<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>TOELICHTING OP DE VERORDENING
Algemeen
Opdracht aan de gemeente
Deze verordening geeft uitvoering aan de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (hierna: Wmo
2015). De Wmo 2015 geeft de gemeente de opdracht om zorg te dragen voor de maatschappelijke
ondersteuning en voor de kwaliteit en continuïteit van de voorzieningen.
Het begrip maatschappelijke ondersteuning is uiteengezet in 3 hoofdelementen waarop van de
gemeente inzet wordt verwacht:
    1. het bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en het vrijwilligerswerk, de
         toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een beperking,
         de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede het voorkomen en bestrijden van
         huiselijk geweld;
    2. het ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een beperking
         of met chronische psychische of psychosociale problemen, zoveel mogelijk in de eigen
         leefomgeving;
    3. het bieden van beschermd wonen en opvang.
De gemeenteraad stelt periodiek een plan vast met betrekking tot het door het gemeentebestuur te
voeren beleid met betrekking tot maatschappelijke ondersteuning. Het plan is erop gericht dat:
    1. cliënten zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving kunnen blijven;
    2. cliënten die beschermd wonen of opvang ontvangen, een veilige woonomgeving hebben en,
         indien mogelijk, weer in staat zijn zich op eigen kracht te handhaven in de samenleving.
De Wmo 2015 schrijft voor dat de gemeente per verordening de regels moet vaststellen die
noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het beleidsplan (artikel 2.1.3 lid 1 Wmo 2015).
Belang zorgvuldige procedure
Er moet steeds een zorgvuldige toegangsprocedure doorlopen worden om:
    1. de hulpvraag van de cliënt, zijn behoeften, situatie en de gewenste resultaten helder te
         krijgen;
    2. de beperkingen in de zelfredzaamheid en participatie van de cliënt te inventariseren;
    3. te achterhalen welk oplossingen de cliënt zelf kan inzetten om zijn zelfredzaamheid en
         participatie te verbeteren, zoals eigen kracht, gebruikelijke hulp, mantelzorg, hulp van het
         sociaal netwerk, het verrichten van maatschappelijk nuttige activiteiten, een beroep op andere
         wetten en algemeen gebruikelijke voorzieningen.
    4. te bepalen of zo nodig met gebruikmaking van een algemene voorziening kan worden
         volstaan of dat een maatwerkvoorziening nodig is en welke voorziening dan (goedkoopst)
         compenserend is voor de beperkingen van de cliënt.
De Wmo 2015 en deze verordening leggen deze toegangsprocedure daarom in hoofdlijnen vast. Als
de procedure goed wordt uitgevoerd, moet deze steeds tot een juiste beslissing leiden; ondersteuning
waar ondersteuning nodig is.
Als de cliënt van mening is dat het college hem ten onrechte geen maatwerkvoorziening verstrekt of
dat de maatwerkvoorziening onvoldoende bijdraagt aan de zelfredzaamheid of participatie, kan
betrokkene daartegen vanzelfsprekend bezwaar maken en daarna eventueel in beroep gaan. De
rechter zal toetsen of de gemeente zich heeft gehouden aan de voorgeschreven procedures, het
onderzoek naar de omstandigheden van betrokkene op zorgvuldige wijze heeft verricht en of de
ondersteuning een passende bijdrage levert aan het realiseren van een situatie waarin de cliënt in
staat wordt gesteld tot zelfredzaamheid of participatie en zo lang mogelijk in de eigen leefomgeving
kan blijven.
Mandaat college
De Wmo 2015 en deze verordening bepalen dat veel zaken door het college gedaan worden. In de
praktijk worden deze zaken niet door het college zelf gedaan, maar (in mandaat) door deskundige
ambtenaren of bijvoorbeeld aanbieders. Zij doen dit namens het college. Het college kan taken die in
de wet en verordening aan haar worden opgedragen, mandateren aan ondergeschikten of niet-
                                                      1
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>ondergeschikten op grond van de regels van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Op grond van
artikel 2.6.3 van de wet kan het college de vaststelling van rechten en plichten van de cliënt (ten
aanzien van een voorziening) mandateren aan een aanbieder. Het college kan de vaststelling van
rechten en plichten ook aan ondergeschikten mandateren.
Artikelsgewijs
Hoofdstuk 1: Wat staat er in de verordening en voor wie is het?
In hoofdstuk 1 staat wat er in de verordening staat, welke begrippen er gebruikt worden en voor wie de
verordening is.
Artikel 1. Wat staat er in deze verordening?
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 2. Uitleg van begrippen in de verordening.
Lid 1 onder a. Adviesraad:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder b. Algemeen gebruikelijke voorziening:
Bij de beoordeling of sprake is van een algemeen gebruikelijke voorziening voor de cliënt, draait het
om het beantwoorden van de vraag of de cliënt ook over de voorziening kon beschikken als hij geen
beperkingen zou hebben gehad. De in deze bepaling opgenomen criteria volgen uit jurisprudentie van
de CRvB. Het is de vraag wat precies verstaan moet worden onder een 'inkomen op minimumniveau'.
Zolang hier niet meer jurisprudentie over is verschenen, gaan we ervan uit dat het gaat om een
inkomen op bijstandsniveau heeft. Het is hierbij niet van belang of de betreffende cliënt een inkomen
op minimumniveau heeft. Het draait om de vraag of de voorziening in algemene zin financieel
gedragen kan worden met een inkomen op minimumniveau.
Lid 1 onder c. Andere voorziening:
Een andere voorziening is een voorziening die de cliënt kan ontvangen op grond van een andere wet
dan de Wmo 2015, bijvoorbeeld de Zorgverzekeringswet of de Wet langdurige zorg.
Lid 1 onder d. Beleidsregels:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder e. Beschermd wonen:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder f. Centrumgemeente:
De centrumgemeente voor de gemeente Leidschendam-Voorburg is de gemeente Den Haag. De
gemeente Den Haag is gemandateerd om het Beschermd wonen uit te voeren voor de gemeente
Leidschendam-Voorburg.
Lid 1 onder g. Eigen kracht:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder h. Gebruikelijke hulp:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder i. Gemeenschappelijke ruimten
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder j. Goedkoopst compenserend
Omdat er bij zowel de Voorwaarden en weigeringsgronden, als bij Financiële tegemoetkoming, wordt
gesproken over goedkoopst compenserend, is hier verduidelijkt wat dit betekent.
Lid 1 onder k. Hoofdverblijf:
Omdat er bij het begrip ingezetene wordt gesproken over hoofdverblijf, is hier verduidelijkt wat hier
onder wordt verstaan.
                                                    2
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>Lid 1 onder l. Hulpvraag:
De hulpvraag is de behoefte aan maatschappelijke ondersteuning als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van
de wet. Als iemand met behoefte aan maatschappelijke ondersteuning zich tot het college wendt, is
het van belang dat het college allereerst onderzoekt wat de hulpvraag van betrokkene is. Wanneer de
betrokkene zich voor het eerst meldt, is in veel gevallen niet op voorhand duidelijk of en in welke vorm
het college in actie moet komen. Een zorgvuldig onderzoek als bedoeld in artikel 2.3.2 lid 4 van de wet
is noodzakelijk.
Lid 1 onder m. Ingezetene:
Een ingezetene van Nederland kan in aanmerking komen voor een maatwerkvoorziening (artikel 1.2.1
van de wet) en het college beslist op een aanvraag van een ingezetene van de gemeente om een
maatwerkvoorziening (artikel 2.3.5 van de wet). Uit de Memorie van Toelichting volgt dat een
ingezetene zich voor een maatwerkvoorziening moet wenden tot het college van de gemeente waar
hij woont. De term 'wonen' is niet verder uitgelegd. Uit de jurisprudentie bij de Wmo 2007 (CRvB 22-
09-2010, nr. 09/1743 WMO) volgt dat het gaat om de feitelijke verblijfplaats. De inschrijving in de
Basisregistratie Personen vormt daarbij een belangrijke aanwijzing, maar is niet doorslaggevend.
Lid 1 onder n. Maatschappelijke ondersteuning:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder o. Maatwerkvoorziening:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder p. Medewerker:
Deze medewerker is over het algemeen een Wmo-consulent.
Lid 1 onder q. Melding:
Eenieder kan zich melden bij zijn gemeente met een hulpvraag. Door het melden maakt de cliënt de
hulpvraag aan het college kenbaar. In vervolg op deze melding doet het college in samenspraak met
de cliënt zo spoedig mogelijk onderzoek. Als een ingezetene alleen informeert naar bijvoorbeeld de
beschikbaarheid van een algemene voorziening of kenbaar maakt gebruik te willen maken van een
algemene voorziening, is er geen aanleiding om een onderzoek in te stellen.
Lid onder r. Persoonlijk plan:
In het plan kan de cliënt – al dan niet samen met zijn persoonlijke netwerk – de hulpvraag nader
beschrijven en ook aangeven welke mogelijkheden of oplossingen hij zelf voor ogen heeft. Die
informatie kan het college meenemen bij zijn onderzoek. Het opstellen van een persoonlijk plan kan
de eigen regie en de betrokkenheid van het sociale netwerk van cliënten versterken.
Lid 1 onder s. Pgb:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder t. Uitvoeringsbesluit:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 1 onder u. Wet:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Het aantal definities van artikel 1 is beperkt omdat de wet (in artikel 1.1.1) al een flink aantal definities
kent die ook bindend zijn voor deze verordening.
Voor de duidelijkheid zijn een aantal belangrijke wettelijke definities hieronder weergegeven.
     • aanbieder: natuurlijke persoon of rechtspersoon die jegens het college gehouden is een
         algemene voorziening of een maatwerkvoorziening te leveren;
     • algemene voorziening: aanbod van diensten of activiteiten dat, zonder voorafgaand
         onderzoek naar de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van de gebruikers,
         toegankelijk is en dat is gericht op maatschappelijke ondersteuning;
     • begeleiding: activiteiten gericht op het bevorderen van zelfredzaamheid en participatie van de
         cliënt opdat hij zo lang mogelijk in zijn eigen leefomgeving kan blijven;
                                                       3
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 4 ======================================================================

