<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>








Ik vind het een goed idee om Veilig Thuis meer radar- en regiefunctie te geven in (vermoedelijk) ernstige gevallen. Daarin wordt deels voorzien door deze voorgestelde wijziging van stap 4 en 5 van de meldcode. Daarnaast is binnen de Veilig Thuisorganisaties e.e.a. nodig om deze taak daadwerkelijk op zich te kunnen nemen, zonder nog verder overbelast te raken. In stap 4 wordt de adviesfunctie van Veilig Thuis niet meer genoemd, omdat deze in elke stap geldt. Toch is het naar mijn mening niet overbodig om deze mogelijkheid juist in stap 4 te noemen: het is een ingewikkelde stap om te nemen en bovendien zijn er nog steeds veel professionals die terughoudend zijn in het raadplegen van Veilig Thuis. Het lijkt me daarom zinvol om dit wél expliciet te noemen. Een aanvullend punt: in de stappen 1, 3 en 5 wordt doorgaans met de cliënt gesproken. In veruit de meeste gevallen gaat het daarbij om gesprekken met de ouders. Kinderen worden hier nog steeds nauwelijks in meegenomen. Zij voelen zich daardoor nog steeds vaak onvoldoende of helemaal niet gezien, gehoord en betrokken bij het proces. Dit terwijl het uiteindelijk allemaal begonnen is om hun welzijn. Ik geloof dat we kinderen veel beter kunnen helpen, wanneer we ze structureel een stem  geven in het hele traject van signaleren t/m hulp: een luisterend oor voor hun verhaal, de gelegenheid om hun mening te geven over wat er nodig is in het gezin, hun stem in de evaluatie/ besluit tot afschalen van de geboden hulp, het eventueel formuleren van een eigen hulpvraag (bijv. traumabehandeling), los van of aanvullend op die van de ouders, etc. Wat mij betreft moet in stap 1, 3 en 5 waar mogelijk dus ook het kind gesproken worden. In de praktijk kan het lastig zijn om kinderen los van hun ouders te spreken, omdat voor de meeste beroepsgroepen geldt dat daarvoor eerst toestemming van de ouders nodig is. Wanneer je dit opneemt in de meldcode (bij signaleren van kindermishandeling & het doorlopen vd meldcode is de professional gerechtigd of misschien zelfs verplicht om met alle betrokkenen te spreken, al dan niet apart van elkaar), kan dit enorm behulpzaam zijn voor bijv medewerkers van een wijkteam die als taak hebben om tijdig te signaleren en door te pakken, terwijl ze, juist in vermoedelijk ernstige gevallen, het kind niet mogen spreken of alleen wanneer er een ouder bij aanwezig is.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>