
Het wordt op dezelfde gronden evenmin wenselijk geacht een onderscheid aan te
brengen tussen verschillende soorten van dienstverleners (tijdelijke
grensoverschrijders, vestigers en dus ook Nederlandse dienstverleners). Anders zou
de dienstverlener die zich vanuit een andere lidstaat hier vestigt een bevoorrechte
positie hebben ten opzichte van degene die de grens overschrijdt om zijn diensten
aan te bieden of beide dienstverleners ten opzichte van de eigen onderdanen.
Niet alleen de eis van het hebben van een vergunning geldt voor hen gelijkelijk, maar
ook de gronden om een vergunning te weigeren zijn voor de drie categorieën
aanvragers dezelfde. Daarom zijn de weigeringsgronden algemeen geformuleerd
zodat ze gelden voor interne én internationale verhoudingen. Er is aangesloten bij het
lichtste regime van de richtlijn (artikel 16): de openbare orde, de openbare veiligheid,
de volksgezondheid en het milieu.
De richtlijn geldt niet voor het verkopen van goederen. Dit is immers geen dienst.
Bij standplaatsvergunningen kan er echter zowel sprake zijn van een vergunning voor
een standplaats voor het verkopen van goederen en/of voor het verlenen van
diensten. Ook in dit geval zou rechtsongelijkheid kunnen ontstaan doordat de
verkoper niet, maar de dienstverlener wel onder de richtlijn valt. Daarom is in de APV
geen onderscheid gemaakt tussen verkoop en dienstverlening voor wat betreft de
weigeringsgronden.
Enkele voorheen gehanteerde weigeringsgronden komen niet meer als zodanig voor
in de richtlijn. De vraag waar deze dan wel onder vallen kan als volgt worden
beantwoord:
                                              14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>Overlast
Vanouds is de APV een openbare orde en overlast-verordening. Het begrip ‘overlast’
komt in het EG-recht bij de toetsing van uitzonderingen op het vrij verkeer niet voor.
Ook de Dienstenrichtlijn spreekt niet over overlast. Het milieubegrip omvat echter alle
soorten van overlast die gerelateerd zijn aan de omgeving/het milieu. Te denken valt
aan geluidsoverlast, geurhinder, overlast veroorzaakt door stof, afval e.d. Overlast,
veroorzaakt door vuurwerk, valt eveneens onder bescherming van het milieu of zelfs
gezondheid.
Verkeersveiligheid
De verkeersveiligheid valt aan te merken als een dwingende reden van algemeen
belang als bedoeld in artikel 9 (rule of reason). Maar ook is er sprake van een belang
dat te scharen valt onder de volksgezondheid, als het voorkomen van
verkeersslachtoffers het te beschermen belang betreft.
Veiligheid van personen en gezondheid
Deze gronden op grond waarvan voorheen een evenementenvergunning kon worden
geweigerd, bijvoorbeeld bij het uitbreken van mond- en klauwzeer (gezondheid)
kunnen als een belang van volksgezondheid worden aangemerkt.
Zedelijkheid
Het begrip zedelijkheid valt onder het begrip openbare orde, zoals dit wordt uitgelegd
in overweging 41. Te denken valt aan de bescherming van de menselijke waardigheid
of in het geval van dierenmishandeling (bijvoorbeeld gansslaan, palingtrekken of
zwijntjetik) betreft onder het belang van dierenwelzijn. Ook andere dwingende
redenen dan de openbare orde kunnen een ‘zedelijkheidsaspect’ hebben. Bij
seksinrichtingen is zedelijkheid nog als een zelfstandige weigeringsgrond
opgenomen, omdat het om ‘vestiging’ gaat.
Voorzieningenniveau bij standplaatsen
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang
aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met
hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten
van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van de
Raad van State blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een
huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de
Afdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het
voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de gemeente in gevaar
komt.
Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning weigeren dan moet worden
aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke winkelier,
dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde
goederen aangeboden worden.
                                            15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsvergunningen waar
(mede) diensten worden verleend niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een
economische, niet toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten.
Het blijft echter nog wel mogelijk om deze weigeringsgrond te hanteren bij een
standplaats voor het verkopen van goederen (zie artikel 5:18, derde lid, onder b).
Daarop is de richtlijn immers niet van toepassing.
Détournement de pouvoir
Gemeenten dienen zich er van bewust te zijn dat zij een vergunningaanvraag niet
kunnen weigeren op een andere grond dan de grondslag van het vergunningstelsel.
Dit zou immers in strijd zijn met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.
Motivering
Een weigering dient vanzelfsprekend voldoende gemotiveerd te zijn. Gemotiveerd
moet worden welke weigeringsgrond van toepassing is en waarom.
Artikel 1:9 en 1:10 Fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen
Er is (conform het model van de VNG) voor gekozen om per artikel op te nemen of de
positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen wordt opgenomen. Dit komt de
leesbaarheid ten goede.
Hoofdstuk 2. Openbare orde en veiligheid,
volksgezondheid en milieu
In deze afdelingen zijn bepalingen opgenomen die bedoeld zijn om zowel het gebruik
als de bruikbaarheid van de weg in goede banen te kunnen leiden en de openbare
orde op andere openbare plaatsen te waarborgen. De diverse functies van de
openbare ruimte, onder andere voor demonstraties, optochten en feesten, vraagt om
een scheiding dan wel regulering van het gebruik.
Afdeling 1 Voorkomen of bestrijden van
ongeregeldheden
Artikel 2:1 Samenscholing en ongeregeldheden
Eerste lid
Het begrip “samenscholing” is ontleend aan artikel 186 WvSr: “Hij die opzettelijk bij
gelegenheid van een volksoploop zich niet onmiddellijk verwijdert na het derde door
of vanwege het bevoegd gezag gegeven bevel, wordt, als schuldig aan deelneming
aan samenscholing, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of
geldboete van de tweede categorie.”
Zie hierover de in het commentaar bij het tweede lid genoemde jurisprudentie. Onder
omstandigheden is het denkbaar dat een samenscholing het karakter heeft van
bijvoorbeeld een betoging.
Gelet op de Wet openbare manifestaties moeten dit soort samenscholingen van de
werking van dit artikel uitgezonderd worden.
In het vijfde lid is dit dan ook gebeurd.
                                              16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 17 ======================================================================

<pre>Tweede lid
In het tweede lid wordt aan de burger de verplichting opgelegd om zich op bevel van
een politieambtenaar te verwijderen van een openbare plaats bij (dreigende)
ongeregeldheden.
De bevoegdheid van de politie om bevelen te geven volgt uit artikel 2 Politiewet.
Artikel 2:1, tweede lid van de APV bevat het geven van een bevel in een concreet
geval. Overtreding van een dergelijk bevel wordt strafbaar gesteld via opname van
artikel 2:1, tweede lid in artikel 6:1 van de APV.
Ook in het proces- verbaal en de tenlastelegging moet het niet opvolgen van het
politiebevel worden vervolgd op grond van overtreding van artikel 2:1 jo. het
desbetreffende strafartikel van de gemeentelijke APV (artikel 6:1 van de APV).
Naast de politiebevelen ex artikel 2:1 APV blijven uiteraard ook de bevelen van de
burgemeester in het kader van diens openbare-ordebevoegdheden mogelijk. Bevelen
van de burgemeester, bijvoorbeeld op grond van de Gemeentewet, of aanwijzingen in
het kader van de Wet Openbare Manifestaties die de politie in mandaat uitvoert en
die niet worden opgevolgd, kunnen nog steeds strafbaar worden gesteld op grond
van artikel 184, eerste lid Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:3 Kennisgeving betogingen op openbare plaatsen
Dit artikel is een uitwerking van enkele artikelen uit de Wet openbare manifestaties
(WOM).In artikel 1 van de Wet openbare manifestaties wordt in het eerste lid
“openbare plaats” gedefinieerd als: een plaats die krachtens bestemming of vast
gebruik openstaat voor het publiek. In het tweede lid is bepaald dat daaronder niet is
begrepen: een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de
Grondwet (een kerk, moskee, synagoge of een ander gebouw dat met name wordt
gebruikt voor godsdienstige of levensbeschouwelijke doelen).
Uit de artikelen 3 en 4 WOM volgt dat de gemeenteraad moet bepalen of, en zo ja,
voor welke activiteiten een kennisgeving is vereist en daarbij enkele
procedurebepalingen moet vaststellen. Artikel 5 WOM kent de burgemeester de
bevoegdheid toe om naar aanleiding van een kennisgeving voorschriften en
beperkingen te stellen of een verbod te geven; artikel 6 WOM kent hem een
aanwijzingsbevoegdheid toe, terwijl artikel 7 WOM bepaalt dat hij bevoegd is aan de
organisatoren van de desbetreffende activiteit de opdracht te geven deze te
beëindigen en uiteen te gaan. Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op
andere dan openbare plaatsen kent artikel 8 WOM de burgemeester o.a. de
bevoegdheid toe opdracht te geven deze te beëindigen.
De meeste APV’s kennen alleen een kennisgevingeis voor betogingen. De overige
activiteiten zijn ongereguleerd gebleven.
In verband hiermee heeft artikel 2:3 alleen betrekking op betogingen. Het artikel kan
zonodig worden uitgebreid tot samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging, tot vergaderingen en tot “processies”.
                                             17
</pre>

====================================================================== Einde pagina 17 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 18 ======================================================================

<pre>Uitgangspunten Wet openbare manifestaties
De WOM beoogt een eenvormige regeling te geven voor de activiteiten die onder de
bescherming van de artikelen 6 en 9 Grondwet vallen. Het gaat daarbij om
betogingen, vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
levensovertuiging voorzover die op openbare plaatsen gehouden worden.
De WOM heeft betrekking op collectieve uitingen. Van een collectieve uiting kan
volgens de regering al sprake zijn wanneer daaraan meer dan twee personen
deelnemen (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 8).
Individuele uitingsvormen zijn buiten de regeling gebleven. Zowel artikel 6 als artikel 9
Grondwet maken het mogelijk ook deze onder de WOM te brengen, maar de
wetgever acht dat niet nodig.
Overigens vallen individuele uitingen wel onder de bescherming van artikel 7
Grondwet. Het eerste lid van artikel 7 verbiedt expliciet een voorafgaand verlof ten
aanzien van schriftelijke uitingen, ook als die uitingen godsdienstig of
levensbeschouwelijk van aard zijn. Niet-schriftelijke uitingen van gedachten of
gevoelens worden beschermd krachtens het derde lid van artikel 7 Grondwet. De
inhoud mag niet aan voorafgaand verlof onderworpen zijn, maar de vorm waarin zij
geopenbaard worden wel.
De wetgever heeft de bevoegdheid tot beperking van de onderhavige grondrechten
aan de gemeenten opgedragen. Argumenten hiervoor zijn: de regeling van onder
andere de betoging houdt nauw verband met de plaatselijke openbare orde. De
gemeenten hebben hiermee in de loop der jaren waardevolle ervaringen opgedaan.
De memorie van toelichting geeft een opsomming van de bevoegdheden die de
WOM aan gemeenteraden en burgemeesters toekent (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3,
p. 5/6):
     de bevoegdheid tot het creëren van een kennisgevingstelsel voor betogingen,
         vergaderingen en samenkomsten tot het belijden van godsdienst of
         levensovertuiging op openbare plaatsen. De wet laat een zekere variatie toe
         ten aanzien van kwesties als: voor welke activiteiten is een kennisgeving
         vereist; aan welke vereisten moet een kennisgeving voldoen; welke
         voorschriften en beperkingen kunnen opgelegd worden;
        de bevoegdheid tot het geven van aanwijzingen;
        de bevoegdheid in het uiterste geval de betreffende activiteit te doen
         beëindigen.
    Een aantal onderwerpen is daarentegen geheel of gedeeltelijk aan de plaatselijke
    regelgeving onttrokken. De reden is dat enerzijds de Grondwet zich tegen een
    dergelijke regeling verzet en dat anderzijds de rechtsgelijkheid een uniforme
    regeling van de centrale wetgever rechtvaardigt. Het gaat met name om de
    volgende onderwerpen (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 6):
        het aanwijzen van de gronden waarop beperking van de onderhavige
         grondrechten door gemeentelijke organen is toegestaan (artikelen 2 en 8
         WOM);
                                            18
</pre>

====================================================================== Einde pagina 18 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 19 ======================================================================

<pre>         een verbod van voorafgaand toezicht op de inhoud van uitingen die tijdens
          eerder genoemde activiteiten zullen worden gedaan (artikelen 3, vierde lid, 4,
          derde lid, en 5, derde lid);
         de bescherming van het functioneren van buitenlandse
          vertegenwoordigingen en bepaalde andere instellingen die een bijzondere
          volkenrechtelijke bescherming genieten, voorzover deze bescherming verder
          dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden”
          (artikel 9 WOM);
         de strafbaarstelling van overtreding van een aantal bij de WOM gegeven
          normen (artikel 11 WOM) en de strafbaarstelling van verhindering en
          verstoring van geoorloofde openbare manifestaties (wijziging van de artikelen
          143-146 Wetboek van Strafrecht, onder artikel 11 WOM);
         de bescherming van de zondagsrust, voorzover deze bescherming verder
          dient te reiken dan “de bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden”
          (wijziging van de artikelen 3, 5 en 5a en 8 Zondagswet, onder artikel III
          WOM).
Voor op vaste tijdstippen regelmatig terugkerende godsdienstige of
levensbeschouwelijke bijeenkomsten op openbare plaatsen, uitgaande van een
kerkgenootschap en zelfstandig onderdeel daarvan of een genootschap op
geestelijke grondslag is, gelet op artikel 3, derde lid, WOM een eenmalige
kennisgeving voldoende. De gemeenteraad heeft twee mogelijkheden; of deze
bijeenkomsten ongeregeld laten of een eenmalige kennisgeving voorschrijven.
Ten aanzien van vergaderingen en betogingen op andere dan openbare plaatsen
kent de WOM uitsluitend repressieve bevoegdheden toe aan de burgemeester (artikel
8 WOM). Voor deze activiteiten is geen voorafgaande kennisgeving vereist.
Openbare en andere dan openbare plaatsen
De reden dat in de WOM voor openbare en andere dan openbare plaatsen
verschillende regimes zijn opgenomen is dat, volgens de wetgever, regulering van
manifestaties op andere dan openbare plaatsen niet zozeer nodig is. Een
terughoudende opstelling van de overheid is op zijn plaats. Daarnaast maakt de
redactie van artikel 6 Grondwet dit onderscheid noodzakelijk. Delegatie van de
beperkingsbevoegdheid heeft de grondwetgever uitsluitend mogelijk gemaakt ten
aanzien van belijdenis van godsdienst of levensovertuiging “buiten gebouwen en
besloten plaatsen”.
De regering geeft de voorkeur aan een functionele omschrijving bij de afbakening van
het begrip openbare plaats, niet- openbare plaats of besloten plaats, waarin de
bestemming of de wijze van gebruik van een plaats bepalend is, en niet een enkel
uiterlijk kenteken, zoals het al dan niet afgescheiden zijn van de plaats (TK 1985-
1986, 19 427, nr.3, p. 16).
Wat is nu de betekenis van de begrippen “openbare en andere dan openbare
plaatsen”?
Artikel 1, eerste lid, WOM bepaalt wat een openbare plaats is, namelijk een plaats die
krachtens bestemming of vast gebruik open staat voor het publiek. Deze definitie kent
dus twee criteria.
                                             19
</pre>

====================================================================== Einde pagina 19 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 20 ======================================================================

<pre>Ten eerste moet de plaats open staan voor het publiek.
Dat wil volgens de memorie van toelichting zeggen “dat in beginsel eenieder vrij is om
er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het verblijf op die plaats niet
door de gerechtigde aan een bepaald doel gebonden mag zijn (...). Dat de plaats
"open staat" betekent verder dat geen sprake is van een meldingsplicht, de eis van
voorafgaand verlof, of de heffing van een toegangsprijs voor het betreden van de
plaats”.
Op grond hiervan zijn bijvoorbeeld stadions, postkantoren, warenhuizen, restaurants,
musea, ziekenhuizen en kerken geen “openbare plaatsen”. Ook de hal van het
gemeentehuis valt buiten het begrip “openbare plaats”.
Het tweede criterium is dat het open staan van de plaats moet zijn gebaseerd op
bestemming of vast gebruik. “De bestemming ziet op het karakter dat door de
gerechtigde aan de plaats is gegeven blijkens een besluit of blijkens de uit de
inrichting van de plaats sprekende bedoeling. Een openbare plaats krachtens vast
gebruik ontstaat wanneer de plaats gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze
die bestemming, en de rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt”, aldus de
memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16).
Voorbeelden van openbare plaatsen in de zin van artikel 1, eerste lid, WOM zijn:
openbare wegen, plantsoenen, speelweiden en parken en vrij toegankelijke
gedeelten van overdekte passages, van winkelgalerijen, van stationshallen en van
vliegvelden, openbare waterwegen en recreatieplassen.
Omdat de definitie van het begrip “openbare plaats” ook een aantal “besloten
plaatsen” als bedoeld in artikel 6, tweede lid, Grondwet kan omvatten, is in artikel 1,
tweede lid, WOM expliciet aangegeven dat onder een openbare plaats niet wordt
begrepen een gebouw of besloten plaats als bedoeld in artikel 6, tweede lid, van de
Grondwet (TK 1986-1987, 19 427, nr. 5, p. 11-13, en nr. 6).
Betoging
Wanneer kan van een betoging worden gesproken? Blijkens de jurisprudentie van de
Hoge Raad kan sprake zijn van een betoging als:
      een aantal personen openlijk en in groepsverband optreedt, al dan niet in
         beweging, en
        de groep er op uit is een mening uit te dragen.
De memorie van toelichting bij de WOM geeft aan dat het bij de betoging gaat om het
uitdragen van gemeenschappelijk beleefde gedachten of wensen op politiek of
maatschappelijk gebied (TK 1986-1987, 19 427, nr. 3, p. 8). Er worden dus drie eisen
gesteld: meningsuiting (openbaren van gedachten en gevoelens), openheid en
groepsverband. Het gezamenlijk optreden moet ook gericht zijn op het uitdragen van
een mening. Een betoging is niet noodzakelijkerwijs een optocht en een optocht is
niet perse een betoging. Een betoging kan een optocht zijn (HR 30-05-1967, NJ
1968, 5). De Hoge Raad acht voor het aanwezig zijn van een betoging geen
“menigte” nodig. Acht personen worden al voldoende geacht om van een betoging te
kunnen spreken (HR 11-05- 1976, NJ 1976, 540).
                                           20
</pre>

====================================================================== Einde pagina 20 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 21 ======================================================================

<pre>Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 Grondwet is “betoging” omschreven als
“het middel om, het liefst met zoveel mogelijk mensen, in het openbaar uiting te
geven aan gevoelens en wensen op maatschappelijk en politiek gebied”.
Alleen een vreedzame betoging kan aanspraak maken op grondwettelijke
bescherming. Het aspect van de meningsuiting moet voorop staan. Als onder het
mom van een betoging activiteiten worden ontplooid die strijdig zijn met onze
rechtsorde, zal de vraag moeten worden beoordeeld of er nog wel sprake is van een
betoging in de zin van het grondwettelijk erkende recht (TK 1975-1976, 13872, nr. 4,
p. 95-96). Bij de parlementaire behandeling van artikel 9 heeft de regering er op
gewezen dat de door haar gegeven karakterisering van het begrip “betoging”
meebrengt dat acties, waarvan de hoedanigheid van gemeenschappelijke
meningsuiting op de achtergrond is geraakt en die het karakter hebben van
dwangmaatregelen jegens de overheid of jegens derden, geen betogingen in de zin
van het voorgestelde artikel 9 zijn. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn bij blokkades
van wegen en waterwegen (TK 1976-1977, 13872, nr. 7, p. 33).
Een optocht die niet primair het karakter heeft van een gemeenschappelijke
meningsuiting, zoals Sinterklaas- en carnavalsoptochten en bloemencorso’s, is geen
manifestatie in de zin van artikel 1, eerste lid, onder a WOM (TK 1985-1986, 19 427,
nr. 3, p. 8). Zo’n optocht kan, als die opiniërende elementen bevat, wel onder de
bescherming van artikel 7, derde lid, Grondwet vallen.
Onwettig en intolerant gedrag tegenover een betoging
Het recht van betoging kan niet zonder meer beperkt worden. In de jurisprudentie
over het onwettig of intolerant gedrag van derden tegenover de deelnemers aan een
betoging, is uitgemaakt dat een beperking van het recht tot betoging moet zijn
gelegen in zwaarwegende omstandigheden.
Klokgelui en oproepen tot gebed
Artikel 10 WOM stelt dat de gemeenteraad bevoegd is terzake regels te stellen met
betrekking tot duur en geluidsniveau.
De strekking van artikel 10 WOM is niet om een beperkingsbevoegdheid op het
grondrecht vrijheid van godsdienst of levensovertuiging te creëren, maar om het recht
tot klokluiden en oproepen tot gebed buiten twijfel te stellen en daarnaast de
autonome bevoegdheid van gemeentebesturen om in het kader van de beperking van
geluidsoverlast regelend op te treden onverlet te laten.
Gemeentelijke regels die klokgelui en oproepen tot gebed in het kader van
geluidsoverlast beperken zijn dus geen medebewind, maar autonome bepalingen.
Artikel 10 WOM vertoont een zekere overlap met artikel 4:6 APV (overige
geluidhinder). Zie de toelichting bij dat artikel.
Gemeentelijke bevoegdheden
Los van zijn bevoegdheden krachtens de WOM, blijft de burgemeester bevoegd tot
optreden krachtens de artikelen 175 en 176 Gemeentewet.
                                              21
</pre>

====================================================================== Einde pagina 21 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 22 ======================================================================

<pre>De memorie van toelichting bij de WOM geeft dit aan en ook de minister belicht
tijdens de Kamerbehandeling deze bevoegdheid nadrukkelijk. Deze twee artikelen
zijn echter slechts beperkt toepasbaar. Er mag namelijk pas gebruik van gemaakt
worden wanneer er sprake is van ernstige vrees voor verstoring van de openbare
orde of als er daadwerkelijk sprake is van ernstige verstoring van de openbare orde.
In die gevallen kan de burgemeester krachtens artikel 175 de nodige bevelen of
krachtens artikel 176 Gemeentewet een noodverordening uitvaardigen. De vraag rijst
of de burgemeester met behulp van deze noodbevoegdheden grondrechten, zoals in
dit geval het betogingsrecht, mag beperken.
De regering heeft tijdens de behandeling van de herziene Grondwet namelijk gesteld
dat de clausule “behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet” inhoudt dat
alleen de formele wetgever zonder delegatiemogelijkheid bevoegd is tot het beperken
van grondrechten en dat de formele wet zelf de omvang van de grondrechtbepaling
moet aangeven. In artikel 175 Gemeentewet is thans expliciet opgenomen dat de
burgemeester bij het geven van noodbevelen kan afwijken van andere dan bij de
Grondwet gestelde voorschriften.
Het verbod van delegatie zou een obstakel kunnen zijn voor de burgemeester om
krachtens artikel 176 Gemeentewet een grondrecht te beperken door middel van een
noodverordening. Volgens de Hoge Raad voegt het voorschrift op grond van artikel
176 Gemeentewet zich in als bestanddeel in de omschrijving van de overtreding
tegen het openbaar gezag van artikel 443 Sr. en het is “dus de wet (in formele zin),
die in die noodtoestand de zeer tijdelijke onderbreking van de uitoefening van het
grondrecht gedoogt”, HR 28-11-1950, NJ 1951, 137 (Tilburgse APV).
Bij betogingen waarbij ernstige vrees voor verstoring van de openbare orde bestaat of
de verstoring daadwerkelijk plaatsvindt, kan de burgemeester derhalve bevelen, zoals
bedoeld in artikel 175 of de noodverordening zoals bedoeld in artikel 176
Gemeentewet uitvaardigen. Dit zou in het uiterste geval zelfs een verbod tot het
houden van een betoging kunnen inhouden. Op de strekking en reikwijdte van artikel
175 en 176 Gemeentewet is tijdens de parlementaire behandeling en in de literatuur
uitgebreid ingegaan. Door de staatssecretaris is tijdens de mondelinge behandeling
van dit wetsontwerp in de Eerste Kamer opgemerkt: “De gevallen waarin de
noodbevoegdheden van de burgemeester kunnen worden toegepast, staan in een
logisch verband met de gronden krachtens welke grondrechten als hier aan de orde
mogen worden beperkt. De burgemeester heeft dus in de noodsituaties, bedoeld in
de artikelen 175 en 176, grondwettelijk de bevoegdheid om grondrechtbeperkende
bevelen te geven ter bescherming van de gezondheid, in het belang van het verkeer
of ter bestrijding of voorkoming van wanordelijkheden.”
Verder wordt aangegeven dat ook uit de toepassingshistorie van de artikelen 219 en
220 van de oude gemeentewet volgt dat de noodbevoegdheden passen in het kader
van de beperkingsregelingen van grondrechten.
Vierde lid
Artikel 145 van de Gemeentewet bepaalt dat de Algemene Termijnenwet van
overeenkomstige toepassing is op termijnen in gemeentelijke verordeningen, tenzij in
de verordening anders is bepaald.
                                            22
</pre>

====================================================================== Einde pagina 22 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 23 ======================================================================

<pre>Het vierde lid bevat zo’n afwijkende bepaling, die voorkomt dat afhandeling op
zaterdag of zondag of op een algemeen erkende feestdag of op een werkdag na
12.00 uur moet plaatsvinden. Dat laatste is gedaan om toch nog over enige uren voor
beoordeling en besluitvorming te beschikken
Artikel 2:4 Afwijking termijn
(Vervallen)
Opgenomen in artikel 2:3, vijfde lid
Artikel 2:5 Te verstrekken gegevens
(Vervallen)
Opgenomen in artikel 2:3, tweede lid
Artikel 2:6 Beperking aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of
afbeeldingen
Folderen en flyeren is toegestaan, behalve op of aan door het college aangewezen
wegen of gedeelten daarvan. Het tweede lid geeft de mogelijkheid om het verbod
voor die wegen nog weer te beperken tot nader aan te geven dagen en uren, waarbij
het vierde lid het college de bevoegdheid geeft voor het dan nog resterende verbod
een ontheffing te verlenen. Van de in het eerste lid toegekende bevoegdheid mag het
college niet zodanig gebruik maken dat er “geen gebruik van enige betekenis”
overblijft. Zie ook de toelichting op artikel 2:42.
Het college ontleent zijn bevoegdheid aan artikel 160, onder a, van de Gemeentewet.
Artikel 2:6 heeft betrekking op het grondrecht waarmee de gemeentelijke wetgever
het meest wordt geconfronteerd, namelijk de vrijheid van meningsuiting.
Dit grondrecht is geformuleerd in artikel 19 IV, artikel 10 EVRM en artikel 7 van de
Grondwet.
Artikel 7 Grondwet luidt als volgt:
1.     Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of
       gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de
       wet.
2.     De wet stelt regels omtrent radio en televisie. Er is geen voorafgaand toezicht
       op de inhoud van een radio of televisie uitzending.
3.     Voor het openbaren van gedachten of gevoelens door andere dan in de
       voorafgaande leden genoemde middelen heeft niemand voorafgaand verlof
       nodig wegens de inhoud daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid
       volgens de wet. De wet kan het geven van vertoningen, toegankelijk voor
       personen jonger dan zestien jaar, regelen ter bescherming van de goede
       zeden.
4.     De voorgaande leden zijn niet van toepassing op het maken van
       handelsreclame.
De drukpersvrijheid is in het eerste lid van artikel 7 van de Grondwet als een
zelfstandige bepaling opgenomen en vormt een lex specialis ten opzichte van het
derde lid.
                                              23
</pre>

====================================================================== Einde pagina 23 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 24 ======================================================================

<pre>De tekst van het eerste lid is letterlijk gelijk aan die van artikel 7 van de oude
Grondwet, waarmee beoogd is de bestaande jurisprudentie op dat punt intact te
laten. De constante jurisprudentie op artikel 7 van de oude Grondwet kan als volgt
worden samengevat.
Daklozenkrant
De verkoop van daklozenkranten is noch venten noch collecteren. Op grond van
artikel 7 van de Grondwet kan het verkopen niet verbonden worden aan een
vergunning. Wel kan de gemeente gebruik maken van artikel 2:6
Als verkoop plaats vindt op het grondgebied van bijvoorbeeld een supermarkt, dan
kan de eigenaar de verkoper verzoeken weg te gaan.
Het verdient aanbeveling om te overleggen met de koepelorganisaties die de
daklozen vertegenwoordigt. Immers niet iedereen kan een straatkrant verkopen. De
verkopers moeten in het bezit zijn van een identiteitsbewijs van de koelorganisatie
waarmee ze kunnen aantonen dat ze officiële straatkantverkopers zijn.
Wabo
Het verspreiden van gedrukte stukken valt niet onder de Wabo, ook niet als daar een
element van handelsreclame in zit.
Artikel 2:7 Feest, muziek en wedstrijd e.d.
(Vervallen)
Artikel 2:8 Dienstverlening
(Vervallen)
Artikel 2:9 Vertoningen op openbare plaatsen
Het oude artikel 2.1.4.1 (Feest, muziek en wedstrijd) is in 2007 geschrapt. Feesten en
wedstrijden zijn ondergebracht bij de evenementen. Muziek maken kan ook een
evenement zijn, zie onder artikel 2:24.
Echter het optreden van een straatmuzikant, bijvoorbeeld een harmonicaspeler, is
geen evenement. Daarom is de straatmuzikant onder artikel 2:9 gebracht.
De motieven om openbare plaatsen aan te wijzen zijn: dwingende redenen van
algemeen belang, hetgeen omvat: openbare orde, openbare veiligheid,
volksgezondheid en milieu. Zie voor de betekenis van deze begrippen het
commentaar onder artikel 1.8.
De activiteiten van de straatartiest, straatfotograaf, tekenaar, filmoperateur en gids
vallen onder de werking van artikel 7, derde lid, Grondwet. Het begrip “openbaren van
gedachten of gevoelens” moet volgens de jurisprudentie en de toelichting op artikel 7
Grondwet haast grammaticaal worden uitgelegd. Elke uiting van een gedachte of een
gevoelen, ongeacht de intenties of motieven van degene die zich uit, wordt door
artikel 7 Grondwet beschermd. (KB 5 juni 1986, Stb. 337 t/m 342, KB 29 mei 1987,
Stb. 365, AB 1988, 15 m.nt. PJS.) Artikel 7, derde lid, Grondwet laat door zijn
formulering (niemand heeft voorafgaand verlof nodig wegens de inhoud) een verbod
toe voor andere aspecten van de uiting dan de inhoud, zoals bijvoorbeeld de
verspreiding. Het is bij de genoemde activiteiten echter moeilijk te scheiden tussen
inhoud en verspreiding.
                                               24
</pre>

====================================================================== Einde pagina 24 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 25 ======================================================================

<pre>Immers, het verbieden van een optreden van een straatartiest op een bepaalde
plaats houdt in veel gevallen ook in dat de inhoud van het optreden niet kan worden
geuit. Dat betekent dat voor de beperkingsgronden van het in artikel 7, derde lid,
opgenomen grondrecht, het best kan worden gekozen voor de beperkingsgronden
die bij artikel 7, eerste lid, Grondwet zijn toegelaten. In artikel 2:6, Beperking
aanbieden e.d. van geschreven of gedrukte stukken of afbeeldingen, is dat uitgewerkt
in een verbod met ontheffingsmogelijkheid dat voor bepaalde straten en uren geldt. In
artikel 2:9 is dezelfde redactie gevolgd.
De bevoegdheid van de burgemeester berust op artikel 174 van de Gemeentewet.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept
een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan
op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatige
verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Lex silencio positivo
Het aanwijzen van een gebied waar het verboden is als straatartiest op te treden zal
doorgaans op initiatief van het college zelf gebeuren, en niet op aanvraag. Mocht er
wel een aanvraag aan de orde zijn, dan bestaan er geen duidelijke bezwaren tegen
een lex silencio positivo. Een ontheffing van het verbod zal vaker op aanvraag
gebeuren, maar ook een ambtshalve ontheffing zal voorkomen, bijvoorbeeld bij
bepaalde festiviteiten. Ook bij een ontheffing op aanvraag is geen reden om van een
lex silencio af te zien. In artikel 1:9 van deze verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3.
Awb op het gehele artikel van toepassing verklaard.
Alleen verbod op muzikale optredens
Er is voor gekozen om dit artikel alleen van toepassing te verklaren voor muzikanten.
Dit is ook waar de meeste overlast van wordt ervaren.
Van bijvoorbeeld gidsen, mimespelers of acrobaten wordt geen overlast ervaren en
wij willen deze mensen de mogelijkheid geven op te treden in onze gemeente.
Afdeling 2 Bruikbaarheid uiterlijk aanzien
en veilig gebruik van openbare plaatsen
Algemeen
Artikel 2a van de WVW 1994 geeft uitdrukkelijk de bevoegdheid tot het maken van
aanvullende gemeentelijke verordeningen ten aanzien van het onderwerp waarin
deze wet voorziet, voor deze verordeningen niet in strijd zijn met het bepaalde in
deze wet (of krachtens de op dit punt vergelijkbare oude Wegenverkeerswet, zoals bij
het RVV; aldus HR 16-12-1975, NJ 1976, 204).
                                              25
</pre>

====================================================================== Einde pagina 25 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 26 ======================================================================

<pre>Volgens de wegenverkeerswetgeving kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen
worden overgegaan in het belang van de vrijheid van het verkeer of de veiligheid op
de weg, of in het belang van de instandhouding en de bruikbaarheid van de weg.
Artikel 2:10 Vergunning voor het plaatsen van voorwerpen op een openbare
plaats
Dit artikel geeft het college de mogelijkheid greep te houden op situaties die hinder of
gevaar kunnen opleveren of ontsierend kunnen zijn. Voor de toepassing kan worden
gedacht aan het plaatsen van reclameborden, terrassen of containers.
Deregulering: vergunningstelsel of algemene regel
In het kader van de deregulering en de vermindering van administratieve lasten heeft
de VNG bekeken of de vergunningplicht in dit artikel kan vervallen. Dat is een
discussie met vele kanten, en voor diverse oplossingen valt iets te zeggen. De VNG
kiest ervoor om als model een breed gestelde algemene regel op te nemen in plaats
van het voorheen bestaande vergunningsstelsel. Een dergelijke nadrukkelijke keuze
biedt meer ruimte aan burger en bedrijfsleven. De gedachte daarbij is dat voor een
groot aantal voorwerpen die in de openbare ruimte worden geplaatst een vergunning
overbodig wordt geacht, omdat deze voorwerpen volstrekt geen overlast veroorzaken
of zelfs bijdragen aan de leefbaarheid.
Feitelijk is daarmee voor burgers en bedrijven een zogeheten “zorgplicht” neergelegd.
Er mogen voorwerpen worden geplaatst, zolang de verkeersveiligheid niet in gevaar
wordt gebracht en aan de andere voorwaarden wordt voldaan.
De burger dient dat zelf af te wegen. Als de gemeente wenst op te treden omdat zij
van mening is dat het verbod van het eerste lid wordt overtreden, zal daarover al snel
discussie ontstaan. Dat vraagt inschattingsvermogen, zelfstandigheid en tact van de
toezichthoudende ambtenaren. De gemeente zal haar handhavingsbesluit zeer
nauwkeurig dienen te motiveren
Dit probleem, dat voortvloeit uit de inherente onduidelijkheid van een algemene regel,
zou kunnen worden verholpen door de algemene regel aan te vullen met een lijst
voorschriften die in detail regelt wat er wel en niet is toegestaan. Een aantal
gemeenten heeft daarvoor gekozen.
Nadeel van die aanpak is dat zo’n regel onvermijdelijk een uitvoerig stuk wordt,
omdat voor een heel scala aan voorwerpen (bloembakken, uitstallingen,
bouwsteigers, straatmeubilair, etc) moet worden omschreven waar en hoe ze kunnen
worden geplaatst, en wat de omvang mag zijn. Ook is het heel goed mogelijk dat de
regel niet overal in de gemeente dezelfde zal zijn.
Maar net als een gedetailleerde regel kan een vergunning met de daarbij gestelde
voorschriften voor de nodige duidelijkheid zorgen: de houder van de vergunning weet
waar hij aan toe is, net als de gemeentelijke toezichthouder.
Onze gemeente heeft vooralsnog de keuze gemaakt (raadsbesluit december 2007)
om het vergunningstelsel te behouden en niet te werken met een algemene regel.
                                            26
</pre>

====================================================================== Einde pagina 26 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 27 ======================================================================

<pre>Overige deregulering
Vergeleken met het oude artikel 2.1.5.1. APV is overigens ook in dit artikel een
dereguleringsslag gemaakt. Zo is vanwege de overzichtelijkheid een aantal artikelen
in de APV, waaronder ook artikel 2:10., onderverdeeld in een aantal afzonderlijke
artikelen. Verder is een aantal gedetailleerde bepalingen waar de vergunningplicht
niet voor geldt, uit de APV gehaald en opgenomen in een aanwijzingsbesluit van het
college.
Ook voor deze vergunning geldt dat ze in beginsel voor een onbeperkte periode
wordt verstrekt. Uiteraard kan er wel een termijn worden gesteld voor zaken die per
definitie tijdelijk worden geplaatst maar waarvan wenselijk is dat ze niet onnodig lang
het straatbeeld ontsieren, zoals steigers en stortcontainers.
Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
APV zijn twee algemene artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen. Artikel 1:7 bepaalt dat
de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat de algemene
weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd tenzij de aard
van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie de toelichting bij
de betreffende artikelen.
In het verleden bestond die artikel uit de artikelen 2:10A tot en met 2:10D deze
artikelen zijn samengevoegd in één nieuw artikel 2:10.
Artikel 2:11 Omgevings)vergunning voor het aanleggen, beschadigen en
veranderen van een weg
Algemeen
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is bekeken
of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. Wij hebben
ervoor gekozen de vergunningplicht te laten bestaan, omdat het in verband met de
verkeersveiligheid en de bruikbaarheid van wegen niet gewenst is dat niet-overheden
zomaar wegen aanleggen, beschadigen of veranderen. Het stellen van algemene
regels in plaats van een vergunningvereiste hebben wij wel overwogen, maar dat is
niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk gaat.
Op het aanleggen of veranderen van een weg is artikel 2.2, eerste lid onder d. van de
Wabo van toepassing als de activiteit verboden is in een bestemmingsplan,
beheersverordening of voorbereidingsbesluit.
Dat betekent dat de termijnen genoemd in artikel 3.9 van de Wabo van toepassing
zijn op deze vergunning. De beslistermijn is 8 weken, de verdagingstermijn zes
weken. Let wel: indien er meerdere activiteiten worden aangevraagd en er één onder
artikel 3.10 van de Wabo valt, dan is de uitgebreide procedure van toepassing
(beslistermijn van 6 maanden met een mogelijkheid tot verdagen van zes weken).
De indieningsvereisten voor een aanvraag om een vergunning die onder de Wabo
valt, staan in de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor). Het gaat dan om de
algemene indieningsvereisten uit artikel 1.3 van de Mor.
Zie daarvoor de toelichting bij artikel 1.2 APV. Voor het aanleggen of veranderen van
een weg zijn in de Mor geen aanvullende indieningsvereisten opgenomen.
                                             27
</pre>

====================================================================== Einde pagina 27 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 28 ======================================================================

<pre>In artikel 2:18 van de Wabo is bepaald dat de vergunning alleen kan worden verleend
of geweigerd op de gronden vermeld in deze verordening. De weigeringsgronden
staan in artikel 1.8 van deze verordening.
Indien de activiteit niet is verboden in een bestemmingsplan, beheersverordening of
voorbereidingsbesluit is de Wabo niet van toepassing en is het college bevoegd.
Wanneer het gaat om normaal onderhoud van de weg is er ingevolge het derde lid
geen vergunning nodig: het college hoeft zichzelf geen vergunning te verlenen. Zie
verder de toelichting aldaar.
Eerste lid
Aan artikel 2:11 ligt als motief ten grondslag de behoefte om de aanleg, beschadiging
en verandering van wegen te binden aan voorschriften met het oog op de
bruikbaarheid van die weg.
Naast het opleggen van min of meer technische voorschriften kan het ook gewenst
zijn het tempo van wegenaanleg in de hand te houden. Het is natuurlijk hoogst
onwenselijk dat wegen voortijdig aangelegd worden waardoor - door de latere aanleg
van zogenaamde complementaire openbare voorzieningen, zoals riolering, water en
gasvoorziening en verlichting - de bruikbaarheid van die weg gedurende lange tijd
sterk verminderd zal zijn, nog daargelaten dat het veel extra kosten meebrengt.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet uiteraard ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde
eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de aanvrager
om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft.
Tweede lid
Omdat voor de toepassing van dit artikel o.a. het begrip “weg” uit de
Wegenverkeerswet 1994 gebruikt wordt, is een vergunning vereist voor de aanleg,
verandering enz. van wegen die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan. Dit
betekent dat in beginsel de vergunningsplicht ook geldt voor de zogenaamde “eigen
wegen” die feitelijk voor het openbare verkeer openstaan.
Ook voor deze wegen is het namelijk wenselijk dat ten behoeve van de bruikbaarheid
daarvan voor brandweer, ambulance e.d. voorschriften gesteld kunnen worden over
de wijze van verharding, breedte e.d.
Die wenselijkheid is ook aanwezig voor wegen die bijvoorbeeld aangelegd worden op
grote bedrijfsterreinen. Daarvoor is in het tweede lid dan ook de toevoeging “alsmede
alle niet openbare ontsluitingswegen van gebouwen” opgenomen. De plicht om
gebouwen door middel van een verbindingsweg op het openbaar wegennet aan te
sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.
Derde lid
Van de vergunningplicht zijn uitgezonderd de overheden die in de uitvoering van hun
publiekrechtelijke taak wegen aanleggen of veranderen. Er mag van uitgegaan
worden dat zij hun werkzaamheden afstemmen op de bruikbaarheid van de weg.
                                            28
</pre>

====================================================================== Einde pagina 28 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 29 ======================================================================

<pre>Desgewenst kunnen in het derde lid ook nog andere publiekrechtelijke lichamen,
bijvoorbeeld de op de Wet gemeenschappelijke regelingen gebaseerde
samenwerkingsverbanden, genoemd worden. Ook is het mogelijk om voor de
landinrichtingscommissie, als bedoeld in artikel 27, jo 124, tweede lid,
Landinrichtingswet, een uitzondering te maken.
De plicht om gebouwen door middel van een verbindingsweg op het openbaar
wegennet aan te sluiten, staat in artikel 37 model Bouwverordening.
Vijfde en zesde lid
Om bewoners te stimuleren hun tuinen en gevels te ontharden, wordt het voor
bewoners mogelijk gemaakt om geveltuinen en boomspiegels te realiseren en aan te
passen.
Zevende lid
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122
van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in
het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De
term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en
dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de hogere
regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het vierde lid sluit daarom
aan bij de Gemeentewet.
Het nutsbedrijf zal op grond van artikel 2:11 een vergunning nodig hebben voor het
leggen van leidingen e.d. in een weg. Dat is niet zo voor telecommunicatiebedrijven
en kabeltelevisiebedrijven en de door hen beheerde telecommunicatiekabels met een
openbare status (telecommunicatie- en omroepnetwerken). Voor deze werken wordt
een regeling getroffen in de Telecommunicatiewet of de Algemene verordening
ondergrondse infrastructuur.
Artikel 2:12 Maken of veranderen van een uitweg
Algemeen
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten is in 2007
bezien of de vergunningplicht in deze bepaling zou kunnen worden opgeheven. In
veel gevallen kan de aanleg of verandering van een uitweg zonder meer gebeuren
zonder dat dit problemen oplevert.
Overheidsbemoeienis is dan niet nodig. In andere gevallen is overheidsbemoeienis
wel noodzakelijk ter bescherming van het algemeen belang. In navolging van de VNG
is er daarom destijds voor gekozen de vergunningplicht te wijzigen in een
meldingsplicht.
Het stellen van algemene regels in plaats van een meldingsplicht is wel overwogen,
maar is niet goed mogelijk, omdat het hierbij veelal om specifiek maatwerk gaat.
Op de wijze waarop dit artikel toen is vormgegeven heeft de VNG terechte kritiek
gekregen: door het college de gelegenheid te geven op een melding te reageren met
nadere voorschriften, wordt in die gevallen een verkapt vergunningstelsel gecreëerd.
De tekst is daarom opnieuw aangepast en weer gewijzigd in een zuiver
vergunningsstelsel.
                                            29
</pre>

====================================================================== Einde pagina 29 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 30 ======================================================================

<pre>De belangen die het college hierbij kan afwegen zijn vooral en in de eerste plaats
gevaar of hinder voor het wegverkeer ter plaatse.
Daarnaast kan worden gedacht aan het verlies van een bestaande openbare
parkeerplaats of de bescherming van openbare groenvoorzieningen.
Uit de jurisprudentie over artikel 14 Wegenwet blijkt dat de eigenaar van een weg het
uitwegen daarop moet gedogen. Voorts blijkt uit de jurisprudentie dat regels in een
verordening mogen worden gesteld, bijvoorbeeld in het kader van de vrijheid van het
verkeer, veiligheid op de weg of de instandhouding van de bruikbaarheid van de weg.
Artikel 2:12 beoogt de aanleg van uitwegen zoveel mogelijk vrij te laten, maar te
voorkomen dat er gevaarlijke of hinderlijke situaties voor het verkeer ontstaan, dat
een uitrit op onaanvaardbare manier ten koste gaat van openbaar groen, en
desgewenst ook dat een uitweg feitelijk opheffing betekent van soms (zeer) schaarse
parkeerruimte.
Als de gemeente tevens eigenaar van de weg is, moet ook privaatrechtelijke
toestemming worden gegeven. Een afgegeven vergunning mag niet worden
gefrustreerd door privaatrechtelijke weigering van de gemeente. Als een derde
eigenaar van de grond is, ligt dat anders. Het college kan in dat geval de aanvrager
om vergunning erop wijzen dat hij ook privaatrechtelijke toestemming behoeft.
Tweede lid
De indiener van de vergunningaanvraag moet bij zijn aanvraag een situatieschets
van de gewenste uitweg en een foto van de bestaande situatie ter plaatse voegen.
Aan de hand van deze gegevens kan het college sneller de afweging maken of de
gewenste uitweg al of niet kan worden toegestaan en eventueel onder oplegging van
welke voorschriften.
Derde tot en met zesde lid
Een vergunning voor een uitweg kan slechts worden geweigerd of een uitweg kan
slechts door het verbinden van voorschriften aan de vergunning worden gerealiseerd,
indien belangen in het geding zijn die in deze artikelleden zijn verwoord, te weten:
      de bruikbaarheid van de weg (bijvoorbeeld parkeerruimte aan de kant van de
         weg)
        het veilig en doelmatig gebruik van de weg (gevaar of hinder voor het
         openbaar wegverkeer ter plaatse; bescherming van het gebruik van
         openbare parkeerplaatsen)
        de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente
        bescherming van openbare groenvoorzieningen.
Ten einde het gebruik van openbare parkeerplaatsen te waarborgen is het
toegestaan een vergunning te eisen en via voorschriften de wijze waarop de uitweg
wordt gerealiseerd te regelen. Daarmee komt de bepaling niet in strijd met de
Wegenwet. Deze wet houdt o.a. een regeling in ter zake van de onderhoudsplicht van
wegen en ziet niet toe op de bescherming van de bruikbaarheid daarvan. Als
voorschrift kan o.a. een onderhoudsplicht worden opgelegd.
                                           30
</pre>

====================================================================== Einde pagina 30 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 31 ======================================================================

<pre>Een weigeringsgrond die in het belang van de verkeersveiligheid is gesteld, strijdt
evenmin met artikel 14 Wegenwet.
Hetzelfde geldt ten aanzien van de weigeringsgrond die in het belang van de
bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente wordt gesteld.
De grond bescherming van groenvoorzieningen in de gemeente kan bijvoorbeeld
gebruikt worden om het maken van een uitweg te verbieden als daarbij een (gedeelte
van) een gemeentelijk plantsoen moet wijken. Ook kunnen ter bescherming van
groenvoorzieningen voorschriften worden gesteld, zodat de groenvoorziening zo min
mogelijk wordt aangetast.
Indien er een voor het verkeer gevaarlijke situatie ontstaat die niet door het verbinden
van voorschriften kan worden voorkomen, moet de vergunning in ieder geval worden
geweigerd.
Als het geldende bestemmingsplan een uitweg ter plaatse niet toelaat, is het moeilijk
uit te leggen dat in een voorkomend geval de uitwegvergunning wel moet worden
verleend, maar dat daarvan geen gebruik kan worden gemaakt wegens strijd met het
bestemmingsplan. Strijd met het bestemmingsplan is daarom als een imperatieve
weigeringsgrond opgenomen. Volgens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een
dergelijke bepaling geen zelfstandige planologische regeling bevat.
Zevende lid Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond
van artikel 122 van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege
vervallen als in het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening
wordt voorzien. De term ‘onderwerp’ in artikel 122 betekent dat het om dezelfde
materie moet gaan en dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de
lagere als de hogere regeling.
Artikel 2:13 Veroorzaken van gladheid
(Vervallen)
Artikel 2:14 Winkelwagentjes
Deze bepaling bestrijdt het “zwerfkarrenprobleem” door winkelbedrijven te verplichten
achtergelaten winkelwagentjes terstond te verwijderen en op deze winkelwagentjes
een herkenningsteken aan te brengen. Een andere aanpak van het probleem is via
een statiegeldsysteem op het gebruik van winkelwagentjes. De consument kan een
wagentje pas gebruiken met bijvoorbeeld een munt van 50 eurocent. Dit leidt niet
altijd tot het gewenste resultaat. Om die reden zijn wij er toe over gegaan om in onze
Apv bepaling een verbod jegens de burger op te nemen.
Artikel 2:15 Hinderlijke beplanting of voorwerp
Indien door bomen of planten het uitzicht zodanig wordt belemmerd dat de
verkeersveiligheid in het gedrang komt, kan het college op basis van zijn
bevoegdheid om bestuursdwang toe te passen ex artikel 125 Gemeentewet, een last
opleggen om de bomen of beplanting te verwijderen of te snoeien.
Artikel 2:16 Openen straatkolken e.d.
(Vervallen)
                                           31
</pre>

====================================================================== Einde pagina 31 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 32 ======================================================================

<pre>Artikel 2:17 Kelderingangen e.d.
(Vervallen)
De artikelen 2:13, 2:16 en 2:17 verbieden inwoners gladheid te veroorzaken op de
openbare weg en straatkolken en kelderingangen open te zetten. Hier tegen optreden
wordt niet gezien als gemeentetaak, maar iets wat te maken heft met gezond
verstand van de inwoners. Bij excessen zouden inwoners in staat moeten zijn elkaar
hier onderling op aan te spreken in plaats van de gemeente te bellen.
Artikel 2:18 Rookverbod in bossen en natuurterreinen
(Vervallen)
Artikel 2:19 Gevaarlijk of hinderlijk voorwerp
Met betrekking tot schrikdraad kan het volgende opgemerkt worden. Ten aanzien van
de veiligheid, de goede constructie en de keuring van elektrische
chrikdraadinstallaties bevatte het Veiligheidsbesluit elektrische schrikdraden (VBES),
KB van 2 november 1948, Staatsblad 1482, een aantal bepalingen.
Nadat het VBES eerst onder de werking van de Arbeidsomstandighedenwet (artikel
47 ARBO-wet) is gebracht is het ingetrokken per 1 juli 1997 in verband met de
inwerkingtreding van het Arbeidsomstandighedenbesluit (15 januari 1997, Stb. 60).
Het Arbeidsomstandighedenbesluit geeft geen technische eisen specifiek gericht op
schrikdraadinstallaties.
Elektrische schrikdraadinstallaties worden inmiddels ook door particulieren gebruikt
ter bescherming van hun (volks)tuin, volière en dergelijke tegen dieven. Aan de
deugdelijkheid daarvan zijn geen eisen gesteld. Wanneer daaraan behoefte bestaat
kunnen in de APV dergelijke eisen opgenomen worden die zijn ontleend aan het
VBES.
De voorschriften die het college aan de vergunning kan verbinden, kunnen afgeleid
worden van de eisen die het VBES stelde, waarbij in ieder geval voorgeschreven zou
moeten worden dat daar waar de schrikdraden van een weg af aangeraakt kunnen
worden er voldoende waarschuwingsborden aangebracht moeten worden.
Artikel 2:19 gaat niet verder dan het stellen van een afstandsvereiste voor het
aanbrengen van schrikdraad en puntdraad.
Artikel 2:20 Vallende voorwerpen
Vervallen. Verwacht wordt dat inwoners zelf op hun eigendommen letten. Als dit niet
het geval is kan op basis van het Burgerlijk Wetboek worden opgetreden.
Artikel 2:21 Voorzieningen voor verkeer, verlichting of cameratoezicht
De in het tweede lid genoemde uitzonderingen hebben betrekking op situaties waarbij
het desbetreffende specifieke belang, waterstaatswerken, verkeerslichtinstallatie,
trafohuisjes en dergelijke, zich verzetten tegen het aanbrengen van allerlei
voorzieningen daarop.
                                            32
</pre>

====================================================================== Einde pagina 32 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 33 ======================================================================

<pre>In beginsel biedt de Belemmeringenwet privaatrecht het kader om op het
eigendomsrecht van anderen inbreuk te maken. De Belemmeringenwet is echter in
haar toepassing bedoeld voor zodanige inbreuken op dat eigendomsrecht waardoor
het gebruik van de desbetreffende onroerend zaak al dan niet tijdelijk beperkt wordt.
Wanneer daarvan sprake is kan niet een gedoogplicht op grond van het onderhavige
artikel geconstrueerd worden. Deze gedoogplicht is alleen dan aanwezig wanneer de
voorwerpen, borden of voorzieningen ten behoeve van het openbaar verkeer, de
openbare verlichting of cameratoezicht het gebruiksrecht van de eigenaar niet
aantasten.
Artikel 2:22 Objecten onder hoogspanningslijn
(Vervallen)
Artikel 2:23 Veiligheid op het ijs
(Vervallen) Dit betreft het vernielen van ijsvlakten. Het wordt niet gezien als
gemeentetaak om hier tegen op te treden (zoals dit bijvoorbeeld in het Friese
Elfsteden gebied wel logisch lijkt.)
Afdeling 3. Evenementen
Artikel 2:24 Definities
Algemeen
De begripsbepalingen zijn gelijkgetrokken met Veiligheidsregio Haaglanden (verder:
VRH). Er wordt nu gesproken over 0/A/B en C- evenementen i.p.v. grote en kleine
evenementen. Daarnaast is een lid opgenomen over sportwedstrijden en is het begrip
definities i.p.v. begripsbepaling opgenomen conform model.
Eerste lid
In artikel 2:24 is gekozen voor de zgn. negatieve benaderingsmethode ten aanzien
van de definiëring van het begrip evenement. Uitgaande van een algemeen geldend
criterium (“namelijk elke voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak”) wordt
vervolgens een aantal evenementen opgesomd dat niet onder de werking van de
bepalingen valt.
     a. In de eerste plaats is dit het geval bij bioscoopvoorstellingen. Deze
         voorstellingen worden niet als evenement aangemerkt.
     b. Daarnaast gelden de bepalingen niet voor waren- en snuffelmarkten. Indien
         het college op grond van artikel 160, eerste lid, aanhef en onder h, van de
         Gemeentewet een (waren-)markt heeft ingesteld, kan de gemeenteraad
         hiervoor regels vaststellen in een marktverordening. Uitgebreide informatie
         over markten is te vinden onder de toelichtingen bij artikel 5:22 en de
         modelmarktverordening van de VNG.
     c. De Wet op de kansspelen kent een eigen toezichtregime.
     d. Dansen in een DHW-inrichting is uitgezonderd van het evenementenbegrip
         omdat dit in het algemeen niet als een evenement kan worden gezien.
     e. Een andere, meer incidenteel plaatsvindende activiteit dan het gelegenheid
         geven tot dansen (bijv. het optreden van een band, een houseparty, of een
         kooigevecht) kan wel als evenement worden aangemerkt. Zie Lbr 92/78. Zie
         verder hieronder onder feest.
     f.  Betogingen, samenkomsten en vergaderingen zijn al geregeld in de Wom.
         Zie voor een toelichting op de Wom onder artikel 2:3.
                                             33
</pre>

====================================================================== Einde pagina 33 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 34 ======================================================================

<pre>     g. Onder f zijn ten slotte van de evenementenbepaling uitgezonderd 2:9
          (Straatartiest) en 2:39 (Speelgelegenheden). Dit gebeurt uiteraard om
          dubbele regelgeving te voorkomen.
Indien een gemeentebestuur van mening is dat bepaalde, niet in de
begripsomschrijving uitgezonderde, evenementen van de vergunningplicht behoren te
worden vrijgesteld, kunnen deze evenementen ook als uitzondering worden
opgenomen.
Tweede lid
Herdenkingsplechtigheid
Omdat een herdenkingsplechtigheid doorgaans wel voor publiek toegankelijk is, maar
uiteraard niet als een verrichting van vermaak kan worden aangemerkt, wordt ze als
evenement genoemd.
Braderie
Omdat een braderie van korte duur is en niet met een bepaalde regelmaat terugkeert,
kan deze activiteit niet als jaarmarkt of gewone markt worden aangemerkt in de zin
van artikel 160 Gemeentewet (Vz. ARRS 27-05-1992, JG 93.0002). Tevens valt deze
activiteit niet aan te merken als een snuffelmarkt in de zin van artikel 5:22. Omdat een
braderie een voor publiek toegankelijke verrichting van vermaak is, is het een
evenement.
Optochten
Het houden van optochten, zoals carnavals- en Sinterklaasoptochten,
bloemencorso’s enz, die niet opgevat kunnen worden als een middel tot het uiten van
een mening of gedachten of gevoelens, valt niet onder de bescherming van de
Grondwet, het Europees verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden (EVRM) of andere internationale verdragen die de vrijheid
van meningsuiting waarborgen. Evenmin is hierop de Wet openbare manifestaties
(Wom) van toepassing.
Feest, muziek
Wanneer een feest voor publiek toegankelijk is, is er sprake van een
vergunningplichtige activiteit omdat het valt onder de reikwijdte van de
begripsomschrijving van artikel 2:24, eerste lid. Het feest kan als een voor publiek
toegankelijke verrichting van vermaak worden aangemerkt. Besloten feesten
daarentegen vallen niet onder de reikwijdte van de evenementenbepaling omdat deze
activiteit niet een voor het publiek toegankelijke verrichting van vermaak is.
Bijvoorbeeld bij het houden van een bedrijfsfeest waar aan de hand van
uitnodigingslijsten publiek aanwezig is, is er geen sprake van een voor het publiek
toegankelijke verrichting van vermaak.
Maar wanneer een feest een “besloten” karakter heeft en er publiekelijk kaarten
worden verkocht en/of reclame wordt gemaakt, is er sprake van een evenement. De
gemeente kan bij feesten waarvoor geen vergunning nodig is, optreden wanneer
deze bijvoorbeeld worden georganiseerd in ruimten strijdig met het bestemmingsplan.
Zie de uitspraak met betrekking tot het verplicht handhavend optreden bij
schuurfeesten. ABRS 02-04-1999, Gst. 1999, 7103 m.nt. P.J.H.)
                                            34
</pre>

====================================================================== Einde pagina 34 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 35 ======================================================================

<pre>Ook in het kader van de Wegenverkeerswet 1994 kan worden opgetreden in geval
van parkeer- en verkeersoverlast.
Feesten die gehouden worden in horecagelegenheden en niet behoren tot de
normale bedrijfsvoering (bijvoorbeeld een optreden van een bekende disc-jockey of
een optreden van een bekende band) zijn op grond van artikel 2.2.2 (oud)
vergunningplichtig. ABRS 11-01-2006, LJN-nr. AU9388 (Ghostship/Ghosthouse).
Wanneer een feest al dan niet besloten “op of aan de weg” plaats vindt, is dit een
vergunningplichtige activiteit omdat het plaats vindt op doorgaans voor publiek
toegankelijk gebied. Het feit dat het feest besloten is, dus niet voor publiek
toegankelijk, doet daar niets aan af. Optreden van muziekkorpsen, muziekbandjes,
etc. die voor iedereen toegankelijk zijn (zowel in een inrichting als in de buitenlucht)
vallen onder de vergunningplicht van artikel 2:25.
Voorschriften met betrekking tot geluid in een inrichting zijn opgenomen in het
activiteitenbesluit milieubeheer. De artikelen 4:2 en 4:3 van de Apv geven het college
de bevoegdheid om ontheffing te verlenen voor geluidshinder in een
inrichting.Voorschriften met betrekking tot geluid buiten een inrichting kunnen op
grond van artikel 4:6 van de Apv in de vergunning worden opgenomen.
Wedstrijd op of aan de weg
Voor wedstrijden op of aan de weg is een vergunning van de burgemeester vereist,
krachtens het bepaalde in het eerste lid, van artikel 2:25 en artikel 2:24, tweede lid,
onder d.
Wedstrijden met voertuigen op wegen als bedoeld in artikel 1, eerste lid, aanhef en
onder b, van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) zijn op grond van artikel 10,
eerste lid, WVW 1994 verboden. Het eerste lid van artikel 148 WVW 1994 bepaalt
echter dat van dat verbod ontheffing kan worden verleend. Het verlenen van die
ontheffing geschiedt:
     a. voor wegen onder beheer van het Rijk, door de minister van Verkeer en
          Waterstaat;
     b. voor andere wegen, door gedeputeerde staten; in afwijking hiervan wordt de
          ontheffing verleend door het college, indien de wegen waarvoor de ontheffing
          wordt gevraagd, alle gelegen zijn binnen een gemeente.
Artikel 1, onder a, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 geeft
aan wat onder voertuigen moet worden verstaan: fietsen, bromfietsen,
invalidenvoertuigen, motorvoertuigen, trams en wagens.
Aan de ontheffing kan het college voorschriften verbinden om binnen redelijke
grenzen een veilig verloop van de wedstrijd te waarborgen. Op basis van de WVW
1994 mogen ook milieumotieven een rol spelen bij het reguleren van het verkeer.
In artikel 2, tweede en derde lid, WVW 1994 worden onder meer de volgende
motieven worden genoemd:
      het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte overlast,
          hinder of schade;
                                            35
</pre>

====================================================================== Einde pagina 35 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 36 ======================================================================

<pre>         het voorkomen of beperken van door het verkeer veroorzaakte aantasting
          van het karakter of van de functie van objecten of gebieden;
         het bevorderen van een doelmatig of zuinig energiegebruik.
Wanneer een wedstrijd onder auspiciën van een sportbond plaatsvindt, zal deze
sportbond in veel gevallen zelf reglementen hebben opgesteld die de organisator van
de wedstrijd moet naleven. Het niet naleven kan tuchtrechtelijke gevolgen voor de
organisator hebben, bijvoorbeeld uit de bond gezet worden. De veiligheidseisen die
de sportbonden stellen, zijn veelal voldoende om een veilig verloop van de wedstrijd
mogelijk te maken. Het college kan deze voorschriften van de sportbonden ook een
publiekrechtelijk karakter geven door ze als voorschriften in de vergunning op te
nemen. Als de organisator deze voorschriften vervolgens niet naleeft en de sportbond
zelf ook niet ingrijpt, kan uiteindelijk via een administratiefrechtelijke sanctie het
houden van die wedstrijd alsnog verboden worden.
Indien een wedstrijd wordt gehouden met voertuigen op wegen als bedoeld in de
Wegenverkeerswet 1994 dan is - naast artikel 10 juncto artikel 148
Wegenverkeerswet 1994 - artikel 2:25 van toepassing. De evenementenbepaling is
namelijk van een geheel andere orde dan de wedstrijdbepalingen uit de
Wegenverkeerswetgeving. De burgemeester kan op grond van andere motieven,
zoals openbare orde, veiligheid in het algemeen en zedelijkheid en gezondheid,
weigeren medewerking te verlenen aan het evenement, in casu de wedstrijd op de
openbare weg. In die zin is de evenementenbepaling aanvullend op de
westrijdbepalingen uit de Wegenverkeerswetgeving. Vindt echter een wedstrijd met
een motorvoertuig of bromfiets plaats op een terrein dat niet behoort tot een weg als
hier bedoeld, dan moet daarvoor een vergunning verkregen zijn van de burgemeester
op grond van artikel 2:25.
Op grond van de artikel 2:25 geldt voor andere wedstrijden op of aan de weg
eveneens een vergunningplicht. Hierbij moet gedacht worden aan bijvoorbeeld
“vossenjachten”, droppings e.d.
0-evenement/ melding
Voor het organiseren van 0-evenementen, zoals een buurtbarbecue of een
straatfeest, is in het kader van de vermindering van administratieve lasten voor de
burger gekozen voor een meldingsplicht. Deze categorie valt onder het begrip
evenement, maar onder voorwaarden is er geen vergunning vereist. In artikel 2:25,
tweede lid is aangegeven wanneer bij een evenement kan worden volstaan met een
melding.
Artikel 2:24a Evenementenoverzicht
In dit artikel is opgenomen dat het college bevoegd is om een evenementenoverzicht
vast te stellen. In 2:25, zesde lid is de mogelijkheid opgenomen een vergunning te
weigeren als deze niet voor 1 december het jaar voorafgaand is gemeld. In de praktijk
wordt al meer dan 10 jaar gewerkt met dit systeem.
De evenementenorganisatoren zijn dan ook gewend aan deze manier van werken.
Dit was echter nog niet juridisch gewaarborgd.
                                               36
</pre>