<pre>     •    cliënt: persoon die gebruik maakt van een algemene voorziening of aan wie een
          maatwerkvoorziening of pgb is verstrekt of door of namens wie een melding is gedaan als
          bedoeld in artikel 2.3.2 lid 1 van de wet;
     •    maatschappelijke ondersteuning:
               o Bevorderen van de sociale samenhang, de mantelzorg en vrijwilligerswerk, de
                   toegankelijkheid van voorzieningen, diensten en ruimten voor mensen met een
                   beperking, de veiligheid en leefbaarheid in de gemeente, alsmede voorkomen en
                   bestrijden van huiselijk geweld.
               o Ondersteunen van de zelfredzaamheid en de participatie van personen met een
                   beperking of met chronische psychische of psycho-sociale problemen zoveel mogelijk
                   in de eigen leefomgeving.
               o Bieden van beschermd wonen en opvang;
     •    maatwerkvoorziening: op de behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden van een
          persoon afgestemd geheel van diensten, hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere
          maatregelen:
               o Ten behoeve van zelfredzaamheid, daaronder begrepen kortdurend verblijf in een
                   instelling ter ontlasting van de mantelzorger, het daarvoor noodzakelijke vervoer,
                   alsmede hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen.
               o Ten behoeve van participatie, daaronder begrepen het daarvoor noodzakelijke
                   vervoer, alsmede hulpmiddelen en andere maatregelen.
               o Ten behoeve van beschermd wonen en opvang;
     •    mantelzorg: hulp ten behoeve van zelfredzaamheid, participatie, beschermd wonen, opvang,
          jeugdhulp, het opvoeden en opgroeien van jeugdigen en zorg en overige diensten als bedoeld
          in de Zorgverzekeringswet, die rechtstreeks voortvloeit uit een tussen personen bestaande
          sociale relatie en niet wordt verleend in het kader van een hulpverlenend beroep;
     •    participatie: deelnemen aan het maatschappelijke verkeer;
     •    sociaal netwerk: personen uit de huiselijke kring of andere personen met wie de cliёnt een
          sociale relatie onderhoudt;
     •    vertegenwoordiger: persoon of rechtspersoon die een cliënt vertegenwoordigt die niet in staat
          kan worden geacht tot een redelijke waardering van zijn belangen ter zake;
     •    voorziening: algemene voorziening of maatwerkvoorziening;
     •    zelfredzaamheid: in staat zijn tot het uitvoeren van de noodzakelijke algemene dagelijkse
          levensverrichtingen en het voeren van een gestructureerd huishouden.
Artikel 3. Voor wie is deze verordening?
Deze bepaling spreekt voor zich.
Hoofdstuk 2: Melding en onderzoek
Dit hoofdstuk bevat de regels voor de procedure die voorafgaat aan de eventuele aanvraag voor een
maatwerkvoorziening. Deze procedure start op het moment dat de cliënt de gemeente om hulp vraagt.
Dit is de melding en de aanleiding voor de gemeente om onderzoek te doen. Het onderzoek vormt de
kern van de procedure in de Wmo 2015. De uitkomst van het onderzoek kan zijn dat er oplossingen
zijn voor de hulpvraag waar de cliënt geen maatwerkvoorziening van de gemeente voor nodig heeft.
Als de cliënt zich daarin kan vinden, stopt op dat moment de procedure. Het is echter ook mogelijk dat
de cliënt na het onderzoek een aanvraag voor een maatwerkvoorziening doet. De regels die van
belang zijn voor de melding en aanvraag- fase zijn opgenomen in het volgende hoofdstuk.
Artikel 4. Melding
De cliënt doet een melding van een behoefte aan maatschappelijke ondersteuning, de hulpvraag. De
melding is niet gebonden aan een vorm of locatie. De melding kan schriftelijk, elektronisch, mondeling
of telefonisch worden gedaan. De melding kan door of namens de cliënt worden gedaan, wat betekent
dat ook iemand uit de omgeving van de cliënt als vertegenwoordiger kan optreden.
In lid 3 is voor de volledigheid nog vermeld dat het college de ontvangst bevestigt, al blijkt dit ook uit
artikel 2.3.2 lid 1 van de wet. Uit de Memorie van Toelichting blijkt bovendien dat het college het
tijdstip van de melding moet registreren. Uit wet noch toelichting blijkt dat de bevestiging van de
ontvangst van de melding schriftelijk moet. Vanwege de registratie en zorgvuldigheid kiest de
gemeente hier wel voor.
                                                       4
</pre>

====================================================================== Einde pagina 4 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 5 ======================================================================

<pre>Artikel 5. Cliëntondersteuning
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 6. Persoonlijk plan
Deze bepaling spreekt voor zich.
Artikel 7. Informatie en identificatie
Lid 1 van dit artikel heeft betrekking op de inlichtingenplicht (artikel 2.3.2 lid 7 van de wet). De cliënt
die een voorziening aanvraagt, moet gegevens en documenten verschaffen die voor de beslissing op
de aanvraag nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs beschikking kan krijgen. Het college mag geen
gegevens of documenten vragen die niet relevant zijn voor het behandelen van de aanvraag.
Deze verplichting geldt niet alleen gedurende de aanvraag, maar ook gedurende andere stadia.
Artikel 8. Onderzoek
Het onderzoek vormt de kern van de procedure. De wet beschrijft in artikel 2.3.2 lid 4 wat er tijdens het
onderzoek aan bod moeten komen. Het gesprek wordt in de wet niet expliciet genoemd, maar impliciet
wordt ervan uitgegaan dat persoonlijk contact tussen gemeente en cliënt plaatsvindt. In artikel 8 wordt
benadrukt dat een gesprek deel uitmaakt van het onderzoek en dat de omgeving van de cliënt daar
zoveel mogelijk bij betrokken wordt. Om het onderzoek goed uit te voeren heeft het college de nodige
deskundigheid in huis. Soms kan het echter ook nodig zijn om een extern advies op te vragen.
Afdeling 3:3 van de Algemene wet bestuursrecht geeft regels over (externe) advisering.
In artikel 8 lid 6 van deze verordening is concreet aangegeven dat het mogelijk is om extern advies in
te winnen als dit nodig is voor het onderzoek. Afhankelijk van de situatie en welke deskundigheid
vereist is, beslist het college welke adviesinstantie eventueel ingeschakeld wordt.
In lid 8 is bepaald dat de weergave van het onderzoek ook een verslag van het gesprek bevat. Dit kan
een beknopte weergave zijn van wat er besproken is. In de wet is bepaald dat het college de cliënt de
uitkomsten van het onderzoek schriftelijk moet verstrekken.
Hoofdstuk 3: Aanvraag maatwerkvoorziening
Dit hoofdstuk bevat de regels op basis waarvan het college beslist op de aanvraag voor een
maatwerkvoorziening. Een cliënt kan de maatwerkvoorziening in natura ontvangen, maar ook in de
vorm van een pgb als hij dat wenst. Daarmee kan hij zelf bepalen bij wie hij de diensten,
hulpmiddelen, woningaanpassingen en andere maatregelen die tot de maatwerkvoorziening behoren
wil inkopen. In dit hoofdstuk is ook opgenomen welke regels er zijn voor een pgb en hoe de hoogte
van het pgb wordt bepaald.
Artikel 9. Aanvraag
Deze bepaling spreekt voort zich.
Artikel 10. Algemene criteria
In dit artikel zijn de algemene criteria beschreven die gelden om een maatwerkvoorziening te kunnen
krijgen. Allereerst moet duidelijk zijn dat sprake is van beperkingen in de zelfredzaamheid en/of
participatie of, bij een cliënt die de thuissituatie heeft verlaten, van problemen bij het zich handhaven
in de samenleving. Daarnaast moet duidelijk zijn dat oplossingen die de cliënt zelf kan inzetten om zijn
zelfredzaamheid en participatie te verbeteren, zoals eigen kracht, gebruikelijke hulp en algemeen
gebruikelijke voorzieningen, niet toereikend zijn om de beperkingen te compenseren. Op basis van lid
3 kan het college nadere regels stellen. Het college kan bijvoorbeeld uitwerken welke regels gelden
voor de beoordeling van de vraag of sprake is van eigen kracht of gebruikelijke hulp.
Artikel 11. Voorwaarden en weigeringsgronden
Lid 1
Voorzieningen die het college op grond van deze verordening verstrekt, moeten zowel compenserend
als de goedkoopste voorziening zijn. Met het begrip compenserend wordt bedoeld: volgens objectieve
maatstaven nog toereikend. Eigenschappen die kostenverhogend werken zonder dat ze de
voorziening meer compenserend maken, komen in principe niet voor vergoeding in aanmerking. De
bruikbaarheid van een voorziening wordt niet alleen door technische en functionele aspecten bepaald,
maar is ook afhankelijk van de gebruiker. Ook is het denkbaar dat een product dat duurder is dan een
vergelijkbaar product, langer meegaat en dus uiteindelijk goedkoper is. Wat betreft het
kwaliteitsniveau, wordt aangesloten bij een verantwoord niveau, maar ook niet meer dan dat. Als de
cliënt een compenserende voorziening wenst die duurder is dan de goedkoopst compenserende
                                                        5
</pre>

