Magneetvelden bij hoogspanningsstations en opstijgpunten | RIVM

Er zijn aanwijzingen dat kinderen die dicht bij bovengrondse hoogspanningslijnen wonen mogelijk een hogere kans hebben om leukemie te krijgen. Daarom is er in Nederland sinds 2005 uit voorzorg beleid op dit gebied. De overheid wil daarmee zo veel mogelijk voorkomen dat kinderen in nieuwe situaties lange tijd in de magneetveldzone van bovengrondse hoogspanningslijnen verblijven. De minister voor Klimaat en Energie wil met de minister voor Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening dit beleid nu aanpassen. Het huidige beleid voor hoogspanningslijnen wordt uitgebreid naar andere onderdelen van het elektriciteitsnetwerk: ondergrondse kabels, hoogspanningsstations, zogeheten opstijgpunten en transformatorhuisjes. De ministers overwegen om voor de grootte van de magneetveldzone rond deze onderdelen vaste afstanden te kiezen. Dan hoeft het magneetveld niet steeds voor elk onderdeel apart te worden berekend. Het RIVM heeft daarom de magneetveldcontouren bij zes hoogspanningsstations en zes opstijgpunten laten berekenen en geanalyseerd. Hieruit blijkt dat de omtrek van de magneetveldzone rond een hoogspanningsstation grillig verloopt. Die magneetveldzone kan zich uitstrekken tot 65 meter buiten het hek van het station. Deze afstanden geven slechts een indruk, omdat maar een klein aantal locaties is onderzocht. Het is daarom niet makkelijk om op basis van deze inzichten één vaste afstand te kiezen. Meer berekeningen zouden deze beperking kunnen oplossen. Het kan zijn dat de ministeries met de huidige gegevens voor een vaste afstand willen kiezen. In dat geval stelt het RIVM voor om daar een extra veiligheidsmarge aan toe te voegen. Ze kunnen er ook voor kiezen om de magneetveldcontour bij de stations, net als bij bovengrondse hoogspanningslijnen, te laten uitrekenen en geen vaste afstand te gebruiken.