====================================================================== Einde pagina 36 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 37 ======================================================================

<pre>Artikel 2:25 Evenement
Algemeen
Evenementen vervullen een belangrijke functie in de gemeenten. Er worden
verschillende evenementen georganiseerd, grootschalig, met uitstraling voor bijv. de
hele stad, middelgroot of kleinschalig, bijvoorbeeld beperkt tot de eigen straat. Voor
een goed verloop van een evenement moeten verschillende belangen worden
afgewogen en duidelijke afspraken met de organisator worden gemaakt.
Het oude artikel 2.2.2 ging uit van een algeheel verbod op het organiseren van een
evenement zonder vergunning van de burgemeester. Het vervangen van
vergunningvoorschriften door het doen van een melding geeft organisatoren van een
klein evenement meer vrijheid maar tegelijk ook meer verantwoordelijkheid voor
zorgvuldig gebruik van die openbare ruimte.
Volgens de Europese Dienstenrichtlijn is in beginsel een vergunningstelsel
geoorloofd. De lidstaten mogen de toegang tot de uitoefening van een
dienstenactiviteit niet afhankelijk stellen van een vergunning tenzij: 1. de vergunning
niet discriminatoir is, 2. het vergunningstelsel gerechtvaardigd is om een dwingende
reden van algemeen belang (noodzaakvereiste), en 3. het nagestreefde doel niet
door een minder beperkende maatregel kan worden bereikt, met name omdat
controle achteraf te laat zou komen om werkelijk doeltreffend te zijn
(proportionaliteitsvereiste).
Bij A-B- en C- evenementen is vooraf een vergunning noodzakelijk, controle achteraf
kan niet volstaan wegens mogelijk gevaar voor de openbare orde, overlastsituaties,
verkeersveiligheid, volksgezondheid, zedelijkheid e.d. Ook de organisator is bij een
vergunningstelsel gebaat, omdat hij met de gemeente kan onderhandelen om goede
afspraken te maken. Zo krijgt hij op het evenement toegesneden voorwaarden.
In het geval van een 0-evenement kan volstaan worden met een melding. Het is dan
niet per se noodzakelijk en proportioneel om een vergunning te eisen.
Eerste lid
Bij het beoordelen van een aanvraag wordt gekeken of de vergunning al dan niet
geweigerd wordt aan de hand van de in artikel 1:8 genoemde criteria.
Tweede lid
Voor 0-evenementen volstaat een meldingsplicht. Het blijft verboden om zonder
melding zo’n evenement te houden, zodat de gemeente kan optreden als zonder
deze melding zo’n evenement wordt georganiseerd.
 De meldingsplicht is uitgebreid. Er kunnen meer en grote objecten worden geplaats
en onversterkt geluid leidt niet langer tot een vergunningsplicht. Daarnaast is niet
automatisch bij elke wegopbreking een vergunning noodzakelijk.
De meeste voorwaarden spreken voor zich.
Tweede lid , onder b
Het is de verantwoordelijkheid van de organisator om zich tijdig over de regels te
informeren zodat hij niet met termijnen in problemen komt. De organisator kan een
natuurlijk persoon of rechtspersoon zijn.
                                             37
</pre>

====================================================================== Einde pagina 37 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 38 ======================================================================

<pre>Tweede lid, onder g
Hier wordt met object bedoeld een kleine partytent, een barbecuetoestel, een
springkussen voor kinderen e.d. De beschikbare ruimte bepaalt het aantal te plaatsen
voorwerpen. Het aantal m² per object is uitgebreid naar 25 m², zodat niet bij elke feest
met een luchtkussen een vergunning noodzakelijk is.
Tweede lid , onder i en j
In dit artikellid wordt juridisch de geregeld dat aan de geluidsvoorschriften in de
locatieprofielen moet worden voldaan. Is een evenement op een locatie waar door het
college een locatieprofiel voor is opgesteld (bijvoorbeeld Park Vreugde & Rust) dan
moet worden voldaan aan de geluidsvoorschriften in dit profiel. Zo niet mag maximaal
70 dB(A) geluid worden geproduceerd zonder dat een evenement onder de
vergunningsplicht valt. In artikel 2:25, vierde lid is opgenomen dat locatieprofielen
kunnen worden opgesteld.
Derde lid
Er kan aanleiding zijn om het organiseren van een 0-evenement te verbieden. Dit is
alleen mogelijk, als de openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid of
het milieu in gevaar komt. De criteria van de Dienstenrichtlijn zijn namelijk van
toepassing op een melding, omdat de Dienstenrichtlijn een melding beschouwt als
een vergunning.
Rol van de burgemeester en de raad
De bevoegdheid van de burgemeester in het kader van het toezicht op evenementen
stoelt op artikel 174 Gemeentewet. In het derde lid van dit artikel is aangegeven dat
de burgemeester belast is met de uitvoering van verordeningen voor zover deze
betrekking hebben op het toezicht op de openbare samenkomsten en
vermakelijkheden alsmede op de voor het publiek openstaande gebouwen en daarbij
behorende erven. Het begrip “toezicht” is ruimer dan alleen de handhaving van de
openbare orde. Het gaat hier ook om de bescherming van de gezondheid en de
veiligheid van de burger in incidentele gevallen en op bepaalde plaatsen. Indien de
burgemeester de uitvoering van zijn toezichthoudende taak wil overlaten aan
ambtenaren dan kunnen deze bevoegdheden worden gemandateerd overeenkomstig
afdeling 10.1.1. Awb.
Het is ook de bevoegdheid van de burgemeester het beleid ten aanzien van
voorschriften met betrekking tot de evenementenvergunning vast te stellen. Wanneer
de burgemeester voornemens is een evenement te verbieden, is het zaak dat dit van
een goede motivering is voorzien.
De raad is sinds de dualisering niet langer bevoegd om beleidsregels vast te stellen.
Dit neemt niet weg dat de raad de burgemeester kan aanspreken op zijn beleid bij de
uitoefening van zijn bestuursbevoegdheden (artikelen 169 en 180 Gemeentewet).
Bovendien kan de raad op grond van haar kaderstellende bevoegdheid (artikel 147
Gemeentewet) aangeven dat het wenselijk is dat de gemeente actief is met het
aantrekken van evenementen in de gemeente, bijvoorbeeld het binnenhalen van
minimaal één groot landelijk evenement per jaar.
                                             38
</pre>

====================================================================== Einde pagina 38 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 39 ======================================================================

<pre>Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept
een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan
op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatige
verblijf blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje
Vreemdelingen onder de Algemene toelichting.
Aansprakelijkheid
Vergunninghouder/organisator.
Voorop staat dat de vergunninghouder of de organisator zelf, of degene die
bijvoorbeeld tijdens een evenement een gevaar in het leven roept dat zich vervolgens
verwezenlijkt, primair aansprakelijk kan worden gesteld voor daardoor veroorzaakte
schade.
Het arrest Vermeulen/Lekkerkerker (HR 10 maart 1972, NJ 1972, 278) is van
overeenkomstige toepassing op de houder van de evenementenvergunning. De Hoge
Raad oordeelt in dat arrest dat het feit dat een Hinderwetvergunning (nu: Wet
milieubeheer) is verleend, nog niet betekent dat eigenaren van naburige erven
schade en hinder, welke zij in het algemeen niet behoeven te dulden, wel zouden
moeten verdragen van een vergunninghouder.
Een dergelijke vergunning vrijwaart de vergunninghouder volgens de Hoge Raad dan
ook niet voor zijn aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, ook niet als door de
desbetreffende eigenaar tegen verlening van de vergunning tevoren bezwaren zijn
ingebracht, maar deze bezwaren zijn verworpen.
Toezicht houden
Mr. V.H. Affourtit gaat in het tijdschrift “Risicobewust” onder andere in op de
aansprakelijkheid voor toezichtsfalen (Aansprakelijkheid van gemeenten bij
evenementen, Tijdschrift Risicobewust, nr. 4, november 2003). Kort samengevat
komt zijn artikel op het volgende neer.
Voor het houden van toezicht op evenementen bestaan op zichzelf geen heldere
regels bij overtreding waarvan de aansprakelijkheid eenvoudig kan worden
vastgesteld. De grondslag voor aansprakelijkheid moet dan ook worden gezocht in
artikel 6:162 BW en de door het zogenaamde Kelderluikarrest (HR 5 november 1965,
NJ 1966, 136) ingevulde ongeschreven zorgvuldigheidsnorm. Op basis daarvan is
een afweging nodig van de mate van waarschijnlijkheid waarmee niet-inachtneming
van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid kan worden verwacht, de
hoegrootheid van de kans dat daaruit ongevallen ontstaan, de ernst die de gevolgen
daarvan kunnen hebben, en de mate van bezwaarlijkheid van te nemen
veiligheidsmaatregelen. Door dit laatste criterium komt de toezichthouder een zekere
“beleidsvrijheid” toe. Dit betekent dat niet van hem gevergd kan worden dat hij op
alles waarop hij toezicht uitoefent ook daadwerkelijk steeds toeziet, omdat zijn
middelen beperkt zijn. Het gaat er om dat de door de toezichthouder gemaakte
keuzes redelijk zijn.
                                               39
</pre>

====================================================================== Einde pagina 39 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 40 ======================================================================

<pre>Affourtit trekt de volgende conclusies:
      Als een op deugdelijke wijze totstandgekomen vergunning eenmaal is
          verleend, bestaat geen verplichting tot het houden van algemeen toezicht
          (HR 22 juni 2001, Gst. 2001, 7146, 2, Boeddha). Het nalaten om een
          dergelijk toezicht te houden, zal dan ook niet snel tot aansprakelijkheid
          leiden. Indien echter een geringe overtreding van een vergunningvoorschrift
          zeer ernstige schade zou kunnen veroorzaken, ligt een algemene
          controleplicht voor de hand.
         Als er concrete aanwijzingen bestaan van een op handen zijnde
          wetschending, zoals het handelen zonder vergunning of het handelen in
          afwijking van de vergunningvoorschriften, heeft het bestuursorgaan een
          verplichting tot ingrijpen. Indien er sterke aanwijzingen zijn die bij het
          bestuursorgaan het vermoeden van niet naleving (moeten) doen rijzen, is
          actief toezicht en eventueel ingrijpen met gebruikmaking van bestaande
          bevoegdheden vereist. Niets doen is dan spoedig een onrechtmatig nalaten.
Als een overheidslichaam concreet wordt gewaarschuwd voor (dreigende) schade, is
het in ieder geval gehouden hiernaar een onderzoek in te stellen (HR 8 januari 1999,
NJ 1999, 319, Waterschap West-Friesland/Kaagman).
Indien de gemeente aansprakelijk wordt gehouden in verband met het niet voldoende
houden van toezicht, zal vaak tevens de vergunninghouder of de derde-
schadeveroorzaker kunnen worden aangesproken. De in rechte aangesproken
gemeente kan een van beide of allebei in vrijwaring oproepen of de schade in een
aparte procedure (afhankelijk van de omstandigheden geheel of gedeeltelijk) op
hem/hen verhalen.
Belastingheffing
Voor het behandelen van een aanvraag voor een vergunning voor het houden van
een evenement kunnen leges worden geheven. In de gemeentelijke legesverordening
kan hiervoor een tariefbepaling worden opgenomen. De gemeentelijke
legesverordening is gebaseerd op artikel 229, eerste lid, aanhef en onder b, van de
Gemeentewet. De tarieven in die verordening worden zodanig vastgesteld dat de
geraamde baten niet uitgaan boven de geraamde lasten. De Dienstenrichtlijn bepaalt
in artikel 13, tweede lid, dat de kosten redelijk en evenredig met de kosten van de
vergunningsprocedures in kwestie moeten zijn; ze mogen de kosten van de
procedures niet overschrijden. Binnen deze grens van kostendekkendheid op
verordeningenniveau is het mogelijk tarieven te differentiëren als zich dat beter
verstaat met het gemeentelijke (evenementen)beleid. Zo zal de behandeling van een
vergunning voor een B- of C-evenement meer werk en dus kosten met zich brengen
dan een A-evenement zoals een straatfeest met grote voorwerpen. Naast dit
kostenaspect zal ook het profijt dat een organisator van een B-/C-evenement heeft
van de evenementenvergunning groter zijn dan het profijt van de organisator van een
A-evenement. Veelal zal een B-/C-evenement ook door een professionele organisatie
worden georganiseerd, terwijl bijvoorbeeld een straatfeest door vrijwilligers wordt
georganiseerd.
                                               40
</pre>

====================================================================== Einde pagina 40 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 41 ======================================================================

<pre>Een en ander kan voor de gemeente aanleiding zijn tot beleidsuitgangspunt te nemen
dat de leges voor een vergunning voor een B-/C- evenement hoger moet zijn dan die
voor een A-evenement. Of dat voor het A-evenement helemaal geen leges worden
geheven.
Opmerking verdient dat de tarieven niet naar het inkomen, de winst of het vermogen
mogen worden gedifferentieerd.
Artikel 229, eerste lid, aanhef en onder c, van de Gemeentewet maakt het mogelijk
dat een vermakelijkheidsretributie geheven wordt voor evenementen. Vereiste
daarvoor is dat gebruik moet worden gemaakt van door of met medewerking van de
gemeente tot stand gebrachte of in stand gehouden voorzieningen. Hieronder valt
ook een bijzondere voorziening in de vorm van toezicht. De gemeente moet derhalve
(extra) kosten maken in verband met het evenement. De gemeente hoeft de hoogte
van de kosten niet aan te tonen. Het is dus niet zonder meer mogelijk om de
vermakelijkheidsretributie in het leven te roepen op grond van het feit dat een
organisator een gemeentelijke weg gebruikt voor een evenement. Het gebruik van de
weg moet zodanig zijn dat de gemeente hierdoor extra onderhoudskosten heeft.
Opmerking verdient dat de vermakelijkheidsretributie in een belastingverordening
moet worden geregeld. De reikwijdte van een dergelijke verordening zal zich veelal
ook uitstrekken tot andere “vermakelijkheden” in de gemeente.
De vermakelijkheidsretributie wordt geheven van degene die het evenement
organiseert. Vaak wordt de vermakelijkheidsretributie geheven als een toegangsprijs
voor een evenement moet worden betaald. Op die manier kan de
vermakelijkheidsretributie door de organisator in de toegangsprijs worden
opgenomen, zodat deze vrij eenvoudig aan de bezoekers doorberekend kan worden.
Eerste lid Voorschriften
De burgemeester is bevoegd voorschriften te verbinden aan het houden van een
evenement. Voor de toelaatbaarheid van de voorschriften geldt een aantal
voorwaarden:
     a. De voorschriften mogen niet in strijd zijn met enige wettelijke regeling.
     b. De voorschriften moeten redelijkerwijs nodig zijn in verband met het
         voorkomen van aantasting van de openbare orde, openbare veiligheid en
         volksgezondheid, zie de artikelen 1:4 en 1:8.
     c.  De voorschriften mogen niet in strijd komen met enig beginsel van behoorlijk
         bestuur.
Het is volgens de Afdeling bestuursrechtspraak aanvaardbaar dat de burgemeester
aan een evenementenvergunning alsnog nadere voorschriften stelt en zich niet hoeft
te beperken tot de voorschriften die voortvloeien uit de aanvraag, of de voorschriften
waarmee de aanvrager instemt. ABRS 28-04-2004, inzake Rockbitch, LJN-nr
AO8495.
Niet nakoming van voorschriften die aan de vergunning verbonden zijn kan grond
opleveren voor intrekking van de vergunning dan wel voor toepassing van andere
administratieve sancties. In artikel 1:6 is de intrekkingsbevoegdheid vastgelegd.
                                             41
</pre>

====================================================================== Einde pagina 41 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 42 ======================================================================

<pre>Vergunning voor onbepaalde tijd
In artikel 1:7 is opgenomen dat een vergunning voor onbepaalde tijd geldt tenzij de
aard van de vergunning zich daartoe verzet. In eerste instantie lijkt dit het geval bij
evenementen, omdat die een bepaalde periode (dag of enkele dagen) worden
gehouden. Echter bij terugkerende evenementen die in aard en karakter nauwelijks
wijzigen kan gedacht worden aan een vergunning voor onbepaalde tijd. Hierin wordt
dan de voorwaarden opgenomen dat de datum voor 1 december het jaar daarvoor
moet worden doorgegeven en het evenement nagenoeg hetzelfde moet zijn als het
jaar daarvoor. De verantwoordelijkheid hiervoor ligt bij de organisatie. Als bij controles
blijkt dat toch afgeweken wordt van de voorwaarden kan de vergunning voor
onbepaalde tijd worden ingetrokken. De kaders waarbinnen een vergunning voor
onbepaalde tijd kan worden verleend worden opgenomen in het nog aan te passen
evenementenbeleid.
Privaatrechtelijke voorschriften
Het opnemen van privaatrechtelijke voorschriften in een vergunning is niet mogelijk
omdat een vergunning eenzijdig van karakter is. Dergelijke voorschriften zouden niet
kunnen worden afdwongen. Bovendien kan een vergunning niet worden geweigerd
indien de aanvrager niet voldoet aan de privaatrechtelijke vereisten.
Entreeheffing
Hennekes gaat in zijn opstel (Gst. 1998, 7076, p. 281-288) in op de vraag of het
heffen van entreegeld voor het bezoeken van een evenement al dan niet geoorloofd
is. Hij concludeert dat voor entree de organisator met de bezoeker overeenkomt om
tegen betaling van een bepaald bedrag het door de organisator geboden evenement
te mogen bezoeken. Het is dus de organisator die bepaalt of er entree geheven wordt
en zo ja, hoe hoog dat entreegeld zal zijn.
Evenementen en bestemmingsplan
Een vergunning voor een evenement kan niet geweigerd worden omdat het in strijd is
met een bestemmingsplan. Een aanvraag voor een evenementenvergunning moet
worden beoordeeld aan de hand van de belangen die zijn opgenomen in de
weigeringsgronden. Andersoortige belangen kunnen geen zelfstandige
weigeringsgrond opleveren, ABRS 29-03-2003, LJN-nr. AF8028. Dus is strijd met het
bestemmingsplan geen weigeringsgrond in de zin van de APV.
De Afdeling bestuursrechtspraak heeft echter met betrekking tot het houden van
terugkerende, meerdaagse evenementen geoordeeld dat bij evenementen die naar
omvang, duur en uitstraling een planologische relevantie hebben die in strijd is met
het bestemmingsplan, handhavend moet worden opgetreden.
Een uitzondering vormen evenementen die eenmalig plaatsvinden of in elk geval niet
regelmatig worden herhaald. Artikel 17 WRO, bedoeld als planologische vrijstelling
voor tijdelijke activiteiten, kan hierop worden toegepast. Evenementen die geen of
slechts geringe planologische relevantie hebben, kunnen eveneens gewoon
plaatsvinden. Daarvoor is geen planologische vrijstelling vereist. Voor deze
evenementen is wel een evenementenvergunning vereist op grond van de APV en
eventuele andere toestemmingen of ontheffingen voor muziek/geluidhinder,
brandveiligheid enz.
                                             42
</pre>

====================================================================== Einde pagina 42 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 43 ======================================================================

<pre>Het is daarom van belang dat gemeenten naast de vergunningverlening erop toezien
dat de bestemmingsplannen voorzien in de te houden evenementen. ABRS 13-04-
2005, LJN-nr. AT3708 (Schuttersfeest Diepenheim, Hof van Twente), Gst. 2005,
7229, m.nt. Teunissen; Rb Leeuwarden 27-07-2005, LJN-nr. AU0442
(Veenhoopfestival Smallingerland).
Evenementen op de openbare weg
Hennekens heeft in Gst, 1998, 7076, p. 281-288 een opstel geschreven met als titel
Evenementen op de openbare weg. Hij gaat uitgebreid in op de verhouding tussen
het normale gebruik van een openbare weg en het gebruik daarvan voor het houden
van een evenement. Eerst worden enkele opmerkingen gemaakt over de
evenementenvergunning als grondslag voor het besluit om een (gemeentelijke)
openbare weg af te sluiten voor het houden van een evenement. Hierna wordt de
vraag beantwoord wie bevoegd is om tot een dergelijke wegafsluiting te besluiten en
wat de gevolgen daarvan zijn. Daarbij wordt o.a. aandacht besteed aan de
openbaarheid van de weg en de regeling van wegafsluitingen in en krachtens de
Wegenverkeerswet 1994.
Evenementen op het water
Indien bij een evenement onderdelen van de activiteiten op het water plaatsvinden of
indien de uitstraling van de activiteiten op het water voor de openbare weg groot zijn
moet de vergunningverlener bij de waterbeheerder advies inwinnen over de
voorwaarden waaronder een evenement nautisch gezien verantwoord doorgang kan
vinden. Er dient bijvoorbeeld nagegaan te worden of afsluiting van waterwegen nodig
zijn of dat er borden geplaatst moeten worden. Het is ook verstandig om bij het
waterschap na te gaan of er in de Waterschapswet bepalingen zijn opgenomen
inzake het houden van evenementen op het water. De vergunningverlener vraagt
daarnaast advies aan de waterpolitie over de openbare orde en veiligheid.
Voor partyboten moet de organisator in ieder geval een evenementenvergunning
aanvragen bij de gemeente waar het schip aanlegt om de passagiers aan boord te
laten gaan en tevens een vergunning bij de gemeente waar het schip eindigt om de
passagiers van boord te laten. Voorts ook overal waar het schip tussentijds aanlegt.
Handhaving op het water
Voor de handhaving wordt onderscheid gemaakt tussen orde op het water en de
openbare orde. In beide gevallen kan de politie handhavend optreden, bijvoorbeeld
bij geluidsoverlast of openbaar dronkenschap.
De regels over de orde op het water en de openbare orde worden vastgelegd in de
Apv, het Binnenvaartpolitiereglement, een provinciale waterverordening, en de
Scheepsvaartverkeerswet.
Evenementen met dieren
In opdracht van de dierenbescherming heeft SGBO, het onderzoeks- en
adviesbureau van de VNG, een rapport opgesteld waarin een overzicht wordt
gegeven van de wet- en regelgeving op het gebied van dierenwelzijn en de daaruit
voortvloeiende verplichtingen en bevoegdheden voor provincies en gemeenten
                                             43
</pre>

====================================================================== Einde pagina 43 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 44 ======================================================================

<pre>(SGBO, “Dierwelzijn in provincie en gemeente, het juridisch kader”, 2003). Het
volgende is aan dit rapport ontleend.
De discussie over de aanvaarbaarheid van evenementen met dieren splitst zich toe
op twee soorten evenementen:
      circussen waar dieren optreden;
      folkloristische evenementen en wedstrijden met dieren, zoals zwijntje tikken
         of gansslaan.
Gemeenten zijn bij de besluitvorming over het toelaten van evenementen met dieren
gebonden aan een juridisch kader dat wordt gevormd door de evenementenregeling
in de Apv en de voorschriften in de Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
(GWWD).
Hoewel dierwelzijn in de Apv geen aparte weigeringsgrond is, kan uit diverse
rechterlijke uitspraken worden afgeleid dat gemeenten de mogelijkheid hebben om
evenementen met dieren (mede) te beoordelen op dierwelzijnsaspecten. Gemeenten
kunnen in de volgende twee situaties een vergunning voor het organiseren van
evenementen met dieren weigeren:
     1. als er sprake is van dierenmishandeling (in dat geval kan er een beroep
         worden gedaan op het openbare-ordemotief);
     2. als de dieren op een weinig respectvolle wijze worden behandeld (in die
         situatie vormt het zedelijkheidsmotief de weigeringsgrond).
Een uittreksel waarin de belangrijkste juridische instrumenten en mogelijkheden
worden besproken is te vinden op het VNG-net (www.vng.nl/juridsche
zaken/APV/publicaties).
Daarnaast is het sinds 15 september 2015 verboden om wilde zoogdieren te laten
optreden in circussen. Daarnaast mogen er ook geen wilde zoogdieren meer gebruikt
worden voor bijvoorbeeld:
      feesten of evenementen (bijvoorbeeld markten of carnaval)
      optredens bij particulieren thuis
      het maken van reclames, films of televisieprogramma’s. Behalve als het dier
         geen acteursrol speelt en alleen natuurlijk gedrag laat zien.
        optredens in pretparken
        meelopen in optochten.
Ook het vervoeren van wilde zoogdieren met als doel om deel te nemen aan een
circus of een ander optreden in Nederland is met ingang van 15 september 2015 niet
meer toegestaan.
Uitzonderingen
Dieren
De volgende zoogdiersoorten mogen wel optreden in een circus: ezel, paard, hond,
kat, rund, schaap, geit, varken, lama, alpaca, kameel, dromedaris, konijn, bruine rat,
tamme muis/huismuis, cavia, goudhamster en gerbil. Ook dieren van andere
dierklassen zoals vogels, reptielen, amfibieën en insecten mogen wel optreden in een
circus.
                                           44
</pre>

====================================================================== Einde pagina 44 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 45 ======================================================================

<pre>Dierentuin en dolfinarium
Het optreden met wilde zoogdieren in dierentuinen en dolfinaria is wel toegestaan.
Vervoer
Er is een uitzondering voor het vervoer van wilde zoogdieren voor circussen of
andere optredens voor buitenlandse bedrijven of ondernemers. Zij mogen wel deze
dieren vervoeren door Nederland, op voorwaarde dat zij niet in Nederland optreden
MKZ (Mond en Klauwzeer), vogelpest, gekke koeienziekte
Op grond van de Gezondheids- en Welzijnswet heeft de minister van LNV
bevoegdheden om op grond van veterinaire overwegingen (beperking verspreiding
dierziektes) aanvullende eisen te stellen aan evenementen of deze te verbieden.
Veelal zijn gemeenten, wanneer besmettelijke dierziekte zich manifesteren,
uiteindelijk verantwoordelijk voor het al dan niet laten doorgaan van een evenement.
In artikel 2:25 zijn de gronden opgenomen op grond waarvan de burgemeester een
vergunning voor een evenement kan weigeren en een verleende vergunning kan
intrekken. Bij openbare orde en het voorkomen of beperken van overlast kan
bijvoorbeeld worden gedacht aan beperkte mogelijkheid tot inzet van politie ter
handhaving van de openbare orde. Hierbij kan ondermeer in overweging worden
genomen: a. de aantallen en aard van de te verwachten bezoekers, b. de kans op
ordeverstoring als een evenement veel door inwoners uit de direct getroffen gebieden
zouden worden bezocht, c. de plaats van het evenement (al dan niet in relatie tot de
besmettingshaarden). Over dit onderwerp is in april 2001 door de VNG een
Nieuwsbrief, nummer 1293, naar gemeenten toegestuurd.
Evenementen en Vuurwerk
Bij evenementen wordt regelmatig (professioneel) vuurwerk afgestoken. Het bedrijf
dat de ontbranding verzorgt moet bij de provincie een vergunning aanvragen. Dit is
gemandateerd aan de Omgevingsdienst Haaglanden. Op grond van het
Vuurwerkbesluit stelt deze onder meer regels over de opslag van het vuurwerk en de
afstand bij het afsteken tot het publiek. De politie stemt met de ontbrander de
vervoersroute af. De provincie neemt contact op met de gemeente voor de door de
gemeente af te geven verklaring van geen bezwaar. Door deze strenge regels is er
voor gekozen geen vergunningsplicht op te nemen in de Apv puur om het feit dat bij
een evenement vuurwerk wordt afgestoken. Immers vaak is dit vuurwerk onderdeel
van een B- of C-evenement of kan worden volstaan met de regels vanuit de
ontbrandingstoestemming.
Meldingen
Voor het afsteken van maximaal 10 kg theatervuurwerk of 100 kg
consumentenvuurwerk moet het ontbrandingsbedrijf ten minste tien werkdagen vóór
het evenement plaatsvindt melding doen bij Gedeputeerde Staten van de Provincie.
Dit geldt zowel voor het afsteken in de open lucht als in een gebouw.
Vergunning (ontbrandingstoestemming)
Als het ontbrandingsbedrijf tijdens het evenement grotere hoeveelheden theater en/of
consumentenvuurwerk of ander professioneel vuurwerk wil ontsteken, dan dient het
bedrijf hiervoor 14 weken van tevoren een vergunning aan te vragen bij de Provincie.
                                            45
</pre>

====================================================================== Einde pagina 45 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 46 ======================================================================

<pre>Lasershows
Steeds vaker worden grote buitenluchtevenementen omlijst door spectaculaire
lasershows al dan niet begeleid door muziek. Krachtige lasers produceren teksten of
figuren in de lucht of op wolken.
Deze lasershows zijn spectaculair om te zien maar kunnen ook tot op grote afstand
invloed hebben op vliegtuigoperaties. Dit laatste is niet zonder risico’s. Voor het
geven van een vergunning voor een lasershow moet daarom goedkeuring van de
Inspectie Verkeer en Waterstaat, divisie Luchtvaart worden verkregen.
Inspectie Verkeer en Waterstaat
Gemeenten die toestemming geven voor lasershows dienen vooraf aan het afgeven
van de vergunning contact op te nemen met de Inspectie Verkeer en Waterstaat,
divisie Luchtvaart (de Inspectie). Zij beoordeelt of een lasershow kan worden
toegestaan en onder welke voorwaarden.
Bij de beoordeling kijkt de Inspectie naar de voorgestelde locatie van een show, het
type gebruikte laser en een aantal andere gegevens. Dit zijn de parameters die
dienen als invoergegevens voor een computerprogramma waarmee wordt bepaald of
de ligging van de showlocatie ten opzichte van een luchthaven zodanig is dat de
veiligheid gewaarborgd kan worden. Rondom ieder luchthaven bevinden zich een
drietal concentrisch gelegen gebieden waarbij op grotere afstand van een luchthaven
de energiebundels van een lasershow steeds krachtiger mogen zijn.
Soms kan het nodig zijn om voorwaarden te stellen in andere gevallen hoeven geen
beperkingen opgelegd te worden. Indien nodig worden luchtvarenden en andere
organisaties zoals de luchtverkeersleiding speciaal door de Inspectie geïnformeerd.
Gemeenten die het verzoek krijgen een vergunning af te geven voor een
laserevenement kunnen contact op nemen met de divisie Luchtvaart. De unit
Infrastructuur en de unit Handhaving van de divisie zijn verantwoordelijk voor de
vergunningverlening en het toezicht met betrekking tot luchthavens en het luchtruim
en zijn het aanspreekpunt. Informatie is te vinden op het VNG-net
(www.vng.nl/juridische zaken/APV/publicaties). Meer informatie 023 - 566 31 88 (
Divisie luchtvaart unit infrastructuur).
Kermissen
De beoordeling van de veiligheid van installaties, die vallen onder het Besluit
veiligheid attractie- en speeltoestellen, behoort op grond van dat besluit tot de
verantwoordelijkheid van de regionale Inspectie Gezondheidsbescherming van het
Staatstoezicht op de Volksgezondheid van het ministerie van VWS. De toetsing van
de “veiligheid van personen of goederen” door de burgemeester zal zich daarom
meer richten op de veiligheid van personen of goederen op en rond het
evenemententerrein, de plaats van de attracties ten opzichte van elkaar, etc. Voor
vragen over kermissen kunnen gemeenten terecht bij de Vereniging van
gemeentelijke Kermisbeheerders (VGKS).
                                            46
</pre>

====================================================================== Einde pagina 46 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 47 ======================================================================

<pre>Overige regelgeving
Voor het houden van evenementen zijn ook andere regels dan die van de APV van
toepassing. Die regels stellen vanuit andere motieven eisen aan het houden van
evenementen. De aanvrager van een evenementenvergunning moet zo nodig ook
aan andere wettelijke vereisten voldoen, zoals:
     Vreemdelingenwet 2000
     Winkeltijdenwet
     Warenwet
     Wet milieubeheer
     Drank- en Horecawet
     Woningwet
Evenementenbeleid
Aan de hand van de motieven, neergelegd in de weigeringsgronden kan de
burgemeester beleidsregels vaststellen.
Het doel van een evenementenbeleid is enerzijds het vastleggen van wat er met
betrekking tot evenementen in een gemeente wordt nagestreefd, in relatie tot de Apv
en onder welke voorwaarden dit is toegestaan. Anderzijds behelst het beleid de
afstemming van processen binnen de vergunningverlening zodat deze zo efficiënt en
goedkoop mogelijk kan plaatsvinden. Zo heeft de gemeente Leiden een
evenementenbeleid “Samen uit, samen thuis”, spelregels vastgesteld.
De spelregels behelzen o.a.:
     Omschrijving van het begrip evenement;
     categorieën evenementen, gemeten aan geluidsniveaus;
     spreiding categorieën over locaties;
     tijdstippen van de evenementen;
     klachtentelefoon;
     handhaving van de spelregels en gevolgen van overtreding;
     één loket:de evenementencoördinator;
     evenementenkalender;
     onvoorziene evenementen en de uitzonderingen op de spelregels.
De gemeente Leiden heeft er voor gekozen om drie categorieën evenementen toe te
staan gemeten aan de hand van geluidsniveaus. Opmerkelijk is dat Leiden sinds
1998 voor de aanvraag van evenementen één aanspreekpunt heeft. Het werken met
een dergelijk beleid levert positief resultaat op, is klantvriendelijk maar vereist wel een
goede afstemming met overige gemeentelijke afdelingen die te maken hebben met
de vergunningverlening. Het evenementenloket onder leiding van
evenementencoördinator geeft “verzamelvergunningen” af die door alle betrokken
gemeentelijke instanties is goedgekeurd. De verzamelvergunningen worden
tegelijkertijd met het definitief vaststellen van de evenementenkalender verleend.
Een evenementenkalender wordt dan ook sterk aangeraden (door de VNG) en deze
wordt jaarlijks aan de hand van een bepaald seizoen vastgesteld.
De gemeente Leidschendam-Voorburg heeft begin 2009 haar evenementenbeleid
vastgesteld. Dit zal naar aanleiding van de 15e wijziging in 2020 worden geüpdatet.
                                               47
</pre>

====================================================================== Einde pagina 47 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 48 ======================================================================

<pre>Draaiboek evenementen
Een andere mogelijkheid om evenementen te beheersen is het instellen van een
evenementendraaiboek.
Het doel van een draaiboek is om duidelijkheid te bieden aan gemeentelijke diensten,
bewoners, publiek en externe partijen. Het moet voor alle betrokken partijen duidelijk
zijn onder welke voorwaarden een evenement kan plaatsvinden.
Het draagt bij aan een soepel verloop van de vergunningaanvraag, een efficiënte
samenwerking tussen alle betrokken partijen en daarmee een veilig en ongestoord
verloop van het evenement. Gemeenten kunnen bijvoorbeeld zelf in samenwerking
met eigen diensten, politie en betrokken partijen een draaiboek evenementen
ontwikkelen, zoals de gemeente Amsterdam dit inmiddels in gebruik heeft.
Een evenementendraaiboek kan verduidelijking verschaffen over het soort
evenement, maar ook over bij wie een tapvergunning moet worden aangevraagd, of
de podia veilig zijn opgebouwd en wie de controle uitvoert. Ook het aantal aanwezige
EHBO-ers, geluidseisen, de beveiliging, informatievoorziening aan omwonenden en
een veiligheidsplan kunnen onderdeel van een draaiboek zijn.
Toezicht en handhaven van de openbare orde
Bij verstoring van de openbare orde of bij ernstige vrees daarvan is de burgemeester
op grond van artikel 172, derde lid, van de Gemeentewet bevoegd bevelen te geven
die hij noodzakelijk acht voor de handhaving van de openbare orde. Om de veiligheid
te garanderen van bezoekers neemt de burgemeester voorschriften op in de
evenementenvergunning waaraan de organisator zich moet houden.
De politie is in beginsel terughoudend in haar optreden bij evenementen. De
driehoek, bestaande uit de burgemeester, de hoofdofficier van Justitie en de
korpschef van politie, bepaalt welke beleids- en tolerantiegrenzen tijdens een (risico)
evenement wordt gehanteerd. Deze grenzen geven aan of en hoe de politie namens
het bevoegde gezag in algemene en specifieke situaties zal optreden, zoals in het
geval van drugsbezit, zwarte kaartverkoop en dreigende openbare ordeverstoringen.
Beveiliging
De vergunninghouder is primair verantwoordelijk voor de orde en de veiligheid van de
bezoekers op het evenemententerrein. Hij moet daarom zorgen dat er voldoende
toezicht is. Afhankelijk van de aard van het evenement kunnen vrijwilligers dit toezicht
uitoefenen, of huurt de organisator een (door het ministerie van justitie erkend)
professioneel beveiligingsbedrijf in. De burgemeester kan bepalen dat het
beveiligingsbedrijf in samenspraak met de politie een beveiligingsplan opstelt. Bij
grote evenementen wordt- naast het bevoegde beveiligingspersoneel van de
evenementenorganisatie- doorgaans ook (extra) politie ingezet om de orde op en
rond het evenemententerrein te bewaken en hulp te verlenen aan het festivalpubliek.
Over het opnemen van voorschriften in de evenementenvergunning met betrekking
tot professionele beveiligingsbeambten,
                                           48
</pre>

====================================================================== Einde pagina 48 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 49 ======================================================================

<pre>oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak dat de burgemeester van Tubbergen
voldoende had gemotiveerd waarom hij professionele begeleiding van het
Pinksterfeest nodig achtte. ABRS 07-04-2004, LJN-nr. AO7140.
Vierde lid
In dit artikellid is opgenomen dat het college gebieden op locaties kan aanwijzen waar
evenementen mogen worden gehouden. Dit is, zoals eerder aangegeven in het
tweede lid onder i en j, de juridische grondslag voor het opstellen van locatieprofielen
door het college (verwachting 2020).
Als een evenement op een locatie wordt gehouden waarvoor een locatieprofiel is
opgesteld kan aan de hand van dit profiel gemakkelijk worden vastgesteld of een
dergelijk evenement op de betreffende locatie gewenst is. De burgemeester kan een
evenement dan nog wel weigeren op openbare orde motieven.
Vijfde lid
Hierin is de bevoegdheid voor de burgemeester opgenomen om nadere regels te
stellen aan O-evenement. Voor deze evenementen volstaat een melding, Op
sommige gebieden, zoals bijvoorbeeld voor luchtkussens en stormbanen, wil de
burgemeester echt toch nadere regels verbinden aan de melding. Deze worden
meegegeven aan een organisator zodra er een melding is gedaan. Door dit artikellid
op te nemen is dit gewaarborgd in de Apv.
Zesde lid
De burgmeester wordt hier de mogelijkheid geboden een vergunning voor een B- of
C- evenement te weigeren als deze niet voor 1 december het jaar voorafgaand is
gemeld. Het betreft hier een kan bepaling. Hier is bewust voor gekozen, zodat een
evenement dat uit bijvoorbeeld het oogpunt van promotie wenselijk wordt geacht
onder voorwaarden nog wel kan worden toegestaan als deze niet tijdig is gemeld.
Lex silencio positivo
0-evenementen zijn al vergunningsvrij. Deze vergunning ziet derhalve op A-/B- en C-
evenementen. Daarbij is een lex silencio positivo niet wenselijk, gezien de impact die
een groot evenement kan hebben, met name op de openbare orde. Ook vragen vele
aspecten van een A-/B- of C-evenement, zoals brandveiligheid, geluid, aanvoer,
afvoer en parkeren van bezoekers, om maatwerk dat alleen een inhoudelijke
vergunningsbeschikking kan bieden. Er zijn derhalve verschillende dwingende
redenen van algemeen belang, met name de openbare orde, openbare veiligheid en
milieu om van een Lex silencio positivo af te zien. In artikel 1:10 van deze
verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3. Awb niet van toepassing verklaard.
Artikel 2:26 Ordeverstoring
Deze bepaling geeft een verbod om de orde bij evenementen te verstoren, dat zich in
zijn algemeenheid tot bezoekers richt.
                                            49
</pre>

====================================================================== Einde pagina 49 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 50 ======================================================================

<pre>AFDELING 4. TOEZICHT OP OPENBARE
INRICHTINGEN
Algemeen
Deregulering
In het kader van deregulering en vermindering van administratieve lasten heeft de
VNG in 2009 bekeken of het horeca-exploitatievergunningstelsel in de model-APV
gehandhaafd of geschrapt moet worden. In met name kleine gemeenten met een
overzichtelijk uitgaansgebied en/of enkele bekende horecaondernemingen, is er niet
altijd behoefte aan zo'n stelsel. De VNG heeft gekozen voor het handhaven van het
model horecaexploitatievergunning. Veel gemeenten, waaronder Leidschendam-
Voorburg, zijn namelijk van mening dat deze vergunning noodzakelijk is voor het
handhaven van de openbare orde. Het hierna volgende is bij die keuze behulpzaam
geweest.
Europese Dienstenrichtlijn
De Europese Dienstenrichtlijn is van toepassing op de horeca. Het drijven van een
horecaonderneming is immers het verrichten van een dienst aan de klant.
De Dienstenrichtlijn eist dat een vergunningstelsel niet discriminatoir, wel
noodzakelijk en proportioneel is. In bijna alle gevallen gaat het bij horeca om
vestiging van een openbare inrichting waarvoor artikel 9 van de richtlijn de
bovenstaande criteria geeft. Onder noodzakelijkheid wordt in artikel 9 verstaan een
dwingende reden van algemeen belang. Dit begrip omvat onder meer de volgende
gronden: openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, als bedoeld in de
artikelen 46 en 55 van het Verdrag; handhaving van de maatschappelijke orde;
bescherming van het milieu en het stedelijk milieu, met inbegrip van de stedelijke en
rurale ruimtelijke ordening; Zie verder overweging 40 van de richtlijn. Het gaat hier om
de zogenaamde ‘rule of reason’. Mocht het in een enkel geval niet gaan om een
vestiging, maar om een horecaondernemer die de grens overschrijdt om zijn diensten
te verrichten, dan is niet artikel 9, maar artikel 16 van toepassing dat uitsluitend de
criteria openbare orde, openbare veiligheid, volksgezondheid en milieu als grondslag
voor een vergunningstelsel kent. Zie verder het commentaar bij artikel 1:8.
Proportionaliteit: voor de beantwoording van de vraag of een algemene regel niet
volstaat voor de regeling van de horeca zijn wij van mening dat een algemene regel
hier niet aan de orde is vanwege het persoonsgebonden aspect van de vergunning.
Alleen door het stellen van vergunningvoorwaarden aan de ondernemer kan men ‘het
maatpak’ leveren. Dit geldt ook voor de Bibob-toets. Het confectiepak voldoet hier
niet. Zie ook ABRvS 06-02-2019, ECLI:NL:RVS:2019:350: Negatief Bibob-rapport
geen vrijbrief voor negatieve vergunningbeslissing. Volgend op een negatief Bibob-
rapport mag namelijk niet automatisch een voor het betrokken bedrijf negatieve
beslissing worden genomen. De overheid dient eerst te toetsen of er met de
besluitvorming wordt voldaan aan het evenredigheidsbeginsel.
Vestiging: Op grond van overweging 37 is er overeenkomstig de rechtspraak van het
HvJ sprake van vestiging, als er een daadwerkelijke uitoefening van een
economische activiteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame vestiging wordt
verricht.
                                             50
</pre>

====================================================================== Einde pagina 50 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 51 ======================================================================

<pre>Aan die eis kan ook zijn voldaan als een onderneming voor een bepaalde tijd wordt
opgericht of als er een gebouw wordt gehuurd van waaruit de ondernemer zijn
activiteiten onderneemt.
Motieven Drank- en Horecawet en Apv
Er wordt wel geredeneerd dat de horeca-exploitatievergunning naast de vergunning
op grond van de Drank- en Horecawet overbodig is. De regelingen van de Drank- en
Horecawet en de Apv hebben echter ieder hun eigen bestaansrecht vanwege de
verschillende motieven die eraan ten grondslag liggen. Het motief van het horeca-
exploitatievergunningstelsel is het beschermen van de openbare orde. Dit kan niet
bereikt worden met behulp van de Drank- en Horecawet. Aan de Drank- en
Horecawet liggen immers primair sociaal-hygiënische en sociaal-economische
motieven ten grondslag.
Bestemmingsplan
Een regeling via het bestemmingsplan achten wij minder adequaat. Een
bestemmingsplan ordent immers de ruimte en is niet bedoeld voor het handhaven
van de openbare orde.
Er mogen alleen ruimtelijk relevante factoren worden meegewogen. Het is natuurlijk
mogelijk om in een bestemmingsplan een horecafunctie positief te bestemmen of juist
uit te sluiten of per plangebied een maximumstelsel in het leven te roepen. En dat
gebeurt ook. Maar de burgemeester kan op grond van de huidige regelgeving niet
overgaan tot tijdelijke of algehele sluiting van de horecaonderneming in geval van
(gevaar voor) verstoring van de openbare orde of om overlast buiten de inrichting
tegen te gaan.
Natte en droge horeca
De reikwijdte van de Drank- en Horecawet wordt bepaald door het begrip
"horecabedrijf" zoals gedefinieerd in artikel 1, eerste lid, van de Drank- en Horecawet.
Bedrijven waarin alcoholhoudende dranken bedrijfsmatig of anders dan om niet
worden geschonken voor gebruik ter plaatse, hebben een vergunning nodig ex artikel
3 van de Drank- en Horecawet. Die vergunningplichtige bedrijven duiden we aan met
de term natte horeca.
In artikel 2:27, eerste lid van de APV wordt de term "openbare inrichting" gebruikt.
Daaronder wordt ook de droge horeca verstaan: het schenken van niet-
alcoholhoudende dranken en van licht alcoholische dranken voor gebruik elders, en
het verstrekken van rookwaar. Dit laatste is opgenomen om ook coffeeshops onder
de APV te laten vallen. In deze paragraaf worden coffeeshops dan ook als gewone
openbare inrichtingen behandeld en zijn geen bijzondere bepalingen over
coffeeshops opgenomen.
Dat roept de vraag naar de verhouding met de Opiumwet op. De Opiumwet verbiedt
immers de handel in drugs. Uitgangspunt is dat de vergunningverlening op grond van
de APV daar geen betrekking op heeft, maar wel op de exploitatie van een
alcoholvrije inrichting. Dat laat overigens onverlet dat ten aanzien van coffeeshops -
vanwege de effecten die met name deze inrichtingen kunnen hebben op de openbare
orde - wel degelijk een specifiek beleid kan worden vastgesteld.
                                             51
</pre>

====================================================================== Einde pagina 51 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 52 ======================================================================

<pre>Meer informatie hierover is te vinden in de publicatie 'De Wet 'Damocles',
bestuursdwangbevoegdheid in artikel 13b Opiumwet' van het Steun- en
informatiepunt drugs en veiligheid (VNG-uitgeverij, Den Haag 1999).
Daarnaast is het ook mogelijk om voor de exploitatie van bijvoorbeeld een
internetcafé een exploitatievergunning van de burgemeester verplicht te stellen indien
het internetcafé ook horeca-activiteiten ontplooit, zoals de exploitatie van een
koffiehoek. Indien het internetbedrijf alleen internetdiensten aanbiedt, is er geen
vergunning nodig.
Bibob-toets
Als het gaat om ondernemingen waar alcoholhoudende drank wordt geschonken, is
een integriteittoets mogelijk op grond van artikel 27, tweede lid, van de Drank- en
Horecawet (DHW) jo. artikel 3, van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen (Wet
Bibob). De DHW geldt niet voor bedrijven waar geen alcohol wordt geschonken
waaronder coffeeshops. In het kader van de vergunningsplicht op grond van de APV
is het voor gemeenten mogelijk om ook voor leidinggevenden van deze bedrijven een
verklaring omtrent het gedrag te vragen en een Bibob-onderzoek te doen. Dit is van
belang omdat de horeca-exploitatievergunning een persoonsgebonden is. Wie de
leidinggevende is, is een belang van openbare orde. Immers deze leidinggevende
dient ervoor te zorgen dat overlast wordt voorkomen.
Artikel 4 van het Besluit Bibob bepaalt in overeenstemming met de APV dat als
inrichtingen, waarvoor de Wet Bibob geldt, onder andere aangewezen worden:
"inrichtingen waarin bedrijfsmatig, in een omvang alsof zij bedrijfsmatig was of anders
dan om niet, logies wordt verstrekt, dranken worden geschonken, of rookwaren of
spijzen voor directe consumptie worden verstrekt". Dit zijn dus openbare inrichtingen
zoals gedefinieerd in artikel 2:27, van de APV. Dit betekent dat voor openbare
inrichtingen in de zin van de APV een Bibob-onderzoek mag worden gedaan. Zonder
de APV is hier geen wettelijke grondslag voor. De Dienstenrichtlijn verzet zich niet
tegen een Bibob-onderzoek. Overigens mag een negatief Bibob-rapport niet
automatisch leiden tot een voor het betrokken bedrijf negatieve beslissing op de
vergunningaanvraag. De overheid dient eerst te toetsen of er met de besluitvorming
wordt voldaan aan het evenredigheidsbeginsel (ABRvS 06-02-2019,
ECLI:NL:RVS:2019:350).
Overige wet- en regelgeving
Op openbare inrichtingen zijn naast de regels van de Drank- en Horecawet nog vele
andere regels van toepassing. Onder andere de Wet milieubeheer, Wet op de stads-
en dorpsvernieuwing, Wet op de kansspelen, Opiumwet, Wet ruimtelijke ordening en
Meer in het bijzonder geldt het Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer (het Activiteitenbesluit). Dit besluit vervangt het Besluit horeca-, sport-
en recreatie-inrichtingen milieubeheer. Bij dit besluit is een aantal regels met
betrekking tot geluid, vetlozingen, geur, opslag van koolzuur en afvalstoffen
opgenomen. De tekst van het besluit is te vinden op: www.overheid.nl. Nadere
informatie is te vinden op: www.infomil.nl en www.horeca.org.
                                             52
</pre>

====================================================================== Einde pagina 52 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 53 ======================================================================

<pre>Geluidsnormen
Het Activiteitenbesluit geeft standaard geluidsnormen voor zowel bestaande als
nieuwe horeca-inrichtingen. Bovendien kan de gemeente technische voorschriften
stellen aan een inrichting om aan de geldende geluidsnorm te voldoen. Daarnaast
kan de gemeente afwijkende geluidsnormen voorschrijven voor de gehele activiteit of
voor specifieke activiteiten, anders dan feestjes. Hierbij kunnen aanvullende eisen
worden gesteld, bijvoorbeeld aan de duur van de activiteit.
In paragraaf 6.5 van het Activiteitenbesluit zijn overgangsbepalingen opgenomen.
Stemgeluid van een terras (er zijn uitzonderingen!) en onversterkte muziek zijn
vrijgesteld van de geluidsnormen. Voor onversterkte muziek geldt dat de gemeente
bij verordening afwijkende regels kan stellen.
Voor horecaconcentratiegebieden blijft dezelfde mogelijkheid als onder het oude
Besluit bestaan, namelijk dat er meer geluid mag worden geproduceerd.
Artikel 2:27 Definitie
Zie voor een uitleg van het begrip ‘openbare inrichting’ hiervoor onder ‘Algemeen’,
‘Natte en droge horeca’ in hoofdstuk 2, Afdeling 8 ‘Toezicht op openbare inrichtingen’.
Op verzoek van gemeenten is het waterpijpcafé aan de definitie toegevoegd.
Hierdoor is de zogenaamde ‘shisha lounge’ expliciet als openbare inrichting in de zin
van deze afdeling opgenomen.
Het roken van een waterpijp, ook bekend onder de namen shisha, hookah, nargileh,
ghaliyan of hubble bubble, wordt steeds populairder in Nederland, met name in de
grote- en middelgrote steden. Het roken van waterpijpen is niet zonder brandgevaar
en het levert ook de nodige (stank)overlast voor de omgeving op. Bij het omvallen
van een waterpijp kunnen brandende kooltjes een ontstekingsbron vormen voor het
interieur van de inrichting met rookontwikkeling of brand tot gevolg. ‘Shisha lounges’
en soortgelijke inrichtingen die het roken van waterpijp aanbieden, stralen daarnaast
een bepaalde aantrekkingskracht uit op jongeren. In dit soort inrichtingen wordt naast
de waterpijpactiviteiten ook vaak gedeald of illegaal gegokt en is vaak sprake van
vernielingen, geluids- en parkeeroverlast, bedreiging en mishandeling. Tot slot
kunnen er ook banden zijn met criminele organisaties of netwerken.
Gelet op de genoemde gevaren en risico’s voor de omgeving van een dergelijke
inrichting, die direct ingrijpen in de openbare orde en veiligheid, vallen dit soort
inrichtingen altijd onder het vergunningstelsel.
Artikel 2:28 Exploitatie openbare inrichtingen
Eerste lid
Artikel 174 van de Gemeentewet bepaalt dat de burgemeester is belast met de
uitvoering van verordeningen voor zover deze betrekking hebben op het toezicht op
de voor het publiek openstaande gebouwen. Deze vergunning wordt daarom door de
burgemeester verleend.
Vergunning voor onbepaalde tijd
Op grond van artikel 1:7 gelden vergunningen voor onbepaalde tijd. Dit geldt ook voor
de horeca-exploitatievergunning.
                                            53
</pre>

====================================================================== Einde pagina 53 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 54 ======================================================================

<pre>Indien de gemeente niettemin een tijdsduur wil verbinden aan de vergunning van
bijvoorbeeld vijf of tien jaar, dan is het alleen op gronden ontleend aan dwingende
reden van algemeen belang geoorloofd een termijn te stellen. Zie verder onder het
algemeen deel bij deze afdeling.
Tweede lid
Als het bestemmingsplan vestiging van een horecabedrijf ter plaatse niet toelaat, ligt
het niet voor de hand om wel een exploitatievergunning te verlenen. Er kan immers
toch geen gebruik van worden gemaakt wegens strijd met het bestemmingsplan.
Strijd met het bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond
opgenomen. Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling
geen zelfstandige planologische regeling bevat. Weliswaar brengt dit mee dat de
burgemeester treedt in een beoordeling van het geldende bestemmingsplan, maar dit
laat de bevoegdheid van het college bij de toepassing van het geldende
bestemmingsplan onverlet. Van een doorkruising van de Woningwet of de Wet op de
Ruimtelijke Ordening is geen sprake.
Vanuit de praktijk is de wens naar voren gekomen om aan leidinggevenden van een
horecabedrijf eisen te kunnen stellen aan hun levensgedrag. In navolging van veel
andere gemeenten is daarom een extra weigeringsgrond voor een horeca-
exploitatievergunning opgenomen, voor het geval dat een leidinggevende niet voldoet
aan de eis om “niet in enig opzicht van slecht levensgedrag” te zijn.
Indien alcoholische dranken in een horecabedrijf worden geschonken, heeft het
bedrijf ook en drank- en horecavergunning nodig.
Om zo’n vergunning te bemachtigen moet een leidinggevende eveneens niet in enig
opzicht van slecht levensgedrag zijn.
De toets die daarop wettelijk mogelijk is, is echter beperkt door nadere
omschrijvingen van slecht levensgedrag in het Besluit eisen zedelijk gedrag Drank-
en Horecawet. Zo eist dat besluit dat een leidinggevende niet binnen de laatste vijf
jaar wegens een misdrijf onherroepelijk is veroordeeld tot een onvoorwaardelijke
vrijheidsstraf. Met de weigeringsgrond in de APV mag de burgemeester verdergaand
toetsen dan volgens het genoemde Besluit.
Ook is het mogelijk om eisen te stellen aan (leidinggevenden van) horecabedrijven
die geen alcoholische dranken schenken, zoals snackbars, en die dus geen drank- en
horecavergunning behoeven.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept
een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan
op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf
blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp het kopje Vreemdelingen onder
de Algemene toelichting van deze APV.
                                               54
</pre>

====================================================================== Einde pagina 54 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 55 ======================================================================

<pre>Derde lid
Omdat de weigeringsgronden zoals genoemd in artikel 1:8 voor de horeca ruim zijn
geformuleerd (met name de volksgezondheid is hier niet aan de orde), is bepaald dat
het hier om de openbare orde gaat en om het woon- en leefklimaat. Het begrip
openbare orde moet wel binnen de kaders van de dienstenrichtlijn worden
geïnterpreteerd.
Woon- en leefsituatie in de omgeving
De exploitatievergunning is primair een overlastvergunning: zij biedt de mogelijkheid
preventief te toetsen of de exploitatie van een horecabedrijf zich verdraagt met het
woon- en leefmilieu ter plaatse. Daarbij is van belang in welke mate van het bedrijf
zelf overlast is te duchten, maar ook in welke mate de komst van het bedrijf de
leefbaarheid en het karakter van de buurt zullen aantasten. Met welke aspecten de
burgemeester rekening moet houden, staat omschreven in het derde lid, tweede
volzin.
De weigeringsgrond woon- en leefmilieu valt onder de ‘rule of reason’ en mag daarom
(bij een horecaondernemer die zich hier vestigt) ook op grond van de Dienstenrichtlijn
als weigeringsgrond worden gehanteerd.
Vierde lid
Voor een aantal categorieën van kleinschalige openbare inrichtingen waar geen
alcohol wordt geschonken, en waar de openbare orde evident niet in het geding is, is
in de visie van de VNG geen vergunning nodig. Te denken valt aan tearooms, een
ontbijthoekje bij de bakker, ijssalons, bedrijfskantines en -restaurants etc.. De
categorieën in het vierde en vijfde lid zijn overgenomen van de VNG met daarbij
enkele eigen aanvullingen.
De gemeente kan – indien gewenst - het toepassingsgebied verder beperken door in
het artikel eisen te stellen aan de afmetingen van de ruimte. Bijvoorbeeld deze mag
maximaal 20 vierkante meter bedragen en niet meer dan 20 % van het
vloeroppervlak.
Vijfde en zesde lid: terrassen
Op grond van artikel 2:10 is voor het hebben van voorwerpen op de weg een
vergunning van het college vereist. Volgens vaste jurisprudentie is voor terrassen
behorende bij een openbare inrichting niet het college maar de burgemeester
bevoegd. De leden zes tot en met acht regelen dat de vergunning voor het terras
wordt meegenomen bij de horeca-exploitatievergunning.
Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
Dit artikel valt onder de reikwijdte van de Europese Dienstenrichtlijn. Hier is er
vanwege dwingende redenen van algemeen belang voor gekozen om de lex silencio
niet van toepassing te verklaren. Het gaat hier om een vergunning voor met name
horeca-inrichtingen. Het zou met name vanwege aspecten van openbare orde en
milieu onwenselijk zijn als deze zonder een op de inrichting afgestemde vergunning
kunnen openen. In artikel 1:10 van deze verordening wordt Paragraaf 4.1.3.3 van de
Algemene wet bestuursrecht (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
dan ook niet van toepassing verklaard op deze vergunning.
                                             55
</pre>

====================================================================== Einde pagina 55 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 56 ======================================================================

<pre>Artikel 2:28a Vervallen van de vergunning / mutaties
Door toevoeging van dit artikel kan een inrichting niet meer worden geëxploiteerd
zonder binnen 13 weken na beëindiging van de exploitatie door de vorige exploitant
een vergunningaanvraag is gedaan. Dit is conform de gemeente Den Haag.
Artikel 2:29 Openingstijden horeca
Eerste lid
Artikel 2:29 voorziet in een sluitingsregeling. Daarin is onderscheid gemaakt tussen
de openingstijden op werkdagen en de openingstijden gedurende het weekeinde.
Uiteraard kan deze onderverdeling anders worden opgezet, indien gewenst.
Grondslag voor de in de APV opgenomen bepalingen is artikel 149 Gemeentewet. De
gemeenteraad kan verplichte sluitingstijden voor openbare inrichtingen vaststellen in
het belang van de openbare orde. Deze bevoegdheid houdt ook in dat een afwijkende
sluitingsplicht kan worden vastgesteld voor de zondag. Volgens HR 22-07-1960, AB
1961, p. 15, belet dit artikel de raad niet om voor de zondag een afwijkende regeling
te treffen voor de sluitingstijden van cafés e.d. mits de grond voor de afwijking van de
voor de andere dagen geldende regeling niet gelegen is in het bijzondere karakter
van de zondag. Volgens de Hoge Raad beoogt de Zondagswet naar haar strekking
niet de gemeentelijke wetgever te beperken in zijn bevoegdheid om ter afwering van
verstoring van de openbare orde voorzieningen te treffen.
De sluitingsbepalingen betreffen de gedeelten van de inrichting, waarin de eigenlijke
horecawerkzaamheden worden uitgeoefend: een op het trottoir gesitueerd terras
behoort wel tot de inrichting, de zich boven de inrichting bevindende woning van de
exploitant niet. Ook sportkantines, sociëteiten, clublokalen, verenigingsgebouwen e.d.
zijn als inrichting aan te merken.
Het besloten karakter van een horecabedrijf kan de veronderstelling wekken dat de in
de Apv opgenomen sluitingstijden niet van toepassing zijn op dat bedrijf: immers,
volgens de jurisprudentie kan een gemeentelijke verordening geen activiteiten
betreffen die elk karakter van openbaarheid missen. Dit kan echter niet worden
gezegd van activiteiten die een weerslag hebben op een openbaar belang, waarvan
ook sprake is bij besloten horecabedrijven. De sluitingsuurbepaling ziet niet op
activiteiten binnen het bedrijf, maar op de (nadelige) invloed die daarvan uitgaat op
de omgeving: bijvoorbeeld in de vorm van overlast van komende en gaande
bezoekers (het aan en afrijden van auto's, het slaan met portieren, claxonneren,
menselijk stemgeluid e.d.).
Sommige gemeenten (zoals Pijnacker-Nootdorp) hebben, bij wijze van of na een
experiment, de verplichte sluitingsuren uit de Apv geschrapt. Argument daarvoor is
meestal, dat daardoor onder meer de verstoring van de openbare orde (nachtrust)
aanzienlijk kan worden beperkt: er is sprake van minder geluidsoverlast doordat
cafébezoekers niet langer tegelijk maar geleidelijk aan huiswaarts keren en de politie
is beter in staat voldoende toezicht uit te oefenen. Zo’n maatregel zal meer vruchten
afwerpen naarmate zij tevens van kracht is in gemeenten in de directe omgeving:
                                             56
</pre>

====================================================================== Einde pagina 56 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 57 ======================================================================

<pre>anders bestaat immers het gevaar dat de liberalere openingstijden een
antrekkingskracht uitoefenen op horecabezoekers uit aangrenzende gemeenten, en
dat de kans op verstoring van de openbare orde wordt vergroot.
Uitvoering
Het onderscheid tussen regelgeving en uitvoering heeft in het kader van de
sluitingsuren van inrichtingen aanleiding gegeven tot veel jurisprudentie van de
Afdeling rechtspraak van de Raad van State. In de uitspraak van 2 september 1983,
AB 1984, 245 m.nt. JHvdV (Oploo, Sint Anthonis en Ledeacker) stond de vraag
centraal of de burgemeester bevoegd was een permanente ontheffing te verlenen
van het verbod uit de Apv. De Afdeling heeft over de bevoegdheidsafbakening tussen
de raad en burgemeester aangegeven dat de gemeenteraad in het APV artikel in het
geheel geen grenzen stelt aan de ontheffingsbevoegdheid van de burgemeester.
Noch uit de tekst van het Apv artikel, noch anderszins blijkt dat de ontheffing
bijvoorbeeld slechts in bijzondere omstandigheden of in incidentele gevallen door de
burgemeester mag worden verleend.
De visie van verweerder dat hij zich op het terrein van de gemeentelijke wetgever zou
bewegen, zou naar het oordeel van de Afdeling slechts opgaan indien hij aan alle
inrichtingen in de gemeente onbeperkt ontheffing van het in het desbetreffende APV-
artikel vervatte verbod zou verlenen. In dat geval zou verweerder immers de door de
gemeenteraad vastgestelde sluitingsuren als vermeld in artikel 56 (2.3.1.4), eerste lid,
Apv in feite ter zijde stellen. De Afdeling kan daarom niet inzien waarom de
burgemeester de bevoegdheid zou missen het verzoek om ontheffing in te willigen.
Tweede lid
De maximale openingstijden voor terrassen zijn hier opgenomen.
Derde lid
Voor het horecagedeelte geldt dezelfde sluitingstijd als voor de winkel om te
voorkomen dat de horeca-activiteiten na sluitingstijd worden voortgezet.
Vierde lid
Dit artikellid spreekt voor zichzelf.
Vijfde lid
De burgemeester kan voor onbepaalde tijd en voor bepaalde tijd (incidenteel)
ontheffing verlenen voor zowel het horecabedrijf als het terras. In de Horecanota
wordt het sluitingstijdenbeleid voor horecabedrijven nader uitgewerkt.
Zesde lid
Een openbare inrichting als bedoeld in artikel 2:27 kan vergunningplichtig zijn
ingevolge de Wet milieubeheer (Wm) of onder de werking van het Activiteitenbesluit
vallen. Aan een krachtens de wet te verlenen vergunning kunnen eveneens
voorschriften worden verbonden dan wel nadere eisen worden gesteld ter
voorkoming van de indirecte gevolgen van de inrichting.
De sluitingsbepalingen van de APV gelden derhalve niet voor zover de op de Wm
gebaseerde voorschriften van toepassing zijn.
                                             57
</pre>

