Plan van aanpak monitor Mondgezondheid | RIVM

Het is niet duidelijk hoe gezond de mond van de inwoners van Nederland is. Om goede beleidskeuzes over mondzorg te kunnen maken, heeft de minister van VWS Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport) besloten een monitor Mondgezondheid op te zetten. Het RIVM heeft nu een plan van aanpak gemaakt om de monitor op te zetten. Welke informatie de monitor moet gaan opleveren, de zogeheten indicatoren, is al eerder onderzocht. Voorbeelden zijn het aantal gaatjes dat niet is behandeld, of mensen naar een mondzorgverlener, zoals de tandarts, gaan en of ze tandpijn hebben. Het RIVM beschrijft in het plan van aanpak welke informatie beschikbaar is voor de indicatoren. Hiervoor zijn 25 gesprekken gevoerd met partijen die mogelijk informatie kunnen aanleveren. Ook is gekeken welke informatie nog ontbreekt. Voor een deel van de indicatoren blijkt er alleen informatie te zijn die een keer is verzameld. Een monitor wil juist de ontwikkelingen door de jaren heen laten zien, waardoor er informatie over meerdere jaren nodig is. Het RIVM heeft verder onderscheid gemaakt tussen informatie die beschikbaar is voor de eerste monitor in 2023 en informatie die in de jaren daarna beschikbaar kan worden gemaakt. Ook hebben de geinterviewde partijen benoemd onder welke voorwaarden de informatie kan worden gebruikt. Voor een aantal indicatoren kan een vragenlijstonderzoek waarin mensen zelf hun ervaringen aangeven, informatie leveren. Bijvoorbeeld hoeveel mensen een kunstgebit hebben. Verder kunnen anonieme declaratiegegevens van behandelingen onder andere informatie geven over wie wel en niet naar een mondzorgverlener gaat. Voor bepaalde informatie, bijvoorbeeld over onbehandelde gaatjes en tandvleesontsteking, is mondonderzoek nodig. Dit kan bijvoorbeeld door mensen in een speciale onderzoeksbus te onderzoeken. Naast de invulling van de indicatoren adviseert het RIVM regelmatig een onderwerp verder uit te diepen. Bijvoorbeeld de mondgezondheid van ouderen of van mensen met een lage sociaaleconomische positie.