====================================================================== Einde pagina 5 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 6 ======================================================================

<pre>voorziening kan het college daarvoor een pgb verstrekken ter hoogte van de goedkoopst
compenserende voorziening. De cliënt kan er dan voor kiezen om de extra kosten van de duurdere
voorziening zelf te betalen.
Lid 2
Het college verstrekt geen voorzieningen die niet veilig zijn of nadelige gevolgen kunnen hebben voor
de gezondheid van de cliënt.
Lid 3 onder a
Uit de wet blijkt niet dat andere wetten voorliggend zijn of dat de aanspraak op een andere wettelijke
regeling kan leiden tot een afwijzing van de aanvraag op grond van de Wmo. Wel is in de wet
geregeld dat de maatwerkvoorziening, voor zover daartoe aanleiding bestaat, wordt afgestemd op
andere wetten (artikel 2.3.5 lid 5 van de wet). Ook verstrekt het college alleen een
maatwerkvoorziening als de cliënt niet op eigen kracht in staat is tot zelfredzaamheid en participatie of
kan voorzien in de behoefte aan beschermd wonen of opvang (artikel 2.3.5. lid 3 en 4 van de wet).
Het te gelde maken van aanspraken op grond van andere wettelijke regelingen wordt bij het
toepassen van deze verordening gezien als een vorm van eigen kracht. Vandaar dat in deze bepaling
expliciet is geregeld dat het college geen maatwerkvoorziening toekent voor zover een andere
wettelijke regeling in de ondersteuningsbehoefte kan voorzien.
De Wmo 2007 kende in tegenstelling tot de Wmo 2015 wél een bepaling waarin was vastgelegd dat
geen beroep op de Wmo open stond voor zover een voorziening op grond van een andere wet
mogelijk is. Uit jurisprudentie die daarover is ontstaan volgt dat het college alleen rekening kan
houden met een voorziening op grond van een andere wet (een voorliggende voorziening) als de
cliënt daar echt aanspraak op heeft.
Er is geen sprake van een voorliggende voorziening als de voorziening op grond van een andere
wettelijke bepaling is afgewezen (CRvB 03-08-2011, nr. 11/517 WMO) of als vaststaat dat cliënt
daarvoor niet in aanmerking komt (CRvB 19-04-2010, nr. 09/1082 WMO).
Lid 3 onder b en c
Hier wordt gedoeld op de situatie dat de cliënt een voorziening realiseert of aankoopt en daarna pas
een beroep op de gemeente doet. Als de voorziening is gerealiseerd voor de melding, dan bestaan er
feitelijk geen beperkingen meer die het college moet compenseren. Er wordt alleen een uitzondering
gemaakt als er sprake was van een acute noodsituatie, waardoor cliënt niet in staat was om eerst
contact te zoeken met de gemeente. Is de voorziening na de melding, maar voor de aanvraag of het
besluit daarop gerealiseerd, dan kan het college de voorziening weigeren als de noodzaak,
adequaatheid en passendheid van die voorziening en de gemaakte kosten achteraf niet meer
beoordeeld kan worden. Dat is alleen anders als tevoren contact is gezocht met het college en het
college expliciet toestemming heeft gegeven voor de aankoop/realisering van de gevraagde
voorziening.
Lid 3 onder d
Het college kan de aanvraag afwijzen als het gaat om een voorziening die al eerder is verstrekt en de
cliënt verweten kan worden dat het middel verloren is gegaan, bijvoorbeeld door roekeloosheid of
verwijtbare onoplettendheid. Dus niet als de cliënt geen schuld treft. Hier speelt de eigen
verantwoordelijkheid van de cliënt een rol. Als bijvoorbeeld in een woning een verstelbare keuken of
een andere dure voorziening is aangebracht, heeft dit gevolgen voor de te verzekeren waarde van de
opstal. Dit risico moet in de opstalverzekering gedekt worden. Als vervolgens brand uitbreekt en blijkt
dat de woning onvoldoende verzekerd is, kan op dat moment geen beroep op deze verordening
worden gedaan.
Lid 3 onder e
De maatwerkvoorziening is gericht op een individuele cliënt. Voor het treffen van voorzieningen die
gericht zijn op meerdere ingezetenen, zijn de algemene maatregelen en algemene voorzieningen
geschikte instrumenten.
Lid 3 onder f
Van een cliënt mag verwacht worden dat hij bij verhuizingen of de aanschaf van voorzieningen
rekening houdt met zijn beperkingen. Doet hij dat niet, dan kan het college een voorziening om die
reden afwijzen. Bijvoorbeeld als een cliënt gaat verhuizen en het gelet op zijn medische situatie op dat
moment voorzienbaar is dat hij beperkingen gaat ondervinden bij het normale gebruik van de woning.
Deze bepaling biedt dan een grond om geen woonvoorziening toe te kennen. De Wmo 2015 geeft ten
                                                      6
</pre>

====================================================================== Einde pagina 6 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 7 ======================================================================

