<b>Bijsluiter</b>. De hyperlink naar het originele document werkt niet meer. Daarom laat Woogle de tekst zien die in dat document stond. Deze tekst kan vreemde foutieve woorden of zinnen bevatten en de opmaak kan verdwenen of veranderd zijn. Dit komt door het zwartlakken van vertrouwelijke informatie of doordat de tekst niet digitaal beschikbaar was en dus ingescand en vervolgens via OCR weer ingelezen is. Voor het originele document, neem contact op met de Woo-contactpersoon van het bestuursorgaan.<br><br>====================================================================== Pagina 1 ======================================================================

<pre>BIS / Adviezen / Beeldende kunst / Presentatie-instellingen / If I Can’t Dance
If I Can’t Dance
                                                                                                 € 0
                                                                                                 geadviseerd
Stichting If I Can’t Dance, I Don’t Want To Be Part Of Your Revolution (hierna: If I Can’t       subsidiebedrag
Dance) creëert ruimte waarbinnen kunstenaars en publiek samenkomen rond het
zwaartepunt van performance. If I Can’t Dance onderzoekt performance als ‘seismograaf van        € 225.000
culturele en maatschappelijke ontwikkelingen’. If I Can’t Dance is gevestigd in Amsterdam en
                                                                                                 gevraagd
presenteert producties in wisselende ruimtes. De instelling zegt te handelen vanuit het
                                                                                                 subsidiebedrag
produceren; presentatie is geen doel op zich maar vormt een onderdeel van het nauw
verweven proces van onderzoek, ontwikkeling, productie en documentatie. De oriëntatie in
                                                                                                 De aanvraag is gebaseerd op
visie en programma is feministisch en zowel westers als niet-westers.                            artikel 3.49 van de Regeling
                                                                                                 aanvullende aanvraagronde
Subsidieadvies                                                                                   culturele basisinfrastructuur
                                                                                                 2017 – 2020.
De Raad voor Cultuur adviseert Stichting If I Can’t Dance, I Don’t Want To Be Part Of
Your Revolution geen subsidie toe te kennen.
If I Can’t Dance heeft met de keuze voor de productie en presentatie van performances een
onderscheidend profiel; zijn doelstellingen zijn in het activiteitenplan helder uitgewerkt. De
raad vindt de producties, die meestal in coproductie tot stand komen, van goede kwaliteit.
Ook vindt hij het positief dat de instelling oog heeft voor de veranderende rollen van
kunstenaars en onderzoekers.
De instelling betrekt haar publiek actief bij de thema’s binnen de edities en zet in op
publieksbereik via in Amsterdam gelieerde netwerken. De instelling bereikt echter vooral een
specifiek, in kunst geïnteresseerd publiek. De educatieve activiteiten van If I Can’t Dance zijn
vrijwel uitsluitend gericht op het kunstvakonderwijs. If I Can’t Dance maakt voor zijn
presentaties en randprogrammering gebruik van wisselende locaties in Amsterdam. Er is
geen sprake van een permanente tentoonstelling(sruimte). Hiermee voldoet de instelling niet
aan de voorwaarde in de regeling dat ze moet beschikken over een ruimte die geschikt is voor
het tonen van presentaties.
If I Can’t Dance heeft een goede financieringsmix en licht deze in het plan toe. De raad mist
echter een strategie voor als de inkomsten tegenvallen en er ontbreekt een toelichting op het
personeels- en vrijwilligersbeleid. De raad vraagt aandacht voor de naleving van de
Governance Code Cultuur.
Zeven instellingen dienden een aanvraag in voor een plek in de BIS als presentatie-instelling.
Op basis van een vergelijking tussen de aanvragers adviseert de raad If I Can’t Dance niet te
subsidiëren. Voor een integrale afweging tussen de aanvragers, zie de ‘Inleiding Presentatie-
instellingen, aanvullende aanvraagronde’.
Beoordeling
Kwaliteit
De kernactiviteit van If I Can’t Dance zijn performances ontstaan in de context van
theaterfestivals. Het activiteitenplan is goed beschreven en biedt een helder overzicht van de
programmering voor de komende periode. If I Can’t Dance hanteert een strak geregisseerd
ritme van tweejarige edities waarbinnen gewerkt wordt aan het ontwikkelen en realiseren van
nieuwe producties met kunstenaars en onderzoekers. De twee edities voor 2017 – 2020 zijn
‘Social Movement’ en ‘Ritual and Display’. Met ‘Social Movement’ onderzoekt If I Can’t Dance
de erfenis van performance als ‘politiek theater’ en met ‘Ritual and Display’ onderzoekt hij
</pre>