====================================================================== Einde pagina 57 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 58 ======================================================================

<pre>Wat betekent dit voor de reikwijdte van de APV bepalingen? De Wm beoogt een
uitputtende regeling te geven ter voorkoming of beperking van alle nadelige gevolgen
van het milieu door het in werking zijn van krachtens die wet aangewezen
inrichtingen. De gemeenteraad is niet bevoegd die regeling bij verordening aan te
vullen, indien daarmee wordt beoogd dezelfde belangen te beschermen.
De raad kan dus niet aanvullend via de Apv gevaar, schade of hinder of andere
belangen die onder het begrip "bescherming van het milieu" vallen, tegengaan die
wordt veroorzaakt door een inrichting die vergunningplichtig is ingevolge de Wm.
Lex silencio positivo (positieve fictieve beschikking bij niet tijdig beslissen)
Anders dan bij artikel 2:28 gaat het bij een ontheffing om een relatief overzichtelijk
besluit. Er zijn geen dwingende redenen van algemeen belang om van een lex
silencio positivo af te zien. De lex silencio positivo is hier van toepassing en is voor
deze ontheffing geregeld in artikel 1:9 van deze verordening.
Artikel 2:30 Afwijking sluitingstijden; tijdelijke sluiting
Eerste lid
Artikel 174 van de Gemeentewet vormt de grondslag voor de bevoegdheid om een of
meer horecabedrijven tijdelijk afwijkende sluitingsuren op te leggen of tijdelijk te
sluiten. Aanleiding voor tijdelijke afwijking of sluiting moet zijn gelegen in het belang
van de openbare orde, veiligheid of gezondheid, of in bijzondere omstandigheden
(zoals, al dan niet lokale, feestdagen). Het betreft een algemene bevoegdheid die
zich niet alleen kan uitstrekken tot een maar ook tot meer of zelfs tot alle in de
gemeente aanwezige horecabedrijven. Wel beperkt de bevoegdheid zich tot het
tijdelijk vaststellen van afwijkende sluitingstijden of tot tijdelijke sluiting.
Tweede lid
Hoewel de wetgever er bij de invoering van de Wet "Damocles" (artikel 13b van de
Opiumwet dat op 21 april 1999 in werking is getreden) vanuit is gegaan dat
gemeentelijke regelingen (overlast- of exploitatieverordeningen) hun geldigheid
behouden omdat het onderwerp van de gemeentelijke regeling een ander is,
lijkt het raadzaam door middel van het bepaalde in het tweede lid buiten twijfel te
stellen dat niet in dezelfde situaties kan worden opgetreden als waarvoor artikel 13b
Opiumwet is bedoeld. Zie voor meer informatie en jurisprudentie ook de website van
het CCV (www.hetccv.nl).
Op 13 juli 2002 is de Wet Victor in werking getreden (Staatsblad 2002, 348). Deze
wet houdt in dat het college de bevoegdheid krijgt om de eigenaar van een pand dat
is gesloten op grond van de APV, artikel 13b Opiumwet of artikel 174a Gemeentewet
aan te schrijven om het pand in gebruik te geven aan een andere persoon of
instelling, dan wel om verbeteringen aan te brengen. Als de verstoring van de
openbare orde of de verkoop van drugs niet langdurig achterwege blijft, kan in het
uiterste geval zelfs overgegaan worden tot onteigening.
In de Wet Victor is ook bepaald dat sluitingen op grond van artikel 13b Opiumwet en
artikel 174a Gemeentewet moeten worden ingeschreven in de openbare registers.
Conform artikel 3:16 BW. Merkwaardig genoeg geldt deze inschrijvingsplicht niet voor
de sluitingen op grond van de APV.
                                              58
</pre>

====================================================================== Einde pagina 58 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 59 ======================================================================

<pre>Artikel 2:31 Verboden gedragingen
Onder a
Deze bepaling geeft een verbod om de orde in horecabedrijven te verstoren, dat zich
in zijn algemeenheid tot bezoekers richt.
Onder b
Ook het bepaalde onder b lid richt zich tot de (potentiële) bezoeker van de inrichting.
Als die zich met goedvinden van de exploitant in de inrichting bevindt in de tijd dat de
inrichting gesloten moet zijn, overtreedt hij artikel 2:31. Als hij geen toestemming van
de exploitant heeft en niet weggaat als de exploitant dat vraagt, overtreedt hij artikel
138 van het Wetboek van Strafrecht (lokaalvredebreuk). Voor personeel van
exploitant geldt dit verbod niet.
Onder c
Hier is opgenomen dat als je geen gebruik maakt van het terras er ook geen dranken
en spijzen mogen worden verstrekt. Dit was in het verleden nog wel eens onduidelijk.
Artikel 2:32 Handel binnen openbare inrichtingen
Dit artikel betreft een verbod van heling. Het is bekend dat in sommige cafés
regelmatig gestolen goed wordt verhandeld.
In een aantal grote steden doet zich het verschijnsel voor dat drugverslaafden naar
bepaalde cafés gaan om daar gestolen goederen aan de man te brengen. Artikel 2:32
sluit aan op het in artikel 14 Drank en Horecawet neergelegde verbod tot het
uitoefenen van de kleinhandel. Dit laatste verbod ziet echter slechts op
verkoophandelingen.
Omdat artikel 2:32 een verbod bevat voor de exploitant (en niet voor de handelaar),
kan dit artikel niet worden gebaseerd op artikel 437ter of artikel 437 Wetboek van
Strafrecht. Het artikel is vastgesteld op basis van artikel 149 Gemeentewet, terwijl de
strafsanctie is gebaseerd op artikel 154 Gemeentewet.
Artikel 2:33 Het college als bevoegd bestuursorgaan
Het begrip "openbare inrichting" als omschreven in artikel 2:27 ziet ook op
inrichtingen die niet voor het publiek toegankelijk zijn, zoals besloten sociëteiten en
gezelligheidsverenigingen. (zie ook onder artikel 2:29) Gelet op artikel 174 van de
Gemeentewet is in dat geval niet de burgemeester maar het college het bevoegde
bestuursorgaan. De tekst is in overeenstemming gebracht met die van artikel 174 van
de Gemeentewet.
Artikel 2:34
[Vervallen]
Afdeling 5. Regulering paracommerciële
rechtspersonen en overige
aangelegenheden uit de Drank- en
Horecawet
                                            59
</pre>

====================================================================== Einde pagina 59 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 60 ======================================================================

<pre>Algemeen
Inleiding
Deze modelverordening bevat medebewindbepalingen die zijn gebaseerd op de
artikelen 4, 25a, 25b, 25c en 25d van de DHW. Door middel van een wijziging van de
APV worden de bepalingen als afdeling 8A ingevoegd. Hoewel de Apv voor het
overgrote deel uit autonome bepalingen bestaat is er voor gekozen om deze
medebewindbepalingen daarin op te nemen omdat dit vanuit praktisch oogpunt een
logische stap is. Immers, de Apv regelt al aanverwante zaken zoals de horeca-
exploitatievergunning, sluitingstijden en dergelijke.
Oneerlijke mededinging
De op basis van artikel 4 van de DHW door gemeenten te stellen regels met
betrekking tot de paracommerciële horecabedrijven dienen ter voorkoming van
oneerlijke mededinging. Uit de MvT (Kamerstukken II 2008/09, 32 022, nr. 3, p. 10)
blijkt dat de regering ervan uitgaat dat de gemeenten de belangrijke maatschappelijke
functie van de verschillende paracommerciële instellingen in acht zullen nemen en
geen onnodige beperkingen zullen opleggen daar waar de mededinging niet in het
geding is en er geen sprake is van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met
name aan jongeren.
Concreet komt het er op neer dat de gemeentelijke uitwerking moet leiden tot regels
die op z’n minst in enige mate bijdragen aan het voorkomen van oneerlijke
mededinging. Of in bepaalde gevallen sprake zal zijn van oneerlijke mededinging is
sterk afhankelijk van de lokale situatie. Bij de aanzienlijke ruimte die dit uitgangspunt
biedt zal de gemeentelijke uitwerking verder overeenkomstig de algemene beginselen
van behoorlijk bestuur plaats moeten vinden. Er is dus aanzienlijke ruimte voor een
afweging van belangen, die enerzijds niet tot het volledig uitbannen van oneerlijke
mededinging hoeft te leiden en anderzijds niet tot het volledig ongemoeid laten van
oneerlijke mededinging mag leiden.
Verplichte en niet verplichte bepalingen
Een regeling op grond van artikel 4 van de DHW, in verordening uitgewerkt in artikel
2:34b, is verplicht. Dat geldt niet voor de artikelen 2:34c tot en met 2:34f, die
gebaseerd zijn op de artikelen 25a, 25b, 25c en 25d van de DHW. Daarnaast hebben
deze bepalingen niet als doel het tegengaan van oneerlijke mededinging, maar het
tegengaan van onverantwoorde verstrekking van alcohol, met name aan jongeren.
Bestuurlijke boete, strafbaarstelling en bestuursdwang
Uit de eerder aangehaalde MvT (p. 51) blijkt dat aan de bestaande arrangementen
niets verandert als het gaat om de afbakening tussen bestuursrechtelijke handhaving
via bestuurlijke boeten en strafrechtelijke handhaving op grond van de WED.
“Uitgangspunt is en blijft dat de handhaving van de DHW zal geschieden door het
opleggen van bestuurlijke boeten. Alleen indien de overtreding een direct gevaar voor
de gezondheid of veiligheid van de mens tot gevolg heeft of het door de
wetsovertreder genoten economisch voordeel groter is dan de bestuurlijke boetes zal
er behoefte kunnen zijn om de zaak voor te leggen aan het OM om via de WED af te
doen: de WED voorziet namelijk in een breder arsenaal aan sancties, zoals hogere
maxima voor boetes en de mogelijkheid tot ontneming van wederrechtelijk verkregen
                                             60
</pre>

====================================================================== Einde pagina 60 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 61 ======================================================================

<pre>voordeel. Zolang dit duale stelsel bestaat heeft deze situatie zich nog geen enkele
keer voorgedaan. We mogen constateren dat tot op heden het duale stelsel in het
kader van de DHW probleemloos functioneert.”
De grondslag voor het opleggen door de burgemeester van een bestuurlijke boete
voor overtreding van onder meer de op basis van deze modelverordening
vastgestelde bepalingen is artikel 44a van de DHW. Op grond van datzelfde artikel
44a kan de burgemeester ook voor overtreding van een aantal andere bepalingen uit
de DHW een bestuurlijke boete opleggen. Informatie over de toepassing van de
bestuurlijke boete vindt u op de website van het Expertisecentrum handhaving DHW
van de NVWA, http://www.handhavingdhw.nl, onder FAQ.
Overtredingen van de op basis van deze modelverordening aan de APV toegevoegde
bepalingen zijn strafbaar als overtredingen op grond van artikel 2, vierde lid, juncto 1,
onder 4˚, van de WED. De desbetreffende artikelen zijn daarom niet in de opsomming
van overtredingen in hoofdstuk 6 ‘Sanctie-, overgangs- en slotbepalingen’
opgenomen.
In artikel 44 van de DHW is voorts bepaald dat de Minister en de burgemeester
bestuursdwang kunnen toepassen ter handhaving van de verplichting om een
toezichthouder alle medewerking te verlenen bij het uitoefenen van zijn
bevoegdheden (artikel 5:20, eerste lid, van de Awb).
Toezichthouders
De toezichthouders worden benoemd door de burgemeester. Zij kunnen worden
vermeld in artikel 6:2. Op grond van artikel 42 van de DHW hebben zij de
bevoegdheid om woningen binnen te treden zonder toestemming van de bewoners,
als de toezichthouder vermoedt dat daar bedrijfsmatig of anders dan om niet
alcoholhoudende drank aan particulieren wordt verstrekt of als dat daadwerkelijk
gebeurt.
Artikel 2:34a Definities
De definities uit de DHW werken door in de op de DHW gebaseerde regelgeving. Ter
verduidelijking is een uitdrukkelijke verwijzing opgenomen, waaruit tevens blijkt dat
deze begripsomschrijvingen enkel voor afdeling 8a gelden. Het gaat om de volgende
begripsomschrijvingen.
    - -alcoholhoudende drank: de drank die bij een temperatuur van twintig graden
         Celsius voor meer dan een half volumeprocent uit alcohol bestaat.
    -    -horecabedrijf (komt in dit model overigens alleen in een opschrift voor): de
         activiteit die bestaat uit het bedrijfsmatig of anders dan om niet verstrekken
         van alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
    -
In afdeling 8 van deze model-APV (toezicht op openbare inrichtingen) wordt de term
horecabedrijf niet gebruikt, maar de term openbare inrichting. Uit de definitie in artikel
2:27 van deze model-APV blijkt dat onder openbare inrichtingen niet alleen
horecabedrijven als bedoeld in de DHW vallen, maar ook bedrijven waar alleen
alcoholvrije drank wordt geschonken, of rookwaar voor gebruik ter plaatse wordt
versterkt (coffeeshops), of zwak-alcoholhoudende drank om mee te nemen wordt
verkocht (snackbars en dergelijke).
                                               61
</pre>

====================================================================== Einde pagina 61 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 62 ======================================================================

<pre>Op de horecabedrijven in de zin van de DHW is dus zowel afdeling 8 als afdeling 8a
van de Apv van toepassing.
     - Horecalokaliteit: een van een afsluitbare toegang voorziene lokaliteit,
         onderdeel uitmakend van een inrichting waarin het horecabedrijf wordt
         uitgeoefend, in ieder geval bestemd voor het verstrekken van
         alcoholhoudende drank voor gebruik ter plaatse.
     -   Inrichting: de lokaliteiten waarin het slijtersbedrijf of het horecabedrijf wordt
         uitgeoefend, met de daarbij behorende terrassen voor zover die terrassen in
         ieder geval bestemd zijn voor het verstrekken van alcoholhoudende drank
         voor gebruik ter plaatse, welke lokaliteiten al dan niet onderdeel uitmaken
         van een andere besloten ruimte.
     -   Paracommerciële rechtspersoon: een rechtspersoon niet zijnde een
         naamloze vennootschap of besloten vennootschap met beperkte
         aansprakelijkheid, die zich naast activiteiten van recreatieve, sportieve,
         sociaal-culturele, educatieve, levensbeschouwelijke of godsdienstige aard
         richt op de exploitatie in eigen beheer van een horecabedrijf.
     -   -terke drank: de drank, die bij een temperatuur van twintig graden Celsius
         voor vijftien of meer volumenprocenten uit alcohol bestaat, met uitzondering
         van wijn.
     -   -lijtersbedrijf: de activiteit bestaande uit het bedrijfsmatig of anders dan om
         niet aan particulieren verstrekken van sterke drank voor gebruik elders dan
         ter plaatse, al dan niet gepaard gaande met het bedrijfsmatig of anders dan
         om niet aan particulieren verstrekken van zwak-alcoholhoudende en
         alcoholvrije drank voor gebruik elders dan ter plaatse of met het bedrijfsmatig
         verrichten van bij algemene maatregel van bestuur aangewezen andere
         handelingen.
     -   Zwak-alcoholhoudende drank: alcoholhoudende drank, met uitzondering van
         sterke drank.
Artikel 2:34b Regulering paracommerciële rechtspersonen
Volgens artikel 4, derde lid, van de DHW moeten er in elk geval regels worden
gesteld voor o.m. schenktijden ter voorkoming van oneerlijke concurrentie.
Wat de schenktijden betreft is slechts miniem onderscheid gemaakt tussen 2
categorieën: Sportclubs en overige paracommerciële rechtspersonen. Voor de
wijziging was het voor alle paracommerciële bedrijven slechts toegestaan zwakke
alcohol te schenken vanaf 1 uur vóór- tot 1 uur of twee uur voor of ná de activiteiten
die passen binnen de statutaire doelomschrijving van de desbetreffende
paracommerciële rechtspersoon. Deze bepalingen waren vaag en lastig
handhaafbaar (wanneer was de laatste wedstrijd?)
Na overleg met een afvaardiging van de sportverenigingen is er voor gekozen om op
zondag tot en met woensdag om 23.00 uur te stoppen met schenken. En op de
overige dagen (inclusief de clubavond donderdag) om 01.00 uur. Daarnaast mag niet
voor 13.00 uur begonnen worden met schenken.
Artikel 2:34b tweede lid,
Er is een ontheffingsmogelijkheid opgenomen. De kan worden gebruikt voor
bijvoorbeeld jubileumfeesten, jaarafsluitingen of 24-uurs toernooien. In de Horecanota
zullen regels worden opgenomen wanneer ontheffing kan worden verleend.
                                               62
</pre>

====================================================================== Einde pagina 62 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 63 ======================================================================

<pre>Artikel 2:34c eerste lid, verbod verstrekken van sterke drank
Uitgangspunt van de Drank- en Horecawet is het verminderen van alcoholgebruik
onder jongeren.
Om die reden is in de verordening het bestaande verbod uit de Drank en
horecaverordening 2004 op het schenken van sterke drank in instellingen waar de
jeugd veelvuldig aanwezig kan zijn zoveel mogelijk gehandhaafd.
Op grond van het nieuwe artikel 25a van de wet kan het verstrekken van
alcoholhoudende drank in inrichtingen bij gemeentelijke verordening worden
verboden of beperkt. Op grond van lid 2 van dit artikel kan worden bepaald dat dit
verbod of deze beperking alleen geldt voor bepaalde categorieën inrichtingen,
bepaalde gebiedsdelen of bepaalde tijden. Dit artikel maakt het aldus mogelijk om het
verstrekken van sterke drank in bepaalde categorieën van inrichtingen te verbieden.
Zoals eerder gesteld was dit in de bestaande Drank en horecaverordening 2004 ook
al het geval. Aan vergunningen betreffende inrichtingen die in belangrijke mate door
jongeren worden bezocht is in het verleden het voorschrift verbonden dat geen sterke
drank mag worden verstrekt.
De bestaande regels uit de Drank en horecaverordening zijn met een enkele
redactionele aanpassing zoveel mogelijk intact gelaten. Het enige punt waarop is
afgeweken, is dat het eerste lid onder g stelt dat dorps- of buurthuizen of
wijkgebouwen gedurende de tijd dat deze uitsluitend of in hoofdzaak in gebruik is bij
jeugdorganisaties of instellingen. Zodoende is maatwerk verricht aangaande
verenigingen waarvan de leden hoofdzakelijk senioren zijn, te denken aan een
bridgeclub, jeu de boules club et cetera.
Artikel 2:34c tweede lid, voorschriften
In het tweede lid wordt overeenkomstig artikel 25a, tweede lid, aanhef en onderdeel
b, van de DHW de burgemeester de bevoegdheid verleend om voorschriften aan de
vergunning te verbinden of deze te beperken tot zwak-alcoholhoudende drank, als dit
vanwege de handhaving van de openbare orde, de veiligheid, de zedelijkheid en de
volksgezondheid nodig is.
Afdeling 6. Toezicht op inrichtingen tot het
verschaffen van nachtverblijf
Artikel 2:35 Definitie
Inrichting
Het begrip “inrichting” als hier omschreven sluit aan bij artikel 438 Wetboek van
Strafrecht, dat ziet op het als beroep verschaffen van nachtverblijf aan personen
(eerste lid) en op het als beroep of gewoonte beschikbaar stellen van een terrein voor
het houden van nachtverblijf of het plaatsen van kampeermiddelen e.d. (tweede lid).
                                           63
</pre>

====================================================================== Einde pagina 63 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 64 ======================================================================

<pre>Artikel 2:36 Kennisgeving exploitatie
Artikel 2:36 strekt ertoe, dat de burgemeester een zo volledig mogelijk overzicht heeft
van de in de gemeente aanwezig nachtverblijf en kampeerinrichtingen.
Artikel 2:37
(Vervallen)
Artikel 2:38 Verschaffing gegevens nachtregister
Artikel 2:38 komt de exploitant van een inrichting tegemoet. Degene die in de
inrichting de nacht doorbrengt, is op grond van deze bepaling verplicht de voor
registratie vereiste gegevens volledig en naar waarheid aan de exploitant te
verstrekken.
Afdeling 7. Toezicht op speelgelegenheden
Artikel 2:38a Definities
Eerste lid
Het begrip ‘speelgelegenheid’ betreft iedere openbare gelegenheid waarin de
mogelijkheid wordt geboden enig spel te beoefenen waarbij geld of in geld
inwisselbare voorwerpen kunnen worden gewonnen of verloren. In de Wok is een
uitputtende regeling neergelegd voor de kansspelen bedoeld in artikel 1 van die wet,
zoals speelcasino’s en speelautomaten. De wet is niet van toepassing op spelen, met
uitzondering van behendigheidsautomaten, waarbij de spelers door hun behendigheid
de kans om te winnen kunnen vergroten. Deze restcategorie van speelgelegenheden
voor behendigheidsspelen wordt hier bedoeld. Het gaat dus om speelgelegenheden,
waarop de Wok geen betrekking heeft.
Tweede lid
In deze afdeling voorkomende begrippen die in de Wok zijn omschreven, hebben
dezelfde betekenis als in die wet. Artikel 30 en artikel 30c, vierde lid, van de wet
bevatten definities van:
     - speelautomaat (onderdeel a);
     - behendigheidsautomaat (onderdeel b);
     - kansspelautomaat (onderdeel c);
     - hoogdrempelige inrichting (onderdeel d);
     - laagdrempelige inrichting (onderdeel e).
Deze definities gelden ook bij de toepassing van afdeling 10 van de APV.
Artikel 2:39 Speelgelegenheden
Eerste, tweede en derde lid
De vergunningsplicht geldt het (doen) exploiteren van een speelgelegenheid. Artikel
2:39 heeft het beschermen van de openbare orde en het woon en leefklimaat als doel
en heeft daarmee een ander motief dan de Wet op de Kansspelen. Oogmerk van de
Wet op de Kansspelen is het in goede banen leiden van kansspelen, waarbij de
consument beschermd dient te worden tegen gokverslaving en criminaliteit moet
worden tegengegaan.
                                            64
</pre>

====================================================================== Einde pagina 64 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 65 ======================================================================

<pre>De Wet op de Kansspelen geeft de burgemeester noch het college de bevoegdheid
om een illegale speelgelegenheid te sluiten. In de praktijk is dit evenwel vanwege de
negatieve uitstraling en het illegale karakter van de speelgelegenheid vaak wel
wenselijk. Daarom is in dit artikel een vergunningsplicht opgenomen, met in het derde
lid de mogelijkheid om de vergunning te weigeren als naar het oordeel van de
burgemeester moet worden aangenomen dat de woon- en leefsituatie in de omgeving
van de speelgelegenheid of de openbare orde op ontoelaatbare wijze nadelig wordt
beïnvloed door de exploitatie van de speelgelegenheid, dan wel er strijd bestaat met
een geldend bestemmingsplan. Als een speelgelegenheid geen vergunning heeft,
heeft de burgemeester volgens artikel 125 van de Gemeentewet de bevoegdheid
bestuursdwang toe te passen. In artikel 1:6 van de l Apv zijn voorwaarden
opgenomen waaronder de vergunning kan worden ingetrokken of gewijzigd.
Verificatieplicht Vreemdelingenwet 2000
In het kader van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) dient bij de aanvraag om een
vergunning een verblijfsrechtelijke toets plaats te vinden alvorens tot
vergunningverlening wordt overgegaan. Artikel 9, tweede lid, van de Vw 2000 schept
een verplichting om desgevraagd bij een aanvraag voor een beschikking anders dan
op grond van de Vw 2000, een document te overleggen waaruit het rechtmatig verblijf
blijkt. Zie voor overige informatie over dit onderwerp onder het kopje Vreemdelingen
onder de Algemene toelichting.
Lex silencio positivo
Deze vergunning beoogt de bescherming van met name de openbare orde.
Daarnaast speelt het bestrijden van gokverslaving een rol. Het is hoogst onwenselijk
zijn als deze vergunning van rechtswege wordt verleend voordat er een inhoudelijke
toets van de aanvraag heeft plaatsgevonden en is voltooid. Een lex silencio positivo
is hier dan ook niet wenselijk om dwingende redenen van algemeen belang, zoals de
openbare orde en volksgezondheid. In artikel 1:10 van deze verordening wordt
Paragraaf 4.1.3.3. Awb niet van toepassing verklaard.
Artikel 2:40 Kanspelautomaten
Dit artikel is een uitwerking van artikel 30c, tweede lid, van de Wok. Hierin staat dat
bij gemeentelijke verordening het aantal kansspelautomaten wordt vastgesteld
waarvoor per hoog- en laagdrempelige inrichting een aanwezigheidsvergunning wordt
verleend. Voor hoogdrempelige inrichtingen kan dat voor maximaal twee
kansspelautomaten.
Kansspelautomaten zijn speelautomaten, die geen behendigheidsautomaat (zoals
een flipperkast) zijn, maar gokkasten waarmee ook geld kan worden gewonnen en
waar doorgaans geen behendigheid bij te pas komt.
Afdeling 8 Maatregelen ter voorkoming van
overlast, gevaar of schade
Artikel 2:41 Betreden gesloten woning of lokaal
Eerste lid
                                             65
</pre>

====================================================================== Einde pagina 65 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 66 ======================================================================

<pre>De burgemeester is op grond van artikel 174a van de Gemeentewet bevoegd tot
sluiting van woningen van waaruit (drugs)overlast wordt veroorzaakt. Het besluit tot
sluiting geeft een titel om de desbetreffende ruimte in fysieke zin af te sluiten. In de
praktijk zal dit het best kunnen geschieden door de toegang tot de ruimte dicht te
timmeren. Bij een woning kunnen zo nodig ook de ramen worden dichtgespijkerd.
Tevens kan de woning worden verzegeld.
Tweede lid
Het tweede lid van artikel 2:41 is gebaseerd op de bevoegdheid van de burgemeester
ex artikel 13b van de Opiumwet tot toepassing van bestuursdwang als in voor het
publiek toegankelijke lokalen en daarbij behorende erven drugs als bedoeld in artikel
2 of 3 van de Opiumwet worden verkocht, afgeleverd, verstrekt, of daarvoor aanwezig
zijn. Zie verder onder toelichting eerste lid. Met de laatste wijziging van de Opiumwet
is het ook mogelijk om op te treden tegen drugshandel vanuit woningen en niet voor
het publiek toegankelijke lokalen.
Derde lid
Aangezien de situatie kan ontstaan dat personen de woning of het lokaal moeten
betreden wegens dringende redenen, is het derde lid aan artikel 2:41 toegevoegd.
Anders zou het verbod uit het eerste lid wel erg absoluut zijn.
Artikel 2:41a Tegengaan onveilig, niet leefbaar of malafide ondernemersklimaat
De aanpak van ondermijnende criminaliteit is één van de top prioriteiten van het
veiligheidsbeleid. Drugshandel, witwassen, (belasting)fraude, illegaal gokken,
underground banking en uitbuiting zijn voorbeelden van criminele (economische)
activiteiten die de samenleving kunnen ondermijnen. De aanpak van deze vorm van
(georganiseerde) criminaliteit is een bijzonder lastige taak. De verwevenheid van
boven- en onderwereld, alsmede de verhulling van de criminaliteit, bemoeilijken de
bestrijding daarvan.
Deze vormen van criminaliteit zijn niet altijd zichtbaar, maar tasten de fundering van
de wijk aan. Ze bedreigen niet alleen de legale lokale economie maar zorgen ook
voor een onveilig, niet leefbaar woon- en ondernemersklimaat.
Het risico bestaat dat malafide ondernemers zich vestigen in sectoren waar het
toezicht van de overheid beperkter is. Dit in combinatie met brancheverschraling en
leegstand maakt dat de leefbaarheid onder druk staat. Om het vestigingsklimaat voor
ondernemers te verbeteren en de ondermijnende criminaliteit te bestrijden kent
Leidschendam- Voorburg de aanpak ondermijning.
Dit betreft een integrale aanpak bestaande uit een combinatie van het stimuleren van
positieve ontwikkelingen en het voorkomen, signaleren en terugdringen van
ondermijnende criminaliteit. Zo worden kwetsbare straten en gebieden weer in hun
kracht gezet waarbij wordt gestuurd op kwalitatief goed ondernemerschap.
Om de aanpak ondermijning te versterken, is in de Apv dit artikel opgenomen gericht
op het stimuleren van een gezond ondernemingsklimaat. Artikel 2:41a geeft de
burgemeester de bevoegdheid om via een aanwijzing een vergunningplicht te
introduceren voor panden, straten, gebieden of branches om een onveilig, niet
leefbaar en malafide ondernemingsklimaat tegen te gaan.
                                             66
</pre>

====================================================================== Einde pagina 66 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 67 ======================================================================

<pre>Uit juridisch wetenschappelijk onderzoek blijkt dat de gemeenteraad bevoegd is op
grond van de autonome verordenende bevoegdheid om openbare belangen zoals
een veilig, leefbaar en bonafide ondernemersklimaat te reguleren met een
vergunningplicht. Het betreft hier geen vergunning in het belang van economische
ordening, maar primair in het belang van openbare orde en veiligheid. Om die reden
is de bevoegdheid belegd bij de burgemeester. Deze vergunningplicht staat niet op
zichzelf, maar maakt onderdeel uit van een brede aanpak gericht op het stimuleren
van een gezond
ondernemingsklimaat en van de aanpak ondermijnende criminaliteit i.s.m. RIEC Den
Haag.
De mogelijkheid tot het instellen van een vergunningplicht voor ondernemers is een
van de instrumenten voor de bestrijding van malafiditeit in het ondernemerschap.
De gemeente kan controle uitoefenen op de naleving van de gestelde voorwaarden
en handhaven bij overtreding.
Van de mogelijkheid om een vergunningplicht te introduceren gaat bovendien een
preventieve werking uit. Dit draagt bij aan het aantrekken van bonafide ondernemers
en het weren van malafide ondernemers.
Pandeigenaren worden zo gestimuleerd hun verantwoordelijkheid te nemen om
bonafide ondernemers in hun panden te vestigen. Ook kan bij de aanvraag voor een
vergunning de Wet Bibob worden ingezet. In 2013 is het toepassingsbereik van de
Wet Bibob uitgebreid naar alle gemeentelijke vergunningen die worden afgegeven
voor een bedrijfsmatige activiteit.
Het instrument van een vergunningplicht is overigens niet ongebruikelijk in een
gemeente. Zo geldt voor horeca-inrichtingen een vergunningplicht, waarbij aan
vergelijkbare voorwaarden wordt getoetst. Het gaat dan ook om voorwaarden
waarvan in beginsel van ondernemers kan worden geëist dat zij daar aan voldoen.
Tweede lid
De systematiek van artikel 2:41a gaat uit van een pand-, gebieds- of branchegerichte
aanpak. Hiermee kan maatwerk in de stad geleverd worden.
De burgemeester kan met een aanwijzingsbesluit nieuwe en reeds gevestigde
ondernemers onderwerpen aan een systeem van verplichte vergunningen.
De noodzaak van een aanwijzing, alsmede de duur van de aanwijzing, wordt
zorgvuldig gemotiveerd. De uitgangspunten van proportionaliteit en subsidiariteit
gelden. Bij een gebiedsgewijze aanpak wordt de noodzaak van de aanwijzing mede
bezien in samenhang met de andere maatregelen in een gebied. De vergunning
wordt op grond van artikel 1:7 verleend voor de duur van het aanwijzingsbesluit.
De vergunningplicht kan op pandniveau worden ingezet door deze bijvoorbeeld na
concrete incidenten (strafbare feiten) van toepassing te verklaren op het pand of
wanneer als gevolg van de wijze van exploitatie in dat pand de leefbaarheid of
openbare orde onder druk staat (repressieve aanwijzing). Daar waar strafbare feiten
in een pand worden geconstateerd en de pandeigenaar niet intrinsiek gemotiveerd is
om mee te werken aan de bestrijding hiervan biedt een pandsgewijze
                                           67
</pre>

====================================================================== Einde pagina 67 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 68 ======================================================================

<pre>vergunningplicht soelaas. De vergunningplicht is dan direct van toepassing op de
nieuwe of zittende ondernemer. Daarmee kan maatwerk worden geboden, en worden
andere ondernemers, voor zover dat niet nodig is, niet in de aanwijzing betrokken.
Een aanwijzing die specifiek op een bepaald pand is gericht, kan dan juist
proportioneel en gerechtvaardigd zijn. Indien sprake is van een (ernstige) structurele
problematiek in een bepaalde branche of gebied kan op grond van dit Apv artikel een
vergunningplicht voor een branche of gebied worden ingevoerd.
Een aanwijzing van een bepaalde branche kan op een bepaalde wijk of straat
betrekking hebben, maar het gebied waarvoor een bepaalde branche wordt
aangewezen, kan ook de gehele gemeente beslaan. Bij aanwijzing van een branche
wordt gemotiveerd waarom de bedrijfsmatige activiteiten met het oog op de openbare
orde en veiligheid gereguleerd moeten worden.
Tot slot kunnen (op voorhand) straten of gebieden aangewezen worden (preventieve
aanwijzing).
Bij een dergelijke aanwijzing gelden voor gevestigde en nieuwe ondernemers in die
gebieden of straten een vergunningplicht. Dit kan gerechtvaardigd zijn nu de
aanwijzing alleen plaatsvindt bij straten of gebieden waar de leefbaarheidsproblemen
het grootst zijn en de openbare orde en veiligheid onder druk staat. Het belang van
de verbetering van de situatie in de gehele straat of het gebied kan zo’n aanwijzing
rechtvaardigen. Het kan ook van belang zijn om te voorkomen dat het probleem zich
onmiddellijk naar een naastgelegen pand verplaatst. Een dergelijke aanwijzing zal
doorgaans deel uitmaken van een bredere aanpak.
De burgemeester wijst een pand, gebied of een bedrijfsmatige activiteit uitsluitend
aan als in dat gebied dan wel door de wijze van exploitatie van het pand of door de
bedrijfsmatige activiteiten naar het oordeel van de burgemeester de leefbaarheid of
openbare orde en veiligheid onder druk staat dan wel nadelig kan worden beïnvloed.
Dit criterium drukt uit dat het voor een aanwijzing niet noodzakelijk is dat zich
concrete incidenten hebben voorgedaan. Een aanwijzing kan ook preventief worden
gegeven voor een branche of gebied waar extra aandacht nodig is bijvoorbeeld om
de leefbaarheid en openbare orde en veiligheid ten goede te keren.
Derde lid
In het derde lid is het verbod opgenomen om in een aangewezen gebouw, straat of
gebied zonder vergunning van de burgemeester bedrijfsmatige activiteiten te
verrichten.
In het aanwijzingsbesluit worden de bedrijfsmatige activiteiten genoemd waar de
aanwijzing betrekking op heeft. Dat kunnen ook alle bedrijfsmatige activiteiten zijn,
zoals detailhandel. De burgemeester kan ook gemeentebreed een branche
aanwijzen. Dan geldt een vergunningplicht voor die activiteiten die behoren tot de
branche.
Vierde en zevende lid
De algemene intrekkings- en weigeringsgronden staan vermeld in de artikelen 1:6 en
1:8. In deze leden staan de specifieke weigerings- en intrekkingsgronden vermeld.
                                            68
</pre>

====================================================================== Einde pagina 68 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 69 ======================================================================

<pre>Toezicht op en handhaving van de vergunningplicht is mogelijk door intrekking van
een reeds verstrekte vergunning of door sluiting van het bedrijf. Aan een vergunning
kunnen voorschriften en beperkingen worden verbonden (artikel 1:4). Voor de
systematiek en uitleg van de specifieke gronden is aangesloten bij hoofdstuk 2,
afdeling 8 (exploitatievergunning) en hoofdstuk 3. Voor de reikwijdte van het begrip
‘niet in enig opzicht van slecht levensgedrag’ wordt aangesloten bij de terminologie
van de Drank- en Horecawet (zie ook: hoofdstuk 2, afdeling 8).
Indien de exploitant zijn verplichtingen uit het artikel of de vergunningvoorschriften
niet nakomt, kan er reden zijn de vergunning in te trekken. Sub i is opgenomen om
constructies van schijnbeheer tegen te kunnen gaan indien de praktijk niet in
overeenstemming is met de situatie zoals op de vergunning vermeld.
Vijfde en zesde lid
In dit lid wordt de wijze van indiening van de aanvraag van een vergunning geregeld,
alsmede welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd. De vereiste
gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te kunnen
nemen. Zo moet er in ieder geval sprake zijn van een geldige inschrijving bij de KvK.
Indien dat op enig moment niet meer het geval is, kan dit reden zijn om de
vergunning in te trekken (zevende lid, sub h en i).
Als het bevoegd bestuursorgaan dat nodig acht voor de beoordeling van een
aanvraag, kan hij om aanvullende gegevens verzoeken (zesde lid). Uiteraard moeten
die gegevens wel in verband staan met de weigeringsgronden van de aangevraagde
vergunning. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gedacht aan een actuele verklaring
betalingsgedrag nakoming fiscale verplichtingen.
Achtste lid
Artikel 2:41a biedt de mogelijkheid overlastgevende voor het publiek openstaande
gebouwen te sluiten. Artikel 2:41b bevat een aanvullende sluitingsbevoegdheid
wanneer sprake is van een vergunningplicht.
Elfde lid
Om oog te kunnen houden op relevante veranderingen moet de vergunningverlener
daarvan weet hebben. De vergunninghouder is verplicht wijzigingen te melden. Als er
met inachtneming van de geldende regels geen bezwaar bestaat tegen een
voortgezet bedrijf, wordt een gewijzigde vergunning verleend. Als blijkt dat de
wijzigingen niet zijn gemeld, kan dat leiden tot intrekking van de vergunning.
Het is van groot belang om een actueel overzicht te hebben van de in de gemeente
actieve exploitanten. Om die reden moet ook worden gemeld dat de exploitatie wordt
beëindigd of overgedragen. Ook wanneer slechts een van de exploitanten stopt.
Om schijnbeheer te voorkomen en te bestrijden is het van belang dat de beheerders
bij de gemeente bekend zijn. Een wijziging in het beheer kan pas plaatsvinden indien
de burgemeester de gevraagde wijziging in het beheer heeft bijgeschreven en de
exploitant hiervan bericht heeft ontvangen.
                                             69
</pre>

====================================================================== Einde pagina 69 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 70 ======================================================================

<pre>Veertiende lid
De vergunningplicht op grond van het aanwijzingsbesluit en het verbod om zonder
vergunning bedrijfsmatige activiteiten te verrichten, geldt voor nieuwe exploitanten
onmiddellijk na inwerkingtreding van het aanwijzingsbesluit.
Onder nieuwe exploitanten worden ook verstaan: exploitanten die een andere
bedrijfsmatige activiteit dan voorheen willen uitoefenen, en/of op een andere locatie
dan voorheen. Exploitanten kunnen dus niet de inwerkingtreding van het verbod
rekken door op een locatie waar zij al actief zijn, over te stappen op een andere
bedrijfsmatige activiteit die ook onder de aanwijzing valt. Zij kunnen de
inwerkingtreding van het verbod ook niet rekken door naar een locatie verderop in de
aangewezen straat uit te wijken. Zij worden dan aangemerkt als nieuwe exploitanten
en moeten over een vergunning beschikken. Voor zittende exploitanten geldt dat zij
drie maanden de tijd krijgen om een vergunning aan te vragen en te verkrijgen. Lukt
dat niet tijdig, dan handelen zij in strijd met het verbod. Wordt de aanvraag om een
vergunning binnen de periode van drie maanden geweigerd of wordt een eventueel
reeds verleende vergunning ingetrokken, dan handelen zij vanaf dat moment in strijd
met het verbod. De burgemeester kan dan met onmiddellijke ingang tot handhaving
van het verbod overgaan.
Voor zover de Dienstenrichtlijn van toepassing is op het vergunningstelsel en de
voorwaarden, geldt dat met name gelet op de openbare orde en veiligheid er een
dwingende reden van algemeen belang is en de gestelde eisen ook evenredig
(geschikt en noodzakelijk) zijn, zodat het stelsel en de voorwaarden gerechtvaardigd
zijn.
De openbare orde en veiligheid vormt eveneens de reden om van een lex silencio
positivo af te zien.
Artikel 2:41b Overlast algemeen
Diverse overlast artikelen zijn samengevoegd tot één artikel in het kader van de
leesbaarheid.
Artikel 2:41c Verboden gebruik lachgas
Lachgas is een groter wordend probleem in heel Nederland en dus ook in onze
gemeente. Het is echter formeel geen drug dus niet verboden. Wij kiezen er in
navolging van o.a. de gemeente Veldhoven voor om dit verbod in de Apv op te
nemen. Bij omliggende gemeenten is het nog niet in de Apv opgenomen, omdat er bij
hen nog geen Apv herziening gepland is. Wel willen diverse gemeenten dit opnemen
in de eerstvolgende herziening. Wij lopen hiermee dus voorop in de regio.
Artikel 2:41d Verbod op uitingen van verboden organisaties
Met dit artikel kan worden opgetreden tegen verboden Outlaw Motorcycle Gangs
(OMG’s). Het RIEC adviseert om dit artikel in de Apv op te nemen, zodat wanneer dit
nodig is direct gehandhaafd kan worden.
Artikel 2:42 Plakken en kladden
Eerste lid
                                              70
</pre>

====================================================================== Einde pagina 70 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 71 ======================================================================

<pre>In het eerste lid is sprake van een absoluut verbod. In de term “bekladden” ligt reeds
besloten dat het daarbij niet gaat om meningsuitingen als bedoeld in artikel 7 van de
Grondwet, artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR.
Tweede lid
Het aanbrengen van aanplakbiljetten op een onroerende zaak kan worden
aangemerkt als een middel tot bekendmaking van gedachten en gevoelens dat naast
andere middelen zelfstandige betekenis heeft en met het oog op die bekendmaking in
een bepaalde behoefte kan voorzien.
Op het in artikel 7 van de Grondwet gewaarborgde grondrecht zou inbreuk worden
gemaakt als die bekendmaking in het algemeen zou worden verboden of van een
voorafgaand overheidsverlof afhankelijk zou worden gesteld. Artikel 2:42 maakt op dit
grondrecht geen inbreuk, aangezien het hierin neergelegde verbod krachtens het
tweede lid uitsluitend een beperking van het gebruik van dit middel van
bekendmaking meebrengt, voorzover door dat gebruik een anders recht wordt
geschonden. De eis dat “plakken” slechts is toegestaan indien dit geschiedt met
toestemming van de rechthebbende, komt in het geval dat de gemeente die
rechthebbende is, niet neer op het afhankelijk stellen van dat aanplakken van een
voorafgaand verlof van de overheid als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet. De
gemeente die als eigenares van een onroerende zaak toestemming verleent of
weigert, handelt namelijk in haar privaatrechtelijke hoedanigheid.
Artikel 2:42 verdraagt zich ook met artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR, aangezien
de beperking in de uitoefening van het recht op vrije meningsuiting dat uit de
toepassing van artikel 2:42 kan voortvloeien, kan worden aangemerkt als nodig in
een democratische samenleving ter bescherming van de openbare orde.
Een voorwaarde is echter wel dat de gemeente moet zorgen voor voldoende
plakplaatsen.
Volgens het vierde lid kan het college aanplakborden aanwijzen en daarvoor nadere
regels stellen. Doet de gemeente dit niet, dan is er volgens jurisprudentie wel sprake
van strijd met artikel 7, van de Grondwet en artikel 10 EVRM. Men volgt in het
algemeen de norm van 1 plakbord of –zuil op de 10.000 inwoners. Zie daarover: M.
Geertsema in de noot onder ABRS 05-06-2002 in JG 02.0221. .
Doen plakken of doen aanbrengen
In de voorlaatste wijziging is het verbod van het tweede lid, onder a, in die zin
uitgebreid dat nu ook het “doen” plakken of het op andere wijze “doen” aanbrengen
van aanplakbiljetten onder de verbodsbepaling valt. Dit vanwege de jurisprudentie
van de Afdeling bestuursrechtspraak Raad van State. Onder “doen” aanplakken
verstaat de Afdeling het geven van opdracht om te plakken of een actieve bemoeienis
daarmee hebben. In die gevallen kan de gemeente dus met succes handhaven.
Onder actieve bemoeienis wordt door de Afdeling niet verstaan: door het enkele
verstrekken van aanplakbiljetten anderen in de gelegenheid stellen om deze aan te
brengen; het alleen maar niet tegengaan van het aanplakken; het op internet plaatsen
van posters die men voor eigen gebruik kan uitprinten, terwijl onder dat eigen gebruik
mede wordt verstaan het hangen van posters in de stad.
                                           71
</pre>

====================================================================== Einde pagina 71 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 72 ======================================================================

<pre>Men moet bij de handhaving de opdrachtgever wel een redelijke termijn gunnen om
bij de door haar ingeschakelde plakbedrijven te achterhalen waar de betreffende
posters geplakt waren en de verwijdering van die posters te bewerkstelligen. Naast
de bestuurlijke mogelijkheden tot handhaving en kostenverhaal, kan de
rechthebbende zijn kosten op de opdrachtgever ook verhalen met inschakeling van
de burgerlijke rechter.
Vierde lid
Ingevolge het bepaalde in het vierde lid geldt het plakverbod niet voor het
aanbrengen van meningsuitingen op de door het college aangewezen aanplakborden
en overeenkomstig de door dit college gestelde nadere regels.
Uit het arrest van de Hoge Raad van 17 oktober 1989, NJ 1990, 222, blijkt dat pas
wanneer op grond van de algemene ervaringsregelen aannemelijk is geworden dat
rechthebbenden op zodanige schaal zouden weigeren in te stemmen met
aanplakking dat in feite geen mogelijkheid tot gebruik van enige betekenis van dit
middel tot verspreiding aanwezig is, van de gemeenten een min of meer
voorwaardenscheppend beleid gevraagd wordt zodat aan het criterium “dat gebruik
van enige betekenis moet overblijven”, ook feitelijk inhoud kan worden gegeven. Het
hangt af van “bijzondere plaatselijke omstandigheden” of er nog gesproken kan
worden van gebruik van enige betekenis. Deze zullen dan ook onderzocht moeten
worden, aldus de Hoge Raad in een uitspraak van 26 januari 1993, NJ 1993, 534.
Artikel 2:43 Vervoer plakgereedschap en dergelijke
Door deze bepaling wordt de effectiviteit van het in het vorige artikel 2:42 opgenomen
aanplakverbod vergroot. Het tweede lid regelt een rechtvaardigingsgrond voor die
gevallen dat de in het eerste lid genoemde stoffen en voorwerpen niet waren
bestemd om te bekrassen, te plakken of te kladden of op andere verboden wijze aan
te brengen of doen aanbrengen. Het bepaalde in het tweede lid strijdt niet met het in
artikel 6, tweede lid, van het EVRM neergelegde beginsel, dat een verdachte tegen
wie een strafvervolging aanhangig is, niet is gehouden zijn onschuld te bewijzen en
dat, voordat zijn schuld op wettige wijze is vastgesteld, waarbij hem de gelegenheid is
geboden zich te verdedigen, de rechter hem niet als schuldig mag aanmerken.
Deze bepaling maakt geen inbreuk op enige bepaling van het WvSv en is evenmin in
strijd met enige andere wetsbepaling noch met enig tot de algemene
rechtsbeginselen te rekenen beginsel van strafprocesrecht.
De opsporingsambtenaar en het OM hebben de mogelijkheid om aan de hand van
de omstandigheden of verkregen indrukken na te gaan of er al dan niet sprake is van
een overtreding als bedoeld in het eerste lid.
Artikel 2:44 Vervoer inbrekerswerktuigen
Deze verbodsbepaling beoogt het plegen van misdrijven zoals diefstal met braak te
bemoeilijken. Bij inbrekerswerktuigen kan worden gedacht aan lopers, valse
sleutels,touwladders en lantaarns.
Derde en vierde lid: verbodsbepaling met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen.
                                            72
</pre>

====================================================================== Einde pagina 72 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 73 ======================================================================

<pre>De VNG meldt dat zij geregeld vragen krijgt over de mogelijkheid voor het opnemen
van een verbodsbepaling in de APV met betrekking tot het vervoeren van
geprepareerde tassen in de nabijheid van winkels.
De VNG stelt zich op het volgende standpunt. Regulerend optreden van de gemeente
wordt onder andere beperkt door de particuliere sfeer. Dit houdt in dat een gemeente
onbevoegd is zaken te regelen die zodanig de privé-sfeer van burgers raken, dat zij
niet meer tot de huishouding van de gemeente gerekend kunnen worden. De vraag
rijst of een verbodsbepaling inzake het vervoeren van een tas in de nabijheid van
winkels die kennelijk is toegerust om winkeldiefstallen te plegen, inbreuk maakt op de
privé-sfeer van burgers. Het antwoord is bevestigend. Immers door het opnemen van
een dergelijke bepaling wordt het mogelijk om elke willekeurige burger met een
dergelijke tas op straat aan te houden terwijl er nog geen strafbaar feit is gepleegd.
Voorts is een winkel een privé-gebied dat wordt opengesteld voor het publiek. De
kans is groot dat deze verbodsbepaling door de rechter onverbindend wordt verklaard
om bovengenoemde redenen.
Het OM is in het algemeen ook niet enthousiast om op grond van een dergelijke Apv
bepaling te vervolgen. De VNG heeft om deze reden gemeend een dergelijke
verbodsbepaling achterwege te laten.
In afwijking van het VNG standpunt heeft onze gemeenteraad op 18 december 2007
(raadsbesluit 2007/28078) besloten om niettemin een verbodsbepaling voor het
vervoeren van geprepareerde tassen en andere voorwerpen in te voeren
(rooftassenverbod). Omdat voor een daadwerkelijke strafrechterlijke handhaving
instemming en medewerking van het OM nodig is, is over deze problematiek van
tevoren overleg gevoerd met het Openbaar Ministerie in den Haag. De uitkomst van
dat overleg is – kort gezegd – dat ook het OM Den Haag weliswaar problemen met
de vervolging voorziet, maar desondanks haar steun heeft uitgesproken voor het
standpunt van de burgemeester om invoering (en handhaving) van het verbod in de
Apv te gaan proberen. In het verlengde van deze uitkomst en onder erkenning van de
bestaande juridische twijfels heeft het college zich vervolgens op het standpunt
gesteld dat zolang er geen rechterlijke uitspraak is gedaan waarin een
rooftassenverbod in de Apv wordt verboden of ongeldig verklaard, er ruimte bestaat
om een dergelijke bepaling in te voeren. De raad heeft dit standpunt overgenomen.
Artikel 2:45 Betreden van plantsoenen en dergelijke
(Vervallen) Er kan al op basis van andere (verkeers)regelgeving worden opgetreden.
Artikel 2:46 Rijden over bermen en dergelijke
(Vervallen)
Artikel 2:47 Hinderlijk gedrag op openbare plaatsen
Dit artikel is verwerkt in artikel 2:41b Overlast algemeen
Artikel 2:48 Verboden drankgebruik
In dit artikel is een verbod opgenomen om in een bepaald door het college aan te
wijzen gebied alcoholhoudende drank te nuttigen of aangebroken flesjes en blikjes
met dergelijke drank bij zich te hebben.
                                             73
</pre>

====================================================================== Einde pagina 73 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 74 ======================================================================

<pre>Dit verbod geldt uiteraard niet voor terrassen die deel uitmaken van een
horecabedrijf, of voor een evenement waarbij van gemeentewege op grond van
artikel 35 van de Drank en Horecawet toestemming is verleend om op de plaats waar
dat evenement zich afspeelt alcoholhoudende drank te verstrekken.
Vanwege de wijziging van de DHW in 2013, is het voor jongeren onder de achttien
jaar reeds op grond van die wet verboden om alcoholhoudende drank te nuttigen of
aangebroken flesjes en blikjes met dergelijke drank bij zich te hebben, daarom is hier
bepaald dat het verbod geldt voor personen die de leeftijd van achttien jaar hebben
bereikt
Omvang gebied
Er moet een duidelijk omschreven gebied aangewezen worden. Het kan bijvoorbeeld
gaan om het uitgaansgebied in het centrum of een park of plein waar regelmatig
overlast veroorzaakt wordt.
Het is niet mogelijk het grondgebied van de hele gemeente aan te wijzen. Er moet
namelijk wel een concrete aanleiding te zijn waarom een bepaald gebied
aangewezen wordt. Een gebied kan worden aangewezen als gerechtvaardigde vrees
bestaat voor aantasting van de openbare orde, of de openbare orde is al aangetast.
Als dat geldt voor het hele grondgebied van de gemeente is het stadium van hinderlijk
drankgebruik allang gepasseerd, en heeft de burgemeester zijn noodbevoegdheden
uit de Gemeentewet nodig. Daarnaast zou het college bij een algemeen verbod elk
alcoholgebruik op de openbare weg, ook van goedwillende personen, verbieden.
Daarmee zou er geen evenredigheid meer zijn tussen middel en doel, en dat zou in
strijd met artikel 3:4, van de Awb.
Dit geldt ook voor een verbod om onaangebroken flesjes en blikjes bij zich te hebben,
waar met enige regelmaat naar wordt gevraagd. Het gaat de autonome verordenende
bevoegdheid van de gemeente te boven om te bepalen dat het verboden is
ongeopende flesjes alcoholhoudende drank bij zich te dragen.
Het is mogelijk dat een verschuiving in het gedrag van de personen in de richting van
buiten het aangewezen gebied gelegen delen van de gemeente zal plaatsvinden. In
de meeste gevallen zal dit echter niet erg waarschijnlijk zijn, omdat mag worden
aangenomen dat de aangewezen plaatsen door hun aantrekkelijke karakter mede
bepalend voor het verschijnsel zijn. Als er toch verplaatsing optreedt, kan het college
alsnog ook voor die nieuwe pleisterplaatsen een aanwijzingsbesluit nemen.
Verstoring openbare orde
Bij daadwerkelijke verstoring van de openbare orde kunnen op grond van artikel 2 en
12 van de Politiewet bevelen tot verwijdering worden gegeven. Niet naleving daarvan
is strafbaar op grond van artikel 184 van het Wetboek van Strafrecht.
Soms (als bijvoorbeeld wordt geconstateerd dat flesjes worden stukgegooid) zal
optreden mogelijk zijn aan de hand van artikel 424 van het Wetboek van Strafrecht
(baldadigheid). De hantering van deze wetsbepalingen is in de praktijk echter niet
eenvoudig. Er bestaat daarom behoefte aan dit artikel, waardoor optreden in wat men
zou kunnen noemen de “voorfase” - dus het bier drinken op bepaalde plaatsen -
mogelijk wordt.
                                            74
</pre>

====================================================================== Einde pagina 74 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 75 ======================================================================

<pre>Artikel 2:49 Hinderlijk gedrag bij of in gebouwen
 Dit artikel is verwerkt in artikel 2:41b Overlast algemeen.
Artikel 2:50 Hinderlijk gedrag in voor publiek toegankelijke ruimten
Dit artikel is verwerkt in artikel 2:41b Overlast algemeen.
Artikel 2:51 Neerzetten van fietsen of bromfietsen
Het plaatsen van voertuigen is op verschillende plaatsen geregeld, steeds met een
wisselende bedoeling: de instandhouding van het plantsoen, het tegengaan van
diefstal of verkeersbelangen. In dit artikel gaat het om de voorkoming van overlast.
Het neerzetten van fietsen en bromfietsen tegen panden die niet door de eigenaren
van de voertuigen worden bezocht of op plaatsen waar deze voertuigen hinder of
schade kunnen veroorzaken, geeft vaak aanleiding tot klachten. Artikel 2:51 geeft de
mogelijkheid hiertegen op te treden.
Artikel 2:52 Overlast van fiets of bromfiets op markt en kermisterrein en
dergelijke
(Vervallen) Dit kan al worden geregeld in de evenementenvergunning. Daarnaast kan
op basis van andere (verkeers)wetgeving worden opgetreden.
Artikel 2:53 Bespieden van personen
(Vervallen) Dit is geen probleem in onze gemeente daarna is het bijna niet mogelijk
op te treden op basis van dit artikel en is in het Wetboek van Strafrecht al het een en
ander opgenomen om dit te voorkomen (o.a. verbod op stalking)
Artikel 2:54
(Vervallen)
Artikel 2:55
In 2002 is deze bepaling vervallen omdat nodeloos alarmeren geregeld is in artikel
142 van het Wetboek van Strafrecht.
Artikel 2:56
Vervallen. Reden hiervoor is dat toepassing van dit artikel een aanzienlijke financiële
en administratieve last voor burgers en bedrijven oplevert. Zo zouden de
alarminstallaties ieder jaar gecontroleerd moeten worden. Een andere overweging is
dat het risico van afschaffing van deze vergunning in het licht van de Europese
dienstenrichtlijn niet houdbaar is.
Artikel 2:57 Loslopende honden
Artikel 2:57 beperkt het loslopen van honden op [een] openbare plaats, zonder dat de
hond aangelijnd is, en op kinderspeelplaatsen e.d. Aan dit artikel ligt in zijn
algemeenheid het motief van de voorkoming en bestrijding van overlast ten
grondslag. In het bijzonder heeft dit artikel de volgende bedoelingen:
      de bescherming van de verkeersveiligheid, die door loslopende honden in
          gevaar kan worden gebracht;
                                             75
</pre>

====================================================================== Einde pagina 75 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 76 ======================================================================

<pre>        het voorkomen van beschadiging aan eigendommen van derden;
        het voorkomen van hinder voor voetgangers;
        het bestrijden van verontreiniging (bijvoorbeeld van speelweiden,
         zandbakken, e.d.);
        het voorkomen van schade en dierenleed, die worden veroorzaakt doordat
         loslopende honden andere dieren en wel met name schapen, kippen,
         watervogels en andere dieren naar het leven staan.
Artikel 2:57 kende eerst geen ontheffingsmogelijkheid. Er kunnen zich echter situaties
voordoen waarin de belangen van de hondenbezitter zich tegen een strikte
toepassing van het aanlijngebod verzetten. Het betreft hier onder andere de
eigenaren van blindengeleidehonden en andere sociale hulphonden. Voor deze
categorie is in het derde lid een voorziening getroffen.
Daarnaast is het op grond van het tweede lid mogelijk dat het college plaatsen
aanwijst waar het verbod omschreven in het eerste lid, onder b, niet van toepassing.
Aan dit tweede lid bestaat behoefte, omdat het anders nooit mogelijk is om binnen de
bebouwde kom een hond los te laten lopen.
Als in strijd met het in dit artikel neergelegde verbod honden loslopend worden
aangetroffen, kan op basis van artikel 125 van de Gemeentewet (bestuursdwang) de
honden gevangen worden genomen en overgedragen aan het Streekdierentehuis
Julialaantje. Dit vindt uiteraard niet plaats wanneer de eigenaar direct te achterhalen
is.
Ook artikel 4 van de Wet op de dierenbescherming kan worden toegepast. Het eerste
lid van dit artikel geeft ambtenaren van de politie de bevoegdheid honden en katten
op te vangen die ‘s nachts elders dan op het erf van de eigenaar of houder zonder
toezicht worden aangetroffen. Het tweede lid van artikel 4 bepaalt dat het hoofd van
politie de eigenaar of houder moet berichten van een en ander en hem gelegenheid
moet geven om het dier gedurende veertien dagen na de datum van het bericht op te
halen. Het ter plaatse doden van loslopende honden en katten is geregeld in artikel 4,
eerste lid, onder b, van de Wet op de dierenbescherming.
De mogelijkheid van het ter plaatse doden van loslopende honden en katten wordt in
twee opzichten beperkt:
              1. De hond of de kat moet een onmiddellijk gevaar vormen voor zich op
                   erven of in het veld bevindende dieren, waarvan de instandhouding
                   gewenst is.
              2. Geen ander middel ter afwering van het gevaar mag ten dienste
                   staan.
              3. De bevoegdheid komt slechts toe aan de bezoldigde ambtenaren van
                   politie en de door de minister van justitie aangewezen onbezoldigde
                   ambtenaren van politie.
Het Burgerlijk Wetboek geeft in boek 5 een regeling voor gevonden dieren. De vinder
van een hond kan het dier bij de gemeente in bewaring geven. De gemeente moet op
basis van artikel 5:8 BW vervolgens ten minste twee weken de verzorging van het
dier op zich te nemen.
                                              76
</pre>

====================================================================== Einde pagina 76 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 77 ======================================================================

<pre>In de praktijk wordt hieraan meestal vorm gegeven door het dier onder te brengen bij
een dierenasiel, waarbij de gemeente de kosten voor het verblijf, de voeding en de
verzorging betaalt. Na twee weken is de burgemeester bevoegd het dier te verkopen
of weg te geven. Als deze mogelijkheden zijn uitgesloten dan kan de burgemeester
het dier laten afmaken. De termijn van twee weken kan worden bekort als de kosten
voor de verzorging onevenredig hoog zullen zijn of als het afmaken van het dier om
geneeskundige redenen is vereist.
Deze regeling geldt alleen voor gevonden dieren. Wanneer de eigenaar het dier niet
is verloren, bijvoorbeeld omdat duidelijk is dat het dier slechts even verwijderd is van
eigenaar of erf, is er geen sprake van een “gevonden dier”.
Beide genoemde regelingen over het doden van dieren zijn uitputtend bedoeld. De
gemeentelijke wetgever mag derhalve het doden van loslopende honden in het
geheel niet regelen.
De omschrijving van speelplaats in het eerste lid onder a. was onduidelijk en is
derhalve aangepast, daarnaast zijn voedselbosjes opgenomen als verboden locatie
voor honden.
Artikel 2:58 Verontreiniging door honden
Straatverontreiniging kan grote gevaren opleveren voor de volksgezondheid. Ook
wordt via hondenuitwerpselen die op straat, in parken en plantsoenen blijven liggen,
het voor honden dodelijke canine parvo virus verspreid. Los daarvan staat het
probleem al jaren hoog op de ranglijsten van ergernissen.
Handhaving vraagt betrapping op heterdaad, de bedoeling van de bepaling is
daardoor deels preventief.
Overtreding van het verontreinigingsverbod door hondenuitwerpselen behoort tot de
zogenaamde verontreinigingsdelicten, die vatbaar zijn voor transactie door de politie.
Op grond van het derde lid is het mogelijk dat het college plaatsen aanwijst waar het
is toegestaan dat een hond zich van uitwerpselen ontdoet. Hierbij kan bijvoorbeeld
worden gedacht aan de zogenaamde ‘hondentoiletten’.
In het tweede lid is een uitzondering gemaakt voor de eigenaar of houder van een
geleidehond of sociale hulphond.
Artikel 2:59 Gevaarlijke honden
Dit artikel schept voor het college de mogelijkheid om na een (bijt)incident met een
hond dat naar zijn oordeel niet voldoende ernstig is om strafrechtelijk op te treden
(wat er doorgaans op neer komt dat de hond in beslag wordt genomen en een
gedragstest ondergaat om te bekijken of de hond geresocialiseerd kan worden of
helaas moet inslapen), de eigenaar te verplichten de hond te muilkorven en/of kort
aan te lijnen. Sinds de intrekking van de Regeling agressieve dieren is er in de
landelijke wetgeving geen definitie van een muilkorf meer gegeven, vandaar dat er
hier een definitie is opgenomen. Overtreding van de gebodsbepaling moet de
gemeente vanzelfsprekend strafbaar stellen in artikel 6:1.
                                            77
</pre>

====================================================================== Einde pagina 77 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 78 ======================================================================