<pre>aanzien van de voorzienbaarheid niet meer ruimte dan onder de Wmo 2007. Er mag nog steeds niet
van een cliënt gevraagd worden dat hij reserveert of andere maatregelen treft om te voorkomen dat
toekomstige onzekere gebeurtenissen in zijn gezondheidstoestand als gevolg van het ouder worden,
leiden tot een beroep op de Wmo (CRvB 22-08-2018, ECLI:NL:CRVB:2018:2603).
Lid 4 onder a
Het college kan in beginsel slechts een maatwerkvoorziening toekennen als deze langdurig
noodzakelijk is. Wat langdurig noodzakelijk is, is afhankelijk van de concrete situatie. Het kan gaan om
twee maanden, bijvoorbeeld bij mensen die in een terminaal ziektestadium verkeren. Het kan ook
gaan om veertig jaar, in situaties waarin de beperking bijvoorbeeld aangeboren is en stabiel van aard
is. Kenmerkend is in beide situaties dat de ondervonden beperking, naar de stand van de medische
wetenschap, op het moment van de aanvraag onomkeerbaar is. Er is dus redelijkerwijs geen
verbetering te verwachten in de situatie van de cliënt. Hierbij is de prognose dus van groot belang.
Zegt de prognose dat de cliënt na enige tijd zonder de benodigde hulpmiddelen of aanpassingen kan
functioneren, dan mag het college van een kortdurende noodzaak uitgaan. Bij een wisselend beeld,
waarbij verbetering in de toestand periodes van terugval opvolgen, kan echter uitgegaan worden van
een langdurige noodzaak. De medisch adviseur speelt een belangrijke rol bij het antwoord op de
vraag of al dan niet sprake is van een langdurige noodzaak voor de betreffende voorziening. Voor
langere tijd betekent in ieder geval dat wie tijdelijke beperkingen heeft, bijvoorbeeld door een ongeluk,
terwijl vaststaat dat de handicap van voorbijgaande aard is, niet voor bepaalde voorzieningen in het
kader van deze verordening in aanmerking komt. Cliënt kan dan meestal een beroep doen op
hulpmiddelen via de zorgverzekeraar in het kader van de Zorgverzekeringswet. Waar precies de grens
ligt tussen kortdurend en langdurig verschilt per situatie. Het is, afhankelijk van de situatie, wel
mogelijk om kortdurend huishoudelijke ondersteuning of begeleiding in te zetten.
Lid 4 onder b
Dit lid is opgenomen om te bepalen dat alleen personen die ingezetene zijn van de gemeente
Leidschendam-Voorburg en daar dus hoofdverblijf hebben, in aanmerking kunnen komen voor een
maatwerkvoorziening ter compensatie van beperkingen in de zelfredzaamheid en participatie.
Lid 5
De te verstrekken maatwerkvoorziening voor vervoer is voldoende passend als deze de cliënt in staat
stelt tot lokale verplaatsingen (CRvB 27-6-2018, ECLI:NL:CRVB:2018:1961 en CRvB 27-6-2018,
ECLI:NL:CRVB:2018:1972). Het college hoeft dus geen rekening te houden met een bovenregionale
vervoersbehoefte (CRvB 9-5-2018, ECLI:NL:CRVB:2018:1487). Op basis van jurisprudentie kan het
college in principe volstaan met een voorziening of een combinatie van voorzieningen, waarmee een
cliënt 1.500 tot 2.000 kilometer per jaar kan reizen (CRvB 29-02-2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BV7463,
CRvB 06-06-2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BW7705, Rechtbank Noord-Nederland 25-7-2018,
ECLI:NL:RBNNE:2018:3496). Als de cliënt een hogere vervoersbehoefte heeft, dan is het aan de
cliënt om dit aan de hand van concrete en verifieerbare gegevens aan te tonen.
Lid 6 onder a
Deze afwijzingsgrond is bedoeld voor situaties waarin gebruikte materialen voor problemen zorgen of
als de ondervonden problemen te wijten zijn aan achterstallig onderhoud of aan de omstandigheid dat
de woning niet voldoet aan de geldende wettelijke eisen. Hierop kan een uitzondering worden
gemaakt als de cliënt goede pogingen heeft ondernomen om de gebreken door de verhuurder weg te
laten nemen. Een uitzondering is ook mogelijk als er gelet op de gezondheidstoestand van de cliënt
geen zicht is op opheffing van de gebreken binnen een redelijkerwijs aanvaardbaar tijdsbestek.
Lid 6 onder b
Het college treft alleen een voorziening in of aan een woning waar de persoon met beperkingen zijn
vaste woon- en verblijfplaats heeft. Dit betekent dat als de cliënt over meerdere woningen beschikt, er
maar één woning wordt aangepast. Dit kan alleen anders zijn als sprake is van co-ouderschap. In dat
geval kan een cliënt twee hoofdverblijven hebben, namelijk in de woning van zowel moeder als vader.
Lid 6 onder c
Op basis van deze bepaling hoeft het college geen woningen aan te passen aan de beperkingen van
een tijdelijk verblijvende bewoner. Hierbij kan gedacht worden aan het verblijf in hotels/pensions,
tweede woningen, vakantie‐ en recreatiewoningen. Wel moet de gemeente in deze situaties voldoen
aan haar compensatieplicht. Dit kan door het bieden van een alternatieve oplossing, zoals een
                                                       7
</pre>

====================================================================== Einde pagina 7 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 8 ======================================================================

<pre>verhuiskostenvergoeding. Het categorisch uitsluiten van aanpassingen in woonruimten die niet
geschikt zijn voor permanente bewoning, is toegestaan volgens rechtbankuitspraken
(ECLI:NL:RBARN:2008:BH0126 en ECLI:NL:RBROE:2010:BM6304).
Lid 6 onder d
Het college verstrekt geen voorzieningen in gemeenschappelijke ruimten, anders dan de in deze
bepaling genoemde voorzieningen. Dit is een verbijzondering van de bepaling in lid 3 onderdeel d dat
de voorziening niet overwegend op het individu gericht is. Omdat de gemeente wel verplicht is om de
beperkingen van de cliënt te compenseren, kan er in de situaties waarin een voorziening in de
gemeenschappelijke ruimte wordt geweigerd, wel een verhuiskostenvergoeding worden verstrekt.
Lid 6 onder e
Als er in de verlaten woning geen problemen bij de zelfredzaamheid werden ervaren, is de verhuizing
naar de nieuwe woning kennelijk de oorzaak van de problemen en is men dus verhuisd naar een
ongeschikte woning. Niet de ondervonden beperking, maar de verhuizing naar een niet geschikte
woning is dan de voornaamste oorzaak van de ondervonden problemen. Deze bepaling heeft
voornamelijk betrekking op situaties waarin men gaat verhuizen zonder specifieke reden. Er wordt een
uitzondering gemaakt als een belangrijke reden voor de verhuizing aanwezig is. Daarbij kan
bijvoorbeeld gedacht worden aan een verhuizing vanwege samenwoning, huwelijk of het aanvaarden
van werk elders. De beoordeling of sprake is van een belangrijke reden is afhankelijk van een weging
van alle feiten en omstandigheden die van belang zijn. Er is alleen sprake van een belangrijke reden
die aanleiding vormt voor toewijzing van de voorziening als de cliënt geen in redelijkheid van hem te
vragen mogelijkheden heeft om zelf voor een passende oplossing te zorgen (CRvB 21-05-2012, nr.
11/5321 WMO). Dit heeft de CRvB geoordeeld onder de Wmo 2007 (ECLI:NL:CRVB:2012:BW6810).
Bij de beoordeling of er sprake is van een belangrijke reden, is dus van belang of de cliënt
mogelijkheden had om zelf voor een oplossing te zorgen.
Lid 6 onder f
Als een cliënt verhuist, moet hij zoeken naar een zo geschikt mogelijke woning. Het is niet de
bedoeling dat men een ongeschikte woning kiest en vervolgens de rekening voor aanpassingen bij de
gemeente indient. Met “verhuizen” wordt hier overigens niet alleen gedoeld op de feitelijke verhuizing,
maar ook op alle onomkeerbare handelingen die hier normaal gesproken aan voorafgaan, zoals het
tekenen van een koop-, huur- of erfpachtcontract. Voor de toepassing van deze weigeringsgrond is
het belangrijk dat de gemeente zicht heeft op de aangepaste of eenvoudig aan te passen
woningvoorraad. Daarnaast moet de gemeente inwoners goed informeren over de gang van zaken bij
dit soort verhuizingen. Alleen dan kan worden gemotiveerd dat sprake is van een verhuizing naar de
voor de situatie van cliënt meest geschikte woning. Er is sprake van een omkering van de bewijslast
indien cliënt verhuist vanuit een andere gemeente en zich niet vooraf tot het college heeft gewend om
alternatieven te bespreken of om toestemming te vragen. Onder deze omstandigheden is het aan de
cliënt om aan de hand van controleerbare gegevens aannemelijk te maken dat er geen geschikte
woning beschikbaar was. Dit volgt uit CRvB 13-04-2011, nrs. 09/3047 WMO e.a.
Lid 6 onder g
Er worden geen voorzieningen verstrekt die bij nieuwbouw of renovatie zonder noemenswaardige
meerkosten kunnen worden meegenomen.
Lid 7
Op grond van de Wmo 2015 ligt de verantwoordelijkheid voor maatschappelijke opvang en beschermd
wonen bij alle gemeenten. De gemeente Leidschendam-Voorburg heeft de gemeente Den Haag
gemandateerd voor de uitvoering van deze taken. Op basis van lid 7 kan de gemeente Den Haag
hierbij het door hen vastgestelde beleid hanteren.
Artikel 12 Primaat van verhuizen
Lid 1
Deze bepaling spreekt voort zich
Lid 2
Wat een redelijke en/of medische aanvaardbare termijn is zal in elk individueel geval bepaald moeten
worden. Dit kan met informatie of documenten van de client of als het noodzakelijk is door het
opvragen van onafhankelijk medisch advies.
                                                    8
</pre>