====================================================================== Einde pagina 1 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 2 ======================================================================

<pre>cultuurbepalende patronen van leven en communiceren.
If I Can’t Dance profileert zich als feministische instelling en werkt dan ook veel met
vrouwelijke, jonge en midcareer kunstenaars. If I Can’t Dance geeft kunstenaars binnen de
edities opdrachten om nieuw, performance(gerelateerd) werk te maken en zet
onderzoeksprojecten op met curatoren, wetenschappers en schrijvers. De instelling begeleidt
hen onder andere bij het ontwikkelen van een concept, de technische realisatie en de
productie ervan. De producties worden op specifieke locaties geïntroduceerd aan het publiek
en worden vervolgens gepresenteerd op een festival. Ook volgt een internationale
representatie van elke editie. De raad vindt de werkwijze zorgvuldig en beoordeelt de
zeggingskracht van de producties als goed. Hij vindt de benadering van If I Can’t Dance
passen in de hedendaagse kunstpraktijk, waarin de rollen van kunstenaar, curator, schrijver
en theatermaker door elkaar lopen.
If I Can’t Dance wil de komende jaren reageren op maatschappelijke ontwikkelingen, zoals de
angst voor migratie en de opmars van het rechtspopulisme. De instelling wil meer nadruk
leggen op het politieke potentieel van performances. Ze gaat zich ook oriënteren op
performancepraktijken buiten Europa en de Verenigde Staten. Zo gaat If I Can’t Dance
actiever op zoek naar niet-westerse praktijken en zet ze programma’s op in specifieke regio’s
in samenwerking met plaatselijke instituten, onderzoekers en makers. De raad is positief over
de ruime blik waarmee If I Can’t Dance programmeert. De instelling heeft oog voor diversiteit
en beschikt over een interessant internationaal netwerk.
Daarbij vindt de raad het interessant dat If I Can’t Dance publicaties integreert als belangrijke
pijler van het programma. Dit doet de instelling door boeken en readers uit te geven en door
digitaal bezoekersverslagen en blogs te publiceren.
Educatie en participatie
De instelling hecht aan education permanente en geeft dat vorm door cultuur als ervaring en
onderwerp van studie te promoten. Daarbij vindt de raad de opzet van de zogenaamde
‘Reading Groups’ een interessante manier om deelnemers door zelfstudie een onderwerp
beter te leren begrijpen. Een selectie van de teksten die tijdens maandelijkse bijeenkomsten
zijn gelezen worden gepubliceerd in readers. De sterk academische benadering heeft geleid
tot de oprichting van vergelijkbare kunsttheoretische studiegroepen in het buitenland.
Het educatieve bereik van de instelling beperkt zich hoofdzakelijk tot studenten in het
kunstvakonderwijs. In 2013 wist de instelling meer dan 4.000 studenten te bereiken; in 2014
daalde dat aantal naar ruim 2.500. In de periode 2017 – 2020 wil de instelling gemiddeld
ruim 3.300 leerlingen bereiken. De raad vindt de doelgroepen van de educatieve activiteiten
te beperkt, omdat If I Can’t Dance voor de komende periode niet ambieert om ook leerlingen
uit het primair en voortgezet onderwijs te bereiken.
If I Can’t Dance wil ook jonge makers een platform bieden. Dit doet de instelling met ‘If I
Can’t Dance Tonight’, een reeks avondvoorstellingen waarbij makers reflecteren op de
performances. De raad waardeert deze inzet, maar vindt het vooralsnog onvoldoende om te
kunnen spreken van een volwaardig talentontwikkelingsprogramma.
Maatschappelijke waarde
Publieksbereik
If I Can’t Dance betrekt het publiek bij onderzoek, productie en documentatie van de
performances. De raad vindt het jammer dat er geen activiteiten worden ontwikkeld om
publiek dat het fenomeen ‘performance’ nog niet kent aan zich te binden. Door de
intellectuele benadering zou de lat voor een breed publiek weleens te hoog kunnen liggen. De
raad krijgt graag inzage in de samenstelling en geografische spreiding van het publiek. De
nieuwe website wordt naar eigen zeggen de thuisbasis binnen het nomadische bestaan van de
instelling. De raad denkt dat een toegankelijker website het bereik van de instelling ten goede
zal komen. Of de instelling daar met de nieuwe website voldoende in zal slagen en of dit zal
</pre>