<pre>Artikel 2:59a Gevaarlijke honden op eigen terrein
Het aanlijn- en/of muilkorfgebod dat de burgemeester kan opleggen voor het laten
verblijven of laten lopen van een gevaarlijke hond op een openbare plaats of op het
terrein van een ander (artikel 2:59), is niet in alle gevallen voldoende om
bijtincidenten te voorkomen. Deze maatregel voorkomt niet dat mensen
geconfronteerd worden met bijtincidenten op privéterrein. Hierbij kan bijvoorbeeld
gedacht worden aan postbezorgers en koeriers, maar ook aan bijtincidenten die
plaatsvinden binnen een huishouden. Om hier enigszins aan tegemoet te komen is
artikel 2:59a opgenomen. Artikel 2:59a bepaalt dat het de eigenaar of houder van een
gevaarlijke hond verboden is die hond zonder muilkorf op zijn terrein los te laten
lopen. Het verbod geldt niet als er voorzieningen zijn getroffen waardoor gevaar voor
derden in de openbare en vrij toegankelijke privéruimte niet aanwezig is. De VNG
heeft de volgende drie cumulatief geldende voorzieningen benoemd:
      -  een duidelijk leesbaar waarschuwingsbord dat vanaf de weg zichtbaar is;
      -  een buiten het terrein geplaatste brievenbus of aanbelmogelijkheid, en
      -  een deugdelijke afrastering die voorkomt dat de hond zelfstandig buiten het
         terrein kan komen.
Gemeenten kunnen desgewenst ook andere voorzieningen benoemen.
Deze bepaling is gericht op de veiligheid in de openbare ruimte en voorkomt dat
gevaarlijke honden op de openbare weg komen doordat ze van het terrein
ontsnappen. Het verplicht plaatsen van een waarschuwingsbord zorgt ervoor dat
mensen die een terrein willen betreden gewaarschuwd worden.
Toepassing van dit artikel zal in de praktijk in combinatie met artikel 2:59
plaatsvinden; daarom is in het eerste lid als keuzemogelijkheid de koppeling met dat
artikel gelegd.
Artikel 2:60 Houden van hinderlijke of schadelijke dieren
(Vervallen.) Er moeten daadwerkelijk soorten dieren en locaties worden aangewezen
om op basis van dit artikel op te treden. In artikel 4:6a Geluidshinder door dieren is al
de mogelijkheid opgenomen op te treden bij overlast van dieren.
Artikel 2:61 Wilde dieren
(Vervallen)
Artikel 2:62 Loslopend vee
Onder vee wordt verstaan alle om economische redenen door de mens gehouden
dieren, ofwel alle dieren die gehouden worden met het oogmerk hier geld aan te
verdienen. De belangrijkste veesoorten die momenteel in Nederland gehouden
worden zijn (niet limitatief): runderen, schapen, varkens, geiten, paarden, ezels en
pluimvee.
Dit verbod dient mede de verkeersveiligheid. Herhaaldelijk gebeuren er
verkeersongelukken doordat een paard, een koe of een ander dier uit het weiland is
gebroken en zich op de weg bevindt. De verplichting om dit zoveel mogelijk te
voorkomen is daarom op haar plaats. Een verbod tot het los laten lopen van honden,
dat mede de verkeersveiligheid dient, is opgenomen in artikel 2:57.
                                             78
</pre>

====================================================================== Einde pagina 78 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 79 ======================================================================

<pre>Ten slotte wordt nog gewezen op artikel 458 Wetboek van Strafrecht. Daarin wordt
het, zonder daartoe gerechtigd te zijn, laten lopen van niet uitvliegend pluimgedierte
(o.a. kippen en kalkoenen) in tuinen of op enige grond die bezaaid, bepoot of beplant
is, met straf bedreigd.
Artikel 2:63 Duiven
(Vervallen)
Artikel 2:64 Bijen
(Vervallen)
Artikel 2:65 Bedelarij
Met name in de stadscentra wordt soms overlast ondervonden van bedelaars. Deze
gedragen zich soms agressief en hinderlijk door passanten aan te klampen, te
intimideren, de weg te versperren of te volgen. Hierdoor komt de openbare orde in
het geding.
Omdat in 2000 de strafbaarstelling van bedelarij uit het Wetboek van Strafrecht
(voormalig artikel 432) is verdwenen, kan de politie hiertegen niet of nauwelijks meer
optreden. Bij de opheffing van de strafbaarstelling heeft de wetgever echter expliciet
de mogelijkheid opengehouden om op basis van de gemeentelijke autonomie zo
nodig een regeling terzake van bedelarij in het leven te roepen, indien dit gedrag de
openbare orde verstoort of dreigt te verstoren. Op grond van dit artikel kan het
college gebieden aanwijzen waar een bedelverbod geldt. Wanneer er naar het
oordeel van het college een overlastgevende situatie in een bepaald gebied ontstaat,
kan het dus een verbod instellen.
Overigens valt het spelen van straatmuziek en vervolgens vragen om een geldelijke
bijdrage aan toehoorders en passanten niet onder dit bedelverbod, maar onder de
regeling van artikel 2:9. Ook de verkoop van daklozenkranten valt niet onder dit
verbod. Deze kan immers niet verbonden worden aan een vergunning vanwege strijd
met de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet.
Afdeling 9. Bestrijding van heling van
goederen
Algemeen
De bestuurlijke aanpak van heling binnen de gemeente kan een belangrijk aanvulling
vormen op het politioneel strafrechtelijk optreden. Daarom hebben wij de bepalingen
over bestrijding van heling in onze APV opgenomen.
Het Wetboek van Strafrecht (WvSr.). bevat enkele bepalingen die de bestrijding van
heling op het oog hebben. Dat zijn artikel 416, 417, 417bis, 417ter, 437, 437bis,
437ter en 437quater.
Op grond van artikel 437 WvSr is een Algemene Maatregel van Bestuur vastgesteld .
Daarin worden de handelaren genoemd die verplicht zijn een inkoopregister bij te
houden.
                                            79
</pre>

====================================================================== Einde pagina 79 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 80 ======================================================================

<pre>Artikel 437 WvSr. vermeldt duidelijk dat de registerplicht alleen geldt voor gebruikte
en ongeregelde goederen.
Het binnentreden bij handelaren is - ook zonder dat een strafbaar feit wordt vermoed
- te allen tijde mogelijk op basis van artikel 552 van het Wetboek van Strafvordering
(WvSv).
De in artikel 141 WvSv genoemde opsporingsambtenaren hebben om controle uit te
oefenen vrije toegang tot alle vestigingen en andere plaatsen waarvan redelijkerwijs
kan worden vermoed dat zij door een handelaar worden gebruikt. Indien deze
plaatsen als woning zijn aan te merken, moet het bepaalde in de Algemene wet op
het binnentreden in acht worden genomen.
De politie kan voorwerpen in beslag nemen.
Op grond van artikel 142 WvSv kunnen toezichthouders als buitengewone
opsporingsambtenaren optreden. Zie daarover meer in de toelichting bij hoofdstuk 6.
Gelet op het karakter van de voorschriften inzake de heling is overigens voor
buitengewone opsporingsambtenaren, naast de algemene opsporingsambtenaren als
bedoeld in artikel 141 WvSv, bij de controle op de naleving van voorschriften inzake
de helingbestrijding in het algemeen geen plaats. De in artikel 552 WvSv neergelegde
binnentredingsbevoegdheid is dan ook alleen verleend aan de algemene
opsporingsambtenaren.
Voor de handhaving van de helingbepaling zal er op moeten worden toegezien dat
bekend is, welke handelaren zich in de gemeente hebben gevestigd. Aan de
verplichting ex artikel 437ter, tweede lid, WvSr om zich schriftelijk aan te melden bij
de burgemeester of de door deze aangewezen ambtenaar wordt in de huidige praktijk
door veel handelaren niet voldaan.
In dat geval zal de burgemeester gebruik moeten maken van de mogelijkheid de hem
door artikelen 437 e.v. WvSr toegekende taken op te dragen aan door hem aan te
wijzen ambtenaren.
Door capaciteitsproblemen bij de politie zal het doorgaans niet mogelijk zijn alle
handelaren aan een regelmatige controle te onderwerpen. De controle zal zich
moeten toespitsen op die branches waarin relatief veel gestolen goederen worden
verhandeld en waarin relatief veel notoire helers voorkomen (de antiek- , (brom)fiets -
en autohandel).
Ten behoeve van de andere branches zou het college dan vrijstelling kunnen
verlenen van de in de gemeentelijke helingvoorschriften opgenomen
registratieverplichtingen.
Artikel 2:66 Definitie
Handelaar
Voor de omschrijving van het begrip “handelaar” verwijst artikel 437, eerste lid,
Wetboek van Strafrecht naar de Algemene Maatregel van Bestuur op grond van dit
                                             80
</pre>

====================================================================== Einde pagina 80 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 81 ======================================================================

<pre>artikel (Uitvoeringsbesluit ex artikel 437, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht,
KB 06-01-1992).
Artikel 1 van dit besluit noemt als handelaren: opkopers en handelaren in gebruikte
en ongeregelde goederen, platina, goud, zilver, edelstenen, uurwerken,
kunstvoorwerpen, auto’s, motorfietsen, bromfietsen, fietsen, foto, film, radio, en
videoapparatuur en apparatuur voor automatische registratie. Onder “handelaren in
gebruikte en ongeregelde goederen” worden tevens handelaren in antiek en curiosa
verstaan. Daarom hoeven zij niet apart te worden vermeld.
Voorheen werd ook het begrip “verkoopregister” omschreven in dit artikel. Bij de
herziening van de Apv begin 2008 is het geschrapt, omdat dit begrip alleen nog terug
komt in artikel 2:67. In dit artikel (en de toelichting) staat het nader omschreven.
Artikel 2:67 Verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister.
De in dit artikel opgenomen verplichtingen met betrekking tot het verkoopregister
vinden hun basis in artikel 2 van de AMvB op grond van artikel 437 Wetboek van
Strafrecht.
Artikel 437, eerste lid, onder a, WvSr verplicht de handelaar tot het aantekening
houden van het verwerven dan wel voor handen hebben van alle gebruikte en
ongeregelde goederen. In de Memorie van Toelichting wordt gezegd dat de
administratieplicht alleen zinvol is als het om dit soort goederen gaat, omdat dan de
kans bestaat dat zij van misdrijf afkomstig zijn.
In artikel 2 van eerdergenoemde AMvB worden regels gegeven betreffende de wijze
van aantekening houden. Zo is bepaald dat de registerplichtige handelaar een
doorlopend en een door of namens de burgemeester gewaarmerkt register houdt en
daarin onverwijld de vereiste gegevens vermeldt: het zogenaamde inkoopregister.
Bij het opstellen van regels met betrekking tot het verkoopregister is aansluiting
gezocht bij de terminologie van de formulering van het inkoopregister, welke
overigens is geregeld bij wet en AMvB. Net als bij het inkoopregister verdient het
aanbeveling om de handelingen die leiden tot het opstellen van een verkoopregister
algemeen te omschrijven.
Net als het inkoopregister moet het verkoopregister doorlopend zijn. Een doorlopend
register is een register waarin de aantekeningen waarvoor het is bestemd
achtereenvolgens naar tijdsorden worden ingeschreven, met uitsluiting van de
mogelijkheid van latere inschrijvingen. Een register waarin een aantal bladzijden
ontbreekt, is geen doorlopend register. Het register mag geen onregelmatigheden en
hiaten vertonen en moet chronologisch zijn.
Eerste en tweede lid
Hier is een algemene verplichting opgenomen om een verkoopregister bij te houden
(‘alle’ goederen). Aangezien het meestal zal gaan om bepaalde goederen als fietsen,
auto’s of antiek, is in het tweede lid een vrijstellingsbepaling toegevoegd.
                                              81
</pre>

====================================================================== Einde pagina 81 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 82 ======================================================================

<pre>Derde lid
Hier wordt de lex silencio positivo van toepassing verklaard op de ontheffing van het
tweede lid. De burgemeester kan vrijstelling verlenen van één tot alle verplichtingen
in dit artikel. Doorgaans zal daarvoor een praktische reden zijn. Bovendien lijdt de
ondernemer doorgaans geen grote schade wanneer er per abuis een vrijstelling van
rechtswege ontstaat en die wordt teruggedraaid.
Artikel 2:68 Voorschriften als bedoeld in artikel 437ter van het Wetboek van
Strafrecht
Daar is de handelaar et cetera die in strijd met een schriftelijke last van de
burgemeester (of een vanwege hem gegeven last) bepaalde goederen vervreemdt, of
niet in bewaring geeft, of die niet voldoet aan de daarbij gegeven aanwijzingen,
strafbaar gesteld. In onderdeel d is gekozen voor een termijn van drie dagen, zodat
de bedrijfsvoering van de handelaren niet al te zeer wordt belemmerd.
Artikel 2:69 Vervreemding van door opkoop verkregen goederen
(Vervallen)
Artikel 2:70 Handel in horecabedrijven
Dit artikel is verplaatst naar afdeling 8 Toezicht op horecabedrijven en is genummerd
artikel 2:32.
Afdeling 10 Consumentenvuurwerk
Artikel 2:71 Definitie
Deze afdeling geeft regels omtrent de verkoop en bezigen van consumentenvuurwerk
rond en tijdens de jaarwisseling, in aanvulling op het Vuurwerkbesluit Dit besluit
beoogt de hele keten rond vuurwerk te regelen. Van het invoeren of produceren tot
transport, handel, opslag, bewerken en afsteken.
Definitie consumentenvuurwerk
Voor de omschrijving van het begrip “consumentenvuurwerk” is aansluiting gezocht
bij de omschrijving daarvan in artikel 1.1.1., eerste lid van het Vuurwerkbesluit.
Fop- en schertsvuurwerk
Fop- en schertsvuurwerk is een aparte groep consumentenvuurwerkgenoemd in
bijlage 1 van de Regeling aanwijzing consumenten- en theatervuurwerk. Op grond
van artikel 2.3.7 van het Vuurwerkbesluit is fop- en schertsvuurwerk het hele jaar
door verkrijgbaar en kan het ook gedurende het hele jaar worden afgestoken.
Artikel 2:72 Ter beschikking stellen van consumentenvuurwerk tijdens de
verkoopdagen
De vuurwerkverkoopvergunning is verwijderd. Dit levert minder administratieve lasten
op voor ondernemers. Zij moeten al aan landelijke (zware) brand- en
milieuregelgeving voldoen voor zij zich willen vestigen. De bedrijven zijn dus zeer
veilig en bovendien is hierdoor een extra vergunning overbodig.
                                             82
</pre>

====================================================================== Einde pagina 82 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 83 ======================================================================

<pre>Artikel 2:73 Gebruik van consumentenvuurwerk tijdens de jaarwisseling
In het Vuurwerkbesluit (artikel 2.3.6) is bepaald dat het verboden is om
consumentenvuurwerk af te steken op een ander tijdstip dan tussen 31 december
10.00 uur en 1 januari 02.00 uur van het daarop volgende jaar. Het afsteken van
consumentenvuurwerk wordt op dit tijdstip toelaatbaar geacht vanwege de koppeling
van het vuurwerkgebruik aan de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de
inbedding daarvan in de Nederlandse volkscultuur.
Toch kunnen er, ondanks dat dit alleen op oudejaarsdag is toegelaten, plaatsen zijn
waar het afsteken van consumentenvuurwerk te allen tijde niet toelaatbaar moet
worden geacht (bijvoorbeeld bij ziekenhuizen, bejaardentehuizen, huizen met rieten
daken, in winkelstraten, bij dierenasiels enz.). Dit artikel geeft het college de
bevoegdheid om plaatsen aan te wijzen waar het afsteken van consumentenvuurwerk
altijd verboden is.
Het tweede lid maakt het mogelijk om op te treden tegen het bezigen van
consumentenvuurwerk in bijvoorbeeld een promenade, een passage, een portiek of
een volksverzameling.
Afdeling 11. Drugsoverlast
Artikel 2:74 Drugshandel op straat
Afbakening met de Opiumwet
Om niet in de sfeer van de Opiumwet te treden is de passage “onverminderd het
bepaalde in de Opiumwet” opgenomen.De Opiumwet is een strafrechtelijk instrument
waarin onder meer de verbodsbepalingen staan van middelen die worden genoemd
op lijst I (“harddrugs”) en II (“softdrugs”) die behoren bij deze wet. Zo wordt verboden
deze middelen te bereiden, te bewerken, te verwerken, te verkopen, af te leveren, te
verstrekken, te vervoeren en aanwezig te hebben. In de Opiumwet wordt geen
aandacht besteed aan overlast ten gevolge van drugshandel op straat.
Om hiertegen te kunnen optreden is het noodzakelijk in de APV een artikel op te
nemen dat het voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare
feiten tot doel heeft.
Drugshandel op straat en coffeeshopbeleid
Artikel 2:74 is opgenomen om de overlast op straat tegen te gaan. De straathandel in
drugs kan leiden tot een verstoring van de openbare orde. Om daartegen op te treden
is het noodzakelijk in de Apv een bepaling op te nemen, die tot doel heeft het
voorkomen van de aantasting van de openbare orde en van strafbare feiten. In de
praktijk gaat het met name om harddrugs. In het artikel wordt evenwel gesproken
over middelen uit lijst 2 en 3 van de Opiumwet, dus zowel hard- als softdrugs en
“daarop gelijkende waar”. Bij “daarop gelijkende waar” kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan nieuwe middelen die al wel worden gebruikt, maar nog niet op de lijst
voorkomen en waartegen wel moet worden opgetreden. Het is dan van belang dit
goed te motiveren.
In dit artikel zijn zowel de aanbieders als ontvangers en bemiddelaars
(‘drugsrunners’) strafbaar gesteld.
                                               83
</pre>

====================================================================== Einde pagina 83 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 84 ======================================================================

<pre>Het ‘kennelijke doel’ kan blijken uit ervaringsfeiten en concrete omstandigheden zoals
het aanspreken van voorbijgangers, het waarnemen van transacties, enzovoorts.
Artikel 2:74a Openlijk drugsgebruik
Er wordt een nieuw artikel toegevoegd. Op sommige plaatsen in de publieke ruimte
ervaren mensen hinder, overlast en gevoelens van onveiligheid doordat op die
plaatsen drugs worden gebruikt. Een aantal gemeenten heeft daarom al enkele jaren
een bepaling in de APV opgenomen waarbij openlijk drugsgebruik wordt verboden.
De rechtspraak is een aantal jaren wisselend geweest, waarbij in een aantal gevallen
zo’n bepaling onverbindend werd geacht omdat de rechter van oordeel was dat door
de overlap met de Opiumwet (men kan immers verboden substanties niet gebruiken
zonder deze – in strijd met de Opiumwet – voorhanden te hebben) de zgn.
bovengrens van de gemeentelijke regelgevende bevoegdheid werd geschonden.
Maar inmiddels is er een rechterlijke consensus ontstaan waarbij zo’n bepaling,
omwille van de openbare orde, dus met een ander motief dan de Opiumwet,
toelaatbaar wordt geacht. Wij achten het noodzakelijk om een dergelijke bepaling op
te nemen.
Afdeling 12. Bijzondere bevoegdheden van
de burgemeester
Artikel 2:75 Bestuurlijke ophouding
Artikel 2:75 is gebaseerd op artikel 154a van de Gemeentewet. Dit artikel voorziet in
de bevoegdheid van de burgemeester om bij grootschalige ordeverstoringen groepen
ordeverstoorders maximaal 12 uur op te houden op een door de burgemeester
aangewezen plaats.
Het vervoer naar de plaats van ophouding is hieronder begrepen. Bij grootschalige
ordeverstoringen moet gedacht worden aan situaties als risicowedstrijden in het
betaald voetbal, uit de hand lopende demonstraties en krakersrellen. De toepassing
van het bestuursrechtelijke instrument bestuurlijke ophouding vereist een grondslag
in een verordening waarin de raad de burgemeester de bevoegdheid geeft om bij
groepsgewijze niet-naleving van specifieke voorschriften bestuurlijk op te houden.
Artikel 2:75 voorziet hierin.
De voorwaarden waaronder bestuurlijke ophouding kan worden toegepast, zijn
vastgelegd in artikel 154a van de Gemeentewet. De zinsnede “overeenkomstig 154a
van de Gemeentewet” impliceert dan ook dat aan alle voorwaarden moet worden
voldaan voordat een besluit tot bestuurlijke ophouding kan worden genomen. Deze
voorwaarden zijn hiervoor beschreven.
De bepaling spreekt overeenkomstig de wet van “door hem (de burgemeester)
aangewezen groepen”. Dit verplicht de burgemeester concreet de groep te
benoemen waarop bestuurlijke ophouding wordt toegepast. Dit kan bijvoorbeeld
gebeuren door de formulering “degenen die zich door kleding, uitrusting of gedraging
manifesteren als supporter van ... of deelnemer aan de actie tegen ...”. Verder kan de
groep nader worden aangeduid door de plaats aan te geven waar de groep zich
bevond op het moment dat het besluit tot ophouding werd genomen, de handelingen
                                             84
</pre>

====================================================================== Einde pagina 84 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 85 ======================================================================

<pre>die de leden van de groep op dat moment verrichtten, de grootte van de groep of
door vermelding van de taal, herkomst of nationaliteit van de leden van de groep.
Op grond van de wet wordt bij verordening nader ingevuld welke specifieke
voorschriften die zich bij groepsgewijze niet-naleving voor het overgaan tot
bestuurlijke ophouding lenen, hetgeen zal afhangen van de lokale situatie waarbij
eerdere ervaringen met grootschalige openbare-ordeverstoringen als leidraad kunnen
dienen.
Artikel 2:76 Veiligheidsrisicogebieden
Op grond van artikel 151b Gemeentewet kan de raad aan de burgemeester bij
verordening de bevoegdheid verlenen om gebieden aan te wijzen, waarin de officier
van justitie de controlebevoegdheden die genoemd worden in artikel 50, 51 en 52
Wet wapens en munitie, kan uitoefenen. Het gaat om de controlebevoegdheden om
binnen het aangewezen gebied:
        *vervoermiddelen te onderzoeken;
        *een ieders kleding te onderzoeken;
        *te vorderen dat verpakkingen die men bij zich draagt, worden geopend.
De burgemeester kan een gebied aanwijzen als uit feiten of omstandigheden blijkt dat
er sprake is van verstoring van de openbare orde door de aanwezigheid van wapens
of ernstige vrees voor het ontstaan daarvan. De aanwijzing als veiligheidsrisicogebied
wordt gegeven voor een bepaalde duur die niet langer is en voor een gebied dat niet
groter is dan strikt noodzakelijk voor de handhaving van de openbare orde. Voordat
de burgemeester een gebied aanwijst, overlegt hij hierover in de lokale
gezagsdriehoek met de officier van justitie en de korpschef. Daarbij komen de
volgende onderwerpen aan de orde:
        *feiten of omstandigheden waaruit blijkt dat er sprake is van verstoring van de
         openbare orde door de aanwezigheid van wapens of ernstige vrees voor het
         ontstaan daarvan;
        *zorgvuldige afweging van het objectieve en subjectieve veiligheidsbelang en
         het individuele belang van de burgers (privacy);
        *subsidiariteit en proportionaliteit;
        *breder handhavingsbeleid in het beoogd gebied ter vergroting van
         leefbaarheid en veiligheid.
Artikel 2:77 Cameratoezicht op openbare plaatsen
Eerste lid
Op grond van artikel 151c van de Gemeentewet kan de gemeenteraad aan de
burgemeester bij verordening de bevoegdheid verlenen tot het uitvoeren van
cameratoezicht op openbare plaatsen in het belang van de handhaving van de
openbare orde. De gemeenteraad kan daarbij bepalen tot welke openbare plaatsen
de bevoegdheid zich uitstrekt en voor welke duur de plaatsing van camera’s ten
hoogste mag geschieden. Volgens de wetgever is hierdoor de toekenning van de
bevoegdheid tot het plaatsen van camera’s met democratische waarborgen omkleed.
De gemeenteraad kan de bevoegdheid van de burgemeester inperken. De volgende
varianten zijn bijvoorbeeld denkbaar:
     De gemeenteraad besluit expliciet/impliciet om binnen de gemeente geen
         cameratoezicht toe te passen.
                                               85
</pre>

====================================================================== Einde pagina 85 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 86 ======================================================================

<pre>        De gemeenteraad bepaalt bij verordening dat de burgemeester mag
         besluiten tot het toepassen van cameratoezicht op specifieke plaatsen,
         bijvoorbeeld in de binnenstad, en geeft daarbij aan voor welke duur de
         plaatsing van camera’s ten hoogste mag geschieden.
        De gemeenteraad verleent bij verordening zonder beperkingen de
         bevoegdheid aan de burgemeester tot plaatsing van camera’s ten behoeve
         van de handhaving van de openbare orde op openbare plaatsen.
In onze gemeente is gekozen voor de tweede variant.
Het besluit van de burgemeester tot plaatsing van camera’s op een openbare plaats
is een besluit van algemene strekking waartegen op grond van de Algemene wet
bestuursrecht (Awb) voor belanghebbenden bezwaar en beroep openstaat.
Het kan voorkomen dat beelden worden gemaakt van personen die een pand
binnengaan of verlaten. De eigenaren van dergelijke panden zijn aan te merken als
belanghebbenden in de zin van de Awb, evenals bijvoorbeeld degenen die in zo’n
pand werken of wonen (huurders) of anderszins regelmatige bezoekers van zo’n
pand zijn.
Doel van het cameratoezicht
Gemeentelijk cameratoezicht op grond van artikel 151c Gemeentewet mag uitsluitend
plaatsvinden voor het handhaven van de openbare orde. Dit begrip omvat ook de
algemene bestuurlijke voorkoming van strafbare feiten die invloed hebben op de orde
en rust in de gemeentelijke samenleving. Dit hoofddoel laat onverlet dat deze vorm
van cameratoezicht ook subdoelen mag dienen. Zo biedt artikel 151c lid 7
Gemeentewet de mogelijkheid om de opgenomen beelden te gebruiken voor de
opsporing en vervolging van strafbare feiten. Daarnaast mogen camera’s worden
gebruikt om de politie en andere hulpdiensten efficiënter en effectiever in te zetten.
De preventieve werking van cameratoezicht vergroot bovendien hun veiligheid.
Openbare plaats
De invulling van het begrip openbare plaats uit artikel 151c Gemeentewet is ontleend
aan de wetsgeschiedenis van de Wet openbare manifestaties (Wom). Op grond van
die wet omvat het begrip openbare plaats, zeer in het algemeen, de plaatsen “waar
men komt en gaat”. In eerste instantie gaat het hierbij om “de straat” of “de weg” in de
ruime zin des woords, ofwel de wegen die voor eenieder vrij toegankelijk zijn. Maar
het begrip omvat nog een aantal andere plaatsen die een met de weg vergelijkbare
functie vervullen en daarom als het “verlengde” van de weg kunnen worden
aangemerkt. In de wetsgeschiedenis staan als voorbeelden vermeld: openbare
plantsoenen, speelweiden, parken en de voor eenieder vrij toegankelijke gedeelten
van overdekte passages, winkelgalerijen, stationshallen en vliegvelden.
Artikel 1, eerste lid Wom bevat twee criteria om vast te stellen of er sprake is van een
openbare plaats:
     1. Vereist is dat de plaats “openstaat voor het publiek”. Dat wil zeggen volgens
         de memorie van toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16) zeggen dat
         eenieder vrij is om er te komen, te vertoeven en te gaan; dit houdt in dat het
         verblijf op die plaats niet door de gerechtigde aan een bepaald doel
                                             86
</pre>

====================================================================== Einde pagina 86 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 87 ======================================================================

<pre>           gebonden mag zijn (…). Dat de plaats “openstaat” betekent voorts dat geen
           beletselen in de vorm van een meldingsplicht, de eis van een voorafgaand
           verlof of de heffing van een toegangsprijs gelden voor het betreden van de
           plaats. Op grond van het vorenstaande kunnen bijvoorbeeld stadions,
           postkantoren, gemeentehuizen, parkeerterreinen, musea, warenhuizen,
           ziekenhuizen en kerken niet als “openbare plaatsen” worden aangemerkt.
     2. Het open staan van de plaats dient te zijn gebaseerd op bestemming of op
           vast gebruik. Deze bestemming kan blijken uit een besluit van de gerechtigde
           of uit de bedoeling die spreekt uit de inrichting van de plaats.
           Een openbare plaats krachtens vast gebruik ontstaat wanneer de plaats
           gedurende zekere tijd wordt gebruikt als had deze die bestemming, en de
           rechthebbende deze feitelijke toestand gedoogt, aldus de memorie van
           toelichting (TK 1985-1986, 19 427, nr. 3, p. 16). Een incidentele openstelling
           van een plaats door de rechthebbende maakt de plaats nog niet tot een
           openbare plaats in de zin van de Wom.
In de Wom zijn kerken en andere gebouwen, die door de rechthebbende zijn bestemd
voor de belijdenis van een geloofsovertuiging, uitgesloten van het begrip openbare
plaats. Dit betekent dat het ook krachtens artikel 151c Gemeentewet niet is
toegestaan toezichtcamera’s te plaatsen in kerken, moskeeën en dergelijke. Evenmin
is het toegestaan om, in het kader van dit artikel, toezichtcamera’s te richten op de
ingang van dergelijke gebouwen.
Indien echter beelden worden gemaakt van een openbare plaats (een straat of plein)
waaraan bijvoorbeeld een kerk is gelegen, is het wel toegestaan dat het exterieur van
die kerk in beeld komt.
Andere bij verordening aan te wijzen plaatsen
De gemeenteraad heeft op grond van artikel 151c lid 1 Gemeentewet de
bevoegdheid om ook andere plaatsen, die zonder enige vorm van beperking publiek
toegankelijk zijn, aan te wijzen als openbare plaats en zo onder de reikwijdte van de
wet te brengen. Het gaat dan om plaatsen, zoals parkeerterreinen, die vanwege het
doelgebonden verblijf niet onder de definitie van openbare plaats uit de Wom vallen.
De wetgever heeft hiermee beoogd dat gemeenten snel kunnen inspelen op gebleken
lokale behoeften. Het uitgangspunt blijft te allen tijde dat het cameratoezicht
noodzakelijk moet zijn met het oog op de handhaving van de openbare orde.
Particulier eigendom
Bepaalde openbare plaatsen zijn in particulier eigendom. Voorbeelden hiervan zijn de
vrijelijk voor publiek toegankelijke gedeelten van stationsterreinen, stationshallen en
sommige winkelpassages. De onderhavige regeling geldt indien gemeenten in het
desbetreffende gebied cameratoezicht willen toepassen in het belang van de
handhaving van de openbare orde.
Gemeenten kunnen bij openbare plaatsen die in particulier eigendom zijn, zoals
bedrijfsterreinen, voor de handhaving van de openbare orde gebruik maken van
particuliere camera’s en/of het cameratoezicht samen met particulieren uitvoeren.
Deze samenwerking moet dan wel voldoen aan de voorwaarden uit artikel 151c
Gemeentewet.
                                               87
</pre>

====================================================================== Einde pagina 87 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 88 ======================================================================

<pre>Vaste camera’s
Artikel 151c lid 1 Gemeentewet heeft betrekking op het langdurig plaatsen van vaste
camera’s op openbare plaatsen voor de handhaving van de openbare orde. Met het
begrip vast (statisch) wordt bedoeld dat de camera’s nagelvast zijn bevestigd. Dit
bevestigen gebeurt veelal door montage aan de gevels of dakranden van gebouwen
of op daarvoor geplaatste palen. Met het begrip vast (statisch) wordt niet bedoeld dat
camera’s een vast ingekaderd beeld weergegeven. Het gebruik van de camera’s kan
dynamisch zijn, dat wil zeggen dat de observatiehoek en de grote van de
observatiehoek op afstand kan worden ingesteld (pendelen/in- en uitzoomen).
Evenmin is er een beperking voor interactieve toepassingen, zoals het gebruik van
noodknoppen en de mogelijkheid om vanuit de centrale burgers op hun gedrag toe te
spreken.
De wetgever heeft dit onderwerp uitputtend bij formele wet geregeld. Uitsluitend op
de wijze omschreven in artikel 151c Gemeentewet kan worden besloten tot
langdurige plaatsing van vaste camera’s ten behoeve van de handhaving van de
openbare orde. Ander gebruik van camera’s ten behoeve van de openbare orde en
veiligheid dan het hiervoor bedoelde statische en langdurige gebruik, wordt door de
regeling onverlet gelaten. Hierbij moet men met name denken aan kortstondig en/of
mobiel cameragebruik bij evenementen, rellen en grootschalige ordeverstoringen. In
die gevallen, waarbij steeds een concrete aanleiding bestaat, kan de bevoegdheid tot
cameragebruik worden ontleend aan artikel 2 van de Politiewet 1993.
Proportionaliteit en subsidiariteit
Het uitvoeren van cameratoezicht op openbare plaatsen moet noodzakelijk zijn voor
de handhaving van de openbare orde. Het cameratoezicht moet evenredig zijn in
relatie tot het doel (proportionaliteit) en er moet worden bezien of dit doel, i.c. de
handhaving van de openbare orde, niet op een minder ingrijpende wijze kan worden
geëffectueerd (subsidiariteit).
De eisen van proportionaliteit en subsidiariteit verlangen dat periodiek moet worden
beoordeeld of de doelstelling(en), die aan het plaatsen van de camera’s ten
grondslag hebben gelegen, zijn gerealiseerd en of er nog langer een noodzaak
bestaat voor cameratoezicht. Daarom geldt op grond van artikel 151c lid 1
Gemeentewet dat de plaatsing van camera’s geschiedt voor een bepaalde duur. Na
het verstrijken van deze termijn kan het cameratoezicht, bij gebleken noodzaak,
worden verlengd. Het ligt daarom voor de hand om de duur van plaatsing te koppelen
aan een evaluatie.
Kenbaarheid
In artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het gebruik van camera’s kenbaar
moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de mogelijkheid
dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden dat valt binnen
het bereik van de camera’s. Aan het kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden
voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake is van monitoring en
er dus geen opnames worden gemaakt. Door het goed zichtbaar plaatsen van
borden, waarop wordt aangeven dat in het betrokken gebied met camera’s wordt
gewerkt, kan het publiek op deze mogelijkheid worden geattendeerd.
                                               88
</pre>

====================================================================== Einde pagina 88 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 89 ======================================================================

<pre>Overigens houdt het kenbaarheidsvereiste niet in dat camera’s altijd zichtbaar
moeten zijn of dat de burgers op de hoogte moeten worden gesteld van de precieze
opnametijden.
In artikel 441b van het Wetboek van Strafrecht is de niet-kenbare toepassing van
cameratoezicht op voor het publiek toegankelijke plaatsen strafbaar gesteld! De straf
kan een hechtenis van ten hoogste twee maanden inhouden of een geldboete van €
4.500.
Besluit cameratoezicht op openbare plaatsen
Op grond van artikel 151c lid 8 Gemeentewet worden nadere regels gesteld om de
goede uitvoering van het cameratoezicht te waarborgen. Deze regels hebben
betrekking op:
      de vaste camera’s en andere technische hulpmiddelen benodigd voor het
          toezicht, bedoeld in het eerste lid, en de wijze waarop deze hulpmiddelen
          worden aangebracht;
         de personen belast met of anderszins direct betrokken bij de uitvoering van
          het toezicht;
         de ruimten waarin de waarneming of verwerking van door het toezicht
          vastgelegde beelden plaatsvindt.
In het Ontwerpbesluit cameratoezicht op openbare plaatsen wordt een
certificatieregeling in het leven geroepen. Het toetsingskader zijn de
beoordelingsrichtlijnen van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid
(CCV). Er bestaat een richtlijn voor het ontwerp van het camerasysteem en een
richtlijn voor de toezichtcentrale. Door certificering wordt de kwaliteit, en daarmee de
betrouwbaarheid van het cameratoezicht gewaarborgd. De beoordelingsrichtlijnen
zijn verkrijgbaar op: www.hetccv.nl .
Voor nadere informatie over de invoering van cameratoezicht in de zin van artikel
151c Gemeentewet wordt verwezen naar de handreiking cameratoezicht van het
CCV. Deze bevat naast een uiteenzetting van het wettelijk kader ook meer praktische
informatie om op een zorgvuldige, weloverwogen wijze (al dan niet) over te gaan tot
cameratoezicht. De handreiking is eveneens te vinden op www.hetccv.nl
Artikel 2:78 Toezicht op openbare gebouwen
Dit betreft de mogelijkheid voor de burgemeester om openbare gebouwen te sluiten.
In het kader van ondermijning is dit artikel opgenomen op advies van RIEC.
Artikel 2:79 Woonoverlast als bedoeld in artikel 151d Gemeentewet
Algemeen
Per 1 juli 2017 is de Wet aanpak woonoverlast in werking getreden. Deze wet behelst
het opnemen van een nieuw artikel 151d in de Gemeentewet:
Artikel 151d
     1. De raad kan bij verordening bepalen dat degene die een woning of een bij die
          woning behorend erf gebruikt of tegen betaling in gebruik geeft aan een
          persoon die niet als ingezetene met een adres in de gemeente in de
          basisregistratie personen is ingeschreven, er zorg voor draagt dat door
          gedragingen in of vanuit die woning of dat erf of in de onmiddellijke nabijheid
                                              89
</pre>

====================================================================== Einde pagina 89 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 90 ======================================================================

<pre>          van die woning of dat erf geen ernstige en herhaaldelijke hinder voor
          omwonenden wordt veroorzaakt.
     2. De in artikel 125, eerste lid, bedoelde bevoegdheid tot oplegging van een last
          onder bestuursdwang wegens overtreding van het in het eerste lid bedoelde
          voorschrift wordt uitgeoefend door de burgemeester. De burgemeester oefent
          de bevoegdheid uit met inachtneming van hetgeen daaromtrent door de raad
          in de verordening is bepaald en slechts indien de ernstige en herhaaldelijke
          hinder redelijkerwijs niet op een andere geschikte wijze kan worden
          tegengegaan.
     3. Onverminderd de laatste volzin van het tweede lid kan de last, bedoeld in de
          eerste volzin van dat lid, een verbod inhouden om aanwezig te zijn in of bij de
          woning of op of bij het erf. Het verbod geldt voor een periode van tien dagen.
          De artikelen 2, tweede lid, en vierde lid, aanhef en onder a en b, 5, 6, 8,
          eerste lid, aanhef en onder a en b, 9 en 13 van de Wet tijdelijk huisverbod
          zijn van overeenkomstige toepassing, met dien verstande dat de
          burgemeester bij ernstige vrees voor verdere overtreding de looptijd van het
          verbod kan verlengen tot ten hoogste vier weken.
Ultimum remedium
Uit de wet volgt dat dit instrument is bedoeld als een ultimum remedium. Het tweede
lid van het wetsartikel regelt dat het instrument van de bestuursdwang (voor de goede
orde, dat impliceert dat de burgemeester ook een last onder dwangsom kan
opleggen) alleen wordt ingezet als er geen andere geschikte manier voorhanden is
om de overlast aan te pakken. Bij een besluit om op grond van deze bepaling een last
onder bestuursdwang of een last onder dwangsom op te leggen zal de burgemeester
dus moeten motiveren dat er geen andere geschikte instrumenten waren om de
woonoverlast tegen te gaan. Alleen al daarom zal er aan zo’n besluit een stevig
dossier ten grondslag moeten liggen. Het meest overtuigend zou zijn als uit het
dossier blijkt dat andere instrumenten als buurtbemiddeling al zijn geprobeerd zonder
het gewenste resultaat.
Het ultimum remedium karakter geldt in nog sterkere mate als er sprake is van een
huisverbod als bedoeld in het derde lid van artikel 151d. Een zo zware maatregel, die
een inbreuk betekent op het grondwettelijk beschermde woonrecht, is alleen mogelijk
wanneer de ernst van de situatie dat eist en er werkelijk geen andere optie meer
open staat.
Artikelsgewijze toelichting
Lid 1
Dit lid is geformuleerd als een zorgplichtbepaling. Een bewoner hoort zich zo te
gedragen dat zijn of haar buren daar geen ernstige hinder van ondervinden. Bij
ernstige en herhaaldelijke hinder kan ook de verhuurder worden aangesproken.
Lid 2
Als last onder bestuursdwang of dwangsom kan de burgemeester
gedragsaanwijzingen opleggen aan de overtreder. Het tweede lid schrijft ook voor dat
de burgemeester in beleidsregels vastlegt hoe hij of zij invulling geeft aan deze
bevoegdheid.
                                              90
</pre>

====================================================================== Einde pagina 90 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 91 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 3, Regulering prostitutie ,
seksbranche en aanverwante onderwerpen
Maximumbeleid seksbedrijven
Bij gemeentelijke verordening kan, ter bescherming van de openbare orde, de woon-
en leefomgeving of de veiligheid en de gezondheid van prostituees of klanten, een
maximum worden gesteld aan het aantal vergunningen voor een seksbedrijf dat wordt
verleend (artikel 20, tweede lid Wet regulering sekswerk (hierna: Wrs)). Dit artikel
geeft gemeentebesturen de bevoegdheid om ten aanzien van seksinrichtingen een
maximumbeleid te voeren.
De keuze om hiertoe over te gaan hangt nauw samen met lokale belangen en
omstandigheden. Het voeren van een maximumbeleid moet gebaseerd zijn op (een)
dwingende reden(en) van algemeen belang. Ook kunnen in gemeenten op basis van
bestemmingsplannen seksinrichtingen worden geweerd.
Algemeen
Dit hoofdstuk is zo opgesteld dat uitvoer is gegeven aan het collegeakkoord “Samen
Aan Zet” waarin is aangegeven dat er geen bordelen gewenst zijn in onze gemeente.
Er is in het verleden in Gemeente Leidschendam-Voorburg geen afzonderlijk gebied
aangewezen waarin zich een seksinrichting mocht vestigen. Het bleek onmogelijk om
een bepaald gebied aan te wijzen dat ten opzichte van andere gebieden geschikter
geacht kon worden voor de vestiging van seksbedrijven. De conclusie is getrokken
dat in onze gemeente geen geschikte locatie voorhanden zijn voor seksinrichtingen.
De Gemeente Leidschendam-Voorburg is te karakteriseren als een woongemeente
bij uitstek met een hogere bevolkingsdichtheid. De ingrijpende impact van prostitutie
op het woon- en leefklimaat in de gemeente maakt dat raam- en straatprostitutie,
bordelen, seksbioscopen, sekstheaters of andere vorm niet zijn toegestaan vanwege
een te grote inbreuk op de woon- en leefomgeving. Bovendien beschikt
buurtgemeente Den Haag over 85 seksinrichtingen die ook in de behoefte van de
inwoners van Leidschendam-Voorburg kunnen voorzien.
Escortbedrijven zijn wel toegestaan met een maximum van twee. Escortbedrijven
verrichten slechts administratieve handelingen. Voor de escortbedrijven moet na
vaststelling van de Apv nog wel een transparante verdeelmethode en duur van de
vergunning worden vast gesteld door het college.
Afdeling 1 Algemene bepalingen
Artikel 3:1 Afbakening
Afbakening van dit hoofdstuk van de Apv ten opzichte van enkele (algemene)
bepalingen uit andere delen van de Apv is wenselijk, aangezien de genoemde
bepalingen betrekking hebben op onderwerpen die waarschijnlijk op termijn in of
krachtens de Wrs in afwijking van de (algemene) bepalingen van de Apv geregeld
(moeten) worden.
Om niet binnen afzienbare termijn opnieuw substantiële materiële wijzigingen aan te
hoeven brengen in de betreffende regelgeving – en om de ontvlechting daarvan te
zijner tijd te vergemakkelijken – is ervoor gekozen vooruitlopend op de verwachte
inwerkingtreding van de Wrs deze materie nu veelal in lijn met de Wrs te regelen. Het
betreft de volgende artikelen:
                                            91
</pre>

====================================================================== Einde pagina 91 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 92 ======================================================================

<pre>1:2 ‘Beslistermijn’, 1:5 ‘Persoonlijk karakter van vergunning of ontheffing’, 1:6
‘Intrekking of wijziging van vergunning of ontheffing’, 1:7 ‘Termijnen’ en 1:8
‘Weigeringsgronden’.
Artikel 3:2 Definities
In artikel 3:2 worden veel voorkomende begrippen gedefinieerd, waarbij op
onderdelen wordt aangesloten bij bestaande definities.
Omdat de Apv, met het oog op het toezicht, bepaalt dat in advertenties voor
seksbedrijven of prostituees bepaalde nummers (vergunningnummer,
telefoonnummer) moeten worden vermeld, is ervoor gekozen het begrip ‘advertentie’
ruim te omschrijven. Er is immers een veelheid aan mogelijkheden om aandacht op
de aangeboden dienstverlening te vestigen.
Voor alle vormen van reclame met behulp van een medium (kranten, televisie,
internet, posters, flyers) geldt het voorschrift. Daarbij moet het gaan om uitingen die
wervend van karakter zijn en het oogmerk hebben de klandizie te vergroten. Daarop
ziet het bijvoeglijk naamwoord: commerciële.
De dagelijkse leiding in een seksinrichting kan in plaats van bij de exploitant zelf, bij
een ’beheerder’ berusten. Het is van belang ook voor deze persoon, die primair
verantwoordelijk is voor de dagelijkse gang van zaken in de seksinrichting, expliciet
enkele bepalingen op te nemen in de Apv.
Overeenkomstig artikel 160, eerste lid, aanhef en onder b, van de Gemeentewet is
het college belast met de uitvoering van raadsbesluiten (waaronder verordeningen
zoals de Apv), tenzij bij of krachtens de wet de burgemeester daarmee is belast. In
veruit de meeste gevallen dient de burgemeester te worden aangemerkt als het
‘bevoegde bestuursorgaan’ bij de vergunningverlening voor een seksbedrijf. Zijn
bevoegdheid treft namelijk de voor het publiek openstaande gebouwen (zoals veruit
de meeste seksinrichtingen) en de daarbij behorende erven (zie in dit verband artikel
174 van de Gemeentewet). In de definitie van seksinrichtingen is het ruimere begrip
'ruimte' opgenomen. Dat betekent dat het college bijvoorbeeld bevoegd is als het gaat
om vaar- en voertuigen. Woonboten worden thans echter aangemerkt als bouwwerk
in de zin van de Wabo (ABRvS 16-04-2014, ECLI:NL:RVS:2014:1331). In lijn
daarmee worden woonboten – voor zover het betreft de uitvoering van dit hoofdstuk –
aangemerkt als gebouwen als bedoeld in artikel 174, eerste lid, van de
Gemeentewet. Wel is het college ook bevoegd als het gaat om escortbedrijven.
Het college kan zijn bevoegdheid ter zake mandateren aan de burgemeester op
grond van artikel 168, eerste lid, van de Gemeentewet.
Een veel voorkomende vorm van een niet-locatiegebonden prostitutiebedrijf is een
escortbedrijf. Een escortbedrijf bemiddelt tussen klanten en prostituees. De prostituee
bezoekt de klant, of gaat met de klant naar een andere plaats dan de plek waar de
bemiddeling plaatsvindt. De bemiddeling kan plaatsvinden vanuit een bedrijfspand,
maar onder omstandigheden ook vanaf een privéadres. De bemiddeling kan in
persoon plaatsvinden, maar over het algemeen zal het telefonisch gaan of via een
website op internet.
                                             92
</pre>

====================================================================== Einde pagina 92 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 93 ======================================================================

<pre>Voor de definitie van ‘exploitant’ is aansluiting gezocht bij een van de definities van
het begrip leidinggevende in artikel 1, eerste lid, onderdeel 1°, van de DHW. Het ‘voor
rekening en risico’ heeft betrekking op de natuurlijke persoon of op de rechtspersoon.
Onder deze definitie valt ook de vennoot in een personenvennootschap. Het bestuur
van een rechtspersoon kan zelf ook een rechtspersoon zijn, maar gelet op de
(persoonlijke) eisen die worden gesteld aan de exploitant, dient er uiteindelijk altijd
één natuurlijke persoon te zijn die kan worden beschouwd als exploitant in de zin van
de Apv – al dan niet als vertegenwoordiger van die rechtspersoon.
In dit hoofdstuk van de Apv heeft het begrip ‘klant’ een beperktere betekenis dan in
het spraakgebruik: het is hier een afnemer van seksuele diensten. Dus aanwezigen in
een seksinrichting die (vooralsnog) slechts iets drinken, of een vertoning komen
bekijken, vallen niet onder dit begrip.
Hetzelfde geldt uiteraard voor eventuele andere aanwezigen, zoals de exploitant, de
beheerder, het personeel dat in de bedrijfsruimte van het seksbedrijf werkzaam is,
toezichthouders en personen die aanwezig zijn vanwege bijvoorbeeld het leveren van
goederen of het uitvoeren van reparaties of onderhoud.
In de Apv wordt het begrip ‘prostituee’ gebruikt, omdat dit het meest aansluit bij het
spraakgebruik en bij de praktijk binnen de prostitutiebranche. Aangezien dit woord, op
deze wijze geschreven, taalkundig vrouwelijk is, wordt in voorkomende gevallen
gebruik gemaakt van vrouwelijke voornaamwoorden (zij, haar). In alle gevallen waar
‘prostituee’ staat, wordt evenzeer de (mannelijke) prostitué bedoeld. Dit komt in de
definitie van de term ‘prostituee’ tot uitdrukking door de sekseneutrale aanduiding:
degene die.
De definitie van ‘prostitutie’ sluit aan bij de formulering in artikel 273f, eerste lid, onder
3 en 5, van het WvSr. Het ‘zich beschikbaar stellen’ duidt op een structurele situatie,
zodat allerlei incidentele seksuele handelingen met een ander niet onder het begrip
‘prostitutie’ vallen, zelfs niet als ‘de ander’ een tegenprestatie levert. Bij ’betaling’ zal
het veelal gaan om een geldbedrag, maar het is daar niet toe beperkt. De betaling
geschiedt door of ten behoeve van ‘de ander’, wat impliceert dat het meewerken aan
pornofilms geen prostitutie is in de zin van de Apv.
‘Prostitutiebedrijven’ zijn er in verschillende varianten. In de eerste plaats vallen
hieronder de locatiegebonden bedrijven met één of meerdere seksinrichtingen. Ook
een niet-locatiegebonden bedrijf kan een prostitutiebedrijf zijn; veelal gaat het dan om
een escortbedrijf, dat bemiddelt tussen prostituees en klanten. Als prostitutie
plaatsvindt in woningen, kunnen (delen van) deze locaties – onder omstandigheden –
als seksinrichting aangemerkt worden. Een dergelijke (ruimte in een) ‘privéwoning’ is
voor het publiek toegankelijk nu klanten toegang wordt verschaft. Is de prostituee op
enigerlei wijze werkzaam voor degene die de ruimte beschikbaar stelt, dan is er
zonder meer sprake van een prostitutiebedrijf. Er zijn ook prostituees die niet
werkzaam zijn voor of bij een door een ander geëxploiteerd prostitutiebedrijf, maar
die zelfstandig werken, veelal thuis.
                                               93
</pre>

====================================================================== Einde pagina 93 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 94 ======================================================================

<pre>Als een prostituee op haar thuisadres werkzaam is en geen andere prostituees in
haar woning laat werken, is er in beginsel geen sprake van een prostitutiebedrijf,
maar van een aan huis gebonden beroep, en is geen gemeentelijke vergunning nodig
voor een seksbedrijf (wel kunnen uit het bestemmingsplan belemmeringen
voortvloeien om dergelijke activiteiten te mogen ondernemen). Wel is een vergunning
nodig op basis van de Wrs die zal worden verleend door vijftien nader aan te wijzen
gemeenten.
Als echter de activiteiten van de thuiswerkende prostituee een zakelijke uitstraling
hebben, bijvoorbeeld als er zodanig met dat adres wordt geadverteerd dat er een
publiekstrekkende werking vanuit gaat, er verlichting of reclame-uitingen aan het
pand zichtbaar zijn of er meerdere prostituees op hetzelfde adres werkzaam zijn, dan
is er sprake van bedrijfsmatige activiteiten en daarmee van een seksbedrijf waarvoor
een vergunning noodzakelijk is.
Het begrip ‘seksbedrijf’ duidt op een activiteit of op activiteiten, en dus niet op de
locatie waar de verrichtingen of vertoningen plaatsvinden; daarvoor wordt in de Apv
de term ‘seksinrichting’ gebruikt. Binnen de omschrijving valt het gelegenheid geven
tot het zich beschikbaar stellen voor het verrichten van seksuele handelingen met een
ander tegen betaling (prostitutie), en het gelegenheid geven tot het verrichten van
seksuele handelingen voor een ander, zoals ‘peepshows’ en sekstheaters, maar
bijvoorbeeld ook het bedrijfsmatig en tegen betaling verzorgen van webcamseks.
Daarnaast wordt onder dit begrip ook verstaan het in een seksinrichting tegen
betaling aanbieden van erotisch-pornografische vertoningen: de seksbioscopen. Of
een activiteit ‘bedrijfsmatig’ wordt verricht, hangt af van een aantal factoren. Is er
personeel in dienst, dan is er zonder meer sprake van een bedrijf. Maar een individu
zonder personeel kan ook een bedrijf zijn in de zin van de Apv, en is dan dus
vergunningplichtig. Het oogmerk om (een aanvulling op) een inkomen te genereren,
het aantal uren dat aan de activiteit wordt besteed, de wijze van klantenwerving
(bijvoorbeeld of er wordt geadverteerd om de werkzaamheden onder de aandacht
van publiek te brengen en klanten te trekken) en de organisatiegraad en de omvang
van het prostitutieaanbod zijn aspecten om te bepalen of er bedrijfsmatig activiteiten
worden verricht. Of er sprake is van bedrijfsmatige activiteiten zal dus moeten worden
vastgesteld aan de hand van de feitelijke situatie.
Het begrip ‘seksbedrijf’ wordt dus gebruikt als verzamelnaam, waarbinnen specifieke
vormen zijn te onderscheiden: als gelegenheid wordt geboden tot prostitutie, dan is er
sprake van een ‘prostitutiebedrijf’, en als dat geschiedt door bemiddeling tussen
prostituees en klanten, dan wordt van een ‘escortbedrijf’ gesproken. Zo is
‘prostitutiebedrijf’ dus een species van ‘seksbedrijf’ en ‘escortbedrijf’ weer een
species van ‘prostitutiebedrijf’.
Onder ‘besloten ruimte’ worden ook begrepen een vaar- of voertuig. Het bijvoeglijk
naamwoord ‘besloten’ duidt erop dat de ruimte zich niet in de open lucht bevindt. Het
moet dus gaan om een overdekt en geheel of gedeeltelijk door wanden omsloten
ruimte, die al dan niet met enige beperking voor het publiek toegankelijk is.
                                              94
</pre>

====================================================================== Einde pagina 94 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 95 ======================================================================

<pre>Afdeling 2 Vergunning seksbedrijf
Artikel 3:3 Vergunning
Er is voor gekozen om seksbedrijven met een vergunningenstelsel te reguleren. Dit
houdt in dat het uitoefenen van een seksbedrijf verboden is, tenzij een vergunning is
verleend.
De keuze voor een vergunningenstelsel sluit aan bij bestaande structuren. Een
uitgangspunt is tevens dat legaal aanbod in beginsel illegaal aanbod tegengaat, de
zogeheten kanalisatiegedachte. Daarbij wordt aangenomen dat als er een legaal en
betrouwbaar aanbod bestaat, er niet langer aanleiding is voor klanten om te kiezen
voor een illegaal aanbod met alle daarmee samenhangende onwenselijkheden en
onzekerheden.
Met het oog op een toekomstbestendige uitvoeringspraktijk, die onder meer aansluit
bij de Dienstenrichtlijn en de ontwikkelingen in de jurisprudentie van het HvJ van de
Europese Unie, is in het tweede lid een zorgplicht voor het bevoegd bestuursorgaan
opgenomen. Als er sprake is van de verlening van schaarse vergunningen dan moet
het bevoegde bestuursorgaan een selectieprocedure hanteren die alle waarborgen
voor onpartijdigheid en transparantie biedt. Dit ziet onder andere op een toereikende
bekendmaking van de opening, uitvoering en afsluiting van de procedure.
De geëigende weg om uitvoering aan te geven aan deze zorgplicht is dat de
bevoegde bestuursorganen in een beleidsregel uiteenzetten hoe zij de
selectieprocedure invullen en hier vervolgens uitvoering aan geven.
Met het oog op de rechtszekerheid voor het bedrijfsleven is bepaald dat de
beslistermijn voor een vergunning voor een seksbedrijf twaalf weken telt (derde lid).
Deze termijn kan éénmaal met twaalf weken worden verlengd (eveneens derde lid).
Nu de vergunning onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn valt, is het vierde lid
opgenomen omdat ingevolge artikel 28, eerste lid, van de Dienstenwet als
uitgangspunt geldt dat een vergunning van rechtswege wordt verleend wanneer de
termijn, waarbinnen het antwoord op de aanvraag moet volgen, verstreken is. Dit is
bedoeld als prikkel voor de overheid om tijdig te beslissen, en zorgt ervoor dat
burgers en bedrijven geen nadeel ondervinden van een mogelijk te trage
besluitvorming. De verwachting bestaat dat de wettelijke termijnen in dit artikel ruim
genoeg zijn om tijdig op een aanvraag om een vergunning te besluiten. Zou dat
evenwel niet lukken, dan wordt het belang van een daadwerkelijke afweging bij
vergunningen als hier aan de orde geacht zwaarder te wegen dan voornoemd
uitgangspunt. Dit is in overeenstemming met de uitzonderingsgrond van artikel 13,
vierde lid, van de Dienstenrichtlijn: dwingende redenen van algemeen belang, te
weten de bescherming van de openbare orde. Wanneer een vergunning van
rechtswege ten onrechte is verleend, kan dit namelijk ernstige, onomkeerbare schade
voor derden (de menselijke waardigheid van de prostituee, de veiligheid en
gezondheid van minderjarigen en kwetsbare volwassenen) tot gevolg hebben.
Daarom wordt de lex silencio positivo in het vierde lid van toepassing uitgezonderd.
Tweede lid
In onze gemeente is er voor gekozen alleen vergunning te verlenen voor
seksbedrijven zijn een escortbedrijf. Seksbedrijven zijnde een seksinrichting zijn in
onze gemeente niet gewenst.
                                            95
</pre>

====================================================================== Einde pagina 95 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 96 ======================================================================

<pre>Artikel 3:4 Concentratie seksinrichting
Gereserveerd. Er zijn geen seksinrichtingen toegestaan in onze gemeente. Dit artikel
hoeft dan ook niet te worden opgenomen.
Artikel 3:5 Beperking aantal vergunningen
Er is in onze gemeente voor gekozen om twee escortbedrijven toe te staan. Dat is in
dit artikel opgenomen. Voor de verdeling van deze schaarse vergunningen zal na
vaststelling van de Apv een transparante verdeelmethode worden opgesteld door het
college. Deze wordt waarschijnlijk opgenomen in het te herziene prostitutiebeleid.
Artikel 3:6 Aanvraag
Met dit artikel wordt de wijze van indiening van de aanvraag om een vergunning
geregeld, evenals welke gegevens en bescheiden moeten worden overgelegd.
De vereiste gegevens worden nodig geacht teneinde een weloverwogen beslissing te
kunnen nemen over de aanvraag om de vergunning.
Het overleggen van een situatietekening en plattegrond is bij ons niet nodig omdat
het een vergunning betreft die niet voor een seksinrichting wordt aangevraagd.
Tot het eisen dat het telefoonnummer dat gebruikt zal worden in advertenties
overgelegd moet worden – en in de vergunning zal worden vermeld (zie artikel 3:8,
eerste lid, aanhef en onder e) – is gekomen met het oog op de toezicht en
handhaving. Zo wordt bewerkstelligd dat een bepaald telefoonnummer waarmee
geadverteerd wordt altijd te herleiden is tot een bepaald seksbedrijf, een bepaalde
exploitant en het adres waar het bedrijf wordt uitgeoefend. Doordat het
telefoonnummer bovendien in de vergunning zal worden vermeld wordt voorkomen
dat het nummer vaak verandert, dan zou immers telkens op aanvraag de vergunning
gewijzigd dienen te worden. In die zin is het een ‘vast’ telefoonnummer; dit kan ook
een mobiel nummer zijn.
Artikel 3:7 Weigeringsgronden
Het eerste lid – in samenhang met het tweede tot en met vierde lid – bevat de
gronden op basis waarvan een vergunning in ieder geval wordt geweigerd. Ter zake
de in het vijfde lid genoemde gronden bestaat ruimte voor een afweging of een
vergunning al dan niet zal worden geweigerd.
Buiten op basis van de in dit artikel genoemde gronden, kan een vergunning
bovendien geweigerd worden in het geval en onder de voorwaarden, bedoeld in
artikel 3 van de Bibob. Dit volgt uit artikel 7, eerste lid, van die wet. Overigens mag
een negatief Bibob-rapport niet automatisch leiden tot een voor het betrokken bedrijf
negatieve beslissing op de vergunningaanvraag. De overheid dient eerst te toetsen of
er met de besluitvorming wordt voldaan aan het evenredigheidsbeginsel.
Artikel 3:8 Eisen met betrekking tot vergunning
In dit artikel wordt bepaald welke gegevens in ieder geval in een vergunning worden
vermeld.
                                              96
</pre>

====================================================================== Einde pagina 96 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 97 ======================================================================

<pre>Hiermee wordt getracht het toezicht op en de naleving van de
vergunningsvoorwaarden te faciliteren. Doordat het telefoonnummer op de
vergunning staat wordt o.a. voorkomen dat dit nummer regelmatig wijzigt, waardoor
het telefoonnummer – dat ook in advertenties gebruikt moet worden – niet langer
herleidbaar zou zijn tot een bepaald vergund seksbedrijf.
Als de exploitant een ander telefoonnummer wil hanteren, dan zal deze immers eerst
een aanvraag in moeten dienen om de vergunning te laten wijzigen; aangezien dit tijd
en geld (leges) kost valt te verwachten dat dit slechts sporadisch zal gebeuren. In die
zin is het een ‘vast’ telefoonnummer; dit kan ook een mobiel nummer zijn.
Hetzelfde doel heeft het tweede lid, dat daarnaast ook van betekenis is voor
(mogelijke) klanten van een seksbedrijf: zij kunnen eenvoudig vaststellen of het om
een vergund bedrijf gaat.
Artikel 3:9 Intrekkingsgronden
Het eerste lid bevat een opsomming van de omstandigheden waaronder een
vergunning zonder meer moet worden ingetrokken.
Anders dan in het tweede lid is hier dus geen sprake van een discretionaire
bevoegdheid van het bevoegde bestuursorgaan. In de gevallen opgenomen in het
tweede lid kan – als het een tijdelijke en beperkte afwijking van de regels betreft –
een vergunning ook worden geschorst, om deze desnoods later – als de reden om tot
schorsing over te gaan blijft voortbestaan – alsnog in te trekken.
Een geschorste vergunning blijft meetellen bij de beoordeling of het maximum aantal
te verlenen vergunningen is bereikt. Buiten op basis van de in dit het tweede lid
genoemde gronden, kan een vergunning bovendien ingetrokken worden in het geval
en onder de voorwaarden, bedoeld in artikel 3 van de wet Bibob. Dit volgt uit artikel 7,
eerste lid, van die wet. Omdat schorsing in die gevallen niet voor de hand ligt, is dat
hier verder niet geregeld.
Artikel 3:10 (oud) Sekswinkels
Het verbod op sekswinkels is in deze Apv opgeheven. Er was geen gebied
aangewezen waar deze winkels niet zijn toegestaan dus het betrof al een loos artikel,
daarnaast wordt hiermee uitvoering gegeven aan de opdracht voor het ruimte geven
te ondernemen. In artikel 3:22 is nog wel de mogelijkheid geboden om op te treden
tegen erotisch afbeeldingen en dus bijvoorbeeld de inrichting van de etalage van een
sekswinkel.
Artikel 3:10 Melding gewijzigde omstandigheden
Dit artikel is gereserveerd.
Artikel 3:11 Verlenging vergunning
Dit artikel is gereserveerd. Omdat het hier gaat om een schaarse vergunning (twee
escortbedrijven mogelijk) kan de vergunning niet automatisch worden verlengd. Zoals
eerder aangegeven wordt in het prostitutiebeleid opgenomen hoe de vergunningen
zullen worden verdeeld.
                                            97
</pre>

====================================================================== Einde pagina 97 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 98 ======================================================================

<pre>Afdeling 3 beslistermijnen; weigeringsgronden
Paragraaf 3.1 Regels voor alle seksbedrijven
Artikel 3:12 Sluitingstijden seksinrichtingen; aanwezigheid; toegang
Dit artikel is gereserveerd. Omdat bij ons alleen sprake is van escortbedrijven en
geen seksinrichtingen zijn toegestaan zijn ook geen sluitingstijden noodzakelijk.
Immers bij een escortbedrijf is er geen sprake van seksuele handelingen op de
locatie zelf.
Artikel 3:13 Adverteren
De verplichting in advertenties het nummer te vermelden van de vergunning die aan
een seksbedrijf is verleend, en geen andere nummers, vergemakkelijkt het toezicht.
Voor niet-vergunde bedrijven is het niet mogelijk op deze manier te adverteren.
Paragraaf 3.2 Regels voor alle prostitutiebedrijven en prostituees
Artikel 3:14 Leeftijd en verblijfstitel prostituees
Met dit voorschrift wordt o.a. – net als voor de exploitant van een seksbedrijf – een
leeftijdseis voor prostituees geïntroduceerd. Hiertoe is besloten vanwege het gegeven
dat jonge prostituees met name vatbaar voor en slachtoffer van misstanden als
dwang, misbruik en mensenhandel zijn.
Bovendien zijn prostituees van 21 jaar en ouder weerbaarder dan zeer jonge
prostituees en is de kans groter dat ze over een startkwalificatie beschikking
waarmee de eventuele economische druk om te kiezen voor de prostitutie lager is en
bovendien een eventuele gewenste uitstap vergemakkelijkt wordt. Het stellen van een
leeftijdgrens wordt als passend en noodzakelijk middel beschouwd om deze
misstanden te bestrijden. Daarmee is het gemaakte onderscheid objectief
gerechtvaardigd door een legitiem doel, bovendien zijn de middelen voor het bereiken
van dat doel passend en noodzakelijk. Hierdoor levert het onderscheid naar leeftijd
geen strijd op met het verbod van leeftijdsdiscriminatie.
Het is in de eerste plaats de exploitant die moet voorkomen dat er bij zijn bedrijf
prostituees werkzaam zijn die de leeftijd van 21 jaar nog niet hebben bereikt. Zijn die
daar toch werkzaam, dan is de exploitant in overtreding. Ook voor thuiswerkende
prostituees geldt zoals eerder aangegeven een (landelijke) vergunningsplicht. Zij
kunnen deze alleen verkrijgen als zij de leeftijd van 21 jaar hebben bereikt. Los van
de hier gestelde leeftijdseis is dus uitgesloten dat in een dergelijke constructie
prostituees legaal aan de slag kunnen; de aanvraag van een exploitant/prostituee die
de leeftijd van 21 jaar nog niet bereikt heeft zal immers geweigerd worden (artikel 3:7,
eerste lid, aanhef en onder d).
Ook van de prostituee mag worden verlangd dat zij een bijdrage levert aan sanering
van de seksbranche. Als de prostituee er bewust en vrijwillig voor kiest om te werken
in de illegale prostitutie, dan moet ook zij daarvoor aansprakelijk kunnen worden
gehouden.
                                             98
</pre>

