<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>










Graag maak ik gebruik van de mogelijkheid om te reageren op het 'Voorontwerp Wet modernisering pandrecht en cessie'. Ik beperk mij tot één punt. Anders dan wat in de toelichting wordt gesteld, leidt schrapping van het grondslagvereiste uit art. 3:94 lid 3 en 3:239 lid 1 BW niet tot een gelijk speelveld tussen bancaire en non-bancaire financiers. De eerste financier zal in de praktijk doorgaans jegens een kredietnemer een alomvattend eersterangs pandrecht op huidige en toekomstige vorderingen bedingen, waardoor - onder het regime van het voorontwerp - andere financiers definitief géén eersterangs pandrechten op vorderingen op naam van de desbetreffende kredietnemer kunnen verkrijgen. Het grondslagvereiste voorkomt thans dat dubbel toekomstige vorderingen bij voorbaat stil kunnen worden verpand; de verzamelpandakteconstructie doet daaraan niet af, maar zorgt slechts voor ‘vangst’ kort na ontstaan van de vordering of de rechtsverhouding waaruit de vordering rechtstreeks zal voortvloeien. In het huidige stelsel behouden andere schuldeisers daarmee, in ieder geval vanuit een goederenrechtelijk oogpunt, een reële kans op een eersterangs pandrecht, onder meer via een eigen verzamelpandconstructie of openbare verpanding bij voorbaat (waarmee de verzamelpandakteconstructie overtroeft kan worden). Het werkelijke obstakel voor een gelijk speelveld is dat de eerste financier doorgaans via contractuele bedingen (negative pledges) verpanding van vorderingen op naam ten behoeve van derden uitsluit. Indien de wetgever daadwerkelijk een gelijk speelveld nastreeft, ligt het meer voor de hand dergelijke bedingen te adresseren dan het grondslagvereiste te schrappen. Voor een nadere uitwerking verwijs ik naar: T. van der Linden, ‘Het grondslagvereiste van art. 3:239 lid 1 BW is – in potentie – springlevend: Over de kwetsbaarheid van de verzamelpandakteconstructie’, WPNR 2025/7524, p. 932–940. Hartelijke groet, Teun van der Linden Universitair docent goederenrecht Rijksuniversiteit Groningen
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>