====================================================================== Einde pagina 2 =================================================================

<br><br>====================================================================== Pagina 3 ======================================================================

<pre>kunnen bijdragen aan de gewenste positionering als instelling van nationaal belang, blijft
vooralsnog ongewis.
If I Can’t Dance wil de komende periode, behalve bezoekers uit het centrum van Amsterdam,
ook publiek bereiken uit Amsterdam-Noord, West en Zuid-Oost. De raad vindt deze
doelstelling te beperkt en te lokaal voor een instelling met (inter)nationale ambities. Gelet op
de missie en visie van de instelling begrijpt de raad dat ze niet met een vaste
presentatieruimte en een langlopende presentatie werkt, maar steeds andere locaties zoekt.
Hij meent echter dat dit, in combinatie met de academische manier van werken, niet
bijdraagt aan een grotere toegankelijkheid. If I Can’t Dance voldoet niet aan de voorwaarde in
de regeling dat hij moet beschikken over een ruimte die geschikt is voor het tonen van
presentaties.
Ondernemerschap
In algemene zin is de raad positief over het ondernemerschap van If I Can’t Dance. De
instelling heeft een goede financieringsmix en licht deze toe in het activiteitenplan. Eveneens
is uitgewerkt welke bijdragen een structureel karakter hebben en op welke wijze het eigen
inkomstenpercentage de afgelopen jaren is verbeterd. In de periode 2013 – 2015 lag dit op
gemiddeld 40 procent. De raad vindt het opmerkelijk dat If I Can’t Dance een negatief
exploitatieresultaat begroot voor 2020. Een toelichting daarop ontbreekt.
In het activiteitenplan is geen strategie opgenomen voor in het geval van tegenvallende
inkomsten. If I Can’t Dance gaat uitgebreid in op de organisatiestructuur en de betrokken
personen, maar er ontbreekt een toelichting op het personeels- en vrijwilligersbeleid. De
instelling geeft aan zich in te spannen voor diversiteit binnen de organisatie en in de
programmering. Zo heeft If I Can’t Dance aandacht voor genderidentiteit en praktijken van
kunstenaars met niet-Europese afkomst.
In het plan is een summiere beschrijving opgenomen van het bestuursmodel. If I Can’t Dance
beschrijft wel de deskundigheid en samenstelling van de leden van de Raad van Toezicht. Eén
van de leden van de Raad van Toezicht is directeur van een onderwijsinstelling waarvoor If I
Can’t Dance een onderwijsmodule verzorgt, wat niet in overeenstemming is met de
Governance Code Cultuur.
</pre>

====================================================================== Einde pagina 3 =================================================================

<br><br>