<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>










Zoals de memorie van toelichting al constateert was bij de constructie van de WTL in 2001/2 het invoeren van een wettelijke strafuitsluitingsgrond in het Wetboek van Strafrecht niet meer dan logisch. Weliswaar riskeerden artsen op die manier door het verlenen van euthanasie of hulp bij zelfdoding potentieel strafrechtelijke consequenties, het belang van de codificatie van de gunstige jurisprudentie prevaleerde op dat moment boven een minder voor de hand liggende discussie over het niet opnemen van euthanasie en hulp bij zelfdoding in het Wetboek van Strafrecht. Ook in de thans vigerende wettelijke regeling pleegt een arts die deze hulp verleent - tot die hulpverlening door een RTE als zorgvuldig wordt beoordeeld - in principe een misdrijf waarvoor zij kan worden vervolgd. Nu -  na meer dan 25 jaar gereguleerde euthanasie praktijk en blijkens jaarlijkse RTE rapportages en inmiddels vier wetsevaluaties  -  euthanasie en hulp bij zelfdoding maatschappelijk zo breed wordt gedragen en door artsen zo zorgvuldig wordt verleend, is de idee om nu te komen tot afschaffing van die strafbaarheid in mijn ogen niet meer dan logisch. Dat daarmee niet alleen de juridische “kronkels” uit de huidige wet kunnen worden gecorrigeerd, maar ook tegelijkertijd het zwaard van Damocles boven de hoofden van artsen die de hulp verleenden kan worden verwijderd, maakt ondersteuning van het voorliggende voorstel meer dan nuttig. Uiteraard zal soms de zorg om vervolging door een arts worden gebruikt (misbruikt?) om een verzoek af te kunnen/mogen wijzen, maar dat kan nmm niet de handhaving van strafbaarstelling zoals die nu is geregeld rechtvaardigen. Ook de argumentatie daarnaast dat deze strafbaarstelling mede zou hebben bijgedragen aan de zorgvuldigheid in het handelen van artsen lijkt te worden gelogenstraft door de huidige zorgvuldige uitvoeringspraktijk. De “vondst” om naast de verwijdering van de onderdelen die specifiek aan het Wetboek van Strafrecht refereren de essentie van de euthanasiewet ongewijzigd te handhaven voorkomt dat in de debatten die ongetwijfeld zullen volgen juist de essentie van de zo goed functionerende euthanasiewet niet ter discussie hoeven te staan. In hoeverre deze verandering nieuwe brandstof zou kunnen geven aan internationale discussies is niet te voorzien, maar de in de memorie van toelichting benoemde verhouding tot het EVRM lijkt niet door de voorgestelde wijziging te worden aangetast.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>