====================================================================== Einde pagina 8 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 9 ======================================================================

<pre>Artikel 13. Toegang en besluit
Lid 1
Het college is verantwoordelijk voor de inzet van de noodzakelijke voorzieningen op het gebied van
maatschappelijke ondersteuning. Een maatwerkvoorziening wordt altijd toegekend (of afgewezen) op
basis van een beschikking. Deze beschikking is gebaseerd op het onderzoek dat na de melding heeft
plaatsgevonden, de door de cliënt ingediende aanvraag en de van toepassing zijnde criteria voor de
maatwerkvoorziening.
Lid 2
Deze bepaling regelt dat van een cliënt wordt verwacht dat binnen 6 maanden de indicatie wordt
‘verzilverd’ door het pgb te besteden. Dit om te voorkomen dat een indicatie veroudert en de situatie
op termijn dusdanig gewijzigd is, dat eigenlijk een nieuwe beoordeling nodig is. Voldoet de cliënt niet
aan deze voorwaarde, dan kan dit aanleiding zijn om de maatwerkvoorziening in te trekken. De cliënt
voldoet dan niet aan de voorwaarden verbonden aan het pgb (artikel 2.3.10 van de wet).
Lid 3
Deze bepaling spreekt voort zich.
Artikel 14. Inhoud beschikking
De cliënt moet op basis van de beschikking die hij ontvangt de informatie krijgen die nodig is om zijn
rechtspositie te bepalen en te begrijpen. Hiervoor is nodig dat de beschikking de cliënt goed en
volledig informeert. In dit artikel staat wat in ieder geval in de beschikking moet worden opgenomen.
Artikel 15. Regels voor een pgb
Lid 1
Het college kan op grond van artikel 2.3.6 van de wet een pgb verstrekken. Als aan alle wettelijke
voorwaarden daartoe is voldaan, is het college hier zelfs toe verplicht. Als de cliënt in aanmerking wil
komen voor een pgb, moet hij op grond van deze verordening een budgetplan opstellen. In lid 1 van
deze bepaling is aangegeven welke onderdelen in ieder geval opgenomen moeten zijn in dat
budgetplan. Een aantal zaken volgen rechtstreeks uit de wet. De Wmo 2015 noemt in artikel 2.3.6.
namelijk een aantal criteria om in aanmerking te kunnen komen voor een pgb. Deze criteria komen
terug in het budgetplan en het college kan op deze manier toetsen of aan de wettelijke voorwaarden
wordt voldaan.
Lid 2 en lid 3
In lid 2 zijn een aantal kostenposten genoemd die niet uit het pgb gefinancierd mogen worden. Het
pgb is enkel en alleen bedoeld voor financiering van de noodzakelijke voorziening. Het pgb bevat om
die reden ook geen vrij besteedbaar deel (lid 3).
Lid 4
Op basis van lid 4 is het mogelijk om de SVB te verzoeken om betalingen uit het pgb tijdelijk op te
schorten, bijvoorbeeld in situaties waarbij de cliënt tijdelijk in het ziekenhuis is opgenomen of voor
langere tijd in het buitenland verblijft. De voorziening hoeft dan niet direct te worden beëindigd, maar
kan tijdelijk worden stopgezet.
Artikel 16. Onderscheid formele en informele hulp
Voor de bepaling van het pgb-tarief wordt onderscheid gemaakt tussen formele en informele hulp.
Voor formele hulp geldt het hogere pgb-tarief en voor informele hulp geldt over het algemeen een
lager tarief. Dit sluit aan bij de systematiek die binnen de Wet langdurige zorg (Wlz) en
Zorgverzekeringswet (Zvw) wordt gehanteerd.
Van formele hulp is sprake als de hulp verleend wordt in het kader van de uitoefening van een bedrijf
of beroep. De hulp wordt dan verleend door een zorgaanbieder of door een zelfstandige hulpverlener
(ZZP-er). Hierop geldt één (belangrijke) uitzondering en dat is wanneer de hulpverlener uit het sociaal
netwerk van de cliënt. Bij hulpverlening door een persoon uit het sociale netwerk, is altijd sprake van
informele hulp. Ook al gaat het om een hulpverlener die voldoet aan de criteria genoemd in lid 2 van
deze bepaling; dan nog geldt dat in het kader van deze verordening als informele hulp. De
                                                        9
</pre>

====================================================================== Einde pagina 9 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 10 ======================================================================

<pre>achtergrond daarvan is dat ook bijvoorbeeld familieleden of vrienden met een zorg-gerelateerd beroep
of opleiding in eerste instantie een affectieve relatie hebben met de budgethouder. Dat is dan ook
doorslaggevend voor het bijbehorende pgb-tarief.
Informele hulp is alle hulp die geboden wordt door personen uit het sociaal netwerk van de cliënt of
door personen die niet beroeps of bedrijfsmatig ondersteuning verlenen.
Artikel 17. Hoogte pgb
In de verordening moet in ieder geval worden bepaald hoe de hoogte van een pgb wordt vastgesteld,
waarbij geldt dat de hoogte toereikend moet zijn (artikel 2.1.3 lid 2b van de wet). In de Memorie van
toelichting is vermeld dat de gemeente bijvoorbeeld kan bepalen dat het pgb niet hoger mag zijn dan
een percentage van de kosten die voor de gemeente verbonden zijn aan het verlenen van adequate
ondersteuning in natura (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 39). Gemeenten hebben
daarmee ook de mogelijkheid om differentiatie aan te brengen in de hoogte van het pgb. Gemeenten
kunnen verschillende tarieven hanteren voor verschillende vormen van ondersteuning en voor
verschillende typen hulpverleners.
Lid 1
In deze bepaling is het tarief vastgelegd voor een zaak, bijvoorbeeld een scootmobiel of
woningaanpassing. Het maximale tarief wordt bepaald aan de hand van de zorg in natura-tarieven.
Als de cliënt aangeeft dat de voorziening voor een lager tarief ingekocht kan worden, mag uitgegaan
worden van dit lagere tarief. Als de gemeente voor de betreffende zaak geen overeenkomst heeft met
een leverancier, wordt de hoogte van het pgb op offertebasis bepaald.
Lid 2
In deze bepaling is het tarief vastgelegd voor formele hulp, zoals volgt uit artikel 10. Het tarief wordt
bepaald aan de hand van 90% van de zorg in natura-tarieven, tenzij uit het budgetplan blijkt dat de
hulp voor een lager tarief ingekocht kan worden. Dan mag uitgegaan worden van dit lagere tarief.
Lid 3
In deze bepaling is aangegeven dat het tarief voor vervoer gelijk is aan het vervoerstarief voor zorg in
natura.
Lid 4
Bij het inzetten van een pgb voor informele hulp, kan sprake zijn van een arbeidsovereenkomst of een
overeenkomst van opdracht. Beide vallen onder de definitie van ‘dienstbetrekking’, zoals bedoeld in
de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Daar verwijst de term ‘dienstbetrekking’ in deze
bepaling naar.
De toevoeging ‘bij bestaan van een dienstbetrekking’ heeft als doel om de lage tegemoetkoming,
zoals geregeld in artikel 2ab van de Uitvoeringsregeling Wmo 2015, uit te sluiten.
De CRvB heeft twee uitspraken gedaan over het tarief voor pgb van het sociale netwerk (CRvB 16-8-
2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1394 en CRvB 16-8-2023, ECLI:NL:CRVB:2023:1580). Hieruit blijkt dat
het tarief minimaal overeen moet komen met de hoogste periodiek in de desbetreffende CAO,
vermeerderd met vakantiebijslag en tegenwaarde van verlofuren. Voor hulp bij huishouden is dit de
specifiek hiervoor in het leven geroepen salarisschaal hulp bij huishouden, voor begeleiding is dit
FWG30 uit de CAO VVT. Uit de uitspraak CRvB 25-07-2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BX5446 blijkt dat
bij de tegenwaarde van verlofuren uitgegaan moet worden van het vastgestelde aantal verlofuren uit
de CAO VVT.
Lid 5
In deze bepaling is in feite een minimum vastgelegd voor de hoogte van het pgb in individuele
gevallen. Een aanvraag voor een pgb kan geweigerd worden voor zover de kosten van het pgb hoger
zijn dan de kosten van de maatwerkvoorziening (artikel 2.3.6, vijfde lid, onder a, van de wet).
Tegelijkertijd moet het pgb toereikend moet zijn om de zorg en ondersteuning in te kopen (artikel 2.3.6
lid 1 van de wet). Het college moet daarom in ieder individueel geval toetsen of met het vastgestelde
tarief inderdaad de benodigde voorziening kan worden ingekocht. Blijkt dat niet zo te zijn, dan moet de
hoogte van het pgb voor die individuele situatie worden aangepast. Daarbij geldt als uitgangspunt dat
de aangewezen voorziening bij ten minste één aanbieder moet kunnen worden ingekocht. Dit
uitgangspunt sluit aan bij jurisprudentie over de hoogte van het pgb (CRvB 19-09-2012, nr. 10/3482
WMO en Rechtbank Overijssel 20-02-2017, nr. 16/1676 AK/ZWO).
                                                      10
</pre>