====================================================================== Einde pagina 98 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 99 ======================================================================

<pre>Het HEIT (Haagse Economisch Interventie Team) die de handhaving op prostitutie in
de gehele regio Den Haag, en dus ook onze gemeente, uitvoert heeft geadviseerd
deze leeftijdsgrens ook in onze gemeente op te nemen omdat anders verschuiving
van jeugdige prostituees naar onze gemeente mogelijk is.
Artikel 3:15 Bedrijfsplan
Gereserveerd. Omdat er bij ons geen sprake is van seksinrichtingen is een
bedrijfsplan ook niet noodzakelijk. Er is immers geen sprake van seksuele
handelingen op de locatie waar de vergunning voor is afgegeven.
Artikel 3:16 Minimale verhuurperiode werkruimte
Gereserveerd. Uitleg zie artikel 3:15.
Artikel 3:17 Verdere verplichtingen van de exploitant en beheerder
prostitutiebedrijf
Gereserveerd. Uitleg zie artikel 3:15.
Artikel 3:18 Raamprostitutie
Gereserveerd. Omdat seksinrichtingen sowieso niet zijn toegestaan is het nodig dit
artikel op te nemen.
Artikel 3:19 Straatprostitutie
Gereserveerd. Omdat seksinrichtingen sowieso niet zijn toegestaan is het nodig dit
artikel op te nemen.
Artikel 3:20 Handhaving straatprostitutie
Dit artikel heeft betrekking op straatprostitutie en geeft – ter handhaving van het
verbod daarop – politieambtenaren en toezichthouders de bevoegdheid een bevel tot
onmiddellijke verwijdering te geven.
Afdeling 4. Overige bepalingen
Artikel 3:21 Verbodsbepalingen klanten
Dit artikel richt zich niet tot exploitanten of prostituees, maar tot hun (potentiële)
klanten en is daarmee complementair aan enkele andere bepalingen van dit
hoofdstuk. Kort gezegd is het enerzijds verboden om gebruik te maken van de
diensten van een prostituee die werkzaam is in het illegale circuit, anderzijds
verbieden enkele artikelen de prostituee om diensten (op een bepaalde wijze of op
bepaalde plekken) aan te bieden, terwijl dit artikel de klant verbiedt om in te gaan op
een aanbod. Dit betekent dat handhavend kan worden opgetreden tegen zowel de
prostituee als tegen de klant.
Het in het eerste lid opgenomen verbod kan enkel aan de klant worden
tegengeworpen voor zover hem enig verwijt kan worden gemaakt, bijvoorbeeld als de
seksuele handelingen (zullen) plaatsvinden bijvoorbeeld als uit de wijze van
adverteren kennelijk blijkt dat het een om een onvergund prostitutiebedrijf of
onvergunde prostituee gaat.
                                               99
</pre>

====================================================================== Einde pagina 99 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 100 ======================================================================

<pre>Artikel 3:22 Tentoonstellen, aanbieden en aanbrengen van erotisch-
pornografische goederen, afbeeldingen en dergelijke
Dit voorschrift schept een verbod dat slechts in effect kracht heeft ten aanzien van
nader door de burgemeester te bepalen rechthebbenden en voor zover de
burgemeester aan die rechthebbende heeft bekendgemaakt dat de wijze van
tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen daarvan, de openbare orde of de woon- en
leefomgeving in gevaar brengt.
Het tentoonstellen, aanbieden of aanbrengen van goederen, opschriften,
aankondigingen, gedrukte of geschreven stukken dan wel afbeeldingen, voor zover
die dienen tot het openbaren van gedachten en gevoelens als bedoeld in artikel 7,
eerste lid, van de Grondwet valt niet binnen de reikwijdte van het verbod.
Hoewel denkbaar is dat dit voorschrift in de praktijk vooral zal worden toegepast ten
aanzien van sekswinkels, richt zij zich op het tentoonstellen en dergelijke als zodanig;
het kan dus ook gaan om erotisch-pornografische foto’s of afbeeldingen aangebracht
aan sekstheaters, bedoeld om de aandacht van het publiek te vestigen op de
voorstellingen.
Hoofdstuk 4 Bescherming van het milieu en
het natuurschoon en zorg voor het uiterlijk
aanzien van de gemeente
Afdeling 1 Voorkomen of beperken
geluidhinder en hinder door verlichting
Artikel 4:1 Definities
Algemeen
Op grond van de Wm moeten inrichtingen die nadelige gevolgen voor het milieu
kunnen veroorzaken ofwel over een milieuvergunning beschikken, of voldoen aan
een AMvB, die artikelen met betrekking tot de bescherming van het milieu bevat.
Het Activiteitenbesluit milieubeheer biedt de mogelijkheid om in de gemeentelijke
verordening voorwaarden te stellen aan festiviteiten ter voorkoming of beperking van
geluidhinder. Deze afdeling bevat daarover voorschriften. Voor de definitie van
begrippen die aan aanpalende regelgeving – waaronder het Activiteitenbesluit
milieubeheer en de Wet milieubeheer – ontleend zijn, wordt aangesloten bij de
betekenis uit die regelgeving.
Artikel 4:2 Aanwijzing collectieve festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid om te bepalen dat de in dit lid genoemde geluidsnormen niet gelden
bij collectieve festiviteiten komt voort uit artikel 2.21, eerste lid, onder a, van het
Besluit.
Evenals in het oude besluit voorziet dit artikel van het Besluit erin dat op deze dagen
overmatige geluidhinder zo veel mogelijk moet worden voorkomen: De voorschriften
gelden niet “voor zover de naleving van deze voorschriften redelijkerwijs niet kan
worden gevergd”. Voorbeelden van collectieve festiviteiten zijn carnaval, kermis of
culturele-, sport- en recreatieve manifestaties.
                                              100
</pre>

====================================================================== Einde pagina 100 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 101 ======================================================================

<pre>In artikel 4:2 is de uitvoering van de regeling neergelegd bij het college. Er hoeft dus
niet jaarlijks een raadsbesluit te worden genomen om te bepalen welke feesten als
collectieve festiviteiten worden aangewezen. Het verdient aanbeveling dat het college
jaarlijks – in samenspraak met het plaatselijke bedrijfsleven – vaststelt op welke data
de betreffende voorschriften uit het Besluit niet van toepassing zijn. Voor de
collectieve dagen is geen begrenzing voor het aantal dagen opgenomen. Vaak zal er
toch behoefte zijn om vooraf een bepaald maximum aantal festiviteiten vast te stellen.
Dit maximum zou door het college kunnen worden vastgelegd in een beleidsregel. Als
de gemeenteraad dit zelf wenst te bepalen, dan dient het maximum te worden
vastgelegd in de verordening zelf.
Het aantal festiviteiten was in onze gemeente in de Apv gesteld op zes. Er is voor
gekozen het aantal festiviteiten niet uit te breiden. De ondernemers maken al bijna
geen gebruik van de huidige 6 festiviteiten. Dit blijkt dus voldoende. Uit overleg met
de ondernemers is naar voren gekomen dat geen behoefte bestaat aan uitbreiding.
Wel is het aantal dagen van te voren dat een evenement moet worden gemeld
teruggebracht van 14 naar 5. Achter een melding zitten dusdanige weinig
administratieve handelingen dat de handhavende instanties (ODH, politie) zeer kort
na het melden op de hoogte worden gesteld van de festiviteit. Bovendien is de
controle op geluidsklachten neergelegd bij de Omgevingsdienst Haaglanden (verder:
ODH). Zij beschikken over een 24/7 bereikbare wachtdienst die klachten registreert
en waar nodig metingen uitvoert. De juridisch handhaving ligt overigens nog wel bij
de gemeente.
Tweede lid
Volgens artikel 3.148, eerste lid, van het Activiteitenbesluit moet de verlichting bij
sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn uitgeschakeld en
indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd.
De bevoegdheid om te bepalen dat deze beperkingen niet gelden bij collectieve
festiviteiten staat in artikel 3.148, tweede lid, onder a, van het Besluit.
Dit voorschrift is met name bedoeld voor sportverenigingen die buiten de reguliere en
recreatieve wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie.
Een voorbeeld van een collectieve festiviteit is een sportieve manifestatie waar
meerdere sportverenigingen aan mee doen. Ook hier verdient het aanbeveling het
college – in samenspraak met de plaatselijke sportverenigingen - vast te laten stellen
op welke data de betreffende beperkingen niet van toepassing zijn.
In het Activiteitenbesluit wordt net als voor de festiviteiten als bedoeld in het eerste lid
geen maximum gesteld voor het aantal collectieve festiviteiten. Kortheidshalve wordt
voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande
toelichting bij het eerste lid.
Derde lid
De gemeente kan rekening houden met de aard van het gebied door in de
verordening gebiedsdifferentiatie toe te passen.
                                             101
</pre>

====================================================================== Einde pagina 101 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 102 ======================================================================

<pre>De gemeenteraad kan het grondgebied van de gemeente in de verordening
bijvoorbeeld verdelen naar verschillende dorpskernen of wijken. De vaststelling van
deze gebieden dient plaats te vinden in een apart besluit waarop bezwaar en beroep
volgens de Awb mogelijk is. Van deze mogelijkheid kan bijvoorbeeld gebruik worden
gemaakt tijdens carnaval, kermissen of culturele-, sport- en recreatieve manifestaties.
De mogelijkheid van gebiedsdifferentiatie was ook in het oude besluit opgenomen.
Wel kan bijstelling van gebieden wenselijk zijn doordat de werkingssfeer van de
festiviteitenregeling sterk wordt uitgebreid.
Bij de vaststelling van deze gebieden moet er wel rekening mee worden gehouden
dat deze de strekking van de regeling niet ondermijnt. Het onderscheid tussen
collectieve en incidentele festiviteiten moet duidelijk blijken. Gebiedsdifferentiatie
betekent ook dat het aantal aangewezen dagen of dagdelen per gebied kan
verschillen. Artikelen 2.21 en 3.148 van het Activiteitenbesluit kennen alleen
gebiedsdifferentiatie voor collectieve festiviteiten.
Zesde tot en met het achtste lid
In tegenstelling tot het oude besluit biedt dit Activiteitenbesluit gemeenten de
mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de collectieve festiviteiten en activiteiten. De basis voor deze bevoegdheid
staat in het tweede lid van artikel 2.21. Hierin wordt wel duidelijk gesteld dat het moet
gaan om voorwaarden ter voorkoming van geluidhinder. Voor de verlichting bij
sportbeoefening is deze mogelijkheid niet in het Activiteitenbesluit opgenomen.
De voorwaarden kunnen gaan over bijvoorbeeld beperking van het geluidsniveau, het
bepalen van het eindtijdstip of gedragsvoorschriften. De keuze om bepaalde
voorschriften wel of juist niet op te nemen in de Apv is afhankelijk van de lokale
situatie en bestuurlijke prioriteiten.
Wanneer er veel (horeca- of andere) inrichtingen dicht bij geluidgevoelige
bestemmingen zoals woonwijken liggen kan het wenselijk zijn om beperkende
voorwaarden op te nemen. Anderzijds kan ook gekozen worden om bedrijven meer
geluidsruimte te geven en (net als onder het Besluit horeca-, sport- en recreatie-
inrichtingen milieubeheer) geen voorwaarden in de Apv op te nemen.
Daarbij is het wel zo dat voortaan de regeling voor collectieve festiviteiten geldt voor
àlle type A- en B-inrichtingen onder het Besluit en niet alleen voor horeca-, sport- en
recreatie-inrichtingen.
Voor de hoogte van het geluidsniveau in het zesde lid wordt bij het Activiteitenbesluit
een suggestie gedaan van 10 of 20 dB(A) hoger dan de reguliere norm.
De geluidsniveau’s genoemd in het zesde lid zijn in onze gemeente 15 dB(A) hoger
gekozen dan de normale geluidsniveau’s. Deze verhoging van 15 dB(A) wordt
algemeen acceptabel gevonden om overmatige geluidshinder bij het ten gehore
brengen van muziek te voorkomen of te beperken.
In het zevende lid wordt gesproken over onversterkte muziek. In het Besluit is
onversterkte muziek uitgezonderd bij het bepalen van de geluidsniveaus. De reden
hiervoor is dat maatregelen ter beperking van de geluidsemissies moeilijk zijn. Dit
betekent dat voor onversterkte muziek in principe geen maximum geluidsnorm geldt.
                                            102
</pre>

====================================================================== Einde pagina 102 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 103 ======================================================================

<pre>Op basis van artikel 2.18, eerste lid, onder f en vijfde lid, van het Activiteitenbesluit
hebben gemeenten wel de mogelijkheid om dit in een gemeentelijke verordening aan
te passen (zie ook artikel 4:5). De reguliere geluidsnormen gelden niet bij festiviteiten,
waardoor bedrijven dan meer geluid mogen produceren. Om de omgeving enige
bescherming te bieden en geluidniveaus van onversterkte muziek bij festiviteiten te
begrenzen is onversterkte muziek meegenomen in de geluidsnorm.
Bij het artikel in de Apv is bedoeld om zoveel mogelijk dezelfde systematiek als in het
Besluit aan te houden. Het Besluit verwijst voor de bepaling van het langtijdgemiddeld
beoordelingsniveau (LAr,LT) naar de Handleiding meten en rekenen industrielawaai
(HMRI). In paragraaf 2.3 van module A van deze handleiding staat dat als criterium
voor het toekennen van een toeslag voor muziekgeluid geldt dat het muziekkarakter
duidelijk hoorbaar moet zijn op het beoordelingspunt. Als er sprake is van
muziekgeluid, dient bij het gemeten of berekende langtijdgemiddeld
deelgeluidsniveau vanwege de gehele inrichting 10 dB opgeteld te worden.
Voor het artikel in de Apv betekent dit dat als er geen sprake is van geluid met een
duidelijk op het beoordelingspunt waarneembaar muziekkarakter, er gewoon kan
worden getoetst aan de norm in artikel 4.3 lid 6. Als er wel sprake is van geluid met
een duidelijk op het beoordelingspunt waarneembaar muziekkarakter, moet er bij de
geluidswaarde (dit is het equivalent geluidsniveau veroorzaakt door de inrichting
zoals genoemd in artikel 4.3 lid 6) een toeslag van 10 dB worden opgeteld. (De
manier waarop de toeslag moet worden toegepast wordt verder uitgelegd in
paragraaf 7.3.2. van module A en in de voorbeelden in hoofdstuk 3 van module D van
de Handleiding meten en rekenen industrielawaai.)
Bij de bepaling van het geluidsniveau wordt in het zevende lid de
bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid buiten beschouwing gelaten. Dit in tegenstelling
tot de Handleiding meten en rekenen industrielawaai. Hiervoor wordt aangesloten bij
de systematiek en motivatie uit het Activiteitenbesluit: in de handleiding is de correctie
geïntroduceerd met het oog op continu-bedrijven.
Toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid bij horecabedrijven die
bijvoorbeeld om 1.00 uur sluiten brengt met zich mee dat het geluidsniveau in de
nachtperiode hoger mag zijn door correctie voor de resterende nachtperiode.
Omdat dit niet wenselijk is, is toepassing van de bedrijfsduurcorrectie bij muziekgeluid
niet toegestaan.
In het achtste lid is een eindtijdstip voor muziekgeluid vastgesteld om te voorkomen
dat feesten bij bedrijven zonder wettelijke sluitingstijden (theoretisch) de hele nacht
door kunnen gaan.
De keuze voor 01.00 uur in onze gemeente sluit aan op de (algemene) sluitingstijd
zoals die voor horecabedrijven geldt (artikel 2:29).
Artikel 4:3 Kennisgeving incidentele festiviteiten
Eerste lid
De bevoegdheid voor het vaststellen van het aantal incidentele festiviteiten voor
inrichtingen in een gemeentelijke verordening staat in de artikelen 2.21 en 3.148 van
het Activiteitenbesluit.
                                             103
</pre>

====================================================================== Einde pagina 103 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 104 ======================================================================

<pre>Volgens artikel 2.21, eerste lid, onderdeel b kan de gemeenteraad bij verordening het
aantal dagen of dagdelen aanwijzen waarop individuele inrichtingen voor incidentele
festiviteiten vrijstelling kunnen verkrijgen van de geluidsnormen. Een incidentele
festiviteit is een festiviteit die aan één of een klein aantal inrichtingen gebonden is. Dit
is bijvoorbeeld een optreden met levende muziek bij een café, een jubileum, een
personeels- of straatfeest of een “vroege vogels”-toernooi. In het Besluit is bepaald
dat het maximum aantal dagen waarvoor de geluidsnormen niet gelden maximaal 12
dagen of dagdelen per jaar betreft. Het betreft een maximum: de raad heeft de
bevoegdheid om, rekening houdend met de plaatselijke omstandigheden, in dit artikel
het aantal te verlagen. In het onderhavige artikel dient de raad in de verordening te
bepalen hoeveel incidentele festiviteiten per inrichting maximaal zijn toegestaan in de
gemeente. Het maximum aantal van 12 incidentele festiviteiten is ongewijzigd in
vergelijking met de vorige regeling voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen. Wat
wel verandert is dat de regeling nu ook geldt voor festiviteiten bij alle andere type A-
en B-inrichtingen die onder het Activiteitenbesluit vallen. Dit betekent dat bijvoorbeeld
ook detailhandel, kantoren, opslag- en transportbedrijven en metaalelektro-bedrijven
een beroep op deze regeling kunnen doen.
De enige uitzonderingen waarvoor de regeling niet geldt, zijn de type C-inrichtingen
(d.w.z. inrichtingen die vergunningplichtig blijven of vallen onder Besluit landbouw of
Besluit glastuinbouw).
In onze gemeente is gekozen voor maximaal zes incidentele festiviteiten per
inrichting per jaar. Daarmee is dit maximum hetzelfde als in de vorige Apv.
Tweede lid
Volgens artikel 3.148, eerste lid, van het Activiteitenbesluit moet bij inrichtingen de
verlichting voor sportbeoefening in de buitenlucht tussen 23.00 uur en 07.00 uur zijn
uitgeschakeld en indien er geen sport wordt beoefend of onderhoud wordt uitgevoerd.
Op basis van het tweede lid van artikel 3.148 kan hiervan worden afgeweken. Dit kan
bijvoorbeeld als sportverenigingen buiten de reguliere competities en recreatieve
wedstrijden en trainingen gebruik willen maken van hun lichtinstallatie bij het houden
van een veteranentoernooi of een “vroege vogels”-toernooi. Volgens het
Activiteitenbesluit is het maximum aantal dagen waarvoor de beperkingen voor de
verlichting niet gelden maximaal 12 dagen of dagdelen per jaar. Kortheidshalve wordt
voor de verdere toelichting over dit maximum verwezen naar de bovenstaande
toelichting bij het eerste lid.
In aansluiting op het eerste lid is ook voor lichthinder gekozen voor maximaal zes
incidentele festiviteiten per inrichting per jaar waarvoor de beperkingen voor de
verlichting niet gelden.
Volgens de toelichting bij het Activiteitenbesluit blijft ook bij gebruik van artikel 3.148
tweede lid de algemene zorgplicht met betrekking tot lichthinder en duisterte voor de
sportinrichtingen gelden, al is enige mate van hinder is bij incidentele activiteiten
aanvaardbaar. De beoordeling of sprake is van onaanvaardbare lichthinder in geval
van de viering van een festiviteit is aan het bevoegd gezag.
                                              104
</pre>

====================================================================== Einde pagina 104 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 105 ======================================================================

<pre>Zesde tot en met het negende lid
In tegenstelling tot het oude besluit biedt het Activiteitenbesluit gemeenten de
mogelijkheid om in of krachtens een gemeentelijke verordening voorwaarden te
stellen aan de incidentele festiviteiten. De basis voor deze bevoegdheid staat in het
tweede lid van artikel 2.21. Voor de algemene toelichting over de mogelijkheid om
voorwaarden te stellen bij festiviteiten en de toelichting bij het zesde tot en met het
achtste lid wordt kortheidshalve verwezen naar bovenstaande toelichting bij artikel
4:2 Apv, zesde tot en met het achtste lid. Net als bij de collectieve festiviteiten geldt
de regeling voor incidentele festiviteiten voor àlle type A- en B-inrichtingen onder het
Activiteitenbesluit in plaats van alleen voor horeca-, sport- en recreatie-inrichtingen
zoals onder het oude besluit.
In het achtste en negende lid wordt de mogelijkheid om muziekgeluid te produceren
bij een festiviteit beperkt tot binnen de gebouwen van de inrichting. Gebouwen
hebben over het algemeen een bepaalde geluiddempende werking. Op het
buitenterrein zijn minder mogelijkheden voor het beperken van geluidemissies.
Daarbij is het zo dat de regeling niet langer alleen geldt voor horeca, sport- en
recreatie-inrichtingen maar ook voor alle andere type A- en B-inrichtingen, wat met
name een belasting kan geven voor woningen met diverse bedrijven in de omgeving
die op verschillende momenten festiviteiten organiseren.
Voor muziekgeluid op buitenpodia of het buitenterrein van horecagelegenheden bij
evenementen, kan dit in de evenementenvergunning worden geregeld.
Artikel 4:4 Verboden incidentele festiviteiten
(Vervallen)
Artikel 4:5 Onversterkte muziek
(Vervallen)
Het is bijna niet handhaafbaar om geluidsnormen op te leggen voor onversterkte
muziek. Bijvoorbeeld harmonie orkesten of fanfares spelen telkens op verschillende
geluidsniveaus. Daarnaast wordt in de praktijk geen overlast ervaren van dit soort
muziek. Daarom is besloten dit artikel te laten vervallen.
 Artikel 4:6a Geluidshinder door dieren
Dit artikel is opgenomen in de Apv naar aanleiding van klachten over
(geluids)overlast van dieren. In de (model) Apv is artikel 2:60 Houden van hinderlijke
of schadelijke dieren opgenomen. Om dit artikel te kunnen gebruiken moeten echter
locaties of groepen dieren worden aangewezen. Bovendien is het houden van deze
dieren altijd verboden ongeacht of er overlast van wordt ervaren.
Daarom is er voor gekozen artikel 2:6a op te nemen, zodat bij (geluids)overlast van
alle soorten dieren kan worden opgetreden.
Wel moet worden opgemerkt dat hinder in de praktijk lastig is aan te tonen en het
veel handhavingscapaciteit kost om dit vast te stellen.
                                            105
</pre>

====================================================================== Einde pagina 105 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 106 ======================================================================

<pre>Afdeling 2 Bodem-, weg- en
milieuverontreiniging
Artikel 4:7 Straatvegen
(Vervallen)
Artikel 4:8 Natuurlijke behoefte doen
Deze bepaling staat al sinds jaar en dag in de APV. Volgens de VNG zijn er
momenteel (2000) veel gemeenten die in het kader van een lik-op-stuk-beleid
onderhavige bepaling strikt handhaven.
Artikel 4:9 Toestand van sloten en andere wateren en niet openbare riolen en
putten buiten gebouwen
(Vervallen) Dit is al geregeld in BW 5:37 en wordt niet gezien als een gemeente taak
Artikel 4:9a Oplaten van ballonnen
In dit artikel is conform het verzoek van de raad een ballonnenverbod opgenomen.
Nu de milieu effecten van ballonnen steeds meer duidelijk worden lijkt het niet meer
uit te leggen, waarom deze als vorm van vermaak in de natuur worden gebracht. Als
voorbeeld voor het verbod is de gemeente Heerenveen gevolgd. De VNG heeft nog
geen verbod in hun model opgenomen. In de zomerbrief van 2019 geeft de VNG
daarnaast aan dat zij adviseren dit artikel niet op te nemen. Dit omdat het niet kan
worden geschaard onder de onderwerpen die je met de Apv mag regelen te weten
volksgezondheid en veiligheid en omdat het moeilijk handhaafbaar is. Je moet
iemand immers op heterdaad betrappen. Het is dus net als een eventueel rookverbod
vooral een symbolisch artikel om een signaal af te geven dat ballonen in onze
gemeente niet gewenst zijn.
Afdeling 3 Het bewaren van houtopstanden
De kapvoorschriften gelden voor bomen, houtwallen en hakhout. Op grond van de
Boswet is een aantal categorieën van bomen uitgezonderd, o.a. wilgen en populieren
langs wegen en landbouw-gronden, bomen van bosbouwondernemingen, fruitbomen,
windschermen om boomgaarden. De kapvoorschriften gelden ook niet voor solitairen
struiken of heesters.
Het doel van de kapvoorschriften is het behoud van waardevolle bomen. Het begrip
waardevol is niet te definiëren, maar van belang is de waarde uit een oogpunt van
landschapsschoon, natuur-schoon, stads- en dorpsschoon en ook de waarde voor de
leefbaarheid van een straat of buurt.
De kapvoorschriften houden in dat het verboden is waardevolle bomen te vellen
zonder vergunning van het college (artikel 4:10b ). Ter bescherming van de zoeven
genoemde belangen kan de vergunning worden geweigerd (artikel 4:10d); weigeren
is geen plicht.
Het behoud van waardevolle bomen moet worden afgewogen tegen andere
belangen, zoals het belang van degene die tot velling wil overgaan.
                                           106
</pre>

====================================================================== Einde pagina 106 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 107 ======================================================================

<pre>Worden waardevolle bomen illegaal gekapt of gaan zij door andere oorzaken ten
gronde, dan kan een herplantplicht worden opgelegd (artikel 4:10h ). Ook is het
mogelijk een onderhoudsplicht op te leggen als waardevolle bomen ernstig in het
voortbestaan worden bedreigd. Ook hier moet belangenafweging plaatsvinden.
Over die afweging van belangen is inmiddels uitgebreide jurisprudentie ontstaan, die
in het algemeen positief uitwerkt voor het behoud van bomen. Onder meer blijkt dat
bomen niet zonder meer moeten wijken voor economische belangen, zoals het beter
bewerkbaar zijn van akkers of het voorkomen van water- en voedselonttrekking of
schaduwwerking. Bomen blijken wel dikwijls te moeten sneuvelen als er sprake is van
ernstig gevaar voor omvallen of van overlast, bijvoorbeeld als gevolg van bladval,
verstopping van rioleringen, vermindering bezonning of uitzicht. Bij verschillende
uitspraken wordt overwogen dat de bomen nog gezond zijn en nog jaren mee
kunnen, zodat zij mede om die reden kunnen worden gehandhaafd.
Blijkens de jurisprudentie mag een herplantplicht ook na strafrechtelijk optreden nog
worden opgelegd. Voorts mag een herplantplicht inhouden dat er meer bomen of
zelfs struiken worden geplant dan er eerst waren. Herstel in de vorige toestand kan
ook betekenen het laten uitvoeren van zodanige maatregelen dat de vorige toestand
zoveel mogelijk wordt benaderd en, indien niet anders mogelijk, zelfs pas na verloop
van tijd.
De jurisprudentie over schadevergoeding (artikel 4:10i) is nog schaars. Wellicht zal
dezelfde lijn worden getrokken als bij de jurisprudentie over artikel 49 van de Wet op
de Ruimtelijke Ordening. Geen schadevergoeding is toegekend in gevallen waarbij
door een kapverbod of een weigering van een kapvergunning de (nog niet
verwezenlijkte) mogelijkheid werd ontnomen om een voordeel te behalen
(bijvoorbeeld het beter kunnen bewerken van grond of de winst uit verkoop van hout).
Ook is geen schadevergoeding toegekend voor schade die voorzienbaar was of die in
het kader van een ruilverkaveling is verrekend.
Het burenrecht kent de bepaling dat een nabuur verwijdering kan vorderen van
bomen, heesters en heggen die te dicht bij de erfgrens staan (artikel 5:42 Burgerlijk
Wetboek). Op grond van jurisprudentie is voor tussenkomst van de rechter tot
handhaving van deze bepaling van het burenrecht slechts plaats indien het
kapverbod het gestelde belang niet kan dienen of indien onder de gegeven
omstandigheden moet worden aangenomen dat de gemeente bij afweging van het
overheidsbelang tegen het particulier belang in redelijkheid niet tot het handhaven
van het kapverbod heeft kunnen komen. Het kan immers niet zo zijn dat het
kapverbod wel van toepassing is op de eigenaar van een boom, maar niet op de
buurman die verwijdering van de boom vordert.
De strijdigheid tussen artikel 5:42 BW en het kapverbod wordt voorkomen of beperkt
door in artikel 4:10k een kleinere afstand voor bomen, heesters en heggen tot de
erfgrens toe te laten dan wordt bepaald in artikel 5:42 BW. Dit is volgens artikel 5:42
BW toegestaan.
                                           107
</pre>

====================================================================== Einde pagina 107 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 108 ======================================================================

<pre>Bezwaar en beroep
Tegen het verlenen of weigeren van een kapvergunning kunnen belanghebbenden
krachtens de artikelen 7:1 en 8:1 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) bezwaar
en beroep instellen.
Belanghebbenden zijn zij die een rechtstreeks persoonlijk belang hebben bij het
besluit (artikel 1:2 Awb). Gedacht kan worden aan de aanvrager van een
kapvergunning, de eigenaar van de grond waarin de boom staat en direct
omwonenden (zij die vanuit hun woning of tuin de boom zien staan).
Particulieren kunnen niet opkomen voor uitsluitend immateriële waarden. Belangen
die slechts kunnen worden teruggevoerd op een subjectieve beleving vallen buiten de
sfeer van de rechtsbescherming. Als er in een park een aantal bomen wordt gekapt,
dan zal de kring van belanghebbenden wel iets groter zijn dan bij het rooien van een
boom in een particuliere tuin. Niet alleen direct omwonenden, maar ook personen die
binnen een redelijke afstand van het park wonen en rechtspersonen die zich, blijkens
de statutaire doelomschrijving en hun feitelijke werkzaamheden, inzetten voor het
behoud van waardevolle bomen, natuur-, stads- of dorpsschoon of de leefbaarheid
van een straat of buurt, kunnen als belanghebbende worden aangemerkt.
Wabo
De vergunning voor het vellen van houtopstanden is aangewezen in artikel 2.2,
eerste lid onder g. van de Wabo. Vaak zal naast de vergunning nog een vergunning,
ontheffing of vrijstelling op grond van de Natuurbeschermingswet of de Flora- en
Faunawet nodig zijn in verband met de bescherming van vogels en hun nesten in de
bomen. De Natuurbeschermingswet en Flora- en Faunawet haken aan bij de Wabo.
Er wordt dan dus één omgevingsvergunning verleend of geweigerd. De Boswet haakt
echter niet aan bij de Wabo. Indien die van toepassing is, blijft dus een aparte
vergunning vereist.
In de Ministeriele regeling omgevingsrecht (Mor, Staatscourant 2010-5162) zijn
indieningsvereisten voor de aanvraag van een omgevingsvergunning opgenomen.
Naast een aantal algemene indieningsvereisten (zie daarvoor de toelichting bij artikel
1:2 van de APV) zijn er in artikel 7.3 van de Mor nog een aantal speciale
indieningsvereisten voor het vellen van houtopstanden opgenomen. Dit artikel 7:3
luidt als volgt:
     1. In of bij de aanvraag om een vergunning voor een activiteit, als bedoeld in
          artikel 2.2, eerste lid, aanhef en onder g, van de wet, identificeert de
          aanvrager op de aanduiding als bedoeld in artikel 1.3, tweede lid, van deze
          regeling iedere houtopstand waarop de aanvraag betrekking heeft met een
          nummer.
     2. In of bij de aanvraag, als bedoeld in het eerste lid, vermeldt de aanvrager per
          genummerde houtopstand:
            a. de soort houtopstand;
            b. de locatie van de houtopstand op het voor-, zij- dan wel achtererf;
            c. de diameter in centimeters, gemeten op 1,30 meter vanaf het maaiveld;
            d. de mogelijkheid tot herbeplanten, alsmede het eventuele voornemen om
               op een daarbij te vermelden locatie tot herbeplanten van een daarbij te
               vermelden aantal soorten over te gaan.
                                              108
</pre>

====================================================================== Einde pagina 108 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 109 ======================================================================

<pre>Artikel 4:10a Begripsomschrijvingen
Eerste lid, onderdeel a. (houtopstand)
Houtopstand is het algemene begrip dat de Boswet zelf eveneens hanteert.
Gesproken wordt van 'bossen en andere houtopstanden'; ook de bossen worden dus
tot de houtopstanden gerekend. In de Boswet wordt geen begripsomschrijving
gegeven van houtopstand en evenmin van hakhout.
Ook een houtwal wordt als houtopstand aangemerkt. In het algemeen vallen onder
houtwal alle lintvormige begroeiingen van enige uitgestrektheid, bestaande uit bomen
of struiken. Het begrip omvat onder andere houtsingels en houtkaden. Houtwallen zijn
duidelijk omvangrijker dan heggen of hagen of de in het tweede lid van dit artikel
bedoelde wegbeplantingen en eenrijige beplantingen langs landbouwgronden. Ook
struiken en heesters vallen er onder voorzover zij bestaan uit lintbegroeiing van enige
omvang. Volledigheidshalve worden deze nog wel apart genoemd.
Solitaire struiken of heesters, alsmede heggen en hagen zijn niet onder de
verordening begrepen.
Als struik wordt doorgaans beschouwd iedere houtachtige plant - meer dan 4 m hoog
- die zich vlak boven de grond vertakt en daardoor in tegenstelling tot een boom geen
echte stam heeft. De term heg of haag heeft in het algemeen betrekking op een
omheining van struiken (of soms bomen) die regelmatig in de gewenste vorm wordt
geschoren.
Eerste lid, onderdeel c. (boom)
Deze definitie is opgenomen vanwege de discussie over wat wel en geen boom is,
vooral bij meerstammigheid, zeer jonge bomen en boomachtige struiken. Gekozen is
voor een precieze definitie met eenvoudig te controleren voorwaarden, opdat zo min
mogelijk twijfel kan ontstaan.
Een dode boom is in juridische zin soms geen boom (President van de Rechtbank
Den Bosch, 15 juni 1992, NJKort 1992, 59). De bepalingen in dit hoofdstuk zijn echter
in beginsel ook van toepassing op dode bomen. Een dode boom kan bovendien van
grote natuurwetenschappelijke waarde zijn. Anderzijds kan een dode boom juist
gevaar opleveren, bijvoorbeeld voor het verkeer.
Eerste lid, onderdeel d. (dunning)
Het begrip 'vellen' zelf is niet omschreven. Voor de betekenis ervan kan worden
uitgegaan van het normale taalgebruik. Zo zal het omhakken of afzagen van een
boom zeker als vellen moeten worden beschouwd.
De omschrijving van 'dunning' houdt in dat vellen waarmee de overblijvende bomen
zijn gebaat, krachtens de verordening is toegestaan. Opgroeiende beplantingen
worden immers na verloop van tijd vaak zo dicht, dat de bomen elkaar in de weg
gaan staan en verstikking dreigt.
Gaat men echter een bos of een groep bomen zodanig uitdunnen dat het verband of
het karakter ervan vergaand en blijvend verloren gaat, dan is er geen sprake van
dunnen, maar van verboden vellen.
De resterende bomen zullen in zo'n geval immers een grotere kans lopen bij storm
om te waaien en voorts kan een aanzienlijke bodemverwildering worden verwacht.
                                           109
</pre>

====================================================================== Einde pagina 109 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 110 ======================================================================

<pre>Ook van een handeling als snoeien (inkorten of wegnemen van takken) kan in het
algemeen worden gezegd dat deze is toegestaan, wanneer de te snoeien boom
daarmee gebaat is. Wordt echter- om maar een voorbeeld te noemen - de stam tot op
betrekkelijk grote hoogte ontdaan van takken, zodat van de kroon slechts een klein
deel overblijft, of wordt de top uit de boom gezaagd, dan kan er sprake zijn van een
handeling als bedoeld in het tweede lid.
Zie voor het begrip 'dunning' HR 18-6-1985, Milieu en Recht 1986/1, blz. 20, NJ 1986,
183.
Eerste lid, onderdeel e. (knotten/kandelaberen)
Deze begripsomschrijving is bedoeld ter afbakening van illegaal en ondeskundig
snoeien of terug-zetten van daarvoor ongeschikte bomen. Deze definitie vult nader de
mogelijkheid aan om zonder kapvergunning onderhoud te kunnen plegen aan
daarvoor wel geschikte bomen als bepaald in artikel 4.5.2, tweede lid, onderdeel h.
van deze verordening. Ook voor de vakkundige begrenzing van het 'geknot' als
vermeld in artikel 4.5.2, tweede lid, onderdeel a. is deze definitie nuttig.
Eerste lid, onderdeel g. (boomwaarde)
Dit onderdeel is overgenomen uit de Algemene Plaatselijke Verordening Rotterdam.
Het college van Rotterdam heeft de boomwaarde als volgt vastgesteld:
'De boomwaarde is het product van de volgende factoren, uitgedrukt in euro’s:
               a. eenheidsprijs 3,63 euro per cm² van de dwarsdoorsnede van de stam
                   op 1,30 m hoogte;
               b. standplaatswaarde, onderverdeeld naar:stads(deel-)centrum
                   100%;stedelijk gebied 90%;halfstedelijk gebied 80%;stadrand
                   70%;landelijk gebied 60%;
               c. conditiewaarde 100%, 80%, 60%, 40% en 20%;
               d. waarde van de plantwijze, onderverdeeld naar:solitairen 100%;straat-
                   en laanbomen 80%;boomgroepen (2-5 stuks) 60%;grotere
                   boomgroepen 40%;bosbeplanting 20%'.
Eerste lid, onderdeel j
Er is voor gekozen om de minimale stamomtrek te bepalen op 90 cm. Dit omdat dit
getal beter te delen is door pie (3,141592654)
Tweede lid (ernstig beschadigen)
De omschrijving van 'vellen' omvat ook 'het verrichten van handelingen, zowel boven-
als onder-gronds, die de dood of ernstige beschadiging van houtopstand ten gevolge
kunnen hebben'. Deze omschrijving komt overeen met die in de wet (artikel 1, tweede
lid).
De nadere omschrijving heeft alleen betrekking op (actieve) handelingen en niet op
het (passieve) nalaten van handelingen. Bijvoorbeeld het nalaten van onderhoud, het
niet nemen van maatregelen om ernstig bedreigde houtopstand veilig te stellen, het
lijdelijk toezien dat houtopstand - al dan niet door het toedoen van anderen –
ten gronde gaat. Het leek te ver te gaan om ook een dergelijk 'stilzitten' onder het
actieve begrip 'vellen' te brengen.
                                            110
</pre>

====================================================================== Einde pagina 110 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 111 ======================================================================

<pre>Tegen ernstige verwaarlozing kan echter wel worden opgetreden. In dit verband
wordt verwezen naar artikel 4:10h en de toelichting daarop.
Artikel 4:10 b ) Kapverbod
Dit artikel geeft de werkingssfeer van deze afdeling aan. Particulieren en de
gemeente (privaat-rechtelijk als eigenaar van bomen) dienen voor bepaalde
werkzaamheden een kapvergunning aan te vragen.
Eerste lid (kapvergunning)
Het eerste lid introduceert het vergunningenstelsel. Deze verordening heeft
voornamelijk ten doel een bepaalde boom of groep van bomen uit esthetisch oogpunt
te sparen. Met een herbeplanting is men zelden gebaat. Het is dus zaak een
maximale bescherming te scheppen. Deze geeft het vergunningenstelsel in grotere
mate dan het meldingssysteem.
De controle is bij het vergunningenstelsel eenvoudiger omdat de houteigenaar een
vergunning moet kunnen tonen.
weede lid, onderdelen a. t/m d. (uitzonderingen krachtens de Boswet)
Het tweede lid geeft een groep uitzonderingen op het in het eerste lid gestelde
verbod. De onder a. t/m d. vervatte uitzonderingen vloeien voort uit artikel 15, tweede
lid van de wet waarin de categorieën bomen of houtopstanden worden genoemd, ter
bewaring waarvan de gemeentelijke wetgever geen regels mag stellen.
Hiertoe behoren o.a. wegbeplantingen en eenrijige beplantingen op of langs
landbouwgronden, beide voorzover bestaande uit populieren of wilgen.
Bij wet van 8 december 1982, Stb. 706 is echter voor de hier bedoelde wilgen en
populieren een uitzondering gemaakt, doordat aan artikel 15, tweede lid, onder a. van
de Boswet is toegevoegd 'tenzij deze zijn geknot'.
De gemeentelijke wetgever heeft daarmee de mogelijkheid gekregen regelen te
stellen ter bewaring van knotwilgen en knotpopulieren die deel uitmaken van
wegbeplantingen of eenrijige beplantingen op of langs landbouwgronden. Het
kapverbod geldt wel voor wilgen en populieren, niet zijnde wegbeplantingen of
eenrijige beplanting op of langs landbouwgronden, waarbij niet van belang is of deze
wel of niet zijn geknot.
Bij de in onderdeel b. opgenomen uitzondering kan worden vermeld, dat blijkens de
memorie van toelichting een notenboom een vruchtboom is. Het begrip 'vruchtboom'
is niet duidelijk. Bedoeld zal wel niet zijn 'vruchtdragende boom', want anders zouden
gemeenten en provincies voor geen enkele boom regels mogen stellen.
Uit de parlementaire discussie over artikel 15, tweede lid van de Boswet kan worden
afgeleid dat is gedacht aan bomen die uit economische motieven worden geteeld, dat
wil zeggen bomen zoals die staan in boomgaarden oftewel fruitbomen.
Uit KB 24 oktober 1986, nr. 43, Milieu en Recht 1987/8, blz. 297 (Breda) blijkt dat de
Kroon, in tegenstelling tot de parlementaire discussie, een solitaire vruchtboom
eveneens onder de uitzondering van artikel 1, vierde lid, onder e. van de Boswet
                                              111
</pre>

====================================================================== Einde pagina 111 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 112 ======================================================================

<pre>brengt. Dit houdt in dat ten behoeve van het kappen van iedere vruchtboom geen
vergunning ingevolge deze verordening of de Boswet vereist is.
Wanneer andere motieven dan die van de Boswet (behoud bosareaal, behoud
natuur- of land-schapsschoon) een overwegende rol spelen, is krachtens de APV
misschien bescherming mogelijk van de in onderdeel a. bedoelde populieren en
wilgen en van de onder b. bedoelde vruchtbomen. Het motief tot bescherming zou
dan bijvoorbeeld kunnen zijn behoud van recreatieve waarden of voorkoming van
aantasting van de leefbaarheid van een gebied.
Tweede lid, onderdeel e. (uitzondering voor dunning)
Geen vergunning is vereist voor het vellen van houtopstand bij wijze van dunning.
Verwezen wordt naar de toelichting op artikel 4:10 A, eerste lid, onderdeel d.
Tweede lid, onderdeel f (uitzondering voor bosbouwondernemingen)
Ingevolge artikel 15, derde lid, van de Boswet is de gemeenteraad niet bevoegd
regelen te stellen ter bewaring van bossen en andere houtopstanden die deel
uitmaken van bosbouwondernemingen, die als zodanig bij het Bosschap
geregistreerd staan en gelegen zijn buiten de bebouwde kom (tenzij het een
zelfstandige eenheid betreft van minder dan 10 are of een zelfstandige rijbeplanting
van minder dan 20 bomen).
Met het oog op het bestaan van verscheidene bebouwde kommen in de gemeente
worden - de woorden ‘gelegen buiten een bebouwde kom’ gebruikt. Wanneer
gedeputeerde staten ingevolge artikel 1, vijfde lid, van de Boswet ontheffing van de
verplichting tot het vaststellen van bebouwde-komgrenzen hebben verleend, kan de
zinsnede ‘gelegen buiten een bebouwde kom’ vervallen.
Tweede lid, onderdeel g (uitzondering voor o.a. iepziektebestrijding)
Onderdeel g ziet op het geval dat bomen moeten worden geveld ter bestrijding van
de iepziekte of in het kader van een instandhoudingsplicht dan wel krachtens
(andere) bepalingen van de model-APV, bijvoorbeeld in verband met de
verkeersveiligheid.
Tweede lid, onderdeel i (uitzondering voor tuinen en erven met een kleine
oppervlakte)
Als sprake is van kleine tuinen dan zal een kapvergunning niet snel geweigerd
worden. Een boom is al snel te groot in verhouding tot de grootte van de tuin of het
erf en zal vaak te veel licht wegnemen. Bij de aangegeven oppervlakte is onderscheid
gemaakt tussen voortuinen, -erven en achtertuinen,
-erven. Vrijstelling van de vergunningplicht voor houtopstand aan de voorkant van
een woning of pan van een bedrijf wordt minder snel gegeven omdat vaker sprake zal
zijn van een ‘beeldbepalende boom’ dan aan de achterzijde.
De vrijstelling geldt niet als het totaal aaneengesloten tuin- en erfoppervlak meer is
dan 125 m2.
Dit betekent dat als voor- en achtertuin, -erf met elkaar verbonden zijn door middel
van een zijtuin of -erf gekeken moet worden naar de totaaloppervlakte van tuin of erf.
                                             112
</pre>

====================================================================== Einde pagina 112 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 113 ======================================================================

<pre>Derde lid (spoedkap)
In acute probleemsituaties met betrekking tot houtopstanden moet er meteen
gehandeld kunnen worden. Het gaat met name om gevallen waarin sprake is van
gevaarzetting voor zaken of personen door instabiliteit van bomen.
Artikel 4:10c Aanvraag vergunning en procedure
[Vervallen]
Artikel 4:10d Weigeringsgronden
Over de afweging van belangen is inmiddels uitgebreide jurisprudentie ontstaan, die
in het algemeen positief uitwerkt voor het behoud van bomen. Onder meer blijkt dat
bomen niet zonder meer moeten wijken voor economische belangen, zoals het beter
bewerkbaar zijn van akkers of het voorkomen van water- en voedselonttrekking of
schaduwwerking.
Niet alleen de visuele eigenschappen, maar ook andere kwaliteiten van een
houtopstand kunnen aanleiding geven tot het weigeren van een kapvergunning. In de
jurisprudentie worden als toetsingscriteria onder andere aangetroffen:
     - natuurwaarde
     - landschappelijke waarde
     - waarde voor stads- en dorpsschoon
     - beeldbepalende waarde
     - cultuurhistorische waarde
     - waarde voor leefbaarheid
Aan de hand van deze criteria kan bijvoorbeeld rekening worden gehouden met:
     - de recreatieve waarde van een op zichzelf lelijke klimboom, die bij de jeugd
         als speelobject waardering ondervindt;
     -   de belevingswaarde van houtopstand vanuit cultuurhistorisch of planologisch
         oogpunt of wegens ouderdom of situering;
     -   de natuurwetenschappelijke betekenis van houtopstand, bijvoorbeeld doordat
         daarop zeldzame epifytische of terrestrische planten groeien, hetzij hogere
         planten dan wel mossen of korstmossen, de luchtzuiverende kwaliteiten, de
         invloed op de bodemhuishouding en het microklimaat en de nestel- of
         schuilgelegenheid voor bepaalde diersoorten.
Voor de beoordeling van deze eigenschappen kunnen van belang zijn de (stam)
omvang van de boom, de plantwijze (alleenstaand of in groepen), de standplaats
(tussen de bebouwing of in het buitengebied), de soort (snelgroeiend of langzaam
groeiend.
Deze begrippen zijn niet nauwkeurig te omschrijven. De hier gegeven opsomming is
bovendien niet uitputtend. Wel zal elke keer weer een afweging moeten worden
gemaakt van alle betrokken belangen.
Een kapvergunning zal bijvoorbeeld in het algemeen moeten worden verleend,
wanneer:
     - het gaat om het vellen van de houtwallen waarvan het gebruikelijk is dat deze
         bij gedeelten periodiek worden ‘afgezet’, dat wil zeggen, geveld om een
         geleidelijke verjonging mogelijk te maken;
                                           113
</pre>

====================================================================== Einde pagina 113 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 114 ======================================================================

<pre>     -   het gaat om het vellen van een waardevolle boom die een ernstig gevaar
         vormt voor de openbare veiligheid, bij voorbeeld wegens het risico van
         omwaaien of het belemmeren van het uitzicht voor het verkeer;
     -   de bezwaren, die de bewoners van woningen ondervinden wegens het
         belemmeren van licht en lucht, de vochtigheid van de woning, het verstopt
         raken van goten, enz., zwaarder wegen dan de waarde van de houtopstand;
Verder moet gedacht worden aan een beleid op lange termijn. Het is beter bepaalde
houtopstanden geleidelijk te vernieuwen en te verjongen, dan op een kwade dag voor
het onontkoombare feit te staan dat die houtopstanden geheel moeten worden
‘afgeschreven’. Een al te starre toepassing van dit artikel kan fnuikend zijn voor de
bereidheid van de burger om uit eigen beweging bomen aan te planten: hij zou
immers terecht kunnen vrezen ’er voor eeuwig aan vast te zitten’.
Artikel 4:10e Vergunning ex lege
Dit artikel bevatte de zogenaamde lex silencio positivo. De bepaling is sinds de
inwerkingtreding van de Wabo en de Dienstenwet overbodig geworden. Zoals onder
Afdeling 3 is vermeld valt deze vergunning onder de Wabo. In artikel 3.9, derde lid
van de Wabo is bepaald dat de vergunning van rechtswege is verleend
overeenkomstig de aanvraag, als de beslis- en de eventuele verdagingstermijn zijn
verstreken zonder besluitvorming.
Artikel 4:10f Voorschriften en beperkingen
Dit artikel vormt een nadere uitwerking van artikel 1:4, eerste lid, tweede volzin. De
voorschriften mogen uitsluitend strekken ter bescherming van de belangen in verband
waarmee het vereiste van vergunning of ontheffing is gesteld. In dit geval natuur-,
milieu-, landschappelijke en cultuurhistorische waarden en waarden van
stadsschoon, recreatie en leefbaarheid.
Gevolgen niet-nakomen voorschriften
Niet-nakoming van voorschriften die aan een vergunning of ontheffing verbonden zijn,
kan grond opleveren voor intrekking van de vergunning of ontheffing of voor
toepassing van andere administratieve sancties.
In artikel 1:6 is deze intrekkingsbevoegdheid vastgelegd. De vraag of bij niet-
nakoming van vergunningsvoorschriften bestuursdwang kan worden toegepast, wordt
in het algemeen bevestigend beantwoord. Doordat in het tweede lid van artikel 1:4
naleving van deze voorschriften wordt omschreven als verplichting, wordt hierover
alle onzekerheid weggenomen.
Uiteraard is bestuursdwang niet mogelijk wanneer alleen voorschriften zijn
overtreden, welke slechts beogen het toezicht op de naleving van de vergunning of
ontheffing te vergemakkelijken, doch geen verband houden met de bescherming van
het belang of de belangen met het oog waarop de vergunning of ontheffing is vereist.
In artikel 6:1 wordt overtreding van het bij of krachtens deze verordening bepaalde
met straf bedreigd. Daardoor is ook het overtreden van aan een vergunning of
ontheffing verbonden voorschriften met straf bedreigd.
                                           114
</pre>

====================================================================== Einde pagina 114 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 115 ======================================================================

<pre>Artikel 4:10g Bijzondere vergunningsvoorschriften
Dit artikel stelt de mogelijkheid om een herplantplicht aan een vergunning te
verbinden, vast. Mede gezien het feit dat dit voorschrift ingrijpend kan zijn, is het
wenselijk ter zake een uitdrukkelijke bepaling op te nemen. Deze herplantplicht heeft
een andere strekking dan de herplantplicht krachtens de Boswet. Daar is zij gericht
op het behoud van het bosareaal (vandaar dat herplanten elders mogelijk is); bij de
gemeente geschiedt een eventuele herbeplanting om redenen van milieu-beheer en
zal zij vaak zoveel mogelijk ter plaatse moeten gebeuren. De wet geeft voor
herbeplanten een termijn van drie jaar. De gemeenten behoeven deze termijn niet
aan te houden. Behalve een termijn kan het college ook aanwijzingen geven met
betrekking tot de herplantplicht. Denkbaar is dat een andere boomsoort wordt
voorgeschreven (bijvoorbeeld iepen die beter bestand zijn tegen iepziekte). Bij
vervanging van een grote boom kan worden gedacht aan herplanting van een boom
van vergelijkbare grootte of aanplant van meer dan één boompje. Uiteraard dient
herplant bosbouwkundig verantwoord te zijn.
Het tweede lid zou, strikt genomen, kunnen worden gemist. Immers, mislukt een
beplanting, aangebracht krachtens het eerste lid, dan is er sprake van het teniet gaan
van beplanting. Ingevolge artikel 12, eerste lid, Boswet kan dan een verplichting tot
herbeplanting worden opgelegd.
Het kan echter gewenst zijn ter versnelling van het herstel de eventuele
vervangingsverplichting gelijktijdig met de herplantplicht op te leggen.
Dit derde lid van dit artikel beoogt te voorkomen dat een boom al feitelijk gekapt is
voordat derden kennis hebben kunnen nemen van de kapvergunning. De vergunning
wordt eerst van kracht zes weken na de dag van de bekendmaking.
Dit betekent niet dat de bezwaartermijn van zes weken, zoals geregeld in de
Algemene wet bestuursrecht, in dit geval niet geldt. Belanghebbenden hebben 6
weken de tijd om bezwaar te maken tegen de verleende kapvergunning. Het indienen
van bezwaar heeft echter geen schorsende werking. Op grond van het derde lid mag
de vergunninghouder 6 weken na de dag van bekendmaking gebruik maken van zijn
vergunning. De enige manier waarop het feitelijk kappen van de boom voorkomen
kan worden is door het indienen van een voorlopige voorziening bij de president van
de rechtbank.
Het vierde lid bepaalt dat een vergunning vervalt indien daarvan niet binnen één jaar
na het onherroepelijk worden, volledig gebruik is gemaakt. In gevallen dat
houtopstand verplant moet worden, is het vaker niet mogelijk om bomen binnen een
periode van een jaar te verplanten in verband met de voorbereiding daarop. In het
belang van het behoud van de houtopstand kan het college voor die gevallen een
langere periode bepalen.
In artikel 1:6 worden de gronden genoemd waarop een vergunning of ontheffing kan
worden ingetrokken respectievelijk waarop de daaraan verbonden voorschriften
kunnen worden gewijzigd.
Voor vergunningen vormt dit artikel een nadere uitwerking van het bepaalde onder
artikel 1.6, sub d: een krachtens deze afdeling afgegeven vergunning vervalt van
                                            115
</pre>

====================================================================== Einde pagina 115 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 116 ======================================================================

<pre>rechtswege indien hiervan binnen één jaar, na het onherroepelijk worden van de
beschikking, geen gebruik is gemaakt.
Artikel 4:10h Herplant-/instandhoudingsplicht
Eerste lid (zelfstandige herplantplicht)
Wanneer een herplantplicht alleen maar als vergunningsvoorschrift zou kunnen
worden gesteld, dan zou dat betekenen dat iemand aan de oplegging van een
herplantplicht kan ontkomen door zonder vergunning te vellen.
De in dit lid, opgenomen bepaling maakt het mogelijk in zulke gevallen een
zelfstandige herplant-verplichting te scheppen.
In het eerste lid is toegevoegd 'dan wel op andere wijze is teniet gegaan'. Het college
kan dus ook een verplichting tot herplantplicht opleggen, als houtopstand is teniet
gegaan door verwaarlozing of door een calamiteit. Oplegging van een herplantplicht
is in beginsel ook denkbaar als houtopstand is teniet gegaan door een velling
ingevolge de Plantenziektewet of een velling in het kader van een
instandhoudingsplicht krachtens het derde lid van dit artikel, dan wel op grond van
artikel 2:15 van deze verordening, in verband met de verkeersveiligheid.
Gebleken is dat voor het uitvoeren van de herplantplicht soms ook de medewerking
van anderen dan de zakelijk gerechtigde noodzakelijk is. Daarom is bepaald dat
aanschrijvingen kunnen worden gericht tot de eigenaar of tot degene die uit andere
hoofde tot het treffen van voorzieningen bevoegd is. De herplantplicht kan dan
worden opgelegd aan degene die 'krachtens enig duurzaam persoonlijk recht' tot het
treffen van voorzieningen bevoegd is.
Ook in de Boswet komt een herplantplicht voor. Artikel 3 van de Boswet verplicht de
eigenaar van grond, waarop een houtopstand anders dan bij wijze van dunning is
geveld of op andere wijze teniet gegaan, tot herbeplanting. Het Koninklijk Besluit van
20 juni 1962, Stb. 220, geeft daarvoor nadere regels.
De herplantplicht die in dit artikel is neergelegd, verschilt van de herplantplicht van de
Boswet. De herplantplicht geldt niet zonder meer, maar pas wanneer het college
daartoe besluit. De herplantplicht van de Boswet bestaat uit kracht van de Boswet
zelf. De herplantplicht heeft in deze verordening bovendien een andere strekking dan
in de Boswet: in de wet is zij gericht op het behoud van het bosareaal (vandaar dat
herplanten elders mogelijk is), terwijl herbeplanting krachtens de verordening
geschiedt om redenen van milieubeheer en daardoor vaak zoveel mogelijk ter plaatse
moet gebeuren. Hieruit volgt dat een herplantplicht slechts opgelegd kan worden,
wanneer hieruit een herstel van geschonden milieuwaarden kan voortkomen.
Derde lid (instandhoudingsplicht)
Het derde lid betreft houtopstand die nog wel in leven is, maar waarvan redelijkerwijs
kan worden aangenomen dat hij binnen afzienbare tijd teniet zal gaan.
De gemeente zou in dat geval kunnen wachten totdat de houtopstand geheel teniet is
gegaan om dan vervolgens op grond van het eerste lid een herplantplicht op te
leggen.
Het kan echter voorkomen dat de strekking van de verordening beter gediend is met
het behoud van bestaande bomen dan met de vervanging daarvan.
                                             116
</pre>

====================================================================== Einde pagina 116 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 117 ======================================================================

<pre>Met name valt hierbij te denken aan grote bomen. Deze zijn immers niet of slechts
met grote kosten te vervangen en wat bijvoorbeeld schoonheid, luchtzuiverende
kwaliteit, nestelgelegenheid betreft, wegen zij op tegen een veelheid van jonge
boompjes.
Krachtens het derde lid kan de zakelijk gerechtigde worden verplicht tot het
instandhouden van dergelijke bomen.
Deze verplichting kan inhouden het ongedaan maken of voorkomen, voorzover
mogelijk, van (dreigende) ernstige beschadiging of aantasting ten gevolge van
weersomstandigheden, ziekten, verwaarlozing, vraat door dieren, het weghalen van
bosstrooisel, bouw- en sloopwerkzaamheden, het aanleggen van
terreinverhardingen, het storten van afval, enz.
Op bouwterreinen is bijvoorbeeld het volgende van belang:
     1. Verkeer, machines, keten, materiaalopslag en het verbranden van afval
         onder de kroon kunnen een boom ernstig beschadigen of in gevaar brengen.
     2. Een hek, dat op tijd is geplaatst, houdt allerlei oorzaken van beschadiging
         onder de kroon vandaan. Het hek moet ongeveer even ruim om de boom
         staan als de kroon breed is.
     3. Het leggen van rijplaten gaat verdichting van de grond tegen.
     4. Afgraven van de bovenste decimeters van de grond ontneemt de boom het
         meeste voedsel en ook een groot deel van de fijne wortels.
     5. Ophogen van de grond, vooral met klei, kan bomen doen verstikken.
     6. Bestraten of verharden onder de boom leidt tot een tekort aan lucht en vocht,
         vooral bij gebruik van beton of asfalt. Eventueel kan worden gewerkt met de
         minder schadelijke 'groensteen'.
     7. Een boom is geen paal. Kabelstroppen om stam of takken of het
         vastspijkeren van latten geven grote wonden.
     8. Beschadigingen en wonden moeten op tijd worden behandeld. Inrotting wordt
         voorkomen door plekken glad af te werken en met balsem te bedekken.
De verplichting tot instandhouding behoeft niet te betekenen dat van een boomgroep
alle bomen moeten blijven staan. Om besmetting met ziekten te voorkomen, kan zo
nodig de verplichting worden opgelegd bepaalde bomen te kappen en van het terrein
te verwijderen. Bij een sterk verouderd bomenbestand kan het aanbeveling verdienen
het bestand te kappen onder het opleggen van een herplantplicht.
De instandhoudingsverplichting krachtens dit artikel mag uiteraard niet leiden tot strijd
met verplichtingen krachtens hogere regelingen, zoals bijvoorbeeld de
Plantenziektewet.
Overigens kunnen ook verwaarloosde bomen uit een oogpunt van milieubeheer van
belang zijn.
Zo kunnen vermolmde bomen bijvoorbeeld nestplaats bieden aan zeldzame soorten
vleermuizen. Een 'opknapbeurt' in een dergelijk geval zou uiteraard minder gewenst
kunnen zijn.
                                           117
</pre>

====================================================================== Einde pagina 117 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 118 ======================================================================

<pre>Artikel 4:10iSchadevergoeding
Dit artikel is gebaseerd op artikel 17 van de Boswet dat voorschrijft dat de
gemeentelijke verordening een orgaan aanwijst, dat beslist op verzoeken om
schadevergoeding.
De jurisprudentie over schadevergoeding is nog schaars. Geen schadevergoeding is
toegekend in gevallen waarbij door een kapverbod of een weigering van een
kapvergunning de (nog niet verwezenlijkte) mogelijkheid werd ontnomen, om een
voordeel te behalen (bijvoorbeeld de winst uit verkoop van hout).
Van geval tot geval zal moeten worden nagegaan of, en zo ja in hoeverre:
     - er sprake is van schade;
     - deze schade al dan niet ten laste van betrokkene moet blijven;
     - een billijke schadevergoeding moet worden betaald.
Een concrete, gedetailleerde regeling die alle gevallen dekt, is niet mogelijk.
Artikel 4:10j (4.5.8 oud) Bestrijding iepziekte
Op 1 januari 1991 verviel de door het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en
Visserij gecoördineerde iepziektebestrijding. Het ministerie acht de ziekte
beheersbaar, omdat, ten gevolge van de aanpak, de infectiedruk op een laag niveau
is gebracht.
De iepziekte ontstaat doordat een schimmel de houtvaten, de stam en de takken
verstopt. Hierdoor wordt de sapstroom tussen de wortels en de boom verstoord en
krijgen de bladeren geen voedingsstoffen en water meer. De boom is dan ten dode
opgeschreven. Dit proces kan zich binnen enkele weken voltrekken. De schimmel
wordt overgebracht door de iepenspintkever. De kevers leggen hun eitjes onder de
bast van zieke of dode iepen.
De jonge kevers vliegen naar gezonde bomen in de buurt, die zodoende worden
aangetast. Soms dragen de wortels, zonder tussenkomst van de kever, de schimmel
aan elkaar over.
Verspreiding van de iepenspintkever is tegen te gaan door ziek of dood iepenhout in
de periode mei tot en met augustus binnen één maand te vernietigen. Iepenhout
afkomstig van najaars- en voorjaarsstormen moet voor 1 mei zijn vernietigd.
Om de ziekte tegen te gaan, is het noodzakelijk alle iepen, zowel op particuliere
terreinen als op publiekrechtelijk beheerde terreinen tweemaal per groeiseizoen te
controleren op de aanwezigheid van de ziekte.
In artikel 4:10b, tweede lid, onder g. is de opheffing van het kapverbod geregeld
indien sprake is van een aanschrijving die leidt tot het vellen van een boom.
Artikel 4:10k Afstand van de erfgrenslijn
Artikel 5:42 Burgerlijk Wetboek bevat bepalingen met betrekking tot het bekende
rooirecht voor bomen binnen twee meter en heesters en hagen binnen een halve
meter van de erfgrenslijn. Het artikel biedt de mogelijkheid bij plaatselijke verordening
hiervan af te wijken.
                                            118
</pre>

====================================================================== Einde pagina 118 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 119 ======================================================================

