Environmental risk limits for chlorotoluenes (o-chlorotoluene, m-chlorotoluene, p-chlorotoluene) | RIVM

Het RIVM heeft milieurisicogrenzen afgeleid voor chloortoluenen in water, grondwater, bodem en lucht. De groep stoffen omvat o-chloortolueen, m-chloortolueen en p-chloorotolueen. Deze stoffen worden gebruikt bij chemische productieprocessen en als oplosmiddel. Voor deze afleiding zijn actuele ecotoxicologische gegevens gebruikt die zijn gecombineerd met de methodiek die is voorgeschreven door de Europese Kaderrichtlijn Water. De nieuwe ecotoxicologische gegevens laten zien dat de gevoeligheid van het ecosysteem voor chloortoluenen groter is dan voorheen bekend was. Hierdoor zijn de nieuwe milieurisicogrenzen lager dan de eerder afgeleide normen. Gezien de monitoringsgegevens en de fysisch-chemische eigenschappen van de stoffen worden de nieuwe milieurisicogrenzen naar verwachting niet overschreden. Voor de waterbodem zijn geen milieurisicogrenzen afgeleid want de binding van chloortoluenen aan sediment blijft beneden de grenswaarde. Hierdoor is de blootstelling van waterorganismen aan chloortoluenen via sediment minimaal. Milieurisicogrenzen zijn maximale concentraties van een stof in het milieu om mens en ecosysteem op verschillende niveaus te beschermen tegen nadelige effecten. Nederland onderscheidt hierbij: een niveau waarbij het risico verwaarloosbaar wordt geacht (VR), een niveau waarbij geen schadelijke effecten zijn te verwachten (MTR), het maximaal aanvaardbare niveau voor ecosystemen, specifiek voor kortdurende blootstelling (MACeco) en tot slot het niveau waarbij mogelijk ernstige effecten voor ecosystemen zijn te verwachten (EReco). De milieurisicogrenzen dienen als advieswaarden voor de Nederlandse Interdepartementale Stuurgroep Stoffen. De stuurgroep stelt de uiteindelijke milieukwaliteitsnormen vast. De overheid hanteert milieukwaliteitsnormen om het nationale stoffenbeleid en de Europese Kaderrichtlijn Water uit te voeren.