====================================================================== Einde pagina 10 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 11 ======================================================================

<pre>Artikel 18 Financiële tegemoetkoming
Lid 1
Deze bepaling spreekt voor zich
Lid 2
Deze bepaling spreekt voor zich.
Lid 3
Voor de verhuiskostenvergoeding wordt gebruik gemaakt van een forfaitair bedrag. Een forfaitair
bedrag is een financiële tegemoetkoming waarvan de hoogte wordt bepaald los van de werkelijke
kosten en los van het inkomen. Voor de verhuiskostenvergoeding worden offertes opgevraagd,
waarbij er kozen wordt voor de goedkoopst adequate oplossing.
Voor de sportrolstoel zal per individu gekeken moeten worden naar wat een de goedkoopst adequate
oplossing is om voldoende te kunnen participeren.
Hoofdstuk 4: Bijdrage in de kosten
De gemeente mag van cliënten een bijdrage in de kosten vragen voor maatwerkvoorzieningen en
algemene voorzieningen. In dit hoofdstuk zijn de regels over deze bijdrage in de kosten opgenomen.
Artikel 19. Bijdrage voor maatwerkvoorzieningen
Lid 1
Het college vraagt een bijdrage in de kosten aan de cliënt, zolang hij gebruik maakt van de
maatwerkvoorziening of het pgb.
Lid 2
Aan jeugdigen tot 18 jaar kan uitsluitend een bijdrage in de kosten worden opgelegd voor een
woningaanpassing. Voorwaarde voor het kunnen vragen van deze bijdrage in de kosten, is dat dit
door de gemeenteraad als zodanig in de verordening is bepaald.
Artikel 20. Hoogte bijdrage in de kosten
Lid 1, lid 2 en lid3
In lid 1 is geregeld dat er voor de maatwerkvoorzieningen een eigen bijdrage geldt.
Een eigen bijdrage is verplicht voor alle maatwerkvoorzieningen, met uitzondering van beschermd
wonen, de maatwerkvoorziening opvang of andere bij algemene maatregel van bestuur omschreven
maatwerkvoorzieningen. De bijdragen voor de maatwerkvoorzieningen beschermd wonen [en
maatschappelijke opvang] worden vastgesteld conform het uitvoeringsbesluit (lid 3).
Op grond van het uitvoeringsbesluit is er voor een rolstoel geen bijdrage verschuldigd.
Daarnaast kan het vervoer op grond van het uitvoeringsbesluit worden uitgezonderd van de wettelijke
eigen bijdrage. Het gaat hierbij in de meeste gevallen om collectief vervoer. Reden voor deze
uitzondering is dat er bij deze vorm van vervoer per rit lage prijzen worden gevraagd en het gebruik in
veel gevallen incidenteel is. In lid 2 is daarom een afzonderlijke bepaling opgenomen over de hoogte
van de bijdrage in de kosten voor het vervoer.
Lid 4, lid 5 en lid 6
In lid 4 is geregeld dat de hoogte van de bijdrage de kostprijs van de voorziening niet overstijgt. In lid 5
en lid 6 is uitgelegd hoe de kostprijs tot stand komt.
Lid 7
De gemeente moet in de verordening bepalen door welke instantie de bijdrage voor een
maatwerkvoorziening voor opvang wordt vastgesteld en geïnd. Veelal is dat de aanbieder van de
voorziening.
Lid 8:
Deze bepaling spreekt voor zich.
Hoofdstuk 5: Bestrijding misbruik
Artikel 2.1.3 van de wet verplicht de gemeente om bij verordening regels vast te stellen in verband met
                                                    11
</pre>

====================================================================== Einde pagina 11 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 12 ======================================================================

<pre>de bestrijding van het ten onrechte ontvangen van een maatwerkvoorziening of een pgb en van
misbruik of oneigenlijk gebruik van de wet. In dit hoofdstuk wordt hier uitvoering aan gegeven.
Artikel 21. Bestrijding oneigenlijk gebruik, misbruik en niet-gebruik van een
maatwerkvoorziening
Om niet-gebruik, misbruik en oneigenlijk gebruik van een maatwerkvoorziening in natura of een pgb te
voorkomen is het allereerst van belang dat de cliënt op de hoogte is van zijn rechten en plichten. Op
basis van dit artikel wordt de cliënt hier op een begrijpelijke manier over geïnformeerd.
Het college heeft vervolgens de mogelijkheid om periodiek te onderzoeken of er aanleiding is om de
beslissing om een maatwerkvoorziening in natura of een pgb te verstrekken te heroverwegen (artikel
2.3.9 van de wet). Als hier aanleiding toe is, kan het college op grond van artikel 2.3.10 van de wet de
beslissing vervolgens herzien of intrekken. Als het college een beslissing intrekt omdat de cliënt
opzettelijk onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of volledige
gegevens tot een andere beslissing zou hebben geleid, dan kan het college overgaan tot het vorderen
van geldswaarde van de ten onrechte ontvangen maatwerkvoorziening in natura of pgb (artikel 2.4.1
lid 1 van de wet).
Artikel 22. Verrekening
Verrekening van een geldschuld met een bestaande vordering is alleen mogelijk wanneer de
bevoegdheid daartoe bij wettelijk voorschrift is voorzien (artikel 4:93 lid 1 Awb). Deze voorziening is
getroffen in artikel 3.3 lid 3 van het uitvoeringsbesluit. Dat artikel geeft het college de bevoegdheid tot
het verrekenen van een vordering op grond van de Wmo 2015 met vorderingen op grond van de Wmo
(2007) of de Participatiewet. De verrekeningsbevoegdheid in het uitvoeringsbesluit beperkt zich
(waarschijnlijk) tot de bijdrage in de kosten en is in het bijzonder opgenomen om de bijdrage voor
opvang te kunnen verrekenen met een bijstandsuitkering. Om ook andere vorderingen op grond van
de Wmo 2015 te kunnen verrekenen, bijvoorbeeld in het geval van een terug te vorderen pgb, is de
bepaling in dit artikel opgenomen.
Hoofdstuk 6: Afstemming met andere voorzieningen
In artikel 2.3.5 lid 5 Wmo 2015 is bepaald dat de maatwerkvoorziening, voor zover daartoe aanleiding
bestaat, wordt afgestemd op enige andere wetten.
De bepalingen in dit hoofdstuk hebben tot doel om algemene afspraken te maken over de afstemming
met andere voorzieningen binnen het sociaal domein om een integrale dienstverlening aan de cliënt te
bevorderen.
Artikel 23. Veilig thuis
Veilig Thuis (het advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling) is beschikbaar voor
hulp en advies, ook aan professionals. Hoogwaardige specialistische kennis is nodig bij complexe
situaties van huiselijk geweld. Veilig Thuis kan passende hulp inschakelen. In het kader hiervan maakt
het college afspraken over de toegang tot algemene voorzieningen en maatwerkvoorzieningen.
Artikel 24. Afstemming met jeugdhulp
Bepaalde voorzieningen, waaronder in ieder geval begeleiding, vallen na het 18e jaar niet meer onder
de Jeugdwet, maar onder de Wmo. De gemeente is verantwoordelijk voor een warme overdracht na
het 18e jaar. Daarbij is van belang dat tijdig, minimaal een half jaar tevoren, bekeken wordt wat er gaat
veranderen na het 18e jaar. Zodat de continuïteit van zorg geborgd is.
Soms kan een gezin ook te maken hebben met zowel ondersteuning vanuit de Wmo als vanuit de
Jeugdwet. Ook in die gevallen is een goede afstemming tussen de voorzieningen gewenst.
Artikel 25. Afstemmingen met voorzieningen werk en inkomen
Soms zijn er bij cliënten die maatschappelijke ondersteuning nodig hebben, ook belemmeringen op
het gebied van werk en/of inkomen. Dit kan de effectiviteit van ondersteuning vanuit de Wmo in de
weg staan. Het is daarom van belang dit soort problematiek tijdig te signaleren en cliënten naar de
juiste voorzieningen te leiden.
Hoofdstuk 7: Kwaliteit en veiligheid
De verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van voorzieningen ligt bij de gemeente en de aanbieders. De
gemeente moet in de verordening regelen welke eisen worden gesteld aan de kwaliteit van
                                                      12
</pre>