<pre>Met de opneming van dit artikel wordt van deze mogelijkheid gebruik gemaakt. De in
het Burgerlijk Wetboek gehanteerde maten gaven in het verleden soms aanleiding tot
geschillen tussen buren.
Met ‘nihil’ voor heggen en heesters is bedoeld deze natuurlijke manier van
erfbegrenzing te beschermen en tot een normale standaard te maken. Vele bomen
en heesters zullen door deze afstandsverkleining beter beschermd, misschien wel
gespaard worden.
De kans op juridische verwikkelingen in dit opzicht lijkt hiermee aanzienlijk
teruggedrongen.
Artikel 4:11 Kapvergunning
(Vervallen)
Artikel 4:12 Vergunning van rechtswege
(Vervallen)
Afdeling 4 Maatregelen tegen ontsiering en
stankoverlast
Artikel 4:13 Opslag voertuigen, vaartuigen, mest, afvalstoffen enz.
(Vervallen)
In dit artikel is de opslag van voorwerpen op voertuigen e.d. opgenomen. In de
praktijk komt dit zelden voor en daarnaast zijn er geen gebieden aangewezen is er
diverse milieuregelgeving waarop kan worden teruggevallen. Bovendien is dit artikel
optioneel in het model. Daarom is er voor gekozen dit artikel te laten vervallen.
Artikel 4:14
(Vervallen)
Artikel 4:15 Verbod hinderlijke of gevaarlijke handelsreclame
Algemeen
Vanwege de vereenvoudiging van vergunningen en de vermindering van
administratieve lasten is het oude artikel 4.7.2 ingrijpend herzien. Dat houdt in dat de
reclamevergunning geheel is verdwenen en vervangen door een algemene regel die
verbiedt om door middel van een reclame het verkeer in gevaar te brengen of hinder
dan wel overlast te veroorzaken voor omwonenden.
De gedachte daarachter is dat voor een reclame van enige omvang of betekenis
doorgaans een bouwvergunning nodig is, waardoor al aan de welstand kan worden
getoetst.
Een reclame waardoor het verkeer in gevaar wordt gebracht of overlast wordt
veroorzaakt voor omwonenden komt relatief zo weinig voor dat het moeilijk valt te
rechtvaardigen om voor die gevallen een vergunningplicht voor alle reclames in stand
te houden.
                                           119
</pre>

====================================================================== Einde pagina 119 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 120 ======================================================================

<pre>Wabo
Op een vergunnings- en ontheffingsstelsel voor handelsreclame aan gebouwen is de
Wabo van toepassing. Omdat een zodanig stelsel in de APV geschrapt is, is daarvoor
geen regeling opgenomen.
Ter bevordering van deregulering en het aanbrengen van meer systematiek in de
model-APV zijn in mei 2007 twee artikelen in Hoofdstuk 1 opgenomen.
Artikel 1:7 bepaalt dat de vergunning voor onbepaalde tijd geldt en artikel 1:8 bevat
de algemene weigeringsgronden die bij elke vergunning kunnen worden gehanteerd
tenzij de aard van de vergunning zich daartegen verzet. Zie voor meer informatie de
toelichting bij de betreffende artikelen.
Handelsreclame is gedefinieerd in artikel 1:1, aanhef en onder g, van de Apv als: elke
openbare aanprijzing van goederen of diensten, waarmee kennelijk beoogd wordt
een commercieel belang te dienen.
Onroerende zaken zijn volgens het artikel 3:3, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek
onder meer de grond, de met de grond verenigde beplantingen en de gebouwen en
werken die duurzaam met de grond zijn verenigd.
Reclame en de vrijheid van meningsuiting
In het begrip handelsreclame ligt besloten dat het in artikel 4:15 gaat om niet-ideële
reclame, waarbij geen gedachten of gevoelens worden geopenbaard. Zie ook de
toelichting bij artikel 1:1, aanhef en onder g (handelsreclame). Volgens vaste
jurisprudentie behoren reclame-uitingen in de commerciële sfeer niet tot het eigenlijke
gebied van de vrijheid van meningsuiting als bedoeld in artikel 7 van de Grondwet.
Artikel 4:15 is daarom niet in strijd met artikel 7 van de Grondwet. In artikel 7, vierde
lid, van de Grondwet wordt de handelsreclame met zo veel woorden van de vrijheid
van drukpers uitgezonderd.
De volgende vraag is of artikel 4:15 ook in overeenstemming is met de artikelen 10
EVRM en 19 IVBP. De bescherming van het recht op vrije meningsuiting strekt zich in
deze artikelen mede uit tot reclame. Deze vraag kan bevestigend worden
beantwoord. Allereerst is het de vraag of artikel 10 EVRM überhaupt wel toeziet op
zuivere handelsreclame. Weliswaar heeft de Hoge Raad dit in algemene zin gesteld
in een uitspraak van 13 februari 1987 (NJ 1987, 899), het Europese Hof heeft zich
hierover nog niet eenduidig uitgesproken (zie onder andere EHRM 24 februari 1994,
NJ 1994, 518). Wel mag er op grond van arresten van het Europese Hof vanuit
worden gegaan dat de bescherming ten aanzien van commerciële reclame minder
ver gaat dan de bescherming ten aanzien van andere uitingen gelet op de strekking
van het verdrag. Echter, ook indien er vanuit wordt gegaan dat alle handelsreclame
onder artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBPR valt, zijn beperkingen mogelijk zolang
deze voorzien zijn bij wet. Naar algemeen wordt aangenomen worden hieronder ook
gemeentelijke verordeningen verstaan.
Daarnaast dienen de beperkingen noodzakelijk te zijn in een democratische
samenleving ter bescherming van de in de artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP
genoemde belangen. Hieronder vallen onder andere het voorkomen van
wanordelijkheden en de bescherming van rechten van derden.
                                            120
</pre>

====================================================================== Einde pagina 120 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 121 ======================================================================

<pre>De rechtspraak lijkt deze visie te bevestigen. In een uitspraak van 23 december 1994
stelt de ABRS in een zaak waarin een driehoeksreclamebord wordt geweigerd dat
artikel 10 EVRM en artikel 19 IVBP alleen in het geding zijn als de verspreiding van
reclame zo zeer aan banden zou zijn gelegd dat de vrijheid om reclame te maken zelf
zou worden aangetast (JG 95.0207, AB 1995, 163). Ook is in een uitspraak van de
Hoge Raad over een aanplakverbod zonder schriftelijke toestemming van de
rechthebbende bepaald dat dit niet in strijd is met artikel 10 EVRM en 19 IVBP
aangezien het verbod bij wet is voorzien en noodzakelijk in een democratische
samenleving ter voorkoming van wanordelijkheden en ter bescherming van rechten
van derden (HR 1 april 1997, NJ 1997, 457).
Het voorgaande betekent dat zolang niet in een absoluut verbod, te absolute
beperkingen of restrictief beleid is voorzien en er een duidelijke noodzaak voor de
beperkingen bestaat, zodanig dat er feitelijk een mogelijkheid van enige betekenis
van het middel van bekendmaking overblijft, beperkingen mogelijk blijven.
Artikel 4:16 Vergunningplicht lichtreclame
(Vervallen)
In het per 1 januari 2008 van kracht geworden Activiteitenbesluit is een zorgplicht
opgenomen die ertoe verplicht geen lichthinder te veroorzaken. Daarmee vervalt de
noodzaak om dit onderwerp bij Apv te regelen.
Afdeling 5 Kamperen buiten
kampeerterreinen
Algemene toelichting
Met ingang van 1 januari 2008 is de Wet op de Openluchtrecreatie (WOR) afgeschaft.
Ter voorkoming van ongewenste situaties door kamperen buiten kampeerterreinen
zijn op advies van de VNG de volgende drie artikelen opgenomen.
Artikel 4:17 Definitie
In de definitie gaat het in het algemeen over een tent, tentwagen, kampeerwagen en
caravan.
Artikel 4:18 Recreatief nachtverblijf buiten kampeerterreinen en Artikel 4:19
Aanwijzing kampeerplaatsen
Er kunnen drie vormen van kamperen buiten kampeerterreinen worden
onderscheiden.
     1. kamperen in het kader van het bijwonen van een evenement;
     2. kamperen door groepen in besloten kring;
     3. kamperen in individueel verband.
Ad 1. Kamperen in het kader van het bijwonen van een evenement
Bij bepaalde grootschalige meerdaagse evenementen biedt de organisator de
bezoekers de mogelijkheid om te overnachten in een tent. Het gaat bijvoorbeeld om
popconcerten of sportevenementen.
                                            121
</pre>

====================================================================== Einde pagina 121 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 122 ======================================================================

<pre>Het bijwonen van het evenement is het doel van het verblijf. Het kamperen kan
worden beschouwd als een onderdeel van het evenement.
Vrijwel alle gemeenten kennen, in navolging van de model Apv, een vergunningplicht
voor het houden van een evenement. De burgemeester is het vergunningverlenend
orgaan. Als de organisator van het evenement ook kampeerplaatsen wil aanbieden
aan de bezoekers, zal hij naast de evenementenvergunning ook een ontheffing voor
het plaatsen van kampeermiddelen moeten aanvragen. De evenementenvergunning
wordt door de burgemeester verleend en de ontheffing door het college. Het ligt voor
de hand dat bij de ontheffing voorschriften worden gesteld in verband met de
(brand)veiligheid.
Ad 2. Kamperen door groepen in besloten kring
Bij deze vorm van kamperen gaat het om verenigingen (bijvoorbeeld een
sportvereniging of een scoutingclub) die met hun eigen leden op incidentele basis en
voor korte perioden buiten een kampeerterrein in tenten willen overnachten. Ze zullen
daarvoor allereerst toestemming nodig hebben van de eigenaar of beheerder van het
terrein. Als het gaat om openbaar groen of een sportpark, is de gemeente de
eigenaar en zal de gemeente uit dien hoofde toestemming moeten geven.
Ook als de gemeente géén eigenaar van de grond is, verdient het aanbeveling dat de
gemeente regels stelt. Dit kan in de vorm van een stelsel van ontheffingen waaraan
voorschriften kunnen worden verbonden. Hiermee kan de gemeente bepalen of de
locatie geschikt is om te kamperen, gelet op bijvoorbeeld de aanwezige
natuurwaarden in het gebied of eventuele overlast voor omwonenden. Gelet op het
besloten karakter van deze vorm van kamperen, ligt het niet voor de hand dat de
gemeente voorschriften stelt in verband met de veiligheid of hygiëne. Dergelijke
onderwerpen zijn de primaire verantwoordelijkheid van de organisator.
Ad 3. Kamperen in individueel verband
Hieronder wordt een aantal vormen van kamperen buiten kampeerterreinen
beschreven die in individueel verband plaatsvinden. Als een gemeente een of meer
dergelijke vormen van vrij kamperen wil toestaan binnen haar gemeente, is het
aanwijzen van locaties waarop kamperen wel is toegestaan, het aangewezen middel.
De APV moet dan de bevoegdheid scheppen voor het college om dergelijke plaatsen
aan te wijzen. Het college kan dan ook voorschriften opstellen voor die aangewezen
locaties. Hierna worden als voorbeeld drie vormen van vrij kamperen genoemd
waarvoor het college gebieden zou kunnen aanwijzen om deze mogelijk te maken.
Paalkamperen
Staatsbosbeheer beheert op dit moment ongeveer 25 zogeheten
“paalkampeerterreinen”. Deze terreinen zijn in feite niet meer dan plekjes in een
natuurlijke omgeving, waar het is toegestaan gedurende een beperkte periode te
verblijven. De terreinen zijn zodanig gesitueerd dat ze alleen lopend (soms fietsend)
te bereiken zijn. Ze zijn niet bereikbaar voor auto’s, caravans en kampeerauto’s.
De enige voorziening is een aanduiding of markering van de plaats met een bordje
waarop een aantal gedragsregels staan. Vaak is er ook een pomp aanwezig. De
paalkampeerplaatsen van Staatsbosbeheer bieden ruimte aan maximaal drie
kampeermiddelen. De maximaal toegestane verblijftijd is drie etmalen.
                                           122
</pre>

====================================================================== Einde pagina 122 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 123 ======================================================================

<pre>Er wordt niet betaald en er is vrijwel geen toezicht. Omdat er nauwelijks toezicht
wordt gehouden bestaat er ook geen nauwkeurig beeld van de omvang van de
gebruikersgroep. Een ruwe schatting van het aantal kampeerders bedraagt circa
duizend. Staatsbosbeheer streeft naar uitbreiding van dit soort terreintjes, maar is
afhankelijk van de medewerking van gemeenten.
Op grond van artikel 4:19, eerste lid, zou het college plekken kunnen aanwijzen waar
het paalkamperen is toegestaan.
Kampeerauto’s
Mensen met kampeerauto’s zijn minder afhankelijk van de voorzieningen op
kampeerterreinen dan kampeerders met een tent, vouwwagen of caravan. De
verblijfsduur van veel kampeerautobezitters op een kampeerterrein is vaak ook kort.
Het doel van het verblijf is overnachten en in veel mindere mate recreëren. Uit
onderzoek is gebleken dat een deel van de kampeerautobezitters (bij voorkeur) niet
kiest voor een verblijf op een kampeerterrein. Om kampeerautobezitters ten dienste
te zijn, kunnen gemeenten gereguleerde overnachtingsplaatsen (GOP’s) voor
kampeerauto’s toestaan of zelf gaan inrichten. Deze GOP’s hebben een beperkt
aantal voorzieningen (servicepunt) die voor kampeerders met een kampeerauto van
belang zijn.
Het overnachten in kampeerauto’s moet als kamperen worden opgevat. Artikel 4:19,
eerste lid, maakt het mogelijk voor het college om GOP’s aan te wijzen als
kampeerplaatsen (waarop het kampeerverbod niet van toepassing is). De
Nederlandse Kampeerauto Club (NKC) heeft richtlijnen ontwikkeld voor het inrichten
van GOP’s.
Nachtvissen
Vanaf 1985 is het mogelijk om in de maanden juni, juli en augustus ’s nachts te
vissen. Daarnaast zijn er veel hengelsportverenigingen die voor hun water
toestemming hebben gekregen om het gehele jaar te mogen nachtvissen.
De afgelopen jaren is het nachtvissen steeds populairder geworden en is ook de
wens van vissers om een langere tijd aan het water te verblijven, gegroeid. Zo’n
langer verblijf vergt een aangepaste uitrusting. Bijvoorbeeld een tent om in te kunnen
slapen en kookgerei voor het bereiden van een eenvoudige maaltijd. Het vissen wordt
op deze wijze gecombineerd met kamperen. Om deze vorm van kamperen mogelijk
te maken, zouden gemeenten gebieden kunnen aanwijzen waarvoor het verbod op
kamperen niet geldt.
Lex silencio positivo
Dit artikel dient met name de bescherming van natuur en milieu. Het zou hoogst
onwenselijk zijn als er een vergunning van rechtswege zou ontstaan die toestaat dat
in een kwetsbaar natuurgebied gekampeerd wordt.
Afdeling 6 Bescherming cultureel erfgoed
Artikel 4:20 Detectorverbod
Dit artikel is opgenomen voor de bescherming van cultuurhistorisch erfgoed binnen
de gemeente.
                                           123
</pre>

====================================================================== Einde pagina 123 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 124 ======================================================================

<pre>Concreet gaat het om het verbieden van metaaldetectoren en het gebruik ervan door
onbevoegden, in bepaalde door het college aangewezen gebieden. Het gebruik van
metaaldetectoren kan leiden tot het doelgericht graven naar oudheidkundige
bodemvondsten, zonder dat men daartoe een vergunning heeft van de Rijksdienst
voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (ROB). De vondsten blijven dan veelal
buiten wetenschappelijk onderzoek en museale tentoonstelling, waardoor veel
cultuurhistorische informatie verloren gaat. In aanvulling op de landelijke regelgeving,
de Monumentenwet 1988, kan men zo (middels dit artikel in de Apv) de bescherming
van archeologische monumenten verbeteren.
In het model is dit verbod optioneel, door de historie van met name Voorburg is het
niet wenselijk dat hier historische voorwerpen worden opgespoord. Daarom is Forum
Hadriani aangewezen als gebied waar dit verbod geldt. Daarnaast heeft het college
de mogelijkheid om nog meer gebieden aan te wijzen.
Hoofdstuk 5 Andere onderwerpen
betreffende de huishouding der gemeente
Afdeling 1 parkeerexcessen
Algemeen
Bevoegdheid tot regeling van parkeerexcessen
Sinds de inwerkingtreding van de Wegenverkeerswet 1994 (WVW 1994) kunnen
verkeersbesluiten, behalve ten behoeve van de verkeersveiligheid en de vrijheid van
het verkeer, ook worden genomen ter bescherming van de zogenaamde
milieubelangen. Hierbij moet worden gedacht aan maatregelen ter voorkoming of
beperking van overlast, hinder of schade dan wel aantasting van het karakter of de
functie van objecten of gebieden ten gevolge van het verkeer (zie art. 2, tweede lid
WVW 1994).
Op initiatief van de VNG heeft de Tweede Kamer door middel van een amendement
een nieuw artikel 2a in de Invoeringswet WVW 1994 ingevoegd. Dit artikel luidt als
volgt:
“Provincies, gemeenten en waterschappen behouden hun bevoegdheid om bij
verordening regels vast te stellen ten aanzien van het onderwerp waarin deze wet
voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de bij of krachtens deze wet
vastgestelde regels en voor zover verkeerstekens krachtens deze wet zich daar niet
toe lenen.”
Artikel 2a van de WVW 1994 geeft aan dat gemeenten bevoegd zijn om
parkeerexcessenbepalingen vast te stellen. De grondslag voor dergelijke bepalingen
is overigens gewoon artikel 149 van de Gemeentewet.
Begrip “parkeerexces”
In de wegenverkeerswetgeving wordt nergens aangegeven wat het begrip
“parkeerexces” precies inhoudt. Blijkens de jurisprudentie kan onder het begrip
“parkeerexces” ieder excessief parkeren op de weg worden begrepen, dus:
                                             124
</pre>

====================================================================== Einde pagina 124 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 125 ======================================================================

<pre>       a. wanneer het parkeren op de weg betreft dat buitensporig is met het oog op
           de verdeling van de beschikbare parkeerruimte jegens andere
           weggebruikers die gelegenheid om te parkeren behoeven, en uit dien
           hoofde niet toelaatbaar kan worden geacht (verkeersmotief; eigenlijke
           aanvulling);
       b. wanneer het gebruik van de weg als parkeerplaats op zich zelf niet
           ongeoorloofd is te achten, maar wel dat de aard van het voertuig, het met
           het parkeren beoogde doel of het aantal te parkeren voertuigen relatief
           gezien een te grote ruimte opeist in vergelijking met de behoefte aan
           parkeerruimte van anderen;
       c. wanneer het gaat om parkeren dat onaanvaardbaar is te achten om andere
           motieven, zoals het tegengaan van aantasting van de openbare orde of
           veiligheid en de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
           voorkoming van uitzichtbelemmering en stankoverlast (oneigenlijke
           aanvulling).
Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad valt op te maken dat in de eerste plaats van
een parkeerexces sprake is als het gaat om excessief gebruik van de weg, strijdig
met de bestemming die de weg heeft. Wegen zijn - zo lijkt de zienswijze van dit
rechtscollege in het kort te kunnen worden weergegeven - in de eerste plaats
bestemd om zich daarover te kunnen verplaatsen en daarop tijdelijk een voertuig te
kunnen laten staan. Ten aanzien van bepaalde (categorieën van) voertuigen, die de
weg in strijd met deze bestemming gebruiken, is het bestuur gerechtigd strengere
eisen te stellen en scherpere grenzen te trekken.
Daarbij mag het niet te diep ingrijpen in het “normale” verkeer, en dus ook niet in het
“normale” parkeren. In het “normale” verkeer voorziet de geldende wettelijke
verkeersregeling exclusief, aldus de mening van de Hoge Raad.
Voorts is volgens de Hoge Raad sprake van een parkeerexces ingeval het parkeren
op de weg gepaard gaat met ontsiering van het uiterlijk aanzien van de gemeente,
beneming van uitzicht, stankoverlast of gevaar voor de veiligheid van personen. Al
deze vormen van excessief, hinderlijk en ontsierend gebruik van de weg kunnen door
de gemeentelijke wetgever aan regels worden gebonden.
Plaatsing en rubricering parkeerexcesbepalingen
Gezien de ruime uitleg van het begrip “parkeerexces” is het niet nodig om een
onderscheid te maken tussen twee soorten van excessief gebruik van de weg:
gevallen die excessief zijn op grond van een verkeersmotief en die als
“parkeerexcessen” moeten worden gekwalificeerd en gevallen waarin een ander
motief aan het stellen van regels (in hoofdzaak) ten grondslag ligt. Er bestaat geen
noodzaak deze soorten in aparte verordeningen onder te brengen, een
parkeerexcessenverordening respectievelijk deApv.
Daarom zijn de bepalingen in hun geheel onder te brengen in deApv, en wel in een
hoofdstuk “Andere onderwerpen betreffende de huishouding van de gemeente”.
Plaatsing in dit hoofdstuk verdient de voorkeur boven plaatsing in een ander
hoofdstuk, omdat aan deze bepalingen meerdere motieven ten grondslag liggen.
Met het onder één noemer - die van het parkeerexces - brengen van de
modelbepalingen blijken de aan de bepalingen ten grondslag liggende motieven niet
                                           125
</pre>

====================================================================== Einde pagina 125 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 126 ======================================================================

<pre>steeds uit de tekst van de bepalingen. Het is daarom verstandig, dat in de toelichting
op de bepalingen deze motieven tot uitdrukking worden gebracht. Een van de
voordelen van deze aanpak is, dat artikelen, die een zelfde gedraging verbieden,
doch op grond van verschillende motieven, in één artikel kunnen worden
samengebracht.
In afdeling 5.1 “parkeerexcessen” is ook een aantal onderwerpen opgenomen,die niet
kan worden aangeduid als “parkeerexcessen in eigenlijke zin”, waarvan gesproken
kan worden als het gaat om gedragingen op de weg in de zin van de WVW 1994.
Beperking van de hierin neergelegde verbodsbepalingen tot ‘op de weg’ ligt niet voor
de hand, wanneer men let op het motief dat aan deze bepalingen ten grondslag ligt.
Deze bepalingen strekken niet (mede) ter bescherming van verkeersbelangen. Ook
artikel 5:11 heeft betrekking op gedragingen buiten de weg (‘aantasten van
groenvoorzieningen’.
Indien aan een bepaling uitsluitend verkeersmotieven ten grondslag liggen, is de
werkingssfeer van die bepaling uiteraard beperkt tot de weg (in de zin van de WVW
1994). Zie bijvoorbeeld de artikelen 5:2 en 5:8, tweede lid.
Aan de andere bepalingen liggen behalve verkeersmotieven ook andere motieven ten
grondslag.
Vervangende parkeergelegenheid
Complementair aan de vaststelling van parkeerexcesbepalingen zal voor bepaalde
categorieën voertuigen – in het bijzonder voor vrachtwagens – de aanwezigheid van
vervangende parkeergelegenheid moeten worden bezien.
Uitgangspunt dient te zijn dat de desbetreffende ondernemingen in principe zelf
hiervoor behoren te zorgen.
Parkeerplaatsen zouden kunnen worden aangeduid met een bord model E4 van
bijlage 1 van het RVV 1990.
De aanduiding van parkeerplaatsen voor vrachtwagens in het kader van de
voorkoming van parkeerexcessen moet gebeuren op basis van de betreffende
bepalingen uit de Apv en niet op basis van verkeersborden die gebaseerd zijn op de
wegenverkeerswetgeving.
Ontheffingen
Bij de onderscheidene modelverbodsbepalingen is aangegeven wanneer de
mogelijkheid tot het verlenen van ontheffingen als een noodzakelijk element moet
worden beschouwd.
Met name zal ten aanzien van bestaande bedrijven aan het verlenen van een
ontheffing, niet steeds kunnen worden ontkomen.
Aan de ontheffing kunnen voorschriften worden verbonden, welke (ook) een naar
plaats of tijd beperkt karakter hebben.
                                          126
</pre>

====================================================================== Einde pagina 126 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 127 ======================================================================

<pre>Overleg met vervoerders(organisaties)
Het behoeft geen nader betoog dat het wenselijk is overleg te plegen met de
betrokken chauffeurs en bedrijven betreffende de vaststelling of uitvoering van
parkeerregelingen voor vrachtwagens en dergelijke.
Artikel 5:1 Begripsbepalingen
(Vervallen)
Artikel 5:2 Parkeren van voertuigen van autobedrijf en dergelijke
Eerste lid
Regelmatig kwam de vraag naar voren of rijschoolhouders en taxibedrijven die in de
uitoefening van hun (neven)bedrijf drie of meer auto’s op de weg parkeren ook onder
het verbod van het eerste lid van dit artikel vallen. De Afdeling rechtspraak van de
Raad van State heeft omtrent deze vraag beslist dat het bij elkaar parkeren van drie
of meer taxi’s door een exploitant van een taxibedrijf niet valt onder de werking van
deze bepaling, ARRS 28-9-1984, nr. R03.83.7524 (APV Schijndel). De
rijschoolhouder die een aantal voertuigen bij elkaar parkeert, viel volgens deze
uitspraak eveneens niet onder de werking van dit artikel.
Aangezien het parkeren van voertuigen van rijschoolhouders en taxiondernemers
excessieve vormen kan aannemen, is in het eerste lid daarom expliciet bepaald dat
onder “verhuren”, zoals in het artikel bedoeld, mede wordt verstaan het gebruiken van
voertuigen voor het geven van rijlessen of voor het vervoeren van personen tegen
betaling. Aldus kan ook tegen excessief gebruik van de weg door rijschoolhouders en
taxiondernemers worden opgetreden.
Tweede lid
Het woord “vergen” gebezigd in plaats van “duren” ten einde twijfel over de vraag of
met een bepaalde herstel- of onderhoudswerkzaamheid meer dan een uur gemoeid
is, zoveel mogelijk uit te sluiten. Bij het gebruik van de term “vergen” beschikt men
over een meer objectieve maatstaf.
Derde lid, onder a
 Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen die autohandelaren en
exploitanten van garage-, herstel- en autoverhuurbedrijven die de weg voortdurend
gebruiken als stallingsruimte voor auto’s die hun toebehoren of zijn toevertrouwd. Bij
het opstellen van deze bepaling is ernaar gestreefd de delictomschrijving zoveel
mogelijk vrij te houden van elementen waarvan de bewijslevering moeilijkheden kan
opleveren. Niettemin kan met name het bewijs dat betrokkene “zijn bedrijf of
nevenbedrijf dan wel een gewoonte” van de hier bedoelde activiteiten maakt, alsook
dat de desbetreffende voertuigen “hem toebehoren of zijn toevertrouwd”, onder
omstandigheden problemen opleveren. De woorden “drie of meer voertuigen” zijn
gekozen om de bewijslast niet onevenredig zwaar te doen zijn. Doordat het verbod
slechts betrekking heeft op het parkeren dat in het kader van (neven)bedrijf of
gewoonte plaatsvindt, blijft het normaal parkeren van de voor persoonlijk gebruik
gebezigde auto(’s) van de exploitant en eventueel van zijn gezinsleden mogelijk (zie
het eerste lid, onder b).
                                             127
</pre>

====================================================================== Einde pagina 127 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 128 ======================================================================

<pre>Deze bepaling heeft slechts betrekking op ‘eigenlijke’ parkeerexcessen, dat wil
zeggen op het parkeren van voertuigen op de weg in de zin van de WVW 1994. Het
zou uiteraard te ver gaan deze bepaling ook te laten gelden voor gedragingen buiten
de weg.
De gemeente dient zelf het aantal meters in te vullen, bijvoorbeeld een straal van 25
meter.
Derde lid, onder b
Reparatie- en sloopwerkzaamheden aan op de weg geparkeerde voertuigen in het
kader van de uitoefening van een (neven)bedrijf, geven veelal klachten inzake
geluidsoverlast en verontreiniging van de weg; in mindere mate wordt geklaagd over
de als gevolg van deze activiteiten verminderde parkeergelegenheid.
Vierde lid
Het verlenen van een ontheffing ingevolge dit lid zal in het algemeen op zijn plaats
zijn in geval, alle omstandigheden in aanmerking genomen, redelijkerwijs moet
worden aanvaard dat de exploitant geen andere mogelijkheden ten dienste staan dan
de hem toebehorende of toevertrouwde auto’s op de weg te parkeren. Te denken is
hierbij aan het geval dat de exploitant van een reeds lang bestaand bedrijf in de
feitelijke onmogelijkheid verkeert op eigen terrein of in de nabijheid van zijn bedrijf
stallingsruimte te creëren c.q. daarover op andere wijze de beschikking te krijgen.
Aan de ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden, onder meer
omtrent de plaats waar en de tijd gedurende welke voertuigen voor de hier aan de
orde zijnde doeleinden op de weg mogen worden geplaatst, alsmede ten aanzien van
het aantal voertuigen dat ter plaatse door de houder van de ontheffing mag worden
geparkeerd.
Artikel 5:3 Te koop aanbieden van voertuigen
(Vervallen)
Tegenwoordig worden voertuigen vooral via internet verkocht. Dit artikel is dan ook
niet meer van deze tijd en kan vervallen.
Artikel 5:4 Defecte voertuigen
(Vervallen)
In artikel 5:4 gaat het om defecte voertuigen in 5:5 over voertuigwrakken. Wat een
defect voertuig is lastig te bepalen en te handhaven vandaar dat de VNG dit artikel
optioneel heeft gemaakt en de meeste gemeente het niet hebben opgenomen.
Wat een wrak is op basis van artikel 5:5 duidelijker blijft daarom wel in de Apv
opgenomen.
Artikel 5:5 Voertuigwrakken
Anders dan de niet-rijklare voertuigen die ingeval van parkeren gedurende zekere tijd
in het bijzonder een parkeerexces kunnen opleveren door het in relatie tot het tekort
aan parkeerruimte niet gerechtvaardigde doel waartoe men een voertuig op de weg
zet, geeft een achtergelaten voertuigwrak, inclusief een fiets of bromfiets, in de eerste
plaats aanstoot, doordat het een ontsierend element in het straatbeeld vormt. Ook
houdt een wrak een gevaar in voor spelende kinderen en voor de weggebruikers.
                                           128
</pre>

====================================================================== Einde pagina 128 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 129 ======================================================================

<pre>Het op de weg plaatsen of hebben van een wrak is dus primair om die reden
excessief. Daarnaast kan echter ook het zo juist genoemde verkeersmotief een rol
spelen bij het uitvaardigen van dit verbod.
Artikel 5:6 Kampeermiddelen en andere voertuigen
Eerste lid, aanhef
Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt”
is beoogd aan te geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet
‘dagelijks’ worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen.
Eerste lid, onder a
Deze bepaling richt zich tegen het langer dan nodig plaatsen of hebben van
voertuigen die voor recreatie e.d. worden gebruikt. Hieronder vallen in ieder geval:
caravans, campers, kampeerwagens, aanhangwagens, magazijnwagens,
keetwagens e.d. op de weg. In deze bepaling zijn de woorden “parkeren” gewijzigd in
“te plaatsen of te hebben” om de handhaving van deze bepaling eenvoudiger te
maken. Met het steeds een paar meter verplaatsen van een caravan,
aanhangwagentje e.d. op de openbare weg wordt overtreding van deze bepaling niet
langer meer voorkomen.
Met de zinsnede “of anderszins voor andere dan verkeersdoeleinden wordt gebruikt”
is beoogd aan te geven dat alle soorten (aanhang)wagens en voertuigen, die niet
“dagelijks” worden gebruikt als vervoermiddel onder deze bepaling kunnen vallen.
Het excessieve van het hier bedoelde parkeren is in de eerste plaats gelegen in het
buitensporige gebruik van parkeerruimte dat daarmee gepaard gaat. Daarnaast is dat
het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de gemeente.Het plaatsen of hebben
gedurende ten hoogste drie (achtereenvolgende) dagen wordt niet verboden, opdat
de betrokkene de gelegenheid zal hebben zijn kampeerwagen, caravan of camper
voor een te ondernemen reis gereed te maken, respectievelijk na de reis op te
ruimen.
Eerste lid, onder b
Deze bepaling richt zich ook tegen het ontsieren van het uiterlijk aanzien van de
gemeente door het doen of laten staan van caravans e.d. elders dan op de weg in de
zin van de WVW 1994. In zoverre betreft deze bepaling derhalve niet een “eigenlijk”
parkeerexces, dat immers veronderstelt dat de gedraging plaatsvindt op een weg (in
de zin van de WVW 1994).
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de
bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
Artikel 5:7 Reclamevoertuigen
Deze bepaling richt zich tegen degenen die voor een beroep of bedrijf reclame maken
door een of meer voertuigen, voorzien van reclameopschriften, op de weg te
parkeren. Hierbij staat het maken van reclame voorop. Als handelsreclame in de zin
van dit artikel wordt niet gezien de vermelding op een voertuig van de naam van het
bedrijf waarbij het voertuig in gebruik is en een (korte) aanduiding van de goederen of
                                            129
</pre>

====================================================================== Einde pagina 129 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 130 ======================================================================

<pre>diensten die dat bedrijf pleegt aan te bieden. Deze voertuigen worden immers niet
primair gebruikt “met het kennelijke doel om daarmee handelsreclame te maken”,
maar vooral als vervoersmiddel.
Het excessieve is primair gelegen in het in relatie tussen het tekort aan parkeerruimte
en het niet gerechtvaardigde doel waartoe men het voertuig op de weg zet. Dit doel
kan reeds met één voertuig worden bereikt. In de tweede plaats kan het excessieve
gelegen zijn in het motief van het tegengaan van ontsiering van het uiterlijk aanzien
van de gemeente.
In deze bepaling gaat het om een “eigenlijk” parkeerexces, hetwelk veronderstelt dat
de gedraging plaatsvindt op een weg (in de zin van de WVW 1994). Het hebben van
handelsreclame op of aan onroerend goed op een vanaf de weg zichtbare plaats is
geregeld in artikel 4:15 van deze model-APV.
Het in dit artikel omschreven verbod is beperkt tot het maken van handelsreclame
(commerciële reclame). Uit de jurisprudentie en uit artikel 7, vierde lid, van de
Grondwet blijkt, dat de gemeentelijke wetgever in ieder geval het maken van
handelsreclame aan beperkingen mag onderwerpen. Voor wat betreft de relatie met
artikel 10 EVRM en 19 IVBP zij verwezen naar de toelichting bij artikel 4:15.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de
bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
Artikel 5:8 Grote voertuigen
Algemeen
In gemeentelijke kring wordt het meer en meer als noodzakelijk ervaren dat het
parkeren van grote voertuigen - in het bijzonder vrachtwagens - op wegen in de
stadscentra en in de woonwijken zoveel mogelijk wordt tegengegaan.
Maatschappelijk gezien is er een tendens waarneembaar dat dit parkeren wordt
ervaren als misbruik van de weg. De gevaren en inconveniënten die deze
parkeergedragingen kunnen opleveren, zijn velerlei: onvoldoende opvallen bij
schemer en duisternis van geparkeerde vrachtwagens, onvoldoende zichtbaarheid
van tussen of achter deze voertuigen spelende kinderen, buitensporige
inbeslagneming van de schaarse parkeerruimte, belemmering van het uitzicht vanuit
de woning, afbreuk aan het uiterlijk aanzien der gemeente enz. Op den duur zal het
parkeren van grote voertuigen dan ook niet meer dienen te geschieden op wegen
binnen de bebouwde kom, althans niet op die wegen binnen de bebouwde kom,
welke gelegen zijn in het centrum of in de woonwijken. Uit de jurisprudentie kan
worden opgemaakt, dat ook volgens de Hoge Raad het parkeren van vrachtwagens
in woonwijken enz., bezien tegen de achtergrond van de recente
verkeersomstandigheden en maatschappelijke inzichten, niet (meer) redelijkerwijze
als “normaal” verkeer kan worden beschouwd. De artikelen 5:8 en 5:9 bevatten regels
waarmee het parkeren van grote voertuigen, voor zover dit excessief is, kan worden
tegengegaan.
                                           130
</pre>

====================================================================== Einde pagina 130 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 131 ======================================================================

<pre>Eerste lid
Deze bepaling beoogt aan de gemeentebesturen mogelijkheden te verschaffen om
aantasting van het uiterlijk aanzien van de gemeente door het doen of laten staan van
bepaalde voertuigen tegen te gaan. Het doen of laten staan van grote voertuigen kan
immers op bepaalde plaatsen, zoals op dorpspleinen, voor monumenten en
historische gebouwen, in parken, op rustieke plekjes in open landschappen een
ernstige aantasting van het stads-, dorps- of landschapsschoon betekenen.
Vrachtauto’s, aanhangwagens, kermiswagens en reclameauto’s bijvoorbeeld kunnen
op dergelijke plaatsen een zeer storend element vormen. Het zijn deze situaties
waarop deze bepaling het oog heeft.
Aangezien over de vraag of er van aantasting van de schoonheid van stad, dorp of
landschap sprake is, verschillend kan worden geoordeeld, is er de voorkeur aan
gegeven het verbod niet zonder meer te doen werken, doch een nader oordeel van
het gemeentebestuur in dezen maatgevend te doen zijn. Aangezien de plaatsen waar
ontsiering van de hiervoor vermelde objecten zich kan voordoen, vrijwel steeds aan te
geven zullen zijn, is de bepaling aldus geredigeerd dat het verbod slechts geldt ten
aanzien van die plaatsen die het college heeft aangewezen.
Dit aanwijzen zal in de praktijk eenvoudig kunnen geschieden doordat het college in
zijn besluit verwijst naar een plattegrond van de gemeenten waarop de plaatsen waar
niet mag worden geparkeerd worden gearceerd.
Gezien het motief van deze bepaling heeft zij ook betrekking op het parkeren van
grote voertuigen buiten de weg. In zoverre heeft deze bepaling dus niet enkel
betrekking op “eigenlijke” parkeerexcessen.
Wat het motief: bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente betreft, dient
er op te worden gewezen, dat het niet noodzakelijkerwijs behoeft te gaan om (het
parkeren op of bij) plaatsen, die uit een oogpunt van stadsschoon of karakteristiek
een bijzondere betekenis hebben, wil er sprake kunnen zijn van een “parkeerexces”.
In het licht van het motief dat ten grondslag ligt aan het in het eerste lid bedoelde
verbod verdient het aanbeveling zowel een lengte- als een hoogtecriterium te
hanteren. Zeer wel denkbaar is immers dat een voertuig weliswaar nog geen lengte
van 6 meter heeft, doch niettemin op grond van de hoogte schadelijk moet worden
geacht voor het uiterlijk aanzien van de gemeente.
Blijkens de jurisprudentie van de Hoge Raad is de bevoegdheid van het
gemeentebestuur ter zake zeer ruim. Het is met name niet vereist dat de bij openbare
kennisgeving aangewezen plaatsen voldoen aan aanmerkelijke eisen van schoonheid
en karakteristiek. In dit verband moge tevens worden gewezen op de subjectieve
redactie van de onderhavige bepaling.
Niet apart zijn vermeld de oplegger en de aanhangwagen. Het hier gestelde verbod
zou dan immers zelfs gelden voor het kleinste aanhangwagentje. Primair ware hier
echter te reguleren het parkeren van grote voertuigen.
                                           131
</pre>

====================================================================== Einde pagina 131 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 132 ======================================================================

<pre>Bij de aanwijzing van plaatsen waar volgens besluit van het college grote voertuigen
met het oog op de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente niet
mogen worden geparkeerd, zal eventueel rekening moeten worden gehouden met
een provinciale verordening die - geheel of gedeeltelijk - hetzelfde terrein uit hoofde
van hetzelfde motief bestrijkt, bij voorbeeld een verordening bescherming
landschapsschoon.
Binnen de verboden zones zullen in ieder geval uitzonderingen moeten worden
gemaakt ten behoeve van autobussen in lijndienst.
Een speciaal probleem wordt gevormd door de vraag, hoe dit verbod onder de
aandacht van belanghebbenden te brengen. Het is in ieder geval gewenst, dat de in
de gemeente gevestigde ondernemingen door de gemeente in kennis worden gesteld
van dit verbod. In veel gemeenten wordt een systeem toegepast, waarbij langs de
naar de gemeente toeleidende wegen door middel van aanwijzingsborden kenbaar
wordt gemaakt, dat binnen de (bebouwde kom van de) gemeente het parkeren van
grote voertuigen slechts is toegelaten op de als zodanig aangeduide
parkeergelegenheden.
Tweede lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het parkeren van grote
voertuigen op de weg (in de zin van de WVW 1994), omdat het gepaard gaat met een
excessief gebruik van de weg.
Met betrekking tot dit motief: buitensporig gebruik van de weg, wordt opgemerkt, dat
het in dat verband niet noodzakelijkerwijs om (het parkeren van) méér voertuigen
behoeft te gaan. Ook het parkeren van één groot voertuig kan een parkeerexces in
deze zin opleveren.
In het licht van het motief van deze bepaling is het stellen van een hoogtegrens
minder opportuun.
Uit de aanwijzing van plaatsen waar het parkeren van grote voertuigen niet
toelaatbaar is, zal duidelijk moeten blijken of deze aanwijzing is gebaseerd op de
bepaling van het eerste lid of die van het tweede lid, zulks mede in verband met het
bepaalde in het derde lid. Geschiedt een aanwijzing door middel van een verwijzing
naar een plattegrond (zie onder eerste lid) dan kan bij voorbeeld door het gebruik van
verschillende kleuren bij het arceren van de plaatsen waar niet geparkeerd mag
worden, worden aangegeven welk motief ten grondslag ligt aan de aanwijzing of dat
beide motieven daaraan ten grondslag liggen. Zeer wel denkbaar is echter dat aan
een aanwijzing beide motieven ten grondslag kunnen liggen.
Zie wat betreft de vraag, hoe dit verbod kenbaar kan worden gemaakt, de toelichting
op eerste lid.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de
bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
                                           132
</pre>

====================================================================== Einde pagina 132 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 133 ======================================================================

<pre> Derde lid
Dit artikellid maakt het mogelijk dat ook campers, caravans en kampeerwagens die
door hun afmetingen onder het verbod van het eerste lid of het tweede lid zouden
vallen, toch voor maximaal drie dagen op de weg geparkeerd mogen blijven staan.
Vierde lid
De werking van het in het tweede lid gestelde verbod is ingevolge dit lid beperkt tot
de avond en de nacht, alsmede het weekeinde en de doordeweekse feestdagen. Het
lijkt in het algemeen niet redelijk om het parkeren van grote voertuigen op de weg ook
gedurende de werkdag te verbieden.
Dit zou de belangen van met name handel en industrie te zeer schaden. Dit ligt
echter anders wanneer de bescherming van het uiterlijk aanzien van de gemeente in
het geding is.
Het parkeren van grote voertuigen op plaatsen waar dit naar de mening van het
college schadelijk is voor dit uiterlijk aanzien, moet te allen tijde verboden kunnen
worden. Daarom geldt de in het derde lid vervatte uitzondering niet voor het in het
eerste lid gestelde verbod.
Overigens blijft ook tijdens de perioden waarin het verbod bedoeld in het tweede lid
niet van toepassing is, het zodanig parkeren van vrachtwagens dat aan bewoners of
gebruikers van gebouwen hinder of overlast wordt aangedaan, verboden krachtens
het hierop volgende artikel 5:9.
Vijfde lid
Dit lid kent aan het college de bevoegdheid toe ter zake van de in de eerste twee
leden omschreven verboden een ontheffing te verlenen.
Aldus kan worden voorkomen dat de werking van deze verboden zou leiden tot een
onevenredige aantasting van bedrijfsbelangen.
Verzoeken om ontheffing zullen van geval tot geval moeten worden bekeken.
Omstandigheden welke in beginsel door alle bedrijven - ongeacht de aard - kunnen
worden aangevoerd, rechtvaardigen op zich nog geen ontheffing.
Aan een ontheffing kunnen uiteraard voorschriften worden verbonden betreffende de
tijd en de plaats waarop deze zal gelden.
Artikel 5:9 Uitzichtbelemmerende voertuigen
Eerste lid
Deze bepaling beoogt optreden mogelijk te maken tegen het op de weg parkeren van
vrachtwagens e.d. bij andermans voor bewoning of ander dagelijks gebruik bestemd
gebouw, zodanig, dat daardoor het uitzicht van bewoners of gebruikers van het
gebouw op hinderlijke wijze wordt belemmerd of hun anderszins hinder of overlast
wordt aangedaan. Zie voorts ook de toelichting bij artikel 5:8.
Door opneming van de bestanddelen “of hun anderszins hinder of overlast wordt
aangedaan” zijn ook mogelijke andere vormen van hinder of overlast dan
uitzichtbelemmering, door het parkeren van grote voertuigen aan bewoners of
                                             133
</pre>

====================================================================== Einde pagina 133 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 134 ======================================================================

<pre>gebruikers van gebouwen berokkend, verboden. Hierbij kan worden gedacht aan
belemmering van de lichtval, stankoverlast en geluidsoverlast, bij voorbeeld ten
gevolge van het starten en warmdraaien van grote voertuigen.
Zoals opgemerkt in de toelichting op artikel 5:1, onderdeel b, wordt het begrip
“parkeren” zo uitgelegd, dat het verbod in dit artikel zich niet alleen richt op de
bestuurder van een voertuig maar ook op de andere belanghebbenden bij het
voertuig.
Tweede lid
De in dit lid opgenomen uitzondering ziet bij voorbeeld op (het parkeren van)
"hoogwerkers", meetwagens e.d.
Een ontheffingsmogelijkheid is niet geboden. Niet goed valt in te zien hoe deze
mogelijkheid te rijmen valt met het hinderlijke karakter van het hier bedoelde
parkeren.
Derde lid
De woorden “op hinderlijk wijze” in het eerste lid beschrijven een vage norm.
Interpretaties en oordelen bij dergelijke vage normen zijn nogal subjectief en kunnen
daardoor gemakkelijk verschillen.
Behalve in evidente gevallen (dus bij ernstige uitzichthinder voor bewoners) is de
handhaafbaarheid van de bepaling in de praktijk gering gebleken.
Als oplossing en in aanvulling op de vage norm met algemene werking van het eerste
lid, bevat het derde lid een regeling waarbij een nader oordeel van het college
maatgevend en bepalend is voor de vraag of in een bepaalde situatie sprake is van
uitzichthinder voor bewoners of weggebruikers. Op basis van het derde lid kan het
college een of meer wegen of weggedeelten aanwijzen waar een parkeerverbod voor
hoge voertuigen geldt.
Aan de bepaling van onderdeel a ligt hetzelfde motief ten grondslag als in het eerste
lid, namelijk de bescherming van het uitzicht van bewoners en het voorkomen of
beperken van andere vormen van overlast of hinder (met name belemmering van de
lichtval) voor bewoners.
Het beschermen van het belang van de verkeersveiligheid (uitzicht van
weggebruikers) ligt als motief aan de bepaling van onderdeel b ten grondslag. Of er
voor een bepaalde weg of weggedeelte sprake is van een verkeersonveilige situatie
door geparkeerde grote voertuigen is afhankelijk van de omstandigheden ter plaatse.
Het antwoord zal onder meer afhangen van:
     -    -de parkeersituatie (haaks- of langsparkeren);
     -    -de inrichting van de weg (o.a. breedte, aanwezigheid van drempels, uitzicht
          van voetgangers en van naderende automobilisten / (brom)fietsen);
     -    -wegcategorisering/wegcategorie (woonerf, 30 of 50 km) in verband met de
          menging van verkeersdeelnemers;
     -    -de mate waarin verkeersdeelnemers zich aan de maximale snelheid houden;
                                            134
</pre>

====================================================================== Einde pagina 134 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 135 ======================================================================

<pre>     -   -eerdere verkeersongevallen waarbij de oorzaak (mede) ligt bij het parkeren
         van voertuigen (statistische gegevens doden, gewonden).
Artikel 5:10 Parkeren of laten stilstaan van voertuigen anders dan op de rijbaan
(Gereserveerd)
Dit is een nieuw artikel in het model op basis van jurisprudentie. Er is voor gekozen
om dit artikel niet op te nemen, omdat in de praktijk niet blijkt dat er onvoldoende
handhavingsmogelijkheden zijn nu dit artikel ontbreekt.
Artikel 5:11 Aantasting groenvoorzieningen door voertuigen
Eerste lid
Het is helaas een veelvuldig voorkomend verschijnsel dat groenstroken, openbare
beplantingen, plantsoenen en grasperken worden benut voor het parkeren van
voertuigen.
Met de onderhavige bepaling wordt beoogd beschadiging van groenstroken e.d., die
het uiterlijk aanzien van de gemeente beogen te verfraaien, te voorkomen en het
groen beter aan zijn bestemming te doen beantwoorden.
Omdat de WVW 1994 onder ‘wegen’ ook de bermen begrijpt, is het in artikel 5:11
vervatte verbod beperkt tot groenstroken. De wegenverkeerswetgeving voorziet niet
in de gevallen waarin het voertuig op of in een groenvoorziening wordt geplaatst,
welke geen deel uitmaakt van de weg (in de zin van de WVW 1994).
Bij een parkeerverbod is het doen of laten staan van een voertuig niet strafbaar, als
dat geschiedt om personen de gelegenheid te geven in of uit te stappen, dan wel voor
het laden of lossen van goederen.
Deze beperkingen zijn onwenselijk bij een verbod tot het doen of laten staan van
voertuigen in groenvoorzieningen. Daarom is hier bewust gekozen voor de
bestanddelen “te doen of te laten staan” in plaats van “te parkeren”, omdat ook het tot
stilstand brengen van een auto in een plantsoen beschadiging van het groen en
vermindering van de aantrekkelijkheid veroorzaakt.
Ten overvloede: gedragingen als de onderhavige brengen in sommige gevallen ook
zaakbeschadiging in de zin van artikel 350 van het WvSr met zich mee.
Doorgaans zal een groenstrook geen deel uitmaken van de weg. Bermen maken wel
deel uit van de “wegen” in de zin van artikel 1 van de WVW 1994. Aangezien de berm
rechtens deel uitmaakt van de weg, gelden de op de desbetreffende weg betrekking
hebbende verkeersvoorschriften eveneens voor de berm, zoals parkeerverboden e.d.
Artikel 10 van het RVV 1990 bepaalt dat auto’s, motoren e.d. op de rijbaan en op
andere weggedeelten - met uitzondering van het trottoir, het voetpad, het fietspad of
het ruiterpad - mogen worden geparkeerd. Onder deze andere weggedeelten waar
wel geparkeerd mag worden vallen ook de bermen van een weg.
Indien in een bepaald geval het parkeren in een berm als ongewenst moet worden
aangemerkt, kan een parkeerverbod voor die berm worden ingesteld. Dit kan door
plaatsing van het bord E1 van Bijlage 1 van het RVV 1990 met een onderbord,
waarop staat dat het parkeerverbod alleen geldt voor de berm. Het is tevens mogelijk
dat het parkeren op de rijbaan niet wenselijk is, bijvoorbeeld uit oogpunt van de
verkeersveiligheid, maar dat het parkeren in de berm wel kan worden toegestaan.
                                          135
</pre>

====================================================================== Einde pagina 135 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 136 ======================================================================

<pre>Ook in dit geval is plaatsing van het genoemde bord E1 noodzakelijk, maar nu met
een onderbord waarop staat dat parkeren in de berm wel is toegestaan.
Tweede lid
Bij de onder b bedoelde voertuigen kan worden gedacht aan voertuigen, in gebruik bij
de politie of de brandweer, als ook bij de gemeentelijke plantsoenendienst en partijen
die voor de gemeente werkzaamheden uitvoeren. Campings vallen onder terreinen
als bedoeld onder c.
Artikel 5:12 Overlast van fiets of bromfiets
Eerste lid
In de praktijk wordt regelmatig overlast ondervonden van fietsen en bromfietsen die
her en der buiten de daartoe bestemde fietsenstallingen worden geplaatst. Het gaat
hierbij doorgaans om plaatsen, waar zich grote concentraties van gestalde
(brom)fietsen voordoen, zoals bijvoorbeeld bij stations, winkelcentra en dergelijke.
Voorop staat dat dan wel voldoende stallingsmogelijkheden ter plekke aanwezig zijn.
Ter regulering van overlast van foutief geplaatste (brom)fietsen is in het eerste lid van
dit artikel aan het college de bevoegdheid gegeven om plaatsen aan te wijzen waar
het verboden is (brom)fietsen neer te zetten buiten de daarvoor bestemde ruimten of
plaatsen dan wel deze daar te laten staan. De belangen die het college hierbij onder
meer in overweging kan nemen zijn: de bescherming van het uiterlijk aanzien van de
gemeente, de voorkoming of opheffing van overlast of de voorkoming van schade
aan de openbare gezondheid. Bij het laatste motief kan worden gedacht aan het
voorkomen van mogelijke verwondingen aan voetgangers die zich tussen een woud
van (brom)fietsen een weg moeten banen.
Na aanwijzing van een plaats waar het verbod zal gelden, kan tegen een foutief
geplaatste (brom)fiets worden opgetreden. Door middel van borden moet worden
aangegeven dat foutief geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Het feitelijk
verwijderen dient dan beschouwd te worden als toepassing van bestuursdwang.
Alvorens deze vorm van bestuursdwang te effectueren is het verstandig aan het
publiek bekend te maken, bijvoorbeeld door mededeling in het gemeenteblad, de
plaatselijke krant of een huis-aan-huisblad, met affiches en dergelijke, dat onjuist
geplaatste (brom)fietsen zullen worden verwijderd. Tevens is het raadzaam aan te
geven waar de verwijderde fietsen weer kunnen worden opgehaald en hoe hoog de
kosten zijn die vergoed moeten worden.
Tweede lid
In het tweede lid wordt de periode dat fietsen en bromfietsen op een aangewezen
plaats mogen staan beperkt.
Derde lid
Op grond van het derde lid is het verboden (brom)fietswrakken op een openbare
plaats te laten staan. Zowel in de stallingsruimten voor (brom)fietsen als overigens op
een openbare plaats kunnen deze (brom)fietswrakken veel overlast, ontsiering van de
gemeente of schade aan de openbare gezondheid veroorzaken.
                                           136
</pre>

====================================================================== Einde pagina 136 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 137 ======================================================================

<pre>Het gaat hierbij om (brom)fietsen, die rijtechnisch in onvoldoende staat van
onderhoud en tevens in een verwaarloosde toestand verkeren. Deze wrakken die
doorgaans aan niemand meer toebehoren, kunnen op grond van het derde lid van dit
artikel worden opgehaald en als grof vuil worden afgevoerd.
Afdeling 2 Collecteren
 Artikel 5:13 Inzameling van geld of goederen of donateurwerving
Algemeen
Van oudsher wordt in Nederland op ruime schaal een beroep gedaan op de
liefdadigheidszin van het publiek door middel van collecten, inschrijvingen, verkoop
van steunbonnetjes enzovoort. Doorgaans gaan inzamelingsacties uit van volkomen
betrouwbare instellingen. Incidenteel komt het voor dat bij de inzamelaar niet de
charitatieve doelstelling vooropstaat, maar een ander (commercieel) belang. Hierbij
wordt bij de burger de indruk gewekt dat de opbrengst naar het goede doel gaat,
terwijl dit maar voor een klein deel het geval is. Dit is een van de overwegingen
waarom de VNG de inzamelingsvergunning niet heeft geschrapt uit de APV. Ook de
volgende redenen spelen hierbij een belangrijke rol:
     -    De manieren waarop wordt ingezameld zijn steeds indringender geworden:
          via de post (direct mail), de telefoon, het aanspreken op straat (direct
          dialogue), door shows op televisie (het Glazen Huis) en concerten (Live Aid)
          worden burgers direct of indirect aangesproken.
     -    De goede doelen-branche is steeds verder geprofessionaliseerd; denk aan
          de professionele- (commerciële) en wervingsbedrijven. Deze sales- en
          marketingbedrijven zijn gericht op het werven van klanten (leden of
          donateurs) voor hun opdrachtgevers.
     -    Er zijn daarnaast nog steeds kwetsbare groepen in de samenleving die enige
          bescherming nodig hebben.
          Niet voor niets wordt regelmatig aangegeven dat het bij bezoek aan de deur,
          om wat voor reden dan ook, verstandig is een legitimatie te vragen.
Leden- of donateurwerving (direct dialogue)
Naast de klassieke inzamelingsacties (de collectes) worden tegenwoordig ook
activiteiten verricht ter werving van donateurs of leden (‘direct dialogue’), waarbij te
kennen wordt gegeven of de indruk wordt gewekt dat de uiteindelijke opbrengst
geheel of ten dele bestemd is voor een liefdadig of een ideëel doel. Het publiek wordt
door een bepaalde instelling (doorgaans in opdracht van een andere organisatie of
goed doel) aangesproken met de vraag om lid of donateur te worden van de
opdrachtgevende organisatie.
Naast het werven van donateurs of leden op plaatsen waar veel publiek komt,
bijvoorbeeld winkelgebieden of stations, wordt deze vorm ook huis-aan-huis
toegepast. Het publiek geeft hierbij een machtiging af, waardoor een overeenkomst
tussen de persoon en de opdrachtgevende organisatie tot stand komt.
Deze wervingsactiviteiten onderscheiden zich dus van inzamelingsactiviteiten door
het feit dat er geen geld of goederen worden ingezameld en geen intekenlijsten
worden ingevuld. In plaats daarvan werft de betreffende instelling (in opdracht van
andere organisaties) leden of donateurs.
                                              137
</pre>

====================================================================== Einde pagina 137 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 138 ======================================================================

<pre>In de praktijk bestaat onduidelijkheid over de vraag of voor deze wervingsactiviteiten
nu wel of geen vergunning moet worden aangevraagd en zo ja wat voor soort
vergunning daarvoor precies benodigd is. Deze onduidelijkheid wordt door zowel de
gemeenten als de betrokken organisaties als onwenselijk ervaren. Om die reden
worden wervingsacties thans expliciet geregeld in dit artikel.
Dit geldt ook voor de goede-doelenloterijen die langs de deuren gaan om loten te
verkopen. Een deel van de opbrengst van het meespelen in een dergelijke loterij gaat
naar goede doelen. Dat is de reden dat de huis-aan-huiswerving van de goede-
doelenloterijen onder de collecteregels valt.
Gemeentelijk beleid
Het gemeentelijk beleid inzake het collecteren heeft twee uitgangspunten:
     - Alleen bonafide instellingen mogen collecteren (altijd navragen bij het CBF).
     - Het aantal collectes wordt beperkt en gelijkmatig over het jaar verdeeld.
Eventueel kan onderscheid gemaakt worden tussen inzamelingen huis-aan-huis en
op straat. De landelijke instellingen die op het collecterooster staan kunnen worden
vrijgesteld van de vergunningplicht. Dit geldt ook voor andere door het CBF erkende
organisaties.
Voor wat betreft de leden- of donateurwerving kan een gemeente in beleidsregels
vaststellen hoeveel instellingen op eenzelfde dag een inzamelingsvergunning krijgen
voor straatwerving, hoeveel wervers er ingezet mogen worden en op welke plaatsen
ingezameld mag worden. Dit laatste in het kader van de verkeersveiligheid, openbare
orde en overlast.
CBF
Het CBF is een onafhankelijke stichting die toezicht houdt op de inzameling van geld
voor goede doelen. Vrijwel alle Nederlandse gemeenten zijn aangesloten bij het CBF.
Het CBF is dan ook het eerste aanspreekpunt voor gemeenten voor vragen en
ontwikkelingen op het gebied van fondsenwerving en goede doelen. Eén van de
belangrijkste taken is het beoordelen van fondsenwervende instellingen.
Melding
Sommige gemeenten werken met een meldingssysteem.
De instellingen die geen vergunningplicht hebben moeten bij de gemeente melden
wanneer (welke week) zij een inzamelingsactie willen organiseren. De melding is
bedoeld om te controleren of de week waarin zij willen collecteren nog vrij is. De
gemeente houdt zo overzicht wanneer welke organisatie een inzamelingsactie
organiseert.
Daarnaast zijn er gemeenten die werken met doorlopende vergunningen voor de
grote landelijke organisaties die op het collecterooster staan.
Deze organisaties moeten bij de betreffende gemeente melden of zij daadwerkelijk in
de aangewezen week in die gemeente zullen collecteren. Als dat niet het geval is,
kan deze week aan een andere organisatie worden toegewezen.
                                           138
</pre>

====================================================================== Einde pagina 138 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 139 ======================================================================

<pre>De melding kan beperkt worden tot eenmaal per jaar. Er kan een uiterste termijn voor
het doen van de melding worden bepaald en gebruik gemaakt worden van een vooraf
vastgesteld formulier.
Eerste lid
Voor het houden van een openbare inzameling of werving is een vergunning van het
college nodig. Het artikel ziet op de welbekende inzamelingen van geld middels
collectebussen, maar ook op inzamelingen met gebruik van intekenlijsten (te
onderscheiden van de machtigingsformulieren en inschrijvingen via een tablet die bij
wervingsactiviteiten worden gebruikt) of de inzameling van goederen. Bij inzameling
van goederen kan worden gedacht aan het leveren van een bijdrage aan een
voedselpakket. De bijdrage kan bestaan uit een gift in geld, maar ook uit het doneren
van (vooraf bepaalde) gekochte producten. Ook het inzamelen van
vermogensrechten is niet ondenkbaar (bijvoorbeeld cryptovaluta, vergelijk Hof
Arnhem-Leeuwarden 31-05-2016, ECLI:NL:GHARL:2016:4219, en Rb. Amsterdam
14-02-2018, ECLI:NL:RBAMS:2018:869).
Ook eerdergenoemde wervingsactiviteiten (‘direct dialogue’) vallen onder de
verbodsbepaling. De instellingen die leden of donateurs werven, moeten uiteraard
aan dezelfde voorwaarden voldoen als de opdrachtgevende organisaties zelf.
Voor de openbaarheid van de inzameling of werving is het voldoende dat deze op of
aan de openbare weg dan wel op een andere voor het publiek toegankelijke plaats
plaatsvindt. De bepaling ziet zowel op het collecteren voor een ideëel als voor een
commercieel doel.
Voor de beoordeling van aanvragen voor collectes en wervingen kan het college van
burgemeester en wethouders van een gemeente beleidsregels vaststellen. Hierin
kunnen bijvoorbeeld bepalingen worden opgenomen over de hoeveelheid instellingen
die voor eenzelfde dag of periode een inzamelings- of wervingsvergunning krijgen.
Bijvoorbeeld bij straatwerving, hoeveel personen er ingezet mogen worden en op
welke plaatsen ingezameld of geworven mag worden. Dit laatste in het kader van de
verkeersveiligheid, openbare orde en overlast.
Bij de beoordeling van aanvragen voor collectes of wervingen in de weken dat er
geen collectes of wervingen zijn voorzien, worden vaak de volgende criteria
gehanteerd:
     - De instelling is als bonafide aan te merken.
     - De instelling moet specifiek plaatselijke kenmerken bezitten.
     - De voorgenomen actie is geen duplicering van andere al ‘gevestigde’
         inzamelingen ten bate van een identiek doel, met name organisaties op het
         collecterooster.
     -   De aanvragende instelling mag geen politieke doelen nastreven.
     -   Controle van de begroting op besteding van de gelden.
     -   Tellen onder toezicht van een notaris.
     -   Betalingsbewijs achteraf (dat het geld daadwerkelijk is overgemaakt aan het
         goede doel)
     -   Gesloten bus, legitimatie collectanten, enzovoort.
     -   Onderschrijven Gedragscode brancheorganisatie DDDN.
                                           139
</pre>

====================================================================== Einde pagina 139 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 140 ======================================================================

