<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>








Deze definitie is te beperkt voor een breed concept als duurzame ontwikkeling. Als deze definitie wordt gehandhaafd, is het noodzakelijk om ook sociale aspecten, arbeidsrechten en mensenrechten mee te nemen. Ook zou expliciet moeten worden vermeld dat het om wereldwijde ontwikkeling gaat. Naast een toelichting op de definitie zou de memorie van toelichting moeten verwijzen naar internationaal erkende MVO-normen die door Nederland zijn onderschreven zoals: OESO richtlijnen voor multinationale ondernemingen, UN Guiding Principles on Business and Human Rights, en de ILO Declaration on Social Justice for a Fair Globalisation. Deze aanvullingen vindt de Landelijke India Werkgroep (LIW) essentieel. Duurzaamheidsbeleid van de overheid moet altijd de sociale normen borgen.    De LIW onderschrijft het belang van draagvlak, maar vindt dat niet vooraf vastgesteld kan worden wat “voldoende” is. Draagvlak is één van de factoren die meegewogen moet  worden. Het publieke doel dat initiatief dient, kan van dermate groot belang zijn dat ook een klein draagvlak, met een minderheid van de bedrijven in de sector, acceptabel is. Denk aan de aanpak van schrijnende problemen in waardeketens  zoals moderne slavernij of kinderarbeid. Wanneer de sector via zelfregulering, met een weliswaar bescheiden draagvlak, in dergelijke ernstige gevallen toch met een initiatief komt, kan de zwaarte van het belang maken dat ook dan dat initiatief geaccepteerd moet worden. Een voorbeeld zou kunnen zijn de ernstigste vormen van kinderarbeid en dwangarbeid zoals die op grote schaal voorkomt in de spinnerijen in Zuid India, die garens produceren voor Nederlandse en op de Nederlandse markt opererende kledingbedrijven. De problematiek is al jaren bekend, maar tot nu toe is er vrijwel niks gebeurd om deze vorm van moderne slavernij in de spinnerijen aan te pakken. Een paar Nederlandse kledingbedrijven staan op het punt dit te gaan doen, in samenwerking met Nederlandse en lokale stakeholders. Het publieke doel dat hiermee is gediend, het adresseren van schendingen van de fundamentele arbeidsnormen, zou zwaar moeten wegen in het besluit over draagvlak. Een ander criterium is betrokkenheid van ‘stakeholders’. Stakeholders kunnen ook niet-formele organisaties zijn (‘arbeiders’, ‘gemeenschappen’) in productielanden elders in de wereld. Bedrijven hebben als onderdeel van MVO de taak om zelf na te gaan wie (potentieel) belanghebbenden zijn en deze te betrekken. Het is daarom van belang dat bij deze initiatieven minimaal één partij betrokken is die gezien kan worden als vertegenwoordiger van stakeholders voor het onderwerp waarop het initiatief betrekking heeft. Idealiter zijn lokale stakeholders direct betrokken.    De wet beoogt (onder meer) een zorgvuldige afweging tussen twee sets doelstellingen, namelijk die van efficiënte mededinging enerzijds en die van doelstellingen op het gebied van duurzame ontwikkeling anderzijds. De besluitvorming door de minister is een afweging van belangen. De ACM zal het initiatief mededingingsrechtelijke toetsten. De andere publieke belangen zullen doorgaans door de initiatiefnemers belicht worden. In aanvulling daarop is het aan te bevelen dat ook over de publieke belangen die het initiatief nastreeft, een expertvisie wordt ingewonnen van ter zake deskundige instanties of academische experts. Dit advies zou in ieder geval moeten beoordelen of het ambitieniveau van het initiatief op of boven de gangbare (internationale) standaarden ligt.   Een belangrijk deel van het werk is al gedaan vóór een verzoek wordt ingediend, soms beslaat dat veel tijd. Als na de totstandkoming van het initiatief en het indienen van de aanvraag het finale besluit over een wettelijke regeling lang op zich laat wachten, kan het momentum verloren gaan. Daarom is snelheid (naast zorgvuldigheid) van belang. De LIW stelt daarom voor om aan iedere fase een maximumtermijn te koppelen, dit schept duidelijkheid en geeft garanties aan de aanvragers dat er een (maximale) doorloopsnelheid is voor het hele proces.   Er kan een grote diversiteit aan regelingen ontstaan waarbij sommige langer relevant blijven en andere in de loop van de tijd relevantie verliezen, bijvoorbeeld door nieuwe ontwikkelingen. De LIW is geen voorstander van het bij voorbaat koppelen van een vaste maximale duur aan iedere regeling. Een regeling moet alleen stoppen als daar aanleiding voor is en er een expliciet besluit over genomen is. Iedere regeling dient periodiek onafhankelijk geëvalueerd te worden, een periode van 5 jaar lijkt daarbij redelijk. Als het gaat om internationale MVO initiatieven zouden bij deze evaluaties zowel lokale als Nederlandse stakeholders betrokken moeten zijn, waarbij de lokale stakeholders de benodigde informatie kunnen aanleveren over de daadwerkelijke impact van het initiatief. Wanneer een regeling door nieuwe ontwikkelingen aan relevantie heeft ingeboet kan het evaluatiemoment ook worden aangegrepen om een herziene regeling met bijvoorbeeld een hoger ambitieniveau voor te stellen.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>