====================================================================== Einde pagina 12 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 13 ======================================================================

<pre>voorzieningen, waaronder eisen met betrekking tot de deskundigheid van beroepskrachten (artikel
2.1.3 lid 2 onderdeel c van de wet). Ook is de gemeente verplicht om in de verordening regels te
stellen die een goede verhouding waarborgen tussen de prijs voor de levering van een voorziening en
de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit van de voorziening (artikel 2.6.6 van de wet). In dit
hoofdstuk wordt hier invulling aan gegeven.
Artikel 26. Kwaliteitseisen maatschappelijke ondersteuning
De gemeente moet in de verordening bepalen welke kwaliteitseisen worden gesteld aan de
aanbieders van voorzieningen. Die eisen zullen ook betrekking kunnen hebben op de deskundigheid
van het in te schakelen personeel (artikel 2.1.3 lid 2 onderdeel c van de wet)..
De regering heeft benadrukt dat de kwaliteitseisen die de wet zelf stelt aan aanbieders (in de artikelen
3.1 e.v. van de wet) daarbij uitgangspunt zijn (zie Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, p. 135). De
eis dat een voorziening van goede kwaliteit moet zijn, biedt veel ruimte voor gemeenten om in overleg
met organisaties van cliënten en aanbieders te werken aan kwaliteitsstandaarden voor de
ondersteuning.
In lid 1 zijn een aantal voor de hand liggende kwaliteitseisen uitgewerkt. Op grond van lid 2 kan het
college dit verder uitwerken door nadere regels te stellen. Het in lid 3 genoemde jaarlijkse
cliëntervaringsonderzoek is verplicht op grond van artikel 2.5.1 lid 1 van de wet.
Artikel 27. Verhouding prijs en kwaliteit levering voorziening door derden
Algemeen
Ter waarborging van een goede verhouding tussen de prijs voor de levering van een voorziening en
de eisen die worden gesteld aan de kwaliteit daarvan, is de gemeente verplicht om in de verordening
regels te stellen (artikel 2.6.6, lid 1 van de wet). In artikel 5.4 van het uitvoeringsbesluit is uitgewerkt
wat hierin van de gemeente wordt verwacht. Doel is dat een vaste of reële prijs wordt vastgesteld voor
diensten die derden verlenen in opdracht van het college.
De verplichting in het uitvoeringsbesluit om een reële prijs te hanteren, ziet alleen op diensten. Het
kan daarbij zowel gaan om diensten in het kader van een algemene voorziening als diensten in het
kader van een maatwerkvoorziening. Het college moet bij de prijsstelling o.a. rekening houden met de
continuïteit in de hulpverlening. Die specifieke eis geldt alleen voor diensten in het kader van een
maatwerkvoorziening. In het uitvoeringsbesluit is uitgewerkt welke kostprijselementen de gemeente in
ieder geval moet meenemen om te kunnen spreken van een vaste of reële prijs. Die
kostprijselementen zijn ook vermeld in deze verordening (lid 2 en 3 van artikel 21).
Voor de uitvoeringspraktijk zijn handreikingen1 over de normering van kostprijselementen beschikbaar
die colleges en aanbieders kunnen toepassen om te komen tot een reële prijs.
Een vaste prijs of reële prijs wordt onder andere gebaseerd op de kosten van de beroepskracht.
Hieronder vallen loonkosten en andere kosten van wettelijke verplichtingen ter zake van de arbeid.
Als uitgangspunt geldt dat een aanbieder beroepskrachten inzet tegen de arbeidsvoorwaarden die
passen bij de vereiste vaardigheden. Het college moet zich dus een beeld vormen van de vereiste
activiteiten en de daaraan verbonden reële kosten. Het college baseert een reële prijs vervolgens op
de collectieve arbeidsovereenkomsten die door de aanbieder in de betreffende sector moeten worden
gehanteerd. In Nederland zijn immers bij veel aanbestedingen de algemeen verbindend verklaarde
bepalingen van collectieve arbeidsovereenkomsten van toepassing. Daarmee gelden die bepalingen
voor alle werknemers in de betreffende sector. Als op een beroepskracht geen collectieve
arbeidsovereenkomst van toepassing is, omdat het bijvoorbeeld gaat om een zelfstandige zonder
personeel of een buitenlandse aanbieder (Europese aanbesteding), wordt van colleges evengoed
verwacht een reële kostprijs te hanteren die qua arbeidsvoorwaarden gelijk is aan de positie van een
werknemer en de wijze van kostprijsopbouw te motiveren.
Naast de kosten van de beroepskracht is een reële prijs gebaseerd op directe en indirecte
kostprijselementen als een redelijke mate van overheadkosten, een voor de sector reële mate van niet
productieve uren van de beroepskrachten als gevolg van verlof, ziekte, scholing en werkoverleg, reis-
en opleidingskosten, indexatie van loon en prijs binnen een overeenkomst en kosten als gevolg van
gemeentelijke eisen zoals rapportageverplichtingen en administratieve verplichtingen.
                                                       13
</pre>

====================================================================== Einde pagina 13 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 14 ======================================================================

<pre>Het vaststellen van een reële prijs door het college heeft pas effect als duidelijk is voor welk proces
het college die prijs moet gebruiken. De vastgestelde reële prijs moet daarvoor zijn plaats te krijgen in
de aanbestedingsprocedure en in de overeenkomst met de derde.
Het college moet de overheidsopdracht te gunnen op grond van het criterium van de economisch
meest voordelige inschrijving (op grond van artikel 2.114, eerste lid, van de Aanbestedingswet 2012
en artikel 2.6.4, tweede lid, van de wet). Overigens kan het college in afwijking hiervan een
overheidsopdracht niet enkel op grond van het criterium de laagste prijs gunnen (artikel 2.6.4 lid 3van
de wet). Het college moet bij het criterium “economisch meest voordelige inschrijving” in de
aankondiging van de opdracht bekendmaken welke nadere criteria hij toepast met het oog op de
toepassing van dat criterium (artikel 2:115 van de Aanbestedingswet 2012). Die nadere criteria
kunnen onder meer prijs en kwaliteit betreffen. De toepassing van het criterium “prijs” betekent dat de
inschrijving met de laagste prijs het beste scoort op dat criterium. De vastgestelde reële prijs wordt
opgenomen in de aankondiging of de aanbestedingsstukken als eis, zodat een inschrijving geen prijs
bevat die lager is dan de vastgestelde reële prijs. De vaststelling van de reële prijs betreft een besluit
van het college ter voorbereiding op een privaatrechtelijke rechtshandeling (gunningsbeschikking)
waartegen geen beroep kan worden ingesteld (artikel 8:3 van de Awb). De reguliere
rechtsbescherming bij aanbestedingsprocedures staat uiteraard gewoon open. Aan dit besluit moet
een zorgvuldige afweging ten grondslag liggen (artikel 3:4 van de Awb). De inschrijvingen die niet
voldoen aan de eis van de reële prijs zijn ongeldig. Het college moet ongeldige inschrijvingen ter zijde
leggen, de betrokken ondernemers komen niet meer in aanmerking voor de gunning. Het artikel vormt
dus een toetsingskader voor het gunnen van de overheidsopdracht voor maatschappelijke
ondersteuning en vult deze bevoegdheden op grond van de Aanbestedingswet 2012 nader in op
grond van artikelen 2.6.4 en 2.6.6 van de wet. Het is dus van belang om de reële prijs goed en
objectief te onderbouwen. Deze artikelen vormen een lex specialis ten opzichte van de algemene
bevoegdheden van de Aanbestedingswet 2012.
Lid 1
In dit artikel wordt geregeld dat het college voor het leveren van een dienst door een derde, ofwel een
vaste prijs vaststelt, ofwel een reële prijs vaststelt die geldt als ondergrens voor een inschrijving en het
aangaan van een overeenkomst met de derde of die geldt als ondergrens voor de vaste prijs. In het
geval het college een reële prijs vaststelt, is het mogelijk dat inschrijvers een hoger tarief dan de reële
prijs neerleggen. Het is niet mogelijk een lagere prijs neer te leggen. Als het college een vaste prijs
vaststelt, dan zal het tarief voor de inschrijvers gelijk zijn aan de vaste prijs.
Lid 2
Bij het vaststellen van de prijs moet het college rekening houden met de eisen aan de kwaliteit van die
dienst, waaronder de eisen aan de deskundigheid van de beroepskracht. Het college moet ook
rekening houden met de continuïteit in de hulpverlening, tussen degenen aan wie de dienst wordt
verstrekt en de betrokken hulpverleners. De invulling van de continuïteit van de hulpverleningsrelatie
in financiële zin is nieuw voor de gemeente. De aanbieder die de opdracht gegund krijgt moet
overleggen met de aanbieder die de opdracht tot dan toe had uitgevoerd over de overname van
personeel. De gedachte is dat overname van personeel gemakkelijker verloopt als de gemeente een
reële prijs betaalt voor de opdracht.
Lid 3
Het college moet de vaste prijs of de reële prijs voor diensten minimaal baseren op de in dit artikel
genoemde kostprijselementen.
Lid 4
Hierin is een bepaling opgenomen over de prijs-kwaliteitverhouding van andere voorzieningen dan
diensten, bijvoorbeeld hulpmiddelen. Artikel 5.4 van het Uitvoeringsbesluit is hierop niet van
toepassing.
Artikel 28. Meldingsregeling calamiteiten en geweld
Lid 1, lid 2 en lid 3
De aanbieder moet bij de toezichthoudend ambtenaar onverwijld melding doet van iedere calamiteit
die bij de verstrekking van een voorziening heeft plaatsgevonden en van geweld bij de verstrekking
van een voorziening. Onder 'calamiteit' wordt verstaan een niet-beoogde of onverwachte gebeurtenis,
die betrekking heeft op de kwaliteit van een voorziening en die tot een ernstig schadelijk gevolg voor
                                                       14
</pre>