<pre>           In deze Gedragscode zijn regels opgenomen voor het werven van leden en
           donateurs door middel van persoonlijke gesprekken.
     -     De donateurwervers houden zich hierbij aan landelijke en lokale regelgeving,
           kunnen zich legitimeren, maken geen gebruik van een intimiderende of
           agressieve werkwijze en zijn goed getraind en geïnformeerd.
Tweede lid
In het tweede lid is aangegeven dat ook een vergunning is vereist, indien bij een
inzameling geschreven of gedrukte stukken worden aangeboden.
Deze wijze van collecteren valt niet onder de bescherming van artikel 7, eerste lid,
van de Grondwet (vrijheid van meningsuiting). In vaste rechtspraak is een scheiding
aangebracht tussen het collecteren enerzijds en het daarbij aanbieden van gedrukte
stukken anderzijds (HR 26-05-1987, AB 1988, 106 en HR 27-06-1978, AB 1979,
195). Ook een beroep op artikel 10 van het EVRM en artikel 19 van het IVBPR heeft
de verbindendheid van een dergelijke bepaling niet aangetast. Beide handelingen zijn
in dit lid bewust van elkaar gescheiden. Uitsluitend het houden van een openbare
inzameling is van een vergunning afhankelijk, niet het daarbij aanbieden of
verspreiden van geschreven of gedrukte stukken. Dat betekent dat als de
inzamelingsvergunning wordt geweigerd de aanvrager de stukken die hij bij de
inzameling wilde aanbieden, nog steeds kan verspreiden.
Derde lid, onder a
Allereerst is voor een inzameling die in besloten kring wordt gehouden geen
vergunning nodig. De uitdrukking ‘in besloten kring’ veronderstelt een zekere
bekendheid tussen de inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt. Er
moet wel sprake zijn van een nauwere band dan alleen het gemeenschappelijke
lidmaatschap. Men zal moeten aangeven dat er ook een zekere gemeenschappelijke
bekendheid is.
Derde lid, onder b
Het CBF publiceert ieder jaar een collecterooster. Een aantal organisaties krijgt
landelijk een vaste week toegewezen waarin zij kunnen collecteren. De gemeente
kan ervoor kiezen deze organisaties uit te zonderen van de vergunningplicht. In de
weken die op het collecterooster staan vermeld kunnen geen andere organisaties een
inzameling houden.
Daarnaast zijn er andere organisaties die niet op het collecterooster staan vermeld,
maar wel beschikken over een door CBF-verleende erkenning. Ook deze organisaties
kunnen worden vrijgesteld van de vergunningplicht. Wel zijn zij aangewezen op de in
het collecterooster opengelaten vrije perioden.
Naast het collecterooster publiceert het CBF een wervingsrooster. Hierop staan
activiteiten die bestaan uit werving van leden of donateurs. Het wervingsrooster
vermeldt per gemeente en per wijk welke organisatie (al dan niet feitelijk uitgevoerd
door een derde) in welke week langs de deuren gaat om donateurs of leden te
werven.
Hierbij geldt de regel dat er slechts één organisatie in een bepaalde week per wijk
huis-aan-huis donateurs of leden mag werven. Alleen organisaties met een CBF-
erkenning worden opgenomen in het rooster.
                                           140
</pre>

====================================================================== Einde pagina 140 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 141 ======================================================================

<pre>Slechts in goed overleg tussen betrokken instelling en de gemeente in kwestie kan
van de aangewezen week worden afgeweken. bijvoorbeeld omdat een wervingsactie
in verband met een plaatselijk evenement vanuit praktische overwegingen
onwenselijk is.
Derde lid
In het derde lid van artikel 5:13 is een uitzondering op de vergunningplicht
opgenomen voor inzamelingen die gehouden worden “in besloten kring”. Voor deze
uitdrukking is aansluiting gezocht bij artikel 435e WvSr, waarin het telefonisch
colporteren voor charitatieve doeleinden, anders dan in besloten kring, wordt
verboden. De uitdrukking “in besloten kring” doelt op gevallen waarin tussen de
inzamelende instelling en de persoon tot wie zij zich richt een bepaalde kerkelijke,
maatschappelijke of verenigingsband bestaat, welke binding de achtergrond vormt
van de actie. Het begrip “besloten kring” veronderstelt een nauwere band dan alleen
het gemeenschappelijk lidmaatschap. Men zal moeten aangeven dat er ook een
zekere gemeenschappelijke bekendheid is. Dit zal niet het geval zijn, indien de band
tussen aanbieder en cliënt uitsluitend wordt gevonden in het gemeenschappelijk
lidmaatschap van een grote organisatie als een vak- of een omroepvereniging.
Ditzelfde geldt voor het behoren tot een zelfde kerkgenootschap. Wordt de actie
echter gevoerd binnen een bepaalde kerkelijke gemeente of wijk, of door een
plaatselijke afdeling van een landelijke vereniging, dan zal weer wel sprake kunnen
zijn van een besloten kring.
Gemeentelijk beleid met betrekking tot de verlening van collectevergunningen
De enkele omstandigheid dat een (niet op het landelijk collecteplan voorkomende)
organisatie als betrouwbaar is aan te merken, behoeft niet automatisch te betekenen
dat een verzoek om collectevergunning dient te worden ingewilligd. Dat zou tot
overlast voor het publiek en ‘oververzadiging’ van de markt kunnen leiden. Een
zekere ordening van het collecteren binnen een gemeente is daarom wel gewenst.
Het gemeentelijk beleid inzake de verlening van collectevergunningen is er op
gericht:
     - enerzijds dat de inzamelingen geschieden door bonafide te achten in
          stellingen, en
     -    anderzijds dat het aantal collecten beperkt wordt gehouden en gelijk matig
          over het jaar wordt verdeeld.
Daartoe wordt allereerst plaats ingeruimd voor de collecten van landelijke
instellingen, voorkomende op het collecteplan. Instellingen die niet op dit collecteplan
voorkomen zijn doorgaans aangewezen op de in dit plan voorkomende vrije perioden.
Afdeling 3. Venten
Algemeen
De gemeenteraad heeft besloten deze afdeling te laten vervallen en dus venten
zonder vergunning toe te staan. Het verbod geldt in de huidige Apv nog voor de
zondagen en na 18.00 uur.
Dit is niet meer van deze tijd en bovendien wordt dit verbod al jaren met voeten
getreden o.a. door ijsverkopers en verkopers van energiecontracten. Voor inwoners
moet bijvoorbeeld een ijsje ook op zondag en ’s-avonds beschikbaar zijn.
                                            141
</pre>

====================================================================== Einde pagina 141 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 142 ======================================================================

<pre>Onder venten wordt verstaan het in de uitoefening van de ambulante handel te koop
aanbieden, verkopen of afleveren van goederen dan wel diensten aan te bieden op
een openbare en in de open lucht gelegen plaats of aan huis. Dit is niet verwarren
met een standplaats waar een verkoper vanaf een vaste plaats op een openbare en
in de openlucht gelegen plaats goederen te koop aanbiedt, verkoopt of aflevert dan
wel diensten aan biedt, gebruikmakend van fysieke middelen, zoals een kraam, een
wagen of een tafel.
Het gaat daarbij dus om het verkopen vanaf een vaste plek. Bij venten verplaatst de
verkoper telkens. Voorbeelden van venten zijn een ijsverkoper of een verkoper van
energiecontracten. Voorbeelden van een standplaats zijn een visboer of een
groentekraam. Voor standplaatsen is op basis van artikel 5:19 nog wel een
vergunning noodzakelijk.
Artikel 5:14 Definitie
(Vervallen)
Artikel 5:15 Ventverbod
(Vervallen)
Artikel 5:16 Venten met gedrukte of geschreven stukken
(Vervallen)
Afdeling 4. Standplaatsen
Artikel 5:17 Definitie
Deregulering bestaat niet alleen uit het verminderen van administratieve lasten, maar
ook uit het verhelderen en vereenvoudigen van regels. In het kader van de
deregulering in 2007 is daarom het oude artikel 5.2.3 opgedeeld in vijf artikelen en is
de tekst verduidelijkt. In 2009 zijn de artikelen hernummerd.
Artikel 5:17 bevat een begripsomschrijving en voorziet voorts in uitzonderingen. Het
hebben van een standplaats ziet op het te koop aanbieden van goederen vanaf een
vaste plaats. Dit is dan ook het onderscheidend criterium ten opzichte van het venten
met goederen.
Bij het venten met goederen wordt er immers vanuit gegaan dat de venter
voortdurend zijn goederen vanaf een andere plaats in de openbare ruimte aanbiedt.
Met andere woorden: de venter is ambulant, de standplaatshouder niet.
Tweede lid
Het tweede lid bepaalt dat de definitie van het eerste lid niet bevat het innemen van
een standplaats op een door de gemeente ingestelde markt op basis van artikel 160,
eerste lid, aanhef en onder h, van de Gemeentewet. Degene die op een door de
gemeente ingestelde markt een standplaats wil innemen zal zich moeten houden aan
de regels die voor de markt gelden.
Deze zijn in veel gemeenten in een marktverordening neergelegd. Een afbakening
met de snuffelmarkt is niet nodig, omdat snuffelmarkten in gebouwen plaats vinden
en standplaatsen worden ingenomen in de open lucht.
                                             142
</pre>

====================================================================== Einde pagina 142 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 143 ======================================================================

<pre> Voor het innemen van een standplaats op een bepaald evenement is geen
vergunning krachtens afdeling 5.4 nodig. Op het evenement zijn de artikelen 2:24 en
2:25 van toepassing, waarbij de bepalingen met betrekking tot het innemen van een
standplaats niet van toepassing zijn.
Artikel 5:18 Standplaatsvergunning en weigeringsgronden
Algemeen
In navolging van de VNG wordt een vergunning voor het hebben van een
standplaats, hoe eenvoudig ook, noodzakelijk en evenredig geacht. De vergunning
dient om te voorkomen dat de openbare orde wordt verstoord en overlast wordt
tegengegaan. Gedacht kan worden aan bijvoorbeeld: geluidsoverlast, stankoverlast,
verkeershinder en overlast door zwerfafval. De vergunning is persoonsgebonden
(artikel 1:6).
Op het vergunningstelsel is de Dienstenrichtlijn van toepassing. Dat geldt ook als de
standplaats wordt gebruikt voor de verkoop van goederen. Die activiteit vormt voor de
toepassing van de Dienstenrichtlijn namelijk een ‘dienst’.
Er kan sprake zijn van een schaarse vergunning, waardoor de vergunning niet voor
onbepaalde tijd kan worden verleend en de selectie- en vergunningprocedure aan
bepaalde voorwaarden moeten voldoen. Zie hiervoor de toelichting op artikel 1:7.
Vrijheid van meningsuiting
Voor het aanbieden van gedrukte stukken waarin gedachten en gevoelens worden
geopenbaard kan geen vergunning worden geëist in verband met artikel 7 van de
Grondwet. Het aanbieden van zodanige gedrukte stukken wordt gezien als een
zelfstandig middel van verspreiding. Wel is een vergunning noodzakelijk indien vanaf
een standplaats gedrukte stukken worden aangeboden. Deze vergunning is niet
vereist vanwege het feit dat gedrukte stukken worden aangeboden, maar vanwege
het feit dat een standplaats wordt ingenomen.
Tweede lid
De bepalingen in de Apv met betrekking tot het innemen van een standplaats zijn
gebaseerd op ordening van de straathandel en zijn gebaseerd op de regulerende
bevoegdheid van de gemeente van zaken die tot haar huishouding behoren.
Daarnaast vormen de besluiten op grond van de Wet op de ruimtelijke ordening,
zoals een bestemmingsplan, een zelfstandige weigeringsgrond. Dit betekent dat bij
de beoordeling van een aanvraag voor een vergunning voor het innemen van een
standplaats altijd gelet moet worden op de voorschriften die uit het bestemmingsplan
voortvloeien.
Als bijvoorbeeld het bestemmingsplan standplaatsen ter plaatse niet toelaat, is het
moeilijk uit te leggen dat de vergunning weliswaar wordt verleend, maar dat daarvan
geen gebruik gemaakt kan worden wegens strijd met het bestemmingsplan. Strijd met
het bestemmingsplan is daarom als imperatieve weigeringsgrond opgenomen.
Blijkens jurisprudentie is dit aanvaardbaar omdat een dergelijke bepaling geen
zelfstandige planologische regeling bevat.
                                          143
</pre>

====================================================================== Einde pagina 143 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 144 ======================================================================

<pre>Derde lid, onder a
Weigeringsgronden De generieke weigeringsgronden worden genoemd in artikel 1:8.
Nadere uitleg daarvan vindt men in de toelichting bij dat artikel.
Derde lid, onder a
 De weigeringsgrond met betrekking tot redelijke eisen van welstand kan gehanteerd
worden indien een of meer standplaatsen worden ingenomen op een zodanige plaats
dat het straatbeeld ernstig verstoord wordt. Met deze weigeringsgrond kan niet alleen
verkapte marktvorming worden tegengegaan, ook wordt daarmee het aanzien van
monumentale gebouwen of stedenbouwkundige ensembles gewaarborgd. Het
college bepaalt zelfstandig de inhoud van deze weigeringsgrond. Het is niet
noodzakelijk, maar wel verstandig om bij voorbeeld de welstandscommissie om
advies te vragen.
Derde lid onder b
In het verleden is het beschermen van een redelijk voorzieningenniveau in de
gemeente ten behoeve van de consument als een openbare orde-belang
aangemerkt. De gedachte was dat gevestigde winkeliers geconfronteerd worden met
hoge exploitatiekosten die niet in verhouding staan tot de vrij lage exploitatiekosten
van de straathandelaren. Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van de
Raad van State blijkt dat het reguleren van de concurrentieverhoudingen niet als een
huishoudelijk belang van de gemeente wordt aangemerkt. Hierop wordt door de
Afdeling slechts één uitzondering toegestaan, namelijk wanneer het
voorzieningenniveau voor de consument in een deel van de gemeente in gevaar
komt. Wil een gemeente op basis hiervan een vergunning weigeren dan moet worden
aangetoond, mede aan de hand van de boekhouding van de plaatselijke winkelier,
dat het voortbestaan van de winkel in gevaar komt als vanaf een standplaats dezelfde
goederen aangeboden worden.
De Dienstenrichtlijn staat deze weigeringsgrond voor standplaatsen die (mede)
diensten verlenen niet toe, omdat dit wordt beschouwd als een economische, niet
toegestane, belemmering voor het vrij verkeer van diensten (artikel 14, punt 5, van de
Dienstenrichtlijn). Op grond van de Dienstenrichtlijn mag wel een kwantitatieve of
territoriale beperking worden gesteld, mits:
     1. geen sprake is van discriminatie naar nationaliteit of statutaire zetel
          (discriminatieverbod);
     2. er sprake is van een dwingende reden van algemeen belang
          (noodzakelijkheid); en
     3. de maatregelen zijn geschikt om het nagestreefde doel te bereiken en gaan
          niet verder dan nodig is en het doel kan niet met andere, minder beperkende
          maatregelen worden bereikt (evenredigheid) (artikel 15 Dienstenrichtlijn).
De formulering van onderdeel b van het derde lid is hierop afgestemd. Zie de
toelichting op artikel 1:7 voor het begrip ‘dwingende reden van algemeen belang’.
Maximumstelsel
De Afdeling heeft bepaald, dat het in het belang van de openbare orde kan zijn om
het aantal te verlenen vergunningen aan een maximum te binden.
                                            144
</pre>

====================================================================== Einde pagina 144 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 145 ======================================================================

<pre>Het aantal te verlenen vergunningen kan worden beperkt tot een van tevoren
vastgesteld maximum als de openbare orde in gevaar wordt gebracht. Wel dient te
worden aangetoond of aannemelijk gemaakt dat van zo'n gevaar in concreto
daadwerkelijk sprake is.
De Europese Dienstenrichtlijn komt wat dit betreft overeen met de bestaande lijn in
de Nederlandse rechtspraak: een maximumstelsel mag. Wel geldt op grond van
artikel 9 jo artikel 10 dat er een transparante en non-discriminatoire op objectieve
gronden gebaseerde verdeling/toekenning van vergunningen moet zijn.
Bij het vaststellen van een maximum aantal vergunningen, eventueel uitgesplitst naar
plaats, tijdstip of branche, moet rekening gehouden worden met het aantal reeds
afgegeven vergunningen. Zie ook het algemene deel van de toelichting en de
toelichting op hoofdstuk 1 ‘Algemene bepalingen’.
Beleidsregels
Aan de hand van de motieven, genoemd in artikel 1:8, kan het college beleidsregels
vaststellen, waarin wordt aangegeven wanneer wel of niet tot het afgeven van een
standplaatsvergunning wordt overgegaan. Het vaststellen van een dergelijk beleid,
waarin objectieve, algemeen bekendgemaakte criteria worden aangegeven, die bij de
beoordeling van een vergunningaanvraag worden gehanteerd, is blijkens de
jurisprudentie toegestaan. Wel moet worden opgemerkt dat het te voeren beleid niet
mag leiden tot een beslissing omtrent een aangevraagde vergunning die niet kan
worden herleid op één van de in artikel 1:8 genoemde weigeringsgronden. Rb Utrecht
23-12-1998, KG 1999, 78. Ook beleidsregels zijn volgens artikel 4, van de
Dienstenrichtlijn onderworpen aan dwingende reden van algemeen belang: de
openbare orde, de openbare veiligheid, de volksgezondheid en het milieu.
Vergunningsvoorschriften
Aan de standplaatsvergunning kunnen voorschriften worden verbonden. Artikel 10
van de Dienstenrichtlijn bepaalt dat vergunningstelsels gebaseerd moeten zijn op
criteria die ervoor zorgen dat de bevoegde instanties hun beoordelingsbevoegdheid
niet op willekeurige wijze uitoefenen. Die criteria zijn: niet-discriminatoir,
gerechtvaardigd om een dwingende reden van algemeen belang; evenredig met die
reden van algemeen belang; duidelijk en ondubbelzinnig; objectief; vooraf openbaar
bekendgemaakt; transparant en toegankelijk. Zie ook artikel 1:4 en de toelichting bij
dit artikel.
Voorschriften die aan een vergunning gesteld kunnen worden betreffen:
     - het vervallen van de standplaats indien gedurende een bepaalde periode
          geen standplaats is ingenomen;
     -    de soort goederen of diensten die mogen worden aangeboden. Hierbij moet
          men wel het oog houden op een goede verdeling van de te verkopen
          goederen voor de consument. Anders zou er oneerlijke concurrentie kunnen
          zijn;
     -    de grootte van de standplaats;
     -    de ruimte waarbinnen de waren uitgestald mogen worden;
     -    het uiterlijk aanzien van de standplaats;
     -    tijden van opbouw en ontruiming van de standplaats;
                                            145
</pre>

====================================================================== Einde pagina 145 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 146 ======================================================================

<pre>     -   eisen met betrekking tot de (brand)veiligheid;
     -   opruimen van rommel en schoon achterlaten van de locatie.
Overige regelgeving
Op het drijven van straathandel zijn ook andere regels dan de regels van de Apv van
toepassing. Deze regels stellen vanuit andere motieven eisen aan de straathandel.
Te noemen zijn de Wro, de Winkeltijdenwet, de Warenwet en de Wm.
Artikel 5:18a Meldingsplicht incidentele standplaats
Voor ideële organisaties die een maatschappelijke campagne voeren of aan
verkiezingen deelnemen, en die daartoe incidenteel een standplaats willen innemen,
is uit oogpunt van lastenvermindering en een snellere behandeling het vereiste van
vergunning afgeschaft. Daarvoor in de plaats hoeft de organisatie alleen nog een
melding te doen en te voldoen aan de nadere regels die door het college kunnen
worden gesteld.
Wat onder een “incidentele standplaats” wordt verstaan is opgenomen bij de
begripsbepalingen in artikel 5:17.
Artikel 5:19 Toestemming rechthebbende
Dit artikel verbiedt de rechthebbende op een terrein toe te laten dat een standplaats
wordt ingenomen, zonder dat hiervoor een vergunning is verstrekt.
Met dit verbod is het mogelijk niet alleen maatregelen te nemen tegen degene die
zonder vergunning een standplaats inneemt maar ook tegen de eigenaar van de
grond die het innemen van een standplaats zonder vergunning toestaat.
Artikel 5:20 Afbakeningsbepalingen
Afbakening
Voor wat betreft de afbakening met hogere regelgeving geldt op grond van artikel 122
van de Gemeentewet dat de bepalingen van de APV van rechtswege vervallen als in
het onderwerp door een wet, amvb of een provinciale verordening wordt voorzien. De
term “onderwerp” in artikel 122 betekent dat het om dezelfde materie moet gaan en
dat hetzelfde motief ten grondslag moet liggen aan zowel de lagere als de hogere
regeling. De formulering van de afbakeningsbepaling in het tweede lid sluit daarom
aan bij de Gemeentewet. In het eerste lid vindt afbakening plaats met de Wet beheer
rijkswaterstaatswerken en het Provinciaal wegenreglement, het tweede lid ziet op
afbakening met de Woningwet.
Artikel 5:21 Aanhoudingsplicht
(Vervallen)
Afdeling 5 Snuffelmarkten
Deze afdeling is verwijderd. Snuffelmarkten zijn dan nog steeds vergunningsplichtig
op basis van artikel 2:25 (evenement). Er is dan ook geen noodzaak voor een apart
artikel.
Artikel 5:22 Begripsbepaling
(Vervallen)
                                           146
</pre>

====================================================================== Einde pagina 146 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 147 ======================================================================

<pre>Afdeling 6 Openbaar water en
waterstaatswerken
Algemeen
Het beheer van het openbaar (vaar)water is in Nederland aan diverse overheden
opgedragen. Zo is voor het beheer van de belangrijkste rivieren en rijkskanalen de
centrale overheid verantwoordelijk. Het beheer van de overige wateren is verdeeld
tussen de provincies, gemeenten en waterschappen c.a.
De gemeente Leidschendam-Voorburg heeft geen doorgaande vaarwegen in beheer.
De Zuidvliet (Rijn-Schie-kanaal) en de Haagse Vliet (Trekvaart) vallen onder de
competentie van de provincie.
De centrale wetgever heeft voor het gebruik van het openbaar vaarwater diverse
regelingen vastgesteld. Daarbij is een splitsing aangebracht tussen regelingen die
uitsluitend van toepassing zijn op de bij het rijk in beheer zijnde vaarwateren en
regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren gelden.
Bij het Rijk in beheer zijnde vaarwateren
Voor de provinciale en gemeentelijke overheden en de waterschappen resteert, voor
zover daaraan hetzelfde motief als aan de Wet beheer rijkswaterstaatswerken ten
grondslag ligt, slechts voor de overblijvende vaarwateren regelgevende bevoegdheid.
Deze bevoegdheid wordt eveneens gerelateerd aan het onder beheer hebben van die
vaarwateren.
Op provinciaal niveau heeft dit geresulteerd in de diverse waterstaatsverordeningen
die gelet op artikel 2 van de Waterstaatswet 1900 ook betrekking kunnen hebben op
waterstaatswerken die in beginsel niet onder hun beheer vallen, maar daar wel onder
gebracht kunnen worden.
Deze provinciale waterstaatsverordeningen bevatten veelal bepalingen inzake het
beheer, het onderhoud en de instandhouding van de desbetreffende vaarwateren.
Een aantal heeft ook betrekking op de verplichtingen voor de scheepvaart.
De gemeentelijke overheid kan krachtens artikel 149 van de Gemeentewet regels
stellen met betrekking tot het bij haar in beheer zijnde openbare (vaar)water.
De Waterschapswet biedt ten slotte aan de waterschappen de mogelijkheid
verordeningen te maken welke onder andere betrekking kunnen hebben op de
doorvaart en het innemen van ligplaats in bij haar in beheer zijnde openbare wateren.
Deze regelingen van de lagere overheden moet steeds bedacht worden dat deze niet
in strijd mogen komen met hogere regelingen. In grote lijnen betekent dit dat de
overheden slechts een regelgevende bevoegdheid toekomt ten aanzien van bij hen in
beheer zijnde openbare vaarwateren. Hierbij dient echter nog een kanttekening
geplaatst te worden.
                                            147
</pre>

====================================================================== Einde pagina 147 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 148 ======================================================================

<pre>Regelingen die voor het gebruik van alle openbare vaarwateren gelden
Binnenvaartwet en Scheepvaartverkeerswet
De centrale overheid heeft namelijk ook regelingen vastgesteld die voor het gebruik
van alle openbare vaarwateren gelden. De belangrijkste zijn de Binnenschepenwet
en de Scheepvaartverkeerswet. De verkeersreglementering is te vinden in het BPR.
Artikel 42 SVW bevat de bevoegdheid van besturen van provincies, gemeenten,
waterschappen en havenschappen tot het stellen van regels ten aanzien van
onderwerpen waarin de SVW voorziet, voor zover die regels niet in strijd zijn met de
bij of krachtens deze wet gestelde regels.
Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer
In het Besluit administratieve bepalingen scheepvaartverkeer (BABS) is het college
bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen ten behoeve van de scheepvaart op
de onder hun beheer staande vaarwegen. Voorheen vond deze bevoegdheid zijn
grondslag in hoofdstuk 5 van het BPR. Het BPR geeft regels en verkeerstekens t.a.v.
snelle motorboten in het algemeen en waterscooters in het bijzonder. De Apv mag
niet op basis van hetzelfde motief als de bovenstaande regelgeving aanvullingen
geven. De artikelen 5.25 en 5.26 van de APV kennen dan ook een ander motief.
Artikel 5:24 Vergunning voor voorwerpen op, in of boven openbaar water
Artikel 5:24 is, ter aanvulling van een aantal andere in het vijfde lid genoemde wet- en
regelgeving, bedoeld om de overige openbare wateren te vrijwaren van activiteiten
die het gebruik op enigerlei wijze nadelig zouden kunnen beïnvloeden. De veiligheid
op het water heeft reeds een afdoende regeling gevonden in een aantal bepalingen
van het Wetboek van Strafrecht, te weten de artikelen 162, 163 en 427, sub 6, en het
Binnenvaartpolitiereglement (zie bij voorbeeld artikel 1.15 van dit reglement).
In de ‘Algemene politieverordening Leidschendam 1986’was het gebruik van
vistuigen waarmee de binnenvisserij wordt uitgeoefend, uitgezonderd van de
vergunningsplicht. Deze bepaling is steeds gehandhaafd in de Apv omdat
bijvoorbeeld op de recreatieplassen van het recreatiegebied Vlietland sinds jaar en
dag met fuiken wordt gevist. Overigens regelen de Visserijwet en het Reglement voor
de binnenvisserij 1985 respectievelijk een vergunningplicht om te mogen vissen en
de typen vistuigen waarmee binnenvisserij mag worden uitgeoefend.
In de model-APV is bij dit artikel een vergunning vervangen door een meldingsplicht.
In onze waterrijke gemeente, waar een vergunningsplicht gebruikelijk is, en aan de
vergunning omwille van het onderhoud van de vaarwegen een zekere uniformering
noodzakelijk, vonden wij het een gerechtvaardigde keuze zijn om een
vergunningplicht te handhaven. Ook voor de vergunninghouder schept dat een
duidelijke situatie: De aanvrager hoeft niet zelfstandig een afweging te maken, maar
ontvangt een vergunning voorzien van een set voorschriften, en weet dan waar hij of
zij aan toe is.
Artikel 5.24 A. Het openbaar water als werkplaats.
Dit artikel komt niet voor in de model-Apv, maar wel in de vorige Apv. Aan een
dergelijk artikel is in de praktijk wel behoefte.
                                             148
</pre>

====================================================================== Einde pagina 148 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 149 ======================================================================

<pre>Aan dit artikel liggen motieven van openbare orde, overlast, vervuiling en uiterlijk
aanzien van de gemeente ten grondslag. In vaarwegen geldt bovendien dat het tot
verkeersproblemen kan leiden.
Artikel 5:25 Ligplaats
Eerste en tweede lid
Uitgangspunt van de Apv-bepalingen over ligplaatsen is dat het in beginsel is
toegestaan met een vaartuig een ligplaats in te nemen, te hebben of beschikbaar te
stellen binnen de gemeente, tenzij de plaats deel uitmaakt van door het college
aangewezen openbaar water (eerste lid). Er geldt slechts een verbod om een
ligplaats in te nemen in strijd met de nadere regels van het college op grond van het
tweede lid, onder a (delegatie van regelgeving door de raad op grond van artikel 156
van de Gemeentewet). Krachtens het tweede lid, onder b, van artikel 5:25 heeft het
college ook de mogelijkheid om een differentiatie naar soort en aantal vaartuigen aan
te brengen. Zo kunnen aparte ligplaatsen voor woonschepen en ligplaatsen voor
uitsluitend pleziervaartuigen aangewezen worden. Bovendien kan het aantal
gelimiteerd worden.
Via deze algemeen werkende voorschriften is het mogelijk om bijvoorbeeld aan
vaartuigen die gedurende langere tijd een ligplaats willen innemen of hebben, eisen
te stellen met betrekking tot de afvoer van het afvalwater, de drinkwatervoorziening
etc. Zelfs zou aansluiting op de riolering, en op het drinkwater- en elektriciteitsnet
voorgeschreven kunnen worden, indien de mogelijkheden daartoe redelijkerwijs
aanwezig zijn.
Mogelijk vergunningenstelsel
Indien men ook op de aangewezen gedeelten van het openbaar water het innemen,
hebben of beschikbaar stellen van een ligplaats mogelijk wil maken kan hiervoor het
vergunningsvereiste gesteld worden.
Gemeenten hebben op grond van artikel 2.2, tweede lid, van de Wabo de
mogelijkheid om voor bepaalde activiteiten vrijwillig aan te haken bij de
omgevingsvergunning. Als gemeenten hiertoe besluiten, wordt het innemen van een
ligplaats een omgevingsvergunningplichtige activiteit. Dit is efficiënt, omdat een
belanghebbende dan met één aanvraag omgevingsvergunning kan volstaan, in het
kader waarvan dan ook de ligplaatsaspecten uit de gemeentelijke verordening/APV
getoetst worden. Als de gemeente hiervoor kiest, moet de betrokken gemeentelijke
verordening/APV daar wel op aangepast worden. Het eerste lid zou dan als volgt
kunnen luiden:
     1. Het is verboden zonder [(omgevings)]vergunning van het college met een
         vaartuig een ligplaats in te nemen of te hebben dan wel een ligplaats voor
         een vaartuig beschikbaar te stellen op door het college aangewezen
         gedeelten van openbaar water.
Ook moet dan in de aanhef van de gemeentelijke verordening/APV bij ‘gelet op’
artikel 2.2, tweede lid, van de Wabo worden vermeld.
                                            149
</pre>

====================================================================== Einde pagina 149 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 150 ======================================================================

<pre>In het geval de gemeente eigenaar is van een openbaar water, is het ook mogelijk dat
de gemeente in het kader van de exploitatie van die ligplaatsen huur- of
verhuurovereenkomsten afsluit.
Afbakening met andere verordeningen
Het kan nodig zijn om de APV-bepalingen over ligplaatsen af te stemmen op een
andere gemeentelijke verordening die betrekking heeft op het (gebruik van) openbaar
water. Te denken valt aan een havenbeheersverordening of een
ligplaatsenverordening. Voorkomen moet worden dat verschillende verordeningen
hetzelfde regelen. Daarbij is van belang de aan de verordeningen ten grondslag
liggende motieven te bezien.
Derde lid
Drijvende bouwwerken
Met betrekking tot drijvende bouwwerken kunnen in de APV geen regels (meer)
worden gesteld. Op 1 januari 2018 is de Wet verduidelijking voorschriften woonboten
(Stb. 2017, 32) in werking getreden. Aanleiding voor deze wet is jurisprudentie van
de Afdeling waarin zij besliste dat woonschepen bouwwerken zijn in de zin van de
model-Bouwverordening en waarop dus de bouwregelgeving van toepassing is
(ABRvS 16 april 2014, ECLI:NL:RVS:2014:1331, en 3 juni 2015,
ECLI:NL:RVS:2015:1749). Door deze wet worden woonschepen en andere drijvende
objecten die hoofdzakelijk worden gebruikt voor verblijf, zoals drijvende hotels en
restaurants en watervilla’s, als bouwwerk aangemerkt. Voor het innemen van een
ligplaats met deze drijvende bouwwerken is een omgevingsvergunning nodig. De
gemeente mag nog wel een ligplaatsvergunning eisen (in Apv of afzonderlijke
gemeentelijke verordening), mits zij daaraan andere motieven ten grondslag legt dan
waarvoor de omgevingsvergunning voor het aanleggen (= bouwen) is bedoeld. Mede
gelet op andere hogere regelgeving zoals vermeld in het derde lid, hebben de aan de
ligplaatsbepalingen in de APV ten grondslag liggende motieven (zie het tweede lid,
onder a, en vierde lid) volgens de VNG geen aanvullende betekenis om het in het
eerste lid vervatte verbod ook voor drijvende bouwwerken te doen gelden. Daarom
zijn in het derde lid de Woningwet en de Wabo genoemd, die van toepassing zijn op
drijvende bouwwerken.
Bestaande gemeentelijke regels over het uiterlijk van woonboten blijven overigens
geldig totdat de welstandsnota voor drijvende bouwwerken op grond van de
Woningwet is aangepast. Volgens de Wet verduidelijking voorschriften woonboten
worden autonome welstandsregels en een welstandsnota onderdeel van een
welstandsnota in de zin van artikel 12a van de Woningwet tot er een nieuwe
(gewijzigde) welstandsnota wordt vastgesteld. Vanaf dat moment moeten gemeenten,
indien zij voor woonboten welstandsbeleid willen voeren, dit vastleggen in die nieuwe
welstandsnota.
De Wet verduidelijking voorschriften woonboten geldt niet voor een schip dat wordt
gebruikt voor verblijf en dat is bestemd en wordt gebruikt voor de vaart (varend
schip). Volgens de MvT gaat het hier om schepen waarvan niet bij voorbaat duidelijk
is of deze altijd zouden worden aangemerkt als varend schip.
                                          150
</pre>

====================================================================== Einde pagina 150 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 151 ======================================================================

<pre>Het betreft de categorie (historische) varende schepen waarop wordt verbleven
(wonen, restaurant, museum en dergelijke). Deze schepen liggen veelal langere tijd
stil, maar er wordt af en toe mee gevaren. Dit betekent dat op dergelijke schepen de
bouwregelgeving niet van toepassing is. Op deze schepen zijn de APV-bepalingen
van toepassing, tenzij hogere regelgeving zoals genoemd in het derde lid in de
situatie voorziet.
Provinciale landschapsverordening, Wet milieubeheer
Maakt het college van zijn bevoegdheid krachtens het eerste lid geen gebruik om
gedeelten van openbaar water aan te wijzen waar het verboden is aan te leggen, dan
kunnen aan de locatie voor het innemen, hebben of beschikbaar stellen van een
ligplaats uitsluitend nog beperkingen opgelegd worden krachtens een eventuele
provinciale landschaps- of woonschepenverordening dan wel krachtens de Wet
milieubeheer wanneer bijvoorbeeld het beschikbaar stellen van een ligplaats zodanig
gebeurt dat er sprake is van een milieuvergunningplichtige inrichting.
Heeft het college daarentegen wel gedeelten van openbaar water aangewezen, dan
mag slechts ligplaats ingenomen of beschikbaar gesteld worden op de niet-
aangewezen gedeelten en kunnen er daarnaast eventueel nog andere beperkende
factoren worden gesteld vanuit de provinciale landschaps- of
woonschepenverordening of de Wm.
Daar waar een provinciale verordening van kracht is, kan het motief
landschapsbescherming niet meer door het college ten grondslag gelegd worden aan
de aanwijzing van ligplaatsen als bedoeld in het eerste lid of het stellen van nadere
regels (dat wil zeggen algemene voorschriften) als bedoeld in het tweede lid.
In het derde lid is de werking van deze bepaling ook uitgezonderd voor die gevallen
waarin de Wm van toepassing is. Veel jachthavens zullen namelijk aangemerkt
kunnen worden als milieuvergunningplichtige inrichtingen.
Vierde en vijfde lid
Naast de algemene regels die krachtens het tweede lid kunnen worden
uitgevaardigd, kan het wenselijk zijn, gelet op de omstandigheden, om aan een
individuele eigenaar van een vaartuig nog nadere aanwijzingen te geven. Het vierde
lid biedt daarvoor de grondslag. Het ligt voor de hand deze aanwijzingen in de vorm
van een schriftelijke beschikking te gieten. Het spreekt voor zich dat het college geen
aanwijzingen geeft of kan geven die strijd opleveren met hogere regelgeving. De
eigenaar van de boot is verplicht de aanwijzingen op te volgen. Niet naleving kan
worden gesanctioneerd in artikel 6:1.
Artikel 5:26 Aanwijzingen ligplaats
(Vervallen) Opgenomen in artikel 5:25
Artikel 5:27 Verbod innemen ligplaats
(Vervallen) Opgenomen in artikel 5:25
Artikel 5:28 Beschadigen van waterstaatswerken
Provinciale vaarwegenverordeningen kennen veelal ook een dergelijke bepaling voor
waterstaatswerken die bij hen in beheer zijn.
                                           151
</pre>

====================================================================== Einde pagina 151 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 152 ======================================================================

<pre>De APV-bepaling heeft alleen betrekking op waterstaatswerken die in beheer zijn bij
de gemeenten. Artikel 1.14 van het Binnenvaartpolitiereglement legt aan degene die
een kunstwerk beschadigt bovendien nog een meldingsplicht op.
Artikel 5:29 Reddingsmiddelen
(Vervallen) Kan worden aangepakt op vandalisme of via BW. Anders kan je voor elk
voorwerp een dergelijk artikel opnemen.
Artikel 5:30 Veiligheid op het water
Afbakening
Het Binnenvaartpolitiereglement bepaalt aan welke verkeersregels de schippers van
vaartuigen zich hebben te houden. Zij is dus uitsluitend gericht op de gebruikers van
vaartuigen en niet op de overige gebruikers van het openbaar water.
Artikel 5:30 betekent dan ook een eigenlijke aanvulling het reglement door in
algemene zin, vergelijkbaar met de redactie van artikel 5 Wegenverkeerswet 1994,
hinder of gevaarlijk gedrag van de overige gebruikers te verbieden.
Voor de toelichting op de in het tweede lid genoemde hogere regelingen wordt
verwezen naar de toelichting bij artikel 5:25.
Artikel 5:30a Gezonken vaartuigen
Artikel 1.18 van het Binnenvaartpolitiereglement (BPR) regelt de verplichting voor de
schipper dat hij het vaarwater zo spoedig mogelijk dient vrij te maken indien een
schip of drijvend voorwerp is vastgevaren of gezonken. Het achterliggende motief van
de BPR is de veiligheid van het scheepvaartverkeer. Het vaarwater in de zin van de
BPR is dat gedeelte van een vaarweg dat feitelijk door de scheepvaart kan worden
gebruikt.
Openbaar water in de zin van de APV behelst alle wateren die – al dan niet met enige
beperking - voor het publiek bevaarbaar of anderszins toegankelijk zijn. Deze APV
bepaling vormt een oneigenlijke aanvulling op het BPR in die zin dat de gemeente
moet kunnen optreden indien een gezonken vaartuig zich bevindt in een gedeelte van
het openbaar water dat niet feitelijk door scheepvaart kan worden gebruikt, of indien
een vaartuig gezonken is op een relatief diep gedeelte van het openbaar water,
waarbij het scheepvaartverkeer niet direct gehinderd wordt.
Artikel 5:31 Overlast aan vaartuigen
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 5:31a Grote vaartuigen op de tot het recreatiegebied Vlietland
behorende plassen
De Algemene Politieverordening Leidschendam 1986 voorzag reeds in een bepaling
om grote vaartuigen te weren van de plassen in Vlietland. Het ligt voor de hand om
deze bepaling ook in de Apv Leidschendam-Voorburg op te nemen. Aan de bepaling
liggen diverse motieven ten grondslag zoals het beschermen van de recreatie op het
water en deze in goede banen te leiden, de veiligheid van de recreanten, het uiterlijk
aanzien van de gemeente en de bescherming van de oevers.
                                           152
</pre>

====================================================================== Einde pagina 152 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 153 ======================================================================

<pre>In het derde lid zijn een aantal uitzonderingen op het verbod opgenomen. Sub a en b
spreken voor zich. Sub c zondert die vaartuigen uit die een vaarvergunning hebben
van het Hoogheemraadschap van Rijnland.
Het Hoogheemraadschap kent een vergunningstelsel voor een aantal kwetsbare
wateren (de zogenaamde ’gele wateren’ op de ANWB waterkaarten) waarbij het
varen met een boot die mechanisch wordt voortbewogen alleen is toegestaan met
een Algemene Vaarvergunning.
Afdeling 7 Crossterreinen en gemotoriseerd
en ruiterverkeer in natuurgebieden
Artikel 5:32 Crossterreinen
(Vervallen)In onze gemeente zijn er bijna geen terreinen die hiervoor gebruikt kunnen
worden. Daarnaast kan worden opgetreden op basis van het RVV 1990.
Artikel 5:33 Beperking verkeer in natuurgebieden
Vele gemeenten worden in toenemende mate geconfronteerd met het bezoek van
motorcrossers aan natuurgebieden, met als gevolg klachten over geluidhinder,
schade aan de flora, verstoring van wild e.d.
Verder worden natuurgebieden, parken e.d. steeds vaker door ruiters en
fietsers/mountainbikers bezocht. Het komt nogal eens voor dat ruiters en
fietsers/mountainbikers de speciaal voor hen aangewezen ruiter- of fietspaden
verlaten. Deze gedraging levert gevaar en hinder op voor wandelaars en berokkent
vaak ook schade aan flora en fauna.
Bij de vraag, welke maatregelen mogelijk zijn tegen het motorcrossen in
natuurgebieden, zal men een onderscheid moeten maken tussen het “wilde crossen”
(op wegen en paden en “off the road”) en het crossen op daartoe speciaal gebruikte
motorterreinen.
Op grond van het eerste lid van artikel 5:33 geldt een algeheel verbod om zich met
motorvoertuigen, (brom)fietsen of paarden in een natuurgebied te bevinden. Het
college kan op grond van het tweede lid terreinen aanwijzen waar dit verbod niet
geldt en kan tevens regels stellen voor het gebruik van deze terreinen.
Maatregelen
Bij de vraag welke maatregelen genomen kunnen worden tegen het “wildcrossen” of
overlastgevend ruiter- en fietsverkeer in natuurgebieden gaat het in feite om een
meer algemeen vraagstuk: Welke maatregelen kunnen genomen worden om ter
bescherming van het milieu en ter voorkoming van overlast gemotoriseerd verkeer,
ruiter- of fietsverkeer uit bepaalde gebieden te weren?
Een mogelijkheid om het weggebruik door de verkeersdeelnemers te reguleren is het
nemen van verkeersbeperkende maatregelen op grond van de
wegenverkeerswetgeving.
                                           153
</pre>

====================================================================== Einde pagina 153 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 154 ======================================================================

<pre>Voor de in deze gebieden gelegen wegen is sinds november 1991 de wegbeheerder
bevoegd tot het treffen van verkeersmaatregelen (zie artikel 18 WVW 1994).
Volgens de WVW 1994 kan tot vaststelling van verkeersmaatregelen worden
overgegaan indien deze maatregelen de veiligheid op de weg verzekeren,
weggebruikers en passagiers beschermen, strekken tot het in stand houden van de
weg en de bruikbaarheid van de weg waarborgen, de vrijheid van het verkeer
waarborgen, strekken tot voorkoming of beperking van door het verkeer veroorzaakte
overlast, hinder of schade, strekken tot het voorkomen of beperken van door het
verkeer veroorzaakte aantasting van het karakter of van de functie van objecten of
gebieden en tenslotte een doelmatig of zuinig energieverbruik bevorderen (artikel 2,
eerste tot en met derde lid, WVW 1994). De WVW 1994 geeft derhalve ook
mogelijkheden verkeersmaatregelen te nemen ter bescherming van milieubelangen.
Regulering van het gemotoriseerde verkeer dat van de weg gebruik maakt in
natuurgebieden dient te geschieden op basis van de WVW 1994 door middel van een
verkeersmaatregel. Hierbij moet het dan gaan om een regeling ten aanzien van het
gebruik van wegen in de zin van de WVW 1994.
Voor de overige gebieden, buiten de wegen in de zin van de WVW 1994, binnen een
natuurgebied kan een regeling worden opgenomen in de APV.
Hierbij moet in het oog worden gehouden dat met betrekking tot het onderhavige
onderwerp ook een provinciale regeling kan gelden. Indien er reeds een provinciale
regeling bestaat inzake de beperking van gemotoriseerd verkeer in natuurgebieden,
welke regeling - deels - strekt ter bescherming van dezelfde belangen, zal - althans
indien een gemeente geheel of gedeeltelijk gelegen is in een “natuurgebied” als
bedoeld in de provinciale verordening - de werkingssfeer van het gemeentelijk
voorschrift ten opzichte van de provinciale verordening moeten worden afgebakend.
Maatregelen op basis van de Wegenwet/feitelijke sluiting en sluiting krachtens artikel
461 WvSr
Ook langs feitelijke en privaatrechtelijke weg zou men kunnen komen tot het weren
van gemotoriseerd verkeer uit bepaalde natuurgebieden.
In de eerste plaats valt te denken aan het plaatsen van palen, klap- of draaihekjes bij
de toegangen tot de in zo’n gebied gelegen wegen. De eigenaar van een weg zal
men het recht tot het nemen van zodanige maatregelen niet kunnen ontzeggen.
Hoe zit dit echter als deze weg is aan te merken als een openbare weg in de zin van
de Wegenwet? Hiervoor zijn wij ingegaan op de beperkingen in het gebruik van een
openbare weg als gevolg van het beperkt openbaar rechtskarakter van die weg.
Openbare wegen in natuurgebieden zullen veelal - op grond van de gesteldheid van
de weg of op grond van het gebruik dat van de weg pleegt te worden gemaakt - een
zodanig beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ook ten aanzien van deze
openbare wegen zal de eigenaar deze beperking feitelijk mogen realiseren door het
plaatsen van klap- en draaihekjes, palen e.d. bij de toegangen tot die wegen en wel
zodanig dat alleen voetgangers en fietsen vrij kunnen passeren. Aan deze
handelwijze kleeft een aantal bezwaren.
                                           154
</pre>

====================================================================== Einde pagina 154 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 155 ======================================================================

<pre>Deze handelwijze is in de eerste plaats niet toepasbaar ten aanzien van openbare
wegen die niet een beperkt openbaar rechtskarakter hebben. Ingevolge het bepaalde
in artikel 14, eerste lid, van de Wegenwet dienen de rechthebbende en de
onderhoudsplichtige dan alle verkeer over de openbare weg te dulden. Wij tekenen
hierbij nog aan dat het gedeeltelijk - bij voorbeeld alleen voor gemotoriseerd verkeer -
onttrekken van wegen aan het openbaar verkeer niet mogelijk is (Kb 26 september
1955, AB 1956, blz. 357, m.nt. M. Troostwijk).
Ook is het volgens de Kroon niet mogelijk een weg aan het openbaar verkeer te
onttrekken om hem vervolgens weer onmiddellijk open te stellen voor bij voorbeeld
voetgangers en fietsers (Kb 11 mei 1982, AB 1982, 378, m.nt. J.R. Stellinga). Een
dergelijke maatregel kan wel door middel van een verkeersbesluit worden genomen,
zoals hiervoor is beschreven.
Ook mag verwacht worden dat het onttrekken van een aantal in het buitengebied
gelegen wegen aan het openbaar verkeer op bezwaren zal stuiten van met name
landbouwers.
Verder merken wij ten aanzien van het afsluiten van wegen door middel van hekjes
en slagbomen nog op, dat de bereikbaarheid van bos- en natuurgebieden voor de
brandweer en in verband met onderhoudswerkzaamheden zal verslechteren.
Bovendien zullen slagbomen gemakkelijk geopend kunnen worden. Ten slotte is het
plaatsen van hekjes, slagbomen en dergelijke een kostbare aangelegenheid.
- Men zou - in de tweede plaats - kunnen denken aan het plaatsen bij de toegangen
tot de wegen in een bepaald natuurgebied van borden waarop de toegang voor
motorvoertuigen en bromfietsen voor onbevoegden krachtens artikel 461 van het
Wetboek van Strafrecht wordt verboden: “Verboden toegang voor....; art. 461
Wetboek van Strafrecht”.
Deze methode kan echter niet worden toegepast, indien het gaat om openbare
wegen in de zin van de Wegenwet. Zie HR 21 juni 1966, NJ 1966, 416, m.nt. W.F.
Prins, OB 1967, XIV.3, nr. 26667, AB 1967, blz. 186, NG 1966, blz. 432,
Verkeersrecht 1966, blz. 227, m.nt. R.J. Polak (Bromfietsverbod Sneek), en HR 23
december 1980, NJ 1981, 171, m.nt. Th.W. van der Veen, AB 1981, 237, NG 1981,
blz. S63, m.nt., Verkeersrecht 1981, blz. 58, m.nt. J.J. Bredius (rijverbod
Schiermonnikoog).
- Sommige gemeentebesturen hebben de volgende aanpak tot wering van
gemotoriseerd verkeer uit natuurgebieden overwogen:
     a. onttrekking van de openbare wegen (“openbaar” in de zin van de Wegenwet)
         aan het openbaar verkeer volgens de daartoe in de artikelen 9 e.v. van de
         Wegenwet voorgeschreven procedure; en aansluitend daaraan:
     b. geslotenverklaring op privaatrechtelijke basis van de wegen in dat gebied
         voor (recreatief) gemotoriseerd verkeer, namelijk door het plaatsen van
         borden “Verboden toegang voor...., art. 461 Wetboek van Strafrecht”.
Aan deze aanpak wordt om twee redenen de voorkeur gegeven:
                                             155
</pre>

====================================================================== Einde pagina 155 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 156 ======================================================================

<pre>*De Wegenwet zou zich er tegen verzetten dat wegen die voor al het verkeer
openbaar zijn, ter behartiging van andere belangen dan verkeersbelangen bij
verordening voor het gemotoriseerd verkeer gesloten zouden worden. Of deze
opvatting juist is, is de vraag.
*Artikel 461 WvSr. is niet op openbare wegen van toepassing.
Ook de hier bedoelde aanpak stuit overigens op bezwaren, met name in die gevallen
dat de wegen niet in eigendom zijn bij de overheid. De overheid is dan immers van de
particuliere eigenaren afhankelijk, met name waar het de geslotenverklaring voor
gemotoriseerd verkeer betreft. Bovendien is de toegankelijkheid van dergelijke wegen
voor het publiek niet meer verzekerd, indien deze wegen eenmaal aan het openbaar
verkeer zijn onttrokken. De particuliere eigenaar zou zijn weg immers ook voor alle
publiek, dus ook voor voetgangers en fietsers, kunnen afsluiten. De overheid bezit
dan geen machtsmiddelen daartegen op te treden. Deze machtsmiddelen bezit zij wél
ten aanzien van wegen die - zij het ook beperkt - voor het openbaar verkeer
toegankelijk zijn in de zin van de Wegenwet.
Zie de uitspraak van de Afdeling rechtspraak van 25 maart 1982, NG 1983 blz. S
145,, AB 1983, 64, m.nt. Van der Veen (Helmond) en van 5 november 1982, Gst.
1983, 6745, 10, m.nt. J.M. Kan (Wittem). Blijkens deze uitspraken kan (en moet!) de
gemeentelijke overheid de onderhouds- en de duldingsplicht van de eigenaar van een
openbare weg met toepassing van bestuursdwang afdwingen, indien deze plicht
wordt verzaakt.
Men kan - zoals hierboven reeds bleek - aan genoemde consequenties niet
ontkomen door een weg slechts beperkt aan het openbaar verkeer te onttrekken, in
die zin dat hij alleen openbaar zal zijn voor bepaalde categorieën
verkeersdeelnemers. Bovendien, ook al zou een weg een beperkt openbaar
rechtskarakter hebben, dan nog zou artikel 461 WvSr. waarschijnlijk niet toepasselijk
kunnen zijn.
Hiervoor werd er reeds op gewezen dat de hele onttrekkingsprocedure tijdrovend is
en dat de onttrekking op bezwaren zal stuiten van met name landbouwers. Zou men
de hier bedoelde methode toepassen, dan zou het in ieder geval noodzakelijk zijn
voor de onttrekking aan het openbaar verkeer met de particuliere eigenaren duidelijke
afspraken te maken en deze schriftelijk vast te leggen. Overigens moet de onttrekking
van een openbare weg aan het openbaar verkeer onvoorwaardelijk t geschieden en
zonder tijdsbepaling (circulaire van de minister van verkeer en waterstaat aan de
colleges van gedeputeerde staten, BS 1933, nrs. 203 en 245, WGB 1933, blz. 225).
Verordening stiltegebieden
Provinciale staten dienen op grond van artikel 1.2 van de Wet milieubeheer een
verordening op te stellen die onder andere regels bevat inzake het voorkomen of
beperken van geluidhinder in bij de verordening aangewezen gebieden.
Volgens de model-PMV is het onder meer verboden een aantal toestellen te
gebruiken binnen het milieubeschermingsgebied. Het is ook verboden om met een
motorvoertuig met draaiende verbrandingsmotor de openbare weg of andere voor
bestemmingsverkeer openstaande wegen en terreinen te verlaten.
                                           156
</pre>

====================================================================== Einde pagina 156 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 157 ======================================================================

<pre>Toertochten voor motorvoertuigen of een wedstrijd als bedoeld in artikel 10 van de
WVW 1994 zijn niet toegestaan.
Afdeling 8 Vuurverbod
Artikel 5:34 Verbod afvalstoffen te verbranden buiten inrichtingen of anderszins
vuur te stoken
In deze toelichting wordt allereerst uitgebreid ingegaan op de wetgeving voor het
verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen, geregeld in de artikelen 10.2, eerste
lid, en 10.63, tweedrste lid, van de Wm.
Artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm beperkt zich alleen tot de bescherming
van het milieuhygiënische belang. Indien het college de openbare orde- en
veiligheidsaspecten wil reguleren is het verlenen van een (tweede) ontheffing op
grond van de APV noodzakelijk.
Het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen als geregeld in artikel 10.2, eerste
lid, en 10.63, eerste lid, van de Wm
In de circulaire van 27 maart 2002 aan de provincies en gemeenten van het
voormalig ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer
(Stcrt. 2002, 65) is aandacht besteed aan het storten en verbranden van afvalstoffen
buiten inrichtingen.
Voor welke afvalstoffen kan er een ontheffing op grond van artikel 10.63, eerste lid,
van de Wm worden gegeven en wat is de reikwijdte van de wet?
Uit de kamerbehandeling blijkt dat de ontheffing kan worden verleend voor de
volgende zaken:
     - vreugdevuren, zoals paas- en oudejaarsvuren.
     - instandhouding van waardevolle cultuurlandschappen, in het kader van klein
         landschapsbeheer.
De minister gaf tegenover de Kamer voorts aan dat fruitsnoeihout en aardappelloof
onder de ontheffing zouden kunnen vallen. Hij sprak in zijn algemeenheid over hout
dat men van bomen of struiken afhaalt om het natuurlijke proces om welke reden dan
ook te bevorderen. Ook riet zou ons inziens hieronder kunnen vallen. Voor welke
gevallen er nog meer een ontheffing kan worden gegeven, is sterk afhankelijk van de
lokaal specifieke situatie, bijvoorbeeld indien er sprake is van een heidegebied of
specifieke beplanting. Op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm is het
in ieder geval verboden ontheffing te verlenen voor het verbranden van gevaarlijke
afvalstoffen. Verder is het meeverbranden van allerlei afvalstoffen (banden, verf,
afgewerkte olie) verboden.
Artikel 10.2 van het WvSr ziet alleen toe op het verbranden van afvalstoffen buiten
inrichtingen. Dit betekent dat, indien er sprake is van een inrichting in de zin van de
Wm, het verbrandingsverbod hierop niet van toepassing is. Hiervoor geldt namelijk
een ander wettelijk regiem.
                                            157
</pre>

====================================================================== Einde pagina 157 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 158 ======================================================================

<pre>De verbranding van afvalstoffen binnen een inrichting dient enerzijds te worden
geregeld in de milieuvergunning of wordt anderzijds geregeld in een van de
zogenaamde artikel 8.40 Wet milieubeheerWm-Besluiten, waarin algemene
milieuregels zijn opgenomen voor homogene bedrijfscategorieën.
Tevens dient rekening gehouden te worden met de gemeentelijke zorgplicht voor de
inzameling van huishoudelijk GFT-afval op grond van artikel 10.21 van de Wm. GFT-
afval, afkomstig van huishoudens, dient in de eerste plaats door de burger te worden
aangeboden aan de aangewezen inzameldienst. Het buitengebied wordt door
gemeenten soms vrijgesteld van de inzamelplicht in het belang van een doelmatig
beheer van afvalstoffen. In deze gevallen kan een ontheffing voor het verbranden van
tuinafval worden gerechtvaardigd. Voor wat betreft stedelijke of bebouwde
komgebieden, is het verlenen van een ontheffing minder gerechtvaardigd. Immers, de
gemeente draagt zorg voor inzameling van huishoudelijk tuinafval en ook grof
tuinafval, een ontheffing voor het verbranden van snoeihout, lijkt daarmee niet
wenselijk.
Benadrukt dient te worden dat het aan het bevoegde gezag is om zelf invulling te
geven aan het ontheffingenbeleid. Dit geldt zeker ook voor een absoluut
verbrandingsverbod. Ook al geeft de Wm de mogelijkheid om een ontheffing te
verlenen, dit betekent niet dat een gemeente ook verplicht is dit te doen. Gemeenten
kunnen dus – óók onder het regiem van de Wm – een absoluut stookverbod blijven
hanteren. Het verdient aanbeveling om een absoluut stookverbod in een beleidsnota
of milieubeleidsplan vast te leggen.
Het verdient sterk de aanbeveling om het ontheffingenbeleid schriftelijk vast te leggen
in bijvoorbeeld beleidsregels. Op deze manier beschikt het bevoegde gezag over een
duidelijk afwegingskader, op grond waarvan de beslissing om een ontheffing te
verlenen kan worden gebaseerd.
Welke voorschriften kunnen worden verbonden aan een ontheffing op grond van
artikel 10.63, tweedeerstee lid, van de Wm?
Aan een ontheffing kunnen de volgende voorschriften worden verbonden. Gedacht
kan worden aan het voorschrift dat:
     - het stoken geen gevaar, schade of hinder mag opleveren voor de omgeving;
     - de houder van de ontheffing tijdens de verbranding voortdurend ter plaatse
         aanwezig dient
     -   te zijn en zorg dient te dragen voor een goed brandend vuur, zodat zo min
         mogelijk
     -   rookontwikkeling plaatsvindt;
     -   de verbranding niet mag plaatsvinden in de periode tussen zonsondergang
         en zonsopgang;
     -   verbranding slechts mag plaatsvinden met inachtneming van een bepaalde
         afstand tot
     -   bouwwerken;
     -   van de voorgenomen verbranding het hoofd van de afdeling milieuzaken van
         de dienst [...] of zijn plaatsvervanger of de alarmcentrale van de regionale
         brandweer, ten minste één uur voor de verbranding telefonisch moet worden
         geïnformeerd (telefoon [...]).
                                             158
</pre>

====================================================================== Einde pagina 158 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 159 ======================================================================

<pre>In de ontheffing op grond van de Wm kunnen ook voorschriften worden opgenomen
over bodembeschermende voorzieningen en maatregelen. Veel gemeenten eisen
een bodembeschermende voorziening, bijvoorbeeld een betonplaat of zandbed. De
grondslag van een dergelijk voorschrift is in dit geval artikel 10.63, tweedeeerste lid,
van de Wm. Het verdient de aanbeveling om in de ontheffing ook een verwijzing naar
de zorgplicht van artikel 13 van de Wet bodembescherming op te nemen.
Hoe kan het beste worden omgegaan met gevallen van bestrijding van bepaalde
ziektes?
In enkele gevallen, bijvoorbeeld bij de bestrijding van bepaalde ziektes is het
noodzakelijk op korte termijn passende maatregelen, zoals het verbranden van de
zieke bomen, te nemen.
De procedure van ontheffingverlening duurt in deze gevallen te lang om telkens een
ontheffing te verlenen. Daarom zou voor deze gevallen de ontheffing bij voorbaat
verleend kunnen worden, waarbij in de ontheffing nauwkeurig wordt aangegeven in
welke gevallen en onder welke omstandigheden van de ontheffing gebruik mag
worden gemaakt. Een aantal gemeenten eist bijvoorbeeld een verklaring van de
Plantenziektekundige dienst van de Plantenziektekundige Dienst te Wageningen
Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA). Als voorschrift kan worden
opgenomen dat in geval van verbranding van met ziekte aangetast hout, besmet en
niet-besmet snoeihout zoveel mogelijk moet worden gescheiden.
Kan een ontheffing op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm voor
onbepaalde tijd worden verleend?
Nee, volgens het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat hangt de beantwoording
van deze vraag samen met het karakter van de ontheffing. Het gaat om een
ontheffing van een wettelijk verbod of een uitzondering op de regel. Het verlenen van
een ontheffing voor onbepaalde tijd verhoudt zich hiermee per definitie niet. Het zou
daarmee een soort vergunningstelsel worden. Een ontheffing zal derhalve altijd voor
een bepaalde tijd verleend moeten worden. De precieze omvang voor een bepaalde
tijd is onder andere afhankelijk van de invulling van het in artikel 10.63, tweede lid,
van de Wm opgenomen criterium. Na verloop van tijd kunnen er bijvoorbeeld
mogelijkheden komen om de betreffende afvalstoffen op een hoogwaardiger wijze te
verwerken in plaats van te verbranden. Tevens is de looptijd van de ontheffing
afhankelijk van de formulering van de ontheffing zelf.
Naarmate bijvoorbeeld de tijdsperiode waarin verbrand mag worden exacter in de
ontheffing staat geformuleerd (bijvoorbeeld twee keer veertien dagen in de nader
omschreven periode, bijvoorbeeld het snoeiseizoen met melding aan de gemeente) is
het volgens het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat denkbaar dat een
ontheffing voor maximaal drie jaar wordt verleend. Als de periode niet exact staat
omschreven, stuit een dergelijke looptijd van een ontheffing op bezwaren. Er zijn dus
verschillende mogelijkheden voor de duur van een ontheffing op grond van artikel
10.63, tweedeeerste lid, van de Wm. Variërend van bijvoorbeeld een ontheffing per
keer tot een jaarlijkse ontheffing tot een ontheffing voor een periode van drie jaar.
Gemeenten hebben dus de beleidsvrijheid om zelf de duur van een ontheffing te
bepalen.
                                            159
</pre>

====================================================================== Einde pagina 159 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 160 ======================================================================

<pre>De aanvullende werking van artikel 5:34
Benadrukt wordt dat voor het verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen altijd
een ontheffing nodig is op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm.
Het college kan een ontheffing verlenen, indien het belang van de bescherming van
het milieu zich daartegen niet verzet. Met andere woorden, het college kan een
ontheffing weigeren op grond van milieuhygiënische argumenten.
Bij het verbranden van afvalstoffen zijn echter vaak openbare orde- en
veiligheidsaspecten van belang. Artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm biedt
geen mogelijkheid om de ontheffing te weigeren, indien de openbare orde en
veiligheid in het geding is. Bovendien kunnen de voorschriften verbonden aan een
dergelijke ontheffing alleen dienen ter bescherming van het belang van het milieu.
Artikel 5:34 vult daarom voor wat betreft deze aspecten de Wm aan.
Voor artikel 5:34 betekent dit concreet het volgende. Artikel 5:34, tweede lid, biedt de
mogelijkheid om – naast de ontheffing op grond van de Wm – een ontheffing te
verlenen, waarin de aspecten van openbare orde en veiligheid worden geregeld.
Er ligt dus een ander motief ten grondslag aan de APV dan aan de Wm. Tevens
wordt het college de mogelijkheid geboden om aan deze ontheffing voorschriften te
verbinden die het belang van de openbare orde en veiligheid beogen te beschermen.
De weigeringsgronden worden genoemd in het vierde lid.
Kan de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm en de
ontheffing op grond van artikel 5:34, tweede lid, worden gecombineerd tot één te
verlenen ontheffing?
Er is een aantal argumenten om dit niet te doen. In de eerste plaats zijn de gronden
waarop het besluit wordt genomen, gebaseerd op twee verschillende wettelijke
regelingen. Het gaat dus om twee verschillende afwegingskaders. Indien beide
afwegingskaders in één ontheffing wordt verwerkt, is de vraag in hoeverre een
dergelijk besluit juridisch stand houdt. Bovendien wordt, indien bezwaar of beroep
wordt ingesteld tegen het ene besluit, het bezwaar daarmee impliciet eveneens
gericht tegen het andere besluit. Tenslotte is ook de strafbaarstelling verschillend.
Overtreding van de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de
Wm wordt strafbaar gesteld in de WED, terwijl overtreding van artikel 5:34 strafbaar
wordt gesteld op grond van artikel 154 van de Gemeentewet.
Het verschil in wettelijke grondslag (Wm versus Gemeentewet), het verschil in
toetsingskader (milieu versus openbare orde) en het verschil in strafbaarstelling
(WED versus Gemeentewet) pleit ervoor om een systeem van twee separate
ontheffingen te hanteren.
Dit neemt niet weg dat gemeenten de aanvraag voor beide ontheffingen kunnen
coördineren. Het blijven echter wel twee afzonderlijke besluiten.
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm wordt
geweigerd, wat betekent dit voor de ontheffing op grond van artikel 5:34?
Indien de ontheffing op grond van artikel 10.63, tweedeeerste lid, van de Wm wordt
geweigerd, is er geen ruimte meer voor een ontheffing op grond van artikel 5:34. Dit
volgt uit het systeem van de wet. Een ontheffing op grond van artikel 5:34 kan in dit
geval namelijk nooit worden verleend wegens strijd met de Wm. De aanvraag voor
een ontheffing op grond van artikel 5:34 hoeft daarom niet in behandeling te worden
genomen. De grondslag hiervoor is artikel 4:5 van de Awb.
                                           160
</pre>

====================================================================== Einde pagina 160 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 161 ======================================================================

