Differentiatie van toekomstige inspanningen in het kader van het klimaatverdrag - Enkele verkennende berekeningen ten behoeve van het NMP4 | RIVM

Een verkenning wordt gegeven van de consequenties van de normatieve uitgangspunten (klimaatdoelstellingen) in de Vervolgnota Klimaatverandering en in het EU beleid voor de benodigde reducties van broeikasgasemissies in de industrielanden, met name de EU landen waaronder Nederland, op de middellange tot lange termijn. Daarbij is uit gegaan van een herverdeling van de mondiale emissieruimte voor broeikasgassen tussen Noord en Zuid op basis van een convergentie van hoofdelijke (CO2) emissies in 2030 dan wel 2050. Deze convergentiebenadering is vergeleken met een geleidelijke uitbreiding van landen met kwantitatieve doelstellingen. In het geval van een gemiddelde klimaatgevoeligheid (2.4) vereisen de klimaatdoelstellingen in de Vervolgnota klimaatverandering (minder dan 2 graden C temperatuurstijging, een snelheid van temperatuurstijging van niet meer dan 0.1 graad C / jaar en maximaal . 50 cm zeespiegelstijging) een onmiddellijke start van de reductie van de mondiale broeikasgassen na 2012 en een stabilisatie van de CO2 concentraties op een niveau van ongeveer 450 ppmv en van CO2 equivalente concentraties op een niveau van ongeveer 550 ppmv rond het einde van deze eeuw. Indien de doelstelling voor beperking van de snelheid van temperatuurstijging wordt losgelaten, kunnen de mondiale CO2 emissies na uitvoering van het KP eerst nog verder stijgen. Afhankelijk van het gekozen emissieprofiel en convergentiejaar neemt de CO2 emissieruimte voor West-Europa en de VS met respectievelijk 30 - 60% en 40 -80% af ten opzichte van 1990. Gegeven de gewenste snelle deelname van ontwikkelingslanden aan wereldwijde beheersing van broeikasgassen, lijkt een regime met convergentie van hoofdelijke emissierechten aantrekkelijker dan een regime van toenemende participatie.