====================================================================== Einde pagina 14 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 15 ======================================================================

<pre>of de dood van een cliënt heeft geleid. Onder 'geweld bij de verstrekking van een voorziening' wordt
verstaan seksueel binnendringen van het lichaam van of ontucht met een cliënt en lichamelijk en
geestelijk geweld jegens een cliënt, door een beroepskracht dan wel door een andere cliënt met wie
de cliënt gedurende het etmaal of een dagdeel in een accommodatie van een aanbieder verblijft.
Het college wijst een of meerdere toezichthouders aan die toezicht houden op de naleving van de wet
(artikel 6.1 van de wet). In aanvulling hierop regelt dit artikel dat het college een regeling opstelt over
het doen van meldingen en dat de toezichthoudend ambtenaar deze meldingen onderzoekt en het
college adviseert over het voorkomen van verdere calamiteiten en het bestrijden van geweld.
Hoofdstuk 8: Waardering mantelzorgers
De gemeenteraad moet bepalen op welke manier het college zorgt voor een jaarlijkse blijk van
waardering voor de mantelzorgers van cliënten in de gemeente. In dit hoofdstuk wordt hier invulling
aan gegeven.
Artikel 29. Jaarlijkse waardering mantelzorgers
In deze bepaling staat wat de jaarlijkse waardering is die de gemeente geeft aan mantelzorgers. Het
moet gaan om mantelzorgers van cliënten in de gemeente (zie artikel 2.1.6 van de wet). Die
mantelzorgers hoeven zelf dus niet in de gemeente te wonen. Verder is het begrip ‘cliënten’ breder
dan alleen personen gebruik maken van Wmo-ondersteuning
Hoofdstuk 9: Klachten en medezeggenschap
Dit hoofdstuk bevat een verplichting voor de aanbieders om te beschikken over een regeling voor de
afhandeling van klachten en voor de medezeggenschap van cliënten. Ook wordt er invulling gegeven
aan de manier waarop ingezetenen, waaronder cliënten en hun vertegenwoordigers, inspraak hebben
in de uitvoering van de wet door de gemeente.
Artikel 30. Klachtregeling
In lid 1 is een bepaling over klachten ten aanzien van aanbieders opgenomen. Op grond van de wet
(artikel 2.1.3 lid 2 onder e) is het verplicht in de verordening te bepalen voor welke voorzieningen een
regeling voor de afhandeling van klachten van cliënten is vereist.
In de Memorie van Toelichting (Kamerstukken II 2013/14, 33 841, nr. 3, blz. 57-58) staat dat cliënten
in beginsel moeten kunnen klagen over alles wat hen niet aanstaat in de manier waarop zij zich
bejegend voelen. De cliënt kan ontevreden zijn over het gedrag van een gemeenteambtenaar,
bijvoorbeeld over de wijze waarop een gesprek is gevoerd of een gebrek aan deskundigheid.
Daarvoor staat de klachtenprocedure van de gemeente open. Is de cliënt echter niet tevreden over
een gedraging van de aanbieder, dan moet hij zich in beginsel tot die aanbieder wenden.
Artikel 31. Medezeggenschap bij aanbieders
In de verordening moet staan voor welke voorzieningen een regeling vereist is voor
medezeggenschap van cliënten over voorgenomen besluiten van de aanbieder die voor de gebruikers
van belang zijn (zie artikel 2.1.3 lid 2 onder f van de wet). Dit is uitgewerkt in lid 1 van deze bepaling.
In lid 2 staan een aantal instrumenten die het college kan inzetten om te zorgen dat de verplichting tot
medezeggenschap door aanbieders goed wordt uitgevoerd.
Artikel 32. Betrekken van ingezetenen bij het beleid
Dit artikel geeft uitvoering aan de verplichting in artikel 2.1.3 lid 3 van de wet om in de verordening te
bepalen op welke manier ingezetenen worden betrokken bij de uitvoering van de wet. De inspraak
geldt voor alle ingezetenen. Dit is uitdrukkelijk de bedoeling van de wetgever, omdat iedereen op enig
moment aangewezen kan raken op ondersteuning. Inbreng van cliënten en hun vertegenwoordigers
wordt echter extra aangestipt. Zij weten door hun ervaring immers als geen ander welke drempels er
zijn en hoe deze weggenomen kunnen worden. Daarom is het van belang dat zij al vanaf het begin
van de beleidsontwikkeling volledig worden betrokken. Daarbij moet onder andere gelet worden op de
diversiteit van de doelgroep.
Met lid 3 wordt het aan het college overgelaten om de exacte invulling van de medezeggenschap
vorm te geven.
                                                       15
</pre>

====================================================================== Einde pagina 15 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 16 ======================================================================

<pre>Hoofdstuk 10: Overgangsrecht en slotbepalingen
Artikel 33 Geen bepalingen
Dit artikel biedt het college de mogelijkheid om in alle niet voorziene situaties te handelen naar bevind
van zaken.
Artikel 34. Hardheidsclausule
In bijzondere gevallen kan het college ten gunste van de cliënt afwijken van de bepalingen van deze
verordening (niet van de in de wet zelf genoemde bepalingen). Zo nodig wordt hierbij advies
ingewonnen. Afwijken kan alleen maar ten gunste, en nooit ten nadele van de betrokken cliënt. Verder
is met nadruk gemeld: in bijzondere gevallen. Het gebruik maken van de hardheidsclausule betreft
een uitzondering en geen regel. Het college moet in verband met precedentwerking dan ook duidelijk
aangeven waarom in een bepaalde situatie van de verordening wordt afgeweken.
Artikel 35. Intrekking oude verordening en overgangsrecht
In dit artikel is het overgangsrecht geregeld. In lid 2 is duidelijk gemaakt dat bestaande rechten en
plichten doorlopen, totdat een nieuwe beoordeling heeft plaatsgevonden. Op basis van lid 3 worden
aanvragen die nog bij het college in behandeling zijn, op grond van deze verordening beoordeeld. Op
basis van lid 4 wordt op bezwaarschriften tegen een besluit op grond van de Verordening
maatschappelijke ondersteuning gemeente Leidschendam-Voorburg 2016 beslist op basis van die
verordening. Op basis van lid 5 kan hier echter van worden afgeweken als het voor de cliënt
voordeliger is om op basis van deze verordening te beslissen.
Artikel 36. Inwerkingtreding en citeertitel
Dit artikel bepaalt de inwerkingtreding van deze verordening en legt vast hoe de verordening wordt
aangehaald.
                                                      16
</pre>

====================================================================== Einde pagina 16 =================================================================

<br><br>