Stiltegebieden, een eerste landelijke inventarisatie | RIVM

Het begrip 'stiltegebied' vindt zijn oorsprong in de Wet geluidhinder (1979). Volgens de Memorie van Toelichting behorende bij de Wet geluidhinder gaat het bij een stiltegebied om 'Een gebied in de orde van grootte van enige vierkante kilometers of meer, waarin de geluidbelasting door toedoen van menselijke activiteiten zo laag is, dat de in dat gebied heersende natuurlijke geluiden niet of nauwelijks worden gestoord.' Het beleid voor stiltegebieden is in de nieuwe Wet Milieubeheer (1993) overgenomen in de regeling voor milieubeschermingsgebieden ; 'gebieden waarin de kwaliteit van het milieu of van een of meer onderdelen daarvan. bijzondere bescherming behoeft'. Tot nu toe bestond geen adequaat nationaal overzicht van de door de provincies geinventariseerde stiltegebieden. Verder was er geen duidelijk beeld van de ontwikkelingen met betrekking tot aktiepunt 158 van het Nationaal Milieubeleidsplan (1989) ; 'Met andere overheden wordt overleg gevoerd om te bereiken dat het areaal stiltegebieden in de omgeving van stedelijke agglomeraties in 2000 tenminste 200.000 hectare bedraagt t.o.v. 135.000 hectare in 1988.' Ook is de relatie tussen de stiltegebieden, milieubeschermingsgebieden en andere beleidsrelevante gebiedsindelingen onderzocht (Ecologische hoofdstructuur, koersgebieden VINEX).