<pre>Uitzonderingen artikel 5:34
In het tweede lid is een aantal uitzonderingen opgenomen op het verbod in het eerste
lid. Hierbij zijn de volgende punten van belang. In de eerste plaats valt verlichting
door middel van kaarsen, fakkels, sfeervuren – waarbij geen afvalstoffen worden
verbrand -, zoals terrashaarden en vuurkorven of vuur voor koken, bakken en braden,
niet onder het nieuwe regime van de Wm. Er is immers geen sprake van het
verbranden van afvalstoffen buiten inrichtingen. Vervolgens mag er geen sprake zijn
van gevaar, overlast of hinder voor de omgeving. Vooral binnen de bebouwde kom
kunnen klachten ontstaan over overlast of hinder door met name terrashaarden en
vuurkorven. De aanhef van het tweede lid biedt dus een handvat om handhavend op
te treden.
De uitzonderingen betreffen een aanvulling op hogere regelgeving. Het eerste lid
regelt namelijk het aanleggen, stoken of het hebben van vuur, maar in de genoemde
uitzonderingsgevallen is er geen sprake van het verbranden van afvalstoffen.
De gemeentelijke wetgever regelt dus een bepaalde materie (verbranden) vanuit
eenzelfde motief (namelijk een milieumotief: het voorkomen van overlast of hinder)
als de hogere regelgever, maar beperkt zich daarbij tot gedragingen die niet of nog
niet worden bestreken door de hogere regelgeving (namelijk het verbranden van niet-
afvalstoffen buiten inrichtingen).
Normaal gesproken is de afbakening tussen de Wm en de Apv helder, indien er
sprake is van een inrichting in de zin van de Wm. Daar waar de Wm hierop
gebaseerde regels of voorschriften in een onderwerp voorziet, is er geen ruimte voor
de Apv
Afdeling 9 Asverstrooiing
Artikel 5:35 Definitie
Volgens de Wet op de lijkbezorging kunnen verstrooiingen door of op last van de
houder van een crematorium of de houder van een plaats van bijzetting alleen
plaatsvinden op het terrein dat daartoe permanent is bestemd. Ook blijft de
mogelijkheid bestaan dat de as op open zee verstrooid wordt. Zie verder voor een
uitgebreide toelichting VNG ledenbrief Lbr. 97/232 van 28 januari 1998 (Verstrooien
crematie-as en modelbepalingen APV (07)).
5:36 Verboden plaatsen
Asverstrooiing is om uiteenlopende redenen niet op alle plaatsen even wenselijk. Dit
geldt zeker voor plaatsen waar de as niet of nauwelijks in de bodem kan worden
opgenomen en door de wind kan gaan dwarrelen. Dit speelt met name een rol op
stoepen, straten, pleinen en dergelijke. Daarom is er een verbod opgenomen voor het
verstrooien van as op de verharde delen van de weg. Gezien de mogelijke overlast
die asverstrooiing op straten en dergelijke kan opleveren voor derden en de kans op
het snelle verwaaien van de as, is het overigens niet waarschijnlijk dat nabestaanden
de verharde delen van de weg zullen uitkiezen als plaats om de as te verstrooien. Het
verbod zal dus naar verwachting geen wezenlijke beperking opleveren voor
nabestaanden.
                                           161
</pre>

====================================================================== Einde pagina 161 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 162 ======================================================================

<pre>Als burgemeester en wethouders een vergunning hebben verleend voor een
permanent voor asverstrooiing bestemd terrein, dan zal dat terrein vrijwel altijd op
een begraafplaats of bij het crematorium liggen. Doorgaans is voor gemeentelijke
begraafplaatsen en crematoria wat betreft mogelijkheden voor asverstrooiing het een
en ander geregeld in beheersverordeningen. De regelingen daarin maken deel uit van
het algehele beleid rond de begraafplaats. Het openstellen van de begraafplaats en
het crematoriumterrein voor incidentele verstrooiing zou daarin verstorend kunnen
werken.
De begraafplaats en het crematoriumterrein zijn expliciete voorbeelden van terreinen
waar het vanuit een oogpunt van beheer bezwaarlijk kan zijn om incidenteel as te
verstrooien. Zo zijn er wellicht meer. Onder ‘ verboden plaatsen’ kan de gemeente,
uiteraard gemotiveerd, plaatsen invullen waarvan zij zegt dat het niet wenselijk is dat
daar as wordt verstrooid, hieronder begrepen het openbare water of delen daarvan.
Het is mogelijk dat het op bepaalde terreinen (vanwege daar te houden evenementen
bijvoorbeeld) slechts tijdelijk onwenselijk is om as te verstrooien. Daarom is een
mogelijkheid opgenomen voor burgemeester en wethouders om in die gevallen een
terrein tijdelijk, in verband met die bijzondere omstandigheden, te onttrekken aan de
mogelijkheid om er as op te verstrooien.
Vierde lid
Dit soort ontheffingen zijn zeldzaam en er zijn doorgaans emoties van nabestaanden
in het geding. Het is daarom mogelijk en wenselijk dat er snel en tijdig wordt beslist.
Om die reden is ervoor gekozen de lex silencio positivo van toepassing te verklaren.
De raad kan hier een andere afweging maken.
Artikel 5:37 Hinder of overlast
Het verstrooien van as is een emotionele gebeurtenis. Zowel voor nabestaanden als
voor omstanders die ermee worden geconfronteerd. Het is daarom van belang dat
omstanders geen hinder ondervinden van de activiteit op zich en van de as die na de
activiteit wordt achtergelaten.
Een typerend voorbeeld is het verstrooien van as in de nabijheid van een groep
mensen, terwijl er een stevige bries die kant uitwaait. Dit levert vanzelfsprekend een
onwenselijke situatie op.
Ook tot enige tijd na de verstrooiing kan as, bijvoorbeeld op de hiervoor aangegeven
wijze, hinder opleveren voor omstanders. Daar moet tijdens het verstrooien rekening
mee worden gehouden. Dit kan door de as bijvoorbeeld over een groter oppervlak te
verspreiden, zodat deze eerder in de bodem wordt opgenomen. Een ander voorbeeld
in dit geval is het verstrooien vanaf een gebouw of vanaf een balkon. Er zijn genoeg
situaties denkbaar waarin dit hinder oplevert voor het publiek.
Overigens is uit de toelichting bij de wijziging van de Wet op de lijkbezorging van 26
maart 1998 af te leiden dat het waarnemen door omstanders van de handeling op
zich geen hinder oplevert. Door de wet op het punt van asverstrooiing te verruimen
heeft de wetgever bewust aanvaard dat het publiek geconfronteerd kan worden met
incidentele verstrooiing.
                                             162
</pre>

====================================================================== Einde pagina 162 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 163 ======================================================================

<pre>Afdeling 10 Naturisme
Artikel 5:38 Naaktrecreatie
Sinds 1986 was een artikel van eenzelfde strekking opgenomen in de Algemene
Politieverordening Leidschendam 1986. Met de opname van het artikel en de
invoering van artikel 430a in het Wetboek van strafrecht is indertijd een reeds langer
bestaande praktijk in het recreatiegebied Vlietland gelegaliseerd.
Artikel 430a van het Wetboek van strafrecht regelt dat het verboden is om zich
ongekleed te bevinden buiten een door de gemeenteraad als geschikt voor
ongeklede openbare recreatie aangewezen plaats. Hieruit blijkt dat de raad het
bevoegde orgaan is om een gebied aan te wijzen voor ongeklede openbare recreatie.
Hoofdstuk 6 Straf-, overgangs- en
slotbepalingen
Algemeen
Handhaving algemeen
Handhaving is elke handeling die erop gericht is de naleving door anderen van
rechtsregels te bevorderen. De belangrijkste redenen voor een goede handhaving
zijn in het kort de volgende.
Door een goede handhaving zal de overheid uiteindelijk in steeds grotere mate het
door haar beoogde doel bereiken.
Door handhaving kan de achteruitgang van de kwaliteit van de samenleving worden
tegengegaan. De rechtszekerheid en de gelijke behandeling van burgers dienen te
worden gewaarborgd. Dit kan door een goed handhavingsbeleid te voeren. De relatie
van rechtszekerheid en rechtsgelijkheid met handhaving wordt verder uitgediept. De
geloofwaardigheid, betrouwbaarheid en integriteit van bestuurders zullen het
ambtelijk en maatschappelijk draagvlak vergroten.
Handhaving kan zowel strafrechtelijk als bestuursrechtelijk zijn. Hoofdstuk 5 van de
Awb bevat een opsomming van de aan het bestuursorgaan toekomende sancties en
regels die bij de toepassing van de sancties in acht genomen moeten worden. Hierna
worden deze sanctiesen regels toegelicht. Ook is er een korte introductie tot de
strafrechtelijke handhaving opgenomen.
Strafrechtelijke handhaving
Het strafrecht en het bestuursrecht worden elk op een geheel eigen wijze
genormeerd. In artikel 1:6 van de Awb is bepaald dat de Awb niet van toepassing is
op de opsporing en vervolging van strafbare feiten noch op de tenuitvoerlegging van
strafrechtelijke beslissingen. Het handelen van strafrechtelijke organen wordt
genormeerd door de regels van het Wetboek van Strafrecht en door de diverse
bijzondere wetten, waarin de geldende materiële normen zijn verwoord en waarin
soms ook van de algemene strafvordering afwijkende strafprocessuele
bevoegdheden zijn opgenomen, en het WvSv, dat algemene regels van
strafprocesrecht bevat, bevoegdheden in het leven roept en de grenzen van de
bevoegdheden bepaalt.
                                          163
</pre>

====================================================================== Einde pagina 163 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 164 ======================================================================

<pre>Op grond van artikel 3 van de Politiewet 2012 heeft de politie tot taak te zorgen voor
de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen
die deze behoeven. Op grond van deze algemene politietaak, alsmede op grond van
de last die in de artikelen 141 en 142 van het WvSv aan de aldaar genoemde
ambtenaren wordt gegeven om strafbare feiten op te sporen, kunnen
opsporingsambtenaren onderzoek doen. Een opsomming van de daarbij te hanteren
methoden ontbreekt. Algemene opsporingsmethoden zijn niet in het WvSv geregeld.
Er zijn wel bijzondere opsporingsbevoegdheden geregeld. Dit zijn observatie,
infiltratie, de pseudo-koop of pseudo-dienstverlening, het stelselmatig inwinnen van
informatie, het onderzoek doen in een besloten plaats zonder toestemming van de
rechthebbende, het opnemen van vertrouwelijke communicatie, het onderzoek van
telecommunicatie en het stelselmatig volgen of waarnemen.
Opsporingsambtenaren kunnen, naast dat zij bevoegd zijn opsporingshandelingen te
verrichten, ook bevoegd zijn tot het uitoefenen van controlebevoegdheden die in
bijzondere wetten worden toegekend.
Op grond van artikel 160 van de WVW 1994 bijvoorbeeld kan een ambtenaar de
bestuurder van een voertuig vorderen zijn voertuig te doen stilhouden, terwijl het
vijfde lid van het artikel bepaalt dat de bestuurder op eerste vordering van de
opsporingsambtenaar verplicht is medewerking te verlenen aan een ademonderzoek.
Als een bevoegde ambtenaar van deze bevoegdheid gebruikmaakt en de ademtest
wijst een te hoog alcoholpromillage uit, dan is er een verdenking ontstaan en gaat
controle over in opsporing.
In het bestuursrecht worden de sancties opgelegd door een bestuursorgaan. De
rechter speelt in het bestuursrecht pas een rol indien een belanghebbende, na
bezwaar of administratief beroep, beroep instelt bij de rechter. De rechter speelt in
het strafrecht een centrale rol.
Bestuursdwang, dwangsom en gedogen
Omtrent de bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke sanctie bepaald artikel
5:4 van de Awb dat een bestuurlijke sanctie pas kan worden opgelegd voor zover de
bevoegdheid daartoe bij of krachtens de wet is verleend en de overtreding en de
sanctie hierop bij of krachtens een aan de gedraging voorafgaand wettelijk
voorschrift zijn omschreven.
De Gemeentewet kent in artikel 125 aan het gemeentebestuur een algemene
bevoegdheid toe tot het opleggen van een last onder bestuursdwang.
In artikel 5:21 van de Awb is de last onder bestuursdwang als volgt gedefinieerd: de
herstelsanctie, inhoudende:
      a. een last tot geheel of gedeeltelijk herstel van de overtreding, en
      b. de bevoegdheid van het bestuursorgaan om de last door feitelijk handelen
           ten uitvoer te leggen, indien de last niet of niet tijdig wordt uitgevoerd.
Het feitelijk handelen omvat onder meer: het doen wegnemen, ontruimen, beletten, in
de vorige toestand herstellen of het treffen van maatregelen om verdere nadelige
gevolgen van een overtreding te voorkomen.
                                              164
</pre>

====================================================================== Einde pagina 164 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 165 ======================================================================

<pre>Het opleggen van een last onder bestuursdwang is dus zuiver gericht op het feitelijk
in overeenstemming brengen met de bestuursrechtelijke voorschriften van een
onwettige situatie. Dit heeft dus een herstellende werking en heet daarom ‘reparatoire
sanctie’ of in termen van de Awb: een herstelsanctie (artikel 5:2, eerste lid, onder b).
Onder overtreding van een voorschrift wordt verstaan: een gedraging die in strijd is
met het bepaalde bij of krachtens enig wettelijk voorschrift (artikel 5:1, eerste lid, van
de Awb). Daaronder valt dus ook het niet nakomen van voorschriften die aan een
vergunning zijn verbonden, zoals bijvoorbeeld geluidsvoorschriften bij een
milieuvergunning.
In artikel 5:32 van de Awb is aangegeven dat een bestuursorgaan dat bevoegd is om
een last onder bestuursdwang op te leggen, ook bevoegd is om een dwangsom op te
leggen. Het opleggen van een dwangsom is een middel om de overtreder door het
opleggen van een last om te betalen, te bewegen de overtreding te beëindigen. Bijna
vanzelfsprekend hoort hier de vraag bij welk instrument het geschiktst is om aan de
geconstateerde overtreding een einde te maken. Deze vraag zal steeds beantwoord
moeten worden aan de hand van feiten, de omstandigheden en de belangen die aan
de orde zijn.
De wet laat zich hier niet over uit. Wel is in artikel 5:6 van de Awb bepaald dat het
bestuursorgaan geen herstelsanctie oplegt zolang een andere wegens dezelfde
overtreding opgelegde herstelsanctie van kracht is.
Met andere woorden: een combinatie van bestuursdwang met last dwangsom is niet
mogelijk.
De eerste stap in een handhavingscyclus zal zijn dat een overtreding plaatsvindt dan
wel gaat plaatsvinden. Dat betekent dat er een onderzoek moet worden gedaan. Met
behulp van de toezichtsbevoegdheden wordt de situatie onderzocht.
Hiervan zal de ambtenaar een rapport van bevindingen moeten opmaken. Het is
belangrijk dat een dergelijk rapport van foto’s of ander bewijsmateriaal wordt
voorzien. Bij de voorbereiding van een besluit moet immers worden voldaan aan het
zorgvuldigheidsbeginsel.
Het kan een keuze zijn van het bestuursorgaan om niet over te gaan tot handhaven.
De met de wet strijdige situatie wordt dan gedoogd. Is een bestuursorgaan op de
hoogte van de overtreding, maar wordt er geen actie nomen, dan is er sprake van
passief gedogen. Het toepassen van bestuursdwang is een bevoegdheid, geen
absolute verplichting. Een gemeente heeft dus de mogelijkheid om het belang van de
handhaving door middel van bestuursdwang af te wegen tegen andere belangen,
zoals de mogelijkheid om een andere bestuursrechtelijke sanctie in te zetten of over
te gaan tot het gedogen. Deze vrijheid is echter betrekkelijk. Uit jurisprudentie blijkt
dat er een beginselplicht tot handhaving bestaat. Bijvoorbeeld: ABRvS 22-03-2001,
ECLI:NL:RVS:2001:AB0934 (Dwangsom Camping Nunspeet). Enkel in geval van
bijzondere omstandigheden kan van handhavend optreden worden afgezien. Het is
goed dit te beseffen. Indien er namelijk een veelheid aan regelgeving binnen een
gemeente bestaat, en de gemeente wordt op handhaving van die regels
aangesproken, is zij in beginsel dus verplicht hier gevolg aan te geven. De
handhaafbaarheid speelt dus een grote rol bij het opstellen van regels. Een duidelijk
handhavingsbeleid is hierbij eveneens onontbeerlijk.
                                             165
</pre>

====================================================================== Einde pagina 165 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 166 ======================================================================

<pre>Zeker als er een handhavingsachterstand moet worden ingelopen, is het van groot
belang om in het handhavingsbeleid vast te leggen hoe de prioriteiten zijn bepaald.
Bestuursrechtelijk instrumentarium gemeenten
Gemeenten hebben in het kader van toezicht en handhaving een aantal
bestuursrechtelijke instrumenten ter beschikking. Voor de bestuursrechtelijke
instrumenten waarover gemeenten beschikken geldt een scheiding in sancties die
erop zijn gericht de ontstane situatie in de gewenste situatie te herstellen
(herstelsancties) en sancties die primair zijn bedoeld om bestraffend op te treden
(punitieve sancties).
Bij de herstelsancties gaat het om de last onder bestuursdwang en de last onder
dwangsom . Deze sancties kunnen alleen worden ingezet in situaties waarin herstel
daadwerkelijk mogelijk is, zoals het terugbrengen van een bouwwerk in de
oorspronkelijke staat. Het intrekken van een begunstigend besluit (vergunning,
ontheffing, subsidie) is een voorbeeld van een herstelsanctie die vaak gevoeld wordt
als een punitieve sanctie. De meeste normen uit de APV die verloederingsfeiten en
onveiligheidsgevoelens van burgers moeten tegengaan lenen zich niet voor
handhaving via dwangsom of bestuursdwang.
Of het herstel is feitelijk niet mogelijk (denk aan geluidsoverlast), óf het herstel zélf,
dan wel de controle daarop, leveren problemen op (denk aan een last onder
dwangsom tot het niet meer voortijdig plaatsen van vuilniszakken op straat, die
wekelijks gecontroleerd zou moeten worden).
Op 14 januari 2009 zijn de BBOOR en het bijbehorende Besluit (AMvB) in werking
getreden. De BBOOR is neergelegd in de artikelen 154b en verder van de
Gemeentewet. De wet geeft gemeenten een zelfstandige bevoegdheid om op te
treden tegen veel voorkomende en overlast veroorzakende, lichte overtredingen van
de APV en de Afvalstoffenverordening. Het is een punitieve sanctie.
Het betreft een zelfstandige bevoegdheid waarbij de raad bij verordening kan bepalen
dat een bestuurlijke boete kan worden opgelegd voor overtreding van voorschriften
uit de APV die strafbaar zijn gesteld en die niet bij AMvB zijn uitgezonderd. Ook
overtreding van voorschriften uit de Afvalstoffenverordening die strafbaar zijn gesteld
en die zijn genoemd in de AMvB kunnen bestuurlijk worden beboet. Heeft een
gemeente de bestuurlijke boete ingevoerd dan kan zij te allen tijde besluiten de
bestuurlijke boete weer af te schaffen. Een besluit van de raad tot intrekking van het
besluit tot invoering van de bestuurlijke boete treedt echter niet eerder in werking dan
na twaalf maanden na de bekendmaking van het intrekkingsbesluit.
De bevoegdheid tot het opleggen van een bestuurlijke boete wordt uitgeoefend of
door het college, of door de burgemeester, namelijk indien de toepassing van dit
middel dient tot handhaving van regels die de burgemeester uitvoert.
Tegen de boeteoplegging kan conform de rechtsgang van de Awb bezwaar worden
gemaakt en beroep worden ingesteld. De boete dient door een bestuurlijk
toezichthouder in dienst van de gemeente te worden opgelegd, die tevens BOA in het
kader van de identificatieplicht is. Mandateren van deze bevoegdheid aan particuliere
toezichthouders is niet toegestaan. De eis dat de toezichthouder tevens BOA is,
complementeert het geheel aan bevoegdheden om de bestuurlijke boete te
effectueren.
                                             166
</pre>

====================================================================== Einde pagina 166 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 167 ======================================================================

<pre>Mocht niet voldaan worden aan het verzoek van de toezichthouder om inzage te
verlenen in het identiteitsbewijs, dan kan de toezichthouder optreden als BOA en
hiervan een proces-verbaal opmaken.
De opbrengsten van de boeten komen toe aan de gemeenten. Gemeenten zijn zelf
verantwoordelijk voor de incasso en de registratie van opgelegde boeten.
In gemeenten waar gekozen wordt voor invoering van de bestuurlijke boete krijgt het
gemeentebestuur voor wat betreft de aanpak van de kleine ergernissen het primaat
bij de handhaving in de publieke ruimte en neemt de rol van de politie hierbij af.
Daarbij zal de lijn zijn dat waar gekozen is voor bestuurlijke beboeting, de politie niet
meer stelselmatig aandacht besteedt aan kleine ergernissen en het bestuur een 24-
uurs beschikbaarheid van de bestuurlijke toezichthouders waarborgt. De politie blijft
wel bevoegd om, waar nodig, strafrechtelijk op te treden tegen de overtreding van de
APV-normen.
Strafrechtelijk instrumentarium gemeenten
Op 7 juli 2006 is de Wet OM-afdoening van kracht geworden. Hiertoe zijn de
Wetboeken van Strafvordering en Strafrecht gewijzigd. Vanaf 2009 hebben
gemeenten gefaseerd de mogelijkheid gekregen OM-strafbeschikkingen uit te
vaardigen.
Het gaat hierbij om zogeheten ‘bestuurlijke strafbeschikkingen overlast’ waarmee aan
personen die overtredingen begaan een geldboete kan worden opgelegd. De te
bestraffen overtredingen staan vermeld in de OM-beleidsregels voor de
(bestuurlijke)strafbeschikking overlast en zien op lichte (aan de APV en
afvalstoffenverordening gerelateerde) overlastfeiten.
Het Ministerie van Justitie en Veiligheid kent in overleg met het OM deze
strafbeschikkingsbevoegdheid toe. Artikel 257b van het WvSv is op dit moment de
grondslag voor de gemeentelijke bevoegdheid om (middels een BOA) een
strafbeschikking uit te vaardigen. Van de bevoegdheid kan gebruik worden gemaakt
onder toezicht van en volgens richtlijnen vastgesteld door het College van
procureurs-generaal (OM).
Omdat op de strafbeschikking het strafrecht van toepassing is kan een
belanghebbende hiertegen geen bezwaar en beroepsprocedure bij de
bestuursrechter voeren. Men zal in verzet kunnen gaan bij het OM en uiteindelijk in bij
hoger of cassatie kunnengaan.
Artikel 6:1 Strafbepaling
Op grond van artikel 154 van de Gemeentewet kan de gemeenteraad op overtreding
van zijn verordeningen straf stellen. Deze straf mag niet zwaarder zijn dan hechtenis
van ten hoogste drie maanden of een geldboete van de tweede categorie, al dan niet
met openbaarmaking van de rechterlijke uitspraak. In artikel 23 van het Wetboek van
Strafrecht (WvSr) zijn de maxima van de zes boetecategorieën opgenomen. Het
maximum van een boete van de eerste categorie bedraagt € 380 en van de tweede
categorie € 3800. Het is overigens uiteindelijk de strafrechter die de soort en de maat
van de straf in een concreet geval bepaalt, tot de grens van de door de
gemeenteraad gekozen boetecategorie.
                                           167
</pre>

====================================================================== Einde pagina 167 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 168 ======================================================================

<pre>Hierbij dient de rechter op grond van artikel 24 WvSr rekening te houden met de
draagkracht van de verdachte. Het algemeen geldende minimum van de geldboete
bedraagt € 3 (artikel 23, tweede lid, WvSr).De Gemeentewet heeft aan de
gemeenteraad de keuze gelaten op overtreding van verordeningen geldboete te
stellen van de eerste óf de tweede categorie. De gemeenteraad heeft daarbij de
ruimte om binnen de verordening onderscheid te maken naar bepalingen waar bij
overtreding een straf van de eerste dan wel van de tweede categorie op staat.
Uiteraard kan in de Apv ook worden gekozen voor een enkele strafmaat. De
gemeente verliest dan echter de mogelijkheid om scheiding aan te brengen tussen
lichte en zwaardere overtredingen. Het is niet mogelijk om van de indeling in
boetecategorieën af te wijken, bijvoorbeeld door een maximumboete van euro
1000,00 te stellen.
In artikel 6:1 heeft Leidschendam-Voorburg de keuze gemaakt voor een enkele
strafmaat. Daarmee wordt het advies van Politie en OM gevolgd om in het district van
de gemeenten Leidschendam-Voorburg, Pijnacker-Nootdorp, Zoetermeer en
Wassenaar te komen tot het hanteren van dezelfde strafbepaling in artikel 6:1 van de
Apv. De andere districtsgemeenten hadden deze keuze al eerder gemaakt.
Argumenten voor deze keuze zijn dat het voor Politie en OM makkelijker werken is
met één (maximale) strafmaat en dat de vroegere indeling van artikelen in de ene of
de andere categorie vaak niet goed uit te leggen was waardoor de indeling op
onderdelen arbitrair oogde. Bij de eis zal het OM altijd rekening houden met alle
omstandigheden van het geval (ernst van de overtreding, eerste overtreding of
recidive, etc). Ook de rechter zal bij de straf oplegging altijd maatwerk leveren.
Strafbaarheid rechtspersonen
Op grond van artikel 91 jo. artikel 51 WvSr. vallen ook rechtspersonen onder de
werking van gemeentelijke strafbepalingen. Bij veroordeling van een rechtspersoon
kan de rechter een geldboete opleggen tot ten hoogste het bedrag van de
naasthogere categorie “indien de voor het feit bepaalde boetecategorie geen
passende bestraffing toelaat” (artikel 23, zevende en achtste lid WvSr). Dat betekent
dat voor overtredingen van de APV door een rechtspersoon de rechter de
mogelijkheid heeft een boete van de derde categorie op te leggen € 7 600).
Medebewindvoorschriften
In bijzondere wetten wordt aan gemeenten vaak de bevoegdheid gegeven of de
verplichting opgelegd om nadere voorschriften vast te stellen. Ook de
strafbaarstelling van de overtreding van deze gemeentelijke voorschriften is veelal in
deze wetten opgenomen. De opsomming in het eerste en tweede lid van dit artikel
bevatten dan ook geen in deze verordening opgenomen voorschriften, op overtreding
waarvan straf is bedreigd in de bijzondere wet. Dat betreft
        •    artikel 2:68; overtreding van deze voorschriften is strafbaar gesteld in
             artikel 437 en 437ter van het WvSr (boete van de tweede respectievelijk
             derde categorie) en
        •    de voorschriften uit afdeling 8a van de APV. Zie daarvoor het algemene
             gedeelte van de toelichting bij die afdeling.
                                            168
</pre>

====================================================================== Einde pagina 168 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 169 ======================================================================

<pre>Hechtenis?
Het zal zelden voorkomen dat voor overtreding van een APV-bepaling hechtenis
wordt opgelegd, zeker nu ernaar gestreefd wordt de korte vrijheidsstraf nog meer
terug te dringen “ten gunste” van de geldboete. Toch is in het eerste lid van dit artikel
de mogelijkheid van hechtenis opgenomen omdat niet bij voorbaat kan worden
uitgesloten dat in bepaalde (uitzondering)gevallen (bijvoorbeeld in het geval van
recidive) de rechter behoefte heeft aan de mogelijkheid tot oplegging van een
vrijheidsstraf.
Op overtreding van de in het tweede lid van dit artikel genoemde - in de eerste
geldboetecategorie ingedeelde - bepalingen, is echter geen hechtenis gesteld, omdat
het hier lichte overtredingen betreft.
Strafbaarstelling niet-naleving nadere regels en vergunningsvoorschriften
Niet alleen de overtreding van in de verordening opgenomen bepalingen wordt in dit
artikel met straf bedreigd. In een aantal bepalingen wordt aan het college de
bevoegdheid gedelegeerd nadere regels te stellen. Ook de overtreding hiervan levert
een strafbaar feit op. Dit geldt ook voor de overtreding van krachtens artikel 1:4 van
de APV gegeven beperkingen en voorschriften bij een vergunning of een ontheffing.
Formeel levert dit laatste een overtreding van artikel 1:4, tweede lid, op. Hierin is de
verplichting opgenomen dat degene aan wie krachtens de APV een vergunning of
ontheffing is verleend, verplicht is de daaraan verbonden voorschriften en
beperkingen na te komen.
Wabo
De vergunning voor het aanleggen of veranderen van een weg (artikel 2:11), voor het
maken of veranderen van een uitweg (2:12) en voor het vellen van houtopstanden
(artikel 4:10 B) vallen bij inwerkingtreding van de Wabo onder de Wabo.
Zie resp. artikel 2.2, eerste lid onder d, e en onder g van de Wabo. Het plaatsen van
voorwerpen op of aan de weg (artikel 2:10 A) kan neerkomen op het opslaan van
roerende zaken als bedoeld in artikel 2.2 onder j en k van de Wabo, bijvoorbeeld als
het gaat om de opslag van puin of bouwmaterialen in containers. Een ontheffing
daarvoor valt dan onder de Wabo en wordt aangemerkt als een
omgevingsvergunning.
Artikel 2.3 van de Wabo verbiedt het handelen in strijd met een voorschrift van een
omgevingsvergunning op grond van artikel 2:10 A, 2:11, 2:12 of 4:10 B APV.
Via artikel 5.4 van de Invoeringswet Wet algemene bepalingen omgevingsrecht is de
Wet economische delicten van toepassing op handelen zonder of in strijd met deze
vier vergunningen. De strafbepalingen van de APV zijn er dus niet op van toepassing.
Artikel 6.2 Toezichthouders
In dit artikel worden de toezichthouders aangewezen overeenkomstig modelbepaling
90.M van de Aanwijzingen voor de decentrale regelgeving (Adr). De basis voor deze
bevoegdheid wordt gevonden in hoofdstuk 5 van de Awb. In dit hoofdstuk zijn
algemene regels gegeven voor de bestuursrechtelijke handhaving van algemeen
geldende rechtsregels en individueel geldende voorschriften. Afdeling 1 van dit
hoofdstuk geeft regels voor het toezicht. NB: Dit artikel is in 2002 hernummerd van
6.1a in 6:2.
                                             169
</pre>

====================================================================== Einde pagina 169 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 170 ======================================================================

<pre>Het oude artikel 6.2 (opsporingsambtenaren) is bij lbr. 98/192 vervallen verklaard.
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het Wetboek
van Strafvordering ontlenen is een nadere regeling in de APV niet (meer) nodig. De
aanwijzing als toezichthouder in de Apv is de grondslag voor het hebben van
opsporingsbevoegdheid. Zie verder de toelichting onder het kopje
Opsporingsambtenaren.
Aanwijzen toezichthouders
Toezichthouders zijn personen die bij of krachtens wettelijk voorschrift belast zijn met
het houden van toezicht op de naleving van het bepaalde bij of krachtens enig
wettelijk voorschrift (artikel 5:11 Awb). De aanwijzing van toezichthouders kan
derhalve in de Apv plaatsvinden. Een deel van de toezichthouders wordt in de Apv
zelf aangewezen (dit is noodzakelijk indien een toezichthouder tevens
opsporingsbevoegdheden dient te krijgen. Zie de toelichting hierna onder
opsporingsambtenaren). Hiernaast kunnen toezichthouders door het college dan wel
de burgemeester worden aangewezen.
Politieambtenaren zijn alleen te beschouwen als toezichthouders voorzover zij bij of
krachtens een bijzondere wet als zodanig zijn aangewezen. Artikel 2 van de
Politiewet, dat een algemene omschrijving van de politietaak bevat, kan niet worden
beschouwd als een wettelijk voorschrift in de zin van het artikel.
Toezichthouders kunnen zowel individueel als categoraal worden aangewezen. Bij
een individuele aanwijzing worden personen met toezicht belast door hen met name
te noemen of door aanduiding van hun functie. Bij een categorale aanwijzing wordt in
het aanwijzingsbesluit veelal de dienst genoemd waartoe de met toezicht belaste
personen behoren.
Een toezichthouder dient zich, indien gevraagd, te kunnen legitimeren (artikel 5:12
Awb).
Het legitimatiebewijs wordt uitgegeven door het bestuursorgaan onder
verantwoordelijkheid waarvan de toezichthouder werkzaam is. Het in artikel 5:12,
derde lid, van de Awb genoemde model van het legitimatiebewijs is vastgesteld bij de
Regeling model legitimatiebewijs toezichthouders Awb (Stcrt. 2000, 131). Deze
regeling bevat geen echt model, maar een opsomming van alle elementen die in
ieder geval op het legitimatiebewijs moeten zijn opgenomen en een voorbeeld van
een legitimatiebewijs.
Het evenredigheidsbeginsel
In artikel 5:13 Awb is het evenredigheidsbeginsel neergelegd. Een toezichthouder
mag zijn bevoegdheid slechts uitoefenen voorzover dit redelijkerwijs voor de
vervulling van zijn taak noodzakelijk is. Een toezichthouder kan derhalve niet te allen
tijde gebruik maken van alle bevoegdheden die in de Awb standaard aan
toezichthouders worden toegekend. Steeds zal de afweging gemaakt moeten worden
of het voor de vervulling van zijn taak redelijkerwijs noodzakelijk is. Bepalend hiervoor
is de aard van het voorschrift op de naleving waarvan een toezichthouder moet
toezien.
                                            170
</pre>

====================================================================== Einde pagina 170 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 171 ======================================================================

<pre>Bevoegdheden toezichthouder
In de artikelen 5:15 tot en met 5:19 Awb worden bevoegdheden aan toezichthouders
toegekend. In artikel 5:14 is de mogelijkheid opgenomen om aan een toezichthouder
minder bevoegdheden toe te kennen. Zo is op voorhand vaak al duidelijk welke
bevoegdheden voor het uitoefenen van toezicht niet relevant zijn of per definitie
onevenredig.
Op basis van artikel 5:15 Awb is een toezichthouder bevoegd elke plaats te betreden
met uitzondering van woningen zonder toestemming van de bewoner. “Plaats” is
daarbij een ruim begrip en omvat niet alleen erven en andere (bedrijfs)terreinen, maar
ook (bedrijfs)gebouwen. Dat de Awb een uitzondering maakt voor het betreden van
een woning zonder toestemming van de bewoner vloeit voort uit het in artikel 12 van
de Grondwet vastgelegde “huisrecht”. Op grond hiervan is voor het binnentreden van
woningen zonder toestemming van de bewoner steeds een grondslag in een
bijzondere wet vereist. Voor de handhaving van gemeentelijke verordeningen is de
basis voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner gelegd in artikel
149a van de Gemeentewet. Op grond van dit artikel kan aan toezichthouders deze
bevoegdheid worden toegekend, indien het gaat om het toezicht op de naleving van
bij verordening gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare
orde of veiligheid of bescherming van het leven of de gezondheid van personen. In
artikel 6.3 van de APV wordt deze bevoegdheid aan toezichthouders toegekend. In
de Algemene wet op het binnentreden (Awbi) zijn de vormvoorschriften gegeven die
bij het binnentreden van een woning in acht genomen moeten worden. In de
toelichting op artikel 6.3 van de APV zal nader op de Awbi worden ingegaan.
De bevoegdheid tot het betreden van plaatsen houdt niet tevens in de bevoegdheid
tot het doorzoeken van die plaatsen. De Awb geeft toezichthouders dus niet de
bevoegdheid om willekeurig kasten, laden en andere bergplaatsen te openen. In
gevallen waarin die bevoegdheid niettemin noodzakelijk is, dient deze te worden
verschaft door de bijzondere wetgever.
Artikel 5:16 Awb geeft de toezichthouder de bevoegdheid om inlichtingen te vorderen.
Op grond van artikel 5:20 Awb is een ieder ook verplicht deze inlichtingen te
verstrekken, behoudens een aantal uitzonderingen dat terug te voeren is op het
beroepsgeheim.
In de artikelen 5:17 tot en met 5:19 Awb worden aan toezichthouders de
bevoegdheden verleend om inzage te vorderen van zakelijke gegevens en
bescheiden en om zaken en vervoermiddelen te onderzoeken.
Bijzondere wetten
Bijzondere wetten die de raad bevoegd verklaren of verplichten tot het maken van
verordeningen, kunnen op het punt van de aanwijzing van toezichthoudende
ambtenaren een eigen regeling bevatten. Die aanwijzing heeft doorgaans tot gevolg
dat de aangewezen ambtenaar bepaalde (toezicht)bevoegdheden krijgt.
                                          171
</pre>

====================================================================== Einde pagina 171 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 172 ======================================================================

<pre>Zo heeft de aanwijzing als bedoeld in artikel 18.4, derde lid, van de Wet milieubeheer
(Wm) tot gevolg dat de aangewezen ambtenaar de bevoegdheid van artikel 18.5 van
de Wm het binnentreden in een woning zonder toestemming van de bewoner met
betrekking tot gevaarlijke afvalstoffen verkrijgt.
Ook in artikel 100 van de Woningwet is aan toezichthouders de bevoegdheid
toegekend om een woning binnen te treden zonder toestemming van de bewoners.
In bijzondere wetten kan van de bepalingen van de Awb worden afgeweken. Zo
hebben toezichthouders in het kader van de Wet op de Ruimtelijke Ordening op
grond van artikel 69 van deze wet slechts toegang tot terreinen tussen zonsopgang
en zonsondergang. “Terreinen” is daarbij een beperkter begrip dan “plaatsen” van
artikel 5:15 Awb. Zo vallen alle gebouwen - dus ook bedrijfsgebouwen - hier buiten.
Toezicht en opsporing
De meeste bepalingen van de Apv bevatten ge- en verboden. Op de naleving hiervan
dient te worden toegezien en bij overtreding dient te worden opgetreden. Dit kan op
twee manieren gebeuren: bestuursrechtelijk - door onder andere het toepassen van
bestuursdwang dan wel het opleggen van een dwangsom - en strafrechtelijk. Voor
beide vormen van handhaving dienen personen te worden aangewezen met
toezichthoudende respectievelijk opsporingsbevoegdheden. Alleen voor de
aanwijzing van de toezichthouders is een bepaling opgenomen in de Apv. De
opsporingsambtenaren worden aangewezen in de artikelen 141 en 142 van het
Wetboek van Strafvordering (WvSv).
Het onderscheid tussen toezicht en opsporing is van belang, aangezien er een
onderscheid bestaat, zowel naar inhoud als naar de voorwaarden waaronder zij op
grond van de wet kunnen worden uitgeoefend. Het kenmerkende onderscheid tussen
beide is dat bij toezicht op de naleving geen sprake hoeft te zijn van enig vermoeden
van overtreding van een wettelijk voorschrift en bij opsporing wel. Ook zonder dat
vermoeden heeft het bestuur de taak na te gaan of bijvoorbeeld de voorschriften van
een vergunning in acht worden genomen. Indien mocht blijken dat in strijd met het
voorschrift wordt gehandeld, hoeft dit ook niet automatisch te leiden tot een
strafrechtelijke vervolging. Het hanteren van bestuursrechtelijke middelen zoals het
intrekken van de vergunning of het toepassen van bestuursdwang vormen in veel
gevallen een meer passende reactie.
Ook al is de uitoefening van het toezicht niet gebonden aan het bestaan van
vermoeden dat een wettelijk voorschrift is overtreden, toch kan hiervan wel blijken bij
het toezicht. Op dat moment wordt de vraag naar de verhouding tussen de
toezichthoudende en opsporingsbevoegdheden van belang, in het bijzonder wanneer
beide bevoegdheden in dezelfde persoon zijn verenigd. Beide bevoegdheden kunnen
naast elkaar worden toegepast, zolang gezorgd wordt dat de bevoegdheden die
samenhangen met het toezicht en de bevoegdheden die samenhangen met de
opsporing worden gebruikt waarvoor ze zijn toegekend. Op het moment dat toezicht
overgaat in opsporing is het derhalve zaak er voor te zorgen dat de waarborgen die
aan de verdachte toekomen in het kader van de opsporing in acht worden genomen.
                                           172
</pre>

====================================================================== Einde pagina 172 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 173 ======================================================================

<pre>De voornaamste verschillen tussen toezicht en opsporing zijn de volgende.
         - Toezicht heeft betrekking op de naleving van de voorschriften die tot
              burgers en bedrijven zijn gericht en heeft vaak preventieve werking.
              Opsporing dient gericht te zijn op strafrechtelijke afdoening.
         -    Toezicht is een bestuurlijke activiteit en wordt derhalve genormeerd door
              de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De opsporing wordt geregeld in
              het WvSv.
Opsporingsambtenaren
In de artikelen 141 en 142 WvSv worden de met de opsporing van strafbare feiten
belaste ambtenaren genoemd. De in artikel 141 genoemde ambtenaren hebben een
opsporingsbevoegdheid die in principe voor alle strafbare feiten geldt (algemene
opsporingsbevoegdheid). Dit geldt onder andere voor de ambtenaren van de
regiopolitie. Artikel 142 betreft de buitengewone opsporingsambtenaren die in de
regel een opsporingsbevoegdheid hebben voor een beperkt aantal strafbare feiten
(beperkte opsporingsbevoegdheid).
Op basis van artikel 142, lid 1, onder c, WvSv hebben de volgende - voor de APV
relevante - personen opsporingsbevoegdheid:
    - personen die bij bijzondere wetten met de opsporing van de daarin bedoelde
         strafbare feiten worden belast en
    -    personen die bij verordening zijn belast met het toezicht op de naleving van
         die verordening, een en ander voorzover het die feiten betreft en die
         personen zijn beëdigd.
Tot de eerste groep behoren bijvoorbeeld ambtenaren van bouw- en woningtoezicht.
De grondslag van de opsporingsbevoegdheid ligt in de Woningwet.
De tweede groep betreft de toezichthouders die in de gemeentelijke verordeningen
als zodanig worden aangewezen. De aanwijzing dient in de APV te geschieden
aangezien artikel 142, eerste lid, sub c, WvSv geen delegatie van de
aanwijzingsbevoegdheid toestaat. Tot deze groep behoren bijvoorbeeld milieu en
parkeerwachters, belast met het toezicht op de desbetreffende autonome bepalingen
in de Apv.
Aangezien buitengewone opsporingsambtenaren hun aanwijzing aan het WvSv
ontlenen, is een nadere regeling in de Apv niet mogelijk. De aanwijzing als
toezichthouders in de Apv is de grondslag voor de aanwijzing als buitengewoon
opsporingsambtenaar. De opsporingsbevoegdheid van de buitengewone
opsporingsambtenaren beperkt zich tot die zaken waarvoor zij toezichthouder zijn. De
personen die op grond van dit artikel worden aangewezen, dienen op grond van het
Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar aan de volgende voorwaarden te
voldoen:
    1. zij dienen te voldoen aan de eisen van vakbekwaamheid en
         betrouwbaarheid;
    2. zij dienen te zijn beëdigd door het College van Procureurs Generaal (volgens
         art. 18, eerste lid, van het Besluit buitengewoon opsporingsambtenaar).
                                             173
</pre>

====================================================================== Einde pagina 173 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 174 ======================================================================

<pre>De akte van beëdiging bevat een aantal gegevens met betrekking tot de
buitengewoon opsporingsambtenaar, waaronder in ieder geval de feiten tot de
opsporing waarvoor de opsporingsbevoegdheid geldt.
De akte wordt op naam van de desbetreffende ambtenaar gesteld en na de beëdiging
aan hem uitgereikt. De akte wordt voor vijf jaar afgegeven. Hierna kan hij worden
verlengd, mits de ambtenaar nog voldoet aan de eisen van vakbekwaamheid en
betrouwbaarheid.
Gemeentelijke verordeningen en opsporing
Aan opsporingsambtenaren kan op grond van artikel 149a van de Gemeentewet, met
inachtneming van de Awbi, de bevoegdheid tot het binnentreden van woningen
worden verleend (zie verder de toelichting bij artikel 6.3). Hun overige
opsporingsbevoegdheden ontlenen zij aan het WvSv. De gemeenteraad heeft
hiernaast niet de bevoegdheid om andere opsporingsbevoegdheden te creëren.
Ingevolge artikel 1 WvSv mag bij gemeentelijke verordening geen regeling worden
gegeven omtrent de opsporing of het bewijs van de in die verordening strafbaar
gestelde feiten.
Ook in een aantal bijzondere wetten worden opsporingsambtenaren aangewezen. Dit
is met name van belang voor de, in deze verordening opgenomen,
medebewindsvoorschriften. Een speciale regeling geldt voor de op de artikelen 437
en 437ter van het WvSr gebaseerde en in afdeling 2.5 bepalingen ter bestrijding van
heling van goederen opgenomen bepalingen. De in de artikelen 551 en 552 van het
WvSv geregelde opsporings- en toezichtbevoegdheden komen reeds toe aan de
algemene opsporingsambtenaren als bedoeld in artikel 141 WvSv. Gezien de
bijzondere materie is het in het algemeen niet zinvol om ook nog eens buitengewone
opsporingsambtenaren aan te wijzen.
Toezichthoudende ambtenaren belasten met opsporing?
Gezien het voorgaande zijn toezichthoudende ambtenaren vanuit hun aanstelling in
hun functie niet automatisch belast met opsporing. Dit zal in veel gevallen ook niet
nodig zijn. Veelal kan volstaan worden met toezichthoudende bevoegdheden. De
aanwijzing hoeft dan niet direct in de verordening te geschieden (art.6.2, eerste lid),
maar kan aan het college worden gedelegeerd (tweede lid). Indien namelijk de
handhaving van bepaalde wettelijke voorschriften voornamelijk bestuursrechtelijk
geschiedt (bestuursdwang, dwangsom), is het niet nodig om te beschikken over
opsporingsbevoegdheden. Dit is pas vereist indien men strafrechtelijk wil gaan
handhaven.
In die situatie is het vaak ook niet noodzakelijk om alle toezichthouders
opsporingsbevoegdheden te geven. Veelal kan worden volstaan met één of enkele
opsporingsambtenaren. Ook kan soms de hulp ingeroepen worden van een
algemeen opsporingsambtenaar (ambtenaar van politie).
Artikel 6.3 Binnentreden woningen
Algemeen
Het is soms noodzakelijk dat personen die belast zijn met het toezicht op de naleving
dan wel de opsporing van overtredingen van de APV bepaalde plaatsen kunnen
betreden.
                                           174
</pre>

====================================================================== Einde pagina 174 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 175 ======================================================================

<pre>In artikel 5:15 van de Awb is deze bevoegdheid aan toezichthouders reeds toegekend
voor alle plaatsen met uitzondering van woningen zonder toestemming van de
bewoners. De woning geniet extra bescherming op basis van artikel 12 van de
Grondwet, dat het zogenaamde “huisrecht” regelt. Het betreden van de woning
zonder toestemming van de bewoner is daarom met veel waarborgen omkleed.
Op het betreden van een woning met toestemming van de bewoner zijn deze
waarborgen niet van toepassing, al gelden daar wel, zij het wat beperktere,
vormvoorschriften van de Awbi (zie de toelichting , Algemene wet op het
binnentreden (Awbi), a. vormvoorschriften). In de toelichting bij artikel 6:2 is reeds
ingegaan op de bevoegdheid om alle plaatsen te betreden met uitzondering van
woningen zonder toestemming van de bewoners.
De bevoegdheid voor het binnentreden zonder toestemming van de bewoner kent
drie elementen:
     1. de bevoegdheid tot binnentreden dient bij of krachtens de wet te zijn
         verleend;
     2. de personen aan wie de bevoegdheid is verleend dienen bij of krachtens de
         wet te worden aangewezen;
     3. er dienen bepaalde vormvoorschriften in acht te worden genomen.
Wettelijke grondslag
Zowel het verlenen van de bevoegdheid tot het binnentreden als het aanwijzen van
de personen die mogen binnentreden dient bij of krachtens de wet te gebeuren. In
vele wetten zijn dan ook binnentredingsbevoegdheden opgenomen, zoals in artikel
100 van de Woningwet. Deze bevoegdheden zijn vooral toegekend aan ambtenaren
of personen die belast zijn met een opsporings- of toezichthoudende taak in het kader
van de wetshandhaving. Voorts bestaan bevoegdheden tot binnentreden voor de
uitvoering van rechterlijke taken en bevelen, de uitoefening van bestuursdwang, de
handhaving van de openbare orde, ter bescherming van de volksgezondheid en ter
uitvoering van noodwetgeving.
Artikel 149a van de Gemeentewet geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om bij
verordening personen aan te wijzen die woningen mogen binnentreden zonder
toestemming van de bewoner. Het moet dan gaan om personen die belast zijn met
het toezicht op de naleving of de opsporing van de overtreding van bij verordening
gegeven voorschriften die strekken tot handhaving van de openbare orde of veiligheid
of bescherming van het leven of de gezondheid van personen. In artikel 6.3 is
gebruikgemaakt van deze bevoegdheid.
Voor een aantal bepalingen in de APV wordt de bevoegdheid om een woning zonder
toestemming van de bewoner te betreden rechtstreeks ontleend aan een bijzondere
wet. Het betreft de volgende artikelen.
     a. artikel 2:3 inzake betogingen, dat steunt op artikel 4 van de Wet openbare
         manifestaties (WOM). In artikel 8 van de WOM wordt de bevoegdheid tot het
         binnentreden van woningen en andere plaatsen geregeld.
     b. de artikelen 2:67 tot en met 2:69, de op de artikelen 437 en 437ter van het
         WvSr gebaseerde gemeentelijke helingsvoorschriften. Artikel 552 van het
         WvSv bepaalt dat de in artikel 141 bedoelde opsporingsambtenaren (dus niet
         de buitengewone opsporingsambtenaren) toegang tot elke plaats hebben
                                          175
</pre>

====================================================================== Einde pagina 175 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 176 ======================================================================

<pre>         waarvan redelijkerwijs vermoed kan worden dat zij door een van de daar
         genoemde ondernemers worden gebruikt; dit geldt zowel voor toezicht als
         opsporing.
Algemene wet op het binnentreden (Awbi)
Vormvoorschriften
In de Awbi zijn de vormvoorschriften opgenomen die een persoon die een woning wil
betreden in acht moet nemen. Hij dient:
     - zich te legitimeren (artikel 1 Awbi);
     - mededeling te doen van het doel van het binnentreden (artikel 1 Awbi);
     - te beschikken over een schriftelijke machtiging (artikel 2 Awbi);
     - verslag te maken van het binnentreden (artikel 10 Awbi).
De in artikel 1 opgenomen voorschriften gelden voor iedere binnentreding, dus ook
indien dit gebeurt met toestemming van de bewoner.
De artikelen 2 tot en met 11 van de Awbi gelden alleen als zonder toestemming van
de bewoner wordt binnengetreden. Degene die binnentreedt, dient te beschikken
over een machtiging. In deze machtiging is aangegeven in welke woning
binnengetreden kan worden. De Awbi gaat daarbij in beginsel uit van een machtiging
voor een woning. Zo nodig kunnen in de machtiging echter maximaal drie andere
afzonderlijk te noemen woningen worden opgenomen. De minister van Justitie en
Veiligheid heeft een model voor de machtiging vastgesteld (opgenomen in de
circulaire van het Ministerie van Justitie, 15 augustus 1994, 452425/294).
In artikel 3 van de Awbi wordt aangegeven wie een machtiging tot binnentreden
kunnen afgeven: de procureur-generaal bij het gerechtshof, de officier van justitie en
de hulpofficier van justitie hebben een algemene bevoegdheid hiertoe gekregen.
Hiernaast kan ook de burgemeester bevoegd zijn machtigingen te verlenen. Dit is het
geval indien het binnentreden in de woning in een ander doel is gelegen dan in het
kader van strafvordering (bijvoorbeeld bij woningontruimingen).
In artikel 5:27 van de Awb is voor het binnentreden zonder toestemming van de
bewoner bij de uitoefening van bestuursdwang een andere regeling opgenomen. De
bevoegdheid tot het afgeven van de machtiging is daar met uitsluiting van de in de
Awbi genoemde functionarissen bij hetzelfde bestuursorgaan gelegd dat de
bestuursdwang toepast. Dit betekent dat een college dat bestuursdwang wil
uitoefenen, ook de eventueel benodigde machtiging moet afgeven.
Van het binnentreden dient na afloop een verslag opgemaakt te worden (artikel 10
Awbi). Een voorbeeldverslag is opgenomen in de circulaire van het ministerie van
Justitie van 15 augustus 1994, 452425/294.
Bevoegdheden
In de Awbi wordt aan de binnentreder een aantal algemene bevoegdheden
toegekend. Degene die bevoegd is een woning zonder toestemming van de bewoner
binnen te treden, kan zich daarbij door anderen doen vergezellen (artikel 8, tweede
lid, Awbi). Dit is slechts toegestaan voorzover dit voor het doel waartoe wordt
binnengetreden vereist is en de machtiging dit uitdrukkelijk bepaalt.
                                            176
</pre>

====================================================================== Einde pagina 176 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 177 ======================================================================

<pre>Deze personen hoeven zelf niet te beschikken over een machtiging. Het aantal en de
hoedanigheid van de vergezellende personen moeten in het verslag worden vermeld;
de namen van deze personen hoeven niet vermeld te worden.
Dat anderen de binnentreder kunnen vergezellen kan noodzakelijk zijn in het belang
van de veiligheid van de binnentreder, maar ook indien de nodige werkzaamheden
door mensen met een bepaalde vakbekwaamheid moeten worden uitgevoerd.
Artikel 9 van de Awbi bepaalt dat de binnentredende ambtenaar zich de toegang kan
verschaffen indien hij de woning of een deel daarvan afgesloten vindt. Dit geldt ook
indien de bewoner wel thuis is, maar zijn medewerking niet wil verlenen. Hierbij kan
degene die wil binnentreden zo nodig de hulp van de sterke arm inroepen.
Het begrip “woning” Het huisrecht strekt tot bescherming van het ongestoorde gebruik
van de woning. Het begrip woning omvat de ruimten die tot exclusief verblijf voor een
persoon of voor een beperkt aantal in een gemeenschappelijke huishouding levende
personen ingericht en bestemd zijn. Door het huisrecht wordt dus niet de eigendom of
de huur van een woning beschermd.
Of een ruimte een woning is, wordt niet zonder meer bepaald door uiterlijke
kenmerken zoals de bouw en de aanwezigheid van een bed en ander huisraad, maar
ook door de daaraan werkelijk gegeven bestemming. Woning is derhalve een ruim
begrip, ook een woonboot, stacaravan, tent en keet. kunnen hieronder worden
verstaan. Zelfs een hotelkamer kan onder het begrip woning vallen. Een bepaalde
ruimte kan ook uit meer woningen bestaan. De verschillende kamers in een
woongroep gelden bijvoorbeeld als aparte woningen. Dit geldt ook voor een binnen
een woning gelegen kamer van een kamerbewoner.
Spoedeisende situaties
Artikel 2, derde lid van de Awbi voorziet in de bevoegdheid om in uitzonderlijke
omstandigheden zonder machtiging en zonder toestemming de woning binnen te
treden. Dit is bijvoorbeeld het geval in situaties waarbij ernstig en onmiddellijk gevaar
voor de veiligheid van personen of goederen dreigt, zoals bij de ontdekking op
heterdaad van een geweldsdelict in een woning of de aanwezigheid in een woning
van een bewapend persoon die van zijn wapen gebruik zou kunnen maken. De
politieambtenaar die geen machtiging op zak heeft en die terstond moet optreden, is
dan voor het binnentreden niet op toestemming van de bewoner aangewezen en is
bevoegd om zonder toestemming binnen te treden. Men kan ook denken aan
gevallen waarin de belangen van de bewoner ernstig worden aangetast. Hierbij kan
worden gedacht aan ontdekking op heterdaad van een inbraak in de woning.
Indien de opsporingsambtenaar de bewoner, bijvoorbeeld als gevolg van diens
afwezigheid, niet om toestemming tot binnentreden kan vragen, is hij bevoegd om ter
bescherming van diens belangen zonder machtiging binnen te treden. Onder deze
omstandigheden bestaat er dus steeds de noodzaak om terstond op te treden en is
binnentreden zonder toestemming en zonder machtiging gerechtvaardigd.
Op het binnentreden van een woning zonder toestemming van de bewoner, blijft ook
bij spoedeisende gevallen de Awbi zo veel mogelijk van toepassing.
                                            177
</pre>

====================================================================== Einde pagina 177 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 178 ======================================================================

<pre>Het spoedeisende karakter van de situatie is derhalve voornamelijk van invloed op
het hebben van een machtiging. Dat betekent dat deze bevoegdheid slechts kan
worden uitgeoefend door personen die bij of krachtens de wet bevoegd zijn verklaard
zonder toestemming van de bewoner binnen te treden. Van het binnentreden zal een
verslag moeten worden gemaakt.
Mandaat is niet geoorloofd
De bevoegdheid machtigingen om binnen te treden af te geven, kan niet worden
gemandateerd. De machtiging voor het binnentreden in een woning zonder
toestemming vormt de basis voor het plegen van een inbreuk op de grondwettelijke
vrijheden van de bewoner. Op grond van artikel 10:3, eerste lid, van de Awb is
mandaatverlening geoorloofd, tenzij bij wettelijk voorschrift anders is bepaald of de
aard van de bevoegdheid zich daartegen verzet. Gezien de zwaarte van deze inbreuk
is hier sprake van een bevoegdheid waarvan de aard zich tegen mandaatverlening
verzet (zie de parlementaire behandeling van de Awb).
De strafrechtelijke sanctie
Een ambtenaar die zonder dat hij de bevoegdheid daartoe heeft of zonder dat hij de
vormvoorschriften in acht neemt, een woning, lokaal of erf betreedt, dient zich op
vordering van de rechthebbende direct te verwijderen. Het niet opvolgen van deze
vordering levert het ambtsmisdrijf van artikel 370 WvS. op.
Artikel 6:4 Inwerkingtreding
Eerste lid
 Op de inwerkingtreding van verordeningen is de regeling van artikel 142 van de
Gemeentewet van toepassing. Deze houdt in dat alle verordeningen in werking
treden op de achtste dag na bekendmaking, tenzij een ander tijdstip daarvoor is
aangewezen.
Het is ook geoorloofd in de verordening te bepalen dat de dag van inwerkingtreding
door het college van burgemeester en wethouders zal worden vastgesteld. Het
alternatief luidt in dat geval:
“Deze verordening treedt in werking op een door het college nader te bepalen
tijdstip.”
De Apv is een besluit van het gemeentebestuur op overtreding waarvan straf is
gesteld. Een dergelijk besluit wordt op dezelfde wijze bekendgemaakt als alle overige
besluiten van het gemeentebestuur die algemeen verbindende voorschriften
inhouden (artikel 139 Gemeentewet).
Van belang is dat de gemeente gehouden is dit besluit mee te delen aan het parket
van het arrondissement waarin de gemeente is gelegen (artikel 143 Gemeentewet.
In verband met artikel 1 van het Wetboek van Strafrecht is het uiteraard niet mogelijk
aan de bepalingen van een strafverordening terugwerkende kracht te verlenen.
Artikel 6:5 Overgangsbepaling
Eerste lid
                                          178
</pre>

====================================================================== Einde pagina 178 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 179 ======================================================================

<pre>Van belang is in de overgangsbepalingen aan te geven of bestaande vergunningen,
ontheffingen, enz. al dan niet hun rechtskracht blijven behouden na de
inwerkingtreding van deze verordening.
De overgangsbepaling zoals deze nu luidt, is een verregaande vereenvoudiging van
de oude regeling. Het betreft in dit artikel besluiten, genomen krachtens de
verordening bedoeld in artikel 6:4, eerste lid, dus de oude verordening.
De besluiten waar het om gaat zijn vergunningen, ontheffingen (het oude eerste lid),
voorschriften en beperkingen (het oude tweede lid) als bedoeld in artikel 1:4 (het
oude tweede lid), nadere regels, beleidsregels en aanwijzingbesluiten (het oude
zevende lid). Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening,
wordt volgens de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe
verordening (toetsing ex nunc).
Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt
eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht zou
hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).
Op aanvragen om een besluit, ingediend onder de oude verordening, wordt volgens
de Algemene wet bestuursrecht beslist overeenkomstig de nieuwe verordening
(toetsing ex nunc).
Op bezwaarschriften ingediend tegen besluiten genomen onder het oude recht, wordt
eveneens besloten krachtens deze verordening met dien verstande dat de
bezwaarde niet in een nadeliger positie mag komen dan hij onder het oude recht zou
hebben gehad. (verbod van reformatio in peius).
Tweede lid
In artikel 2.1.5.1 (voorwerpen op, aan of boven de weg) van de oude APV zijn in het
derde lid onder d tot en met h voorwerpen aangewezen waarvoor geen
vergunningsplicht geldt. Deze worden na vaststelling van deze nieuwe verordening
aangewezen in het “Besluit vergunningsvrije voorwerpen op of aan de weg ex artikel
2:10 D APV”. Het eerste lid in combinatie met het tweede lid regelt het
overgangsrecht totdat dit aanwijzingsbesluit inwerking is getreden.
Artikel 6:6 Citeertitel
Deze bepaling is geformuleerd overeenkomstig de modelbepaling 108, derde lid, van
de Adr.
                                             179
</pre>

====================================================================== Einde pagina 179 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 180 ======================================================================

<pre>Bijlage - Lijst van gebruikte afkortingen
Afkorting                                Betekenis
Activiteitenbesluit milieubeheer Besluit algemene regels voor inrichtingen
milieubeheer
Afdeling                                 Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State
AVG                                      Algemene verordening
gegevensbescherming
AMvB                                     Algemene Maatregel van Bestuur
APV                                      Algemene plaatselijke verordening
ABRvS                                    Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad
van State
ARRS                                     Afdeling rechtspraak van de Raad van State
Awb                                      Algemene wet bestuursrecht
Awbi                                     Algemene wet op het binnentreden
BABS                                     Besluit administratieve bepalingen
scheepvaartverkeer
BABW                                     Besluit administratieve bepalingen inzake het
wegverkeer
BBOOR                                            Wet bestuurlijke boete overlast in de
openbare ruimte
Bibob Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur
BOA                                      Buitengewoon opsporingsambtenaar
Bor                                      Besluit omgevingsrecht
BPR                                      Binnenvaartpolitiereglement
BW                                       Burgerlijk Wetboek
CBb                                      College van Beroep voor het bedrijfsleven
CBF                                      Centraal Bureau Fondsenwerving
CCV                       Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid
CROW Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond, Water en Wegenbouw
en de Verkeerstechniek
DDDN                                     Vereniging Direct Dialogue Donateurwervers
Nederland
DHW                                      Drank- en Horecawet
ECRM                                     Europese conventie voor de rechten van de
mens
EG-recht                                         Recht van de Europese
Gemeenschappen
EHRM                                     Europese Hof voor de Rechten van de Mens
EVRM Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de
fundamentele vrijheden
GFT-afval                                Groente-, fruit- en tuinafval
GWWD                                     Gezondheids- en welzijnswet voor dieren
HR                                       Hoge Raad
HvJ                                      Hof van Justitie
Igr                                      100 Ideeën voor de gemeentelijke regelgever
IVBPR Internationale Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten
KNAC                                     Koninklijke Nederlandsche Automobiel Club
                                           180
</pre>

====================================================================== Einde pagina 180 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 181 ======================================================================

<pre>KNMV                                     Koninklijke Nederlandse Motorrijders
Vereniging
MMA                                      Mixed Martial Arts
model-APV                                Model Algemene plaatselijke verordening
MON                                      Motorsport Organisatie Nederland
Mor                                      Regeling omgevingsrecht
MvT                                      Memorie van toelichting
NOC*NSF        Nederlands Olympisch Comité en de Nederlandse Sport Federatie
NVWA                                     Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit
OM                                       Openbaar Ministerie
OVSE                                     Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking
in Europa
PMV                                      Provinciale milieuverordening
RVV 1990                                 Reglement verkeersregels en verkeerstekens
1990
SGBO                                     Staf Grootschalig en Bijzonder Optreden
Stb.                                     Staatsblad
Stcrt.                                   Staatscourant
WvSv                                     Wetboek van Strafvordering
SVW                                      Scheepvaartverkeerswet
Trb.                                     Tractatenblad
Vb 2000                                  Vreemdelingenbesluit 2000
VNG                                      Vereniging van Nederlandse Gemeenten
VOG                                      Verklaring Omtrent het Gedrag
Vw 2000                                  Vreemdelingenwet 2000
Wabo                                     Wet algemene bepalingen omgevingsrecht
Wbp                                      Wet bescherming persoonsgegevens
WED                                      Wet op de economische delicten
Wm                                       Wet milieubeheer
Wok                                      Wet op de kansspelen
Wom                                      Wet openbare manifestaties
WOR                                      Wet op de openluchtrecreatie
Wro                                      Wet ruimtelijke ordening
Wrp     Wet regulering prostitutie en bestrijding misstanden seksbranche
Wvgs                                     Wet vervoer gevaarlijke stoffen
WvSr                                     Wetboek van Strafrecht
WVW 1994                                 Wegenverkeerswet 1994
                                          181
</pre>

====================================================================== Einde pagina 181 =================================================================

<br><br>